Multi-talent Adamson zal wel nooit helemaal loskomen van zijn donkere imago, daarvoor ligt ook op zijn nieuwe album te vaak een dreigende ondertoon onder zijn muziek. Toch zijn songs als The Power Of Suggestion met geen mogelijkheid anders te zien dan als vrolijke popsongs, die in tegenstelling tot zijn eerder soundscape-achtige werk vooral op zoek gaan naar de ideale drie-minuten popsong. Niet dat Adamson constant de olijke noot aanslaat, want Black Holes In My Brain verloochent zijn Bad Seeds afkomst geenszins. In de loop der jaren wellicht wat milder geworden, heeft Adamson deze ontwikkeling dan ook vooral gebruikt tot verruiming van zijn muzikale gezichtsveld en is I Will Set You Free dan ook een glansrijke verrijking van de carrière van deze alleskunner.

De Franse formatie AIR bracht in 1998 het album Moon Safari op de markt. Deze plaat groeide uit tot een succesverhaal en mag inmiddels een klassieker worden genoemd. Tracks als Sexy Boy, Kelly Watch The Stars en het wonderschone All I Need kennen we allemaal. AIR is een begrip in de wereld van electronica en ambient. Bijna drie jaar geleden werd het laatste en zesde album uitgebracht, getiteld ‘Love 2’. De nieuwste plaat ‘Le Voyage Dans La Lune’ (Een Reis Naar De Maan) is geïnspireerd op de filmmuziek van de gelijknamige science-fiction klassieker van Georges Méliès uit 1902. Deze zogenaamd stomme film werd in een nieuw jasje gestoken en afgelopen zomer gepresenteerd tijdens het Cannes Festival. Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel van AIR verzorgden de soundtrack van deze versie en raakten dusdanig geïnspireerd dat ze de stukken bewerkten tot een compleet album. Hierbij werd het duo ondermeer bijgestaan door de dames van Au Revoir Simone en Victoria Legrand van Beach House. Legrand zingt op kenmerkende wijze mee op Seven Stars, een van de hoogtepunten van de plaat. Op La Voyage Dans La Lune tracht AIR de luisteraar mee te nemen op reis door het heelal. Het is AIR zoals wij AIR kennen en herinneren. Speels, dromerig en vertrouwd, doch óók vernieuwend en een tikkeltje anders in vergelijking met de laatste albums. Tijdens de vijftig minuten durende tocht kost het weinig moeite om de ogen te sluiten en gewichtloos door het universum te zweven. Lucht als synesthesie. Zweef je mee?

De LIMITED EDITION CD+DVD versie bevat naast het album, een DVD met daarop de hele film in kleur (16 minuten) met daaronder de muziek van AIR. Het album bevat guest vocals van AU REVOIR SIMONE en VICTORIA LEGRAND (Beach House).

Tracklisting: CD: 1. Astronomic Club 2. Seven Stars 3. Retour sur terre 4. Parade 5. Moon Fever 6.Sonic Armada 7. Who Am I Know? 8. Décollage 9. Cosmic Trip 10. Homme lune 11. Lava



DVD: de gehele film in kleur met de muziek van AIR eronder.

(emi)

In de afgelopen periode produceerde Michel Banabila veel muziek voor films en theaterproducties, onder andere voor Conny Janssen Danst. Daarbij ontmoette hij saxofonist Mete Erker - hun ‘klik’ resulteert nu in dit nieuwe album. Erker’s warme klank beweegt als een vis in het water van Banabila’s soundscapes. De cd opent kalm en sfeervol, waarna snel wordt geswitched tussen diverse stijlen, zowel zoet-romantisch als stevig swingend. Om vervolgens daarna weer te verstillen in de prachtige ambient van in Deep in the Forest . En dan ben je nog niet eens op de helft van deze zorgvuldig geplande, avontuurlijke route die nog veel meer verrassingen in petto heeft! Klasse!

INSTORE CONCERTO

Vrijdag 9 maart speelt Guido Belcanto bij Concerto in de winkel! Aanvangstijd 17:00 uur
Het zal een bezetting zijn van 3 man: naast Guido Belcanto ook Lieven Demaesschalck en Nicholas Rombouts.

Een Man Als Ik Ontmoet Je Niet Elke Dag is de volledige titel van het elfde album van Guido Belcanto. Dat die titel op hem zelf slaat is duidelijk. Er is geen zanger als Guido Belcanto. Hij zingt en speelt al tientallen jaren, en nooit is hij helemaal in een hokje te plaatsen. De belgische zanger verlegt de grenzen van het levenslied naar blues, kleinkunst, rock... Hij zingt liederen over het leven, voor iedereen herkenbaar. Op Een Man Als Ik is Belcanto op zijn best. Hij wordt begeleid door fantastische musici en brengt heerlijke nummers als de protestsong tegen liefdesverklaringen per sms SMS Of 3. De single Toverdrank zingt hij in duet met An Pierle. Ook heeft hij weer een aantal nummers van Dylan vertaald zoals Ik Ben Niet De Man Die Je Zoekt. De nieuwe Belcanto klinkt over het algemeen meer country dan voorheen. Ook de persoon Belcanto is veranderd: hij draagt geen vrouwenkleren meer. Maar hoe hij er ook uitziet, Belcanto blijft de enige echte rock’n roll-chansonnier!

ACTIE

Snelle kopers van het album in onze winkels krijgen zolang de voorraad strekt een prachtige Peter Pontiac poster van Guido Belcanto GRATIS bij het album! OP=OP

De muziek van Beth Jeans Houghton en haar band The Hooves Of Destiny is de afgelopen weken nogal eens vergeleken met die van Kate Bush. Dat legt flink wat druk op haar debuut Yours Truly, Cellophane Nose en heeft gezorgd voor hooggespannen verwachtingen. Na beluistering van dit debuut lijkt de vergelijking van Kate Bush wat ver gezocht, al doen beide dames precies waar ze zelf zin in hebben en verleggen ze hierbij met enige regelmaat hun muzikale grenzen. Beth Jeans Houghton maakt op Yours Truly, Cellophane Nose voornamelijk ouderwetse folk in een gloednieuw jasje. In dit jasje kan haar hoge stem flink galmen en theatraal uitpakken. Ook de instrumentatie op de plaat is niet vies van bijna pompeuze uitbarstingen met hier en daar een flinke dosis rock ’n roll of juist overweldigende elektropop. Volledig overtuigen doet Beth Jeans Houghton nog niet, maar de belofte is er zeker.

Alice Costelloe en Kacey Underwood vormen Big Deal. Zij komt uit Engeland en hij uit Amerika. Zij leerde gitaarspelen van hem en op dit sfeervolle debuut domineren de elektrische gitaar van haar en de akoestische van hem. Haar engelachtige stem mengt prachtig met zijn rauwheid en het album heeft een vol geluid, zonder drums. Costelloe was de eerste leerlinge van Underwood, toen hij gitaarles ging geven. Nadat hij verhuisd was naar Engeland op negentienjarige leeftijd speelde hij in Little Death. Samen gingen ze nummers schrijven, en hoewel hun achtergrond sterk verschilt, was er een duidelijke klik. Zij groeide op in een artistiek gezin, en hij komt uit een streng religieus gezin, vlakbij de beroemde Joshua Tree. Underwood leerde zijn pupil nummers van Sonic Youth en Elvis Costello. De hele sfeer is prettig in het gehoor liggende indie. Dit album is mooi en sfeervol. Moderne folk gezongen door internationaal duo.

Dominos heette de onstuitbare hit van het eerste album van het Londense The Big Pink. Na de remix-plaat Tapes gaan Robbie Furze en Milo Cordell op Future This vrolijk verder waar ze op hun debuut gebleven waren. En dus staat ook deze plaat vol met aanstekelijke nummers die ongeneerd teruggrijpen op het rijke Britse muziekverleden en dan met name de eighties en vroeg nineties. Een mix van Britpop, shoegaze en elektro in een kleurrijk en stiekem toch wel erg fijn zittend bubblegumjasje.

Inmiddels kennen veel mensen The Black Atlantic al. De band toert zich bij vlagen helemaal suf en is al enkele jaren intensief bezig in binnen- en buitenland. Na de eerste mini-cd uit 2007, en de eerste volwaardige langspeler Reverence for fallen trees uit 2009 is nu opnieuw een mini-cd verschenen getiteld Darkling, I listen. Vijf nummers die allemaal staan als een huis qua tekst, opname en compositie. De sfeer op dit mini-album wordt voor een deel bepaald door een mellotron, maar de heldere zang van Geert van der Velde heeft de overhand. Muzikaal wordt er goed uitgepakt met inventieve melodieën en niet voor-de-hand-liggende maatsoorten. Als het succes zich voortzet wat dit gezelschap al heeft geboekt in Europa, de Verenigde Staten en China, dan kan het zich binnenkort scharen tussen Fleet Foxes, Bon Iver en My Morning Jacket.

Singer-songwriter Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun, is met zijn aanzienlijke lengte in combinatie met lang, gitzwart haar, een flinke baard en dito bril een opvallende verschijning. On-Nederlands en onalledaags. Zijn titelloze debuut wordt in 2008 goed ontvangen, maar met het uitbrengen van zijn tweede album, Seadrift Soundmachine, zet Blaudzun – vernoemd naar een Deense wielrenner uit de jaren ’70 – zich begin 2010 duidelijk op de muzikale kaart. Aanstekelijke liedjes als Midnight Room en Quiet German Girls wil je keer op keer beluisteren, aangezien er telkens iets nieuws valt te ontdekken en diepere lagen worden gevonden. Vervolgens werkt Sigmond, ondermeer met zijn broer Jakobus, in alle rust aan zijn derde album Heavy Flowers, waarop zijn voorliefde voor folk en artrock meer dan ooit moet worden benadrukt. Het eindresultaat mag er zijn. Albumopener Flame On My Head weerspiegelt qua opbouw en zang al voorzichtig de rest van het album, waarbij het waanzinnige stemgeluid van Sigmond keer op keer wordt gekoppeld aan meeslepende melodieën en de meest prachtige, melancholische klanken afkomstig van een breed scala aan instrumenten. Runner-up Elephants is zo besmettelijk als een virus, albumtitel Heavy Flowers zit vol dramatiek, verval en overlevingsdrift en waar Sunday Punch opzwepend en bombastisch is, daar zou het enigszins bedrukte Solar je rustig kunnen meenemen naar het verlaten strand van Barcelona, waar Sigmond graag inspiratie opdoet. Vanaf het enerverende begin van Flame On My Head tot de romantische nocturne van Elephants laat dit album je niet meer los. Een meesterwerk.

Sinds 2009 timmeren Dave Hosking en de zijnen aan de weg als Boy & Bear. De eerste jaren vooral in de Austalische muziekscene, nu is de rest van wereld aan beurt. Hun debuut Moonfire bevat indie-pop met veel vocale harmonie en invloeden van energieke folk. En – het kan maar gezegd zijn – dan valt het op dat de plaat hier en daar een beetje hangt naar namen als Mumford & Sons en Fleet Foxes. Maar goed: er zijn slechtere voorbeelden denkbaar, bovendien is bij Boy & Bear de warme, vloeiende produktie een onderscheidend pluspunt. Moonfire werd dan ook opgenomen in Nashville onder leiding van producer Joe Chicarelli en uit zijn indrukwekkende cv blijkt dat hij voor iedere artiest een meerwaarde kan zijn. Moonfire blinkt vooral uit op momenten dat er tempo gemaakt wordt: Milk & Sticks en Golden Jubilee bijvoorbeeld. Maar ook Feeding Line is een pareltje. Moonfire klinkt gewoon goed!

Journalist Erik Voermans (niet te verwarren met trompettist Eric Vloeimans!) staat bekend om zijn scherpe en geestige muziekrecensies in Het Parool. Minder bekend is het feit dat hij ook een virtuoos gitarist is, gespecialiseerd in soundscapes in de traditie van Robert Fripp. Van zijn hand verscheen eerder de cd De Hemelse Wanklank, waarop hij door de dichter Lucebert voorgedragen poëzie van een soundtrack voorzag. Ditmaal waagt Erik zich aan de gedichten van Hugo Claus, die de Vlaamse dichter ooit op de plaat zette. Claus’ stem mist de zangerigheid van Lucebert, maar compenseert dat met een warm, omarmend, timbre. Voermans probeert in zijn muziek zo dicht mogelijk bij de woorden van Claus te komen, qua sfeer, klankkleur, ruimtelijkheid en intensiteit. Het eindresultaat is soms ronduit bezwerend. Poëzie als muziek, muziek als poëzie, zelden hoorden we zo’n succesvolle synthese. Voermans is er met succes in geslaagd om, zoals hij zelf zegt, “dichter naar de dichter toe te kruipen”.

‘I’ve got no future, I know my days are few.’ Nee, Leonard Cohen maakt er geen geheim van dat hij de zeventig inmiddels ruim is gepasseerd. Toch is The Darkness, het nummer waaruit deze regels ontleend zijn, zeker geen somber nummer, daarvoor beschikt Cohen over genoeg zelfrelativering en zelfspot. Dat blijkt eveneens uit de titel van dit onverwacht sterke album; nieuwe paden slaat Cohen niet in, muzikaal en tekstueel klinkt alles vertrouwd. Meer dan dat, want waar op Ten New Songs en Dear Heather synthesizers domineerden, krijgen akoestische instrumenten hier weer alle ruimte, waardoor nummers als Crazy To Love You en Going Home tijdloos klinken. Zijn zingspreekstem is hooguit nog iets lager en donkerder geworden, maar de als vanouds fraaie dameskoortjes stuwen Different Sides naar grote hoogten. Het is natuurlijk zuur voor Cohen dat een malafide manager er met zijn pensioengeld vandoor is gegaan waardoor Cohen noodgedwongen van zijn berg naar beneden kwam, maar de rest van de wereld heeft er met een plaat als deze alleen maar voordeel van. Met gemak zijn beste album sinds I’m Your Man uit 1988.

Als radio-dj’s spontaan de prerelease van jouw eerste single gaan draaien, is er iets bijzonders aan de hand. Het gebeurde onlangs bij See This World van de nieuwe Utrechtse band Color Ones. Helemaal uit de lucht vallen doen de Color Ones niet. Zanger Martijn Konijnenburg (tienus) tekende als componist voor de hits Golden Days en Bottles van Krystl . En de andere bandleden speelden al op diverse producties. Maar bovenal zijn de Color Ones een vriendenclub. Een bandje dat met een blauwe bus door het land rijdt op weg naar een optreden. Uit het open gedraaide raam hiervan hoor je Vampire Weekend, Phoenix, Coldplay of 2pac. Er wordt getankt, gegeten, gelachen, uit het raam gekeken. Achterin liggen wat spullen: een basgitaar, een drumstel, keyboards, een greep akoestische en elektrische gitaren en wat versterkers. Microfoons hebben ze daar. De heenweg kan van alles zijn, maar de terugweg eindigt altijd in Utrecht.

Crane Angels is een mysterieus Frans gezelschap uit Bordeaux. De groep telt officieel dertien leden en het is te horen aan het groepsgeluid. De muziek op dit debuut-album doet denken aan pop-koren als Les Humphries Singers, vooral de zang, maar door de gitaren vergelijkbaar met bands als Zombies en Beach Boys. Ontstaan als koor groeiden ze naar een los-vast collectief, het Iceberg Collective. Deze afsplitsing wordt geleid door Monsieur Crane en opvallend is dat er geen enkele afgunst tussen de leden is. Ze klinken fris, vrij en ontspannen in de mooie composities. Mooi voor een regenachtige dag, die helemaal opgefrist wordt.

The Dallas Guild ontstond 2003 in de slaapkamer van frontman Scuta Salamanca, in oost-Londen. Hij begon synthesizers met akoestische gitaren te mixen en op te nemen. Het zou jaren duren voordat de band vorm kreeg. Want dat gebeurde pas later toen toetsenist Chopper toetrad. Daarna gevolgd door drummer Mushik Kop. Salamanca begreep dat, na vroeg succes met de eerste singles, hij alles goed moest voorbereiden. Er werd een studio gebouwd, want het opnemen thuis moest anders. Ook de muziek kreeg gestalte, een mengeling van psychedelica van o.a. Pink Floyd en de pop-songs van Electric Light Orchestra. Maar er zijn meer invloeden, bijvoorbeeld Brian Eno en ze waren blij toen masteringtechnicus Steve Rooke, verantwoordelijk voor de Blade Runner-soundtrack van Vangelis, zich met de band ging bemoeien. Resultaat een bijzonder open klinkend album, aantrekkelijke popsongs, qua geluid herinnerend aan Alan Parsons. De toekomst zal mooi zijn voor deze talentvolle band.

Hoe word je wereldberoemd met een simpel YouTube filmpje? Lana Del Rey liet het vorig jaar zien met Video Games. Een sfeervol filmpje, een opvallende verschijning en een donker popliedje dat zo uit de jaren 50 of 60 leek weggelopen. Het was voor velen van ons genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het debuut van de zangeres die een paar jaar geleden onder haar eigen naam geen poot aan de grond kreeg. Inmiddels is dan eindelijk Born To Die verschenen. De plaat bevat een aantal tracks die in het verlengde liggen van Video Games en door Lana Del Rey zelf van het etiket Hollywood Sadcore zijn voorzien. Het zijn mooie, zich langzaam voortslepende, popliedjes waarin een stemmige instrumentatie en de fascinerende donkere stem van Lana Del Rey de sfeer bepalen. Net als in Video Games gebeurt er eigenlijk vrijwel niets, maar toch houdt Lana Del Rey je op het puntje van je stoel. Lana Del Rey is echter geen one-trick-pony en laat op haar debuut horen dat ze ook uit de voeten kan met David Lynch achtige filmmuziek (Twin Peaks) en songs die bijna raken aan die van Portishead. Hiertegenover staan een aantal tracks die ook van de hand van iedere andere willekeurige popprinses hadden kunnen zijn. Lana Del Rey zingt opeens een paar octaven hoger en laat zich leiden door hitgevoelige beats. Het maakt niet allemaal even veel indruk, maar uiteindelijk pakt Lana Del Rey je met vrijwel al haar songs moeiteloos in. Een hype? Ja. Desondanks een debuut dat er toe doet? Ja zeker.

standaard versie (12 tracks)

1. Video Games
2. Born To Die
3. Blue Jeans
4. Diet Mountain Dew
5. Million Dollar Man
6. Radio
7. Summertime Sadness
8. Carmen
9. Off To the Races
10. This Is What Makes Us Girls
11. Lolita
12. National Anthem

Hoe word je wereldberoemd met een simpel YouTube filmpje? Lana Del Rey liet het vorig jaar zien met Video Games. Een sfeervol filmpje, een opvallende verschijning en een donker popliedje dat zo uit de jaren 50 of 60 leek weggelopen. Het was voor velen van ons genoeg om vol verwachting uit te kijken naar het debuut van de zangeres die een paar jaar geleden onder haar eigen naam geen poot aan de grond kreeg. Inmiddels is dan eindelijk Born To Die verschenen. De plaat bevat een aantal tracks die in het verlengde liggen van Video Games en door Lana Del Rey zelf van het etiket Hollywood Sadcore zijn voorzien. Het zijn mooie, zich langzaam voortslepende, popliedjes waarin een stemmige instrumentatie en de fascinerende donkere stem van Lana Del Rey de sfeer bepalen. Net als in Video Games gebeurt er eigenlijk vrijwel niets, maar toch houdt Lana Del Rey je op het puntje van je stoel. Lana Del Rey is echter geen one-trick-pony en laat op haar debuut horen dat ze ook uit de voeten kan met David Lynch achtige filmmuziek (Twin Peaks) en songs die bijna raken aan die van Portishead. Hiertegenover staan een aantal tracks die ook van de hand van iedere andere willekeurige popprinses hadden kunnen zijn. Lana Del Rey zingt opeens een paar octaven hoger en laat zich leiden door hitgevoelige beats. Het maakt niet allemaal even veel indruk, maar uiteindelijk pakt Lana Del Rey je met vrijwel al haar songs moeiteloos in. Een hype? Ja. Desondanks een debuut dat er toe doet? Ja zeker.

deluxe digipack versie (15 tracks)
1. Video Games
2. Born To Die
3. Blue Jeans
4. Diet Mountain Dew
5. Million Dollar Man
6. Radio
7. Summertime Sadness
8. Carmen
9. Off To the Races
10. This Is What Makes Us Girls
11. Lolita
12. National Anthem
+ 3 bonus tracks

er verschijnt ook een versie met 12 tracks

Het Snoepje van de Week komt deze keer van het Supertrio uit Geleen. Op veler verzoek hebben ze hun teksten op een rijtje gezet. Gevoel voor stijl kun je de heren niet ontzeggen, want ze hebben ze afgedrukt in een prachtig fotoboek, dat de (nog maar korte, maar al zeer indrukwekkende) carriere van DeWolff bestrijkt. Met als extraatje hun spetterende optreden op Lowlands 2011 op cd en dvd. Smullen dus.

Nieuw project van de voormalige frontman van Tunng, Sam Genders. Diagrams is al vergeleken met diverse acts, zoals Elbow, Field Music en Broadcast. Op dit debuut-album een eenmans-project, voor de concerten van de Engelse band zal het uitgebreid worden tot negen man. Genders heeft een warme stem, die doet denken aan Gruff Rhys van Super Furry Animals. Hij schrijft aangename popsongs met elektronica en zonder de folk van Tunng. Tussen pop en jazz in, deze schetsen van zijn persoonlijke leven. En aangenaam, met hulp van Fever Ray's co-producer Subliminal Kid. Vaker luisteren dan ontvouwt zich een fijn geheel. Aantrekkelijk album.

Sinds haar titelloze debuut uit 1990 was de Amerikaanse singer-songwriter Ani DiFranco bijna twee decennia lang één van de meest productieve vrouwen in de popmuziek. Tussen 1990 en 2008 bracht ze maar liefst twintig platen uit, waarvan de meeste bovengemiddeld goed waren en waarop Ani DiFranco bovendien keer op keer haar muzikale koers wist te verleggen. Voor Which Side Are You On? heeft de Amerikaanse bijna onwaarschijnlijk veel tijd genomen. Desondanks ligt Which Side Are You On? in het verlengde van de inmiddels drie jaar oude voorganger Red Letter Year, waarop Ani DiFranco ook al werkte met producer Mike Napolitano en zich bij liet staan door muzikale gasten van uiteenlopende pluimage. Op de gastenlijst voor Which Side Are You On? staan, naast flink wat blazers, twee Neville Brothers, gitarist Adam Levy, labelgenote Anais Mitchell en zelfs de legendarische Pete Seeger. Toch klinkt de nieuwe Ani DiFranco anders dan zijn voorganger. Haar songs zijn beter uitgewerkt, mooier opgenomen en uiteindelijk nog verslavender dan die op het al zo goede Red Letter Year. Ani DiFranco heeft de tijd genomen voor haar nieuwe plaat en dat blijkt een wijs besluit. Liefhebbers van een frisse en strijdbare mix van folk, blues en jazz kunnen nog altijd met geen mogelijkheid om Ani DiFranco heen.

Je kunt het gerust een auditieve blitzkrieg noemen, het geweld waarmee Enter Shikari in 2007 het muzikale landschap bestormde. Stijlen als punk, trance, metal en pop die tot dat moment onverenigbaar leken, werden vermengd tot een licht ontvlambaar kruit dat op debuutalbum Take To The Skies tot een oorverdovende explosie kwam. Een mooie ssensatie, maar hou je dat ook op je volgende albums vol? Ja, zo bleek al op het tweede album, waarop vrolijk verder geëxperimenteerd werd. Dat avontuur is op derde langspeler A Flash Flood Of Colour nog niet verdwenen, al heeft het natuurlijk niet meer de impact van dat debuut. Lekker agressieve en tegelijkertijd catchy nummers schrijven kan Enter Shikari echter nog steeds, dus wie de eerste twee platen een warm hart toedraagt kan hier ook prima mee uit de voeten.

De Amerikaanse singer-songwriter Sharon van Etten begon een paar jaar geleden als vertolker van ingetogen folksongs, maar koos op het onderschatte Epic (2010) voor een steviger geluid. Op haar nieuwe cd Tramp klinkt de muziek van de Amerikaanse nog veel voller. Bijgestaan door een hele lijst aansprekende namen, onder wie The National’s Aaron Dessner (die de plaat ook produceerde), The Walkmen’s Matt Barrick, Zach Condon (Beirut), Doveman, Jenn Wasner van Wye Oak en Julianna Barwick, heeft Sharon van Etten een plaat gemaakt die kan worden omschreven als de rauwe plaat die PJ Harvey vorig jaar niet heeft gemaakt, de intense plaat die Cat Power al heel lang niet meer heeft gemaakt of als de eerste vijfsterrenplaat van een singer-songwriter die de belofte inmiddels ver voorbij is. Tramp is een intense, gevarieerde en avontuurlijke plaat vol prachtsongs, die je direct bij de strot pakt en voorlopig niet van loslaten wil weten.

Exile Parade is een Engelse band, die 2006 ontstond in Warrington. Er werd snel veel opgetreden en dat de band veel fans had bleek, toen ze werden uitgenodigd om in 2009 in China op te treden. Het vijftal maakt energieke britpop, zoals Oasis. Toen ze What's The Story Morning Glory hoorden, wisten ze wat ze wilden. Toevallig was het Bonehead van Oasis, die ze hoorde en enthousiast was. Hij bood aan ze te begeleiden op hun eerste EP, die in 2010 zou verschijnen. Op die EP is de kwaliteit te horen en het zorgde voor eervolle vermeldingen bij 3FM en optredens op festivals. Op dit debuutalbum zijn producers Owen Morris, van o.a. Oasis en The Verve, en Marco Migliari, van o.a. Sigur Ros, verantwoordelijk voor het volwassen en energieke eigen geluid. De vijf kunnen onder leiding van zanger Lomax een eind komen. Dit album zal zeker voor nieuwe fans gaan zorgen.

Dit drietal vuige garagerockers uit Luik hebben het goed voor elkaar. Voor hun derde album trokken ze naar New York om op te nemen met Matt Verta Ray en Jon Spencer, twee autoriteiten in het genre. Beide spelen niet alleen mee op diverse nummers, Verta Ray nam het album op en Spencer produceerde het geheel. Liquid Love start onverbiddelijk hard en opzwepend met The Best Burger en vervolgt met een al even energieke hill-billy-hop in de vorm van Keep This Love. Ondanks het hoge gehalte met prettig rauwe, gruizige rock & roll, is het album dan ook opvallend gevarieerd. Vleugen blues, seventies rock, rockabilly, country, elektronica en funk, doen het verloop buitengewoon voorspoedig gaan. Een hoorbaar tomeloze inzet doet het zweet van de nummers af spatten, op Holy Piece of Wood uiten de drie nog even hun oerinstinct, iets wat dit album bij zeker ook bij de luisteraar oproept.

