De Amerikaan Patrick James Grossi is de virtuoos achter eenmansproject Active Child. In 2010 verscheen zijn EP Curtis Lane op de markt, waarbij met name zijn hoge stemgeluid en het gebruik van – de overigens prachtige klanken van – de harp opvielen. Deze combinatie komt veelvuldig terug op You Are All I See, zoals tijdens de gelijknamige ouverture van het album. Hiermee is de toon gezet en zijn de meningen naar alle waarschijnlijkheid verdeeld. Je haakt af of gaat er vrijwel direct in mee. Muziek zonder meningloze middenweg. De door het zweverige en dromerige geluid geïnfecteerde luisteraar wordt vervolgens afwisselend overspoeld met analoge synthesizers, een regen aan verfijnde harpriedeltjes, het hemelshoge stemgeluid van Grossi, speelse R&B-beats en digitale drumsounds. Voor de dromers en denkers onder ons een heerlijke plaat om mee in slaap te vallen of te ontwaken, terwijl je in gedachten nog ergens tussen hemel en aarde zweeft.

Automatic Sam is een vierkoppige band uit Nijmegen, opgericht in 2008 en een jaar later de trotse eigenaar van de uitstekend ontvangen EP Hot Foot Oil. De band, met inmiddels een geduchte live-reputatie, is vernoemd naar een personage uit het nummer Tarotplane van Captain Beefheart & His Magic Band. De kenmerken van het personage? Geen idee. Een softie kan het in ieder geval niet geweest zijn, want het album Texino, opgenomen in de inmiddels legendarische rockschuur The Magic Barn in het boerendorpje Barlo, staat bij tijd en wijle bol van snoeiharde garage-, blues- en punkrock. Het album begint, na het instrumentale 000, met het nummer You’re Gonna Miss Me, een door psychedelica overvleugelde plaat die aan de jaren ’70 doet denken. Vervolgens is het schier onmogelijk om te blijven stilzitten. Alleen tijdens het ingetogen Good Jungle en titeltrack Texino krijg je weer even de tijd om op adem te komen. Gevaarlijk goed vakwerk!

INSTORE CONCERTO (10-11)

Donderdag 10 november speelt awkward i live bij Concerto in de winkel! Aanvang 18:00 uur, toegang gratis! Komt dat zien en horen!
Het nieuwe album Everything On Wheels is net verschenen op Excelsior recordings en verkrijgbaar op CD en LP+CD



Er zit twee jaar tussen I Really Should Whisper, het debuut van awkward i, en Everything On Wheels. Inderdaad- awkward i met kleine letters. In die periode is veel gebeurd en dat hoor je terug op het album. Djurre de Haan, de spil van awkward i, deed een indrukwekkende hoeveelheid live-optredens en hij verzamelde een echte band om zich heen. Hierin komen we onder meer Diederik Nomden, die ooit in Johan en Daryll-Ann speelde, en Susanne Linssen van de Hospital Bombers tegen. Zij zorgen ervoor dat Everything On Wheels muzikaal rijker is geworden dan het debuut. Djurre de Haan ziet zijn muziek als een combinatie van melodie en poëzie. De Haan mengt persoonlijke en poëtische teksten met uitgebalanceerde pop met naast drums, bas en gitaar ook viool, cello en mandoline. Dat levert indrukwekkende songs op als Your Arrival, The Unknown Character en Let’s Get Ready To Die. Opvallend is ook de mooie afwisseling tussen up-tempo songs en meer introspectief werk. Everything on Wheels is een Nederlands product op trots op te zijn.

Stephen Jones is een artistieke duizendpoot; zijn muzikale ambities realiseert hij sinds 1995 met Babybird. En aan produktiviteit geen gebrek: The Pleasures Of Self Destruction is album nummer twaalf. De dertien nieuwe nummers hebben twee gezichten. Aan de ene kant mooie, toegankelijke popliedjes die meteen raak zijn, maar Babybird maakt ook nummers die meer luisterbeurten nodig hebben. En dat is ook meteen de charme: intelligente eigenzinnigheid die blijft boeien.

De Australische Saints behoorden tot de eerste golf punkbands die zo rond 1977 de muziekwereld flink opschudden, in hun geval met de klassieker (I’m) Stranded. In de loop der tijd zouden zowel de punkveren als flink wat bandleden afgeschud worden, maar altijd was er één constante, de zang van Chris Bailey, die ook reeds de nodige soloplaten op zijn naam heeft staan. Tijdens een reis door Frankrijk ontmoette hij een gelijkgestemde ziel in H-Burns, een singer/songwriter die al een paar albums op zijn naam heeft staan die ons land nog niet hebben bereikt. Samen maakten ze Strangers, een rootsy rockplaat met veel gitaarwerk, geïnspireerd door Neil Young, Bob Dylan en Wilco. Niet wereldschokkend, maar het luistert wel lekker weg.

Waar goede wijn alleen maar beter wordt als de kurk op de fles blijft zitten, wordt muziek niet mooier als er niet naar geluisterd wordt. Er is dan ook geen enkele reden om daar dertig jaar mee te wachten, zoals bijvoorbeeld de platen van Nick Drake, Shelagh McDonald en Vashti Bunyan overkwam. Meg Baird, ook actief in Espers, maakte vier jaar geleden één van de beste folkalbums van de afgelopen vijfentwintig jaar, maar kreeg daarvoor nauwelijks erkenning. Hopelijk komt daar snel verandering in, want haar wat minder kale nieuwe plaat klinkt vrijwel net zo mooi en tijdloos. Waarom dertig jaar wachten?

De Noor Bjørn Berge bracht zijn eerste album uit in 1998. Sindsdien is de muzikant bekend bij een selecte incrowd. Nu, vele jaren en muziekproducten later, heeft de gitaarvirtuoos met de vliegensvlugge vingertokkels een enigszins ‘gewijzigd muzikaal plan’ opgesteld. De man met een hart dat overloopt met bluesbloed, wil namelijk een zo groot mogelijk publiek aan zich binden, zo meldt hij in de liner notes. Folk, funk, rock, blues, allerlei stijlen komen langs en stuk voor stuk zijn de bijhorende composities erg hoogwaardig uitgevoerd. On top of it all hoort de luisteraar covers van Sleepy John Estes en Joni Mitchell. Smullen van snarengeweld.

Naast diverse projecten en bands als Sex Mob en Spanish Fly staat deze hedendaagse Count Basie als burlesque arrangeur, bandleider en trompettist -dus feitelijk een soort Kyteman- voor zijn lichtjes kolderieke Millennial Territory Orchestra, een weinig ouderwets nonet dat schijnbaar moeiteloos klassieke jazz en anderszins popmuziek herdefinieert door dit (eerst) te de- en (dan weer) te reconstrueren, hier en daar aangevuld met een gastvocaaltje, altesaam -een decatet dan eigenlijk- blijk gevend van een onderling feilloos begrip van het magische materiaal dat niet voor niets democratisch is uitgekozen. Chemie, meneer! Na twee gewoonweg briljante visitekaartjes in 2006 en 2008 -terwijl MTO al sinds 1999 samenkomt- is het thema nu voor het eerst samenhangend én aktueel: Sly Stone is 'gevonden' en schijnt wel een centje te kunnen gebruiken. Deze grote Amerikaanse muzikale visioniar creëerde muzikaal werkelijk iets nieuws, aldus Bernstein. In twee dagen tijd hebben elf muzikanten (hendecatet!), waaronder Vernon Reid (Living Colour), Bernie Worrell (Parliament/ Funkadelic) en diverse vocalisten, waaronder Sandra St. Vicor, onze landgenote van The Family Stand, Martha Wainwright en Anthony Hegarty een groovy monument ingeblikt dat de malle funkmeester zélf, Sylvester dus, haast wel moét inspireren!

Op hetzelfde label dat ons de eerste plaat van The Pains Of Being Pure At Heart bracht, Slumberland, verschijnt nu deze tweede plaat van geestverwanten Big Troubles. Ook deze band laat zich inspireren door de jangle, twee en noise pop uit de eighties en vroege nineties, maar vertaalt dat op Romantic Comedy naar een geluid dat net wat luchtiger klinkt dan dat van The Pains. Veteraan Mitch Easter, die in een ver verleden al werkte onder meer R.E.M., Ride en Dinosaur Jr., zorgde voor een strakke retroproductie en de band zelf voor tien sprankelijkende indiepopliedjes. Het resultaat is een heel fijn plaatje dat niet om aandacht schreeuwt, maar wel aandacht verdiend.

Na drie volwassen albums is het tijd voor een EP van Sarah Blasko, een singer-songwriter die Down Under zeer succesvol is. Cinema Songs bevat covers van beroemde musicalliedjes, maar ze ontdoet die nummers wel van alle tierelantijnen die kenmerkend zijn voor dat genre. Alles wordt teruggebracht tot piano en Blasko’s prachtige stem. Zo brengt ze zelfs Xanadu (ELO & Olivia Newton-John) tot een goed en smaakvol einde. Een bijzonder tussendoortje!

Will Oldham is jarenlang muzikaal onvoorspelbaar geweest, maar Oldham lijkt zo langzamerhand zijn stijl wel gevonden te hebben. Net als op de voorganger The Wonder Show of the World gaat Oldham op zijn nieuwe album Wolfroy Goes To Town terug naar de basis. We horen Oldham’s stem, een minimale begeleiding en de vocalen van Oldham-getrouwen als Shahzad Ismaily en Emmett Kelly. Oldham zelf lijkt overigens steeds beter te gaan zingen. Je kunt alleen maar met bewondering luisteren naar ingetogen songs als Night Noises en New Whaling. In Quail and Dumplings gaat het tempo iets omhoog en krijgt Angel Olson vocaal vrij spel. Wolfroy Goes To Town is de ideale metgezel voor een regenachtige herfst.

In 2008 bracht Stef Bos tijdens zijn toenmalige theatertour een paar demo’s uit. Een aantal nummers die daarop stonden, kwamen een jaar geleden al terug op het album Kloofstraat. Anno 2011 ‘recyclede’ (niets negatiefs aan, begrijp me goed) Bos andere demo-nummers tot volwaardige songs met extra lagen en dimensies. Zijn laatste wapenfeit heet Minder Meer. Interessant om te melden? Net als het gros van de songs op Kloofstraat zijn ook deze nummers praktisch allemaal geschreven door de hele liveband waarmee Bos het land door tourt. De prachtteksten van Bos versmelten heerlijk met de breed uitwaaierende muziek die de ene keer ronduit bluesy (Minder Meer, Het Midden) soms prachtige ballade-achtig (Sneeuw, Vaarwel) en dan weer ragfijn gepolijste popsongs (Voltaire, Mozambiek) is. Feit blijft, wát het ook is: Boscomposities blijken immer weer een verrijking te zijn voor de Nederpop.

Bush maakt na een periode van 10 jaar eindelijk weer een nieuwe plaat. De band is weer, op de drummer na, in de originele samenstelling terug voor een langverwachte comeback. The Sea of Memories is dan ook weer een echte typische Bush-plaat geworden die doet denken aan het debuut Sixteen Stone en het latere The Science Of Things. Voortgedreven door het emotionele en rauwe stemgeluid van Gavin Rossdale, is ook dit weer een sterk album geworden.

Hoewel zijn ‘hobbyband’ Hazy Malone en zijn prominente rol in Ryan Adams’ Cardinals al voor een volle agenda zorgden, vergat Neal Casal ook zijn solocarrière niet, ook in de jaren dat hij samenwerkte met Lucinda Williams, Sheryl Crow en Rufus Wainwright. Sweeten The Distance is alweer zijn tiende soloalbum, en is in vergelijking met de voorgangers ietwat meer ingetogen, maar Casal verloochent zijn talent voor het schrijven van pakkende poppy rootsrocksongs nergens.

The Chevin debuteert met een EP die Champion heet. De keuze voor een EP is begrijpelijk, want ze willen het titelnummer dolgraag laten horen aan de wereld. Dat blijkt terecht te zijn. Champion is zo’n nummer vol dynamiek en pathos; het kan The Chevin in een keer op de kaart kan zetten als het opgepikt wordt door de media. De rest van de nummers sluit prima aan bij deze track.

Dat het vijfde studioalbum van Coldplay wederom geen terugkeer naar de basis van Parachutes (2000) zou worden - hoezeer sommigen daar ook op hoopten - werd al duidelijk met de bekendmaking van de titel. Mylo Xyloto is niet de titel van een tiental ballads over kleine onzekerheden in het leven. Mylo Xyloto is excentriek, het is wat er van de mannen van Chris Martin te verwachten viel als de volgende stap na Viva La Vida. Coldplay is een van de weinige échte wereldbands die we nog hebben in het steeds meer versplinterende muzieklandschap. Die kaart wordt hier zelfverzekerd uitgespeeld. Eerste single ‘Every Teardrop Is A Waterfall’ was wat dat betreft een goede indicatie van wat ons te wachten stond: groots opgezette nummers om met grootse gebaren te brengen in grootse stadions. Je ziet Martin al staan, een beetje achterovergeheld, één hand de lucht in, microfoon bij zijn mond, grote glimlach. Hij weet welke delen het publiek zal aangrijpen om mee te zingen; ze zijn immers in de studio al ingebouwd. Para-para-paradise in ‘Paradise’, de golvende ho-ho-zanglijn erachteraan, dan het klapmoment. Ze zijn allemaal nu al te horen, evenals de slow-owow-owow-owow-it down in verplichte ballad ‘Us Against The World’. Met de hitlijsten wordt schaamteloos geflirt met ‘Princess Of China’, waarop Rihanna meedoet. Geen Parachutes, nee. Mylo Xyloto is een verzameling uitbundige, dik aangezette nummers die Coldplay gaat samenvoegen met klassiekers als ‘Yellow’, ‘Clocks’ en ‘Viva La Vida’ om moeiteloos grote menigtes mee op te zwepen. Wie is die luxe tegenwoordig nog gegeven?

Op het derde deel van hun Nomad-serie laten de Cowboy Junkies zich van hun meest gruizige en psychedelische kant horen. Geïnspireerd door Neil Young en Crazy Horse, Miles Davis ten tijde van Bitches Brew en The Birthday Party speelt de band acht lang uitgesponnen jamnummers, in drie dagen opgenomen. De uit duizenden herkenbare stem van Margo Timmons staat wat minder op de voorgrond, maar juist die stem zorgt ervoor dat de nummers nergens vervelen. Minder indrukwekkend dan het vorige deel dat een eerbetoon aan Vic Chesnutt was, maar des te verrassend.

In de (inmiddels behoorlijk imposante) discografie van Dakota Suite zijn er een paar constante factoren: de worsteling van Chris Hooson's met zijn depressies, zijn liefde voor zijn vrouw Johanna, die hem ook in de moeilijkste perioden op de been houdt - én de constante kwaliteit. Recente albums waren vooral instrumentaal, maar met dit nieuwe dubbelalbum vindt Hooson een hernieuwde balans tussen instrumentaal en vocaal. De thematiek en zang maken het album op sommige momenten bijna pijnlijk intiem. Dat wordt versterkt doordat alle overbodige franje is weggelaten. De composities (geschreven samen met Quentin Sirjacq) krijgen alle ruimte, maar zijn zeker niet alleen maar "mooi" maar zeker ook spannend. "You hear small passages of beauty but there is always a sense of collapse and danger at the edges.". Er zal dit jaar maar weinig mooiers verschijnen dan dit.

De jongens van Dark Captain Light Captain zijn zo verstandig geweest om de bandnaam af te korten tot Dark Captain. Ondanks de naamswisseling is er muzikaal niet zo veel veranderd. De sound van de band uit Londen is moeilijk te omschrijven. Je hoort elementen uit de folktronica, maar de band heeft ook psychedelische trekjes. Soms neigt de band naar Thomas Dybdahl, dan weer naar King Creosote. En de songs op Dead Legs & Alibis variëren van de spannende en stuwende pop als Flickering Light tot het sfeervolle 3 Years To Go. Ook als Dark Captain maakt de band fascinerende en ongrijpbare pop.

Vrijwel gelijktijdig met de nieuwe studioplaat van Björk, het voortreffelijke Biophilia, verschijnt er nog een plaat waarop de stem van de IJslandse zangeres een hoofdrol speelt. Het woord nieuw is hier echter niet geheel op zijn plaats, omdat het vorig jaar opgenomen Mount Wittenberg Orca al geruime tijd digitaal verkrijgbaar was. Gelukkig is de plaat nu ook te koop voor de liefhebber van vinyl en andere analoge geluidsdragers, die er als bonus fraai artwork bijkrijgen. Dirty Projectors is het geesteskind van Dave Longstreth die met wisselende geestverwanten sinds 2003 al een heel rijtje uitstekende platen uitbracht onder deze naam. Daarvan was de voorlopig laatste, Bitte Orca uit 2009, ook commercieel redelijk succesvol. Wellicht dat deze colloboratie hem nog meer fans gaat opleveren, want de artistieke visies van Longstreth en Björk blijken sterk op elkaar aan te sluiten. Erg toegankelijk is het zeven nummers tellende en ietwat korte eindresultaat niet, maar het minimalistische, vooral door meerdere vocalen gedragen Mount Wittenberg Orca is zonder meer een fascinerende en lonende luisterervaring.

Sinds 1992 heeft de Britse zanger/toetsenman Thomas Dolby geen nieuwe studio-albums meer gemaakt. Dat de representant van de synthipop, vooral bekend van de jaren tachtig hit She Blinded MeWith Science, een kleine twintig jaar later de stilte doorbreekt, is absoluut goed nieuws. Zijn openingszin is zo Dolby, lees: arrogant, als maar kan: ,,There’s nothing new under the sun”. Waarna elf rijk gearrangeerde, spitsvondige, uitstekend gezongen en ingespeelde, tot in de puntjes verzorgde songs volgen, stuk voor stuk voorzien van buitengewoon intelligente teksten. Volgens Dolby zelf schieten de nummers drie kanten uit: Urbanoia, Americana en Oceana. Maar ondanks de grote variatie zijn ze stuk voor stuk typische tijdloze Dolby-werkjes zijn. Hij had deze plaat ook in 1993 kunnen uitbrengen of er nog tien jaar mee wachten. Niets nieuws onder de zon dus. Maar Lieve Heer, wat heb ik hier op lang gewacht.

Doveman is toetsenist Thomas Bartlett, een Amerikaan die in Londen leerde pianospelen. Als hij niet met Doveman bezig is, inmiddels drie albums en integrale cover van Footloose, speelt hij met Bebel Gilberto, Yoko Ono, The National en The Frames. Leden van die bands maken ook hun opwachting op zijn platen. Zijn laatste album dateert van 2009 en is nu beter verkrijgbaar. Verzorgd album met ingetogen sfeer van talentvolle, fluisterende muzikant.

Tweede album van Jonathan Brown, een muzikant met een Texaans verleden die ooit al eens een musical schreef over de beruchte fascist Lee Harvey Oswald. Het debuut Tales Of Misfortune And Woe stond vol moordballades, maar Light Years Away is in dat opzicht wat lichtvoetiger. Er komen ontvoerde buitenaardse wezens in voor, alsmede universele thema's als eenzaamheid, lust en verlangen. Folksongs en bartunes vormen muzikaal het uitgangspunt, maar ondertussen speelt hij ook met psychedelica en jazz. Net als bij het nieuwe album van labelgenoot Sonja Van Hamel zijn als gasten o.m. Ken Stringfellow en J.B. Meijers te horen, alsmede Gert-Jan Blom, Rene Van Barneveld van The Urban Dance Squad en Pim Kops van De Dijk. De arrangementen zijn opnieuw zeer avontuurlijk te noemen met o.m. omnichord, guitaret, stampvoet en piano als percussie-instrument. Ook wordt er graag gewerkt met zeer oude analoge microfoons. Luister eens naar het prachtige duet met Jesje De Schepper You Lost Me.

Een kwart eeuw geleden alweer verscheen de eerste Erasure-plaat. Nu, veertien albums verder, klinkt de elektropop van Vince Clarke en Andy Bell nog steeds fris en aanstekelijk. Mede dankzij de productie van Frankmusik (bekend van The Pet Shop Boys en Lady Gaga). Hij voegt wat eigentijdse accenten toe en begrijpt prima dat Erasure’s kracht ligt in Clarke’s melodieuze synths en de zo kenmerkende vocalen van Bell.

Evaline is een Amerikaanse band uit Turlock, Californië, bestaat sinds 2003 en het ging lopen toen iemand een demo aan Quinn Allman van The Used gaf. Die was enthousiast en produceerde hun eerste e.p. Zanger Richard Perry, die klinkt als een ingehouden versie van Suede's Brett Anderson, en de andere vijf muzikanten hebben inmiddels hun debuut-album uitgebracht. De warme mengeling van emo en post-rock is populair in Engeland. Aangenaam debuut.

Twee jaar geleden debuteerde Florence Welch met Lungs, een dijk van debuutplaat die in korte tijd een wereldster van haar maakte. Niet alleen in thuisland Engeland was de aandacht groot, waar Lungs zelfs tot plaat van het jaar werd uitgeroepen, door haar optreden bij de MTV VMA Awards viel uiteindelijk ook Amerika en de rest van de wereld voor de charmes van de “pretty pale girl”. Met haar vaak uitbundige jurken groeide Florence zelfs uit tot een stijlicoon. Nu is ze terug met Ceremonials. Wat direct opvalt, is dat uit alle nummers een enorm zelfvertrouwen spreekt. Hier horen we een volwassen vrouw aan het werk die weet wat ze wil. Nergens geeft Florence blijk van het voelen van enige druk bij de altijd moeilijke tweede plaat. Het is knap hoe Florence samen met haar bandleden van Ceremonials een mooi samenhangend geheel weet te vormen. Opnieuw heeft ze hulp gezocht bij producer Paul Epworth, die ook ditmaal het geheel naar een hoger plan weet te tillen. De eerste single What The Water Gave Me besluipt je om je niet meer los te laten, terwijl Shake It Out heerlijk uitbundig is. Ceremonials zit vol dramatiek, grote gebaren en is op sommige momenten zelfs spookachtig te noemen. Haar stem is fenomenaal en eist de hoofdrol, ondanks de overweldigende, maar toch heel organische muziek. Florence + The Machine maken met Ceremonials een glorieuze terugkeer aan het popfront. Ook verkrijgbaar als deluxe edition met bonus cd.

Disc: 1

1. Only If For A Night
2. Shake It Out
3. What The Water Gave Me
4. Never Let Me Go
5. Breaking Down
6. Lover To Lover
7. No Light, No Light
8. Seven Devils
9. Heartlines
10. Spectrum
11. All This And Heaven Too
12. Leave My Body

Disc: 2

1. Remain Nameless
2. Strangeness & Charm
3. Bedroom Hymns
4. What The Water Gave Me (demo)
5. Landscape (demo)
6. Heartlines (acoustic)
7. Shake It Out (acoustic)
8. Breaking Down (acoustic)

Met twee jaar op de teller is The Fudge nog een jonge band. Deze debuutplaat laat echter een flink volwassen band horen. En bovenal een band die zich niet in enkele woorden laat omschrijven. De heren laten zich duidelijk door een veelheid aan muziek beïnvloeden. Wat mag je dan verwachten? Denk aan rock, lichte punk, ska, lichte (foute) electro en stoner. De lijmende factor is de afgeknepen zang, waardoor de band wel doet denken aan het vroege werk van The Mars Volta. Maar ook muzikaal gaan ze flink die richting op. Zo knallen ze op het ene moment strakke riffs op je af (Sweet Little Princess), mixen ze een jolig synth-deuntje met punk roffels (Behind the Wall) en komen er ook disco beats om hoek kijken (The Only One). Genoeg afwisseling te vinden dus. En dat kunnen we alleen maar prijzen.

Met Scratch My Back leverde Peter Gabriel een verrassend coveralbum af zonder drums of gitaren. Tijdens de daaropvolgende tournee met het New Blood Orchestra werden nummers van die plaat aangevuld met een selectie eigen nummers, ook voorzien van fraaie orkestarrangementen. Op New Blood covert Gabriel als het ware zichzelf, met radicaal andere uitvoeringen van klassiekers als Red Rain, Mercy Street, Digging In The Dirt en Don’t Give Up, nu als duet met Ane Brun. Zelfs The Rhythm Of The Heat blijft gemakkelijk overeind zonder drums en percussie. In deze nieuwe omlijsting komt de stem van Peter Gabriel nog beter tot zijn recht, en de bonusschijf met de instrumentale versies laat horen hoe inventief de arrangementen zijn. Gelijktig verschijnt ook nog een dvd in verschullinde versies, met daarop een 3D-registratie van de New Blood-tour.

Dit is de live-registratie van het New Blood album dat Peter Gabiel onlangs uitbracht. We horen en zien hedendaagse bewerkingen van Gabriel-classics die soms even wennen zijn, maar altijd een fraaie nieuwe wending geven. Het concert van de Britse zanger is samen met het 46-koppige New Blood Orchestra in maart 2011 opgenomen vanuit het intieme HMV Apollo-theater in Londen. De Deluxe Editie heeft een prachtig boek boordevol foto’s en alle concerten in zijn geheel En ook nog ’s in 3D!

Dit is de live-registratie van het New Blood album dat Peter Gabiel onlangs uitbracht. We horen en zien hedendaagse bewerkingen van Gabriel-classics die soms even wennen zijn, maar altijd een fraaie nieuwe wending geven. Het concert van de Britse zanger is samen met het 46-koppige New Blood Orchestra in maart 2011 opgenomen vanuit het intieme HMV Apollo-theater in Londen. De Deluxe Editie heeft een prachtig boek boordevol foto’s en alle concerten in zijn geheel En ook nog ’s in 3D!

Ze spelen al vanaf hun vijftiende samen, zanger en gitarist Andy R. en drummer Craig Nice uit Denver, Colorado. Samen vormen ze Gauntlet Hair en gingen ze door een aantal stijlen heen, totdat ze een eigen geluid ontdekten. De band klinkt eigenzinnig en ruimtelijk. Vergelijkbaar met andere duo-projecten, galmende gitaren en zang en niet subtiel, maar pakkend. Er werden singles uitgebracht, totdat Mexican Summer, het label van o.a. Best Coast enthousiast werd. Dit debuut-album komt uit op Dead Oceans, van Destroyer en Akron/Family. Het album werd in het huis van de oma van Andy opgenomen en is veelbelovend. Aparte band.

Na ruim tien jaar Hooverphonic en bijna twee jaar radiostilte is er eindelijk het langverwachte solo-album van Geike Arnaert: For the Beauty of Confusion. De plaat klinkt alternatiever en wat experimenteler dan Hooverphonic. De opener In Gold begint al direct goed en wordt gevolgd door elf andere mooie liedjes zoals Rope Dancer, het piano-georiënteerde 107 Windows en het van strijkers voorziene Unlock. Vrij basic zijn Smile en het titelnummer: eenvoudige instrumentatie en mooie zang. Ook Night Time ‘Round Here is een nummer dat uitblinkt door eenvoud. You Don’t Have To en Strange Disorder liggen wat gemakkelijker in het gehoor, mede door het gebruik van voorgeprogrammeerde drums. Met For The Beauty of Confusion heeft Geike niet gekozen voor de gemakkelijke weg. Het is een afwisselende plaat geworden, die meer luisterbeurten nodig heeft om z’n echte geheimen prijs te geven. Prima debuut.

‘What you read is what you get’ is helemaal van toepassing op deze dubbelaar van Peter Hammill, voorman van het roemrucht Van Der Graaf Generator. Piano, gitaar en zang in een live-setting, in maar liefst 27 nummers door Hammill solo vertolkt tijdens zijn tournee in mei 201 in Engeland (met één nummertje uit Tokyo). Hammill heeft altijd een bloeiende solocarrière gehad naast Van Der Graaf Generator en het geweld dat die geweldige band ontwikkelt tijdens concerten heeft Hammill doen besluiten om er weer ’s een rustige toer tegenaan te gooien. PNO, GTR, VOX is daarmee de hemel voor de liefhebbers van Hammill’s karakteristieke stem want die staat volledig centraal in de vertolkingen, vooral op de eerste schijf waar hij zichzelf begeleidt op d e piano. Bezoekers van Hammill’s concerten weten dat die spaarzame begeleiding hem er niet van weerhouden een almachtige herrie te maken tijdens songs als Faculty X en Stranger Still. Op de tweede schijf gaat de volumeknop nog wat verder open wanneer Hammill de gitaar te hand neemt en tracks als Ship Of Fools, Modern en The Comet The Course The Tail eruit ramt. Verplichte aanschaf voor de fans!

Ondanks het grillig verloop van hun carrière is de invloed van Jane's Addiction op de alternatieve rock niet te onderschatten. The Great Escape Artist is de opvolger van Strays uit 2003 en het vijfde Jane's Addiction studioalbum in hun 26 jarige bestaan. De experimenteerdrift uit de beginperiode hebben ze met dit album definitief achter zich gelaten. Na het rockgerichte Strays leveren ze met The Great Escape Artist zelfs hun meest popgerichte album af. Het materiaal toont ook dikwijls overeenkomsten met Perry Farrell's andere projecten (Satellite Party, Porno For Pyros). Producer Rich Costey bekend van onder meer Muse en Interpol zat achter de knoppen en dat hoor je duidelijk terug in het gelaagde, toegankelijke geluid van het album. Dat de groep desondanks ook in deze setting als zichzelf blijft klinken onderstreept wederom hun klasse.

Multi-instrumentalist Jonti verhuisde van Zuid-Afrika naar Australië. Altijd gefascineerd door muziek ontleedde hij platen alsof het boeken waren. Hij begon eigen nummers te maken en werkte met Santigold, Mark Ronson, Sean Lennon en producer John Agnello, o.a. Sonic Youth en Dinosaur Jr. Voor zijn debuut besloot hij alles zelf te doen, met alleen af en toe hulp. Een wonderlijk geheel dat zijn geheimen pas deelt als je het vaak beluistert.

Met het talent om intelligente, openhartige teksten samen te smeden met punkrock, ska, folk, reggae en een snufje hardcore, heeft deze band al flink veel respect gekregen de laatste jaren. De Londenaren weten op een bijzonder eerlijke wijze de problemen in buitenwijken aan de kaak te stellen. Ze waren onlangs zelfs de ontdekking op het Rock Am Ring festival. Een eerlijke plaat die het harde leven op straat dichtbij laat komen en je bij de strot pakt.

De Amsterdamse rockband King Jack bestaat al sinds 2006, kreeg in 2008 een platencontract en bracht begin 2009 de single Sunrise uit, welke een week in de top 100 stond. Niet veel later stond de band op Noorderslag, al vielen die recensies enigszins tegen. Boaz Kroon, Thijs Boontjes (ex-bandleden van Anouk), Guido Blom en Ferry Kunst doken de afgelopen maanden – samen met producer Attie Bauw (De Staat en The Gathering) – veelvuldig de studio in, waarbij ze zich lieten inspireren door ondermeer Led Zeppelin, The Beatles, Herman Brood en, jawel, Bach. Het album King Jack bevat 12 tracks, waarbij opvalt dat aanstekelijke nummers als Lose It en Some Girls moeiteloos worden afgewisseld met meer psychedelische en experimentele rocknummers als Universe Of Time en afsluiter Battle With No End. Zonder een directe vergelijking met De Staat of DeWolff te maken, durf ik voorzichtig te beweren dat King Jack datzelfde publiek weet te omarmen en meeneemt naar drukbezochte poppodia, volle rockzalen en klamme festivaltenten.

Ricky Koole is van vele markten thuis: tv, film en ook muziek. Samen met Leo Blokhuis stond ze in het theater. Eerder maakte ze al drie albums met zorgvuldig gekozen covers, vooral geïnspireerd op de muziek uit het zuiden van de VS. Wind Om Het Huis is haar eerste nederlandstalige plaat. De stijl varieert van mooie luisterliedjes als Regen, Ik Ben Stil, het trieste Niet Vergeten en Vermeer tot echte Nederblues als De Nacht en Dr. John. Op Wind Om Het Huis staan meest eigen liedjes, samen geschreven met onder andere Marcel de Groot, Roel Spanjers, Maarten van Roozendaal en Wouter Planteijdt (die deels ook spelen in de band waarmee ze op dit moment een theatertour maakt). Wind Om Het Huis is opnieuw een overtuigende kwaliteitsplaat van de veelzijdige Ricky Koole.

Girls Just Wanna Have Fun zong Cindy Lauper in de jaren tachtig en het bracht haar wereldfaam. Nu doet ze naar eigen zeggen pas echt waar ze zin in heeft, en dat resulteerde twee jaar geleden in een verrassend bluesalbum, dat nu een vervolg krijgt met een live-cd en dvd. Louter bluesklassiekers sieren de setlist, en de al niet misselijke begeleidingsband wordt nog eens aangevuld met gastoptredens van Charlie Musselwhite, Johnny Lang en Allen Toussaint. Als toegift inderdaad die grote wereldhit, die ontdaan van synths opeens een onvervalste r&b-stamper blijkt te zijn.

Hoewel Night Falls Over Kortedala inmiddels alweer dateert van vier jaar geleden, is dit nog niet de langverwachte derde plaat van Jens Lekman, maar ‘slechts’ een vijf liedjes tellend EP’tje. Wel eentje om niet te versmaden, want de eigenzinnige en veelzijdige Zweeds is flink op dreef in deze miniatuurpopliedjes vol licht absurdistische teksten, zoals Waiting For Kirsten, waarin hij op zoek gaat naar Kirsten Dunst, in Zweden voor de opnames van Melancholia, die zijn naam had laten vallen in een interview.

Lyenn is Fred Lyenn Jacques, geboren in België met een Engelse moeder. In 2009 bracht hij een debuut-album uit, dat zeer positief werd ontvangen. Hij is bijzonder goed zanger, met enorm expressieve stem. In New York nam hij al nummers op met meestergitarist Marc Ribot, o.a. Tom Waits en Elvis Costello, Jolie Holland en Doug Wieselman, o.a. Antony & The Johnsons. Op deze nieuwe e.p. vijf nummers, die rustig zijn vergeleken met zijn debuut, maar intens. Lyenn is een bijzonder talent ergens tussen Thom Yorke (Radiohead) en David Eugene Edwards (Sixteen Horsepower). Met spanning kijken we uit naar zijn tweede album.

Het leek het regisseur David Lynch tijd te debuteren in de muziekwereld. Om het geheugen even op te frissen: Lynch is de man achter onder andere Twin Peaks: Fire Walk With Me en Lost Highway. Hij presenteert veertien tracks, waarvan een aantal het intrigerende beklemmende karakter heeft van zijn films. Maar ook slaat in hij bijvoorbeeld Good Day Today weer helemaal de plank mis. Benieuwd wanneer hij de film uitbrengt die de nummers oproepen.

Ze timmert rustig aan een imposante loopbaan, met dertien platen in dik twintig jaar tijd. Sinds kort heeft Shelby Lynne de touwtjes helemaal in handen: eigen label, zelf schrijven en produceren en op deze plaat speelde ze ook nog eens alles zelf in. Waar sommige artiesten bij zoveel vrijheid zouden vervallen in zelfgenoegzaamheid, blijkt het Shelby Lynne juist goed te doen. Revelation Road is het verstilde zusje van het vorig jaar verschenen Tears, Lies And Alibis (de eerste plaat op haar eigen label). In voor met meerendeel rustige gitaarballads verhaalt Lynne over liefdes (Lead Me Love, I Won’t Leave You), verloren liefdes (I Want To Go Back, Toss It All Aside) en zelfs over het familiedrama dat haar op haar zeventiende in een klap volwassen maakte (het bedrieglijk opgewekte Heaven’s Only Days Down The Road). Dat ze geen blad voor de mond neemt en ook zichzelf niet spaart, maakt Revelation Road een kalme plaat met veel diepgang. Dat alles gezongen met die prachtige warme stem en helemaal zelf allenig gedaan, grote klasse.

Vijfde, of eigenlijk zesde, en tot op heden meest ambitieuze plaat van de Fransman Anthony Gonzalez, beter bekend als M83. Een dubbelaar nog wel, met tweeëntwintig nummers eerlijk over beide schijfjes verdeeld, waarop Gonzalez meer stijlen en emoties de revue laat passeren dan ooit te voren. Van stevige shoegaze naar opgeblazen bombast en van dreampop tot uitzinnige electropop, alles ruim overgoten met een glitterende eightieswaas. Alles wat de vorige albums mooi en origineel maakte, blijkt ook hier aanwezig, maar dan in overtreffende trap. Het is een beetje veel om in één keer te verhapstukken en voelt soms aan als een dolle rit in de achtbaan, maar M83 verliest nergens de controle over het stuur en bij nadere beluistering valt op dat al deze nummers en stijlen samen toch een duidelijke eenheid vormen. Dat is knap, maar het mooiste is toch wel dat Hurry Up, We’re Dreaming gewoon een hele fijne plaat is om naar te luisteren.

Doet Magazine er anno 2011 nog toe? Ja. Magazine was een van de allerbeste postpunksbands, omdat zij krautrock, progrock en een lichte funktoets in hun nerveuze sound integreerden en met Secondhand Daylight een tijdloos meesterwerk afleverden. Onder aanvoering van Howard Devoto, in nagenoeg de oorspronkelijke bezetting en beduidend ouder en wijzer, komt Magazine na 30 jaar verrassend voor de de dag met No Thyself. De nerveuze spanning van weleer heeft plaatsgemaakt voor een zelfverzekerd, uitgekristalliseerd rockgeluid waar de vroegere brille nog ferm doorheen schijnt.

De Canadese singer-songwriter Dan Mangan is gegroeid. Na twee albums stond hij op Glastonbury en speelde met Decemberists en The Walkmen. Zijn eigen geluid heeft zich ontwikkeld van zang en gitaar naar vollere arrangementen. Daarom is dit derde album zijn meest volwassene en meest eigen. Gebleven de warme stem en wijsheid waarmee hij zijn teksten vult. Mooi album, geproduceerd door Colin Stewart, o.a. Cave Singers, voor liefhebbers van monumentale pop.

Nauwelijks een half jaar na Wit’s End verschijnt er alweer een nieuwe plaat van de uit Baltimore afkomstige singer/songwriter Cass McCombs, zijn zesde alweer. Waar de ietwat wisselend ontvangen vorige plaat vrij minimalistisch en donker van aard was, klinkt Humor Risk een stuk warmer en opener. De uptempo, licht ronkende opener Love Thine Enemy zet wat dat betreft meteen de toon, al neemt McCombs in het fraaie The Living Word meteen gas terug. Het ruim zes minuten durende The Same Thing dat volgt is een heerlijk opgewekte popsong en zo klinkt elk van deze acht liedjes anders dan de vorige, zonder dat er sprake is van een onsamenhangend geheel. Met herkenbare ingrediënten als alt.country, alternatieve folk, een vleugje westcoast en rock creëert deze eigenzinnige singer/songwriter wederom een wonderlijke wereld die vergelijkingen oproept met zowel verleden (Bob Dylan, Neil Young) als heden (Will Oldham, Sufjan Stevens), maar waarin hij toch in de eerste plaats als zichzelf klinkt. Mooie plaat.

Maria Mena (Noorwegen, 25) is vooral bekend van de hitjes Just Hold Me en All This Time en om het open en bloot gebruiken van haar muziek om emotionele problemen te verwerken. Ook op haar vijfde studioalbum blijft Maria Mena ambassadeur voor kwetsbare, beschadigde jonge vrouwen. Diverse nummers gaan over het vergeven van haar vriend die is vreemdgegaan. Een breekbaar, integer album, waarbij veel nummers slechts beperkt, bijvoorbeeld door alleen een piano, worden begeleid.

Een nieuw album van The Misfits mag wel bijzonder genoemd worden, als je bedenkt dat de band al lang niet meer onder leiding van Glen Danzig staat. Maar nog wel steeds met de originele bassist, Jerry Only, die tegenwoordig ook de zang voor zijn rekening heeft genomen. Een gelikte productie met poppy klinkende punk die opgeleukt wordt met metalinvloeden. De nummers zijn dit keer wel allemaal origineel, in tegenstelling tot de vorige albums. Een nieuw tijdperk is aangebroken voor deze culthelden.

Het yMusic sextet begint een aardige reputatie te krijgen in de popmuziek. De blazers en strijkers van yMusic werkten al samen met St. Vincent en The National. Het sextet helpt nu Shara Worden om misschien wel haar mooiste album te maken. De stem van Worden en de instrumenten van yMusic vullen elkaar prachtig aan. In het sprookjesachtige In The Beginning en het theatrale Ding Dang klinken stem en instrumenten als één organisch geheel . Dan weer is All Things Unwind theatraal en barok, dan weer ingetogen, om in There’s A Rat weer naaar het theatrale terugte keren. Worden’s labelgenoot DM Stith komt nog even langs om samen met Shara het duet Everything Is In Line te doen, een mooie song die qua sfeer iets afwijkt van de rest van de plaat. All Things Will Unwind eindigt betoverend met I Have Never Loved Someone, een song die is geïnspireerd door Shara’s onlangs geboren zoon. Een mooier slot is niet denkbaar.

De titel van het nieuwe album van de immer ijverige bassiste is heel toepasselijk. Net als het weer slaat de stemming bijna bij elk nummer om. Lekker rockende liedjes met de van Meshell zo bekende groove worden afgewisseld met fraaie, bijna verstilde ballads, waarin Meshell verrassend breekbaar klinkt. Mede verantwoordelijk voor dit alles is de veelzijdige producer Joe Henry, die ook op deze plaat zijn magie weer volop laat werken. Een van de mooiste ballads is wel Ndegeocello’s cover van het Leonard Cohen liedje Chelsea Hotel, opgebouwd rond melancholieke pianoklanken. Er zijn mooie gastbijdragen: Crazy And Wild, een duet met Chris Connelly (ex-Revolting Cocks, Ministry) en het fragiele Oyster, met Benji Hughes. Al zijn de stemmingen op dit album net zo wisselvallig als het weer, de kwaliteit is dat zeker niet: deze plaat staat als een huis en is zelfs een van de meest consistente in de lange carrière van de First Lady Of Bass.

Ook op Paper Monkeys produceren Ozric Tentacles hun vertrouwde bubbelende spacy intrumentals. De afgelopen vijftien jaar lijkt hun muziek nauwelijks enige progressie geboekt te hebben en toch blijft elke nieuwe release iets verfrissends houden. Wel heeft de akoestische percussie het definitief afgelegd tegen de elektronische. Paper Monkeys heeft twee gezichten: tot en met het titelnummer is de muziek meer uptempo en krijgen de gitaren volop ruimte. Daarna is het drie nummers lang uitbuiken, met het ambient Air City als slotstuk.

De soundtrack met allerlei live-opnames en ander spul ligt al even in de winkels, nu is er ook de DVD van de film die Cameron Crowe over Pearl Jam maakte. Het is een prachtig portret geworden van twintig jaar Pearl Jam: van de opkomst in de roerige grunge jaren tot de gevestigde naam van nu. Crowe kreeg de beschikking over een schat aan archiefmateriaal (zo’n 1200 uur!) en maakte zelf natuurlijk ook de nodige beelden om het verhaal compleet te maken. Vanaf de eerste keer dat de band Alive in een klein zaaltje speelt is duidelijk dat hier iets bijzonders aan de hand is. Al snel is de band een van de vaandeldragers van de grunge en is dat tegen wil en dank. Bewonderenswaardig is de wijze waarop de band er zelf mee om gaat. Ze blijven trouw aan hun principes en dat ze een stapje terug moeten nemen van hun megasterren-status komt ze eigenlijk alleen maar goed uit. Prachtige docu die beslist niet alleen voor de fan boeiend is.

De titel New Noise Designed By A Sadist moet bij de rechtgeaarde liefhebbers van The Poppies genoeg zeggen. Rauwe, ongepolijste industrial, gierende noise, holle drums met veel hoge tonen en dikke plakken elektronica. Back 2 Business is de titel van het nummer waarmee Graham Crabb (overigens het enige originele lid van Pop Will Eat Itself) en consorten dit nieuwe album aftrappen. Leuke titel van de opener van dit nieuwe, langverwachte (lees: in 1994 kwam het vorige album uit) album. Qua aanpak is, vergeleken bij vroeger, vrijwel niets veranderd. Het korte introotje blijkt een heerlijke voorbode voor snedige, snerpende ‘punksamplesongs’ met veelal (ook net als vroeger) onweerstaanbare refreintjes. Fijne sadistische muzikale trekjes, wat mij betreft…

De Canadese singer/songwriter Roxanne Potvin liet zich altijd inspireren door de blues. Toch voelde dat als een doodlopende weg. Aangespoord door producer Steve Dawson begint ze met het schrijven van nieuwe nummers, die ze vervolgens in vijf dagen opnemen. Play is een spontaan en afwisselend album geworden dat richting pop en rock gaat, maar ook rootsy ingrediënten bevat. Roxanne Potvin is een andere weg ingeslagen en dat doet haar goed.

Als een niet meer verwachte zonnig warme herfstdag, zo klinkt deze tweede plaat van Real Estate. Het titelloze debuut van deze band uit Brooklyn werd twee jaar geleden al zeer lovend ontvangen aan de andere zijde van de Atlantische Oceaan, maar ging aan ons land nog grotendeels voorbij. Gelukkig krijgen we een herkansing met deze prachtige nieuwe plaat. Hoewel de band zijn wortels dus aan de Eastccoast heeft, lijken de hazy klanken op Days eerder van de Westcoast afkomstig. Real Estate put zijn inspiratie hoorbaar uit het verleden, van The Byrds en The Grateful Dead tot aan Pavement en The Shins, en vindt daarbij aansluiting met hedendaagse bands als Wild Nothing, Craft Spells en Beach Fossils die in hetzelfde schemergebied tussen lo-fi, surf- en janglepop opereren. Tegelijkertijd zou deze licht pychedelische, maar altijd warme, harmonieuze en melodieuze plaat ook de liefhebbers van bijvoorbeeld Midlake en Fleet Foxes moeten kunnen aanspreken. Real Estate dringt zich nooit op aan de luisteraar, maar haast ongemerkt nestelt de muziek zich wel zeer behaaglijk tussen de oren.

Een bijzondere samenwerking tussen Lou Reed en Metallica heeft dit album Lulu tot kunst verheven. Allereerst een stukje geschiedenis, want hoe is dit alles ontstaan tussen deze twee grootheden in de muziekgeschiedenis? De Duitse expressionist Frank Wedekind schreef begin 1900 twee toneelstukken, Earth Spirit en Pandora´s Box, die geënt zijn op het leven van een misbruikte danseres. Dit gegeven heeft Lou Reed gebruikt om Lulu tot leven te wekken. Het was in eerste instantie de bedoeling dat Lou Reed teksten en muziek zou schrijven voor een theaterproductie in Berlijn. Hier kwam echter verandering in nadat Lou Reed samen met de mannen van Metallica optrad tijdens de Rock and Roll Hall of Fame concerten in New York 2009. Hij heeft op dat moment besloten om dit idee verder met hen uit te werken. Zo gaf Reed zijn teksten en ideeën aan Metallica, die zo enthousiast werden dat zij hier direct mee aan de slag gingen. In mei van dit jaar werden tien composities opgenomen in de HQ studio´s in California. De eerste single The View kwam op 26 september uit en gaf al een aardig idee welke kant het album op zou gaan. Wisselende reacties passeerden de revue. Wat echter door velen wordt vergeten, is dat het hier gaat om een project dat gebaseerd is op een theaterproductie, wat ook doorklinkt in het hele album. In deze context valt het verhalend zingen en spreken van Lou Reed prima op zijn plaats en is hij er goed in geslaagd om de nummers dreigend en vol emotie te brengen. Hoogtepunten op deze dubbelaar zijn Cheat On Me en Dragon. Ook te verkrijgen als Limited Deluxe Edition. The Rolling Stone noemde dit album een combi van Lou Reeds Berlin en Metallica´s Master Of Puppets, dus dat zegt genoeg!

2CD ALBUM AUDIO, 1 CD SPROKEN WORD, + ANTON CORBIJN ARTWORK BOOK + LYRICS BOOK





Een bijzondere samenwerking tussen Lou Reed en Metallica heeft dit album Lulu tot kunst verheven. Allereerst een stukje geschiedenis, want hoe is dit alles ontstaan tussen deze twee grootheden in de muziekgeschiedenis? De Duitse expressionist Frank Wedekind schreef begin 1900 twee toneelstukken, Earth Spirit en Pandora´s Box, die geënt zijn op het leven van een misbruikte danseres. Dit gegeven heeft Lou Reed gebruikt om Lulu tot leven te wekken. Het was in eerste instantie de bedoeling dat Lou Reed teksten en muziek zou schrijven voor een theaterproductie in Berlijn. Hier kwam echter verandering in nadat Lou Reed samen met de mannen van Metallica optrad tijdens de Rock and Roll Hall of Fame concerten in New York 2009. Hij heeft op dat moment besloten om dit idee verder met hen uit te werken. Zo gaf Reed zijn teksten en ideeën aan Metallica, die zo enthousiast werden dat zij hier direct mee aan de slag gingen. In mei van dit jaar werden tien composities opgenomen in de HQ studio´s in California. De eerste single The View kwam op 26 september uit en gaf al een aardig idee welke kant het album op zou gaan. Wisselende reacties passeerden de revue. Wat echter door velen wordt vergeten, is dat het hier gaat om een project dat gebaseerd is op een theaterproductie, wat ook doorklinkt in het hele album. In deze context valt het verhalend zingen en spreken van Lou Reed prima op zijn plaats en is hij er goed in geslaagd om de nummers dreigend en vol emotie te brengen. Hoogtepunten op deze dubbelaar zijn Cheat On Me en Dragon. Ook te verkrijgen als Limited Deluxe Edition. The Rolling Stone noemde dit album een combi van Lou Reeds Berlin en Metallica´s Master Of Puppets, dus dat zegt genoeg!

2CD ALBUM AUDIO, 1 CD SPROKEN WORD, ANTON CORBIJN ARTWORK PRINTS, LOTTERY TICKET TO WIN A TRIP TO METTALICA FOR A TOUR/MEET THE BAND





Een bijzondere samenwerking tussen Lou Reed en Metallica heeft dit album Lulu tot kunst verheven. Allereerst een stukje geschiedenis, want hoe is dit alles ontstaan tussen deze twee grootheden in de muziekgeschiedenis? De Duitse expressionist Frank Wedekind schreef begin 1900 twee toneelstukken, Earth Spirit en Pandora´s Box, die geënt zijn op het leven van een misbruikte danseres. Dit gegeven heeft Lou Reed gebruikt om Lulu tot leven te wekken. Het was in eerste instantie de bedoeling dat Lou Reed teksten en muziek zou schrijven voor een theaterproductie in Berlijn. Hier kwam echter verandering in nadat Lou Reed samen met de mannen van Metallica optrad tijdens de Rock and Roll Hall of Fame concerten in New York 2009. Hij heeft op dat moment besloten om dit idee verder met hen uit te werken. Zo gaf Reed zijn teksten en ideeën aan Metallica, die zo enthousiast werden dat zij hier direct mee aan de slag gingen. In mei van dit jaar werden tien composities opgenomen in de HQ studio´s in California. De eerste single The View kwam op 26 september uit en gaf al een aardig idee welke kant het album op zou gaan. Wisselende reacties passeerden de revue. Wat echter door velen wordt vergeten, is dat het hier gaat om een project dat gebaseerd is op een theaterproductie, wat ook doorklinkt in het hele album. In deze context valt het verhalend zingen en spreken van Lou Reed prima op zijn plaats en is hij er goed in geslaagd om de nummers dreigend en vol emotie te brengen. Hoogtepunten op deze dubbelaar zijn Cheat On Me en Dragon. Ook te verkrijgen als Limited Deluxe Edition. The Rolling Stone noemde dit album een combi van Lou Reeds Berlin en Metallica´s Master Of Puppets, dus dat zegt genoeg!