Geliefd en gewaardeerd bij vooral de Britse poppers, wachten de broers Peter en David Brewis nog op een internationale doorbraak. Ik hoop dat dat met Plumb gaat lukken – aan de kwaliteit en het avontuur zal het zeker niet liggen. Field Music is sinds 2005 het los-vaste samenwerkingsverband tussen de broers, die daarnaast ook in School Of Language en The Week That Was hun solo-projecten hebben. Plumb is het vierde Field Music-album en ook nu weer bieden de Brewis-broertjes volop spanning en avontuur met hun mix van postpunk (XTC, Wire), artpop (Be Bop Deluxe, City Boy) en onvervalste prog – zo klinken de lekker pompeuze synths in Start The Day Right typisch als jaren zeventig Yes. Toch verzandt Field Music niet in het retro-moeras, want de springerige, complexe en indrukwekkend gearrangeerde pop is even hip als bijvoorbeeld Grizzly Bear of Department Of Eagles, zo blijkt wel uit bijvoorbeeld A New Town en Choosing Sides. Plumb voegt opnieuw een bijzonder interessant hoofdstuk toe aan het uiterst spannende boek dat Field Music is.

Of de voorman van The Hold Steady soms in de Here is (gegaan) vraagt men zich af na de eerste vier nummers van Clear Heart Full Eyes, dat voorts zelfs nog twee liedjes met religieuze referenties herbergt en waarop Finn's literaire kwaliteiten eens te meer naar voren komen wegens het nu eens ontbreken van die Springsteenesque oerkracht die het fabuleuze Boys And Girls In America wél bezat. In plaats daarvan wordt Finn's voordracht -zeker niet de enige gelijkenis met Randy Newman trouwens- daar in die hete julimaand 2011 in Austin smaakvol begeleidt door vier vaklui uit het archieflaatje 'voor avontuurlijke doch authentieke americana', dat producer Mike McCarthy opentrok op verzoek van onze nieuwe held en harde werker Craig Finn. Niet voor niets op het label Full Time Hobby.

Luister het hele album op Spotify HIER
n 18 waren de Zweedse zusjes Klara en Johanna Söderberg, toen ze internationaal indruk maakten met hun cover van Fleet Foxes’ Tiger Mountain Peasant Song op YouTube. Het leidde tot een opvallend debuutalbum, dat wij begin 2010 beschreven als “traditionele Appalachian folk met een indie approach die mijlenver afstaat van de belevingswereld van de gemiddelde tiener.” Dat is op The Lion’s Roar niet anders, getuige het refrein van het haast onwerelds mooie Emmylou: “I’ll be your Emmylou and I’ll be your June, if you’ll be my Gram and my Johnny too.” The Lion’s Roar werd opgenomen in Omaha, Nebraska, met de van Bright Eyes bekende Mike Mogis, die de hemelse samenzang van de beide zusjes op sublieme wijze op plaat heeft vast weten te leggen. Compositorisch is het duo hoorbaar gegroeid en de plaat klinkt voller en rijker gearrangeerd dan het debuut. In de vrolijke afsluiter The King Of The World verleent Conor Oberst vocale bijstand, maar tegen die tijd hebben de beide zusjes op eigen kracht al zoveel indruk gemaakt, dat we nu al kunnen spreken van een van de hoogtepunten van 2012!

Francois Marry pendelt al jaren heen en weer tussen zijn thuisland Frankrijk en Engelse industriesteden als Bristol en Glasgow. Uit die laatste komen ongetwijfeld zijn voorliefde voor de elektronische jaren 80 sound die met name zijn vroege werk kenmerkte en op E Volo Love langzaam aan het plaatsmaken is voor een meer gitaar- en percussie gericht geluid. Opener Les Plus Beaux heeft meer dan ooit een Noord-Afrikaans karakter middels de subtiele gitaarlijnen en dito percussie. Het deels Frans-, deels Engelstalige album heeft een prettig globale uitstraling, terwijl de Joe Strummer-achtige vocalen van bijvoorbeeld Muddy Heart geen enkel moment de toegankelijkheid geweld aandoen. Daarmee zit Francois een beetje in de hoek van Vampire Weekend en Yeasayer, maar zijn duidelijk Europese afkomst onderscheidt hem genoeg om zijn eigen plek op te eisen. Geheel terecht is dit Francois’ eerste album dat op grote schaal wordt uitgebracht, waarmee hij ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien.

Zoals Sonja Barend bij de VARA hoort, zo hoort Laura Gibson bij Hush Records. Gibson bracht haar eerste twee albums uit bij Hush Records en dankt haar doorbraak aan het label uit Portland, Oregon. Maar nu stapt ze over naar Barsuk en het moet gezegd worden: de overstap doet Laura hoorbaar goed. Om te beginnen heeft Laura haar eigen geluid behouden. Op La Grande grossiert ze weer in heerlijke melodieën en haar vocalen klinken even breekbaar als verleidelijk. Muzikaal is La Grande spannender dan Gibson’s eerdere werk. Laura Gibson heeft het folk-idioom een beetje naar de achtergrond geschoven en op het nieuwe album is er meer ruimte voor experiment. Dat levert prachtige songs op als de bossa nova van Lion/Lamb en het sfeervolle The Rushing Dark. Laura Gibson vindt zichzelf opnieuw uit op La Grande.

Everything is Changing. Wel, wat er zoal veranderd is? Dit vijfde solo-album komt (eindelijk) uit onder haar eigen naam. Da’s de eerste winst. Persoonlijk heb ik die bandnaam voor het collectief rondom Anneke van Giersbergen eerlijk gezegd nooit begrepen. Maar goed, veel belangrijker: de muziek. Ook dit keer draagt en tilt haar krachtige, prachtige stem de composities steevast naar een hoger niveau. Dan kan ronduit episch (zoals de prachtiger afsluiter 1000 Miles Away From You), lekker catchy en uptempo (You Want To Be Free, Feel Alive (prachtige clip, trouwens!), Take Me Home, Too Late, My Boy, Slow Me Down), maar ook liefelijk (zoals het Kate Bush-achtige Circles of het titelnummer) zijn. Wat ook een duidelijke koerswijziging is? De pop van het vorige album In Your Room is verdwenen. Sterker, soms lijkt men zelfs terug te grijpen naar vervlogen Gathering-tijden. En de elektronische samples en beats die in vrijwel ieder nummer een prominent aandeel hebben (lees: een Garbage-aanpak), zorgen daarbij voor een frisse, energieke sound. Topplaat!

Luister het hele album op Spotify HIER

Liz Green is een jonge Britse singer-songwriter die met O, Devotion! een opvallend volwassen debuut heeft afgeleverd. De basis van de muziek van Liz Green bestaat uit eenvoudig akoestisch gitaarspel en een rauwe en getergd klinkende stem. Het zijn ingrediënten waarmee momenteel tientallen muzikanten in de weer zijn, maar Liz Green weet zich te onderscheiden van de concurrentie door een hele aparte sfeer op te roepen met haar muziek. Door het gebruik van donkere bassen, hier en daar wat strijkers en flink wat blazers, neemt de Britse je afwisselend mee naar onbegaanbare bergdorpen in de Appalachen en donkere en rokerige nachtclubs in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Aan het begin van de plaat leunen haar wat onvaste maar doorleefde vocalen zwaar op de toegevoegde instrumenten, maar naarmate de plaat vordert wordt het geluid steeds kaler, het gitaarspel bezwerender en de stem van Liz Green alleen maar overtuigender. Uiteindelijk dwingt de mix van stokoude folk, blues, jazz, Franse chansons en nachtclub cabaret alleen maar respect af. Liz Green is een talent om te koesteren.

Haar YouTube hit Oh Meisje uit 2008 is inmiddels meer dan 1,3 miljoen keer bekeken, maar de Zwolse Esther Groenenberg laat op haar tweede album horen dat ze veel meer is dan een novelty act. Overstroom is een flinke stap vooruit ten opzichte van haar charmante debuut Slingers en Ballonnen. Wat direct opvalt zijn de rijke en vaak originele arrangementen die haar in de kleinkunst gewortelde liedjes meer diepgang geven en tegelijk ook wat meer richting alternatieve pop bewegen. Gaat ze Eefje de Visser achterna?

Sinds de wegen van Sprout en Pollard in 2004 zich scheidden, brachten beide songschrijvers voldoende materiaal uit, en een reünie van Guided By Voices leek onwaarschijnlijk. Zeker omdat Pollard wie het maar horen wilde vertelde dat bands louter weer bijeenkomen voor het geld. Maar zie: een eenmalig concert bij de verjaardag van label Matador leidde tot een tournee in 2010 en vorig jaar werd in de oorspronkelijke bezetting dit album genomen, waarbij Sprout en Pollard samen de nummers (en aanzetten daartoe) aandragen. De productiviteit ligt als vanouds hoog, want volgens verschillende berichten is de opvolger ook al klaar en wordt later dit jaar een derde album opgenomen. Zo goed als ten tijde van Bee Thousand en Alien Lanes is het niet, maar ook hier zijn weer vele juweeltjes te vinden. Het rammelt, ja, maar de Lennon en McCartney van de lofi gitaarrock verbazen en frustreren als in hun beste dagen met het ene na het andere prijsnummer in wording. En Waves klokt zowaar boven de drie minuten.

Luister het hele album op Spotify HIER
Lisa Hannigan trok een paar jaar geleden aandacht als de achtergrondzangeres van Damien Rice op diens legendarische debuut O en begon hierna aan een solocarrière. Haar debuut Sea Sew werd in 2008 groots onthaald, kreeg zeer positieve recensies en in Engeland zelfs een Mercury Music Prize nominatie. Met Passenger moet Lisa Hannigan proberen dit succes te evenaren. Aan de kwaliteit van de plaat zal het niet liggen, want Passenger is een stuk beter dan het al zo geprezen debuut. Vergeleken met Sea Sew is Passenger een veel toegankelijkere plaat die openlijk flirt met invloeden uit de pop. Waar Sea Sew een betrekkelijk sobere en folky plaat was, pakt Passenger hier en daar flink uit met sprankelende popliedjes met opvallende ritmes, een lekker vol klankentapijt en een steeds verder opbouwende spanning. Deze wat voller klinkende popliedjes trekken de meeste aandacht, maar gelukkig is Lisa Hannigan ook haar wat meer folky kant niet vergeten, wat een aantal fluisterzachte folksongs (waaronder een prachtig duet met Ray LaMontagne) oplevert. Het contrast tussen de uiterst sobere folksongs aan de ene kant en de speelsere popliedjes aan de andere kant, is de kracht van Passenger. Het ene moment hoor je muziek die ook van Leslie Feist, Fiona Apple, PJ Harvey of zelfs Florence & The Machine had kunnen zijn, het volgende moment hoor je verstilde folksongs die herinneren aan Sandy Denny, Joni Mitchell of, wat dichter bij het heden, Marissa Nadler. Alle songs hebben de prachtige stem van Lisa Hannigan, een van de mooiste stemmen uit de popmuziek van het moment, als bindend element en hiernaast drukt Lisa Hannigan op alle songs haar eigenzinnige stempel. Het is lastig om te kiezen tussen de ingetogen fluisterliedjes en de veel uitbundigere popliedjes, maar dat hoeft ook niet. Passenger is een plaat die uiteindelijk zelf de regie neemt, waarna de beide Lisa Hannigan varianten je weten te verleiden met de fraaie instrumentatie en natuurlijk de prachtige vocalen. De sprankelende en trefzekere productie van niemand minder dan Joe Henry is de kers op de taart. Lisa Hannigan maakt met Passenger de enorme belofte van haar debuut meer dan waar en verdient alleen maar lof.

De uit België afkomstige band Horses On Fire brengt op 6 februari 2012 hun gelijknamige debuutalbum bij V2 Records uit. Thijs de Cloedt (gitaar) en Michélé de Feudis (zang, gitaar) ontmoetten elkaar in 2008 als grafisch ontwerpers. Samen verzorgen zij onder andere de animaties bij de Belgische hitserie Kabouter Wesley. Maar er is meer wat de heren verbind, namelijk de liefde voor muziek. Ze besluiten een band te beginnen en de broer van Michélé, drummer Alessandro, wordt erbij betrokken. Als bassist Anthony zich bij het drietal voegt, is Horses On Fire compleet. Vanaf dat moment gaat het snel. In 2009 gaat Horses On Fire voor het eerst de studio in en worden de eerste nummers samen met producer Ian Clement opgenomen. Hij ontfermt zich later ook over de andere nummers op de plaat. “We recorded everything live, at a brisk pace and with a lot of vintage material,” zegt Thijs, “A large part was also recorded on tape, blame it to our love of the seventies”. Samen met Maarten Heynderickx wordt de plaat afgemixt. (V2)

Begeerlijk spontaan en uitbundig rammelend. Zo zou je de muziek van de Hospital Bombers kunnen betitelen. Zonder dat minderwaardig te bedoelen, trouwens. Integendeel, iedere muzikant zou willen dat ze hun liedjes zo ongedwongen konden laten klinken. Deze Amsterdamse indierockers leveren met hun tweede plaat met recht één van de eerste échte rockjuweeltjes van het jaar af. De zwierige, vrolijke vioolpartijen van Susanne Linssen zijn prominenter dan ooit, maar immer prachtig op de plek. De stemmen van Linssen en zanger/gitarist Jan Schenk passen bij elkaar als was in een wasmachine. Soms hoor je Lou Reed, dan weer waaien Joe Jackson en Iggy Pop langs. Maar altijd zijn songs ontstellend lekker in het gehoor liggend en blijken melodieën gigantisch pakkend. Het refreintje 'I love you, I love you, let's set ourselves on fire' zit, na twee keer horen, voor eeuwig in je kop. Over die, steevast bijzonder grappige, teksten gesproken? Marc van der Holst, de drummer van de band, is daar de createur van. Toegegeven: zijn absurdistische verhalen over bloederige zondagse kledij, gemiste kansen in de autowasserette en hartstochtelijke verwijten bij de bloedbank zijn met recht de slagroom op de taart.

Penelope Houston stond ooit als zangeres van The Avengers ze in het voorprogramma van de Sex Pistols. Nog altijd laat Houston regelmatig iets van zich horen, ook al zit er soms een paar jaar tussen haar solo-releases. Met On Market Street maakte ze een ijzersterke plaat die een groter publiek verdient dan dat de plaat waarschijnlijk zal bereiken. Het album overtuigt op alle punten, van het meeslepende Come Back To The Fountain, met een belangrijke rol voor het orgel van Danny Eiesenberg, tot de mooi gearrangeerde titelsong. Dit is stijlvolle pop die liefhebbers van Susanne Vega of Sam Phillips niet aan zich voorbij mogen laten gaan.

Sinds This Is It, dus al een jaar of tien, wordt jaarlijks nog naar de nieuwe Strokes gezocht. Voor 2012 hebben we ze bij deze! Vorig jaar heetten ze nog The Vaccines. NME had Howler vorig jaar reeds te pakken naar aanleiding van het EP'tje This One's Different, als kakelfrisse appetizer voor wat komen ging. We waren dus gewaarschuwd, maar toch! Echte liedjes! Die quasi-verveelde snotapenlook! Wij, all things indie, vallen als een blok voor deze mogelijk gespeeld rommelige, maar hoe dan ook eclectische en vooral feestelijke garagerock die deze nonchalante jonkies uit Minneapolis, vrij naar hun legendarische plaatsgenoten als Hüsker Dü en The Replacements nu eenmaal denken te moéten maken met nét weer even andere ingrediënten als, pak 'm beet The Jesus & Mary Chain, Shangri-Las of Lemonheads.

Er zijn zaken in het leven die onvermijdelijk zijn, en het feit dat Chris Isaak zich een keer in de Sun Studio zou melden is er één van. En dat hij daar in de roemrijke geschiedenis van Sam Phillip’s onderneming zou duiken is ook geen schok. En dat levert een heel erg leuke plaat op, die eens temeer bewijst dat Isaak’s eigen materiaal door de jaren heen perfect aansluit bij de van veel reverb voorziene rockabilly sound van Sun. Zeven van de veertien songs (!) zijn maar liefst van King Elvis, waarbij een beetje gesmokkeld wordt, aangezien Presley songs als It’s Now Or Never en She’s Not You nooit voor Sun opnam, maar een kniesoor die daarop let. De Deluxe versie kent nog elf nummers extra uit dezelfde sessie, met daarop eindelijk een cover van zijn tweede grote Sun held, Roy Orbison. Verrassend? Nauwelijks. Leuk? Zéér!

Vorig jaar stonden ze al op Eurosonic en Crossing Border, dit kwartet uit Cardiff, Wales, dat toen niet door iedereen begrepen werd. Dit debuut zal de luisteraars ongetwijfeld ook verdelen, want het is lastig om een lijn te ontdekken in de experimenteerdrift die hier ten toon gespreid wordt. Opener Libra Man duurt meteen negen minuten en voert langs noise, funk, postrock, freakfolk en prog. Daarna blijft het alle kanten opstuiteren, hoewel de meeste nummers uiteindelijk wel een soort van liedjesstructuur volgen. Intrigerende plaat.

In 2010 debuteert Peter Katz en deze Canadese singer/songwriter heeft via iTunes een vliegende start. En dat wekt automatisch verwachtingen voor de tweede plaat: Still Mind Still. De liedjes, strijkers, blazers, koortjes: het is allemaal even smaakvol en subtiel. En dat is meteen een beetje de makke van dit album: het wordt bijna nooit spannend. En dat komt ook door de stem van Peter Katz: erg mooi, maar hij lijkt vocaal veel meer in zijn mars te hebben dan hij op Still Mind Still prijsgeeft. Want in de nummers waarin hij zijn vocale grenzen iets meer opzoekt (titeltrack, Dear), wint de plaat meteen aan dynamiek. Het tweede album van Peter Katz is best goed, maar nog niet fantastisch. Als hij de hoogtepunten van Still Mind Still gebruikt als inspiratie voor een volgende plaat dan horen we nog van hem. Op zeker.

Bijna acht jaar geleden al beloofd, maar nu pas op een zilveren schijfje gezet: de twee afscheidsconcerten die Lamb op 13 en 14 september gaf in Paradiso. Twee bijzondere avonden, zoals blijkt uit deze fraaie dvd, waarop uiteraard klassiekers als Gorecki, All In Your Hands en Gold voorbij komen. Een definitief vaarwel bleek het niet, want in 2009 bleek dat Andy Barlow en Lou Rhodes toch niet zonder elkaar konden met een reünietour en zelfs een hele nieuwe plaat als gevolg. Van het mooie 5, dat vorig jaar verscheen, zijn ook op Live At Koko geen nummers te vinden, want die cd werd al in september 2009 opgenomen in London. Lamb klinkt hier nog beter dan op Live At Paradiso en de tracklist overlapt gelukkig nauwelijks, Gabriel, All In Your Hands en One daargelaten. Zo revolutionair als in 1996 is Lamb allang niet meer, maar deze twee releases maken nog maar eens duidelijk dat het duo nog steeds meer dan genoeg bestaansrecht heeft!

tracklist:
1 Darkness 5:15
2 Little Things 4:04
3 All In Your Hands 4:56
4 Gabriel 4:52
5 Transfatty Acid 6:37
6 Angelica 4:36
7 What Sound 3:56
8 Gorecki 7:54
9 One 4:51
10 Lullaby 4:07
11 Bonfire 6:29

Bijna acht jaar geleden al beloofd, maar nu pas op een zilveren schijfje gezet: de twee afscheidsconcerten die Lamb op 13 en 14 september gaf in Paradiso. Twee bijzondere avonden, zoals blijkt uit deze fraaie dvd, waarop uiteraard klassiekers als Gorecki, All In Your Hands en Gold voorbij komen. Een definitief vaarwel bleek het niet, want in 2009 bleek dat Andy Barlow en Lou Rhodes toch niet zonder elkaar konden met een reünietour en zelfs een hele nieuwe plaat als gevolg. Van het mooie 5, dat vorig jaar verscheen, zijn ook op Live At Koko geen nummers te vinden, want die cd werd al in september 2009 opgenomen in London. Lamb klinkt hier nog beter dan op Live At Paradiso en de tracklist overlapt gelukkig nauwelijks, Gabriel, All In Your Hands en One daargelaten. Zo revolutionair als in 1996 is Lamb allang niet meer, maar deze twee releases maken nog maar eens duidelijk dat het duo nog steeds meer dan genoeg bestaansrecht heeft!

De DVD bevat:  12 songs – Gold / All in your Hands / Heaven / Gabriel / Till the Clouds Clear / Ear parcel / God Bless / Sun / Gorecki/ Fly / One / B-line  Exclusieve interviews met Andy Barlow & Lou Rhodes  2 live songs opgenomen op Rock Werchter  Mixes in stereo & 5.1 surround sound

De man met de stem van Massief Geloogd Eikenhout meldt zich weer! Mark Lanegan was in de jaren ’90 boegbeeld van de Screaming Trees, in de grungegolf overschaduwd door bepaalde bands uit Seattle en daardoor altijd schromelijk ondergewaardeerd. Later ging hij solo, werkte samen met o.a. Queens Of The Stone Age en nam drie platen op met Isobel Campbell. Op Blues Funeral, opvolger van Bubblegum uit 2004, wordt hij bijgestaan door Alan Johannes, Josh Homme, Greg Dulli en Jack Irons- je kan het slechter treffen. De aanwezigheid van die heren is goed te merken: waar Bubblegum leunde op duistere, afgekloven bluesrock, schuift Lanegan hier duidelijk op in de richting van de glamrock. Het levert een ontzettend spannende plaat op, alsof Johnny Cash, David Bowie, Depeche Mode en Led Zeppelin de handen ineen hebben geslagen. De blues wordt uiteraard niet ten grave gedragen. Nee, deze plaat is een viering – geen vrolijke natuurlijk – van wat de blues allemaal vermag. De slepende treurnis van Bleeding Muddy Water, St. Louis Elegy en Phantasmagoria Blues tegenover de zuigende en stampende rock op The Gravedigger’s Song, Riot In My House en Quiver Syndrome, terwijl in Ode To Sad Disco, Harborview Hospital en Tiny Grain Of Truth de synthipop en disco nadrukkelijk worden bezocht. Ronkende gitaren dus, zoemende synthesizers en de ruige stem van Lanegan. Vuile blues ontmoet decadente glamrock- een uiterst ontvlambare, zeer aantrekkelijke combinatie.

Leila Arab maakt verre van makkelijke muziek. Haar vorige album Blood, Looms and Blooms (2008) was wellicht haar meest toegankelijke. Op U&I slaat de Londense wederom een nieuwe weg in. Ze maakte deze plaat voornamelijk via mailwisselingen met Mt. Sims, een in Berlijn woonachtige Amerikaanse producer die oa muziek uitbracht op het Gigolo label. Gebleven zijn de bijzondere (typische nineties Warp) geluiden en de avantgardistische elementen, maar de meest kenmerkende stijlverandering is de opzichtige flirt met Industrial en vroege Techno (Nine Inch Nails meets Autechre). Gelukkig wordt er af en toe gas terug genomen en kunnen we op adem komen middels schone ambientpassages. U&I is,als altijd, zeer eigenzinnig en intrigerend, maar voor een muzikale durfal met geoefende oren zeker te behapstukken.

De vitale veteraan Nils Lofgren gaat stug door met het maken van mooie platen voor een relatief klein publiek. Het grote publiek kent hem alleen maar als de gitarist van Bruce Springsteen’s E Street Band. En ook Old School, zo’n beetje zijn 20ste studioplaat, gaat daarin geen verandering brengen. Old School gaat over ouder worden: over ergernissen over tot op het bot verwende jongeren, over het verdriet over het massale heengaan van muzikanten van de oudere generatie. Vrij vertaald is de boodschap: vroeger was alles beter. Toch is het geen chagrijnige plaat geworden. Integendeel. Lofgren staat stijf van de inspiratie, trekt flink van leer, direct al op het eerste nummer, de titelsong, waarin hij zelfs schuttingtaal bezigt. Hij schittert op verschillende gitaren. Niet als gitaarheld, dit keer, maar als de ambachtsman. Hij profileert zich op Old School ook als doe-het-zelver want hij krijgt nauwelijks assistentie. Toch weet hij een bandgevoel op te roepen. Dat is razendknap. Old School is het prototype van een album dat verdrietig maakt: paarlen voor de zwijnen.

Het muziekjaar 2012 is pas net begonnen, maar kleurt voorlopig oranje. Na Blaudzun en Moss, is het nu LUIK dat met een bescheiden meesterwerk op de proppen komt. Op Owls maakt de Rotterdamse band muziek die vooral in het hokje slowcore zal worden geduwd, maar ook invloeden uit de indiepop en de psychedelica zijn LUIK zeker niet vreemd. De muziek van LUIK is traag, donker en bezwerend en kleurt hierdoor prachtig bij het seizoen. Het is muziek die wel wat heeft van die van een slowcore band als Low, maar LUIK schuift net zo makkelijk op richting Sparklehorse als richting Pink Floyd in haar psychedelische jaren. Prachtig gitaarwerk, een aardedonkere ritmesectie en lekkere lome zang bepalen het geluid van LUIK, dat steeds weer blijkt verpakt in betoverende songs die heerlijk blijven hangen, maar ook bol staan van de onderhuidse spanning. Owls van LUIK is een plaat die direct bij eerste beluistering diepe indruk maakt, maar het groeien moet dan nog beginnen. Tot grote hoogten.

Met deze registratie van het gelijknamige theaterprogramma, dat op drie verschillende locaties en evenzovele dagen opgenomen is in den lande -live dus, maar helemaal nergens opvallend, zo zuiver, op wat beschaafd applaus na- is een aangrijpend souvenir van onze enige echte troubadour GVM, ook wel bekend als de Grote Vriendelijke (theater)Reus. Uiteraard, want met onverminderde kwaliteit, wat heet, zijn extraverte introspectie lijkt nu helemáál per plaat te groeien. Dat belooft nog wat, want de wijze GVM is onlangs de zestig gepasseerd en wijsheid komt met de jaren. Zijn Vaste Mannen bleken wel iets minder vast, behalve snarenridder Harry Hendriks, maar de loepzuivere Liedjes over (vrij naar onszelf, zie Platomania 225 over het - ook al - prachtalbum Zicht) spijt, reflectie, verval, levenshonger, liefde en nog zo wat (humor, zie bonustrack) blijken ongemeen universeel geldend en tot op het bot ontroerend. Kippenvel gegarandeerd. Of om met GVM zelf te spreken: Te Mooi (Um Waar Te Zijn)!