Op zijn zeventigste heeft Sir Cliff besloten het muzikaal nog eens over een andere boeg te gooien. De titel verraadt het al, maar mocht het nog onduidelijk zijn, dan is de indrukwekkende gastenlijst de laatste aanwijzing. Percy Sledge, Candi Staton, Dennis Edwards (The Temptations) en Brenda Holloway zijn een paar van de legendarische soulsterren die met Richard het duet aangaan. Verstandig genoeg kiest Richard niet voor de deep soul met bijbehorende vocale slijtage slag, wetende dat hij daarin tegen zoveel Amerikaans soulgeweld het onderspit zal delven. In plaats daarvan een bijzonder prettige poppy aanpak, waardoor het niet alleen een eigentijdse, bijna Urban, sfeer meekrijgt, maar ook de op die manier gelijkwaardige duetten het beste uit de verf komen. Het duet met Sledge, I’m Your Puppet, is eigenlijk de enige echte soulklassieker die langskomt, voor de rest is dit een perfecte, op maat gesneden methode om te laten zien dat Cliff Richard nog steeds bijzonder leuke albums maakt.

Op Faithful uit 1976 kopieerde Todd Rundgren nummers van de groten der aarde - Hendrix, Dylan, Beatles - zo minutieus mogelijk. Zelfs het stemgeluid van de oorspronkelijke zangers mocht niet van dat van hemzelf te onderscheiden zijn. Zo´n 35 jaar doet hij precies het omgekeerde want hij heeft 15 nummers van anderen - XTC, Meat Loaf, Psychedelic Furs, The Tubes - maar waaraan hij zelf heeft bijgedragen in een stijl gereproduceerd die hij weigert serieus te nemen. Zelf spreekt hij van een ´´soep´´ van electronica, Europop en een vleugje RenB. En net als in 1976 levert dat een spectaculair album op vol verrassingen. Want ook al neemt hij de gehanteerde stijl niet serieus, Todd Rundgren heeft wel degelijk serieus werk gemaakt van dit project. Let eens op de bevlogenheid van zijn zang. Geloof het of niet maar met Reproduction slaat hij een brug van zijn eigen muziek naar die van Lady Gaga.

William Shatner zal natuurlijk voor eeuwig worden herinnerd aan zijn glansrol als Captain James T. Kirk, gezagvoerder van de Starship Enterprise, going boldly where no man has gone before, in die prachtserie Startrek. Shatner zal wat minder herinnerd worden aan zijn muziekalbums waarop hij niet zozeer zong maar een soort speak-singdeclamatie deed. Daar werd en wordt hij dan ook regelmatig om uitgelachen, onlangs nog in MTV’s Roast. Ook Shatner’s nieuwe dubbelaar Seeking Major Tom, opgebouwd rond het David Bowie nummer Space Oddity dat over het treurige lot van astronaut Major Tom gaat, beloofd weinig goeds aan de cheesy cd-hoes te zien. Maar wacht even, Shatner heeft een ongelofelijke starcast aan zich verbonden die allerhande bekende nummers vertolken, zoals Deep Purple´s Space Truckin´, Pink Floyd´s Learning To Fly, Black Sabbath´s Iron Man en onze eigen Golden Earring´s Twilight Zone: Ritchie Blackmore en Ian Paice (Deep Purple), Lyle Lovett, Steve Miller, Steve Hillage (Gong), Johnny Winter, Bootsy Collins, Patrick Moraz en Steve Howe (Yes), Peter Frampton, Sheryl Crow, Michael Schenker, Edgar Froese (Tangerine Dream), Warren Hayne (Allman Brothers Band), Zakk Wylde (Ozzy Osbourne) en dan heb ik ze nog steeds niet allemaal genoemd. Met zo´n ensemble is het knap te noemen dat Shatner erin slaagt een oersaai album te maken en dat komt doordat hij geen noot zingt maar de songteksten declameert en daardoor als een stoorzender door de goede nummers babbelt. Elke track wordt pas halverwege goed wanneer Shatner zijn waffel houdt en de gasten kunnen soleren. Heel jammer van dit prachtige concept, maar eigenlijk moet je er toch een keer naar luisteren, al is het uit pure nieuwsgierigheid.

Skinny Puppy is een van oorsprong Canadees project dat vanaf 1982 aan de basis stond van de alternatieve industriële dansmuziek. Het progressief politiek getinte project kent twee constante deelnemers: Zanger Nivek Ogre en programmeur en multi-instrumentalist Cevin Key. Op HanDover -de inmiddels 14e cd van Skinny Puppy- kabbelen en brabbelen de computers naar hartenlust en zijn het de dreigende ritmes en de sonore stem van Ogre die wederom veel indruk maken.

Sparrow And The Workshop heeft Glasgow als standplaats. Spitting Daggers is hun tweede album. De basisopstelling is klassiek: gitaar/zang, bas en drums. Jill O’Sullivan, Nick Packer en Gregor Donaldson geven met fraaie tweestemmigheid en gebruik van vervorming en andere effecten een eigen draai aan hun basic bandgeluid. Hun stijl: 3voor12 noemt het ‘veelzijdige folky, rootsy poprock’. De tweede helft van het album geeft de hoogtepunten prijs, zoals Snakes In The Grass, Father Look, Old Habits, Against The Grain en Soft Sound Of Your Voice. Dan blijkt ook dat Spitting Daggers veel meer allround is dan het in eerste instantie lijkt.

Spectrals is de eenentwintigjarige Louis Jones. Hij komt uit Yorkshire in Engeland en maakt een interessante mix van soul, pop en doo-wop en overgiet alles met dat onmiskenbare accent. Voorbeelden als Phil Spector zijn niet ver weg, Jones klinkt zeer volwassen. Paul Weller zal deze muziek waarschijnlijk waarderen. Jones komt uit een verstild stadje en het is te horen, de songs zijn ingehouden, maar zeer verslavend. Jones speelde alles zelf in, behalve de drums, die deed zijn broer. Hij nam hem mee, omdat hij had beloofd op hem te passen. Dit debuut van deze eigenwijze Brit is een echte aanrader.

Soms begrijp ik niet veel van kledingaccessoires bij artiesten. Natuurlijk, Harry Muskee was de laatste jaren van zijn leven vrijwel nergens zonder die brede bluesy baseballcaps. Ook de combi cowboyhoed en Benny Jolink is vrij logisch en tijdenlang was Kyteman niets zonder die gekke trompetpetjes. Toch moet gezegd; de cowboyhoed van Frédérique Spigt heb ik nooit echt helemaal begrepen. Tot nu toe. Tot dit prachtige album Land, met voor het eerst sinds tijden weer Engelstalige Spigtspinsels. De witte gleufhoed valt in één klap kaarsrecht op z’n plek. Spigt ís het wilde westen. Natuurlijk, haar Nashville-songs kwam voorgaande jaren her en der ook wel langs. Maar meer dan ooit, lijkt de muzikale jas van de Rotterdamse nu écht perfect op maat gesneden. Verzengende teksten over gele Chevy’s, vossenjachten, dronken moeders, kreupele (en andersoortige) paarden, de maan en over de plakkerige liefde die koninginnenbijen voelen. Dat alles gecombineerd met de muzikale begeleiding en co-songschrijverschap van ‘haar’ snarenvirtuoos Jan van der Meij en je weet genoeg. Dat witte hoofddeksel past Frédérique Spigt als gegoten. Ze is anno 2011 perfect geland in haar beloofde muzikale land...

tracklist

01 Land 02 Little valley town 03 Dogman 04 I love you like no other 05 Hunted like a fox 06 Queen bee 07 Lonely Betty Blue 08 Staring at the fan 09 Tessie rides her palomino 10 Momma’s only screaming 11 Catastrophe 12 Drunk and crazy 13 My horse is cippled 14 I’m sure you wish you had 15 Horses 16 Moon

Het Amsterdamse Spinshots bestaat vijf jaar. Er werd veel opgetreden en gezocht naar een passend imago. De band, die draait rond visueel talent Martin Draax, is uniek, omdat er een aantal stijlen worden omarmd. Er zijn scheutjes dertiger-, veertiger- en vijftiger-jaren-nostalgie, maar vooral de sixties zijn prominent aanwezig. Na vijf nummers heb je vijf verschillende stijlen gehad, het gaat van bossanova naar surf naar chanson en terug. Zangeres Flora Dolores duikt op in verschillende gedaantes en ze siert de cover, die prachtig is uitgevoerd. Met deze zevenkoppige alle genres overstijgende band gunnen we hun succes. Zeer fijn neo-exotica debuutalbum.

Let op er verschijnt ook een LIMITED EDITION CD+BOEK (Graphic Novel)

Spinvis, of ook wel: Hoe een Nederlandse postbode een heuse Popmuzikant werd. Het verhaal van Erik De Jong moge inmiddels als bekend worden beschouwd. Van jarenlang prutsen op een zolderkamertje, de kans krijgen om een plaat te maken bij een echte platenmaatschappij en dat debuut (getiteld Spinvis, 2002) gelijk als beste album van het jaar in de eindlijstjes zien prijken. In 2005 volgde nog het album Dagen Van Gras, Dagen Van Stro, dat een veel meer experimentele inslag had. Inmiddels zijn we ruim 6 jaar verder en heeft De Jong nog een handvol plaatjes afgeleverd, veelal gevuld met resttracks, losse projectjes en wat soundtrackwerk. Tot Ziens Justine Keller is dan ook een album waar De Jong voor is gaan zitten. Hij spreekt liever van een fotoalbum, dan van een conceptalbum. De figuur Justine Keller komt regelmatig terug in de 12 liedjes die het album telt. Qua sound grijpt Spinvis terug naar zijn eerste album, waarop jaren 80 synths en elektronische drums de boventoon voerden, dit gecombineerd met verstilde liedjes met minimale begeleiding. Ook de typische zanglijnen (bijna als een Nederlandse Neil Young aandoend), zijn weer paraat. Neem een nummer als Club Insomnia, dat sterk doet denken aan Bagagedrager van zijn eerste album. Er zijn meer links met het debuutalbum. In Ronnie Knipt Zijn Haar komt de Ronnie (van Ronnie Gaat Naar Huis) weer opdraven. Mooi gestileerd trouwens met knisperend gitaartje en piano. Tekstueel is Spinvis sowieso nog immer een sterk observator en weet hij de wereld om ons heen als geen ander te vatten in prachtige trivialiteiten. Muzikaal vind ik Tot Ziens Justine Keller wat makkelijker in elkaar gezet. De Jong zoekt minder het experiment op en dat maakt sommige nummers inwisselbaar. Toch stoort dat niet echt en maken aandoenlijke stukken als Begin Oktober, Jij Wint en het aan Herfst In Nieuwegein verwante Overvecht deze plaat weer zeer de moeite waard! Het album zal ook in een gelimiteerde oplage in stripvorm verschijnen, tekenaar Hanco Kolk zal elk nummer omzetten in een strip.

CD+BOEK (Graphic Novel). Limited Edition

Spinvis, of ook wel: Hoe een Nederlandse postbode een heuse Popmuzikant werd. Het verhaal van Erik De Jong moge inmiddels als bekend worden beschouwd. Van jarenlang prutsen op een zolderkamertje, de kans krijgen om een plaat te maken bij een echte platenmaatschappij en dat debuut (getiteld Spinvis, 2002) gelijk als beste album van het jaar in de eindlijstjes zien prijken. In 2005 volgde nog het album Dagen Van Gras, Dagen Van Stro, dat een veel meer experimentele inslag had. Inmiddels zijn we ruim 6 jaar verder en heeft De Jong nog een handvol plaatjes afgeleverd, veelal gevuld met resttracks, losse projectjes en wat soundtrackwerk. Tot Ziens Justine Keller is dan ook een album waar De Jong voor is gaan zitten. Hij spreekt liever van een fotoalbum, dan van een conceptalbum. De figuur Justine Keller komt regelmatig terug in de 12 liedjes die het album telt. Qua sound grijpt Spinvis terug naar zijn eerste album, waarop jaren 80 synths en elektronische drums de boventoon voerden, dit gecombineerd met verstilde liedjes met minimale begeleiding. Ook de typische zanglijnen (bijna als een Nederlandse Neil Young aandoend), zijn weer paraat. Neem een nummer als Club Insomnia, dat sterk doet denken aan Bagagedrager van zijn eerste album. Er zijn meer links met het debuutalbum. In Ronnie Knipt Zijn Haar komt de Ronnie (van Ronnie Gaat Naar Huis) weer opdraven. Mooi gestileerd trouwens met knisperend gitaartje en piano. Tekstueel is Spinvis sowieso nog immer een sterk observator en weet hij de wereld om ons heen als geen ander te vatten in prachtige trivialiteiten. Muzikaal vind ik Tot Ziens Justine Keller wat makkelijker in elkaar gezet. De Jong zoekt minder het experiment op en dat maakt sommige nummers inwisselbaar. Toch stoort dat niet echt en maken aandoenlijke stukken als Begin Oktober, Jij Wint en het aan Herfst In Nieuwegein verwante Overvecht deze plaat weer zeer de moeite waard! Het album zal ook in een gelimiteerde oplage in stripvorm verschijnen, tekenaar Hanco Kolk zal elk nummer omzetten in een strip.

01 Oostende
02 Kom Terug
03 De Grote Zon
04 Heel Goed Nieuws
05 Club Insomnia
06 Ronnie Knipt Zijn Haar
07 Begin Oktober
08 We Vieren Het Toch
09 Jij Wint
10 Koning Alcohol
11 Overvecht
12 Tot Ziens, Justine Keller

Strange Boys komt uit Dallas, Texas en ontstond in 2001 als punk-duo. Inmiddels telt de band rond de broers Sambol, zanger Ryan en bassist Philip, zes leden. Ze maken muziek met elementen uit garage, country en punk. Dit derde album, de titel wil zeggen dat ze "muziek leven", werd half opgenomen bij producer Jim Eno van Spoon thuis en half in de studio. Leuke band, tussen Velvet Underground en Byrds.

Het is geen toeval dat Tiersen’s nieuwe album op de kop af een jaar na voorganger Dust Lane wordt uitgebracht. Handelde die plaat over de verwerking van diverse sterfgevallen, Skyline representeert het opstaan en doorgaan. I’m Gonna Live Anyhow is niet voor niets een van de titels van de negen geluidscollages, die als vanouds zijn voorzien van een zeer divers instrumentarium. Dit keer echter ondersteund door een harde en energieke sound. In Exit 25 Block 20 culmineert dat in een bijna Industrial sound, waarna in Forgive Me nog even de melancholie toeslaat door gebruik te maken van een vervreemdend koortje. Tiersen heeft daarmee wellicht niet voorgoed afscheid genomen van zijn donkere kant, maar de beat van het daaropvolgende The Trial en Vanishing Point maken duidelijk dat hij weer met de toekomst bezig is. Geen lichte kost, maar dat is juist wat deze terugkeer naar zijn experimentele geluid zeer geslaagd maakt.

Singer/Songwriter Tinley werd ooit een gouden toekomst voorspeld met zijn band The Prayer Boat, maar het uitblijven van commercieel succes leidde hem ook naar een solo carrière. Zijn tweede album klinkt een stuk bescheidener dan het bij vlagen zwaar georkestreerde debuut, waardoor ’s man’s songwriter talent veel meer tot zijn recht komt. Juist het sporadisch gebruik van piano, elektrisch gitaar en de enkele strijker maakt een nummer als Same Bright Heaven tot een hoogtepunt, waarbij Tinley ook nog eens vocaal alles uit de kast haalt en in de verte een beetje aan Jeff Buckley doet denken. Of dit hem het grote succes gaat brengen valt te betwijfelen, het zou wel zeer verdiend zijn.

Het Australische trio Tracer ontstond in 2004. De broers Michael, zang en gitaar, en Leigh, zang en bas, Brown speelden in bluesband Brown Brothers. Drummer Wise trad toe en de nieuwe band moest harder worden. Geïnspireerd door stoner-rock, maar ook door de jaren zeventig, is Tracer rauw en hard, ergens tussen Pearl Jam en Led Zeppelin in. Ze schreven en produceerden dit debuut zelf. Veel talent en pure, gebalde energie.

Hoe indie kun je zijn? Transfer maakt in 2009 hun album Future Selves in eigen beheer, nu komt dat debuut uit als internationale release. De indie-aanhouder wint, zo blijkt maar weer. En dat strookt mooi met de ambitie van dit kwartet uit San Diego, wat die is groot. Hun stijl? Denk aan The Killers en White Lies; dus melodieuze rock van moderne snit. En Transfer debuteert dan wel op het internationale podium, maar aan zelfvertrouwen geen gebrek. De produktie (door bassist Shaun Cornell) is erg professioneel en moddervet: stevige gitarriffs, toetsen, strijkers, blazers, vocale arrangementen … Het is veel, maar niet te veel. Daarvoor zit Future Selves te goed in elkaar. Nummers als My Suspicions (fantastisch gezongen door Matthew Molarius), Get Some Rest (ouderwetse soul) en Like A Funeral (mooie ballad) zijn rustpunten die het geheel in balans houden. Dit is een veelbelovende plaat van een even veelbelovende band.

Van 1999 tot 2006 vormde Sonja Van Hamel samen met Berend Dubbe (ex-Bettie Serveert), het duo Bauer. De vier albums met prachtige melodieuze pop a la Free Design en Brian Wilson leverden o.m. een Zilveren Harp en veel aandacht in binnen- en buitenland op. Die lijn zet Sonja nu door met hulp van niemand minder dan Ken Stringfellow van The Posies en J.B. Meijers van De Dijk. De vintage elektronica (o.m. mellotron) is gebleven en wordt hier op prachtige wijze aangevuld met strijkers, blazers en gitaren. Bij de optredens komt bovendien haar dubbeltalent tevoorschijn als ze met behulp van geprojecteerde en fraai getekende clips haar liedjes van beelden voorziet. Kijk maar eens op haar website. De liedjes zijn van een zeer hoge kwaliteit met soms powerpop-achtige structuren, zoals in A Virtuoso Of Unspecific Anger. Verder een fraai duet met Ken: The Roman Empire, het schitterende Floating en nog minstens een half dozijn delicatessen voor de gewillige oortjes.

Afgelopen seizoen in DWDD werd een groot aantal Nederlandse artiesten gevraagd om een ode te brengen aan een van hun favoriete artiesten. Kaal en zonder opsmuk, net zoals Johnny Cash deed op zijn American Recordings. De spits werd afgebeten door Waylon, die zijn held Waylon Jennings (vandaar ook zijn artiestennaam) eerde met het schitterend uitgevoerde I Do Believe. Maar er waren meer hoogtepunten zoals Blaudzun’s uitvoering van Shout van Tears For Fears of Bob Dylan’s Simple Twist Of Fate door Stevie Ann. Ook minder voor de hand liggende artiesten werden gecoverd zoals Lucinda Williams (Roosbeef), Tom Waits (Torre Florim van De Staat) en verrassend sterk Dulce Pontes door Lenny Kuhr. Dit geslaagde initiatief heeft op meerdere vlakken een vervolg gekregen; twee uitverkochte DWDD recordings concerten in De Melkweg, nog meer Nederlandse en Vlaamse artiesten in het nieuwe tv seizoen gestrikt door Matthijs van Nieuwkerk en deze dubbel-cd met volledige uitvoeringen.

CD 1:

1. Waylon - I Do Believe
2. Miss Montreal - If It Makes You Happy
3. Frank Boeijen - Suzanne
4. Dazzled Kid - Ain't No Sunshine
5. Fay Lovsky - Just Like This Train
6. Blaudzun - Shout
7. Stefan Schill - When You Were Mine
8. Saskia En Serge - Desperado
9. Ruben Block - Sweet Dreams
10. Roosbeef - Blue
11. Hans Vandenburg - Psychokiller
12. Lenny Kuhr - Cancao Do Mar
13. Bertolf - Me And My Guitar
14. Hans De Booij - We Zullen Doorgaan
15. Anneke Van Giersbergen - All I Want Is You
16. Jack Poels - Rainy Night In Soho

CD 2:

1. Bennie Jolink - Give My Love To Rose
2. Marike Jager - Come Together
3. Anita Meijer - Dust In The Wind
4. Jan Dulles & Jaap Kwakman - Into The Mystic
5. Elle Bandita - Go Your Own Way
6. Krystl - Arms Of A Woman
7. Ben Cramer - Without You
8. Sabrina Starke - True Colors
9. Torre Florim - Goin' Out West
10. Jacqueline Govaert - On Saturday Afternoons In 1963
11. Jan Smit - (Everything I Do) I Do It For You
12. Ellen Ten Damme - Ich Weiss Nicht Zu Wem Ich Gehöre
13. Thé Lau - Happy Christmas (War Is Over)
14. Janne Schra - Mysteries
15. Mathilde Santing - The Heart Of Life
16. Felix Maginn - The Chauffeur
17. Stevie Ann - Simple Twist Of Fate
18. Alain Clark - Ignition

Selma Meerbaum-Eisinger was een Joodse dichteres die in 1942 op 18-jarige leeftijd in een Naziwerkkamp in de Oekraine overleed. Ze liet 57 gedichten na en op tien daarvan maakten Van Veen en Leerkes muziek. Daarnaast staan ook nog 4 eigen composities op dit album van Van Veen en/of Leerkes. Een aangrijpend album waarin schoonheid, troost, droevenis, natuur en verliefdheid elkaar vinden. Ook met gastrollen voor o.a. Stochelo Rosenberg en Gaetane Bouchez.

In de meeste gevallen is er niets erger dan gerespecteerde artiesten, die overgaan tot het schrijven of zingen van kinderliedjes. Het wordt vaak niet meer dan een schattig of leuk tussendoortje, veelal overbodig en zonder al te krachtige bezieling. Gelukkig is Laura Veirs niet voor een gat te vangen. Niet alleen zit Tumble Bee muzikaal voor elke leeftijd passend in elkaar, maar koos Laura voor sterk materiaal in de vorm van folk-liedjes. Slimme zet, want behalve dat ze zodoende kon kiezen uit talloze oude folksongs en melodieën die vandaag de dag nog steeds staan als een huis, heeft het genre een uitstekende historie met kinderliedjes. Ook niemand minder dan Woody Guthrie bewees dat al eens door zelf een setje memorabele originals te schrijven. Een ander voorbeeld is de klassieker All The Pretty Little Horses, waarvan Laura hier stijlvol met banjo, viool en bas, een fraaie nieuwe versie neerzet. Met intieme, openhartige, vrolijke en stemmige versies, slaagt ze er in om op voortreffelijke wijze een tijd- en leeftijdloze houdbaarheidsdatum te geven aan de liedjes op Tumble Bee.

Vorig jaar bracht dit Schotse viertal al een aantal lovend ontvangen singles uit, zoals het zoete, maar macabere liefdesliedje Found Love In A Graveyard en het surfpopachtige Beachy Head. Het debuutalbum staat vol met dit soort nummers: prachtige gecomponeerde, aanstekelijke liedjes met een donkere, bijna naargeestige ondertoon. Een album met een uitgesponnen geluid, een melancholisch gevoel en thematiek die altijd geworteld is in de schaduwzijde van het bestaan. Hoewel, bij de briljante afsluiter Come On Over gloort er licht aan de horizon. Naast de boy/girl samenzang is er een hoofdrol voor zangeres/gitarist Roxanne Clifford. Vergelijkbaar met het debuut van The Pains Of Being Pure At Heart. Zelf noemen ze The Pastels als hun grootste muzikale inspiratie. Veronica Falls heeft een intrigerend album gemaakt met nummers die in je hoofd en in je hart gaan zitten.

Hoewel een gedeelde voorliefde voor oude soul de basis was voor zanger Ty Taylor en gitarist Nalle Colt om Vintage Trouble te beginnen, zou het ze te kort doen om ze af te doen als de zoveelste soul-revival band. Want de consequent doorgevoerde spaarzame instrumentatie van gitaar-bas-drum zorgt voor een geluid dat eerder tussen rock en soul laveert dan de veel voorkomende combinatie met funk. Pacific Gas & Electric en The Equals lijken dan ook een meer voor de hand liggende referentie. Bands waarmee ze ook de energie delen die meteen van het openingsnummer Blues Hand Me Down spat en die pas ophoudt bij de indrukwekkende afsluiter Run Outta You. Dat laatste nummer hangt nog het meest van allemaal tegen de vertrouwde Otis Redding sound aan, hoewel de vlijmscherpe gitaarsolo eerder aan Robbie Robertson anno The Band doet denken. In drie dagen op de plaat geslingerd, wat het talent van deze debutanten nog maar eens onderstreept.

LIMITED EDITION - CD deluxe/book 40 page hardcover book format


Nieuwe paden slaat Tom Waits op zijn eerste studioalbum in zeven jaar niet in, maar dat verwachtte ook niemand. Maar dat Tom Waits de eerder gebaande paden zo glorieus zou betreden, mag met recht verrassend genoemd worden, want met Bad As Me levert Waits een van de zijn beste albums af. Op de driedubbelaar met b-kantjes en restopnames, Brawlers, Bawlers & Bastards, deelde Waits zijn oeuvre goed in, en die driedeling is ook op Bad As Me terug te vinden. Fraaie ballades worden afgewisseld met rauwe bluesstompers en meer avant-gardistische uitstapjes, zonder dat de plaat ook maar een moment gekunsteld aandoet, hetgeen voor een deel van voorganger Real Gone wel gold. Het begint gelijk goed met het jachtige en door een banjo gedomineerde Chicago, maar of het ook de rockabillybeat van Get Lost, het mariachi-achtige Back In The Crowd, het walsje Last Leaf en het hilarische titelnummer getuigen van Waits’ uitzonderlijke talent. De muzikanten, waaronder Marc Ribot, David Hidalgo (Los Lobos), Flea (Red Hot Chili Peppers) en Keith Richards kregen bij tijd en wijle bizarre instructies (‘Speel alsof je op een schoolrecital speelt en je moeder meekijkt’), maar gelukkig begrepen zij precies wat Tom Waits wilde maken: een prachtplaat. Naast de reguliere versie is er ook een fraai vormgeven luxe editie, met drie bonustracks.

Tracklisting:
01 “Chicago”
02 “Raised Right Men”
03 “Talking At the Same Time”
04 “Get Lost”
05 “Face to the Highway”
06 “Pay Me”
07 “Back In the Crowd”
08 “Bad As Me”
09 “Kiss Me”
10 “Satisfied”
11 “Last Leaf”
12 “Hell Broke Luce”
13 “New Year’s Eve”
CD 2:
14 “She Stole the Blush” *
15 “Tell Me” *
16 “After You Die” *

(* bonus tracks)

Tom Waits - Bad As Me by antirecords



Throughout his career, Tom Waits has created milestone albums that serve both to refine the music that has come before, and to signal a new phase in his career: Rain Dogs and Mule Variations are both counted by fans as among these pivotal works. Now comes Bad As Me, his first studio album of all new music in seven years, which finds Tom Waits in possibly the finest voice of his career and at the height of his songwriting powers, working with a veteran team of gifted musicians and longtime co writer and producer Kathleen Brennan. From the opening horn-fueled chug of “Chicago,” to the closing barroom chorale of “New Year’s Eve,” Bad As Me displays the full career range of Waits’ songwriting, from beautiful ballads like “Last Leaf,” to the avant cinematic soundscape of “Hell Broke Luce,” a battlefront dispatch. On tracks like “Talking at the Same Time,” Waits shows off a supple falsetto, while on blues burners like “Raised Right Men” and the gospel tinged “Satisfied” he spits, stutters and howls. Like a good boxer, these songs are lean and mean, with strong hooks and tight running times. And there is a pervasive sense of players delighting in each other’s musical company that brings a feeling of loose joy even to the album’s saddest songs. Bad As Me is a Tom Waits album for the ages.

Normale, 1CD versie

Voor de LIMITED 2CD HARDBOOK klik HIER



Nieuwe paden slaat Tom Waits op zijn eerste studioalbum in zeven jaar niet in, maar dat verwachtte ook niemand. Maar dat Tom Waits de eerder gebaande paden zo glorieus zou betreden, mag met recht verrassend genoemd worden, want met Bad As Me levert Waits een van de zijn beste albums af. Op de driedubbelaar met b-kantjes en restopnames, Brawlers, Bawlers & Bastards, deelde Waits zijn oeuvre goed in, en die driedeling is ook op Bad As Me terug te vinden. Fraaie ballades worden afgewisseld met rauwe bluesstompers en meer avant-gardistische uitstapjes, zonder dat de plaat ook maar een moment gekunsteld aandoet, hetgeen voor een deel van voorganger Real Gone wel gold. Het begint gelijk goed met het jachtige en door een banjo gedomineerde Chicago, maar of het ook de rockabillybeat van Get Lost, het mariachi-achtige Back In The Crowd, het walsje Last Leaf en het hilarische titelnummer getuigen van Waits’ uitzonderlijke talent. De muzikanten, waaronder Marc Ribot, David Hidalgo (Los Lobos), Flea (Red Hot Chili Peppers) en Keith Richards kregen bij tijd en wijle bizarre instructies (‘Speel alsof je op een schoolrecital speelt en je moeder meekijkt’), maar gelukkig begrepen zij precies wat Tom Waits wilde maken: een prachtplaat. Naast de reguliere versie is er ook een fraai vormgeven luxe editie, met drie bonustracks.

Tracklisting:

01 “Chicago”
02 “Raised Right Men”
03 “Talking At the Same Time”
04 “Get Lost”
05 “Face to the Highway”
06 “Pay Me”
07 “Back In the Crowd”
08 “Bad As Me”
09 “Kiss Me”
10 “Satisfied”
11 “Last Leaf”
12 “Hell Broke Luce”
13 “New Year’s Eve”

Throughout his career, Tom Waits has created milestone albums that serve both to refine the music that has come before, and to signal a new phase in his career: Rain Dogs and Mule Variations are both counted by fans as among these pivotal works. Now comes Bad As Me, his first studio album of all new music in seven years, which finds Tom Waits in possibly the finest voice of his career and at the height of his songwriting powers, working with a veteran team of gifted musicians and longtime co writer and producer Kathleen Brennan. From the opening horn-fueled chug of “Chicago,” to the closing barroom chorale of “New Year’s Eve,” Bad As Me displays the full career range of Waits’ songwriting, from beautiful ballads like “Last Leaf,” to the avant cinematic soundscape of “Hell Broke Luce,” a battlefront dispatch. On tracks like “Talking at the Same Time,” Waits shows off a supple falsetto, while on blues burners like “Raised Right Men” and the gospel tinged “Satisfied” he spits, stutters and howls. Like a good boxer, these songs are lean and mean, with strong hooks and tight running times. And there is a pervasive sense of players delighting in each other’s musical company that brings a feeling of loose joy even to the album’s saddest songs. Bad As Me is a Tom Waits album for the ages.

Nieuwe paden slaat Tom Waits op zijn eerste studioalbum in zeven jaar niet in, maar dat verwachtte ook niemand. Maar dat Tom Waits de eerder gebaande paden zo glorieus zou betreden, mag met recht verrassend genoemd worden, want met Bad As Me levert Waits een van de zijn beste albums af. Op de driedubbelaar met b-kantjes en restopnames, Brawlers, Bawlers & Bastards, deelde Waits zijn oeuvre goed in, en die driedeling is ook op Bad As Me terug te vinden. Fraaie ballades worden afgewisseld met rauwe bluesstompers en meer avant-gardistische uitstapjes, zonder dat de plaat ook maar een moment gekunsteld aandoet, hetgeen voor een deel van voorganger Real Gone wel gold. Het begint gelijk goed met het jachtige en door een banjo gedomineerde Chicago, maar of het ook de rockabillybeat van Get Lost, het mariachi-achtige Back In The Crowd, het walsje Last Leaf en het hilarische titelnummer getuigen van Waits’ uitzonderlijke talent. De muzikanten, waaronder Marc Ribot, David Hidalgo (Los Lobos), Flea (Red Hot Chili Peppers) en Keith Richards kregen bij tijd en wijle bizarre instructies (‘Speel alsof je op een schoolrecital speelt en je moeder meekijkt’), maar gelukkig begrepen zij precies wat Tom Waits wilde maken: een prachtplaat. Naast de reguliere versie is er ook een fraai vormgeven luxe editie, met drie bonustracks.

Deze Vlaamse singer/songwriter is een ware grootmeester in muzikale melancholie. Voor As You Are kreeg hij bovendien assistentie van twee Triggerfinger-leden: Mario Goossens (produktie, drums) en Ruben Block (gitaar). De start is ingetogen, maar met de titeltrack zetten Walgrave en de Triggerfingers de toon voor de rest van het album. In gepaste stijl voegen ze spannende verrassingen en dynamische hoogepunten toe. Het resultaat is fantastisch. Wat een goede plaat zeg.

Het is een prestatie om trots op te zijn: de Walkabouts zijn al bezig sinds 1984 en de band rond Chris Eckman en Carla Torgerson heeft 27 jaar later nog niets van haar kracht en creativiteit verloren. Travels in the Dustland, een titel die geïnspireerd is door een reis door de Sahara, is een ijzersterke plaat die zich kan meten met de sterkste momenten van de Walkabouts. Het album begint prachtig met My Diviner, een meespelende song met hemelse vocalen van Carla Torgerson. Zoals we inmiddels van de band gewend zijn neemt Carla de vocalen voor haar rekening in meer melodieuze en ingetogen songs en laat Eckman van zich horen tijdens de fellere momenten. Zo horen we Eckman in The Dustlands, een song waarin de gitaren, strijkers en blazers elkaar prachtig aanvullen. Travels in the Dustland is een uitstekend album en een bewijs van de vitaliteit van de Walkabouts.

Ondanks een trits hoogwaardige soloplaten kent het grote publiek John Watts nog altijd als de zanger van Fischer-Z, een prima new wave groep die het toppunt van haar roem aan het begin van de jaren tachtig bereikte. Watts zelf heeft zichzelf ook nooit helemaal los gemaakt van Fischer-Z want op enkele van zijn albums prijkt de naam van de band zonder dat er ook maar een ander bandlid een bijdrage heeft geleverd. De titel van zijn nieuwe cd laat aan duidelijkheid niets te wensen over: hij doet nu nog een stap verder terug want hij covert 13 nummers van Fischer – Z waarmee hij zich altijd het meest heeft geidentificeerd. Wees gerust: Berlin, The Worker, So Long, Red Skies Over Paradise en Batallions Of Strangers zitten erbij. Als verrassing doet hij er een niet eerder uitgebracht nummer bij, Dark Crowds Of Englishmen uit 1985, waarin hij mijnwerkers ophitst tegen de Iron Lady. Het resultaat is zeer aantrekkelijk, al was het maar vanwege de fraaie productie. Het grootste verschil is dat de paranoia van voorheen is verdwenen. Soms knapt een nummer daarvan op, soms gaat dat ten koste van de urgentie. Maar als feest der herkenning scoort Watts hiermee een ruime voldoende.

Wie had 31 jaar geleden gedacht dat ene Willem Bijkerk uit de Veluwe onder de naam Waylon zou uitgroeien tot één van de beste soulzangers van Nederland! Met het succes van zijn eerste album Wicked Ways bewees Waylon de naam van zijn grote idool Waylon Jennings de eer aan te doen die hem toekomt. Waylon´s enorme soulgeluid dat hij, na zijn inlijving bij het Amerikaanse platenlabel Motown, verder heeft kunnen bijschaven, heeft hem op dit tweede album duidelijk weer een stuk verder gebracht. After All bevat elf nummers, stuk voor stuk een ode aan de liefde met haar goede én slechte kanten. Maar maak je geen zorgen: het glazuur springt niet spontaan van de tanden, want de nummers zijn geloofwaardig en oprecht. Niet in de laatste plaats door Waylon´s beslommeringen op persoonlijk en muzikaal gebied die hij, zoals het een echte muzikant betaamt, heeft weten om te zetten tot muzikale energie. De eerste hitsingle The Escapist zet als openingsnummer gelijk al de toon, waarna een afwisseling van gepassioneerde soul, pop, rock en blues van het hoogste niveau volgt. Waylon is fijn om naar te luisteren. Waylon is fijn om naar te kijken. Waylon is fijn.

Het gaat immer voor de wind met de carrière van Wende Snijders. Ik zal niet nog meer veren in haar bips steken, maar dit optreden vorig jaar november in het Koninklijke Theater Carré is met recht een mijlpaal te noemen. Een muzikaal spektakel, een symfonie van de levenslust, een opera vol passie en vooral ook een intiem samenzijn met haar publiek. Ze bespeelt het en laat hen deelgenoot zijn van het gebeuren, zoals slechts weinigen dat kunnen en waardoor het ook zelden hoogdravend wordt. Met haar orkest, een circusband met een hoog Fellini-gehalte, brengt zij een uitgekiende set met een ouverture die leidt naar een climax, een rustig middengedeelte met engeltjes die in je oor pissen en vervolgens de inzet naar de grote finale. Solo op de piano speelt ze The Sycamore Tree, Underneath en Beautiful Song, waarna ze via Soft Summer Symphony en The Moon Is Out uiteindelijk uitkomt bij de kraker Yes We Can, een lied dat iedereen direct meezingt. Een liveregistratie die maar op éen manier kan worden omschreven: wonderful, just wonderful!

DVD

1. Wonderful (organ)
2. Slowly
3. Rip the Ribbon
4. The Bakery
5. Hey
6. As the Lady Walks Along
7. New York is Passing By
8. De Wereld Beweegt
9. Sycamore Tree
10. Underneath
11. Beautiful Song
12. Hey
13. Adem Uit
14. Soft Summer Symphony
15. The Moon is Out
16. Roses in June
17. Yes We Can
18. Wonderful
19. Bonus op dvd: making of, Slide show 2010.

CD

1. Roses in June
2. Slowly
3. Rip the Ribbon
4. De Wereld Beweegt
5. Underneath
6. As the Lady Walks Along
7. New York is Passing By
8. Soft Summer Symphony
9. The Moon is Out
10. Adem Uit

Wild Flag komt uit Portland, Oregon en Washington D.C. De band is het meest bekend omdat de leden allemaal in andere, bekendere bands hebben gespeeld. De vier vrouwen speelden o.a. in Sleater-Kinney en The Minders en droegen bij aan platen van Bright Eyes en Stephen Malkmus. Dat ze samen zouden gaan spelen werd door gitariste Carrie Brownstein in 2010 aangekondigd. Sindsdien is er gespannen naar het debuut uitgekeken. De songs zijn pakkend, de muziek soms wat rommelig, maar heeft veel potentieel. Ergens tussen The Shirts en Velvet Underground, is dit een leuk en fris debuut van een veelbelovende band.

Brian Wilson wordt oud… In de linernotes bedankt hij zelfs zijn kleinkinderen. Een paar regels verderop lees je dat het album bedoeld is ‘to make people smile’. Wilson’s liefde voor animatie en Disney brachten hem tot In The Key Of Disney. Eigenlijk is het de perfecte opvolger van Wilson’s vorige album met Gershwin interpretaties, want ook dit album is geheel gevuld met covers. Lieve zachte uitvoeringen van stukken uit Snow White en The Lion King, maar ook Dumbo en Pirates Of The Caribbean vliegen voorbij. En hoewel Brian Wilson vertelt dat hij na het horen van When You Wish Upon A Star (uit Pinocchio) op zijn autoradio, gelijk naar huis reed om Surfer Girl te componeren, ik vooral in slaap val bij zoveel blijheid en Disney-kitsch, maar wellicht dat het echte Smile project mij wel een lach om de mond zal weten te toveren!

De Eindhovense zanger en gitarist Sander Strick en bassist Marc van den Boom ontmoeten elkaar in 2001. Hun gezamenlijke achtergrond in film en animatie schept een band. Ze willen geluid en beelden koppelen. Verder zijn het perfectionisten, die streven naar het allerbeste. Dat blijkt ook uit nummers die op internet gezet worden en waar veel positieve reacties op komen. Er komen muzikanten bij, zoals drummer Van Bree, gitarist Berkelmans en toetsenist Jansen. In 2006 ontstaat dan Wolfendale, genoemd naar een Britse astronoom. Het zal jaren duren voordat het debuut verschijnt, omdat ze eerst een studio gaan bouwen, die The Epic Centre gaat heten. Strick en Van den Boom willen alles in eigen hand houden en er wordt veel tijd aan opnemen en mixen besteed en aan het schrijven van nummers. Martin de Wagter, van Frank Boeijen, en Harmen de Bresser, o.a. Roosbeef, helpen mee als gastmuzikanten. Een eerste optreden in de Effenaar volgt en een tournee in het voorprogramma van Blaudzun start als ze worden opgemerkt door platenmaatschappij V2 Benelux. Als ze vervolgens contact zoeken met de The Lodge in New York, is Joe LaPorta, bekend van o.a. Fink, Foo Fighters en Vampire Weekend enthousiast en mastert het album. Gezien voorbeelden als Terry Gilliam en Tim Burton is het geen wonder, dat het debuut klinkt als een film zonder beeld, het heeft iets van Pink Floyd, maar intiemer en een beetje naar de singer-songwriter kant neigend. Oor- en fantasie-strelend debuut van nieuwe Nederlandse band.

Een combinatie van de breekbare stem van een Mark Linkous, de psychedelica van Mercury Rev en de chillwave van bijvoorbeeld Memory Tapes, zo zou je de muziek van Trevor Powers, oftewel Youth Lagoon, kunnen omschrijven. The Year Of Hibernation werd voorafgegaan door een aantal prachtige singles, die hoge verwachtingen wekte voor dit officiële debuut van deze begin twintiger uit Boise, Idaho. Het is fijn om te constateren dat die volledig worden ingelost op deze warme, afwisselende en originele plaat.

Het beroemdste nooit afgemaakte album in de popgeschiedenis en het in de loop der jaren tot mythische proporties uitgegroeide SMiLE album van The Beach Boys, krijgt na bijna vijfenveertig (!) jaar eindelijk een officiële release. Van deze Heilige Graal der Popmuziek verschenen vele bootlegs, complete boekwerken en een paar jaar geleden ook een bewerking van de schepper van dit meesterwerk zelf. We schrijven 1966 als The Beach Boys Pet Sounds hebben uitgebracht en de wereld uitziet naar de opvolger. Eerste single Good Vibrations laat horen welke kant het album op moet gaan, volgens Brian Wilson wordt het een ‘Teenage Symphony To God’. Het nummer is uiterst complex en in diverse studio’s opgenomen en deze werkwijze wordt ook voor de andere songs die op SMiLE moeten komen staan gevolgd. Maar het gaat niet goed met Brian, hij raakt onzeker door de kritiek die de andere Beach Boys (en met name Mike Love) op de stijlbreuk (meiden, surfen en auto’s) hebben en ook de nieuwe samenwerking met Van Dyke Parks valt slecht bij de band. Cryptische teksten, onnavolgbare arrangementen, slopende studiosessies en een heleboel LSD maken de opnames niet gemakkelijk. Het concept van het album is tweeledig; het eerste deel moet een lofzang op pracht van Amerika worden en het tweede deel probeert de vier elementen in muziek te vangen. Tijdens de opnames van het vuur-gedeelte (Fire aka Mrs. O’Leary’s Cow) gaat het mis. De musici moeten de bezwerende track inspelen met brandweerhelmen op en als een dag later blijkt dat tijdens die opnames overal in L.A. branden zijn ontstaan wordt Wilson paranoïde. Hij besluit de opnames in de kast te stoppen en wordt een mentaal wrak. Capitol heeft het album al lang en breed aangekondigd - zelfs duizenden boekwerken laten drukken – maar tot een release komt het niet. Tot Wilson een paar jaar geleden in het reine kwam met deze donkere periode. Eerst verschijnt er een half uur van de opnames op de Good Vibrations box en in 2004 wordt SMiLE op het podium uitgevoerd door Wilson en zijn huidige band. Zij maken daarna een album met hoe het zou kunnen klinken. De originele opnames die nu uitkomen wijken nauwelijks af van de die samenstelling. Maar wat deze opnames een meerwaarde geeft is de unieke combinatie van de talenten van Wilson - die de sterren van de hemel zingt, de teksten van Van Dyke Parks en de legendarische ‘regulars’ (de Wrecking Crew) die alles tot goddelijke muziek weten te vertalen. De enkele en de dubbel-cd hebben naast het album een aantal bonustracks en b-kantjes en zal voor de meeste mensen volstaan – de 2CD editie heeft een extra schijf met het beste uit de sessies. Maar wie echt diep in dit meesterwerk wil graven is er een lijvige 5 cd box met uitputtende studiosessies die het ontstaan van SMiLE laten horen. In de box zit ook een fraai boekwerk met herinneringen van de nog levende Beach Boys en een schat aan archiefmateriaal.

The SMiLE Sessions (2CD)
CD ONE
SMiLE
1. Our Prayer (1:06)
2. Gee (0:51)
3. Heroes And Villains (4:53)
4. Do You Like Worms (Roll Plymouth Rock) (3:36)
5. I’m In Great Shape (0:29)
6. Barnyard (0:48)
7. My Only Sunshine (The Old Master Painter / You Are My Sunshine) (1:57)
8. Cabin Essence (3:32)
9. Wonderful (2:04)
10. Look (Song For Children) (2:31)
11. Child Is Father Of The Man (2:14)
12. Surf’s Up (4:12)
13. I Wanna Be Around / Workshop (1:23)
14. Vega-Tables (3:49)
15. Holidays (2:33)
16. Wind Chimes (3:06)
17. The Elements: Fire (Mrs. O’Leary’s Cow) (2:35)
18. Love To Say Dada (2:32)
19. Good Vibrations (4:13)
Bonus Tracks
20. You’re Welcome (1:08)
21. Heroes And Villains (Stereo Mix) (4:53)
22. Heroes And Villains Sections (Stereo Mix) (7:16)
23. Vega-Tables Demo (1:46)
24. He Gives Speeches (1:14)
25. Smile Backing Vocals Montage (8:30)
26. Surf’s Up 1967 (Solo Version) (4:09)
27. Psycodelic Sounds: Brian Falls Into A Piano (1:30)
CD TWO
1. Our Prayer "Dialog" (9/19/66) (3:02)
2. Heroes And Villains: Part 1 (3:08)
3. Heroes And Villains: Part 2 (4:18)
4. Heroes And Villains: Children Were Raised (1/27/67) (2:07)
5. Heroes And Villains: Prelude To Fade (2/15/67) (3:42)
6. My Only Sunshine (11/14/66) (6:52)
7. Cabin Essence (10/3/66) (5:19)
8. Surf's Up: 1st Movement (11/4/66) (4:55)
9. Surf's Up: Piano Demo (12/15/66) (3:53)
10. Vega-Tables: Fade (4/12/67) (5:25)
11. The Elements: Fire session (11/28/66) (8:27)
12. Cool, Cool Water (Version 2) (10/26-10/29/67) (3:32)
13. Good Vibrations Session Highlights (8:20)

Het beroemdste nooit afgemaakte album in de popgeschiedenis en het in de loop der jaren tot mythische proporties uitgegroeide SMiLE album van The Beach Boys, krijgt na bijna vijfenveertig (!) jaar eindelijk een officiële release. Van deze Heilige Graal der Popmuziek verschenen vele bootlegs, complete boekwerken en een paar jaar geleden ook een bewerking van de schepper van dit meesterwerk zelf. We schrijven 1966 als The Beach Boys Pet Sounds hebben uitgebracht en de wereld uitziet naar de opvolger. Eerste single Good Vibrations laat horen welke kant het album op moet gaan, volgens Brian Wilson wordt het een ‘Teenage Symphony To God’. Het nummer is uiterst complex en in diverse studio’s opgenomen en deze werkwijze wordt ook voor de andere songs die op SMiLE moeten komen staan gevolgd. Maar het gaat niet goed met Brian, hij raakt onzeker door de kritiek die de andere Beach Boys (en met name Mike Love) op de stijlbreuk (meiden, surfen en auto’s) hebben en ook de nieuwe samenwerking met Van Dyke Parks valt slecht bij de band. Cryptische teksten, onnavolgbare arrangementen, slopende studiosessies en een heleboel LSD maken de opnames niet gemakkelijk. Het concept van het album is tweeledig; het eerste deel moet een lofzang op pracht van Amerika worden en het tweede deel probeert de vier elementen in muziek te vangen. Tijdens de opnames van het vuur-gedeelte (Fire aka Mrs. O’Leary’s Cow) gaat het mis. De musici moeten de bezwerende track inspelen met brandweerhelmen op en als een dag later blijkt dat tijdens die opnames overal in L.A. branden zijn ontstaan wordt Wilson paranoïde. Hij besluit de opnames in de kast te stoppen en wordt een mentaal wrak. Capitol heeft het album al lang en breed aangekondigd - zelfs duizenden boekwerken laten drukken – maar tot een release komt het niet. Tot Wilson een paar jaar geleden in het reine kwam met deze donkere periode. Eerst verschijnt er een half uur van de opnames op de Good Vibrations box en in 2004 wordt SMiLE op het podium uitgevoerd door Wilson en zijn huidige band. Zij maken daarna een album met hoe het zou kunnen klinken. De originele opnames die nu uitkomen wijken nauwelijks af van de die samenstelling. Maar wat deze opnames een meerwaarde geeft is de unieke combinatie van de talenten van Wilson - die de sterren van de hemel zingt, de teksten van Van Dyke Parks en de legendarische ‘regulars’ (de Wrecking Crew) die alles tot goddelijke muziek weten te vertalen. De enkele en de dubbel-cd hebben naast het album een aantal bonustracks en b-kantjes en zal voor de meeste mensen volstaan – de 2CD editie heeft een extra schijf met het beste uit de sessies. Maar wie echt diep in dit meesterwerk wil graven is er een lijvige 5 cd box met uitputtende studiosessies die het ontstaan van SMiLE laten horen. In de box zit ook een fraai boekwerk met herinneringen van de nog levende Beach Boys en een schat aan archiefmateriaal.