ACTIE

De snelle kopers van het Maccabees album krijgen de 7-inch Pelican er GRATIS bij! OP = OP

Londens vijftal, bestaande uit Orlando Weeks, Hugo White, Felix White, Rupert Jarvis en Sam Doyle, werkte gedurende twaalf maanden met Tim Goldsworthy en Bruno Ellingham (LCD Soundsystem, Massive Attack) aan de opvolger van Wall Of Arms uit 2009. Wat het nieuwe album duidelijk laat horen is een band die gegroeid is. Individueel hebben de leden veel nieuwe muziek tot zich laten komen dat als inspiratie is gebruikt voor dit album, zoals daar zijn Kate Bush en Stone Roses. Het geluid op Given To The Wild is een stuk ruimtelijker dan op de springerige voorgangers, terwijl de single Pelican een van de weinige nummers is die nog doen denken aan het verleden. The Maccabees slagen erin om dromerige muziek te maken die toch groots en meeslepend klinkt met nog altijd stekelig gitaarwerk. Given To The Wild geeft z’n geheimen niet gemakkelijk prijs, maar de geduldige luisteraar wordt gegarandeerd beloond.

Hij had klaarblijkelijk wel even genoeg van dat rock ‘n’ roll geweld. Van de stadionshows met die dampende, knallende en steengoede liveband achter zich. Het grote gebaar en de bijhorende muzikale ‘kabooms’ werden vorig jaar dus tijdelijk ingewisseld voor intimiteit. Zo kwam hij afgelopen oktober met een klassiek album (z’n vijfde al) op de proppen. Ocean’s Kingdom was de soundtrack bij een balletvoorstelling die het New York City Ballet tot en met januari opvoerde. Maar daarmee was de rustige muzikale periode van Paul McCartney niet over. Kisses On The Bottom, zijn vijftiende studioalbum staat vol met standards uit (veelal) de jaren twintig, dertig en veertig van de vorige eeuw. Uitvoeringen die bekend werden door Benny Goodman, Gene Austin, Fats Waller en Johnny Mercer. Deze nummers zijn aangevuld met een tweetal (of drie, als je het deluxe-album koopt) eigen nummers die exact (en da’s toch knap) dezelfde vibe hebben. My Valentine en Only Our Hearts klinken jazzy, kwetsbaar, klein, intiem en zacht. Leuk om te vermelden: Eric Clapton speelt een zeer herkenbare gitaarpartij op de eerst genoemde Macca-song, Stevie Wonder, een minstens zo herkenbare, mondharmonicapartij op de tweede. Dit album is ‘perfect om na een dagje werken op te zetten en een glas wijn of een bakkie thee bij te drinken’, meldt de meester zelf. Een rustgevende soundtrack, zou je kunnen zeggen. Neem die slepende versie van The Glory Of Love, maar als voorbeeld. Of de vederlicht, aangezette pianonoten tijdens More I Cannot Wish You, die glijdende, maar tevens prettig snijdende vioolpartij in It’s Only A Paper Moon. Macca’s vijftiende album kortom veel anders dan wat men van hem gewend is. Onmiskenbaar geschikt voor een veel kleiner publiek, dát ook.

I'm Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter
Home (When Shadows Fall)
It's Only A Paper Moon
More I Cannot Wish You
The Glory Of Love
We Three (My Echo, My Shadow And Me)
Ac-Cent-Tchu-Ate The Positive
My Valentine
Always
My Very Good Friend The Milkman
Bye Bye Blackbird
Get Yourself Another Fool
The Inch Worm
Only Our Hearts

Hij had klaarblijkelijk wel even genoeg van dat rock ‘n’ roll geweld. Van de stadionshows met die dampende, knallende en steengoede liveband achter zich. Het grote gebaar en de bijhorende muzikale ‘kabooms’ werden vorig jaar dus tijdelijk ingewisseld voor intimiteit. Zo kwam hij afgelopen oktober met een klassiek album (z’n vijfde al) op de proppen. Ocean’s Kingdom was de soundtrack bij een balletvoorstelling die het New York City Ballet tot en met januari opvoerde. Maar daarmee was de rustige muzikale periode van Paul McCartney niet over. Kisses On The Bottom, zijn vijftiende studioalbum staat vol met standards uit (veelal) de jaren twintig, dertig en veertig van de vorige eeuw. Uitvoeringen die bekend werden door Benny Goodman, Gene Austin, Fats Waller en Johnny Mercer. Deze nummers zijn aangevuld met een tweetal (of drie, als je het deluxe-album koopt) eigen nummers die exact (en da’s toch knap) dezelfde vibe hebben. My Valentine en Only Our Hearts klinken jazzy, kwetsbaar, klein, intiem en zacht. Leuk om te vermelden: Eric Clapton speelt een zeer herkenbare gitaarpartij op de eerst genoemde Macca-song, Stevie Wonder, een minstens zo herkenbare, mondharmonicapartij op de tweede. Dit album is ‘perfect om na een dagje werken op te zetten en een glas wijn of een bakkie thee bij te drinken’, meldt de meester zelf. Een rustgevende soundtrack, zou je kunnen zeggen. Neem die slepende versie van The Glory Of Love, maar als voorbeeld. Of de vederlicht, aangezette pianonoten tijdens More I Cannot Wish You, die glijdende, maar tevens prettig snijdende vioolpartij in It’s Only A Paper Moon. Macca’s vijftiende album kortom veel anders dan wat men van hem gewend is. Onmiskenbaar geschikt voor een veel kleiner publiek, dát ook.

De tweede plaat van deze band uit Brooklyn was er bijna niet geweest, omdat zanger Kyle Wilson tijdens een avontuur in de bergen van British Columbia een gevaarlijke val maakte. Hij overleefde het ongeluk, maar was wel maanden aan een ziekenhuisbed gekluisterd. Maar juist dat gegeven blies Milagres nieuw leven in, want Wilson doodde de tijd met het schrijven van nieuwe nummers. Die doen afwisselend denken aan Wild Beasts, Coldplay en Elbow, ergens tussen alternatief en mainstream dus. Een eigen geluid ontbreekt nog een beetje, maar wie gewoon van mooie, meeslepende gitaarpop houdt, is bij Milagres aan het goede adres.

Onder de naam Helios bracht de uit Boston afkomstige Keith Kenniff, die ook muziek schrijft voor reclames, sinds 2004 al een heel rijtje ambient-achtige platen uit. Samen met zijn vrouw Holly vormt hij het duo Mint Julep dat nu debuteert met Save Your Season, een donkere mix van elektronica, indie, eighties synths, een beetje shoegaze en rock. Waar de muziek niet altijd even origineel klinkt, overtuigt de fraaie stem van Holly van begin to teind. Zeker in prachtliedjes als Aviary, Days Gone By en Why Don’t We. Ergens te plaatsen tussen Frou Frou, Saint Etienne, Crystal Castles en Still Corners. Een duo om in de gaten te houden!

Twee jaar na de zeer ambitieuze folkopera Hadestown, die terecht veel lof kreeg, heeft Anaïs Mitchell voor haar vierde album gekozen voor een kleinere aanpak. Young Man In America ligt muzikaal wel enigszins in het verlengde van zijn voorganger, maar de nummers vormen stilistisch gezien meer een eenheid. Dit keer ook geen bataljon gastzangers, maar alle ruimte voor Mitchell’s eigen fraaie stem. Prachtige liedjes, mooie arrangementen en muzikanten die iets extra’s brengen doen de rest. Wederom een overtuigende plaat.

De spontane, meerstemmige ‘CSNY-poppareltjes’ op hun debuutplaat waren al prachtig. Maar de psychedelica van Never Be Scared/ Don’t Be a Hero kon een nog groter publiek bekoren. Nu, ten tijde van Ornaments, lijkt Moss pas écht helemaal uit de schulp gekropen. De muzikale koers is eenduidiger. Moss anno 2012? De psychedelica is gebleven, de mierzoete liedjes zijn ook aanwezig. Toch klinkt de band anders. Je zou kunnen zeggen dat Moss wederom een voorzichtige stijlwisseling presenteert. Noodgedwongen misschien? Want door het vertrek van Bob Gibson zijn de zangpartijen minder gelaagd, da’s een feit. Ondanks dat, laat Marien Dorleijn ook nu nog steeds horen, dat hij een songschrijversmid van het zuiverste soort is. Ornaments in een notendop? Het is die vervaarlijk, stuwende welbekende indie-sound van weleer. Dat hechte, compacte pakket van sfeervolle geluidencollages, de galmende wonderschone stem van Dorleijn die soms pal vooraan staat, dan weer ergens achteraf meehumt, maar immer begeleidt en escorteert en de nummers daardoor stuk voor stuk stevig aan de hand meeneemt. Ornaments klikt daarbij, meer dan ooit, perfect in elkaar en past als gegoten. Willekeurige referenties zwieren rond de nummers. Daar waar de opener doet denken aan TV on the Radio, zijn de korte ultranummers Spellbound en Tiny Love achtereenvolgens lekker stampend en daarna juist heerlijk slepend en bezwerend. En dan begínt het album net. Almost A Year en The Hunter zijn disco-achtig, Give Love to the Ones You Love omarmt de surfsound. A Real Hero Dies in The End is een prachtballade en Everything Died in Your Heart, What You Want, Good People en de verzengende afsluiter Ornament halen het allerbeste van deze band naar boven. Moss levert een prachtplaat af. En Ornaments zal zeer binnenkort logischerwijs voor immer aan vele luisteraars vastgeklonken zitten.

Twee jaar na het geslaagde coveralbum If I Had A Hi-Fi en vier jaar na Lucky eindelijk weer echt nieuw werk van Nada Surf. Strict genomen is The Stars Are Indifferent To Astronomy niet de nieuwe studioplaat, want de tien nummers werden opgenomen in de eigen oefenruimte in Brooklyn. Het idee erachter was dat Nada Surf in de studio altijd bedachtzamer te werk gaat dan op het podium en in het oefenhok. Dit keer wilde de band die live-energie vastleggen en daar is men prima in geslaagd. Deze nieuwe plaat klinkt namelijk net even wat feller en geïnspireerder dan de voorgaande albums. De productie werd dit keer verzorgd door Chris Shaw, die ook betrokken was bij de opnames van The Weight Is A Gift en met die plaat uit 2005 heeft The Stars Are Indifferent To Astronomy het meest gemeen. Dit betekent enerzijds dat er niet veel nieuws onder de zon is, maar anderzijds ook dat deze fijne plaat veel nummers bevat die snel zullen uitgroeien tot publieksfavorieten.

Jay Nash uit LA is een eigenwijze singer/songwriter die zelf iedere stap in zijn carrière wil bepalen. Zo kan het gebeuren dat The Things You Think You Need nu pas in Nederland uitkomt. Maar wel met een warm welkom: dit is namelijk een hele goede plaat! Nash schrijft ijzersterke midtempo nummers, die mooi passen in de beste Amerikaanse traditie dankzij zijn rauwe stem, stevige gitaarpartijen en een hammondorgel. Tip! 1. Sweet Talking Liar
2. Wayfarer
3. Barcelona
4. Keep on Talking
5. Over You
6. Hard Lesson
7. Easy
8. All the Same
9. No Stars
10. Forgive Me

Undecided Storm is Klaske Oenema's tweede cd en evenals haar debuut staat het weer vol met prachtige, sfeervolle luisterliedjes. Hoofdzakelijk gespeeld met akoestische gitaar staat de zang centraal in de muziek. Op de meeste nummers bijgestaan door Harm Wierda die een aantal instrumenten voor zijn rekening neemt. Alle liedjes zijn melancholisch en breekbaar. Het boekje in de cd is in zwart-wit en stijlvol vormgegeven met alle songteksten.

Weinig bands die sinds 1997 zoveel albums hebben uitgebracht als Of Montreal, laat staan van zo’n constant hoge kwaliteit. De laatste vier jaar zit er iets meer tijd tussen de opeenvolgende releases, maar de vorige, False Priest, is nog steeds maar weinig meer dan zestien maanden oud. Waar die plaat vol stond met uitbundige, vaak uitgesproken funky liedjes die je haast kon omschrijven als pop, vergt het immer van samenstelling wisselende collectief rond Kevin Barnes op Paralytic Stalks aanzienlijk meer van de luisteraar. Met name op de tweede helft van dit ambitieuze werkstuk valt het niet mee om iets van een structuur te ontdekken. Dit gedeelte telt slechts vier composties die samen zo’n 37 minuten duren. Daaraan vooraf gaan vijf nummers die nog wel als liedjes omschreven kunnen worden. Rock, soul, funk, progressive, psychedelica: alles komt samen op deze fascinerende plaat die zich niet in een paar luisterbeurten laat doorgronden, maar wel blijft prikkelen.

Tussen Jimi Hendrix’ The Wind Cries Mary en American Boy van Estelle & Kanye West klemde Rob Stenders afgelopen woensdagavond op Radio6 Father James Park in, track drie op Phenomenal Handclap Band’s nieuwe tweede, en dat viel toch op terwijl het ook naadloos paste. Qua uiteenlopende decennia, bedoelen we dan. Het duiden van de de talloze invloeden van deze eclectische (écht!) maar bovenal spéélse smeltkroes is vrijwel ondoenlijk, maar fervente popquizzers zullen elkaar graag een avondje de loef mee af steken. Wij wel in ieder geval. Tom Tom Club, CSS en GO! Team, inderdaad, Guardian. Dat horen wij ook wel. De bio: Curtis Mayfield, Deee-lite, 70's West Coast rock. Turkse psychedelica. Afro-beat, Italo-disco. Wij: vluchtig, maar catchy. Réte! (

Powersolo is een Deense band, die in 2001 debuteerde. Opgericht in Arhus en bestaande uit broers Kim Kix en The Atomic Child en drummer J.C. Benz. Het is alweer het vijfde album en opnieuw betuigen ze hun grote liefde aan garagerock en psychedelica. Invloeden zijn The Cramps en sixties-bands als Stooges en MC5. Het klinkt erg Amerikaans, maar is ook erg overtuigend. Een mooie productie en sterke nummers zorgen voor een heel genietbaar album. Het is net dat juweeltje, dat je in de jaren zestig over het hoofd zag. Nu is er de kans om de schade in te halen.

Prinzhorn Dance School debuteerde in 2008 met een album, dat bijna niet werd opgemerkt. Voor de mensen, die het wel opmerkten, een juweeltje. Het Britse duo, bestaande uit Tobin Prinz en Suzi Horn, wist een mooi album te maken. Inmiddels zijn vier jaar verder is het tweede album een feit. Prinz en Horn maken uitgeklede muziek met hoekige ritmes. Door de zang lijkt het wat op The Fall. De teksten zijn maatschappijkritisch, maar met humor over de recessie en ondanks de sombere ondertoon is er optimisme. Er zullen nieuwe volgers zijn door dit goede album. De oude wisten al genoeg.

Ondanks het uitblijven van enorme verkoopcijfers, levert Chuck Prophet het ene prachtalbum na het andere af. Sterker, zijn platen worden steeds beter, met als (voorlopig?) hoogtepunt deze conceptplaat geïnspireerd door San Francisco. ‘Play that song again,’ zingt Prophet al in het eerste nummer, ‘I could hear it all night long’ en dat geldt voor de hele plaat. Het is bekend, maar Chuck Prophet is niet alleen een briljant gitarist, maar bovenal een geniaal songschrijver die hemelse melodieën koppelt aan schijnbaar achteloos rondgestrooide riffjes en prachtige arrangementen. De zon breekt spontaan door bij Castro Halloween en Museum Of Broken Hearts steekt de hele Green On Red-catalogus naar de kroon. Ryan Adams en Tom Petty ineen – Chuck Prophet is een hele grote.

Vanuit het Engelse Leeds bestookt Pulled Apart By Horses sinds 2007 de wereld met een ontembare energie die zich uit in venijnige punksongs met een verrassend pakkende draai. Waar het gelijknamige debuut een frontale aanval was, is opvolger V.E.N.O.M. wat doordachter van opzet. De punkfans die de band al overtuigde zullen nog steeds kunnen uitrazen op V.E.N.O.M., maar dit heeft misschien zelfs wel potentie op hordes Amerikaanse alternatieve pubers te bekeren. En uiteraard ook leuk genoeg voor Nederlandse fans van bands als Billy Talent, Blood Brothers en At The Drive-In.

Het geduld van de fans van Ben Cooper’s eenmansproject Radical Face is flink op de proef gesteld. Debuutalbum Ghost, met daarop de alom bekende reclamehit Welcome Home Son , dateert alweer van 2007 en dus was het de hoogste tijd voor een vervolg. In dat opzicht heeft Cooper de laatste jaren niet stilgezeten. The Roots is het eerste album van het drieluik The Family Tree, waar later de albums Branches en Leaves aan toegevoegd zullen worden. Op The Roots zingt Cooper op betoverende wijze over een fictief familierelaas in 1800, vol drama, pijn, afscheid, teloorgang en, logischerwijs, de liefde die onlosmakelijk aan al die neerslachtigheid verbonden lijkt te zijn. Liefhebbers van ingetogen en verfijnde indiepop en -folk kunnen hun hart ophalen met dit prachtige album. Of het de definitieve doorbraak van Radical Face zal betekenen laat ik in het midden, al kan er reikhalzend worden uitgekeken naar opvolger Branches.

Daar waar ik tot voor kort dacht dat The King Of Limbs ‘gewoon’ een goed Radiohead-album was, blijkt die vlag er na het bekijken van deze live-dvd heel anders bij te hangen. Dit prachtverslag vanuit een donkere, sfeervolle kelder (Maida Vale Studios, BBC), toont een band in topvorm. De experimentele soundscaperock van deze band komt in deze, prachtig op-de-huid geregisseerde, muziek-dvd meer dan perfect tot uiting. Frontman Thom Yorke noemde The King Of Limbs ooit al eens ‘an expression of physical movements’. Nu je die muzikale collages middels live-beelden (opgenomen in juni 2011) wat beter kunt analyseren, valt die definitie ineens op z’n plek. Daarbij komt dat de partijen her en der minder om hoofdzakelijk percussie en beats draaien. Al is de extra percussionist Clive Deamer in bijna elk nummer aanwezig, het felle tegengas van de rest van de instrumenten, maakt dat het geheel nog beter te begrijpen (en te verteren) is. Wat willekeurige voorbeelden van Radioheads muzikale genialiteit? Bloom begint met een enkele gitaarriff, maar voor je het weet ben je minuten verder en buitelen muzieklagen caleidoscopisch over elkaar heen. De prachtige blazerssectie is daarbij van ongekende meerwaarde. Codex is nóg intiemer, nóg trager en daardoor nóg mooier dan de albumversie. Little By Little en Morning Mr. Magpie zijn door de ronkende gitaarpartijen lekker opgefokt, rauw en gruizig. Nieuwkomers The Daily Mail (van wonderschoon klein naar heerlijk episch) en Staircase blijken perfecte toevoegingen aan de ‘album-acht’. Na een schitterende uitvoering van Give Up The Ghost was het wat mij betreft al wel genoeg geweest. Echter, Supercollider is het derde extraatje. Helemaal aan het eind, feitelijk al na de documentaire, wordt dit Record Store Day-nummer van Radiohead nog uitgevoerd. Een mooie toevoeging aan een prachtig muziekdocument.

TRACKLISTING:
1. Bloom
2. The Daily Mail
3. Feral
4. Little By Little
5. Codex
6. Separator
7. Lotus Flower
8. Staircase
9. Morning Mr. Magpie
10 .Give Up The Ghost
11. Supercollider

From The Basement is a live studio performance of The King of Limbs, Radiohead’s last studio album. Included in the recording are performances of unreleased songs, ‘The Daily Mail’ and ‘Staircase’. Supercollider has been added as a bonus track. Both DVD & Blu-Ray options come with a 32 page hardback book of photos from the recording session.

Eigenlijk is het debuut van dit Rotterdamse viertal al uit sinds september, maar toen alleen op vinyl. Sinds kort is The Moon Is Big ook verkrijgbaar op cd. Rats On Rafts maakt postpunk in de allerbeste jaren tachtig traditie, maar zonder gedateerd te klinken. Debet hieraan is de sterke zang van David Fagan. Een andere toegevoegde waarde is de saxofoon van Ger van Voorden, die in de legendarische Rotterdamse new wave band Kiem zat. Sowieso geeft de band een originele draai aan soms al te starre new wave wetten. Titelnummer The Moon Is Big met schelle gitaren en een verslavend basloopje gaat lekker lang door om te eindigen in een schreeuwende climax. In God Is Dead laten ze een kinderkoor opdraven en Rats On Rafts gooien alles eruit in de ruim negen minuten durende afsluiter Jazz. The Moon Is Big is een dijk van een debuutplaat met internationale allure.

Nu The Black Crowes een pauze hebben ingelast van onbepaalde duur ziet de minst bekende van de Robinson-broers zijn kans schoon. Rich treedt met het voortreffelijke Through A Crooked Sun, zijn tweede soloplaat, voorgoed uit de schaduw van zijn broer Chris, de blikvanger van de kraaien. Verwacht geen blauwdrukje van een Crowes-album waar je zelf de zang van Chris bij moet denken. Through A Crooked Sun is een eigenstandig album dat zelden aan het vlaggenschip doet denken. Eerder aan Little Feat, af en toe aan Stephen Stills en Peter Frampton (Lost And Found). Het is ook een zeer persoonlijk album geworden waarmee hij zijn gevoelens behoorlijk bloot geeft. De sterkste overeenkomst met The Black Crowes betreft de houding die Rich Robinson inneemt: hij is wars van trends. Through A Crooked Sun had ook in de jaren zeventig kunnen zijn gemaakt. Of over tien jaar. Laat je verrassen door dit wonderschone album vol verrassende wendingen.

Emeli Sandé heeft talent en dat heeft de Schotse twintiger de afgelopen jaren vooral in dienst gesteld van anderen: ze schreef nummers voor veel Britse acts, die daar stuk voor stuk mee scoorden. Soms leverde ze ook een vocale bijdrage en dat smaakte naar meer. Terecht: Emeli Sandé heeft een geweldige stem! Na een paar hits en een Brit Award in 2011 zijn nu alle ogen gericht op haar debuutalbum. Our Version Of Events biedt soul/pop van de bovenste plank met een touch van triphop en R&B. De nummers hebben twee gezichten: enerzijds de energie van Heaven (fantastisch) en Daddy, anderzijds de pure pracht van bijvoorbeeld Clown. De balans slaat door naar de ballads en, geen misverstand, die zijn erg mooi. Toch lijkt het energieke werk iets meer eigen en onderscheidend te zijn. Maar Emeli Sandé gaat een grote toekomst tegemoet, dat staat wel vast. Dit is een prima begin!

Vijf ietwat slungelig ogende bandleden, een volgens de criticasters matige bandnaam en toch het kleine broertje van Arcade Fire èn het beste Vlaamse product sinds dEUS worden genoemd. Dat is knap. We hebben het hier over de Belgische sensatie School Is Cool. Zanger Johannes Genard kan als het bedachtzame middelpunt, ofwel het brein van de groep worden gezien. Hij filosofeert maar al te graag over apocalyptische doemscenario’s en samen met Reinhard Vanbergen, gitarist van Das Pop, wordt er een origineel en pakkend album geproduceerd. Tegendraadse percussie, bombastische klanken en fraaie strijkersarrangementen kenmerken het album en doen daarbij in nummers als In Want Of Something en The Road To Rome inderdaad aan Arcade Fire denken. Louter vergelijken is derhalve niet aan de orde. School Is Cool is een band op zich, met een eigen sound en ijzersterke nummers. The World Is Gonna End Tonight? Niet te hopen, want dit smaakt absoluut naar meer.

Inmiddels kunnen we ons elke twee jaar verheugen op een nieuw album van Shearwater. Animal Joy is inmiddels het zevende album van de groep rondom Jonathan Meiburg (ex-Okkervil River). Sinds hun derde album Winged Life uit 2004 heeft de band de lat hoog gelegd en wisten ze met de 'Island Arc' trilogie (Palo Santo, Rook, The Golden Archipelago) de verwachtingen moeiteloos in te lossen. Op een nieuw label (Sub Pop) trekt dit nieuwe album de lijn van The Golden Archipelago op fraaie wijze door en laat de groep een bij vlagen opvallend opgewekt geluid horen (het titelnummer, You As You Where). De epiek van voorgaand werk heeft op Animal Joy veelal plaatsgemaakt voor een intieme, persoonlijke sfeer. De meer sober gehouden instrumentatie en dito arrangementen zorgen er voor dat Meiburg ook meer ontspannen zingt. Hierdoor klinkt hun melancholieke folkrock op Animal Joy toegankelijker dan voorheen zonder ook maar een moment aan zeggingskracht in te boeten.

In een tijd waarin (Nederlandse) Birdy's een novelty zijn vanwege de vroegrijpe artistieke intensiteit, zal het even slikken zijn voor die (on)gelukkigen die de eersteling van de naar we aannemen frisgewassen Oostenrijkse 'Ausnahmekünstlerin' (zegt amazon.de, mooie taal toch, hè) niet ontmoet heeft twee jaar terug. Lovesong For Vacuum gaf nieuwe betekenis aan het begrip (duistere) intensiteit en was echt om bang van te worden met die enge hoes ook, zeker als je bedenkt dat Anja Plaschg dat materiaal schreef toen zij vijftien was. Plaschg's MySpace is eind november vorig jaar voor het laatst bijgewerkt, en telt tot op heden één nieuw nummer, Boat Towards The Port, dat inderdaad op deze nieuwe mini-cd van een stief half uurtje te vinden is. Buiten de tracklist van Narrow is op datzelfde Duitse Amazon te lezen dat haar vader is overleden. De openingstrack heet 'vater', waarop ze dan voor het eerst de Duitse taal lijkt te hanteren en we worden ineens weer een beetje bang. Met titels als Deathmental, Cradlesong en Lost lopen de rillingen ons bij voorbaat al over de rug. Een cover van 80's vakantiehitje Voyage, Voyage zal voor luchtigheid moeten zorgen en de hoes ook: van een kleine metamorfose in gunstige zin is wel sprake, zouden wij zo zeggen. Hoe dan ook: begeisternd!

Het Nederlandse Tarball brengt 8 jaar na hun oprichting met Rise Above nu hun debuut uit. De mannen hebben hun tijd genomen en hebben een diep indrukwekkende rockplaat gemaakt met een prachtig open en organisch geluid waarin onderhuidse spanning zoemend resoneert en prachtige refreinen en coupletten het trommelvlies wellustig prikkelen. Onberekenbaar als Tool en A Perfect Circle en donker als Alice In Chains. Petje af!

Hoewel afkomstig uit Londen, zou het diepe Zuiden van de VS een logischer afkomst zijn voor de Trailer Trash Tracys. De invloeden zijn dan wel terug te voeren naar Angelo Badalementi’s filmscores voor David Lynch (Twin Peaks!), jaren vijftig damesgroepjes en Primal Scream op z’n meest psychedelisch, overal hangt een Southern Noir sfeer overheen alsof ze rechtstreeks zijn weggelopen uit een William Faulkner roman. De van veel reverb voorziene gitaarpartijen van hoogtepunten als Candy Girl en Turkish Heights zijn voorzien van uit synthesizer afkomstige beats, wat een bevreemdende, bijna tegenstrijdige werking heeft. Het lijzige stemgeluid van zangeres Susanne Aztoria doet een beetje aan Nico denken in haar hoogtijdagen, en draagt dan ook niet bij aan de toegankelijkheid, maar wel aan de sfeer. Niet altijd even licht verteerbaar, deze spookachtige plaat, maar loslaten doet hij niet.