The SMiLE Sessions Box Set (5CD+Double LP+Two 7” Singles; digital)

CD ONE
SMiLE
1. Our Prayer (1:06)
2. Gee (0:51)
3. Heroes And Villains (4:53)
4. Do You Like Worms (Roll Plymouth Rock) (3:36)
5. I’m In Great Shape (0:29)
6. Barnyard (0:48)
7. My Only Sunshine (The Old Master Painter / You Are My Sunshine) (1:57)
8. Cabin Essence (3:32)
9. Wonderful (2:04)
10. Look (Song For Children) (2:31)
11. Child Is Father Of The Man (2:14)
12. Surf’s Up (4:12)
13. I Wanna Be Around / Workshop (1:23)
14. Vega-Tables (3:49)
15. Holidays (2:33)
16. Wind Chimes (3:06)
17. The Elements: Fire (Mrs. O’Leary’s Cow) (2:35)
18. Love To Say Dada (2:32)
19. Good Vibrations (4:13)
Bonus Tracks
20. You’re Welcome (1:08)
21. Heroes And Villains (Stereo Mix) (4:53)
22. Heroes And Villains Sections (Stereo Mix) (7:16)
23. Vega-Tables Demo (1:46)
24. He Gives Speeches (1:14)
25. Smile Backing Vocals Montage (8:30)
26. Surf’s Up 1967 (Solo version) (4:09)
27. Psycodelic Sounds: Brian Falls Into A Piano (1:30)

CD TWO
SESSION HIGHLIGHTS
OUR PRAYER
1. Our Prayer "Dialog" (9/19/66) (3:01)
2. Our Prayer (10/4/66) (6:37)
HEROES AND VILLAINS
Heroes And Villains Session (10/20/66)
3. Heroes And Villains: Verse (Master Take) (0:57)
4. Heroes And Villains: Barnyard (Master Take) (1:12)
5. Heroes And Villains: I'm In Great Shape (10/27/66) (4:59)
6. Heroes And Villains: Intro (Early Version) circa 12/66 (0:35)
Heroes And Villains Session (1/3/67)
7. Heroes And Villains: Do A Lot (0:53)
8. Heroes And Villains: Bag Of Tricks (2:58)
9. Heroes And Villains: Mission Pak (0:55)
10. Heroes And Villains: Bridge To Indians (1:47)
11. Heroes And Villains: Part 1 Tag (1:19)
12. Heroes And Villains: Pickup To 3rd Verse (0:55)
Heroes And Villains Session (1/27/67)
13. Heroes And Villains: Children Were Raised (2:07)
14. Heroes And Villains: Part 2 (Cantina track) (1:21)
15. Heroes And Villains: Whistling Bridge (1:14)
16. Heroes And Villains: Cantina (1:36)
17. Heroes And Villains: All Day (2:19)
18. Heroes And Villains: Verse Edit Experiment (0:48)
Heroes And Villains Session (2/15/67)
19. Heroes And Villains: Prelude to Fade (3:43)
20. Heroes And Villains: Piano Theme (2:43)
Heroes And Villains Session (2/20/67)
21. Heroes And Villains: Part 2 (2:31)
22. Heroes And Villains: Part 2 (Gee) (Master Take) (2:36)
23. Heroes And Villains: Part 2 Revised (1:54)
24. Heroes And Villains: Part 2 Revised (Master Take) (0:48)
25. Heroes And Villains: Part 3 (Animals) (Master Take) (1:18)
26. Heroes And Villains: Part 4 (2:36)
27. Heroes And Villains: Part Two (Master Take) (2/27/67) (1:44)
28. Heroes And Villains: Fade (2/28/67) (6:35)
Heroes And Villains Session (3/1/67)
29. Heroes And Villains: Verse Remake (4:16)
30. Heroes And Villains: Organ Waltz / Intro (2:04)
Heroes And Villains Session (6/14/67)
31. Heroes And Villains: Chorus Vocals (0:48)
32. Heroes And Villains: Barbershop (1:50)
33. Heroes And Villains: Children Were Raised (Remake) (1:06)
34. Heroes And Villains: Children Were Raised (Master Take Overdubs Mix 1) (0:26)
35. Heroes And Villains: Children Were Raised (Master Take A Capella) (0:27)
Bonus Tracks
36. Heroes And Villains Piano Demo (incorporating “I’m In Great Shape” and “Barnyard”) Brian with Van Dyke Parks and “Humble Harve” Miller, KHJ Radio (11/4/66) (4:17)
37. Psycodelic Sounds: Brian Falls Into A Microphone (11/4/66) (1:10)
38. Psycodelic Sounds: Moaning Laughing (11/4/66) (1:09)

CD THREE
SESSION HIGHLIGHTS
DO YOU LIKE WORMS (ROLL PLYMOUTH ROCK)
Do You Like Worms Session (10/18/66)
1. Do You Like Worms: Part 1 (5:21)
2. Do You Like Worms: Part 2 (Bicycle Rider) (1:55)
3. Do You Like Worms: Part 3 (2:43)
4. Do You Like Worms: Part 4 (Bicycle Rider) (1:10)
5. Do You Like Worms: Bicycle Rider Overdubs (Heroes And Villains Part 2) (1/5/67) (0:22)
MY ONLY SUNSHINE
(THE OLD MASTER PAINTER / YOU ARE MY SUNSHINE)
6. My Only Sunshine: Parts 1 & 2 (11/14/66) (6:51)
7. My Only Sunshine: Part 2 (Master Take With Vocal Overdubs) (2/10/67) (0:45)
CABIN ESSENCE
Cabin Essence Session (10/3/66)
8. Cabin Essence: Verse (2:14)
9. Cabin Essence: Chorus (2:28)
10. Cabin Essence: Tag (2:31)
WONDERFUL
11. Wonderful (Version 1) (8/25/66) (2:59)
Wonderful (Version 2 “Rock With Me, Henry”) Session (1/9/67)
12. Wonderful (Version 2) (3:25)
13. Wonderful (Version 2 Tag) (2:54)
14. Wonderful (Version 3) (4/10/67?) (2:41)
LOOK (SONG FOR CHILDREN)
15. Look (8/12/66) (4:52)
CHILD IS FATHER OF THE MAN
16. Child Is Father Of The Man (Version 1) (10/7/66) (4:57)
17. Child Is Father Of The Man (Version 2) (10/11/66) (5:38)
SURF’S UP
18. Surf's Up: 1st Movement (11/4/66) (4:54)
19. Surf's Up: Talking Horns (11/7/66) (3:42)
20. Surf’s Up: Piano Demo (Master Take) (12/15/66) (3:52)
I WANNA BE AROUND / WORKSHOP (FRIDAY NIGHT)
21. I Wanna Be Around (11/29/66) (3:08)
VEGA-TABLES (VEGETABLES)
Vegetables Sessions (4/4/67 – 4/11/67)
22. Vegetables: Verse (Master Take Track) (4/4 – 4/11/67) (2:02)
23. Vegetables: Sleep A Lot (Chorus) (2:34)
24. Vegetables: Chorus 1 (Master Take) (1:05)
25. Vegetables: 2nd Chorus (Master Take Track And Backing Vocals) (1:03)
26. Vegetables: Insert (Part 4) (Master Take) (0:37)

CD FOUR
SESSION HIGHLIGHTS
VEGA-TABLES (VEGETABLES) (continued)
1. Vegetables: Fade (4/12/67) (5:25)
2. Vegetables: Ballad Insert (4/14/67) (1:03)
HOLIDAYS
3. Holidays (9/8/66) (7:32)
WIND CHIMES
4. Wind Chimes (Version 1) (8/3/66) (6:46)
Wind Chimes (Version 2) Session (10/5/66)
5. Wind Chimes (Version 2) (5:00)
6. Wind Chimes (Version 2 Tag) (2:51)
THE ELEMENTS: FIRE (MRS. O’LEARY’S COW)
7. The Elements (Fire) (11/28/66) (8:27)
LOVE TO SAY DADA / COOL, COOL WATER
Da Da Session (12/22/66)
8. Da Da (Taped Piano Strings) (1:00)
9. Da Da (Fender Rhodes) (1:21)
Love To Say Dada Sessions (5/16/67 - 5/18/67)
10. Love To Say Dada: Part 1 (5/16/67) (1:22)
11. Love To Say Dada: Part 2 (5/17/67) (1:57)
12. Love To Say Dada: Part 2 (Master Take) (5/17/67) (1:21)
13. Love To Say Dada: Part 2 (Second Day) (5/18/67) (2:00)
COOL, COOL WATER
14. Cool, Cool Water (Version 1) (6/7/67) (2:21)
15. Cool, Cool Water (Version 2) (10/26/67 & 10/29/67) (3:31)
SMILE ADDITIONAL SESSIONS
16. You're Welcome (12/15/66) (6:41)
17. You're With Me Tonight (6/6–6/7/67) (2:46)
18. Tune X (3/3/67–3/31/67) (2:18)
19. I Don't Know (1/12/67) (3:03)
20. Three Blind Mice (10/15/65) (2:11)
21. Teeter Totter Love (Jasper Dailey) (1/25/67 & 2/9/67) (1:49)
Bonus Tracks
22. Psycodelic Sounds - Underwater Chant (11/4/66) (1:45)
23. Hal Blaine Vega-Tables Promo Session (11/16/66) (1:28)
24. Heroes And Villains: Early Version Outtake Sections (1/67 – 2/67) (5:04)

CD FIVE
SESSION HIGHLIGHTS
GOOD VIBRATIONS SESSIONS
1. Good Vibrations: Gold Star 2/18/66 (The “Pet Sounds” Session) (7:27)
2. Good Vibrations: Gold Star 4/9/66 (6:57)
3. Good Vibrations: Western 5/4/66 (First Chorus) (2:24)
4. Good Vibrations: Western 5/4/66 (Second Chorus & Fade) (3:28)
5. Good Vibrations: Sunset Sound 5/24/66 (Part 1) (1:20)
6. Good Vibrations: Sunset Sound 5/24/66 (Parts 2 & 3) (1:45)
7. Good Vibrations: Sunset Sound 5/24/66 (Part 4) (0:47)
8. Good Vibrations: Western 5/27/66 (Part C) (3:32)
9. Good Vibrations: Western 5/27/66 (Chorus) (3:04)
10. Good Vibrations: Western 5/27/66 (Fade Sequence) (1:56)
11. Good Vibrations (Inspiration): Western 6/2/66 (Part 1) (2:44)
12. Good Vibrations (Inspiration): Western 6/2/66 (Part 3) (0:57)
13. Good Vibrations (Inspiration): Western 6/2/66 (Part 4) (0:49)
14. Good Vibrations: Western 6/16/66 (Part 1) (6:24)
15. Good Vibrations: Western 6/16/66 (Part 2 & Verse) (1:06)
16. Good Vibrations: Western 6/16/66 (Part 2 Continued) (5:55)
17. Good Vibrations: Western 6/18/66 (Part 1) (1:10)
18. Good Vibrations: Western 6/18/66 (Part 2) (5:03)
19. Good Vibrations (Persuasion): Western 9/1/66 (1:49)
20. Good Vibrations: Western 9/1/66 (New Bridge) (3:39)
21. Good Vibrations: Session Masters (6:13)
22. Good Vibrations: Single Version Stereo Track (3:49)
23. Good Good Good Vibrations (First Version With Overdubs) 3/66 (3:41)
24. Good Vibrations: Alternate Edit 8/24/66 (3:32)

Voor de fijnproever geldt James Burton als een van de beste gitaristen aller tijden. Waar de meeste gitaristen zich vergalopperen in goedkoop effectbejag en overdaad, is Burton de meester in doeltreffende simpelheid die toch ongelooflijk virtuoos is. Deze collectie brengt de jaren in beeld voordat Burton vaste gitarist werd in Elvis Presley’s TCB band. Uiteraard begint de verzamelaar met Dale Hawkins’ Suzy Q dat dankzij de lick van Burton tot de rock ’n roll klassiekers hoort. Eind jaren vijftig maakt Burton vooral furore in de band van Ricky Nelson en daar zijn dan ook meerdere tracks van opgenomen. Maar de man is een veel gevraagd en uiterst geliefde sessie gitarist en het zijn juist die wat obscuurdere opnames die deze cd zo mooi maken. Overal hoor je het typische Burton-geluid en diens trademark de ‘chicken-pick’ (tegelijk met plectrum en de vingers een tokkende kip imitatie). Wat ons betreft mag er snel een tweede deel komen die ’s mans legendarische sessiewerk voor o.a. Gram Parsons & Emmylou Harris, Roy Orbison en Elvis Costello vastlegt. Laten we dan maar even vergeten dat ie in de tachtiger jaren vooral met John Denver heeft gewerkt…

Treasures Of The Rolling Stones is een uitgave in de categorie ‘Voor fans’. Gehuld in en cassette vinden we een boek waarin langs de jaren van de band gegaan wordt. Per jaar worden naast wat feiten de belangrijkste discografische uitgaven besproken en vinden we foto’s terug. Bovendien zijn er wat uitneembare zaken terug te vinden in de vorm van reproducties van posters, tickets, contracten en andere rariteiten. Leuk om te lezen, uit te vouwen en te bekijken. De vraag die dan ontstaat is of dit iedereen kan boeien. Voor de leek is het een leuk overzicht echter met een vrij forse prijs, voor de hard-boiled fan zijn de weetjes allemaal bekend maar blijven de alleraardigste reproducties en de foto’s staan. Dat tezamen zorgt ervoor dat Treasures Of The Rolling Stones, hoewel in het Nederlands vertaald, toch een uitgave blijft voor de die-hard fan die alles van de Stones in huis wil hebben.

Jackie Day heeft het soort stem waar Motown Records in die jaren patent op had: lieflijk, soulvol en voorzien van een klaaglijke ondertoon. Deze soulzuster heeft haar stem aan menig gerenommeerd platenlabel geleend, maar nu juist niet aan Motown Records. Jackie Day maakte in 1962 haar professionele debuut met twee opnamen voor Music City Records. In die tijd maakte de zangeres kennis met saxofonist/arrangeur Maxwell Davis en onder diens productionele leiding maakte zij in volgende jaren opnamen voor achtereenvolgens Phelectron, Modern, Specialty en Paula Records. De muziekvorsers van Ace Records hebben zich veel moeite getroost al deze opnamen op te duikelen. De compilatie Dig It The Most is de vrucht van hun noeste arbeid. De soul van Jackie Day gaat weliswaar niet héél diep, toch weet zij je te raken met deze van hartstocht vervulde liedjes.

Vorig jaar riepen wij, officieus weliswaar, de serie Unsung Heroes Of Afrobeat in het leven, naar aanleiding van Man No Die van de Nigeriaanse Bola Johnson, een voorbeeldige uitgave van Vampisoul en met stip een statement in de canon van diezelfde Afrobeat. Via de release van het fabuleuze eerste album (1973) eerder dit jaar van Orchestre Poly Rhytmo de Cotonou-Dahomey op het (eveneens) klasselabel Analog Afrika belanden wij nu dan in Benin (waarbinnen Cotonou ligt), alwaar de Berlijnse DJ en verzamelaar der verzamelaars Frank 'Voodoo Funk' Gossner (check zijn blog-geen dank!) ons jaren eerder voorging om het echte veldwerk te verrichten. (Tip: In een trailer van een documentaire, Take Me Away Fast van januari 2011 zien we Gossner ter plaatse vinyl schoonmaken en met de betrokkenen ooggetuigeverslagen optekenen als een ware Alan Lomax.) Voor deze eerste cd-compilatie van de onvergelijkbare Theophile Do Rego, thuis gewoonweg The Godfather Of Funk genoemd en voor ons, nu na beluistering zeer begrijperlijkerwijs, lieten zij van Daptone Records, apetrots op deze vondst, Gossner twaalf heuse singletjes (7- inches dus; bij deze reissue op vinyl zit het veelgezochte Se Na Min als heuse 45-toeren bonus!) van laat jaren zestig tot begin zeventig oppoetsen. In die trailer, ergens in een hut, wordt eentje hiervan ook daadwerkelijk (h)erkend als hit. Een twintig pagina's tellend boekwerkje met archiefmateriaal, nota bene gekregen van de grote El Rego zélf, waar de muziekliefde vanaf spat completeert deze misschien wel heilige graal van de Afrofunk. Vraag dat anders maar aan Melome Clement, hoofdman van Orchestre Poly Rhytmo, die El Rego zelfs een regelrechte invloed noemt!

2LP + 2CD + DVD Box Set

Wat hebben Beck, Cat Power, Brian Molko, Jarvis Cocker, Michael Stipe, Portishead, Mick Harvey, Gruff Rhys Tricky, Howie B., David Holmes en Franz Ferdinand met elkaar gemeen? Ze zijn allen fans van Serge Gainsbourg en zijn album Histoire De Melody Nelson in het bijzonder. Een orkestraal meesterwerk over een jong kindmeisje Melody Nelson (gezongen door Jane Birkin) en een veertigjarige man. Een soort Lolita-verhaal dus eigenlijk. De plaat verscheen in 1971 en past in het rijtje conceptalbums dat zo'n beetje begon met Tommy van The Who. Iedere song staat in dienst van het totale kunstwerk. Beck zei hierover: 'One of the greatest marriages of rock band and orchestra that I've ever heard'. De plaat is nu met een uitputtende bonusdisc en een heuse dvd te krijgen en op bestelling ook als limited edition op lp formaat (met eveneens drie schijfjes) en uiteraard op vinyl.

Voor wie de aanschaf van de fraaie remasters van de albums uit de periode 1974-1983 wat veel van het goede vond, is deze uit 2 cd’s en een dvd bestaande compilatie van Janis Ian een uitstekend alternatief. In tegenstelling tot de meeste verzamelaars van het werk van deze oer singer/songwriter omvat deze Best Of bovendien haar hele carrière en niet slechts een deel daarvan. Van Society’s Child uit tot en met My Autobiography, van haar voorlopig laatste album uit 2006, met daartussen klassiekers als At Seventeen, Jesse en Fly Too High, en een aantal ook voor de fans interessante zeldzame opnames. De dvd bevat twaalf nummers live opgenomen tijdens haar toernee uit 1979 door Japan en Australië en biedt, Janis’ stralende lach uitgezonderd, visueel gezien weinig spectaculairs, maar is muzikaal zeer de moeite waard. Het enige wat ontbreekt is een mooi boekje, maar verder is dit een voorbeeldige compilatie. De tracklist van de beide cd’s is overigens gelijk aan die van de hier niet meer leverbare Essential Janis Ian en The Autobiography Collection.

Veel werk dat Etta James in de jaren zestig en begin jaren zeventig voor Chess Records maakte is inmiddels in alle soorten en maten uitgeven. Compilaties met bekende hits als Tell Mama en In The Basement zijn niet te tellen. Toch ontbreekt het nog steeds aan de heruitgave van haar originele albums uit die jaren. Ace Records gaat hierin nu voorzien. Goed plan! De LP Call My Name dateert van 1967. De plaat had destijds weinig succes en bracht geen hits voort. Toch horen we hier een zangeres aan het werk die in de kracht van haar leven is. De overrompelende kracht van haar stem en vertolkingen is onovertroffen. Soul en R&B op het scherpst van de snede. Ook zonder de twaalf bonustracks zou deze heruitgave een aankoop waard zijn.

Hoewel ze pas laat het krediet kreeg wat ze verdiende, is er voor de kenners al veel lager geen enkele twijfel dat Etta James een van de grote zangeressen van d afgelopen eeuw is. Debuterend in 1955 met haar doowop-groepje The Peaches, onder leiding van Johnny Otis, wist ze moeiteloos mee te groeien met de ontwikkeling van de Rhythm ‘n Blues naar de soul, toen ze eenmaal bij het Chess label had getekend. Daar nam ze haarbekendste nummers op, At Last, I Just Want To Make Love To You en Tell Mama, stuk voor stuk nummers laverend tussen blues en soul, en met een ongekende kracht gebracht. In de jaren zeventig gooide een heroïne verslaving flink roet in het eten en het zou tot 1989 duren voordat ze zich weer tot een groot publiek zou richten middels de comeback plaat The Seven Year Itch uit 1988. Met deze 4CD box, beginnend met haar Peaches-debuut en eindigend in 2008, wordt eindelijk een uitputtende studie van haar lange carrière gemaakt, waarbij al haar labels medewerking hebben verleend. Een enorme brok blues en soul geschiedenis met flink wat rarities, en dus geschikt voor iedereen, van de echte liefhebber tot aan degene die wel eens willen horen waar Adele het allemaal van heeft.

Disc: 1
1. The Wallflower (a/k/a Roll With Me Henry)
2. Good Rockin' Daddy
3. Crazy Feeling
4. W-O-M-A-N
5. Tough Lover
6. The Pick Up
7. Every Night (a/k/a Baby Baby Every Night)
8. Sunshine Of Love
9. Strange Things Happening Every Day
10. All I Could Do Was Cry
11. My Dearest Darling
12. If I Can't Have You - Vocal Duet with Harvey Fuqua
13. I Just Want To Make Love To You
14. My Heart Cries - Vocal Duet with Harvey Fuqua
15. Spoonful - Vocal Duet with Harvey Fuqua
16. A Sunday Kind Of Love
17. At Last
18. Stormy Weather
19. Trust In Me
20. Don't Cry Baby
21. Fool That I Am
22. Waiting For Charlie (To Come Home)
23. Next Door To The Blues
24. Something's Got A Hold On Me
25. These Foolish Things (Remind Me Of You)

Disc: 2

1. Stop The Wedding
2. Pushover
3. Would It Make Any Difference To You
4. Pay Back
5. Two Sides (To Every Story)
6. Baby, What You Want Me To Do (Live)
7. Lovin' You More Every Day
8. I Wish Someone Would Care
9. Breaking Point
10. Only Time Will Tell
11. It's Here For You (Previously Unreleased)
12. Do I Make Myself Clear? - Vocal Duet with Sugar Pie DeSanto
13. Lover Man (Oh Where Can You Be?)
14. In The Basement, Part One - Vocal Duet with Sugar Pie DeSanto
15. I Prefer You
16. It Must Be Your Love
17. 842-3089 (Call My Name)
18. I'd Rather Go Blind
19. Tell Mama
20. Do Right Woman, Do Right Man
21. The Same Rope
22. Security
23. Almost Persuaded
24. You Got It
25. The Soul Of A Man

Disc: 3

1. Miss Pitiful
2. Losers Weepers, Part One
3. I Found A Love
4. Never My Love
5. Sail Away
6. Down So Low
7. All The Way Down
8. God's Song (That's Why I Love Mankind)
9. Feelin' Uneasy
10. St. Louis Blues
11. Let's Burn Down The Cornfield
12. Lovin' Arms
13. Only Women Bleed
14. Take It To The Limit
15. Please Send Me Someone To Love (Live) - Vocal Duet with Eddie "Cleanhead" Vinson
16. How Strong Is A Woman
17. Damn Your Eyes
18. Higher Ground Previously unreleased

Disc: 4

1. What's Wrong (Previously Unreleased)
2. I've Got Dreams To Remember
3. Whatever Gets You Through The Night
4. Out Of The Rain
5. A Lover Is Forever
6. There's Something On Your Mind - Vocal Duet with B.B. King
7. The Man I Love
8. Don't Explain
9. Don't Go To Strangers
10. If I Had Any Pride Left At All
11. Love Letters
12. The Blues Is My Business
13. On The 7th Day
14. The Sky Is Crying
15. I Believe I Can Fly
16. Ashes By Now (Previously Unreleased)

Sharon Jones heeft met haar vier reguliere albums inmiddels de titel Queen Of Soul succesvol opgeëist. Met Soul Time! Krijgen we een alternatieve compilatie opgediend, voorzien van rarities, B-kantjes en haar bijdragen aan diverse compilaties. Openers en en oudste nummers Genuine Pt. 1 en 2 waren tijdens de 7” release in 2004 al een sensatie en vormen nog steeds een vast onderdeel van de live set. Een stampende groove in de beste James Brown stijl, en kenmerkend voor het songwriterschap van vaste songleverancier en bassist Bosco Mann, overigens het alter ego van Daptone label baas Gabriel Roth. Met de protest song What If We All Stopped Paying Taxes en de neo-kerst klassieker Ain’t No Chimneys In The Projects laten Jones en haar mannen horen ook die soul tradities voort te zetten. Gitaristen Binky Griptite en Thomas Brenneck voegen elk ook een song toe, die respectievelijk de Motown en Southern Soul induiken. Wie zich dan nog bedenkt dat het merendeel van de door Jones uitgebrachte exclusieve single kantjes hier nog niet eens opstaat (met onder andere covers van This Land Is Your Land (!) en What Have You Done For Me Lately (!!)), kan alleen maar hopen dat de toevoeging Volume 1 snel leidt tot een volgend deel.

12 nog niet eerder uitgebrachte tracks

Genuine Pt 1
Genuine Pt 2
Longer and Stronger
He Said I Can
I’m Not Gonna Cry
When I Come Home
What If We All Stopped Paying Taxes?
Settling In
Ain’t No Chimney In The Projects
New Shoes
Without A Trace
Inspiration Information

King Crimson heeft gedurende zijn lange bestaan vele gedaanteverwisselingen gekend. Niet alleen qua bezetingen – alle gecentreerd rondom de briljante gitaarprofessor Robert Fripp – maar ook muzikaal heeft KC vele bijzonder interessante stadia doorlopen. Starless And Bible Black, King Crimsons vijfde album en uitgebracht in 1974, komt uit de jazzrock-fase van de band. Met een geheel nieuwe bezetting experimenteert Fripp met jazz, avantgarde en funk. Starless and Bible Black is ingewikkeld, complex en goeddeels geïmproviseerd, maar nooit onnavolgbaar. Het sublieme, pastorale The Night Watch is het absolute hoogtepunt van een avontuurlijk, boeiend en zeer beluisterbaar album. Kort daarop ligt King Crimson jarenlang stil. In 1981 keert het vernieuwde King Crimson terug aan de frontlinie met het opzienbarende Discipline. Geïnspireerd door new wave, New York-funk en de Talking Heads, is King Crimson fase III een virtuoos rockorkest dat gekenmerkt wordt door de gitaarcapriolen van Fripp en Adrian Belew, luister maar naar Belews olifanten-getrompetter in Elephant Talk. Discipline is fascinerende artrock en maakt van King Crimson weer een uiterst hippe band. Terugkijkend blijken beide albums de tand des tijds gemakkelijk te hebben doorstaan, helemaal in deze luxe dubbel cd-uitgaven die voorzien zijn van alternatieve mixen, outtakes, live-opnamen en in vele varianten geremasterde versies.

King Crimson heeft gedurende zijn lange bestaan vele gedaanteverwisselingen gekend. Niet alleen qua bezetingen – alle gecentreerd rondom de briljante gitaarprofessor Robert Fripp – maar ook muzikaal heeft KC vele bijzonder interessante stadia doorlopen. Starless And Bible Black, King Crimsons vijfde album en uitgebracht in 1974, komt uit de jazzrock-fase van de band. Met een geheel nieuwe bezetting experimenteert Fripp met jazz, avantgarde en funk. Starless and Bible Black is ingewikkeld, complex en goeddeels geïmproviseerd, maar nooit onnavolgbaar. Het sublieme, pastorale The Night Watch is het absolute hoogtepunt van een avontuurlijk, boeiend en zeer beluisterbaar album. Kort daarop ligt King Crimson jarenlang stil. In 1981 keert het vernieuwde King Crimson terug aan de frontlinie met het opzienbarende Discipline. Geïnspireerd door new wave, New York-funk en de Talking Heads, is King Crimson fase III een virtuoos rockorkest dat gekenmerkt wordt door de gitaarcapriolen van Fripp en Adrian Belew, luister maar naar Belews olifanten-getrompetter in Elephant Talk. Discipline is fascinerende artrock en maakt van King Crimson weer een uiterst hippe band. Terugkijkend blijken beide albums de tand des tijds gemakkelijk te hebben doorstaan, helemaal in deze luxe dubbel cd-uitgaven die voorzien zijn van alternatieve mixen, outtakes, live-opnamen en in vele varianten geremasterde versies.

Vanaf 2002 heeft Little Feat een aantal platen uitgebracht op hun eigen Hot Tomato Records. Beginnend bij Ripe en Raw Tomatoes Vol. 1, twee live archiefreleases met veel Lowell-werk (waar blijven de volgende delen!) via een fraaie studioplaat Kickin 'It At The Barn uit 2003 naar een aantal livereleases van de laatste line-ups volgen we verschillende stadia in de carrière van de band. 40 Feat is van al deze releases een compilatie. Voor de fans die alles gekocht hebben, is er niets nieuws te vinden. Mensen die dat niet gedaan hebben, kopen met 40 Feat een mooi overzicht en een fraaie staalkaart van de band. Schijf 1 bevat materiaal met Lowell George, schijf 2 en 3 de reüniejaren met Craig Fuller en later Shaun Murphy. Vooral schijf 1 klinkt op sommige momenten erg rauw maar daarom niet minder mooi terwijl de laatste twee schijven laten horen dat de schoonheid niet ophield bij de dood van Lowell George en dat er nog steeds veel te genieten was vanaf 1988. 40 Feat is een mooi overzicht van een ook nu nog fantastische band!

Voor dit eclectische mini-cocktailorkest is het na een carrière van zo’n 17 jaar hoog tijd om net voor de feestdagen een welverdiende ‘best-of’ te lanceren. Na vijf heerlijke albums is het recept bekend: centraal staan melodie en melancholie, horen we instrumentaties uit alle windstreken en wordt er gezongen in vele talen. Het album bevat 13 klassieke Pink Martini tracks (bijv. Sympatique, Una Notte A Napoli) samen met acht onbekende tracks en samenwerkingen. Zo horen we regisseur Gus van Sant debuteren met klassieker Moon River en Michael Feinstein in het betoverende How Long Will It Last? Mooie verzameling miniatuurtjes voor de donkere dagen dus!

Op 3 februari 2003 sprak Phil Spector zijn meest markante woorden ooit uit: I think I just Killed somebody. Even later trof de politie actrice Lana Clarkson aan in een enorme plas bloed en was Ome Phil de sigaar. In 2009 werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van 19 jaar wegens doodslag. De gekte loopt als een rode draad door Spector’s leven. Beroemd zijn de verhalen over het afschieten van een geweer in de studio toen hij met John Lennon werkte en het achtervolgen van Leonard Cohen met een geladen kruisboog. De combinatie wapens en Spector is nooit een echt ideale gebleken. De gekte van Spector had ook een andere kant en die maakte hem rich and famous. Spector had zijn muzikale oren op de goede frequentie zitten en was een tovenaar met effecten en knopjes in de studio. Hij ging begin jaren zestig aan de slag en produceerde destijds vooral artiesten als Johnny Nash en Gene Pitney. Maar Spector wilde meer en richtte zijn eigen bandjes op, zoals de Crystals, Bob B. Soxx And The Blue Jeans en natuurlijk de Ronettes. Spector creëerde een typisch eigen geluid dat bol stond van de echo en galm. Grote groepen muzikanten verzamelde hij in zijn beroemde Wall Of Sound Orchestra, dat tekende voor de muzikale omlijsting van bijna al zijn producties. Als producer introduceerde hij nieuwe instrumenten (zoals bijvoorbeeld strijkers) die destijds niet in de rockmuziek gebruikt werden en werd hij een pionier in de studio. Terwijl Phil zijn tijd uitzit, brengt Philles Records een prachtige collectie van oude herinneringen uit. Onder de noemer Back To Mono kan je je geld zetten op een werkelijk schitterende box met 7 cd’s, veelal gevuld met materiaal dat niet eerder beschikbaar was op cd. In deze box vind je albums van The Crystals (Twist Uptown, He’s A Rebel, The Crystals Sing The Greatest Hits Volume 1), Bob B Soxx And The Blue Jeans (Zip-A-Dee-Doo-Dah), The Ronettes (The Fabulous Ronettes Featuring Veronica) en Philles Records Presents Today’s Hits én daarnaast nog een schijf met Flip (=B) Sides. Wil je wat minder uitgegeven, dan is ere en prachtige dubbele verzamelaar te koop met het allerbeste: The Essential Phil Spector. En voor slechts een habbekrats ligt ook nog Wall Of Sound-The Best Of in de winkels!

Op 3 februari 2003 sprak Phil Spector zijn meest markante woorden ooit uit: I think I just Killed somebody. Even later trof de politie actrice Lana Clarkson aan in een enorme plas bloed en was Ome Phil de sigaar. In 2009 werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van 19 jaar wegens doodslag. De gekte loopt als een rode draad door Spector’s leven. Beroemd zijn de verhalen over het afschieten van een geweer in de studio toen hij met John Lennon werkte en het achtervolgen van Leonard Cohen met een geladen kruisboog. De combinatie wapens en Spector is nooit een echt ideale gebleken. De gekte van Spector had ook een andere kant en die maakte hem rich and famous. Spector had zijn muzikale oren op de goede frequentie zitten en was een tovenaar met effecten en knopjes in de studio. Hij ging begin jaren zestig aan de slag en produceerde destijds vooral artiesten als Johnny Nash en Gene Pitney. Maar Spector wilde meer en richtte zijn eigen bandjes op, zoals de Crystals, Bob B. Soxx And The Blue Jeans en natuurlijk de Ronettes. Spector creëerde een typisch eigen geluid dat bol stond van de echo en galm. Grote groepen muzikanten verzamelde hij in zijn beroemde Wall Of Sound Orchestra, dat tekende voor de muzikale omlijsting van bijna al zijn producties. Als producer introduceerde hij nieuwe instrumenten (zoals bijvoorbeeld strijkers) die destijds niet in de rockmuziek gebruikt werden en werd hij een pionier in de studio. Terwijl Phil zijn tijd uitzit, brengt Philles Records een prachtige collectie van oude herinneringen uit. Onder de noemer Back To Mono kan je je geld zetten op een werkelijk schitterende box met 7 cd’s, veelal gevuld met materiaal dat niet eerder beschikbaar was op cd. In deze box vind je albums van The Crystals (Twist Uptown, He’s A Rebel, The Crystals Sing The Greatest Hits Volume 1), Bob B Soxx And The Blue Jeans (Zip-A-Dee-Doo-Dah), The Ronettes (The Fabulous Ronettes Featuring Veronica) en Philles Records Presents Today’s Hits én daarnaast nog een schijf met Flip (=B) Sides. Wil je wat minder uitgegeven, dan is ere en prachtige dubbele verzamelaar te koop met het allerbeste: The Essential Phil Spector. En voor slechts een habbekrats ligt ook nog Wall Of Sound-The Best Of in de winkels!

Music City Records, opgericht in 1950, was een van de vele labels die opereerden in het kustgebied rond San Francisco, waar zwarte stijlen als blues, R&B en - in latere jaren – soul en funk de muziekscene domineerden. Ace Records heeft toegang gekregen tot de rijke archieven van het label en laat de ene na de andere prachtcompilatie het licht zien. Waren we onlangs nog danig onder de indruk van soulbroeder Darondo, nu zijn het de vijf heren van The Two Things In One die ons versteld doen staan. In die eerste jaren zeventig waren er meer zwarte groepen die musiceerden op het kruispunt van rock, soul, jazz en funk, maar de rauwe energie en kracht die The Two Things In One aan de dag legt zijn uitzonderlijk. Op de compilatie Together Forever zijn alle opnamen van de groep verzameld. Opzwepende funk en –rocksongs gaan hier hand in hand met ballads en instrumentals. Sommige uitvoeringen hebben een licht psychedelische inslag. Een ontdekking, deze groep.

Na Rattle and Hum, de plaat met de bluesheld B.B. King, vindt U2 zichzelf opnieuw uit met een nieuw geluid. Voor het eerst zijn er danceklanken te horen en worden enkele nummers zelfs voorzien van een extended mix. Tot op heden klinkt Achtung Baby nog steeds tijdloos en herbergt het enkele dikke hits. De echte fans van U2 kijken er al lang naar uit; deze heruitgaven van Achtung Baby. Voor elk wat wils deze keer; er zullen vijf verschillende versies uitkomen. Er is de enkele cd versie met gewoon het album. (dat geremasterd is). Dan is er de Deluxe dubbel cd met op de tweede cd alle B-kanten waaronder Satellite of Love en Paint it Black, maar ook schitterende eigen songs als Lady with the Spinning Head die dan eindelijk weer verkrijgbaar zijn. Ook is er de Super Deluxe box waarin je 6 cd's en 4 dvd's aantreft met o.a. Zooropa en alle videoclips, documentaires, en ZooTV, live from Sydney. Deze box zit in zijn geheel dan ook weer verpakt in de Über Deluxe box, met nog veel meer extra's zoals een 84 pagina's tellend boek, een The Fly zonnebril, speldjes, stickers et cetera, en zelfs het vinyl zit er bij. En ja, er is ook een 4 LP vinylbox met 180 grams dikke platen.

Na Rattle and Hum, de plaat met de bluesheld B.B. King, vindt U2 zichzelf opnieuw uit met een nieuw geluid. Voor het eerst zijn er danceklanken te horen en worden enkele nummers zelfs voorzien van een extended mix. Tot op heden klinkt Achtung Baby nog steeds tijdloos en herbergt het enkele dikke hits. De echte fans van U2 kijken er al lang naar uit; deze heruitgaven van Achtung Baby. Voor elk wat wils deze keer; er zullen vijf verschillende versies uitkomen. Er is de enkele cd versie met gewoon het album. (dat geremasterd is). Dan is er de Deluxe dubbel cd met op de tweede cd alle B-kanten waaronder Satellite of Love en Paint it Black, maar ook schitterende eigen songs als Lady with the Spinning Head die dan eindelijk weer verkrijgbaar zijn. Ook is er de Super Deluxe box waarin je 6 cd's en 4 dvd's aantreft met o.a. Zooropa en alle videoclips, documentaires, en ZooTV, live from Sydney. Deze box zit in zijn geheel dan ook weer verpakt in de Über Deluxe box, met nog veel meer extra's zoals een 84 pagina's tellend boek, een The Fly zonnebril, speldjes, stickers et cetera, en zelfs het vinyl zit er bij. En ja, er is ook een 4 LP vinylbox met 180 grams dikke platen.

In de hoop een graantje mee te pikken van de populariteit van de naoorlogse R&B stichtte platenzaakeigenaar Charlie Reynolds in 1955 zijn eigen label. Flash Records zou vier jaar bestaan en zegge-en-schrijve 31 singles uitbrengen. Commercieel succes was Flash Records en zijn eigenaar niet vergund, maar wat een rijkdom aan zwarte muziek heeft dit label uit Los Angeles in die luttele vier jaar voortgebracht! De dubbel-cd The Flash Records Story bevat alle nog beschikbare producties van het label. De compilatie laat een scala aan bluesstijlen horen. Chicago blues, boogie woogie, jump blues, blues ballads, maar ook sax instrumentals en op New Orleans-leest geschoeide R&B. Flash Records bood ook ruimte aan diverse doo wop groepen. Hiervan is The Jayhawks de bekendste, maar de zoetgevooisde heren van The Cubans bekoren ons het meest.

Disc: 1

1. I Got A Good Woman - B. Brown & His Mcvouts
2. Gone For Good - Haskell Sadler
3. Hurry Hurry Baby - Sidney Maiden & His Ramblers
4. Mambo For Dancers - B. Brown & His Mcvouts
5. Everything Is Wrong - Sidney Maiden & His Ramblers
6. Do Right Mind - Haskell Sadler
7. Counting My Teardrops - Jayhawks
8. Blues For Monday - Emanon "4"
9. Oh That Girl - Emanon "4"
10. The Devil's Cousin - Jayhawks
11. Just A Night Girl - Sheryl Crowley W/ James Curry & His Orch
12. Still Longing For You - James Curry
13. I'll Be Seeing You - James Curry & Orch. W Sheryl Crowley
14. Walking Down Swing Street - Lorenzo Holden
15. Please Baby - James Curry
16. Don't Mind Dyin'- Jayhawks
17. Stranded In The Jungle - Jayhawks
18. My Promise - James Curry
19. My Devotion - Sheryl Crowley
20. My Only Darling - Jayhawks
21. Love Train - Jayhawks
22. It Ain't To Play With! - Sheryl Crowley
23. Flashy - Maurice Simons
24. Blue Light - Maurice Simons
25. You Told Me - Gus Jenkins
26. Gonna Hold On - Frank Patt
27. Don't Forsake Me (Bop To De Lao) - Buddy Cypress
28. I'm In Love With You Baby - Buddy Cypress
29. You Going To Pay For It Baby - Frank Patt
30. Ooh La Cha Cha (Inst.) - Fabulous Preston Combo

Disc: 2

1. Mr Boogie - Judge Davis
2. Can't Sleep At Night - Judge Davis
3. Sawmill Section - Judge Davis
4. Hambone - Mamie Jenkins
5. Jump With Me Baby - Mamie Jenkins
6. Darling I Need You - Nip Roman
7. With These Words - Nip Roman
8. Crying Over You - Hornets
9. Tango Moon - Hornets
10. Dead - Poets
11. Vowels Of Love - Poets
12. Explain Yourself - Judge Davis
13. Ain't I Cried Enough - Paul Clifton
14. I'm Hurted - Mamie Perry
15. My Baby Waited Too Long - Mamie Perry
16. I'm Your Slave (Aka How Long Will I Be Your Slave) - Frank Patt
17. You've Been Gone So Long - Cubans
18. Indian Bop Hop - Arrows
19. Annie Mae - Arrows
20. Don't Go Baby - Cubans
21. Just A Minute Baby - Frank Patt
22. Drift On - Gus Jenkins
23. Don't Have To Cry No More - Frank Patt
24. You've Been Gone So Long Alt - Cubans
25. Oh Miss Dolly - Cubans
26. Can't You See - Cubans
27. Tell Me Will You Ever Be Mine - Cubans
28. Are You Alright? - Paul Clifton
29. I'm Your Slave (Aka How Long Will I Be Your Slave) Alt - Frank Patt
30. Slow Down - Gus Jenkins

Sinds de uitvinding van de fonograaf, oorspronkelijk ontwikkeld voor het opnemen van telefoongesprekken door Edison in 1877, is de mensheid verslingerd geraakt aan het afspelen van muziek. Steve Roden ging als jongetje reeds aan de hand van zijn moeder mee naar rommelmarkten en veilinghuizen. Hij ontdekte zodoende de oude wereld op wasrollen en 78-toerenplaten en begon spoedig ook met het verzamelen van foto's van muzikanten en muziekliefhebbers die op zondagmiddag de hoorngrammofoon naar buiten haalden en de buurtbewoners lieten meegenieten van hun nieuwste aankopen. Een verzameling die nu door het Dust To Digital label in een prachtig boek is verstopt. Op de twee bijgeleverde cd's krijgen we een delicate selectie zeer oude opnames voorgeschoteld van uiteenlopende genres. We horen o.m. folk- en bluessongs, hillbilly, Hawaiian tunes en andere rariteiten uit zijn rijke collectie, zoals John Henry, Rovin' Gambler en Froggie Went A-Courtin'. Back to the future dus en met de vele unieke foto's als stille getuigen. De wind wiste de sporen uit, maar het stof waaide weer op en is nu voor de eeuwigheid digitaal vastgelegd. Een zegen voor de mensheid!

Goed nieuws voor de liefhebbers van klassieke deep en northern soul, want Jean Wells’ enige plaat is eindelijk weer verkrijgbaar! In 1967 en 1968 scoorde deze in 1942 in West Palm Beach, Florida, geboren zangeres een paar kleine hitjes, waarvan Have A Little Mercy waarschijnlijk het meest bekend is, of misschien het minst onbekend. Jean Wells werd ontdekt door Clyde Otis, in de jaren ’50 en ’60 buitengewoon actief als liedjesschrijver en producer voor onder meer Brook Benton, Dinah Washington en (pre-Atlantic) Aretha Franklin. Otis bracht Wells onder bij Calla Records en had een grote toekomst voor haar in gedachten, maar ondanks een fantastische stem en ijzersterke singles verdween ze vreemd genoeg na 1968 volledig van de radar. In 1994 kwam Kent met de compilatie Soul On Soul, met daarop vrijwel al het Calla materiaal, maar die uitgave heeft allang de status van collector’s item bereikt. Gelukkig is daar nu deze deluxe reissue, waarop zowel de 21 oorspronkelijke tracks te vinden zijn, als drie niet eerder verschenen liedjes. Essentieel!

In de loop van de tachtiger jaren schafte Zappa zichzelf een synclavier aan: een soort van ultieme sampler die hem volledig onafhankelijk maakte van muzikanten en hem bovendien in staat stelde om klassiek getinte composities in zijn eentje te kunnen componeren. Civilization Phase III was het digitale meesterwerk dat FZ vlak voor zijn dood afrondde en zijn fans liet horen waartoe hij in staat was. Feeding The Monkies is een verzameling synclavierstukken, gecomponeerd in 1986. Niet het meest toegankelijke werk, maar zeer de moeite van het beluisteren waard, zeker als je er even voor gaat zitten. Het titelnummer, gevolgd door Buffalo Voice en Secular Humanism waren oorspronkelijk bedoeld om op LP uitgebracht te worden. Delen van Buffalo en Secular vonden hun uitgewerkte versie op het al eerder gememoreerde Civilization Phase III. Worms From Hell zal de adept weten te herkennen als achtergrondmuziek van FZ’s Honker Home Video releases. Slotstuk Samba Funk is nooit eerder uitgebracht. Pittige kost van een muzikaal genie.

1 Feeding The Monkies At Ma Maison 20:12
2 Buffalo Voice 11:35
3 Secular Humanism 6:37
4 Worms From Hell 5:31
5 Samba Funk 11:29

De Amerikaanse singer-songwriter Dennis Crommett is een bezig baasje. Hij speelt in maar liefst drie bandjes, The Winterpills, City Of Domes en Spanish For Hitchhiking, maar vond toch tijd om na vijf jaar met een tweede soloalbum op de proppen te komen. Een plaat vol prachtige miniatuurtjes, die de invloed van mannen als Paul Simon en Nick Drake verraden. Crommett laat echter horen dat hij een natuurtalent is als het gaat om liedjes schrijven, met als hoogtepunten Early Sunday Morning en Rocks Of Deer Isle. Een hele fijne plaat die we dan ook warm aanbevelen.

Singer-songwriter Fracasso wilde ditmaal eens heel iets anders en vroeg daarom zijn goede vriend, de bekende schrijver en New York Times columnist Jim Lewis, als medeproducent. Deze had weliswaar geen enkele ervaring, maar wel ideeën. Hij wilde Michael een rockalbum laten maken, en bij beluistering blijkt dat de beste zet in Fracasso’s carrière te zijn. Lewis duwde Michael stukje bij beetje de rock-kant op en laat ons horen wat een geweldige zanger de Texaan eigenlijk is.

Nog even en dan is Merle Haggard behalve de man van bijna veertig nummer 1 hits ook de man van vijftig studioalbums. Working In Tennessee is namelijk nummer 49 en aan de geestdrift van Haggard te horen gaat die vijftigste er ook nog wel komen. De levenslust druipt al van openingsnummer Working In Tennessee af, wat behalve een fris zingende Haggard ook vooral te danken is aan een fanatiek spelende band. Too Much Boogie Woogie is een mooie sneer naar de huidige generatie countrybands die hun roots uit het oog verloren zijn, die Haggard zelf juist weer eert door klassiekers als Cocaine Blues en Jackson te coveren. Zowel muzikaal als tekstueel heeft Haggard nog meer dan genoeg te vertellen en dat is indrukwekkend voor een 74-jarige muzikant. Reden genoeg om volop van Working In Tennessee te genieten en uit te kijken naar die mijlpaal van een vijftigste plaat.

Nathan Hamilton is een Texaanse singer/songwriter die al vele paden bewandeld heeft. Solo en in groepsverband, van bluegrass tot ruige rootsrock. Nu is er solo-album nummer zeven. Beauty, Wit And Speed bevat melodieuze, ingetogen americana en heeft een heerlijk warm geluid. De contrabas, trompet en pedalsteel komen voorbij, maar soms drukt Hamilton het gaspedaal wat dieper in. Die subtiele variatie maakt dit album echt een genot om naar te luisteren.

Zolang het Iris DeMent aan inspiratie ontbreekt een nieuwe plaat te maken, moeten we ons honger naar mooie alternatieve country (‘alt country’) stillen met producties van Diane Jones, Rita Hosking en anderen die in dit domein opereren. De liedjes van Rita Hosking hebben niet de peilloze diepgang van die van Iris DeMent en ook haar ietwat nasale stem snijdt minder diep, maar daarmee is haar muziek wel zo toegankelijk. Ook op haar nieuwste plaat, haar vierde album alweer, bewijst Rita Hosking te beschikken over een vaardige hand van schrijven. Elf songs die steunen op een sterke melodie en met teksten die een grote maatschappelijke betrokkenheid verraden. Luister maar eens naar Song For Claire, het ontroerende verhaal over een vredesactiviste die in de herfst van haar leven nog niets aan strijdbaarheid heeft ingeboet.

Keb Mo heeft twee jaar lang aan dit album gewerkt en het resultaat mag er dan ook zijn. Ditmaal krijgen we echter niet de gebruikelijke soulvolle blues die we van hem gewend zijn. In plaats daarvan levert Keb hier een plaat af met een unieke mix van pop, R&B en jazz, die we reeds na enkele malen draaien durven te bestempelen tot het allerbeste Keb Mo album tot nu toe! Dit is R&B zoals ze moet klinken, zonder het hysterische geschreeuw dat veel hedendaagse R&B typeert. De merendeels zelfgeschreven nummers bevestigen stuk voor stuk Keb Mo’s klasse, maar het beste bewijs is zijn cover van een nummer dat je in deze context absoluut niet verwacht: de Eagles-hit One Of These Nights! Pas halverwege realiseer je welk liedje dit is, Keb Mo geeft het meer hart en ziel dan het ooit gehad heeft. Met dit album vestigt hij zijn status als een van de beste R&B artiesten van onze tijd.

Joseph Parsons en Todd Thibaud zijn artiesten met een eigen carrière die voor de tweede keer in vier jaar samenkomen om een plaat te maken. Na het horen van Transcontinental Voices overheerst een vraag: zouden ze dat ook wat vaker kunnen doen? Het album bevat sympathieke folk-rock die kwaliteit ademt: uitstekende liedjes, de stemmen kleuren waanzinnig mooi samen, de band bestaat uit vakmensen en de produktie klopt als een bus.

Van The Animals tot de Yardbirds en tussenliggende namen als Long John Baldry, Jeff Beck, Clapton, Fleetwood Mac, Jimmy Page, allemaal behoren zij tot de zogeheten British Blues Boom, oftewel die explosie van bluesminnende en -spelende Engelse artiesten die allemaal tegelijk aangestoken werden door het heilige vuur van overzee in de jaren zestig. Daartussen zat ook Savoy Brown, een multiraciaal gezelschap -net als de Paul Butterfield Blues band- die debuteerden met een serie klassiek geworden elpees die heden nog heel ruig klinken. Tot op heden heeft Savoy Brown ("Keeping The Blues Rockin' Since 1965!") inmiddels diverse bezettingen gekend rondom frontman Kim Simmonds, die volgens eigen zeggen op Voodoo Moon zijn beste songs sinds begin jaren zeventig heeft geschreven (dat is dus wél mooi vlak na die serie klassieke platen!) en volgens ons eigenlijk ook wel. Mooi karakeristiek gitaarwerk van een stoere man die de blues altijd trouw is gebleven. En snapt, vooral. Voodoo Moon is een blijvertje.

De monsterlijke mondharmonicamaestro Sugar Ray Norcia -heus geen lieverdje- vond zijn vorm in Roomfull Of Blues, de meer dan legendarische kweekvijver die ook Duke Robillard en Ronnie Earl trainde. Binnen de traditie van de Chicago blues levert Sugar Ray met Evening wéér geheel verzorgd een hoogst aanstekelijk teken van leven af. Frivool en toch met diepgang. Mike Welch, al vanaf zijn tienerjaren een monster, laat zich als Bluetone tot grote hoogte opzwepen door Sugar Ray's buitengewone blazerskwaliteiten. Opener I'm Having A Ball (Johnny Young) zet de toon!

Jaren toeren als officiële Bluesbreaker ontlokte broodheer John Mayall de uitspraak dat Whittington mogelijkerwijs de beste Bluesbreaker van allemaal is. Bijzonder, daar een Eric Clapton, Peter Green en Walter Tout ook die hoedanigheid bekleed hebben. Whittington onderscheid zijn groovende blues(rock) gewoonweg. Dat zal dat magische multi-interpretabele aspect zijn dat hij Svengali noemt en koppelt aan slechts zes snaren, die hij volledig en als geen ander beheerst. En zonder John Mayall zingt hij gewoon zelf. Onvoorstelbaar strak en toch los en luchtig. Heurlijk!

Sinds het eerbetoon aan Jimmie Rodgers uit 1997 is dit pas de tweede release op Egyptian Records, maar labelbaas de heer B. Dylan heeft dan ook een naam hoog te houden. Dat doet hij op gepaste wijze met dit bijzondere project. Al zo’n tien jaar geleden werd het plan opgevat om de nooit uitgebrachte teksten van Hank Williams op muziek te gaan zetten, en dat was dan ook de opdracht aan de deelnemende artiesten. Dylan zelf voorzag The Love That Faded van een onvervalste Texas Waltz, neo-traditionalist Alan Jackson bleef dicht bij zijn inspiratiebron en liet You’ve Been Lonesome, Too klinken als een song die zo op een jaren vijftig EP’tje van de meester zelf had kunnen staan. Dylan Junior, Jakob, daarentegen, trok Oh, Mama, Come Home helemaal naar zich toe, wat resulteert in een song die zich nog het beste laat vergelijken met zijn eigen Nothing But The Whole Wide World. Jack White, een ware Williams-volgeling, en Norah Jones zijn de jongelingen die niet onderdoen in het gezelschap van oudgedienden Levon Helm en Merle Haggard op dit album zonder een zwakke broeder, en waarop zelfs de familietraditie hoog wordt gehouden middels kleindochter (en dochter van Hank Jr.) Holly Williams. Een zeer fraai eerbetoon, een legende waardig.

The Brandt Brauer Frick Ensemble? Hoesje met een doodskop geïntegreerd in een futuristisch machientje? Hmm… Zo vernieuwend als zowel bandnaam als hoesje doen vermoeden, zozeer blijkt beluistering het ook nog eens waar te maken. De muzikale achtergrond van de drie heren die achter dit obscure gezelschap schuil gaan geeft aan dat er een symbiose plaats moet vinden van jazz, klassiek en dance. Jammer dat dit soort prachtige projecten in de marge van het Popgebeuren zullen ronddwalen, want Mr. Machine is een meer dan geslaagde poging om eens wat anders neer te zetten en dus kan ik eenieder die van een onsje meer houdt aanbevelen om zich te laven aan deze prachtige plaat!