Als in Engeland weer een band wordt gezien als de grote nieuwe belofte, moet je voorzichtig zijn. Er zijn veel bands gesneuveld onder de druk. Maar Tribes, uit Camden, Londen is grote belofte. Het debuutalbum van dit viertal werd door festival-bezoekers van Reading en fans als Mystery Jets en Radio One met spanning tegemoet gezien. Tribes is jong, maar hebben songs met kop en staart en de goede houding. Ze willen iets brengen, niet waar je je bij verwondert, maar waarbij je in vuur en vlam staat. Tussen Marc Bolan en Libertines. Binnenkort voorprogramma van Kaiser Chiefs. Dat wordt feest.

Met als voorouders groepen als Caravan, Camel en The Incredible Stringband, is Tunng een van de leukste bands van de nieuwe folkpop lichting in Engeland, waartoe ook bands als Circulus en The Accidentals behoren. Toch is Tunng niet van plan om helemaal in een hokje geduwd te worden. Zo speelden ze al twee edities samen met de woestijnbluesmannen van Tinariwen op het vermaarde Glastonbury festival. De akoestische liedjes blijven echter hun grootste handelsmerk en dat lieten ze menigmaal horen op de BBC. Op dit tussendoortje horen we hoe dat klonk: hemels!

Dankzij het zware Schotse accent van zanger James Graham weet je, zodra hij zijn mond open doet, meteen met welke band je van doen hebt, maar in veel opzichten klinkt No One Can Ever Know duidelijk anders dan de eerste twee platen van The Twilight Sad. De kenmerkende wall of sound is ditmaal aanzienlijk minder ondoordringbaar dan voorheen, maar dat betekent niet dat de Schotten softer zijn geworden. In samenwerking met de befaamde producer Andrew Weatherall (Primal Scream, Chemical Brothers) beweegt The Twilight Sad zich op No One Can Ever Know meer richting een industrieel geluid waarin overtuigend geëxperimenteerd wordt met synths en andere elektronica. De eerste twee albums van The Twilight Sad waren al ijzersterk, maar deze donkere en bij vlagen claustrofobisch klinkende plaat is zo mogelijk nog beter!

De folk-zusjes Rachel en Becky Unthank vertolken op deze live-plaat liedjes van Antony & The Johnsons en Robert Wyatt. En wat doen ze dat goed. Samen met de begeleidende muzikanten (inclusief strijkers) creëren ze een mooie, intieme sfeer. Bovendien zijn de opnames kraakhelder: alsof je zelf in de Londense Union Chapel zit. De opmerkingen tussen de nummers maken het geheel nog sympathieker. Een hartverwarmende plaat. Met dank aan The Unthanks.

Vijftig jaar Amnesty International, tachtig artiesten, vier cd’s, één songschrijver. Soul en rap schitteren vooral door afwezigheid, terwijl de reggaebijdrage van Ziggy Marley (Blowin’ In The Wind) ook niet bijdraagt aan de feestvreugde. Gelukkig is er verder veel om vrolijk van te worden. Pete Townshend verrast met een opvallend ingetogen Corrina, Corrina, Patti Smith eigent Drifter’s Escape zich helemaal toe en My Morning Jacket schittert in You’re A Big Girl Now. Oudgedienden als Taj Mahal, Joan Baez, Elvis Costello, Eric Burdon, Nils Lofgren en Kris Kristofferson ontbreken niet, en de punkrockers van Bad Religion laten hun collega’s van My Chemical Romance even horen hoe je Dylan moet coveren. Lucinda Williams stelt teleur, maar Mark Knopfler verbaasd; Adele zingt hartverscheurend, maar wordt overtroffen door Marianne Faithfull. Vier schijven vol ijzersterke nummers, merendeels voortreffelijk uitgevoerd, waarbij opvalt dat vooral niet voor de ‘protestsongs’ is gekozen. What’s not to like? Jammer alleen dat Springsteen’s versie van het titelnummer hier niet te vinden is. En His Bobness zelf? Nee, die staat onder contract bij een andere major.

CD 1

Johnny Cash feat. The Avett Brothers One Too Many Mornings
Raphael Saadiq Leopard-Skin Pill-Box Hat
Patti Smith Drifter's Escape
Rise Against Ballad of Hollis Brown
Tom Morello The Nightwatchman Blind Willie McTell
Pete Townshend Corrina, Corrina
Bettye LaVette Most of the Time
Charlie Winston This Wheel's On Fire
Diana Krall Simple Twist of Fate
Brett Dennen You Ain't Goin' Nowhere
Mariachi El Bronx Love Sick
Ziggy Marley Blowin' in the Wind
The Gaslight Anthem Changing of the Guards
Silversun Pickups Not Dark Yet
My Morning Jacket You're a Big Girl Now
The Airborne Toxic Event Boots of Spanish Leather
Sting Girl from the North Country
Mark Knopfler Restless Farewell


CD 2

Queens Of The Stone Age Outlaw Blues
Lenny Kravitz Rainy Day Women #12 & 35
Steve Earle & Lucia Micarelli One More Cup of Coffee (Valley Below)
Blake Mills Heart Of Mine
Miley Cyrus You're Gonna Make Me Lonesome When You Go
Billy Bragg Lay Down Your Weary Tune
Elvis Costello License to Kill
Angelique Kidjo Lay, Lady, Lay
Natasha Bedingfield Ring Them Bells
Jackson Browne Love Minus Zero/No Limit
Joan Baez Seven Curses (Live)
The Belle Brigade No Time To Think
Sugarland Tonight I'll Be Staying Here With You (Live)
Jack's Mannequin Mr. Tambourine Man
Oren Lavie 4th Time Around
Sussan Deyhim All I Really Want To Do
Adele Make You Feel My Love (Recorded Live at WXPN)

CD 3

K'naan With God On Our Side
Ximena Sariñana I Want You
Neil Finn with Pajama Club She Belongs to Me
Bryan Ferry Bob Dylan's Dream
Zee Avi Tomorrow Is a Long Time
Carly Simon Just Like a Woman
Flogging Molly The Times They Are A-Changin'
Fistful Of Mercy Buckets of Rain
Joe Perry Man Of Peace
Bad Religion It's All Over Now, Baby Blue
My Chemical Romance Desolation Row (Live)
RedOne featuring Nabil Khayat Knockin' on Heaven's Door
Paul Rodgers & Nils Lofgren Abandoned Love
Darren Criss featuring Chuck Criss and Freelance Whales New Morning
Cage the Elephant The Lonesome Death of Hattie Carroll
Band of Skulls It Ain't Me, Babe
Sinéad O'Connor Property of Jesus
Ed Roland and The Sweet Tea Project Shelter from the Storm
Kesha Don't Think Twice, It's All Right
Kronos Quartet Don't Think Twice, It's All Right

CD 4
Maroon 5 I Shall Be Released
Carolina Chocolate Drops Political World
Seal & Jeff Beck Like A Rolling Stone
Taj Mahal Bob Dylan's 115th Dream
Dierks Bentley Senor (Tales of Yankee Power) (Live)
Mick Hucknall One of Us Must Know (Sooner or Later)
Thea Gilmore I'll Remember You
State Radio John Brown
Dave Matthews Band All Along the Watchtower (Live)
Michael Franti Subterranean Homesick Blues
We Are Augustines Mama, You Been On My Mind
Lucinda Williams Tryin' To Get To Heaven
Kris Kristofferson Quinn The Eskimo (The Mighty Quinn)
Eric Burdon Gotta Serve Somebody
Evan Rachel Wood I'd Have You Anytime
Marianne Faithfull Baby, Let Me Follow You Down (Live)
Pete Seeger with The Rivertown Kids Forever Young
Bob Dylan Chimes of Freedom

Aan het eind van elk jaar begint het hart van veel muziekliefhebbers sneller te kloppen want dan is het weer tijd voor de top 2000. Tussen kerst en en oud en nieuw wordt dan dagelijks de top 2000 a-go-go uitgezonden en iedereen kent wel de verhalen achter de liedjes die Leo Blokhuis en zijn team vakkundig hebben verfilmd tot een soort mini-documentaires. Wel, een prachtige selectie is gemaakt en verzameld op deze uitgave en geeft een mooi stukje muziekgeschiedenisles. Aangrijpende reportages over succes, en het snel verdwijnen daarvan na die ene hit, boeiende types of juist hele gewone mensen die hun verhaal doen. Smullen bij de filmpjes van de Tom Tom Club, Mark & Clark Band, Dr. Hook en Iggy Pop, met als klap op de vuurpijl Carol Kaye, die samenwerkte met Sam Cooke, Frank Sinatra, The Beach Boys en vele andere grote. Mooi kerstcadeau maar ook daarna zeer welkom document.

Het Londense trio We Have Band maakte twee jaar geleden indruk met een catchy debuut vol dansbare electropop. Album nummer twee klinkt anders. “People would say to us, oh you're a ‘buzz band’ or ‘you’re an electro band’ and that was fine, but for us it was also clear it was time to move forward”, aldus drummer en zanger Darren Bancroft. Electronica domineert ook Ternion, maar de sound is nu wat meer ingetogen en ambitieuzer, waarmee We Have Band soms een beetje naar dreampop neigt. De jaren ’80 vormen nog steeds de belangrijkste inspiratiebron, wat zich onder meer uit in naar de Talking Heads neigende ritmes. Gebleven is ook de afwisselende boy/girl zang, die hier goed wordt benut. Ternion werd geproduceerd door Luke Smith, voorheen van Clor, die ook bij de opnames van het tweede album van Foals achter de knoppen zat. Voor sommige mensen zal deze koerswijzigingen misschien teleurstellend klinken, maar persoonlijk vind ik’t een fijne plaat.

Arjen de Bock en Viktor van Woudenberg. Ze speelden in en met allerlei bands, maar zochten een project waarmee ze creatief onafhankelijk konden zijn. Dat werd Wooden Saints. Sinds 2009 lopen ze warm; elke week een liedje maken, met z’n tweeën of met allerlei anderen. Zo kwamen in de loop van de tijd ongeveer twintig muzikanten in de Baambrugse studio langs om een bijdrage te leveren. En werd Wooden Saints een ‘dynamisch collectief van muzikanten’ dat klaar is om met I Know Why Your House Is On Fire de muzikale arena te betreden. De basis van het album is ingetogen indiepop van hoog niveau en doet regelmatig aan The Beatles en Elliott Smith denken. Maar een creatief collectief is natuurlijk niet voor één gat te vangen: er zijn alleen al zeven leadzangers. Hoogtepunten? Platypus, The Elephant, Away With The Villain, e.v.a. Deze plaat heeft letterlijk en figuurlijk meerdere gezichten, maar is toch een eenheid door de goede basis van de nummers en de puike produktie van de twee voormannen.

Het Zweedse You Say France & I Whistle maakt vrolijke indiepop, voorzien van old school synthesizers, springerige ritmes en een hoge meeneurie-factor. Positieve energie in overvloed! Maar wel met een basis van prima liedjes als Cats, OMG en Prom Queens. Het maakt van Angry Men een sympathiek debuut van een even sympathieke band. De vraag is hoe You Say France & I Whistle zich muzikaal en tekstueel verder gaat ontwikkelen.

Toen de gerenommeerde fiddler Dewey Balfa rond 1965 met zijn twee broers The Balfa Brothers stichtte, was de traditionele cajun al enige jaren op zijn retour. Als populaire muziekstijl was de cajun geleidelijk verdrongen door de country en honky-tonkmuziek. De plaat waarmee The Balfa Brothers in 1965 op Swallow Records debuteerden luidde een ommekeer in. De gebroeders speelden hierop onversneden akoestische cajunmuziek en dit vond algauw navolging onder andere muzikanten binnen de cajungemeenschap. Het album, toepasselijk The Balfa Brothers Play Traditional Cajun Music geheten, is dan ook van historische waarde. In 1974 bracht de groep een album met dezelfde titel (volume 2) uit. Begin jaren negentig verenigde Ace Records beide platen op één cd, maar deze uitgave is al lange tijd niet meer verkrijgbaar. Nu wordt deze cd opnieuw uitgegeven. Voor deze heruitgave zijn de oorspronkelijke opnamen digitaal opgepoetst en tevens zijn hier twee singles uit 1977 en 1980 aan toegevoegd. Klassieke muziek uit het zuidwesten van Louisiana.

De twee shows die Herman Brood & His Wild Romance gaven voor het legendarische Rockpalast programma zijn nu integraal op cd en dvd verschenenen. Allereerst is er de show in Dortmund uit 1978. De Wild Romance is op het hoogtepunt van de roem in Nederland en is live een geoliede machine. Brood en band rammen er in kort tijdsbestek 24 nummers uit die voornamelijk op Street en Shpritsz terug te vinden zijn. Een paar covers (o.a. Velvet Underground) complementeren de set. Twaalf jaar later is Brood terug in het programma, dit keer een optreden uit Keulen. Van de originele Wild Romance is niemand over, maar met David Hollestelle en de Bombita's is hier band te zien die ook jaren lang onze podia onveilig maakte.

De twee shows die Herman Brood & His Wild Romance gaven voor het legendarische Rockpalast programma zijn nu integraal op cd en dvd verschenenen. Allereerst is er de show in Dortmund uit 1978. De Wild Romance is op het hoogtepunt van de roem in Nederland en is live een geoliede machine. Brood en band rammen er in kort tijdsbestek 24 nummers uit die voornamelijk op Street en Shpritsz terug te vinden zijn. Een paar covers (o.a. Velvet Underground) complementeren de set. Twaalf jaar later is Brood terug in het programma, dit keer een optreden uit Keulen. Van de originele Wild Romance is niemand over, maar met David Hollestelle en de Bombita's is hier band te zien die ook jaren lang onze podia onveilig maakte.

Deze mooie reissue op het Big Beat label laat Alex Chilton op een cruciaal moment uit zijn carriere horen. Hij is net uit de Box Tops gestapt, berooid en gefrustreerd dankzij een paar louche managers. Songs heeft hij genoeg en die neemt hij tijdens een paar sessies met wat bevriende musici op. Een groot aantal komen we later tegen op de legndarische Big Star platen, hier zijn ze in de oervorm te horen. De meeste stonden ook op het eerder verschenen maar niet meer verkrijgbare 1970 album. Nu opnieuw leverbaar met meer tracks en een fraai boekwerk.

Eind vorig jaar verscheen Sounds Of The South, het boek dat Leo Blokhuis wijdt aan de muziek uit het zuiden van de Verenigde Staten. De grootste verrassing op de begeleidende compilatie (3 cd’s) is misschien wel ene Jimmy Donley met zijn vertolking van Think It Over. Te midden van vele zwarte soulartiesten laat deze blanke zanger horen dat je niet zwart hoeft te zijn om soulvol te zingen. Het toeval wil dat Ace Records nu een dubbel-cd met werk van deze Jimmy Donley heeft uitgebracht. Alle opnamen die Jimmy Donley in de periode 1962-1963 voor Tear Drop Records maakte zijn hierop verzameld. Een meerderheid hiervan zijn demo’s die niet eerder in deze vorm zijn uitgegeven. Ook treffen we hier enkele destijds uitgegeven singles die zijn opgenomen in de befaamde Cosimo Matassa’s studio in New Orleans. Hier begeleiden The Vikings met de nog jonge Mac Rebennack (Dr. John) op piano de zanger. Jimmy Donley schreef en vertolkte aangrijpende liedjes die zich bewegen tussen swamp pop, country en rockabilly. De zanger had een tragische levenswandel die eindigde met zelfmoord in 1963. Hij was toen 34 jaar. De pijn, wanhoop en woede die zijn stemming in die laatste levensjaren bepaalden klinken onmiskenbaar door in zijn songs en zang.

Hele volksstammen nemen blindelings aan dat L.A. Woman uit 1971 het laatste wapenfeit van The Doors was. De oorzaak van het misverstand is natuurlijk de dood van Jim Morrison in Parijs, enige tijd na de release ervan. Toch was dit niet einde oefening want de overgebleven drie Doors hebben nadien nog twee - nauwelijks meer te verkrijgen - platen uitgebracht. Die nog goed waren ook! Niet zo goed echter als L.A. Woman, dat samen met het overrompelende debuut uit 1967, het mooiste werk van het roemruchte kwartet is. Vanwege het 40-jarig bestaan van dit muzikale monument is er nu een reissue met een bonus-cd met erg interessante alternative takes van – op Hyacinth House na – alle nummers, gelardeerd met studiogesprekken. Ook komt er ineens een nooit eerder op plaat gezette maar uitstekende song boven drijven: She Smells So Nice. De omstandigheden waaronder L.A. Woman is gemaakt, waren niet best. Jim Morrison was op borgtocht vrij vanwege het zedenschennisincident in Miami en zijn conditie was door de drank belabberd. Maar er was veel inspiratie, een soort bluesy wij-tegen-de-wereld-sfeer. Er werd dan ook uitstekend gemusiceerd op L.A. Woman, er staat niet één misser op en Morrison, qua zang niet in topvorm, maakt alles goed door werklust en zijn wonderschone teksten. En verder staat natuurlijk Riders On The Storm erop. Het hele verhaal van de plaat wordt door alle nog levende betrokkenen uitgebreid verteld op de DVD Mr. Mojo Rising. Bekijk hier de preview:

Hele volksstammen nemen blindelings aan dat L.A. Woman uit 1971 het laatste wapenfeit van The Doors was. De oorzaak van het misverstand is natuurlijk de dood van Jim Morrison in Parijs, enige tijd na de release ervan. Toch was dit niet einde oefening want de overgebleven drie Doors hebben nadien nog twee - nauwelijks meer te verkrijgen - platen uitgebracht. Die nog goed waren ook! Niet zo goed echter als L.A. Woman, dat samen met het overrompelende debuut uit 1967, het mooiste werk van het roemruchte kwartet is. Vanwege het 40-jarig bestaan van dit muzikale monument is er nu een reissue met een bonus-cd met erg interessante alternative takes van – op Hyacinth House na – alle nummers, gelardeerd met studiogesprekken. Ook komt er ineens een nooit eerder op plaat gezette maar uitstekende song boven drijven: She Smells So Nice. De omstandigheden waaronder L.A. Woman is gemaakt, waren niet best. Jim Morrison was op borgtocht vrij vanwege het zedenschennisincident in Miami en zijn conditie was door de drank belabberd. Maar er was veel inspiratie, een soort bluesy wij-tegen-de-wereld-sfeer. Er werd dan ook uitstekend gemusiceerd op L.A. Woman, er staat niet één misser op en Morrison, qua zang niet in topvorm, maakt alles goed door werklust en zijn wonderschone teksten. En verder staat natuurlijk Riders On The Storm erop. Het hele verhaal van de plaat wordt door alle nog levende betrokkenen uitgebreid verteld op de DVD Mr. Mojo Rising. Bekijk hier de preview:

Hele volksstammen nemen blindelings aan dat L.A. Woman uit 1971 het laatste wapenfeit van The Doors was. De oorzaak van het misverstand is natuurlijk de dood van Jim Morrison in Parijs, enige tijd na de release ervan. Toch was dit niet einde oefening want de overgebleven drie Doors hebben nadien nog twee - nauwelijks meer te verkrijgen - platen uitgebracht. Die nog goed waren ook! Niet zo goed echter als L.A. Woman, dat samen met het overrompelende debuut uit 1967, het mooiste werk van het roemruchte kwartet is. Vanwege het 40-jarig bestaan van dit muzikale monument is er nu een reissue met een bonus-cd met erg interessante alternative takes van – op Hyacinth House na – alle nummers, gelardeerd met studiogesprekken. Ook komt er ineens een nooit eerder op plaat gezette maar uitstekende song boven drijven: She Smells So Nice. De omstandigheden waaronder L.A. Woman is gemaakt, waren niet best. Jim Morrison was op borgtocht vrij vanwege het zedenschennisincident in Miami en zijn conditie was door de drank belabberd. Maar er was veel inspiratie, een soort bluesy wij-tegen-de-wereld-sfeer. Er werd dan ook uitstekend gemusiceerd op L.A. Woman, er staat niet één misser op en Morrison, qua zang niet in topvorm, maakt alles goed door werklust en zijn wonderschone teksten. En verder staat natuurlijk Riders On The Storm erop. Het hele verhaal van de plaat wordt door alle nog levende betrokkenen uitgebreid verteld op de DVD Mr. Mojo Rising. Bekijk hier de preview:

George Jackson maakte in de jaren zestig furore als schrijver van prachtige soulliedjes, waarvan vele inmiddels een klassieke status hebben verworven. In 1968 verbond hij zich als huiscomponist aan de legendarische Fame Studio’s van Rick Hall en hier wierpen Wilson Pickett , Clarence Carter, Candi Staton en andere soulbroeders en –zusters zich gretig op zijn songs. Tegelijkertijd probeerde George Jackson ook zelf een carrière als soulzanger op te bouwen, maar deze kwam nooit helemaal van de grond. Wat George Jackson als vertolker vermocht laat de net verschenen compilatie met Fame-opnamen uit de jaren rond 1970 ons horen. Behalve vier liedjes die destijds als single zijn uitgegeven heeft dit materiaal niet eerder het daglicht gezien. George Jackson toont zich hier een begenadigd zanger. Hij was gezegend met een aangenaam hoge stem en liet in elke gezongen lettergreep zijn ziel spreken. Luister maar eens naar zijn smartelijke vertolking van Search Your Heart en Statue Of Soul – beide zijn weergaloze staaltjes zuidelijke soul. Al even hartverscheurend is de uitvoering van The Hand That Feeds You, waarin hij Joe Tex als soulprediker naar de kroon steekt. Waarom George Jackson het grote succes nooit heeft mogen smaken is een van de grote raadsels uit de soulmuziek van die jaren.

Zoals James Brown The King Of Soul werd genoemd, zo is The Mighty Sparrow de ultieme koning van de Calypsomuziek. Hij won maar liefst zeven maal de Carnival Road March op het eiland Trinidad alvorens carriere te maken in Engeland, waar op dat moment veel belangstelling ontstond voor muziek uit de West-Indies. In de VS kreeg hij geen voet aan de grond omdat Harry Belafonte daar alle aandacht naar zich toetrok. Hij was ook de koning van de flirt. Zijn teksten waren onverbloemd seksistisch en niet zelden controversieel. Zijn lied Congo Man werd geweerd vanwege een nogal rascistische kijk op Afrikanen, feitelijk zijn eigen voorouders. Zijn bijnaam dankte hij aan zijn manier van bewegen. Hij kon zijn benen niet stil houden en hij bewoog zich volgens sommigen als een mus! Op deze fraaie dubbelcd van het Britse rootslabel Strut zijn vooral zijn jaren zestig singles goed vertegenwoordigd. In de jaren zeventig floreerde het genre ook, maar klonk elk calypso- en socaliedje nagenoeg hetzelfde.

Minny Pops is een legendarische post punk avantgarde band, die eind jaren 70 werd opgericht in Amsterdam door conceptualist/vocalist Wally van Middendorp. Tussen 1978 en 1985 bracht de band vier albums uit, aanvankelijk via het eigen Plurex label en later via het vermaarde Factory Records. In die tijd speelde Minny Pops ook in het voorprogramma van labelgenoten Joy Division. Standstill To Motion laat de band horen op het hoogtepunt van hun carrière, live in De Melkweg, 19 maart 1981. Tevens bevat dit tijdsdocument een uitgebreide dvd met live opnames gemaakt in Amsterdam en New York in die periode.

Zestien jaar gescheur samengevat op twee schijven. De heren van Peter Pan Speedrock laten horen hoe ze zich door de jaren heen hebben ontwikkeld. Niet alleen regulier albumwerk komt langs, maar ook minder eenvoudig te vinden tracks. En dat maakt deze verzamelaar extra interessant. Uiteraard ontbreekt Dikke Dennis niet en komt ook Def P even om de hoek kijken. Een mooi overzicht van een hard werkende band!

Tamelijk geniaal van Rick Rubin om The Red Devils op te nemen in de tent waar hij ze het eerst zag. In de King King dus, een voormalig Chinees restaurant in West Hollywood, Californië. In 1988, als de club zijn deuren opent, zijn de muzikanten die The Red Devils zullen vormen al van partij. Ze worden de huisband van de King King en op de vaste maandagavond is het bal. De spil van de band is Lester Butler, een punkrocker die hartstochtelijk verslingerd is aan de blues en zijn blueshelden. Butler is een virtuoos op de mondharmonica, heeft het ding al vanaf zijn vroege jeugd in de kontzak. Om zich heen heeft Butler de gebroeders Johnny Ray (bas) en Dave Lee Bartel (slaggitaar), Bill Bateman (drums) en de Texaanse gitarist Paul ‘The Kid’ Size verzameld. Een zooitje ongeregeld is het. Maar ze zetten wel de King King wekelijks in vuur en vlam – en daar komen beroemdheden op af als Bruce Willis, Peter Wolf en Mick Jagger. En ook producer Rick Rubin. De twaalf schroeiende bluessongs op King King zijn door Rubin en rechterhand Brendan O’Brien zonder genade op tape gekwakt. Het is, bij beluistering van King King, alsof je er bij geweest bent. De live-sfeer in de King King-club is primitief en opwindend en wordt nog versterkt door de aanwijzingen die baas Butler aan zijn bandleden geeft, al blijft dit voornamelijk beperkt tot de mededeling dat het volgende lied weer een blues is. Dan spuugt Lester Butler weer zijn teksten in de buizenmicrofoon, klemt zijn scheurijzer er tegenaan en rost er weer een huiveringwekkende solo uit, die vervolgens de dialoog aangaat met Paul Size’s fabuleuze gitaarspel. Butlers grote helden worden ruimschoots eer betoond; er zijn kokende versies van ‘She’s Dangerous’ en ‘Tail Dragger’ (Willie Dixon), ‘Mr. Highway Man’ (Howlin’ Wolf), ‘I Wish You Would’ (Billy Boy Arnold) en ‘Cross Your Heart’ (Sonny Boy Williamson). Maar ook Butler laat zich niet onbetoond; zijn ‘Goin’ To The Church’ is meesterlijk evenals ‘Devil Woman’ dat stevig aanleunt tegen de swamprock van Creedence Clearwater Revival. Na de instrumentale Little Walter-slowblues ‘Quarter To Twelve’ sneert Butler totaal overbodig:‘Alright, a little blues yeah,’ waarna de band weer loos gaat in een knetterende uitvoering van Junior Wells’ ‘Cut That Out’, dat tegelijk het wervelende slotakkoord is en er bijna een uur ruwe, wild en aartsgemene blues op zit. King King, met zijn elementaire en geile blues, gloeit nog lang na. Maar het zal bij een plaat blijven. De ongeremde, onberekenbare en aan alcohol en heroïne verslaafde Butler houdt The Red Devils niet bijeen. Butler maakt dan in 1997 nog een fraaie bluesplaat met zijn nieuwe band 13, maar ook dit is geen lang leven beschoren. Op 8 mei 1998 overlijdt Lester Butler in Los Angeles aan de gevolgen van een overdosis

(bron:www.altcountry.nl)

Het verhaal Springsteen is wel bekend. Zou je denken. Zo niet bij de makers van Glory Days. Jaartallen kloppen niet en feiten worden overhoop gehaald in een documentaire waarin geen noot Springsteen te horen is. Springsteen en zijn mensen komen sporadisch aan het woord middels wat persconferentie-citaten, het zijn vooral een aantal Engelse columnisten die ternauwernood bewijzen weleens van de hoofdpersoon te hebben gehoord. Niet-geautoriseerd, staat er op de hoes, en dat is het enige wat u van deze uitgave moet geloven.