De vooruitgesnelde eerste track (We Stay Up) All Night had niet treffender ons gevoel kunnen verwoorden: slapeloze nachten als we alleen al dénken aan de indruk die BSS splinterbom Black Diamond (met MIA, Kano en Deize 'baile queen' Tigrona als MC, om de hipheidsfactor maar even te benadrukken) bij wijze van debuutplaat in 2009 achterliet, na diverse losse tracks sinds de oprichting in 2006 van dit progressieve Portugese electro-kudurokwartet. Kuduro? Op papier: Angolese muziek met techno. (Angola was een kolonie van Portugal tot 1975.) In de praktijk een verschroeiend aanstekelijke potpourri (jaja mensen!) van schunnige stadse dansmuziek (funk carioca) uit de ghetto's van Lissabon, intelligent aaneengesmeed met meer traditionele Latin-getinte inheemse volksmuziek, wat in het geval van Komba nog een surplusje heeft vergeleken met Black Diamond: podiumervaring. Voor die explosieve bombast die Komba heet zal menig huiskamer te klein blijken en reikhalzend zal worden uitgezien naar de eerstvolgende festivalweide. Daar komen we de winter wel mee door!

Dave Clarke is met zijn 43 jaar een veteraan onder de dj’s. Als liefhebber van punk en new wave hebben zijn sets altijd weer verrassingen te bieden. Behalve dj is Clarke ook producer en uitvoerend muzikant. Aan hem de eer om Fabric Volume 60 te vullen. De schatkamer van Clarke doet je naar de platenzaak rennen om te kijken wat er van al die obscure technoplaatjes nog te vinden is, zoals bijvoorbeeld de lichtvoetige Marc Romboy of de minimale techno van Ray 7. Fabric scoort wederom met een prachtige danceverzamelaar!

DJ Cam was halverwege de jaren '90 een van de toonaangevende artiesten binnen het trip-hop genre. Zijn producties werden gekenmerkt door fraaie jazzy loops en sfeerrijk samplegebruik. Na Liquid Hiphop (2004) was het relatief rustig rond de Parijzenaar. Cam (Laurent Daumail) verhuisde naar LA waar hij zich succesvol bezig houdt met remixwerk en tv/filmmuziek. Het nieuwe album Seven laat een melancholisch en rijk geluid horen. Werkelijk schitterend geproduceerd en vol karakteristieke Cam-elementen, maar absoluut niet gedateerd. Chris James (Stateless) verzorgt op drie tracks de vocalen. Vooral Swim is een juweeltje. Ook Nicolette laat weer eens van zich horen op het fijne Love. De instrumentale nummers zijn fraaie, weidse soundscapes die de luisteraar meenemen op een droomrit langs de Californische kust. Seven is een hele prettige hernieuwde kennismaking met een geweldige producer.

Emika is een zangeres-producer van Tsjechische origine. Via Bristol belandde ze in de Berlijnse technoscene. Ze heet eigenlijk Ema Jolly, maar dat klinkt natuurlijk lang niet zo spannend als Emika. Wat dat betreft is haar artiestennaam juist gekozen. Want deze dame weet met haar fraaie stem en dito muziek, ergens tussen dubstep en techno, een buitengewoon donkere en dreigende sfeer te creëren. Een beetje naargeestig soms, maar o zo intrigerend.

The Field verstaat als weinig anderen de kunst om minimal techno warm en betoverend te laten klinken. Liefhebbers van het genre kennen de Zweed (echte naam Axel Willner) wellicht al van zijn twee eerdere albums, die eveneens verschenen op het Keulse elektronicalabel Kompakt. Ook nu weer dromen we aangenaam weg bij de pulserende ritmes en meeslepende synths, die als het ware in lagen over elkaar heen liggen. De tracks duren bovendien lekker lang, tussen de zeven en elf minuten. Ten opzichte van beide voorgangers zijn de vocale samples wat naar de achtergrond verdwenen. En doen elementen uit deephouse en shoegaze hun intrede. Het is muziek die spannend klinkt zonder dat het tot een climax leidt. Want: ‘Ik houd van het moment vlak voor de euforie’, aldus The Field. Eigenlijk is dit een uitstekende plaat voor lange en donkere winteravonden.

Met de feestdagen in zicht is het weer de tijd voor ‘mijn favoriete dance verzamelplaatje’ en dus komen de Fabrics, LateNightTales en DJ Kicks voorbij vliegen. Wat dacht u van Gold Panda? Één plaatje uit (Lucky Shiner, 2010) en een handvol singletjes, dat kan niet wat zijn, toch?! Mis dus, want Panda’s platenkastje is er eentje om te zoenen; dé vergaarbak van obscure techno. Met een eervolle vermelding voor onze eigen Dave Huismans (aka) 2562. Effe checken dus!

Vier jaar terug oogstte het Franse elektronicaduo Justice alom lof met het titelloze debuutalbum (vanwege het prominente kruis op de cover ook wel Cross genoemd). De inventieve mix van dancestijlen (oa. synthpop, techno en dancehall) kreeg onder meer een Grammy-nominatie. Op de langverwachte opvolger, wederom met een metal-achtig artwork, verkennen Xavier de Rosnay en Gaspard Augé nadrukkelijk andere wegen. De progrock van de jaren 70 bijvoorbeeld, denk aan Yes. Of Led Zeppelin ten tijde van Kashmir, luister maar naar On’n’on met z’n oosterse invloeden. Het instrumentale Brianvision is een eerbetoon aan Queen-gitarist Brian May, terwijl in Newlands echo’s doorklinken van de bombastische jaren 80-hardrock van Def Leppard. Helix en de single Civilazation zijn dan weer zeer geschikt voor op de dansvloer. Het knappe aan deze plaat is dat alle stijlen en invloeden gewoon weer een smaakvol geheel vormen. Via melodieuze en vaak lekker groovende tracks. Vakwerk.

Naast 2562 is Martyn uit Eindhoven (en inmiddels wonend in Washington) een grote naam in de Nederlandse dubstep scene. En dan bedoelen we meer de huiskamervariant van dubstep waarbij de diepe bassen iets subtieler zijn en minder overheersen. Op zijn debuut Great Lenghts waren zijn dubstep beats al doorweven met techno-invloeden en daar gaat hij op deze plaat nog een paar stappen mee verder. Geen wonder ook dat dit album wordt uitgebracht op Brainfeeder, het sub-label van Ninja Tune dat zich richt op experimentele beats in de Flying Lotus hoek. Ghost People is niet echt een pure beats plaat maar varieert er op los en neigt ook naar Detroit techno of de jaren negentig electronica van labels als Warp.

De Duitse funk band Mighty Mocambos bracht al een album uit met zangeres Gizelle Smith. Future is Here is hun debuutplaat als je die samenwerking niet meerekent. Maar hiervoor brachten ze ongeveer twing 7-inches uit dus dan weet je een beetje in welke hoek je het moet zoeken. Denk aan The Budos Band, Lee Fields, Charles Bradley etc etc. Instrumentale raw-funk voor fans van het Daptone label aangevuld met een aantal tracks met vocalen. Opvallende gastartiest: Afrika Bambaataa Deep funk van de bovenste plank!

Na de eerste beluistering van Currents had ik het gevoel alsof ik binnen een uur alle attracties op de kermis had bezocht: ik was duizelig, misselijk en doof. Het tweede album van Sjam Sjamdoedin, Jori Collignon en Rogier van der Zwaag is de botsauto's, de schiettent, de zweefmolen en de achtbaan ineen. Alle denkbare stijlen binnen de dance worden van stal gehaald (soms zelfs drie in een track) om tot een monstrueus brouwsel te komen. Maar begrijp me niet verkeerd, het is een magistrale plaat geworden met de energie van een ADHD-er op een dieet van Red Bull. De vorige cd Beats Work toonde reeds de potentie van het trio dat met hun spectaculaire audiovisuele show al jaren tot de beste live-acts van Nederland behoort. Opvolger Currents is een album van internationale klasse geworden. Alsof Mr. Oizo, The Chemical Brothers en Justice hun talenten bundelden en samen in de studio hebben gezeten. Nine Doors is stoere bigbeat (weet u nog?) met een Beastie Boys en Marcel van ' t Hilt (Big Fun In The Big Town) sample. Girls Suck is uitermate funky en Blood On My Hands is vuige electroblues, uitmondend in stampende electro. Slechts een drietal nummers die er worden uitgelicht, maar zowat ieder nummer is een dansvloerbeuker van jewelste. NBTD haalt alles uit de kast en smijt deze als toegift van een flat.

Daniel Lopatin is de eigenzinnige producer die schuilgaat achter Oneohtrix Point Never. We kennen hem ook van het funky synthpopduo Ford & Lopatin. Maar op Replica schotelt hij ons iets anders voor: ambient, drones en vintage synths. Plus allerhande samples, afkomstig uit (onherkenbare) tv-reclames. Veelal versluiert in galmen en echo’s. Deze muziekstroming wordt ook wel hypnagogic pop genoemd. Een beetje vervreemdend, maar met genoeg te ontdekken.

Scuba a.k.a. Paul Rose is een zeer invloedrijke DJ en producer. Oorspronkelijk afkomstig van Londen, verhuisde Scuba in 2007 naar Berlijn waar hij geïnspireerd werd tot het maken en uitbrengen van zijn succesvolle debuutalbum, A Mutial Antipahty. Hij werd al gauw bekroond tot een van de meest vooruitstrevende dubstep producers van het moment. Vorig jaar verscheen zijn tweede album Triangulation, waarop hij bewees dat hij nog meer in zijn mars heeft. Hij experimenteerde met stijlen van house tot drum n bass. Ook produceerde hij remixes van o.a. Wu-Tang Clan, Fever Ray en Will Saul. Op deze DJKicks zal je horen dat ‘dubstep’ niet de lading dekt van de muziekstijlen die Scuba beheerst. Dit album bevat 7 exclusieve trakcs die nergens anders te vinden zijn, inclusief een gloednieuwe Scuba track, Mars. (V2)

De voorkennis dat Thundercat een alias is van Stephen Bruner, die sinds 2002 bassist van is van Suicidal Tendencies en bij uitbreiding vanaf 2008 datzelfde instrument bespeelt bij Suicidal's afsplitsing Infectious Grooves, helpt niet echt bij het in kaart brengen van de vrije geluiden op TGAOA, maar is wel veel- zo niet alleszeggend voor wat betreft zijn kennelijk onbegrensde ideeënrijkdom in het futuristische landschap waar jazz, fusion, hip hop en electro als astroiden en kometen rakelings langs elkaar scheren om experimenteel te fuseren tot een geluid dat wij nooit eerder waarnamen, behalve bij Flying Lotus, niet voor niets producer van TGAOA. Een vriendendienst, want Bruner baste op diens baanbrekende Cosmogramme, zoals Bruner eerder deed bij Erykah Badu en labelgenoot Austin Peralta, feitelijk een soort Wibi Soerjadi-achtige wonderjongen. Muzikale visionairs die elkaar tot grote onontgonnen hoogten opzwepen. Zucht. Zou Flying Lotus zijn antwoord al klaar hebben?



If indeed “you blows who you is,” as Louis Armstrong once famously said, then Stephen Bruner’s bass is a mainline to the soul of a man whose DNA was transcribed from the stars onto staff paper. His Flying Lotus-produced debut, The Golden Age of Apocalypse, offers both stone-cold skill and uncanny astrality, picking up where the pair left off on 2010′s Cosmogramma and further distilling the jazz current running through that landmark Lotus release. A longtime contributor to others’ albums, Bruner, aka Thundercat, is accompanied by an impressive cast ranging from Erykah Badu to members of Sa-Ra and J*DaVeY, to pianist Austin Peralta and his own Grammy-winning brother, drummer Ronald Bruner, Jr. Still, the end result is unmistakably a Thundercat record — a lush and magical document combining classic jazz fusion, futurist electronic strains and timeless musical seeking.

A native of South Los Angeles, Bruner found his instrument at the age of 4. That made him a late-bloomer in the house of Ronald, Sr., who drummed with the Temptations among others. His first bass was a black Harmony, and he practiced to the Ninja Turtles soundtrack until pops played him Jaco Pastorius. School was a blur of lessons, sessions and waking up for zero periods. At 15, he scored a hit in Germany as part of the short-lived boy band No Curfew. At 16, he toured Japan with soul man Leon Ware and joined thrash legends Suicidal Tendencies (he’s still their bassist). More road and studio time followed, with everyone from Stanley Clarke to Snoop Dogg to Eric Benet. Eventually the name Thundercat stuck, a reference to the cartoon he’s loved since childhood and an extension of Bruner’s wide-eyed, vibrant, often superhuman approach to his craft. As one writer put it, he’s “a mutant jazz cat,” nuff said.

Spanning a cosmic stew of players, locations and times, The Golden Age of Apocalypse was years in the making even though Bruner had never planned on releasing his own music. But Lotus spurred him on, and each song became a journey. There’s the ebullient “Daylight,” a soft whirl of bluesy piano, New Age synth, snapping beats and warm bass. There’s “Walkin’,” an upbeat soul strutter powered by Bruner’s digitally distorted plucks. There are raw, improvised numbers like “Jamboree” and virtuosic bass pileups like “Fleer Ultra.” One of the album’s most stunning moments arrives with a spacious cover of George Duke’s “For Love I Come,” a taut beauty spangled with crystalline harp and keys. Bringing this string of divinely unexpected moments to a moody and cinematic close is “Return to the Journey.” There, Bruner sings, “Time will pass us by,” but listeners needn’t worry. Inside of this space, time really isn’t a thing. (www.brainfeedersite.com/)

De Duitse broertjes Schwarz hebben een feestje te vieren en doen dat met een ode aan hun thuisbasis Club Watergate in Berlijn. Eigenlijk is het derhalve niet meer (maar ook niet minder) dan een uurtje fijn plaatjes draaien met Tiefschwarz. Sommige deuntjes zijn bijzonder prettig (zoals John Robert’s Lesser) en andere waaien een beetje weg met de wind. Een plaatje dus om je lekker bij op te doffen en daarna af te taaien naar de plaatselijke club.

Anders Trentemoller is een van de meest gevraagde remixers van vandaag de dag. Hoewel de meesten hem positioneren in de dancescene, het muzikale gezichtsveld van Trentemoller reikt een stuk verder. Reworked/Remixed is een overzicht van remixen waar hij zijn handtekening onder heeft gezet. Natuurlijk komen er een aantal van zijn eigen composities voorbij, maar ook remixen die hij deed voor o.a. Unkle, Franz Ferdinand, Depeche Mode en Modeselektor zijn op deze compilatie bij elkaar gebracht. Twee cd’s derhalve, met op en top variatie!

Tracklist
CD1

01. Trentemøller - Sycamore Feeling (Marie Fisker Version)
02. UNKLE - The Answer feat. Big in Japan (Baltimore) (Trentemøller Remix)
03. The Dø - Too Insistent (Trentemøller Remix)
04. Trentemøller - Tide (Efterklang Remix)
05. Trentemøller - Silver Surfer, Ghost Rider Go !!! (Andrew Weatherall Prinz Mix)
06. Franz Ferdinand - No You Girls (Trentemøller Remix)
07. Trentemøller - Tide (Modeselektor's Last Remix Ever)
08. Modeselektor feat. Thom Yorke - White Flash (Trentemøller Remix)
09. Lars and The Hands Of Light - Me Me Me (Trentemøller Remix)
10. Kasper Bjørke - Does Not Matter feat. The Pierces (Trentemøller Remix)
11. Trentemøller - Tide (Alternative Instrumental Version)

CD2

01. Trentemøller - Neverglade (Trentemøller Remix)
02. Chimes And Bells - The Mole (Trentemøller Remix)
03. Trentemøller - ... Even Though You're With Another Girl (I Blame Coco Version)
04. Efterklang - Raincoats (Trentemøller Remix)
05. Trentemøller - Neverglade (UNKLE Surrender Sounds Session #16)
06. Depeche Mode - Wrong (Trentemøller Club Remix)
07. Sleep Party People - The Dwarf And The Horse (Trentemøller Remix)
08. Mew - Beach (Trentemøller Remix)
09. Trentemøller - ... Even Though You're With Another Girl (Kollektiv Turmstrasse Remix)
10. Giana Factory - Dirty Snow (Trentemøller Remix)
11. Trentemøller - Neverglade (Instrumental Version)

Het überhippe platenlabel Mad Decent brengt met gepaste trots de eerste compilatie met achttien nummers, “hand selected by our leader Diplo”. Wie Diplo niet kent van zijn invloeden op M.I.A., Santigold en Beyoncé of zijn Major Lazer-project met Switch, heeft er genoeg aan te weten dat deze schijf barst van de wereldse bangers waar je ieder feestje gegarandeerd laat knallen. Denk baile funk, denk Angolese kuduro en moddervette beats. Denk Diplo.

Nadat de Amerikaanse hiphop-producer RJD2 in 2002 het inmiddels klassieke album Deadringer uitbracht, bleek het moeilijk om het niveau vast te houden. Een aantal middelmatige platen volgden en het qua genre DJ Shadow-achtige materiaal werd ingeruild voor een exercitie in dubieuze singer/songwriter-pop. Het lijkt er op dat RJD2 met het project Icebird deze identiteitscrisis van zich af heeft geschud. Met de zanger Aaron Livingston (The Mean) hheft hij een puike popplaat gebrouwen die in het verlengde ligt van bv. Gnarls Barkley en de poppy kant van The Roots. The Abandoned Lullaby is zeer divers en ligt uitermate prettig in het gehoor. Uptempo soul, jazzrock, reggae en pure pop gaan hand in hand op deze aangename kennismaking met Icebird. Charmed Life, Going and Going, King Tut en Spirit Ache, het zijn een paar prettige pareltjes op een prima, soulvol album.

Psychedelische Soul, uitgevoerd door een stel Californische bleekscheten, dat is ook Stones Throw. Avontuurlijke, organische muziek waarvan je het direct zou geloven wanneer men zou beweren dat het uit het begin van de seventies afkomstig is. David Axelrod en Galt McDermott (Hair) zijn referenties die me zo te binnen schieten, maar er klinken ook duidelijke echo's van Minnie Ripperton en Sly Stone in door. Een tikje zweverig, maar zeer muzikaal. De afzonderlijke bandleden speelden al met Alicia Keys, Lauryn Hill, 50 Cent en Pharoahe Monch en hopelijk zijn ze ook als The Stepkids snel live te zien in ons land. Dit is namelijk een heerlijk authentieke jazzy soulplaat vol experiment, die ook nog eens prettig geprijsd is. Wat mij betreft de beste retro-soulplaat van het jaar.

Dankzij Cocaine In My Brain is Dillinger in ons land zonder twijfel de bekendste Jamaicaanse toaster. Met generatiegenoten als Trinity en Clint Eastwood zette hij een nieuwe standaard in zijn tak van sport. Deze verzamelaar brengt zestien tracks uit de gouden jaren zeventig samen. Cocaine – in een merkwaardig soort discomix – uiteraard, en ook opvolger Marijuana In My Brain, het enige reggaenummer waarin de Noord-Hollandse stad Haarlem wordt bezongen. Basis is telkens het betere dubby drum- en baswerk, waarover Dillinger als geen ander zijn ding doet.

Niet te verwarren met de gelijknamige plaat van Scientist of die van Tappa Zukie. Dit is een nieuwe en zeer geslaagde compilatie van tracks die voormalige Skatalites-saxofonist in de jaren zeventig opnam onder de hoede van producer Bunny Lee. Dat betekent een muzikaal fundament van de hardste rootsdub, gemixt door het puikje van de Jamaicaanse knoppenschuivers, waarover McCook als een dolle aan het soleren slaat. Het lijkt af en toe wel jazz.

Ska en daarmee ook reggae begon in het begin van de jaren zestig in Studio One, opnamefaciliteit en tevens soundsystem van Clement ‘Sir Coxsone’ Dodd, die nog decennialang de markt bleef bestoken met eersteklasmuziek. De sound haal je er nog steeds uit, alles wat hij maakte met behulp van de Skatalites en wat daar weer uit voortkwam heeft erg veel soul en warmte. Tot en met de huidige tweede lichting dancehall hoor je de echo’s van Studio One, de catalogus is de backbone van de Jamaicaanse muziek. Een dwarsdoorsnede is nu verzameld op dit schijfje, jongste aanvulling in een lange reeks die Soul Jazz Records uitbracht met telkens weer nieuwe grepen uit het schier onuitputtelijke archief. De oudste opname stamt uit de oertijd, de jongste komt uit 1980: This Love van voormalig Skatalites-vocaliste Doreen Schaeffer. Tussendoor pompt en stuitert het naar hartelust, met opnieuw opnamen die zelfs de meest doorgewinterde liefhebbers verrassen.

Als geen ander is producer Bunny ‘Striker’ Lee verantwoordelijk geweest voor de opkomst van de reggae. Zijn eerste hit scoorde hij in 1967: Roy Shirley’s Music Field. Daarmee opent ook deze verzameling van 22 toppers uit het eerste decennium van Lee’s heerschappij. Louter hits. Dingen als Cherry Oh Baby, Better Must Come en Wet Dream hoeven verder geen toelichting. Lee had het zeldzame vermogen om het neusje van de vocale zalm eruit te vissen. We horen Horace Andy in topvorm, Cornell Campbell en vele anderen. Tegen het slot nog wat fijne dub en toasters. Jah Stitch’s klassieker Strickly Rockers is een waardige afsluiting.

Ruim een jaar voor haar officiële debuutalbum Murmurios, was Cristina Branco reeds in ons land voor enkele concerten en een rondvaart door de grachten van Amsterdam. De Portugese fado was tot dat moment zo ongeveer synoniem aan Amalia Rodrigues en voor de kenners natuurlijk aan Alfredo Marceneiro. Cristina Branco was zelf nauwelijks opgegroeid met fadomuziek, maar werd er tijdens haar studententijd dusdanig door aangestoken zodat het al snel haar passie werd. Op deze cd staan feitelijk haar vroegste opnames en slechts enkele nummers zouden later op haar eerste twee albums worden opgenomen. Spoedig zou de zgn. novo fado gestalte krijgen. Eerder verschenen deze opnames trouwens als Cristina Branco In Holland.

Duoproject van de Spaanse folk- en jazz-zangeres Maria Del Mar Bonet en de gelouterde pianist Manel Camp, waar ze ruim twintig jaar geleden ook al eens een album me opnam. Maria zingt zowel in het Catalaans als in het Frans en Engels poëtische teksten van haarzelf en Miquel Angel Riera, naast covers van o.a. As Tears Go By, Lover Man en Gershwin's Embrace Me. Het album is geheel akoestisch en bevat slechts piano en stem. Meer hebben ze ook niet nodig om optimale diepgang te verkrijgen. Een beetje rook op het toneel is het enige, maar ditmaal wordt er geen dvd bijgeleverd. Toch is het geluidstechnisch ook een hoogstandje te noemen, zo simpel als het lijkt. De warmte straalt als het ware uit je luidsprekers en dat is precies wat we nodig hebben de komende wintermaanden. Maria's stem combineert uitstekend met een glas wijn of een late night diner bij kaarslicht. Daarmee is deze dubbelcd een welhaast perfecte decemberplaat.

Ondanks een muzikale carrière van inmiddels al zo’n vijftien jaar, veel succes in zijn thuisland Italie, en wereldwijd uitstekende kritieken, heeft Gianmaria Testa zijn baan als stationschef nog niet opgezegd, en plant hij zijn tournees in nauw overleg met de vakantieplannen van zijn collega’s. Zijn nieuwe album zal hem echter alleen maar meer redenen brengen om dat achter zich te laten, want wilde hij in het verleden nog wel eens ondersneeuwen in de vergelijking met Paolo Conte, dat juk gooit hij nu van zich af. De kaart van het donkerbruine, groezelige stemgeluid wordt nog steeds maximaal uitgespeeld, maar met de rock-invloeden in Lasciame Andare en, middels een gierende gitaar, in Cordiale Saluti zet hij een volstrekt eigen stijl neer.

Het kon haast niet uitblijven dat er een dvd zou verschijnen van deze supergroep rond Joe Bonamassa en Glenn Hughes. Live In Europe is opgenomen in Berlijn, Munchen en Hamburg en spat door het gebruikmaken van veel camera’s en hoogwaardige opnameapparatuur van het scherm af. Dit, naast het vakmanschap van de band, zorgt er tevens voor dat deze dvd prettig wegkijkt en luistert. Hoewel er vast wat zaken in de studio bijgewerkt zijn, zo is er een extra gitaarlijntje in Black Country te ontdekken, is de band gegroeid en klinkt als een goed geoliede machine alhoewel Sherinian wat mij betreft op sommige momenten wel wat prominenter in de mix had mogen voorkomen. Muzikaal worden beide albums van de band belicht aangevuld met een magistrale versie van The Ballad Of John Henry van Bonamassa en een magistraal Burn van Hughes’ oude band. Zondermeer een prachtige concertregistratie die aangevuld is met een tweede schijf waarop een kleine documentaire terug te vinden is over het tot stand komen van de band, de tour en van deze dvd. Alles verpakt in een mooie hoes, wat willen we nog meer?

Cradle Of Filth is altijd al een band geweest die stiltes tussen hele albums graag verstoort met het creatief oppoetsen, het bijbuigen van oud werk en een kleine geste in de vorm van nieuw werk. Zo ook met dit acht tracks durende mini-album. In de vorm van Thank Your Lucky Stars krijgen we een nieuw nummer voorgeschoteld. Een vertrouwd heavy geluid. De navolgende nummers verschillend flink in kwaliteit. Zo klinkt Lilith Immaculate in de lange versie prima, maar hebben de demo-opnames van onder andere Forgive Me Father en The Persecution Song minder toegevoegde waarde. Net als de remake van het gitaarloze Summer Dying Fast en de remix van Forgive Me Father. De bijbehorende DVD klinkt met tien live-nummers op Graspop en een 'on the road' documentaire zeker interessant, maar helaas mogen we daar nog geen blik op werpen.