Al tien jaar kruipt het Spaanse Vampi Soul label in de meest waanzinnige archieven van de popmuziek. Dit is een staalkaart van ’s labels kunnen en bevat pre-revolutie Iraanse rock, Peruaanse psychedelica en Spaanse meidengroepen, die laatste afkomstig van één van Vampi’s hoogtepunten: iChicas!. Als exclusieve track een nummer van het hedendaagse Garotas Suecas, want ook nieuwe bands kunnen op steun rekenen. Prachtige introductie met een welgemeende waarschuwing : beluistering leidt onherroepelijk tot aanschaf van grote hoeveelheden Vampi Soul uitgaves.

Voor het Khomeinytuig in 1979 de macht overnam was Iran druk bezig zich op het westen te orienteren. Dat zag je terug in het straatbeeld, dat hoorde je in de muziek. Deze twee schijven plus een fascinerend boekje geven een kijkje in de hippe Iraanse muziekscene van de jaren zestig en zeventig. Geweldige foto’s, prachtige verhalen - met een onvermijdelijk trieste afloop, dat wel – en een zeer breed muzikaal palet. Grofweg namen de hitparadeartiesten alles over wat het westen te bieden had en mixten daar meer traditionele klanken doorheen. Het resultaat is in veel gevallen een spannende combinatie van opgewekte pop en orientaalse weemoed.

Never forgotten is een tabloid video-versie over Amy Winehouse en laat voornamelijk haar opkomst en ondergang in de media zien en de invloed die ze op de muziek- en modewereld had (en nog steeds heeft!). Er staan een (klein) aantal live optredens op de dvd die het tragische verhaal kracht bijzetten. Never forgotten is voor degene die geïnteresseerd is in een beknopte geschiedenis van de getroebleerde zangeres en voor de ik-moet-alles-van-amy-hebben-fan.

Na het uitbrengen van zes soloalbums, besluit David Eugene Edwards (ex voorman van het legendarische Sixteen Horsepower), zichzelf te trakteren op een speciaal album. De titel is even veelzeggend als synoniem voor Wovenhand’s sinistere en donkere werk: Black Of The Ink. Zes liedjes verpakt in een boekwerk van maar liefst 110 pagina’s. Van de zes albums die hij reeds uitbracht pikte hij van elk een song en nam deze opnieuw op. Zes songs uitgekleed tot dat wat Edwards zo bijzonder maakt: een sombere man met een somber klinkende gitaar. Edwards koos de volgende nummers uit: Terre Haute (van Treshingfloor), Not One Stone (van ten Stones), Whistling Girl (van Mosaic), Oil On Panel (van Consider the Birds), White Bird (van Blushmusic) en Last Fist (van Wovenhand), als enige trouwens met begeleiding van piano. Veelal de wat onbekendere songs, die buitengewoon sterk klinken in hun naaktheid. Het boek bevat alle songteksten, die Edwards handgeschreven, heeft voorzien van persoonlijke illustraties. Een prachtwerk, verdomd, een schitterend werk!

28 januari: momenteel kunnen we deze titel weer uit voorraad leveren!!
Bij een online bestelling van deze cd betaal je geen verzendkosten!
Reserveren in de winkel kan natuurlijk ook!

In 1971 brachten de Mothers een bezoek aan de Carnegie Hall in New York. Promotor Ron Delsener wist de bookingmanager te overtuigen dat Zappa toch echt een klassiek geschoold muzikant was en dus stonden de Mothers op 11 oktober in deze prestigieuze zaal. De complete registratie van de twee concerten, inclusief het voorprogramma (The Persuasions), is op vier cd’s bij elkaar gebracht in een fraai boxje. Wat je krijgt is bijvoorbeeld een ruim 47 minuten durende uitvoering van Billy The Mountain. Verder komen alle highlights van Live At Fillmore East en Just Another Band From LA voorbij. Daarnaast een aantal prachtige klassiekers, zoals King Kong (30 minuten!) en Cruising For Burgers, maar ook materiaal dat pas in de late jaren 70 haar weg naar vinyl zou vinden: Stick It Out en Wonderful Wino. Flo & Eddy zijn in topvorm en Zappa’s gitaarspel is opwindend te noemen. De geluidskwaliteit laat hier en daar wat te wensen over, maar een kniesoor die daar op let, want de M.O.I. live at Carnegie Hall is een geweldig document geworden!

DISC ONE THE PERSUASIONS SHOW 1
01. I Just Can’t Work No Longer [02:32]
02. Working All The Live Long Day/Chain Gang [02:28]
03. Medley #1 [07:27]
04. Pieces Of A Man [02:53]
05. Buffalo Soldier [04:32]
06. Medley #2 [02:36]
07. Medley #3 [03:_13]

FZ SHOW 1
08. Hello (To FOH)/Ready?! (To The Band) [01:03]
09. Call Any Vegetable [10:36]
10. Anyway The Wind Blows [03:59]
11. Magdalena [06:07]
12. Dog Breath [05:41]
DISC TWO FZ SHOW 1

01. Peaches En Regalia [04:24]
02. Tears Began To Fall [02:31]
03. Shove It Right In [06:31]
04. King Kong [30:24]
05. 200 Motels Finale [03:41]
06. Who Are The Brain Police? [07:07]

DISC THREE FZ SHOW 2
01. Auspicious Occasion [02:45]
02. Divan: Once Upon A Time [05:40]
03. Divan: Sofa #1 [03:11]
04. Divan: Magic Pig [01:42]
05. Divan: Stick It Out [04:53]
06. Divan: Divan Ends Here [04:17]
07. Pound For A Brown [06:03]
08. Sleeping In A Jar [02:46]
09. Wonderful Wino [05:45]
10. Sharleena [04:51]
11. Cruising For Burgers [03:16]

DISC FOUR FZ SHOW 2
01. Billy The Mountain: Part I [28:32]
02. Billy The Mountain: The Carnegie Solos [13:30]
03. Billy The Mountain: Part II [05:37]
04. The $600 Mud Shark Prelude [01:26]
05. The Mud Shark [13:34]

Onder Americana-liefhebbers maakte deze Canadese naam met Failer, Back To Me en Asking For Flowers: drie ijzersterke albums op rij. Voor haar vierde plaat zocht ze de samenwerking met Justin (Bon Iver) Vernon. Het levert een prachtige liedjesplaat op, ingetogener dan de stoere countryrock van haar eerste twee platen. Dat Edwards echter meer in haar mars heeft dan het midden te houden tussen Lucinda Williams en Sheryl Crow liet ze op Asking For Flowers al zien en die lijn trekt ze hier door. Voyageur gaat over reizen: over de aarde, in de tijd, en vooral in de liefde- en dan voornamelijk de mindere kanten van de liefde. In het openingsnummer dreigt ze met een verhuizing naar de States, terwijl ze in het voorlaatste nummer zweert haar geliefde te volgen, terwijl ze weet dat dat naar minder plezante oorden leidt. Wederom een prachtplaat van dit bijzondere talent.

Produced by Justin Vernon and Kathleen Edwards

01 Empty Threat
02 Chameleon/Comedian
03 A Soft Place to Land
04 Change the Sheets
05 House Full of Empty Rooms
06 Mint
07 Sidecars
08 Pink Champagne
09 Going to Hell
10 For the Record

Liefhebbers van Tony Joe White op akoestische gitaar kunnen het debuutalbum van de Duitse Mathis Haug blindelings kopen, maar ook fans van een Sonny Landreth die zijn slidegitaar thuis heeft laten liggen of een J.J. Cale die iets teveel hete pepers heeft gegeten moeten maar ’s naar dit fraaie verstilde bluesplaatje luisteren. Geen bluesrock, zelfs geen gewone blues maar countryblues in fijne liedjes die rustig maar indringend je oren ingeduwd worden. Haug is al jaren bezig in allerhande groepen maar laat nu op het leuk getitelde Playing My Dues horen waar het bij hem echt omdraait: melancholie. En dat past mooi bij dit jaargetijde.

Het debuutalbun van The Little Willies uit 2006 was een heerlijke plaat waarna ik hoopte dat deze ‘hobbyformatie’ met Norah Jones snel een vervolg zou uitbrengen. Het duurde even, maar 6 jaar later is er dan eindelijk For The Good Times. En de titeltrack, een van mijn favoriete countrynummers, is gelijk een goede graadmeter. Met veel smaak wordt dit Kristofferson-nummer uitgevoerd. If You’ve Got The Money I’ve Got The Time swingt de pan uit en doet niet onder voor Roly Poly en I Gotta Get Drunk op het voorgaande album. Het hoogtepunt is Lovesick Blues. Hank Williams maakte dit nummer in de jaren ’40 beroemd maar deze versie waarbij Jones en Julian vocaal samensmelten is heel bijzonder. Zelfs Dolly Parton’s Jolene wordt door Norah Jones uitstekend vertolkt. Ook een Johnny Cash-nummer mag niet ontbreken natuurlijk. Het Cash-nummer is Wide Open Road. For The Good Times doet smachten naar meer en hopelijk duurt dat niet weer zes jaar!

Gretchen Peters startte haar carrière zoals het een inwoner van Nashville betaamt: als liedjesschrijver voor anderen. Dat leverde al snel veel succes op met meerdere Grammy-nominaties voor Independence Day, de countrycharts ingezongen door Martina McBride in 1995. Neil Diamond, Trisha Yearwood en Pam Tilles volgden, maar in 1996 nam ze ook onder eigen naam een goed ontvangen album. Er volgden nog vijf en ook deze zesde staat weer boordevol ijzersterke nummers, prachtig gezongen door Peters. Als zij er zelf geen hits mee scoort, dan zullen coverversies daarvoor ongetwijfeld zorgen.

Tracks
1 Hello Cruel World
2 Saint Francis
3 The matador
4 Dark Angel (with Rodney Crowell)
5 Paradise Found
6 Woman On The Wheel
7 Five Minutes
8 Camille
9 Natural Disaster
10 Idlewild
11 Little World

Carrie Rodriguez kennen we natuurlijk al. De zangeres en fiddle-speelster was al meerdere malen in ons land te zien. Ben Kyle zal voor velen een nieuwe naam zijn. Ben timmert al jaren flink aan de weg met zijn band Romantica. Samen met Carrie nam hij acht duetten op in de stijl van de klassieke country. Naast een aantal zelfgeschreven songs wagen Carrie en Ben zich ook If I Needed You van Townes Van Zandt en het aloude Love hurts. Het resultaat mag er zijn: de stemmen vullen elkaar prachtig aan, de begeleiding is perfect en de sfeer uitgebalanceerd. Dit is country van de bovenste plank.

Kunnen we Julian Sas de Nederlandse Joe Bonamassa noemen? Een bluesbeul die onverstoorbaar zijn eigen weg gaat en onderweg steeds beter platen uitdraait? Dacht het dus van wel, ja. Want Bound To Roll, de achtste release van Sas, is de meest gevarieerde en daarmee beste plaat uit zijn oeuvre, een plaat waaraan te horen is dat deze twee-en-een-half jaar in the making was. Er klinkt ZZ Top (op Mercy), de Rory Gallagher cover Shadow Play klink zo goed als diezelfde Rory, maar bovenal hoor je het prima gitaarwerk van Sas zelf, goed geruggensteund door zijn begeleiders bassist Tenny Tahamat en drummer Rob Heijne. Alleen al de gitaarsolo in het titelnummer moet genoeg zijn voor elke bluesrockfan om deze plaat aan te schaffen. Alvast een plaatje voor mijn Top 2012!

In haar jeugd was er voor Ciara Sidine altijd wel muziek te horen. Geen wonder, als je geboren wordt in Dublin. Ze koos echter voor het literaire vak, en verdiende jarenlang als uitgeefster haar geld. Pas toen ze bijna dertig was leerde ze gitaarspelen en toen haar kinderen geboren werden, nam ze de tijd voor het schrijven van eigen nummers. Ze vermengt haar Ierse wortels met Amerikaanse country en folk, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Shawn Colvin, en doet dat op zo’n overtuigende wijze dat het bijna onbegrijpelijk is dat dit haar debuutalbum is. Smaakvolle arrangementen met een belangrijke rol voor de viool en een warme productie van Martin Clancy doen de rest. Natuurlijk, dit genre is overbevolkt, en dus draait alles om de kwaliteit van de nummers. Gezien nummers als The Road en The Arms Of Summer zit dat wel goed.

Joe Louis Walker leerde de blues door te spelen met grootheden als Willie Dixon, Muddy Waters, John Lee Hooker en Jimi Hendrix. Daarnaast smeerde hij zijn stembanden als jarenlange zanger bij The Spiritual Corinthians. Hellfire is het 23ste album van de inmiddels 63-jarige ‘JLW’ en zijn eerste voor Alligator Records. Elf nummers lang trakteert hij de luisteraar op een solide mix van electrische bluesrock, gospel en soul met als hoogtepunt het gloedvolle Soldier for Jesus. Hallelujah!

BBE bespaart ons weer een bergje pecunia met deze reissue uit 1977 op cd, die op moment van schrijven in de aanbieding is op ebay voor 96 dollar. Wel op lp dan. Deze wel zeer geslaagde samenwerking tussen de latere Sandy B. en de grote Clyde Otis (800 hits geschreven!) in de functie van producer en deels songwriter (dus) met arrangeurs Nat Adderley Jr. en David Wofford levert een, zo wisten de serieuze verzamelaars dus al jaren, bijzondere chemie op die zowel voor op de dansvloer knallende momenten heeft (vandaar die Al Kent en John Morales mixen van prijsnummer I Think I'll Do Some Stepping (On My Own) maar er is méér) alswel lichtvoetiger jazzy soul en ballads.Plus het themalied van de tv-serie van Wonder Woman! Barber is nog steeds actief, maar beter dan dit wordt het niet. Dat kan namelijk gewoonweg haast niet.

Deze vier heren uit Utrecht mogen dan wel niet bij iedereen bekend zijn; hun muziek is dat ongemerkt wel. Dankzij commercials voor o.a. Coca-Cola, TPG-post en Amstel Bier (‘Beautiful Day’) hebben veel mensen ongemerkt kennisgenomen van deze muziekpioniers. Begonnen met vooral een dynamische hiphopfocus en vette breakbeats en later doorontwikkeld tot een band die met praktische alle stijlen wel raad weet en samensmelt tot een geheel. Of het nu een folkloristische polka betreft, Amsterdamse Klezmer, wat dub of gewoon wat lekkere rock en ADHD-pop: geen nood C-mon en Kypski weten er raad mee. Als ze top koks waren geweest waren zij zeker de uitvinders van de ‘fusion-keuken‘ geweest. Na tours door Europa, Zuid-Afrika en Noord-Amerika is het tijd voor een verzamelaar van hun werk van de afgelopen jaren. En ja hoor, alle tracks klinken nog even fris en fruitig en verdienen nu echt een luisterbeurt bij het grote publiek.

Vette hiphopbeats en warme synths voeren de boventoon op het tweede album van de Nieuw-Zeelandse producer Julien Dyne. Daartussendoor horen we computerbliepjes, vinylgekraak en flarden zang. Doet denken aan Mount Kimbie en in de verte ook Flying Lotus. Echte uitschieters ontbreken weliswaar, wat niet wegneemt dat je prima kan relaxen bij deze (grotendeels instrumentale) muziek. Je hoeft er met je hoofd immers niet constant bij te zijn.

Naar de nieuwe Gonjasufi is ongetwijfeld door velen uitgekeken. Deze eigenzinnige muzikant-dj oogstte twee jaar terug immers alom lof met zijn debuutalbum A Sufi & A Killer. Zijn bedwelmende mengeling van onder meer elektronica, hiphop en bluesritmes was terecht een van de sensaties van 2010. De lat lag voor Gonjasufi dus gelijk al hoog voor een opvolger. Die er nu dus is. Al moeten we gelet op de lengte, krap 25 minuten, eerder spreken van een EP. Wat de pret beslist niet drukt. Want de gedreadlockte geluidskunstenaar levert wederom een knap werkje af. Tegendraads en weird zijn opnieuw sleutelwoorden. Vaak fragmentarisch en op het eerste gehoor niet helemaal afgerond, maar dat is juist de bedoeling. Net als de geluidskwaliteit, die bewust een beetje kraakt en ruist. Gonjasufi’s spookachtige vocalen passen daar goed bij. Muziek dus voor de fijnproever, die ervan houdt te worden uitgedaagd.

Begonnen in 1995 als Duits DJ-collectief dat vooral vintage jazz draaide gevolgd door eigen producties die in 1997 opgepikt werden door BBC-dj Gilles Peterson (wie anders?!) wat leidde tot een internationale doorbraak. Door de jaren heen zijn hun muziekvoorkeuren verruimd. Naast (nu-)jazz horen we nu ook electro, soul en house. Hun laatste plaat Of All The Things (2008) stond vol pakkende soul en behoort daarmee tot hun meest toegankelijke werken. In mei dit jaar verschijnt een nieuw studioalbum getiteld Funkhouse Studio Sessions waarvan net de single I Human verschenen is. Als opmaat hiervan verschijnt nu een album met remixes van een selectie van Jazzanova tracks van de afgelopen 8 jaar door echte muziekpioniers als Mr. Scruff, Midnight Mauraders, Soldiers of House en andere zielsverwanten. Tussen de sprankelende en gevarieerde composities door bieden bekende Jazzanova-vocalisten als Ben Westbeech, José James en Paul Randolph houvast. Productie en vocalen samen creëren een niet alledaagse clubsfeer waarbij wederom blijkt dat remixen een vak apart is.

01. Little Bird feat. José James (Alex Barck Remix)
02. Let Me Show Ya feat. Paul Randolph (Henrik Schwarz Remix)
03. Glow & Glare (Âme Remix)
04. I Can See feat. Ben Westbeech (Ye:Solar Remix)
05. Dance The Dance (Atjazz Remix)
06. Lie feat. Thief (Soldiers Of House AB Reworked Remix)
07. Boom Clicky Boom Clack (Mr. Scruff Vocal Mix)
08. Look What You’re Doin’ To Me (Motor City Drum Ensemble Remix)
09. I Can See feat. Ben Westbeech (Midnight Marauders House Your Father Dub)
10. Lucky Girl feat. Paul Randolph (Neve Naive Remix)

Kort samengevat: legendarische Britse producer Luke Vibert duikelt oude Drum 'n Bass Dat-opnames op en brengt deze uit onder 90's alias Plug. De artiest die we ook kennen als Wagonchrist heeft een lange staat van dienst binnen de experimentele dance en weet immer een eigen stempel te drukken op diverse genres. Of het nu gefreakte instrumentale hiphop, ratelende acid of donderende drumbreaks betreft; de signatuur van Vibert is ontegenzeggelijk aanwezig. Het knappe van dit album is vooral dat oude en bijna vergeten genres als d'nb en jungle frisser klinken dan ooit. Amen-breaks, sirenes en brute bassen: allemaal aanwezig, maar geen moment heb je het gevoel naar iets gedateerds te luisteren. Om een revival van bovengenoemde genres geheel op Luke's conto te schrijven gaat te ver, maar Back On Time kan zeker een van de aanstichters zijn.

In overzichtlijker dance-tijden (lees: de jaren '90) ging het snel met Underworld. De zeer muzikale aanpak zorgde ervoor dat de band snel een grote fanschare had. Nu, twintig jaar later, nemen de heren de tijd om terug te blikken op hun carriére. En dat betekent drie platen lang heerlijk genieten van lekker volgbare en gelaagde tracks. De eigenwijze aanpak werkt nog steeds, los van alle trends die in de tussentijd langs zijn gekomen. De verschillende tracks benadrukken de diversiteit. Leg een oudje als Rez maar eens naast een recent werkstuk als Scribble. Maar een verzamelaar is natuurlijk niet compleet zonder rariteiten. Vandaar dat het derde schijfje vol staat met onuitgebracht en ander 'obscuur' werk. Denk aan een aantal b-kantjes, trascks van verzamelaars en Japanse bonustracks. En dat alleen al maakt dat je als liefhebber niet om deze release heen kunt.

TRACKLISTING THE ANTHOLOGY 1992-2012

CD1: Bigmouth / Mmm Skyscraper I Love you / Rez / Cowgirl / Spikee / Dirty Epic / Dark And Long (Dark Train)

CD2: Born Slippy (NUXX) / Pearls Girl /Jumbo / 8 Ball / Moaner / Two Months Off / To Heal / Crocodile / Scribble

CD3: The Hump / The Big Meat Show / Minneapolis / Why Why Why / Oich Oich / Second Hand / Parc (LIVE) /Simple Peal / Jal To Tokyo

Via Madonna’s Vogue maakte de hele wereld kennis met het fenomeen Vogue, maar het waren, uiteraard, de New Yorkse clubs waar deze dans echt ontstond en zijn korte maar hevige hoogtepunt beleefde. Nota bene beroepscharlatan Malcolm Mclaren wist de mode uit de gelijknamige glossy, welke fotografie van iconen uit met name het Hollywood van de jaren vijftig model stond, clubs als Sound Factory en Paradise Garage in te brengen met zijn Deep In Vogue. Al snel volgden meester mixers als Junior Vasquez en Armand van Helden, met respectievelijk X en Witch Doctor evenals McLaren aanwezig op dit overzicht. Ook oudgedienden als Diana Ross en MFSB wisten de overstap naar de strakke beat die noodzakelijk was voor de poses te maken en hebben met Love Hangover en Love Is The Message hun plek verdiend. Deze dubbelaar is echter vooral bedoeld als begeleiding bij het gelijknamige boek, schitterend vormgegeven en helemaal gevuld met prachtige fotografie uit de hoogtijdagen 1989-1992. Een waardevol tijdsbeeld.

Al vanaf 1992 brengt Common met regelmaat sterke albums uit. Ressurection, Like Water For Chocalate en Be zijn absolute klassiekers en hebben van de 40-jarige Lonnie Rashid Lynn een wereldster gemaakt. Met het starten van een acteercarriere en na een minder goed ontvangen vorige plaat was het afwachten waar de rapper uit Chicago mee op de proppen zou komen. The Dreamer/The Believer is echter een strakke plaat geworden. Over prima producties van No I.D weet Common met zijn hogere woordkunsten een aantal hele toffe tracks te leggen. Uitschieters op de plaat zijn het harde Raw en Ghetto Dreams met Nas. TD/TD kent naar het einde wat rustige, poppy nummers (oa met John Legend), maar Common laat op gretige wijze horen het rappen zeker nog niet verleerd te zijn. Fijn album!

Twee jaar geleden was de Zuid-Afrikaanse rapformatie Die Antwoord een (internet)sensatie, die na geruchtmakende optredens op Lowlands en Pukkelpop weer even snel van de radar verdween als ze was gekomen. Toen was hun combinatie van rap en rave origineel en verfrissend en debuutalbum $O$ stond vol sterke nummers. Nu zijn Ninja, Yo-Landi Vi$$er en DJ Hi-Tek terug met een plaat, die opnieuw voor schokgolven moet gaan zorgen op “de interweb”. Dat het publiek dit keer minder enthousiast zal reageren, lijkt meer dan duidelijk. Niet alleen is het nieuwtje eraf, ook zijn de songs van Ten$ion lang niet zo sterk als op het debuut. Op twee uitzonderingen na, niet toevallig de singles; Fok Jullie Naaiers en I Fink U Freeky (uiteraard met verontrustende video). Verder klinkt Ten$ion een stuk gladder en is het aandeel rave een stukkie groter.

Jazzy soulzangeres Sherry Dyanne debuteert op plaat met Sing Me A Song. Toch heeft deze Rotterdamse al een indrukwekkende cv, ze toerde met Michael Franti en stond al op grote jazzfestivals zoals North Sea Jazz en The Hague Jazz. Haar soulvolle warme geluid doet in het geheel niet vermoeden dat ze gewoon uit Nederland komt, want de vergelijkingen met grootheden als Billie Holiday en Dinah Washington kan ze goed doorstaan. Sing Me A Song staat vol met klassiekers zoals What A Difference A Day Made, Percy Mayfield’s Lost Mind, My Dreams Are Getting Better All The Time van Doris Day en het zestig jaar oude Come On A My House van Kay Armen waarin Candy Dulfer een gastoptreden geeft. Maar er staan ook eigen nummers op die wel degelijk klinken als vergeten klassiekers, zoals het sterke Make It Better. Maar de meeste hitpotentie heeft Just Cause You Are Pretty, een eigen compositie waarmee Sherry Dyanne beslist een mooie toekomst tegemoet zal gaan.

De Winnaar Houdt Aan is het eerste project van Extince sinds zijn alom geprezen album Toch? (2008). Strikt genomen is het een mixtape met maar liefst vierentwintig tracks, deels nog niet eerder naar buiten gebracht. Alleen maar eigen materiaal (zijn beste van de laatste vier jaar) dat in veel gevallen bestemd was voor een regulier album. Alles is vakkundig aan elkaar gemixt door drievoudig DMC - kampioen DJ DNS. Gastoptredens zijn er genoeg, van onder meer Ali B, een aantal Flinke Namen, Jayh, Aisha, Fresku en Gers Pardoel, maar het liefst horen we Prins Extince zelf. Het niveau van Binnenlandse Funk wordt niet gehaald, maar dit dikke uur hiphop draait wel erg lekker weg, vooral de old school tracks. Het was even stil rond de Exter-O-Naldus, maar De Winnaar Houdt Aan is een wake up call voor iedereen die ‘m vergeten was.

Bij de eerste luisterbuurt valt meteen op dat FM Laeti inspiratie zoekt bij de Jazz van Nina Simone, de soulrock van Otis Redding en muziek van het Afrikaanse continent. Dit duo bestaat uit zangeres en boegbeeld Laetitia en componist Francois-Marie. Sinds afgelopen najaar worden zij in thuisland Frankrijk op handen gedragen. De muzikale basis van dit debuutalbum is vooral zonnige jaren ‘70 soulpop met her en der een scheutje Jazz, R&B en folk met een exotische vleugje Afrikaanse roots. Dankzij de engelachtige vocalen hangt er over het album een warme gloed die door de arrangementen subtiel verder geaccentueerd wordt. Wanneer FM Laeti gas terugneemt en akoestisch gaat moeten we ook meteen denken aan zangeres Ayo (Sunshine On My Face). Terwijl in meer uptempo tracks (Rise In The Sun) Corinne Bailey Rae in zicht komt. Voor een van de ontdekkingen van 2011, soulman Ben L’Oncle Soul, was deze veelzijdigheid waarschijnlijk ook de reden om FM Laetitia voor zijn voorprogramma te vragen opdat zij het stokje van hem in 2012 kunnen overnemen.

Ruim een jaar na het rauwe album Gutter Water komen Oh No en Alchemist reeds met een nieuwe plaat. De samenwerking tussen de twee producers/mc's smaakte blijkbaar goed. Daar zullen de alcoholische en psychedelische versnaperingen vast aan bijgedragen hebben getuige de bedwelmende titel. Wederom brouwen de twee Westcoasthelden een heerlijke pot onversneden hiphop, met deze keer gastbijdragen van Kool G Rap, Roc Marciano, Prodigy en Evidence. Het meest kenmerkende verschil met het vorige album is de productie, die nog weirder en dieper is. Opnieuw een lekkere ruige rapplaat van dit illustere duo. En die kom je vandaag de dag niet veel meer tegen.

Dat er in “mini staatje” Kytopia mooie dingen worden gemaakt, is inmiddels wel duidelijk. Boegbeeld Colin “Kyteman” Benders heeft een flinke interessante, vernieuwende muzikanten aan zich weten te binden en in Kytopia komen ze vaak tot grote hoogte. De Avonduren is een project van verhalenverteller Kapabel en is het best te omschrijven als een combinatie van tekst en klank met invloeden van jazz, folk, hiphop, funk en drum ‘n’ bass. Samen met drummer Bram Hakkens, percussionist Frank Wienk, bassist Dibbe van Laarhoven en toetsenist Niels Broos maakt Kapabel van elk van de twaalf nummers een sprookje, dat elk ook weer zijn eigen klankkleur kent. Soms door een verrassende gastbijdrage; naast C-Mon (die de plaat ook produceerde) en Kyteman zelf, is vooral de vocale toevoeging van Herman van Veen in Sjakie Schildpad en De Kreupele Haas een geweldige keuze. Voortdurend wordt afgeweken van de couplet-refrein structuur, het verhaal staat immers centraal, inclusief de vaak nauwelijks verhulde moraal over de samenleving, sterfelijkheid of vriendschap van Kapabel. De limited edition van De Avonduren is een heus prentenboek, waarin de verhalen door kunstenaar Teo Skaffa in prachtige beelden zijn verwerkt.

Vol sprookjes, spreuken en legendes rapt Kapabel met een grote woordenschat over voortdurend veranderende muziek, en schept zo de wereld van ‘De Avonduren’. Fantasieën in klank en tekst, dit nieuwe Kytopia-project.

Elk van de twaalf nummers vertelt een verhaal of fabel, en krijgt van de getalenteerde muzikanten ook een eigen geluid mee. Aangevuld met fijne gastmuzikanten (C-Mon! Colin Benders!) komen er zo invloeden van alle genres en stijlen en stijlen op je af, inclusief de vaak nauwelijks verhulde moraal over de samenleving, sterfelijkheid of vriendschap van Kapabel.

Zo kan het dat de verhalen over Sjakie Schildpad (de eerste single, met geweldige bijdrage van Herman Van Veen), een giraffe met een ninjamuts en enkele woudreuzen gepaard gaan met ernstige teksten over de dood: ‘Het is niet eerlijk / en toch is het zo / of je nu wel of niet gelooft / we gaan allemaal dood.’ Parabels en een hiphopsprookjesballad, en dit vol verwijzingen naar oude legendes. Zelfs ‘de koning is dood, lang leve de koning’ komt voorbij; Kapabel kent zijn klassiekers.

Vol violen, blazers, bandoneon, synthesizer en veel percussie schuifelt, wringt of schudt elk nummer zo verder, vrijwel allen vrij van de inmiddels zo bekende couplet-refrein-schema’s, zoals we van het Kytopia-label gewend zijn geworden. Niels Broos (toetsen), Bram Hakkens (drums), Dibbe van Laarhoven (bas) en Frank Wienk (percussie), alle vier ook betrokken bij The Kyteman Orchestra, vormen de band, wat voor de nodige muzikale brille zorgt. Samen met Simon “C-Mon” Akkermans en frontman Kapabel schreven zij de twaalf stukken, gebaseerd op de sprookjes en verhalen die de rapper al zo lang in zijn hoofd had zitten. Het resultaat is een hoogst muzikale en veelzijdige schets van een sprookjesland. Wat moet volgen is de verovering van Nederland.

(bron:funkiblog.nl)

Dat er in “mini staatje” Kytopia mooie dingen worden gemaakt, is inmiddels wel duidelijk. Boegbeeld Colin “Kyteman” Benders heeft een flinke interessante, vernieuwende muzikanten aan zich weten te binden en in Kytopia komen ze vaak tot grote hoogte. De Avonduren is een project van verhalenverteller Kapabel en is het best te omschrijven als een combinatie van tekst en klank met invloeden van jazz, folk, hiphop, funk en drum ‘n’ bass. Samen met drummer Bram Hakkens, percussionist Frank Wienk, bassist Dibbe van Laarhoven en toetsenist Niels Broos maakt Kapabel van elk van de twaalf nummers een sprookje, dat elk ook weer zijn eigen klankkleur kent. Soms door een verrassende gastbijdrage; naast C-Mon (die de plaat ook produceerde) en Kyteman zelf, is vooral de vocale toevoeging van Herman van Veen in Sjakie Schildpad en De Kreupele Haas een geweldige keuze. Voortdurend wordt afgeweken van de couplet-refrein structuur, het verhaal staat immers centraal, inclusief de vaak nauwelijks verhulde moraal over de samenleving, sterfelijkheid of vriendschap van Kapabel. De limited edition van De Avonduren is een heus prentenboek, waarin de verhalen door kunstenaar Teo Skaffa in prachtige beelden zijn verwerkt.

Kraantje Pappie heeft de boel goed voor elkaar. Voorzichtig gebracht door Noah's Ark en beats van Noisia: de voorwaarden om te knallen waren daar. Maar de Groninger moest het op dit gespreide bedje natuurlijk wel grotendeels zelf doen. De branievolle mc kwijt zich echter uitstekend van zijn taak. Het zijn vooral de energiekere tracks die het beste blijven hangen, niet in de laatste plaats door de catchy refreintjes. Kraan is een behendige rapper die zich op Noisia's stuwende beats prima staande houdt. De cd werd gereleased in een volle, dampende Oosterpoort en dat zie je helemaal voor je. Alex van der Zouwen is niet de rapper met de hardste punchlines en niet de rapper met de meeste diepgang, maar qua energie maakt hij dit meer dan goed. Crane is een dikke feestplaat geworden vol dubstep- en electro-invloeden waar je menige party kapot mee kan maken.

Adrian Younge, niet bepaald een bekende naam, is een 'self-taught musician' die met Something About April zichzelf zomaar eens op de kaart kan gaan zetten. Lome, donkere beats gemaakt met een duidelijke voorliefde voor 60's en 70's soundtracks. De echo van Morricone is te horen, maar David Axelrod kan je ook noemen. Alles met een behoorlijke lo-fi sound geproduceerd, beetje Portishead-achtig (ten tijde van Dummy). Naast de instrumentale tracks bevat dit project ook nummers met vocalen waardoor het album nog meer tot leven komt. Die tracks lijken wel enigszins op het werk van Lee Fields of Charles Bradley, maar soms ook (met een hoog stemmetje) op dat van Curtis Mayfield. Of een recenter voorbeeld: Mayer Hawthorne. Medewerking op het album is er van o.a. Dennis Coffey, Shawn Lee (Ubiquity) en Rebecca Jordan. Something About April is een mooi album dat het verdient gehoord te worden!

Featuring guest artists Dennis Coffey (Motown’s Funk Brother fuzz guitarist), Shawn Lee (Ubiquity Records), singer/songwriter Rebecca Jordan, and Italian cinephiles Calibro 35, Something About April is an eclectic mix of heavy, psychedelic soul and soundtrack-ready instrumentals.





Adrian Younge is the next generation of soul music. A self-taught musician and recording engineer who has dedicated his life to the study of classic soul music, Younge finds himself at the center of a new soul renaissance with a vision for pushing the boundaries of the music itself.

The story begins in 1998 as the budding hip-hop producer found himself confined by the limitations of the MPC. He began teaching himself how to play various instruments so he could fully realize his vision. First it was keyboards, then drums, sax, guitar, and bass. Fascinated with the sounds of Italian soundtracks by the likes of Ennio Morricone, Younge begins work on the soundtrack to the fictional film Venice Dawn, recording the album intermittently over the course of the next year. What developed was a sound equal parts Morricone and Air. Self-released in 2000, the moody, synth-drenched album was entirely composed, arranged, played, and recorded by Younge.

Eight years later in 2008, Younge would find himself at the center of the Black Dynamite zeitgeist. Instrumental in the film’s development, Younge not only edited the film, but also composed the original score, which was hailed as a modern blaxploitation masterpiece for authentically capturing the cinematic soul of the 1970s, from Isaac Hayes to Curtis Mayfield. Adrian Younge solidified himself as a force to be reckoned with and soon went to work writing music for the forthcoming Black Dynamite cartoon series on Adult Swim.

For his current solo project, Younge envisioned a new sound that would revisit his earlier, more baroque instrumental work of Venice Dawn and mesh it with the deep, gritty soul of Black Dynamite, eventually deciding to bring everything full circle by releasing the material under the moniker Venice Dawn. This new LP, titled Something About April, is a heavy, dark mix of psychedelic soul and cinematic instrumentals with hip-hop aesthetics, touching on influences from Morricone to King Crimson, Portishead to the Flamingos, Wu-Tang to Otis Redding.

Younge is currently writing and recording material for his next project, a Delfonics album with William Hart, founding singer of the legendary soul group.

Het vijfentwintig jarig bestaan van The Klezmatics werd passend gevierd in de New Yorkse Town Hall, waarbij huidige en vroegere leden samenkwamen om eens flink te vlammen. Als er één genre is dat zich leent voor live-beleving is het wel de Yiddische Klezmer, waarin accordeon, viool en vooral blazers de boventoon voeren. Veel materiaal word gespeeld van hun Woody Guthrie project Wonder Wheel, waarmee dit specifieke genre ook een eclectisch randje meekrijgt. Feest!

Met hun vorige album 11:11 wist het Mexicaanse vingervlugge duo flink door te breken in de USA, des te gedurfder om met hun nieuwe album volledig te breken met hun bekende sound. Ze reisden af naar Cuba om daar met een volledig orkest Area 52 op te nemen. Geen akoestische metal dus, maar swingende salsa, uiteraard wel voorzien van genoeg gitaarsolo’s. Daarin zit hem ook gelijk het unieke van deze plaat, want het dreigende intro van opener Santo Domingo verraad al dat Rodrigo en Gabriela niets van hun vingervlugheid zijn verloren. Waar op de meeste Cubaanse albums de blazers en piano de boventoon voeren, zijn deze soli veelal ingeruild voor het snaren-geweld, niet zelden van de elektrische soort, met genoeg effecten die hun trash metal achtergrond blootleggen. Mocht er iemand na 11:11 gedacht hebben dat Rodrigo en Gabriela’s sound wellicht wat beperkt was, dan zijn die de mond gesnoerd met dit gedurfde en geslaagde album.

We zijn nauwelijks bijgekomen van de nieuwe Steel Panther of Battle Beast grossiert op debuut Steel met groot elan en veel zelfvertrouwen in alle denkbare power metal clichés. Nu heavy metal is verschrompeld tot een ondergrondse stroming, moeten we niet langer nodeloos nuanceren maar van eigen kracht uit gaan. En de Finnen doen dat met stoere songs, veel show, keiharde gitaren, vingervlugge solo’s en een ongelooflijk irritant gillende vrouwenstem. En als het zo goed is, blijft het leuk!

Het is toch al weer aardig wat jaren geleden dat Biohazard de gemoederen bezig hield met haar crossover van hardcore en metal. En dat maakt nieuwsgierig bij het uitkomen van een nieuw album. Zeker aangezien vooraf al bekend werd dat zanger/bassist Evan Seinfeld het na de opnames voor gezien hield. Gelukkig is dat aan het album niet af te horen. De band klinkt in opener Vengeance Is Mine lekker fel. Feller dan we van ze gewend zijn zelfs. En in Decay horen we de vertrouwde roffels van Dany Schuler. Maar helaas weten de mannen de scherpte niet het gehele album vast te houden. Zo willen de puzzelstukjes bij Killing Me niet helemaal op hun plek vallen. Iets waar Vows Of Redemption ook last van heeft. Maar even later zijn we met Skullcrusher weer helemaal waar we willen zijn. De band biedt in ieder geval meer afwisseling dan we gewend zijn, en dat is prijzenswaardig.

Evergrey is inmiddels uitgegroeid tot een vaste waarde in het progmetalgenre. De Zweedse band rondom Tom S. Englund heeft inmiddels acht studioalbums op haar naam staan en blikt met deze dubbelaar terug op hun 15 jarig bestaan. De groep presenteert hier een mengeling van studio- en liveuitvoeringen die nog maar eens duidelijk maken dat deze groep door de jaren heen een uitstekende balans heeft gevonden tussen techniek, melodie en emotie. Voor de trouwe fan biedt deze verzamelaar op twee akoestische bonusnummers na echter weinig verrassingen. Wat natuurlijk niets af doet aan de hoge kwaliteit van het gebodene.

Freedom Call draait al weer zo’n vijftien jaar mee in het heavy wereldje. Begonnen als vrijetijdsproject tussen de Gamma Ray bezigheden door, weten we welke muziek de band maakt. Ook op Land Of The Crimson Dawn horen we weer veel dubbelbassdrumwerk en massale opera-achtige achtergrondkoren. Het geeft ook deze plaat een groots, bombastisch karakter. Land Of The Crimson Dawn heeft bovendien het voordeel dat het niet gebukt gaat onder een Duits accent. Dit zorgt er samen met het goede spel en de voldoende variatie in het songmateriaal voor dat Freedom Call een toonbeeld binnen de powermetal is.

Lacuna Coil heeft inmiddels de status bereikt dat de eerste tienduizenden CDs bij voorbaat verkocht zijn. Dark Adrenaline spat dan ook vol zelfvertrouwen de kamer in met 12 songs, die bijna allemaal in de comfortabele zone tussen drie en vier minuten zitten. De muziek is donker, stevig, maar toch toegankelijk en heeft gelukkig een iets minder gepolijste productie dan voorganger Shallow Life. De R.E.M. cover Losing My Religion pakt verrassend goed uit, waarna het album piekt met het nogal afwijkende slotnummer My Spirit. Maar liefst vijf versies van Dark Adrenaline zijn leverbaar.

Met twee ijzersterke voorgangers heeft Lamb Of God de laat flink hoog gelegd voor zichzelf. De band beschikt echter over genoeg creativiteit en kundigheid om weer een bijzonder werkje van deze plaat te maken, zo blijkt al vanaf het begin. Van het slepende Straight For The Sun tot het punky Cheated, de band blijft fris en overtuigend klinken. Dat de lat zo hoog ligt, zorgt wel voor tweestrijd. Resolution bevat qua nummers namelijk geen zwakker broeders, maar sommige roffels, kick-patroontjes en harmoniën komen erg bekend voor. Een ander puntje van kritiek is dat de screams van schreeuwlelijk Randy Blythe wat te veel ruimte innemen. Maar laat het duidelijk zijn dat Lamb Of God 'gewoon' weer een sterke plaat heeft afgeleverd. Eentje die goed past in de koers die de band al jaren vaart. En het is ook meteen duidelijk dat deze plaat voor een dikke aanvulling van de setlist zal zorgen. Laat de zomerfestivals maar komen!

Last Autum’s Dream draait al even mee. De band bracht haar debuut uit in 2003 om vervolgens hun ritmesectie te verliezen aan het heropgerichte Europe. Het geeft het wel aan in welke muzikale categorie we Last Autum’s Dream kunnen indelen. Op het al in 2011 in Japan verschenen Nine Lives vinden we opnieuw de verzorgde melodieuze rock terug die de band kenmerkt. Hier en daar raakvlakken met Cheap Trick maar ook met Fair Warning waarvan gitarist Andy Malecek afkomstig is. Gastvocalist op The Last To Know is Jeff Scott Soto, die nog eens duidelijk maakt uitstekend uit de voeten te kunnen in dit genre. Nine Lives is gewoon weer een lekkere plaat geworden die duidelijk maakt dat Last Autum’s Dream zijn zaakjes prima voor elkaar heeft.

Ulver is ontstaan in het begin van de jaren negentig in een florerende Noorse black metal scene. In eerste aanleg speelde de band black folk metal maar het gezelschap maakte tevens een akoestische plaat en rond de millennium wende werd (succesvol) geëxperimenteerd met elektronica, avant-garde en donkere filmische soundtracks. Normaal gesproken wordt dit soort muzikaal non-conformisme in extreme black metal kringen genadeloos verketterd, maar Ulver bleef kredietwaardig vanwege de verdiensten van zanger Garm bij Borknagar en Old Man’s Child. De mystiek rondom Ulver werd nog dieper van kleur omdat de band nooit optrad. Toen dat eindelijk gebeurde wilde tout alternatief en intellectueel Europa de band zien. En via Londen, Parijs, Rome en Berlijn eindigde Ulver in juli 2010 in Oslo, in het gebouw van de Noorse Opera. Daar doet Ulver gedetailleerd en flegmatisch zijn ding en lardeert zijn experimentele, naargeestige, filmische muziek treffend met realistische en schokkende videobeelden. Het resultaat is indrukwekend en geeft Ulver een status die het tegen wil en dank heeft opgebouwd.

Als je kijkt naar mij n Top 10 lijstje voor 201 dan begrijp je dat mijn verwachtingen torenhoog gespannen waren omtrent de vijfde release van Crippled Black Phoenix, een dubbelaar nog wel, dat moest wat gaan worden. Ik schrok me dan ook het bekende apezuur toen ik opener Nothing (we are …) hoorde: pure Black Sabbath, wat is dit nou weer? Gelukkig was het maar een korte opening want tweede track The Heart Of Every Country is lekkere Pink Floyd en dan ook nog ’s van het zuiverste water.Wederom heeft bandleider Justin Greaves allerhande mensen om zich heen verzameld om de plaat gestalte te geven, waardoor er veel invloeden te horen zijn. De opvallendste is The Devil’s Blood, door de vrouwenzang in ritmische song Get Down And Live With, en de bluesrock in Release The Clowns. Daarnaast natuurlijk de inmiddels gebruikelijke referenties aan Mogwai en Godspeed! You Black Emperor maar ook Long Distance Calling en Pink Floyd is al genoemd. En als je fan bent van Steve Wilson maar je wilt iets zwaarders dan zijn soloplaat, dan ben je hier ook op het goede adres. (Mankind) The Crafty Ape vergt goed luisteren want als je ‘m een keer tussendoor opzet gaan alle nuances aan je voorbij. Maar doe je er moeite voor, dan word je ruimschoots beloond.

Met heel wat minder kabaal dan bij het vertrek van Neal Morse kwam vorig jaar het nieuws dat drummer / zanger Nick D’Virgilio Spock’s Beard verlaten had. Voor de toekomst van de band hoeven we niet te vrezen, want in zanger Ted Leonard (Enchant) hebben ze een prima vervanger gevonden. Daarnaast is tourdrummer Jimmy Keegan gepromoveerd tot de vaste bezetting. The X Tour Live is dé gelegenheid om Spocks Beard Mark 2 nog eenmaal te horen vlammen. Deze dubbelaar bewijst vooral dat na het vertrek van Neal Morse nog diverse klassiekers aan het oeuvre van de band zijn toegevoegd. From The Darkness en Jaws Of Heaven zijn verrukkelijke prog epics, die live nog iets meer pit krijgen. Pas halverwege de tweede CD wordt geteerd op oude glorie met gloedvolle uitvoeringen van Thoughts, The Doorway en June. De limited edition voegt aan de dubbel CD nog een DVD toe.

Alison Balsom is uitgeroepen tot Female Artist of the Year Classic Brit Awards 2011. Waarom wordt dik onderstreept door haar nieuwe cd Seraph, genoemd naar het concert dat speciaal voor haar is geschreven door James Macmillan. Uit de opnamen blijkt dat in de 20e en 21e eeuw prachtige werken voor trompet zijn geschreven. Naast de eerder genoemde componist zijn er werken van Takemitsu (verstilde sfeer), Arutiunian (energiek en virtuoos) en Zimmermann (krachtig en jazzy). Balsom schotelt ze ons op voortreffelijke wijze voor en geeft blijk van haar grote kwaliteiten op haar instrument.


Alison Balsom: Seraph
Nobody knows de trouble I see Arrangement (by Alison) of the spiritual
Arutiunian: Concerto for Trumpet & Orchestra BBC Scottish Symphony Orchestra, Lawrence Renes
MacMillan: Seraph World Premiere Recording Scottish Ensemble
Takemitsu: Paths, Op. 50
Zimmermann, B A: Trumpet Concerto in C 'Nobody Knows De Trouble I See' BBC Scottish Symphony Orchestra, Lawrence Renes

De tachtigste verjaardag van Sofia Gubaidulina wordt door menig uitvoerend musicus aangegrepen om werk van haar uit te voeren. Iñaki Alberdi bespeelt in deze opname de klassieke (knoppen) accordion ofwel bayan. Gubaidulina wordt vaak gezien als een religieuze componist, maar eigenlijk is het een reflectie van haar waarnemingen in de natuur. Wat zij waarneemt komen terug in klanken, zoals in het bewogen Sieben Worte dat gaan over de gekruisigde Christus. Een mystiek klankenpalet dat zich doorzet in In croce en Et exspecto. Het tweede sleutelstuk Kadanza is het slotdeel van Im Zeichen des Skorpions, dat hier bewerkt is voor de bayan solo. Hoe oud ze ook is, Gubaidulina blijft verrassen.

recensie volgt

Bach, J S: Sonatas & Partitas for solo violin, BWV1001-1006
Amandine Beyer (violin)

Op een replica van Anton Walter & Sohn Wien uit 1805 speelt Kristian Bezuidenhout deze derde serie pianowerken van Mozart. Deze keer bestaat het programma uit Sonate 12 (KV 332) en 13 (KV 333) beide uit 1783, een onvoltooide Fantasie uit 1782 (KV 396) en zijn laatste pianowerk Variaties op het lied Ein Weib ist das herrlichste Ding (KV 613) dat Mozart kort voor zijn dood voltooide. Wederom maakt de Zuid Afrikaanse fortepianist met zijn authentieke benadering van deze werken grote indruk. Met dit album en wat er ongetwijfeld nog zal volgen geeft Bezuidenhout een nieuwe kijk op Mozart.

Programma:
Mozart: Keyboard Music Volume 3
Acht Variationen in F-Dur, K613 ("Ein Weib ist das herrlichste Ding")
Piano Sonata No. 12 in F major, K332
Piano Sonata No. 13 in B flat major, K333
Fantasia in C minor, K396
Kristian Bezuidenhout (fortepiano: Paul McNulty, Divisov, Czech Republic, 2009; after Anton Walter & Sohn, Vienna, 1805. From the collection of Alexander Skeaping Unequal temperament, A=430)

Wie kent niet het duet ‘Au fond du temple saint’, het beroemde duet uit De parelvissers? De jonge Georges Bizet betitelde zijn opera als een ‘ eerbare, briljante mislukking’. Misschien is er daarom na zijn dood door veel anderen aan gesleuteld. EMI classics brengt een opname uit 1978 met hoogtepunten weer onder de aandacht, met de Roemeense sopraan Ileana Cotrubas, de tenor AlainVanza (overleden in 2002) en de Mexicaanse bariton Guillermo Sarabia (op jonge leeftijd in 1985 in Amsterdam overleden). De dame wint het ruimschoots in kwaliteit van de heren. Het orkest van de Opera Paris geeft onder Georges Prêtre een verdienstelijke bijdrage. Aardigheidje: het libretto is als pdf toegevoegd.

Omstreeks 1712 werd in Amsterdam de negen suites voor klavecimbel van de Middelburgse organist, beiaardier en componist Pieter Bustijn uitgebracht. Bustijn schrijft de suites aanvankelijk in Franse stijl, maar gaandeweg gaat hij over naar de Italiaanse stijl. Het zijn charmante stukken die meer aandacht van de musici verdient, omdat deze historische composities thematisch de schaduw vooruitwerpen van Bach en Händel. De werken worden uitgevoerd door de Steven Devine, die een speciale band met Middelburg werk heeft. Het boekje geeft in het Nederlands een uitstekende beschrijving van Bustijn en de achtergronden van dit werk. Van harte aanbevolen.

Een eeuw geleden werd John Cage, één van de meest opmerkelijke componisten van de vorige eeuw, geboren. Componist en pianist Steffen Schleiermacher heeft in vijf jaar tijd alle gepubliceerde werken voor piano opgenomen, waarbij hij zich heeft beperkt tot uitsluitend pianowerken. Het resultaat is een fascinerend doosje van twintig uur muziek. Soms vraag je je af, waar is de piano. De veelzijdigheid en de fantasie is zo groots dan iedereen die eens wat anders wil eindeloos kan genieten. Voor Cage is het zelfs mogelijk om met een speelgoedpiano muziek te maken. Terecht heeft Steffen Schleiermacher alle mogelijke muziekprijzen voor zijn baanbrekende registraties ontvangen.

Net als Dvořák en Smetana maakt Janáček gebruik van volksmuziek, zoals in de zes Monravische koorwerken, die Janáček baseert op een versie voor twee stemmen en piano van Dvořák. Bijzonder levendig zijn de Nursery Rhymes waarin solostemmen en tien instrumenten Boheemse kinderliedjes vertolken. Zowel de instrumentalisten van het Radio Blazers Ensemble als de koorleden zorgen voor een geanimeerde vertolking. Het album wordt afgerond met enkele meerstemmige werken waaronder het indrukwekkend Elegy, een Ave Maria en een meerstemmig Onze Vader. Een prachtig album waarbij het ruim veertigjarige Cappella Amsterdam zich wederom van haar meest veelzijdige kant toont.


Programma:
Janacek: Moravian Choruses (6), after Dvorak
The Wild Duck
Vlcí stopa The Wolf's Trail for female voices, soprano and tenor soloists and piano
Elegie na smrt dcery Olgy (Elegy on the death of my daughter Olga) for four-part choir, tenor soloist and piano
Rikadla (Nonsense Nursery Rhymes)
On An Overgrown Path: Our Evenings
Ave Maria (Byron, translated by Josef Jurdík) for male voices
Otcenáš (Our Father) for four-part choir, tenor soloist, organ and harp
Dirk Luijmes (harmonium), Philip Mayers (piano), Thomas Walker (tenor) & Ernestine Stoop (harp) Cappella Amsterdam, Daniel Reuss

Naast 106 symfonieën (die in zijn tijd zeer populair waren) heeft Haydn 24 concerten voor solo-instrumenten geschreven. Haydn schreef rond 1765 - tijdens zijn dienstverband bij Princes Esterházy. - vier vioolconcerten, waarvan drie bewaard zijn gebleven. Het eerste concert is vermoedelijk voor Luigi Tomasini geschreven, de andere twee concerten schreef Haydn mogelijk voor eigen gebruik. Guiliano Carmignola weet – met de op authentieke instrumenten spelende musici van het Orkest van de Champs-Élysées – drie prachtige concerten in Italiaanse stijl vakkundig en met smaak neer te zetten. We maken hier kennis met een vroege Haydn, zoals weinigen die kennen.

Programma
Haydn:
Violin Concerto No. 1 in C major, Hob.VIIa:1
Violin Concerto No. 3 in A major, Hob.VIIa:3 'Melker Konzert'
Violin Concerto No. 4 in G major, Hob.VIIa:4

Giuliano Carmignola (viool)
Orchestre des Champs-Élysées

Recensie volgt op korte termijn
Zodra op voorraad, is dit album verkrijgbaar.



The Cistercian Monks of Stift Heiligenkreuz, David Ianni
Chant: Amor et Passio
Programma:
1. Amor: Introitus - Nos autem
2. Amor: Graduale - Christus factus est
3. Amor: Tractus - Ab ortu solis
4. Amor: Offertorium - Dextera domini
5. Amor: Communio - Dominus iesus
6. Passio: Improperia
7. Passio: Antiphona - Ecce lignum crucis
8. Passio: Hymnus - Pange lingua
9. Passio: Antiphona - Super omnia
10. Silentium: Lamentatio III
11. Iubilatio: Invitatorium in dominica paschae
12. Caelum: Antiphona - Ubi caritas
13. Caelum: Litaniae - Lauretanae
14. Caelum: Litaniae - Sacratissimi cordis Iesu
15. Caelum: Te Deum

Met haar eerste Sony album Bach: A strange beauty, waarbij Dinnerstein Bach op een moderne vleugel speelt, heeft zij als één van de weinige klassieke muzikanten de Amerikaanse Top 200 (popmuziek) weten te bereiken. Door haar eigenzinnige en verdienstelijke aanpak weet zij een nieuw publiek aan te spreken. Geïnspireerd door The Trees van Philip Latkin geeft zij een vocale invulling aan de eerste twee Partita’s van Bach en de vier Impromptus van Schubert. Ook al schreef Schubert zijn werk een eeuw later, de voortreffelijke spelende Dinnerstein weet de overeenkomsten tussen beide werken subliem aanstekelijk te onderstrepen.

Met haar eerste Sony album Bach: A strange beauty, waarbij Dinnerstein Bach op een moderne vleugel speelt, heeft zij als één van de weinige klassieke muzikanten de Amerikaanse Top 200 (popmuziek) weten te bereiken. Door haar eigenzinnige en verdienstelijke aanpak weet zij een nieuw publiek aan te spreken. Geïnspireerd door The Trees van Philip Latkin geeft zij een vocale invulling aan de eerste twee Partita’s van Bach en de vier Impromptus van Schubert. Ook al schreef Schubert zijn werk een eeuw later, de voortreffelijke spelende Dinnerstein weet de overeenkomsten tussen beide werken subliem aanstekelijk te onderstrepen.

recensie volgt

Tijdens zijn Hamburgse tijd aan de Opera schreef Johann Christian Schieferdecker concerten, die erg in de smaak van de bevolking vielen. Vele jaren later – hij was inmiddels schoonvader Dietrich Buxtehude als organist van de Mariakerk in Lübeck opgevolgd – liet hij deze concerten uitbrengen. Elbipolis Barockorchester Hamburg voert zes van deze concerten uit. Het gaat om vrolijke, gevarieerde en levendige werken met soms een serieuze ondertoon. Opmerkelijk dat deze muziek zelden wordt uitgevoerd. Het nog jonge barokorkest zorgt voor een prachtige registratie, dat om een vervolguitgave van de overige concerten vraag.

Programma:

Schieferdecker: Musicalische Concerte (Hamburg 1713)
Concerto No. 13 in C minor
Concerto No. 8 in F major
Concerto No. 5 in D minor
Concerto No. 10 in G major
Concerto No. 1 in A minor
Concerto No. 6 in D major

Uitvoerenden:
Elbipolis Baroque Orchestra Hamburg

Izhar Elias is één van de prijswinnaars van de Nederlandse Muziekprijs 2010. In 2009 had de Amsterdamse gitarist al indruk gemaakt met negentiende arrangementen van Rossini’s opera Semiramide, dat hij speelde op zijn unieke Guadagnini gitaar uit 1812. Het programma van dit album is Spaanse en Franse muziek die in het eerste deel van de twintigste eeuw in Parijs ontstond, met werken van De Falla, Rodrigo, Turina, Tansman, Poulenc en Villa-Lobos. Frans impressionisme met een knipoog naar de Spaanse traditie. Elias levert een perfect album af waarin hij laat zien dat hij veelzijdig inzetbaar is. Waarmee gaat hij ons in 2012 verrassen?

Programma:
1. De Falla: Homenaje (Hommage à Debussy)
2. Rodrigo: Invocación y danza (Homenaje a de Falla)
3. Sauguet: Soliloque, in ricordo di Manuel de Falla
4. Turina: Sonata, Op. 61 (à Andrés Segovia): I. Allegro
5. Turina: Sonata, Op. 61 (à Andrés Segovia): II. Andante
6. Turina: Sonata, Op. 61 (à Andrés Segovia): III. Allegro vivo
7. Poulenc: Sarabande
8. Tansman: Cavatina Suite (à Andrés Segovia): I. Preludio
9. Tansman: Cavatina Suite (à Andrés Segovia): II. Sarabande
10. Tansman: Cavatina Suite (à Andrés Segovia): III. Scherzino
11. Tansman: Cavatina Suite (à Andrés Segovia): IV. Barcarole
12. Tansman: Cavatina Suite (à Andrés Segovia): V. Danza Pomposa
13. Villa-Lobos: Etudes (à Andrés Segovia) No. 7
14. Villa-Lobos Etudes (à Andrés Segovia) No. 11

Liza Ferschtman is één van de meest interessante muzikale persoonlijkheden van onze tijd, die met haar gepassioneerde spel en podiumuitstraling vele spraakmakende werken heeft uitgevoerd van onder andere Bach, Beethoven Dvořák, Röntgen en Ysaÿe. Haar vader is een voortreffelijk cellist die regelmatig het podium met toonaangevende musici deelt. Met dit programma brengen vader en dochter voor het eerst samen een album met een intrigerend programma van duo’s voor viool en cello, die rond de Eerste Wereldoorlog werden geschreven. Het biotonale werk van Ravel en de dissonanten in Kodály’s Duo’s vormen de opmaat voor een vurig speels duo van Erwin Schulhoff. Warm aanbevolen!

Hoewel Busoni in 1866 in Empoli werd geboren, is hij meer een Duits componist dan een Italiaans. Hij verhuisde op twintigjarige leeftijd naar Leipzig, voor zich acht jaar later definitief in Berlijn te vestigen als pianist, dirigent, componist en theoreticus. Busoni liet zich nadrukkelijk beïnvloeden door voorgangers, Bach in het bijzonder, en stelde dat componisten uit de muziek van het verleden de essentie voor iets nieuws moesten destilleren. In de tweede vioolsonate, gebaseerd op Beethoven, krijgt dit vorm in een complexe reeks variaties, hier adembenemend fraai gespeeld door Giuliano Fontanella. Prachtig dat Newton deze opname weer beschikbaar heeft gesteld.

Omstreeks 1741 schreef Bach slaapmuziek voor Graaf Keyserlingk. Deze variaties werden veelvuldig door klavecinist Goldberg gespeeld, waardoor deze variaties met zijn naam zijn verbonden. In 1956 zette Glenn Gould met zijn uitzonderlijke pianointerpretaties dit werk prominent op de kaart. Hoewel het werk al eerder door viola da gamba (viols) is uitgevoerd, arrangeerde Ricahard Boothby de Goldberg Variaties voor de zes viola da gamba van Fretwork, wat een prachtig resultaat oplevert. Boothby maakt gebruik van diverse viola da gamba’s zodat er een rijk gevarieerd lieflijk klankregister ontstaat. Fretwork (gespecialiseerd in oude en moderne muziek) levert hier een uitstekend slaapmutsje af.

De Duitse cellist Alban Gerhardt (1969) heeft samen met de Filipijnse pianiste Cecile Licad hier een fraaie CD afgeleverd met de beide cellosonates en een vijftal losse werken van Gabriel Fauré. Dit duo klinkt hier als een hechte twee-eenheid die de muziek goed in onderlinge balans en schijnbaar terloops neerzet in mooie vanzelfsprekende tempi. Dat terloopse is bedrieglijk, want Gerhardt legt met name in de langzame delen een mooie zangerige doorleefdheid aan de dag. Alban Gerhardt is een prachtige cellist met een vlekkeloze (streek)techniek bij wie deze romantische muziek met impressionistische trekjes, ook door de ingetogen begeleiding van Cecile Licad, tot zijn recht komt.

De derde cd van de jonge Noorse trompettiste Tine Thing Helseth met een 22 titels in een bewerking voor trompet. Geen cd voor puristen, maar toch het luisteren waard naar dit jonge talent dat langzaam volwassen begint te worden. Geen zware ingewikkelde stukken, maar makkelijk in het gehoor liggende werken, die een in plaats van gezongen te worden via haar trompet het verhaal vertellen. Ze maakt fraaie tonen met mooie lange bogen. De meeste stukken zijn met orkestbegeleiding; een aantal met piano.

Operabewerkingen voor piano zijn talrijk – alleen Liszt schreef er al vele tientallen. Vioolbewerkingen zijn zeldzamer, maar veelal wel zeer virtuoos, waarbij Paganini’s fantasie op thema’s uit Rossini’s Tancredi het bekendst is. De jonge Nederlandse violiste Marlene Hemmer stort zich, ondersteund door haar broer, vol bravoure op dit repertoire, met daarnaast bewerkingen van Heifetz (Gerswin, Prokofiev) en Kreisler (Gluck). Hoewel de werken het uiterste van de soliste vragen, speelt Hemmer uiterst secuur, waardoor deze cd een nieuw bewijs is van het enorme talent van deze violiste. Eerder schitterde ze al in de sonates van Brahms, benieuwd welk pad ze hierna inslaat.

De twee pianoconcerten van Shostakovich vertellen elk een eigen verhaal. De eerste schreef hij als 26-jarige aan het begin van een veelbelovende carrière waarin de echo’s van zijn Eerste Symfonie klinken. De tweede is van een vijftigjarige, die getergd is door velerlei problemen. Toch wordt ook het Tweede Pianoconcert gekenmerkt door prachtige optimistische muziek, die hij voor zijn zoon schreef. Andrei Korobeinikov (1986, winnaar van het Scriabin en Rachmaninov Concours 2004/2005) vertolkt op sublieme wijze het werk van zijn landgenoot. Tevens speelt hij de Preludes opus 34 die kort voor het Eerste Pianoconcert werden geschreven. Een mooi album.

Programma

Shostakovich:
Preludes for piano (24), Op. 34 (complete)
Piano Concerto No. 1 in C minor for piano, trumpet & strings, Op. 35
Piano Concerto No. 2 in F major, Op. 102

Het Kronos Quartet verkent al vier decennia de grenzen van het strijkkwartet en vele componisten hebben werk speciaal voor hen geschreven. Zo ook Vladimir Martynov (1946), die net als het Kronos Quartet niet in een hokje te plaatsen is. De drie werken op dit album zijn echter zeer toegankelijk. Voor het Schubert-Quintet (Unfinished) liet Martynov zich inspireren door Schuberts instrumentatie van diens strijkkwartet in C, waardoor we hier voor het eerst sinds 1998 weer Joan Jeanrenaud horen op de tweede cello. The Beatitudes was oorspronkelijk een koorwerk, maar is speciaal voor het Kronos Quartet door Martynov voor strijkinstrumenten bewerkt. In het aangrijpende Der Abschied citeert Martynov Mahlers Das Lied von der Erde, waardoor het door het Kronos Quartet ‘het strijkkwartet dat Mahler nooit schreef’ genoemd wordt. Ronduit fascinerend.

Harpist en kenner van de oude muziek Christina Pluhar heeft haar fans diverse malen weten te verrassen met bijzondere projecten, dat steevast prijzen oplevert. Met Los Pájaros Perdidos (de verloren vogels, een werk van Piazzolla subliem door Jaroussky gezongen) brengt zij met L’Arpeggiata een prachtig Zuid Amerika programma. Muziek van de zeventiende eeuw tot nu, waarbij niet alleen de liefhebbers van klassieke muziek, maar ook liefhebbers van de tango en Zuid-Amerikaanse muziek doet watertanden. Naast bevlogen bijdragen van diverse vocalisten – die aan eerdere projecten hun medewerking gaven – is L’Arpeggiata versterkt met exotische instrumenten uit dit werelddeel, die zijn afgeleid van muziekinstrumenten, die kolonisten meebrachten. Een wonderlijke mix van Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Spaanse klanken, die de winterzon doet verbleken.

L'Arpeggiata: Los Pajaros Perdidos
The South-American Project
1. Anonymous Popular Argentine / Quito Gato Duerme Negrito Philippe Jaroussky
2. Ariel Ramírez / Félix Luna / Quito Gato Alfonsina y el Mar (Zamba) Lucilla Galeazzi
3. Anonymous Popular Venezuela Montilla Luciana Mancini
4. Anonymous Popular Paraguay Pájaro Campana (Polca) Lincoln Almada, Quito Gato
5. Astor Piazzolla / Mario Trejo / Quito Gato Los Pájaros perdidos (Canción) Philippe Jaroussky
6. Anonymous Popular Venezuela Pájarillo Verde (Pájarillo) Luciana Mancini
7. Anonymous Popular Paraguay Isla Sacá (Polca) Lincoln Almada, Quito Gato
8. Constantino Ramones La embarazada del viento (Gaita Margariteña) Luciana Mancini
9. Hamlet Lima Quintana / Noberto Ambros / Alfredo Rosales / Quito Gato Zamba para no morir (Zamba) Vincenzo Capezzuto
10. Pancho Cabral / Quito Gato / Christina Pluhar Ay ! este azul Philippe Jaroussky
11. Juan Bautista Plaza / Quito Gato El Curruchá Vincenzo Capezzuto, Luciana Mancini
12. Anonymous Popular Venezuela Caballo Viejo (Pasaje) & Alma Llanera (Joropo) Lincoln Almada, Quito Gato
13. Luis Mariano Rivera / Quito Gato / Christina Pluhar La Cocoroba (Joropo oriental) Vincenzo Capezzuto
14. Antonio Nella Castro / Hilda Herrera / Quito Gato Zamba del Chaguanco (Zamba) Philippe Jaroussky
15. Adela Gleijer / Diana Reches / Quito Gato / Christina Pluhar Como un pájaro libre Vincenzo Capezzuto
16. Maria Elena Walsh / Quito Gato / Christina Pluhar Como la Cigarra Philippe Jaroussky, Raquel Andueza
17. Otarolo Domínguez Ojito de Agua Raul Orellana
18. Anonymous Popular Venezuela / Quito Gato / Christina Pluhar Polo margariteño Luciana Mancini
19. Padre Antonio Soler / Christina Pluhar Fandango Sarah Ridy
20. Consuelo Velasquez Besame mucho (Bolero) Raquel Andueza

2871830] De Larrocha is absoluut mijn favoriete pianiste. Mijn favoriete piano-uitvoeringen van Enrique Granados en Isaac Albeniz zijn van haar handen. Bijzondere handen overigens voor een pianiste: aan de kleine kant maar met een buitengewoon lange vijfde vinger. Federico Mompou is een van de componisten die ze graag uitvoerde. Deze componist, de Satie van Barcelona genoemd, componeerde muziek die in Spanje nog nooit was gecomponeerd. Bij Mompou stond de techniek altijd in dienst van de muziek en nooit andersom. Juist dat maakt de muziek van Mompou zo goed. Niet virtuoos en uitbundig maar juist zeer poëtisch. Mompou en De Larrocha vormen een perfecte combinatie!


Tekst van de uitgever
Federico Mompou is one of those composers who tends to pass under the radar. Treasured by fellow composers; beloved of pianists; in many ways more analogous in his work to a poet than a crafter of notes. He was a Catalan who quietly lived through the region’s turbulent 20th century, dying in Barcelona in 1987. He had no children, either physically or musically – no students to speak of, and few who could emulate his style which seemed to belong to any period and none. The notes themselves often come and go without fuss, leaving few traces behind, and in that sense his music inhabits the world of Fauré and Satie; the most definite trace could be said to be the composer’s own recordings, made in 1974. Although they’re not rhythmically complex, making these songs and dances sing and dance is harder than it looks. Alicia de Larrocha was at a distinct advantage, knowing the retiring composer as well as she did and having the whole of Spanish piano music under her fingers. This is a late recording of hers, suffused with light and warmth.

Met deze uitgave aan het einde van het Liszt jaar eert Zefir Records postuum de Middelburgse organist, fortepianist en docent Leen de Boekert (1949-2009). Het gevarieerde programma bestaat uit diverse pianowerken van Liszt die De Boeker op zijn eigen Erard London 1863 in 1992 uitvoerde. Vaak stond voor Liszt – als hij ergens een concert gaf – een Erard uit Parijs of Londen tot zijn beschikking. In het bijgeleverde boekje wordt bij elk van deze pianopareltjes zoals Vallée d’Obermann, Cantique d’Amour en Die Loreley, een toelichting gegeven en daarmee een inkijkje in het leven van Liszt. Een boeiend album van historisch belang.

Toelichting op het programma (in het boekje staat een Nederlandse versie):
tr.1. Vallée d’Obermann is named after Obermann, a novel by Etienne Pivert de Senancour. In this book, one of Liszt’s favourites, the hero sees nature in Switzerland as a mirror of his soul. Staying at the time in the same country, Liszt wrote his introspective ‘soundscape’ in 1837.
tr.2 & 3. Franz Liszt was a fervent reader. The poet Alphonse de Lamartine, in his Harmonies poétiques et religieuses, also inspired him: Cantique d’Amour, solemn and exalted, sounds like a harp; Andante lagrimoso is based on a poem about tears falling on a merciless soil.
Tr. 4. Liszt was in his sixties when he wrote for one of his pupils this youthful Impromptu, in his favourite “divine” key F- sharp Major.
After a fabulous but demanding career as “the greatist pianist ever” he had settled in Weimar (and brought it to a second bloom) first as conductor of the opera orchestra, later – returned from Rome as Abbé Liszt – as the famous teacher he also was.
Tr. 5 , 6 and 7 are transcriptions of his own “Lieder” (songs). Tr. 5. Die Loreley, (text: Liszt’s friend Heinrich Heine) is remarkable for an at that time unusual sound: the chord that foreruns Wagner’s seventeen years (1861) later written Tristan-chord, considered to be the foundation of 20th-century music.
Tr. 6. Der König von Thule is written in the key of F Minor, with a short passage in A Major, where happy memories come into the mind of the old king.
Tr.7. Der du von dem Himmel bist (Thou who art from heaven), is a song on a well known text by Goethe: A prayer for (inner) peace.
Tr. 8, 9. Transcriptions of some of Frédéric Chopin’s Polnische Lieder (Polish Songs). Liszt made these transcriptions in 1857, eight years after Chopin died.
Tr.8. In Das Ringlein-Bacchanal Liszt combines two songs: one about sadness because of untrue love, and a song about drinking wine (to forget the cause?). Both songs have the character of folk dances.
Tr. 9. Meine Freuden (My Delights), Nocturne is an ode to a girl and ecstatically portrays in music the rapture of a kiss. Tr.10. Gondoliera. Liszt heard in Venice in 1839 one of the gondolieri sing the popular tune La Biondina in Gondoletta. He made a notation of the melody. In 1861 he transcribed it and edited this evocation of “La Serenissima”.
Tr. 11. Liszt was a lover of the Italian opera. He admired Rossini and was impressed by his Soirées Musicales, a cycle of twelve Italian songs. He transcribed them for piano solo in order to promote them, and to get the attention of the opera-minded public in Milan turned towards the piano. La Regatta Veneziana is one of those pieces. It is a convincing picture of the spectacular annual event in Venice.

John Wilson Meyer en Mimi Mitchell (barokviool), Susanne Braumann (viola da gamba) en Fred Jacobs (theorbe) vormden 25 jaar geleden The Locke Consort, die zich richt op zeventiende eeuwse muziek. Hiermee verwijzen zij naar Matthew Locke, die in 1660 hofcomponist van Koning Charles II werd. Locke componeerde de eerste Engelse opera’s en inspireerde de jonge Purcell. Voor de koning schreef hij de twee Broken Concort, waarvan het laatste deel niet werd voltooid, omdat de smaak van de koning veranderde. Ruim twee uur stijlvolle Suites in een ongewoon meervoudige structuur, die uitstekend door dit zilveren ensemble worden uitgevoerd.

In de vierde Symfonie schildert Anton Bruckner een romantsich beeld van middeleeuwse dorpjes die door bossen worden omringd (het werk begint met hoorngeschal). Beelden van vervlogen tijden, ook in 1874 toen Brucker aan dit werk begon. In 1880 had de tot perfectie strevende Bruckner de definitieve vorm gevonden. In 1886 werden een paar kleine wijzigingen voor de New Yorkse première doorgevoerd. Het is deze Nowak editie, die veteraan Bernard Haitink kiest voor deze live uitvoering van juni 2011 met de London Symfony Orchestra. Wat volgt is een sublieme uitvoering waarbij Haitink voor een gestroomlijnde ontspannen sfeer kiest en het koper prachtig uitlicht.

Vier eeuwen te vroeg probeerde Willem Barentsz via het noorden een route naar China te vinden. In 1871 (274 jaar na de overwintering op Nova Zembla) vond Elling Carlsen vele voorwerpen van Het Behouden Huys. Daaronder bevond een fluit, een trommelstok en een liedboek (in gebruik bij de katholieke minderheid). Het Noorse oude muziek gezelschap Lux Borea (licht van het noorden) heeft hieruit een interessant programma gemaakt, die zij met tenor Jan van Elsacker uitvoeren. Naast de liederen van Jacobus Clemens non Papa is gebruik gemaakt van de muziek van Jacob van Eyck (met een mooie opmaat naar het Wilhelmus in Batali) en tijdgenoten. Deze charmante opnamen bieden een muzikaal inkijkje van deze overwintering.

Yo-Yo Ma is een van de bekendste cellisten ter wereld, maar zoekt voortdurend nieuwe uitdagingen. Ditmaal stort hij zich samen met violist Staurt Duncan, bassist Edgar Meyer en mandolinevirtuoos Chris Thile op de bluegrass. Het resulteert in een aangenaam album, dat zowel de bluegrasspuristen en de liefhebbers van Yo-Yo Ma verassende nieuwe klanken laat horen. Want hoe traditioneel de muziek ook is, in deze bezetting klinkt ze opvallend fris, zij het ietwat braaf. Jammer daarom dat er niet ook nog een vocaliste van wereldfaam als Alison Krauss bij is betrokken, want dat had dit album echt uniek kunnen maken.
Programma:
The Goat Rodeo Sessions
Yo-Yo Ma (cello) Stuart Duncan (fiddle) Edgar Meyer (bass) Chris Thile (mandoline)
1. Attaboy
2. Quarter Chicken Dark
3. Helping Hand
4. Where's My Bow?
5. Here and Heaven
6. Franz And The Eagle
7. Less is Moi
8. Hill Justice
9. No One But You
10. 13:8
11. Goat Rodeo

Sabine Meyer (1959) wordt gezien als één van de meest vooraanstaande klarinettisten van onze tijd. Dit album bevat het Klarinetconcert van Mozart op een bassetklarinet, waarvoor het werk oorspronkelijk voor is geschreven. Door een beter bereik van de lage tonen is dit vooral goed te horen in het beroemde Adagio, bekend uit de speelfilm Out of Africa. De twee klarinetconcerten van Weber worden als parels van dit repertoire beschouwd. Eén van de meest virtuoze passages zijn met name de arpeggio’s in het derde deel van het tweede concert. Sabine Meyer brengt virtuositeit, techniek en vooral het plezier in “music making” samen.

Als elfjarige wilde Hannes Minnaar pianist worden. Een lange weg die de bescheiden Zeeuw van prijs tot prijs leidde met vorig jaar de derde plaats op het prestigieuze Koningin Elisabeth Concours. Het werd tijd om een cd te maken, zodat de luisteraar zelf kan horen hoe perfect, beheerst en inlevend Minnaar interpreteert. Dat is ook het geval in de Sonatine en Miroirs van Ravel waarbij hij magistraal speelt. Minnaar is het bewijs dat noest werken aan het talent tot resultaten leidt. Het album is vergezeld van Nederlandse achtergrondinformatie van de gespeelde werken en een portret van de jonge pianist. Aanrader!

EMI Classics brengt nagenoeg alle pianoconcerten van Mozart uit, die Christian Zacharias in de jaren 80 en 90 opnam met diverse orkesten en dirigenten zoals Marriner en Zinman. Voor Zacharias zijn deze pianoconcerten zeker één van de pijlers in zijn pianistische carrière. Zijn spel is volkomen in balans, zeldzaam natuurlijk en spontaan en daarmee de ideale Mozartvertolker. Het favoriete pianoconcert? Je ontkomt er niet aan om dan het concert KV271 –bijgenaamd Jeunehomme - te noemen met het intens schrijnende Andantino en die sprankelende en verrassend opgebouwde finale. Een aanrader voor wie de pianoconcerten van Mozart nog veel geheimen kent!

Windsbach, een klein dorpje 200km boven München, is de thuishaven van een vermaard jongenskoor. Vanaf 1946 hebben ruim 1500 jongens uitstekend onderwijs genoten en vormgegeven aan dit vermaarde koor, dat sinds 1978 onder leiding staat van Karl-Friedrich Beringer. Eind van dit jaar gaat Beringer na 34 jaar trouwe dienst met pensioen. Het kwaliteitslabel Winter & Winter eert Beringer met deze memorable – opgepoetste - opname uit 1991,.met uitstekende solisten en een geweldig koor en orkest. Het is een levendige, sprankelende, warme uitvoering met volle krachtige pauken. Dit is één van de betere van Bach’s Kerstcantate. Een album om aan goede vrienden aan te bevelen of te geven.

Bezetting:
Juliane Banse (sopraan) Cornelia Kallisch (alt) Markus Schäfer (tenor, evangelist) Robert Swensen (tenor) Thomas Quasthoff (bas) Martin Dürr (jongenssopraan, echo) Windsbacher Knabenchor, Münchner Bachsolisten, Karl-Friedrich Beringer

Eind januari 2012 wordt Philip Glass 75. Ondanks zijn imposante en veelzijdige oeuvre, is Glass bovenal een theaterman, die een grote verscheidenheid werken heeft geproduceerd. Achter In the Penal Colony gaat het verhaal schuil van Kafka over de uitvoering van een uiterst bizarre straf voor een onbetekenend vergrijp op een fictief eiland. Glass zet dit verhaal compact neer door het gebruik van een strijkkwintet en de uitstekende vertolking van Michael Bennett en Omar Ebrahim, die het Kafkiaanse verhaal uit de doeken doen. Ondanks het gewelddadige thema – net als in Coetzee’s Waiting for the Barbarians – een must voor de Glass liefhebber.

Het Gesualdo Consort en Musica Amphion bieden door het uitvoeren van Bach’s cantatates, mottetten en orgelmuziek in een liturgisch muzikale contect een nieuwe kijk op Bach. De komende zeven jaar zullen regelmatig albums worden uitgebracht met een quasi liturgische samenhang. Met deze aanpak komen we heel dicht bij de dagelijkse uitvoeringspraktijk van Bach. Het programma van dit album is rond het motet Jesu, meine Freude, dat werd opgenomen in de Bachkirche in Arnstad. De kerk waar Bach het Wender orgel inwijdde en van hier uit zou uitgroeien tot een muzikaal genie. Een boeiend album van ongehoord authentiek niveau.

Psalmen zijn één van de verbindingen tussen het Jodendom en het Christendom. Eeuwenoude teksten, die door de vele eeuwen op verschillend wijzen zijn uitgevoerd. Samen met Klaas Stok heeft Gilad Nezer (voorzanger in de synagoge) een gevarieerd progamma ontwikkeld met uiteraard Hebreeuwse psalmen volgens de Joods traditie, psalmen in het Latijn, maar ook in het Frans, Duits en het Jiddisch. Naast de traditionele toonzettingen zijn er bijdragen van Sweelinck, Mendelssohn, Schönberg en enkele onbekende componisten, die de Joodse wortels met de Europese zangcultuur verbinden. Prachtige gezangen, met aloude woorden die eeuwenlang de mensheid hebben aangeraakt, vertroost en geïnspireert.

Wat Sibelius is voor Finland, is Carl Nielsen voor Denemarken, en net als bij zijn Finse collega berust zijn faam vooral op zijn symfonieën. Door zijn dirigeerwerkzaamheden was zijn werk een tijd zelfs bekender dan dat van Sibelius, maar daarin kwam in de jaren zestig verandering. Net als Sibelius zijn Nielsons symfonieën zeer persoonlijk, hoewel invloeden van Beethoven en Brahms zeker in de eerste duidelijk hoorbaar zijn. Hoogtepunt is de vierde, hier gedirigeerd door Simon Rattle. De eerste drie worden gedirigeerd door Herbert Blomstedt, die met het Deens radiosymfonieorkest dit repertoire tot in de puntjes beheerst. Deze dubbelaar verschijnt in de onvolprezen reeks 20th Century Classics van EMI, en al eerder verscheen een eveneens warm aanbevolen set met de vijfde symfonie en de concerten, waaronder het befaamde vioolconcert

In een tijd dat componisten de romantiek inwisselen voor de symboliek schrijft Anton Bruckner zijn meest toegankelijke symfonie. Voor velen is de vierde symfonie, terecht Romantische genoemd, de sleutel tot Bruckners werk. Yannick Nézet-Séguin (sinds 2000 chef dirigent van het nu dertigjarige Orchestre Métropolitain) levert na de succesvolle opname van de zevende, achtste en negende, nu de vierde symfonie van Bruckner (versie uit 1881) af. In deze transparante, mooi lichtgeschakeerde uitvoering toont Nézet-Séguin zich meesterlijk in de vele stemmingen als opmaat naar de majestueuze delen van dit prachtige werk, zonder dat het orkest in zwaar donkere stemmingen raakt. Fascinerend!

In 1989 won de toen 22 jarige Enrico Pace in Utrecht het Tweede Internationaal Franz Liszt Pianoconcours. Sindsdien is hij regelmatig met een Liszt progamma opgetreden en heeft hij zich als een all round pianist ontwikkeld. Het bijzondere is dat van Pace – behalve pianosonates met zijn vaste partner violist Frank Zimmermann – niet eerder opnamen met een Liszt programma zijn verschenen. Hierin brengt het nog jonge label Piano Classics verandering door deze opname van eerste twee suites van de Pilgrimsjaren, waarin we de stijlontwikelingen van de jonge Liszt kunnen volgen. Pace is een graag geziene gast in Nederland, met deze opname is het nu mogelijk om van zijn ultieme spel in de huiskamer te kunnen genieten.

Recensie volgt:

The Father, the Son and the Godfather
door Paradiso Musicale:
Dan Laurin (blokfluit), Henrik Frendin (altviool), Mats Olofsson (cello) & Anna Paradiso (klavecimbel)

Programma:
Bach, C P E:
Trio Sonata in F major, Wq. 163, H. 588
Trio Sonata in G minor for viola da gamba and keyboard, Wq.88, H.510
Bach, J S:
Flute Sonata No. 1 in B minor, BWV1030
Telemann:
Trio Sonata in D minor, TWV42:d7
Sonata in D major, TWV41:D6
Trio Sonata in G minor, TWV42:g9

Liefdevol gemaakte documentaire over de beroemdste tenor sinds Caruso: Luciano Pavarotti. Dankzij gesprekken met vrienden, collega’s, jeugdvrienden, dirigenten en regisseurs én enkele privé-opnames krijgt de kijker niet alleen de bekende feiten, maar ook een blik achter de schermen. Zo zien we de wereldster in zijn appartement in New York in een enorme pan pasta roeren, terwijl zijn vader zijn rol aan het instuderen is, glimlachend gadegeslagen door Pavarotti. Over zijn eetlust wordt frank en vrij gepraat, zijn tumultueuze liefdesleven wordt evenmin verzwegen.

ECM biedt de mogelijkheid om de Hongaarse Miklós Perényi (1948), één van de besten van zijn generatie te ervaren. Hij staat bekend om zijn warme genuanceerde toon en is begiftigd met een ongekende muzikaliteit. De keuze voor de Derde Suite van Britten, de Zesde Suite van Bach en de ooit verboden en weinig uitgevoerde Sonate van Ligeti, lijkt bijzonder, maar is vooral ingegeven om de cello in al haar facetten te laten schitteren. Daarin slaagt Perényi op sublieme wijze. De informatie van deze mooie opname is uitvoerig en geeft veel achtergrondinformatie van de gespeelde werken. Een album voor alle celloliefhebbers!

Miklós Perényi plays Britten, Bach & Ligeti
Bach, J S: Cello Suite No. 6 in D major, BWV1012
Britten: Suite No. 3 for cello solo, Op. 87
Ligeti: Sonata for Cello solo

Vasily Petrenko is in ons land geen onbekende. Hij maakte als gastdirigent bij het Orkest van het Oosten veel indruk, en was na het vertrek van Jaap van Zweden de gedroomde opvolger. De jonge Rus aarzelde, maar verkoos echter het Liverpool, naar eigen zeggen mede omdat hij een fan is van de plaatselijke FC. Onder zijn leiding ontwaakte het orkest, getuige een zeer goede Shostakovich-cyclus voor Naxos en ook zijn Mahler werd juichend ontvangen. Voor major EMI nam hij Rachmaninovs derde symfonie op en probeert daarbij het werk niet al te romantisch te laten klinken. Dat lukt voortreffelijk in het eerste deel, terwijl in het befaamde adagio de strijkers tot grote hoogten stijgen. Hopelijk krijgt Petrenko de kans om in de nabije toekomst ook meer avontuurlijk materiaal op te nemen, want dat hij een geweldige dirigent is, onderstreept hij andermaal.
Rachmaninov:
Caprice Bohémien, Op. 12
Vocalise, Op. 34 No. 14 - arrangement for orchestra
Symphony No. 3 in A minor, Op. 44

Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Vasily Petrenko

Graindelavoix is een kunstenaars-collectief, dat experimenteert met de uitvoering van oude muziek en welke intensiteit dat teweeg kan brengen. In de zomer van 2011 voerden zij met het dansgezelschap Rosas liederen uit de Codex Chantilly in Avignon uit. Hiermee vertellen zij het verhaal van Michael van Casena, die met de paus fundamenteel verschilde over de beleving van het Katholieke geloof. Deze opnamen geven een indruk van hoe de gezangen om half vijf in de ochtend worden uitgevoerd. Een intense uitvoering van dertien zeer verschillende liederen. Het lijkt alsof je in een andere tijd wordt gezogen, opgaat in een nieuwe dimensie.

Gambaist Ralph Rousseau maakt het mogelijk dat Les voix humaines van Marias en The sound of silence staan in één programma staan. Samen met een groep uitstekende musici zoals gitarist Peter Tiehuis, bassist Jeroen Vierdag, percussionist Bart Fermie, trompettist Eric Vloeimans en hoboïst Bart Schneemann, schept Rousseau een romantische sfeer voor de donkere winterdagen. Naast covers van Amerikaanse (Simon and Garfunkel), Engelse (The Beatles) en Franse chansons is Rousseau onbetwist aanwezig in een prachtig intro van Abel. Van harte aanbevolen voor liefhebbers van verrassende programma’s waarin minder voor de hand liggende instrumenten als covers voor klassiekers worden ingezet.

Programma
1 The Sound Of Silence
2 Fragile
3 La Chanson Des Vieux Amants
4 Intro
5 Vivre/Laat Me (feat. Eric Vloeimans)
6 Let It Be (feat. Thijmen Jacobse)
7 Bridge Over Troubled Water
8 Scarborough Fair (feat. Bart Schneemann)
9 Plainte (feat. Bart Schneemann)
10 Avec Le Temps Tout S'en Va (feat. Eric Vloeimans)
11 La Ballade Des Gens Hereux (feat. Tim Welvaars)
12 Les Voix Humaines
13 Hey Jude + encore (feat. Tim Welvaars & Thijmen Jacobse
tekst van Challange:
Silence by Ralph Rousseau: a wonderful Christmas present! Christmas is coming up. That means being together, having fun and of course: presents! The album contains thirteen wonderful covers, classic pop songs of for instance Simon & Garfunkel, The Beatles and Sting. “I wanted this CD to be personal”, says Ralph. “Almost all the tracks have something to do with my life: you could even call Silence a musical autobiography." Let the holiday season begin!

Aan het einde van de achttiende eeuw zou de viola da gamba uit het reguliere muziekleven verdwijnen. In deze periode componeerden Carl Philip Emanuel Bach (Berlijn) en Carl Friedrich Abel (London) actief voor dit instrument, waarbij ieder een zijn eigen stijl ontwikkelt. Bach’s jongste zoon, Johann Christian organiseerde met Abel in Londen de fameuze Bach-Abel concerten. Rebeka Rusó – één van de meest toonaangevende gambisten van haar generatie – en fortepianospecialist Sebastian Wienand brengen op voortreffelijke wijze een boeiend programma van twee gepassioneerde gambaspelers die elk een eigen stijl hebben ontwikkeld.

Programma:
Bach:
Sonate Für Viola Da Gamba Und Basso Continuo D-Dur Wq 137
Sonate Für Viola Da Gamba Und Obligates Klavier G-Moll Wq 88
Sonate Für Viola Da Gamba Und Basso Continuo C-Dur Wq 136
Abel
Stücke Für Viola Da Gamba Solo D-Dur Nr. 1-3
Sonate Für Viola Da Gamba Und Klavier Wk 150

Met dit derde album ronden de vier leden van het vijftienjarige en veelvuldig bekroonde Ruysdael Kwartet een uniek project af. Russian Generations biedt de mogelijkheid om de kamermuziek van grootvader (Sergei) en kleinzoon (Gabriel) Prokofiev met elkaar te vergelijken, zoals verrassende parallellen en verschillen in stijl. Voor dit album componeerde Gabriel een nieuw strijkkwartet, waarbij hij rekening houdt met de sonate voor twee violen van zijn opa, die als referentie voor zijn werk fungeert. Daarnaast geeft het Ruysdael Kwartet een eigentijdse vertolking van de drie romantische strijkkwarttetten van Tchaikovsky die bij de luisteraar zeer in de smaak vallen. Fascinerend!

De in 1943 geboren Duitse violist Ulf Hoelscher speelde als solist met alle grote orkesten van de wereld en nam het grote repertoire op met onder andere de Berliner en Wiener. Eind jaren zeventig bracht hij op Electrola een lp uit met virtuoze werken van Pablo de Sarasate, waaronder de befaamde Carmen-fantasie, en Henryk Wieniawski, beroemd geworden door zijn bewerking van thema’s uit Gounods Faust. Die lp verschijnt nu voortreffelijke opgepoetst op cd, aangevuld met een sprankelende opname van Bruchs vioolconcert uit diezelfde tijd. Opvallend is de buitengewoon heldere toon, ook in de snelste passages

Hoewel een aantal werken op deze compilatie die nu onder de noemer Essential Satie ook terug te vinden waren op de dubbelaar Satie Rarities, zijn inderdaad de allerbekendste werken van de Franse componist terug te vinden. Uiteraard de Gymnopédies, de Grossienes en Je te veux, maar ook een deel uit het ballet Ralâche en het nauwelijks bekende En habit de cheval. Het merendeel betreft recentere opnames uit de rijke EMI-archieven, en hoewel getwist kan worden over de vraag hoe essentieel alle gekozen werken zijn, feit is dat deze compilatie een veel ruimere blik biedt op het oeuvre van Satie dan gebruikelijk, juist omdat niet alleen voor pianowerken is gekozen. Jammer alleen van het ontbreken van welke toelichting dan ook

Mare Nostrum (onze zee) zo noemen de Romeinen de Middellandse Zee. Deze zee die de culturen van Spanje tot Turkije, van Marokko tot Israël, met elk hun eigen (mytische) muziek verbindt. Jordi Savall brengt met Hespèrion XXI en de passievolle bijdrage van Lior Elmaleh en Montserrat Figueras een gevarieerd programma van 28 muziekwerken met de zee als baken van rust en levenslust. Klanken van ongekende schoonheid begeleiden een rijk geillustreerd boek met diverse essays. Dit album bevat mogelijk de laatste opnamen van Montserrat Figueras, die in november 2011 een ongelijke strijd moest opgeven. De zee die geeft, de zee die neemt.

Andreas Scholl (1967) heeft als beroemdste Duitse countertenor (zijn stem is ook uitstekend geschikt voor altpartijen) met veel succes werken van Vivaldi, Händel, de onbekende Von Wolken en van Pergolesi opgenomen. Voor O Solitude met liederen van Purcell kreeg Scholl onlangs de BBC Music Magazine Adwards 2012. Hoewel hij veel werk van Bach heeft uitvoert, is er in de afgelopen vijftien jaar maar één album met Bach Cantates uitgebracht onder leiding van één van zijn leermeesters Philip Herewege. Na vele jaren van oefening, die al op jeugdige leeftijd in het jongenskoor van zijn woonplaats begon, brengt Scholl nu een album met de volledige Cantates Ich habe genug en Gott soll allein mein Herze haben uit. Vanaf de eerste tonen is het duidelijk. Dit is de perfecte balans tussen muziek en stem, die Scholl boven collega’s doet uitstijgen. Curieus is het slot van dit album met de aria: ‘Schlage doch, gewùnschte Stunde’, die mogelijk niet van Bach is, maar van Georg Melchior Hoffmann afkomstig is. De gebruikte belletjes zijn heel bijzonder.
Programma

Bach, J S:
Cantata BWV82 'Ich habe genug'
Cantata BWV169 'Gott soll allein mein Herze haben'
Cantata BWV150 'Nach dir, Herr, verlanget mich': Sinfonia
Cantata BWV200 'Bekennen will ich seinen Namen' - Aria: "Bekennen will ich seinen Namen"
Cantata BWV161 'Komm, du süsse Todesstunde' - Der Schluss ist schon gemacht
Hoffmann, G M:
Schlage doch, gewünschte Stunde cantate BWV 53 (orig. attr. J S Bach)

Componist en pianist Wim Statius Muller (Curaçao 1930) wordt ook wel de Antilliaanse Chopin genoemd. In Vrije Geluiden (oktober 2011) trad hij op, wat gelijk tot vraag naar zijn muziek leidde. Dit album biedt de gelegenheid om met zijn ontspannen en aanstekelijke werk kennis te maken. Aan het eind van de negentiende eeuw ontstond op de eilanden salonmuziek gebaseerd op een mengeling van ritmes en dansvormen van Spaanse, Afrikaanse en Noord Europese oorsprong. Deze Antilliaanse ritmes inspireerden Muller om juweeltjes van pianowerkjes te maken (dansen en walsen) die hij gebruikte als toegift of als muzikaal geschenk voor zijn vrienden. Even waan je op een ontspannen exotische locatie.

Deze CD met koormuziek van John Tavener (1944) is er een uit de EMI-serie “British Composers”. Tavener, wiens werk in 1970 voor het eerst door het platenlabel “Apple” van The Beatles werd opgenomen, is een religieus man (Russisch Orthodox) en dat is terug te horen. Spiritualiteit en mystiek weet hij met eenvoudige muzikale middelen vaak maximaal tot uitdrukking te brengen door lange lijnen te vlechten met daaroverheen een mooie melodie in het koor of van een solist. Dit vergt qua zuiverheid veel van beide koren, die dat onberispelijk doen, waarbij de jongens van het Choir of King’s College iets engelachtiger klinken dan die van het Winchester Cathedral Choir.

Telemann heeft een enorme hoeveelheid muziekwerken (3500 stuks) nagelaten. Vaak wordt gedacht dat veel aan kwaliteit inboet, maar dat is niet bij Telemann zeker niet het geval. Nuria Rial, één van de meest toonaangevende baroksopranen van dit moment, zingt met haar prachtige kristalheldere stem zelden uitgevoerde Duitse aria’s uit Emma und Eginhard, Der geduldige Socrates en Komm oh Schlaf uit Germanicus dat nog niet eerder werd opgenomen. Het album bevat twee vioolconcerten met een fantastisch solo van Julia Schröder, waarop de ouvertures van . Emma und Eginhard en Der geduldige Socrates zijn gebaseerd. Aanrader voor opera en barokliefhebbers.

Nuria Rial (soprano) & Julia Schroder (violin)
Kammerorchester Basel

Telemann: Italian Opera Arias:
Komm o Schlaf, und laß mein Leid (from Germanicus)
Mich tröstet die Hoffnung (from Der geduldige Socrates)
Das Auge starrt, die Lippen beben (from Emma und Eginhard)
Erscheine bald du Irrlicht meiner Sinne (from Emma und Eginhard)
Violin Concerto in A minor
Steckt Mars den Degen ein (from Emma und Eginhard)
Ach was für Qual und Schmerz (from Der unglückliche Alcmeon)
Ach seht mich doch, geliebte Augen (from Der neumodische Liebhaber Damon)
Violin Concerto in C major (Overture to Der geduldige Socrates)
Meine Tranen werden Wellen (from Der geduldige Socrates)
Mir schmeichelt die Hoffnung (from Der geduldige Socrates)

Filmliefhebbers opgelet: Virgin classics heeft een box van 5 cd’s uitgebracht met klassieke muziek die in films is gebruikt of klassiek is geworden door de film. Een scala aan werken van componisten als Verdi, Mozart, Schubert, Tchaikovsky, van Beethoven en Bach. Maar ook John Williams is vertegenwoordigd (met onder andere Jurassic Parc en E.T.) Ook goed te gebruiken voor organisatoren van een quiz over films en muziek. Hoe heet de film waar het Adagietto van Mahler’s vijfde symfonie werd gebruikt? Of: welk werk speelt een belangrijke rol in Clockwork orange? Leuke verzameling met goede uitvoeringen.

Ruim voor haar tachtigste verjaardag in 2013, brengt EMI Classics een prachtig doosje met opnamen van Elly Ameling uit. Zij schitterde ruim veertig jaar op de nationale en internationale podia om daar vele triomfen te vieren. Het programma wordt geopend met Bach, waarbij we tevens kunnen genieten van het hobospel van Han de Vries. Al snel wist Ameling zich te onderscheiden met haar voortreffelijke interpretaties van Schubert en viel zij op door haar Franse dictie bij de liederen van Fauré, Poulenc en Debussy, waarmee zij het lied prominent op de kaart wist te zetten. Met de kerstliederen uit vele landen, onderschrijft Elly Ameling dat zij in elke taal als een nachtegaal klinkt.

Het Amsterdam Guitar Trio zal altijd bekend blijven als een van de meest vernieuwende ensembles in de Nederlandse klassieke muziek. In de tijd dat er nog veel heilige huisjes waren maakte het ensemble al furore met een geweldig arrangement van de vier jaargetijden van Vivaldi. De dubbel-cd die nu verschijnt kwam eerder uit op twee verschillende cd’s. De werken op deze cd’s zijn smaakvolle, spannende en verrassende arrangementen van Johann Sebastian Bach, Claude Debussy, Gabriel Fauré en Frédéric Chopin. Ook zo’n 25 jaar na de eerste release blijven de opnames en het spel nog kaarsrecht overeind. Een aanrader voor gitaarminnend Nederland!

Tekst van Newton Classics

Bach’s music is no stranger to transcription; the composer himself visited upon some of these concertos diverse transformations, from cantata sinfonias to chamber concertos, in most cases adding or subtracting parts and instruments. The Amsterdam Guitar Trio, having around 18 strings at their disposal, may fairly and completely play the notes pretty much as Bach wrote them, but bring a new and diverting palette of instrumental colour.
That palette, at once vigorous and yet pastel-shaded, is even more germane to the musical ‘Impressionism’ of French composers at the turn of the 20th century. Debussy is claimed to be the father of the genre, but he hated the term and all its soft-focus implications of Monet made music (and music making money). Accordingly the AGT’s transcriptions are notable for their rhythmic vivacity.
We don’t hear much from the Amsterdam Guitar Trio these days – they gave their last concert in 2003 – so this reissue of two long-deleted albums is all the more welcome. Concert-goers in London and Amsterdam in particular will recall a dynamic ensemble, full of style and good humour that spills over into these recordings.

Deze maand is in Paradiso het duizendste optreden van het beste bruiloften- en begrafenissenorkest van Nederland. Ze bestaan reeds vijftien jaar en daarin hebben ze de klezmermuziek weer helemaal op de kaart weten te zetten. Het enthousiasme is dan ook groot bij zowel band als publiek. Hoewel de muziek al eeuwen oud is wordt de term klezmer pas zo'n dertig jaar gebruikt. De van oorsprong Joodse muziek werd gespeeld van Wenen tot Jerusalem. In de Amsterdamse versie is voldoende ruimte voor nieuwe kruisbestuivingen, zoals de diverse studiocd's al lieten horen. Live is de band natuurlijk op z'n best met weergaloze saxofoon-, trompet-, trombone- en klarinetsolo's, een heerlijke contrabas en accordeonist Theo Van Tol. Gefeliciteerd jongens!

De Amsterdam Klezmer Band viert haar vijftienjarig jubileum met hun duizendste concert én het de presentatie van het nieuwe album ‘Mokum’. Op het jubileumalbum ‘Mokum’ staan zestien favoriete nummers (15 + 1 bonustrack) van de afgelopen vijftien jaar die onlangs voor een select publiek opnieuw zijn opgenomen in Studio 150 in Amsterdam. De Amsterdam Klezmer Band begon in 1996 en heeft zich sindsdien ontwikkeld tot een gerenommeerde live-band die vandaag tot de wereldtop van de klezmer- en balkan muziekscene behoort. De zevenkoppige formatie verwierf ondertussen een fervente aanhang in Nederland, Europa en ver daar buiten. Hun kracht schuilt in virtuoze concerten waarmee ze een breed publiek van pop-, jazz- en world-liefhebbers bij de lurven pakken.

Uit het Belgische Luik komt Dan San, een groep van vier jonge mannen die ook allemaal zingen. Hun herfstige en folk-achtige muziek leent zich goed voor het najaar, maar ook voor druilerige winterdagen. Na de ep Pillow, die vorig jaar uitkwam, is dit het debuut. Liefhebbers van o.a. Fleet Foxes moeten opletten, ze zouden dit erg mooi kunnen vinden. Deze band mixt minder stijlen, maar het is niet minder mooi. Er wordt vooral akoestisch gespeeld en met mooie strijkers en blazers. Alweer veel talent in dit nieuwe jaar bij onze zuiderburen. Dan San is een grote belofte. Mooie pastorale muziek.

Regie: Woody Allen
Hij woont er nog net niet, maar met zijn vierde Europese film in vijf jaar tijd is Woody Allen bijna meer in Parijs, Londen en Barcelona dan thuis geweest. Het zal de romantiek zijn. An American In Paris, dat is het uitgangspunt in deze nostalgische trip naar de tijd van de belle epoque, de beau monde en de bohemiens. Schrijver Gil is ter voorbereiding van zijn huwelijk op bezoek in de lichtstad. Terwijl zijn vrouw meer oog heeft voor de shops en bovendien haar ouders hen achterna zijn gereisd, raakt Gil in een soort melancholieke roes. Hij scharrelt door de oude straatjes en droomt van het avontuur. Dan stopt er plotseling een koets en wordt hij meegevoerd naar een etablissement waar hij prompt oog in oog komt te staan met beroemdheden als Picasso, Salvador Dali en Man Ray. Een reisje in de tijd dat zijn weerga niet kent! Woody Allen's versie van Time Bandits.

Voorganger Faling Down A Mountain zal voor veel fans van Tindersticks niet bovenaan de lijst met favoriete albums staan. Niet omdat het een slechte plaat was, maar omdat er door de honger naar avontuur en het experiment geen overduidelijke lijn in te ontdekken viel. Op die plaat klonken Stuart Staples en de zijnen het best wanneer ze hun vertrouwde vorm helemaal los lieten, maar dat leken ze toch niet vol overgave te durven. Een interessante plaat was het zeker, maar de visie was niet helder genoeg om de luisteraar daar in mee te nemen. Een eerste luisterbeurt van The Something Rain doet denken aan de opluchting die zich van mij meester maakte toen ik The Hungry Saw voor het eerst hoorde. Die plaat liet destijds vijf jaar op zich wachten, waarin ik me vooral vertwijfeld afvroeg of daar na al die tijd nog wel een sterke plaat van kon komen. En of dat kon. Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder en heeft Falling Down A Mountain diezelfde twijfel teweeg gebracht. En opnieuw onterecht. Opener Chocolate is nog niet direct typisch Tindersticks, maar met de spoken word van toetsenist David Boulter wordt wel direct een sterke sfeer neergezet. Show Me Everything is vervolgens onmiskenbaar Tindersticks: koele drums, een bezwerende contrabas, fladderende gitaarlijnen, Staples afwezige en tegelijkertijd gecontroleerde stem. De overige speeltijd wordt minutieus gebruikt om een ijzersterk geheel neer te zetten, waarin verlangen en wanhoop in prachtige verhalen muzikaal samenvallen. Voor zo’n plaat wacht ik graag nog eens vijf jaar.