Met zoveel bombarie als Evanescence de wereld veroverde, zo stilletje werd het enige tijd geleden rondom de band. Maar met het aanhoudende vertrouwen in de female rock-pop-metal muziek ligt er nu een nieuw album. En de band blijft er eentje om rekening mee te houden. Niet in de laatste plaats door de bands bevallige frontvrouw Amy Lee. Zij neemt op dit album wederom de meeste prominente rol voor haar rekening. Hoor bijvoorbeeld haar kenmerkende hoge, lange uithalen in Made Of Stone. Of de wat stevige zanglijnen van Erase This. En natuurlijk mag een ballad ook niet ontbreken. Ditmaal met de titel Lost In Paradise. Het past allemaal prima binnen het plaatje van de typische Amerikaanse gothic-metal. En dat is ook wel het nadeel van deze plaat. Er is geen greintje vernieuwing te bespeuren. Fans van eerder werk kunnen dus gelijk toehappen.

Met als ondertitel 20 Years Of Chaos & Confusion brengt Hypocrisy een fraai pakket uit waarin een concert dat de band in 2010 in het Bulgaarse Sofia gaf, centraal staat. Op twee cd’s staan achttien tracks die uit die twintig jaar Hypocrisy komen. Vanaf de opener Valley Of The Damned is duidelijk dat we Hypocrisy beslist niet moeten afschrijven. We horen een strakke band die zich met verve door een set klassiekers heen speelt. Als tenslotte Roswell 47 aan bod komt is het dak er al lang af en het publiek door het lint. De opnamekwaliteit is geweldig goed en daarom leent het album zich als een reguliere best of. Maar er is meer: er is een DVD toegevoegd met uiteraard het concert, een fraaie documentaire over de band en een videoclip van Weed Out The Weak.

Mustaine lijkt zo langzamerhand aan het langste eind te trekken want waar Metallica met een gedrocht lijkt te komen, zorgt de hernieuwde samenwerking met Dave Ellefson voor opnieuw een prima plaat. Nu leek Dave het de laatste jaren op eigen houtje ook wel te redden, het lijkt er op dat Ellefson net dat beetje extra toevoegt aan de band. Th1rt3en is het resultaat en is zoals de naam al doet vermoeden het dertiende studioalbum van de band. Dertien tracks die een klassiek Megadeth-karakter hebben zonder direct een kopie te zijn van eerdere nummers. Toch komt er hier en daar iets bekends naar voren. Millenium Of Te Blind en New World Order waren bijvoorbeeld in demovorm als bonustrack op Youthanasia te vinden terwijl Black Swan stamt uit de United Abominations-tijd. Opgewarmde broodjes? Misschien maar er zijn wel meer bands die teruggrijpen op eerdere demo’s dus dat mag geen bezwaar zijn, zeker daar de nummers niet alleen een duidelijk een kop en een staart hebben en prima voor elkaar zijn maar ook omdat ze goed aansluiten bij de rest van het gedegen materiaal. Muzikaal ook tiptop in orde en dus is Thirteen, laten we die titel maar aanhouden, daarmee gewoon weer een uitstekende Megadeth-plaat geworden.

Het Canadese Threat Signal heeft zijn derde cd simpelweg Threat Signal genoemd. Wellicht om het overzicht te behouden, want hun moderne metal is overweldigend en spijkerhard. Volgens ongeschreven wetten knallen moderne heavy metal bands er tegenwoordig vanaf het begin direct vol in. Opener Uncensored bewijst dat. Metalcore vermengd met pure thrashmetal en zanger Jon Howard die woedend blaft en zingt met eenzelfde stemkleuring als Linkin Parks Chester Bennington.

De laatste jaren hebben we al redelijk wat liveplaten om onze oren gekregen, de een van wat betere geluidskwaliteit dan de ander. Live In Armenia valt op door de goede kwaliteit enerzijds maar ook door de songkeuze aan de andere kant. Twee jaar geleden opgenomen na het uitbrengen van het uitstekende Wake The Sleeper was er eindelijk in de set weer vers bloed te vinden en die nieuwe tracks worden hier dan ook met een flinke gretigheid vertolkt waarbij niet alleen het vakmanschap van de band opvalt maar ook duidelijk wordt wat een geweldenaar de dan nieuwe drummer Russell Gilbrook is. Zeven tracks van eerder genoemd Wake The Sleeper en een aantal klassiekers zoals July Morning, Gypsy en Look At Yourself. Naast de twee cd’s vinden we bovendien een beeldregistratie van het concert. Bovendien is alles gevat in een fraai digipack. Fraaie uitgave en voor degene die een liveplaat willen hebben van de laatste tijd is deze uitgave veruit te prefereren boven de official bootleg-serie. Het was een fijne avond in oktober 2009.

Met Gazpacho en Airbag begint Noorwegen zich eindelijk te roeren in de prog rock. Waar Zweden de ene na de andere wereldband voorbrengt, bleef het bij de buren angstig stil. Airbag moet daar verandering in brengen. Net als op hun debuut Identity is de uiterst sfeerrijke muziek sterk beïnvloed door Pink Floyd. Gitarist Bjørn Riis is daar met zijn Gilmouriaanse slepende solo’s in hoge mate verantwoordelijk voor. Zo klinkt het tweede deel van Never Coming Home als een verloren gewaande outtake van Animals. Hoogtepunt van All Right Removed is het 17 minuten durende fantastische epos Homesick, waarbij we het opzichtige citaat uit Shine On You Crazy Diamond graag met de mantel der liefde bedekken. De beklemmende instrumental Light Them All Up toont bovendien aan dat ze geheel op eigen kracht even indrukwekkende muziek kunnen maken.

Afgelopen april verscheen Amaranthe’s titelloze debuut, dat opviel door de combinatie van een stevige sound en erg poppy keyboards. Buiten Finland en thuisland Zweden werd de plaat nauwelijks opgemerkt en daarom gaat die nu in opgewaardeerde versie in de herhaling. Aan de CD zijn twee extra tracks toegevoegd in de vorm van Breaking Point en Splinter In My Soul. Daarnaast een DVD met de clips van de singles Hunger en Amaranthine en een documentaire van hun Europese tour van dit jaar.

Fans en luisteraars die na Lunatic Soul (2008) en Lunatic Soul II (2010) nu Lunatic Soul III verwachten, worden door Impressions beslist verrast. Waren The Black Album en The White Album fraaie, sprookjesachtige albums volop broeierige sfeer, intense zang en klare akoestische gitaren, Impressions is een instrumentale plaat die nog het meest weg heeft van een soundtrack. Mariusz Duda is zanger/bassist van Riverside, een populaire prometalband uit Polen. Lunatic Soul is zijn soloproject waar hij zijn meer romantische kant laat zien; veelal schitterend en vol schoonheid. Op Impressions kiest hij met atmosferische stukken en elektronica echter voor een andere weg. De warmte en stralende gloed die van de eerste twee Lunatic Soul-cd's afspatten, maakt nu plaats elektronisch impressionisme; waardoor Impressions vooral een ambient-album is.

Agrippina is een van de minst sympathieke hoofdpersonages uit de operageschiedenis. Ruim drie uur is zij met niets anders bezig dan list, bedrog en manipulatie, allemaal om haar zoon Nero op de keizerstroon te krijgen, wat uiteindelijk nog lukt ook. Ook de andere personages worden gedreven door eigenbelang, met als enig uitzondering Ottone, hier fenomenaal gezongen door dé countertenor van het moment Bejun Mehta, al valt hij voor de verkeerde vrouw. De rolbezetting bij deze nieuwe opname van René Jacobs en de Akademie für Alte Musik Berlin is sowieso nagenoeg perfect, want wat Alexandrina Pendatchanska in de titelrol aan finesse mist, maakt ze dramatisch meer dan goed. Dat is duidelijk te zien op de prachtige documentaire die bij deze opname gevoegd is, maar echt bijzonder is dat Jacobs voor de oerversie van de opera kiest. Dat betekent minder aria’s in de derde akte en teveel recitatieven, maar wel een hartverscheurend duet. De befaamde opname van Gardiner heeft er een geduchte concurrent bij.

In het noorden van Spanje werd in de Middeleeuwen het nonnenklooster van de hogere klasse Las Huelgas gesticht. De Codex Las Huelgas is een verzameling polyfone en monofone kerkelijke en wereldlijke gezangen uit de dertiende en veertiende eeuw. Het is een zeer interessante verzameling met werken in verschillende Europese stijlen. De vrouwen van vocaal ensemble Anonymous 4 gaan er van uit dat deze liederen gezongen werden door de nonnen zelf, en niet, zoals ook wel verondersteld werd, door een ingehuurd mannenkoor. In navolging van de nonnen voert Anonymous 4 een selectie van de werken uit, op hoog niveau. Het abum neemt de luisteraar mee op een dag in het leven van de nonnen: voor elk moment is er een lied. Het kwartet brengt de oude muziek op een authentieke wijze, zeer levendig en levend!

Merula, Uccellini, Viviani, Colombi, Guerrieri. Voor het grote publiek zijn deze Italiaanse barokcomponisten onbekenden. Voorlopers van Vivaldi en Händel, verbonden aan hoven van koningen en hertogen of aan bisdommen en kerken in een periode waar de ontwikkeling van de viool grote sprongen maakte. Het zorgde voor verbetering van de speeltechniek en uitbreiding van het repertoire. Enrico Gatti neemt je mee naar de 17e eeuw en geeft je een kijkje in deze wereld. Soms dartel en frivool, soms ingetogen dan weer krachtig. Het geeft een sfeer van musiceren aan het hof, in de kerk of daarbuiten. Gatti en zijn Ensemble Aurora maken de titel van de fraai vormgegeven cd waar: de kunst van de viool in Italië.

DO 27 SEP 19:00: Presentatie Tijl Beckand & Iris Hond in Concerto Utrechtsestraat 52-60, Amsterdam

Donderdag 27 september (19:00) presenteren Tijl Beckand en Iris Hond de cd's 'Muziek Tussen Hemel en Aarde' en 'Iris' bij Concerto in de winkel. Iris komt met een rijdende vleugel vanaf het Rembrandtplein en gaat daarna op de brug bij Concerto spelen. Tijl Beckand zal in de winkel een presentatie geven over klassiek en zijn nieuwe compilatie 'Muziek Tussen Hemel en Aarde' bespreken. Op deze avond zal ook het nieuwe album van Janine Jansen voor het eerst te koop zijn.

Aandacht voor klassieke muziek bij de publieke omroep is er zeker, maar een veelal voor een klein, doorgaans al zeer goed geïnformeerd publiek. De tiende van Tijl brengt daar verandering in. Op een voor een breed publiek toegankelijke wijze vertelt Tijl Beckland vol enthousiasme over zijn passie, en illustreert dat aan de hand van muziekfragmenten en beroemde gasten. Daarbij komt hij regelmatig ook met minder bekende feitjes, waardoor het programma ook voor kenners aan te raden is. Op deze dubbel-cd laat Beckland een aantal klassiekers de revue passeren, op de eerste schijf met zijn toelichtingen, op de tweede naturel. Een prima inleiding voor wie met klassieke muziek wil kennismaken maar niet weet waar te beginnen.

Tweede beschrijving:
Tijl Beckand biedt met dit album de sleutel tot de schatkamer van de Klassieke Muziek. Deze bevlogen improvisator en tv-persoonlijkheid steekt niet alleen onder stoelen en banken dat hij van Klassieke Muziek houdt, maar dat hij daar ook verdienstelijk over kan vertellen. Woensdag werd het tweewekelijkse programma ‘De tiende van Tijl’ Klassieke Muziek uitgezonden, waarin hij onder meer aandacht besteed aan Arthur en Lucas Jussen, die inmiddels zijn doorgedrongen tot de pop album chart. Dit album bestaat uit aansprekende iconen uit de Klassieke Muziek voorzien van informatieve en bevlogen teksten. Een aanrader voor iedereen die de rijkdom van Klassieke Muziek nader wil ontdekken.

In 2005 begon het Berlijnse Atemis Quartet aan een ambitieus project: alle strijkkwartetten van Beethoven opnemen én in concertzalen over de hele wereld ten gehore brengen. Die queeste werd eerder dit jaar voltooid met de zevende cd. De losse albums werden terecht al zeer lovend ontvangen, maar bij het verschijnen van deze complete set, aangevuld met niet eerder uitgebrachte opnamen van het ‘harp’-kwartet en de bewerking die Beethoven zelf maakte van de negende pianosonate, is pas echt hoorbaar hoe consistent goed het Artemis Quartet speelt. Frivool waar het kan, uiterst beheerst in de late kwartetten en zeer helder vastgelegd. (HDr)

De Zwitserse klarinettist Reto Bieri zoekt op zijn debuut voor ECM de grenzen van zijn instrument op. Zo komen in de eerste noten van Holligers Contrechant drie octaven voorbij en wordt alles van de speler gevraagd. Sciarrino’s Let me die before I wake laat maakt in contrast de stilte bijna tastbaar, terwijl de meer melodische kanten van het instrument aan bod komen in Berio’s Lied en Carters Gra werkelijk alle kanten opbuitelt. Bieri speelt het allemaal moeiteloos, zonder te vervallen in louter virtuositeit.

Barokmuziek uit het Amazonegebied: een buitengewoon interessante geschiedenis over muziek als bindmiddel. Met het Christelijke geloof brachten de missionarissen muziek uit Europa mee naar Zuid-Amerika, muziek die zich ging mengen met Indiaanse muziek. In de streek van Moxos, Bolivia, zijn oude partituren bewaard die de laatste jaren naar buiten zijn gekomen: barok vermengd met volksmuziek, in een nog steeds springlevende traditie. Op dit album wordt een aantal werken uit Moxos vol overgave uitgevoerd door jonge Bolivianen. Ensamble Moxos is ondanks de jonge leden een ervaren ensemble dat veel reist. Dit is een verrijking voor de (Europese) oude muziekwereld!

Russische romantische liederen bieden een onuitputtelijke bron van poëtische figuren en prachtige melodieën.
Onder leiding van de Nederlandse chef-dirigent Marcel ‘Nicolajevitsj’ Verhoeff heeft het uit 16 man tellende Don KosakenChor Russland al veel fraais afgeleverd als het gaat om een harmonieuze combinatie van vocale en instrumentale werken. Op deze CD wordt het koor begeleid door solisten van het Staatsensemble ‘Philarmonia’ met een interessant instrumentarium: een drietal soorten balalaika, domra en bayan.
Keer op keer ook is de luisteraar in de ons achterliggende periode door dit geweldige koor al getrakteerd op die zo kenmerkende werken van Russische componisten. Een immens spectrum van de Russische vocale lyriek, zoals alleen zij dit kunnen. Een treffend voorbeeld ook van hoe cultuur en kunst de mensen tot elkaar brengen.
Op de thans voor ons liggende CD ‘A Russian Romance’ is dat al niet anders. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de Mussorsky-Fantasy en de medly van bekende thema’s van diverse Russische Componisten (beiden geheel instrumentaal). Ook de uitvoering van het Strelzy Koor uit de opera Khovanshchina valt op. En dan hebben we het nog niet gehad over de overige uitgevoerde liederen zoals het toepasselijke slotakkoord met de track ‘A Russian Romance’: een medly van Russische “evergreens”.
Zoals van het Don KozakenChor verwacht mag worden: verstild maar ook als dit nodig is uit volle borst vanuit het hart gezongen. De beleving van de ziel van Rusland! Een aanrader voor iedere liefhebber van met name de Russische koorzang.

Het veelzijdige Ensemble Schönbrunn viert dit jaar haar zilveren jubileum. Naast een thematisch album met Bach’s fluitwerken in b-klein (B minor), wordt een extra schijfje met vijftien stukken uit voorgaande albums geleverd. Het Ensemble voerde met veel succes werken van Bach tot Haydn uit. In 2012 volgen werken van Debussy. Naast een uitstekende uitvoering van een Sinfonia, Sonate, en Suite, wordt de eerste versie van het vijfde Brandenburgse Concert gespeeld, waarin duidelijk de verschillen met de gepubliceerde versie opvalt. De b-klein staat synoniem voor het sombere, toch weet de fluit in een gloed van vuur veel licht te brengen.

Deze CD biedt een verrassende combinatie van Dvoráks Vioolconcert (1879) en Gershwins “An American In Paris” (1928), waarbij in het laatstgenoemde werk Gershwin zijn impressies van Parijs laat weerklinken. Het grote werk op dit album is Dvoráks Vioolconcert, dat door Liza Ferschtmans stralende spel, zilverachtig in de hoogte, smachtend waar nodig, een prachtige uitvoering krijgt. Haar (streek)techniek is nergens geforceerd en verder is er sprake van voortreffelijk samenspel met het orkest (derde deel!). Ferschtman zoekt op andere plaatsen mooi de breedte op in het tempo, zonder dat het de muzikale doorstroom verstoort. De opname is wat ruimtelijk, maar daartegenover staat een mooie natuurlijke balans tussen solist en orkest. Vermeldenswaard is de prachtige strijkersklank van het NPO, die zeker bijdraagt aan deze fraaie uitvoering.

Vier jaar na haar eerste Vivaldi album brengt de uiterst succesvolle Argentijns Franse celliste Sol Gabetta drie cello concerten van Vivaldo, een cellosonate en celloconcerten van Leonardo Leo en Giovanni Platti. Het werk van Platti (die van 1730 tot 1763 in Duitsland werkte) werd onlangs in Würzburg gevonden en nu voor het eerst uitgebracht. Gabetta wordt begeleid door een Ensemble van specialisten, die onder leiding van haar broer Andres op authentieke instrumenten spelen. Een mooi album met prachtige muziek, die laat zien dat door het voorbereidende werk van Vivaldi de cello haar eigen plek als solo instrument verwerft. Aanrader!

Vittorio Grigolo (34) wordt nog altijd als een jonge tenor gezien, ook al stond hij twintig jaar geleden voor het eerst met Pavarotti op het podium. Met zijn prachtige zondoorschijnende stem brengt Grigolo zeventien aria’s van Rossini, Puccini en Verdi, maar ook die van Ernesto de Curtis, Giovanni d’Anzi en Renato Rascel, die het album onbetwist Italiaanse tintje geeft. Voor Vittorio Grigolo is er altijd een weerzien met Rome (Arrivederci Roma), naast Core ‘ngrato en Torna a Surriento zingt hij het oorstrelende Chitarra romana. Een veelbelovend talent die prima op sterkte komt om straks in de zwaardere rollen op de internationale podia te schitteren.

Hoewel de shô, het traditionele Japanse instrument dat ook wel wordt omschreven als mondorgel, door enkele westerse componisten is gebruikt, klinkt het in onze oren zeer exotisch, zelfs al wordt het ingebed in vertrouwde (orkest)klanken. De shô staat centraal in drie van de vier stukken op deze cd met werken van Toshio Hosokawa (1955). Sakura für Otto Tomek is een solostuk, Landscape V combineert de shô met ijle strijkers en in Cloud and Light met compleet orkest. Het resultaat is wonderschoon, maar ietwat statisch en zonder grote dynamische verschillen, waardoor Hosokawa zich (nog) niet kan meten met beroemdere landgenoten als Takemitsu.

Michel Pignolet de Montéclair introduceerde aan het Franse hof de contrabas. Hij gaf les aan kinderen van Couperin en discussieerde met Rameau. Hij componeerde in alle genres waaronder de kamercantate (voor 1 of 2 solisten met strijkers). Veelal gaat het om historische of mythologische onderwerpen. Emma Kirkby zingt met haar gouden stem drie Franse Cantates en één Italiaanse (La morte di Lucreatia). Montéclair maakt optimaal gebruik van het beperkte instrumentarium om maximaal effect te scoren. Dame Emma Kirkby geeft een perfecte interpretatie met London Baroque, waarbij het Le retour de la paix een wervelende opening van dit album is.

Rachel Kolly d’Alba (1981) heeft een fraai programma opgenomen met muziek van rond de vorige eeuwwisseling van Saint-Saëns, Chausson, Ravel en de Belg Ysaÿe. Jammer dat het spel van d´Alba niet overal even gelukkig uitvalt. Haar bravoure kan niet verhullen dat haar techniek niet vlekkeloos is, vooral hoorbaar in het 3e vioolconcert van Saint-Saëns. D’Alba heeft een wat rafelige streekvoering met een eenvormig snel vibrato. De (beroemde) flageolettonen aan het slot van het tweede deel zijn qua zuiverheid op en soms over het randje. Bij de rest van het album speelt haar techniek wonderlijk genoeg een minder negatieve rol. In de overige werken is d’Alba gelukkig beter in vorm, en voelt zich meer thuis in de muziek, waardoor haar muzikaliteit de overhand krijgt.

La Risonanza onder leiding van Fabio Bonizzoni heeft Gli Strali d’ amore van de Franse componist André Campra vastgelegd. Afgewisseld met delen van sonates van Clérambault worden door de drie solisten de recitatieven en aria’s gebracht. Het geheel is een pastiche, een reeks aria’s uit verschillende opera’s met elkaar verbonden door de recitatieven. Dat Bonizzoni les heeft gehad van Ton Koopman is goed te horen in de strakke lijnen en de expressie van de zangers. Vooral de sopraan Roberta Invernizzi, met wie Bonizzoni vaker heeft samengewerkt, geeft haar visitekaartje nog maar eens af.

Hoewel voor menigeen Glenn Gould onlosmakelijk verbonden is aan Bachs Goldberg-variaties, bestaan er niet alleen vele andere opnames, maar ook diverse arrangementen. Opmerkelijk genoeg verschijnen vrijwel gelijktijdig twee nieuwe bewerkingen. Fretwork maakte voor Harmonia Mundi een intrigerende bewerking voor zes viols, het Leopold String Trio met een absolute glansrol voor Isabelle van Keulen laat de aria en variaties klinken middels viool, altviool en cello. Vooral in de canons werkt deze bewerking wonderwel en werpt zo een nieuw licht op een van Bachs beroemdste composities.

Tijdens de Renaissance (1425-1600) waren vier of zesstemmige gezangen (madrigalen) op veelal wereldlijke teksten zeer in zwang. Monteverdi was één van de eerste componisten die madrigalen voor solo (met basso continuo) schreef en daarbij de emotie in de stem legde. Dit dubbele album geeft een impressie van beide vormen. Op de eerste cd de prachtige stem van Montserrat Figuras (begeleid door Ton Koopman en andere topmusici) die zowel profane als sacrale solowerken zingt. De tweede cd bestaat uit liederen uit het achtste boek waarin Figuras schittert met eersteklas stemmen en het orkest van haar man Jordi Savall. Juweeltjes van opgepoetste opnamen met een prachtig boekje voor een weggeefprijs.

Na 25 jaar kan het Emerson string Quartet terugkijken op spraakmakende opnamen en acht Grammy’s. Om hun overstap naar Sony te vieren, nemen zij voor het eerst in twintig jaar Mozart op door zijn laatste drie strijkkwartetten die Mozart aan de Pruisische koning beloofde. Speciaal voor de koning geeft Mozart ook een solorol aan de cellist. Het subliem spelende Emerson String Quartet staat bekend om haar bijzondere aanpak, waarbij de eerste en de tweede violist regelmatig van partij wisselen. Ook in deze opname wisselen de violisten van partij. Een mooie start op het nieuwe label dat ongetwijfeld met mooie opnamen zal worden vervolgd.

Acallam na Senórach is een Ierse tekst uit de 12e of 13e eeuw met verschillende verhalen over Sint Patrick en zijn reizen door Ierland. De jonge Engelse componsit Tarik O’Regan zette zes van deze verhalen op muziek. Hij heeft niet geprobeerd om in de oude Ierse stijl te componeren, maar zocht wel naar invloeden en klanken die toen ook in Ierland waren. Als opening en tussenspel worden twee traditionele Ierse trommels bespeeld. Daarna horen we prachtige tonale samenklanken met teksten in oud Iers en Engels. Het is moderne muziek die blij vlagen juist oud klinkt. The National Chamber Choir of Ireland onder leiding van Paul Hilier wordt begeleid door de Engelse klassieke gitarist Steward French, die ook interessante instrumentale interludes solo speelt. Het geheel is uitgegeven met een informatieve booklet met teksten, vertalingen en verklaringen.

Tien jaar geleden maakte stersopraan Anna Netrobko haar debuut in het Metropolitan en zong nadien vele grote rollen in het befaamde New Yorkse operahuis. Om dit jubileum te vieren, heeft Netrebko zelf een selectie gemaakt uit de vele niet eerder uitgebrachte archiefopnamen, waarbij zij opvallend genoeg niet kiest voor de grote dramatische aria’s, met uitzondering van de waanzinaria uit Lucia di Lammermoor, maar voor minder beroemde aria’s van Offenbach en Prokofiev. Onder de dirigenten onder anderen Gergiev, en als duetpartners schitteren Roberto Alagna en vooral Dmitri Hvorstovsky. Een mooi souvenir.

2835944] Vermaarde cellisten als Bernard Greenhouse en Siegfried Palm roemen de Kroatische celliste Jelena Ocic om haar cello talent en als één van de meest veelbelovende uitvoerders van moderne muziek. Op deze cd voert zij met Federico Lovato een bijzonder programma uit met transcripties van Ignaz Moscheles van een aantal preludes uit Das wohltemperierte Klavier van Bach en Carl Czerny’s transcripties van de negende vioolsonate (Kreuzer) van Beethoven. Dit programma wordt afgesloten met een cellosonate van Paul Hindemith die zich meer door Bach, Mozart, Reger en Brahms liet inspireren dan zijn tijdgenoten. Intense stukken die met veel passie en intensiteit worden uitgevoerd.

Zowel Pauline Oostenrijk als ook haar zus Nienke hebben inmiddels hun sporen in het klassieke metier ruimschoots verdiend. Nienke ontving als eerste hoboïste in 1999 de Nederlandse Muziek Prijs, zeg maar de allerbelangrijkste prijs en ook de hoogste staatsonderscheiding op het gebied van de Klassieke Muziek. Voorts is zij ondermeer lid van het Orlando Wind Quintet en het ensemble Nieuws Amsterdams Peil en wat zeker ook niet onvermeld mag blijven: zij is ook de vaste eerste hoboïste van het Residentie Orkest. Nienke is vooral een veelgevraagd en ook succesvol concert-soliste (Liederenzanger), maar zij stond ook al in tal van opera’s op het podium in diverse rollen die behoren tot het repertoire van met name de hoge sopranen.
Uiteraard hebben de dames ook in samenwerkingsverband al diverse producties op hun naam staan.Eén van die producties is te vinden op de hier besproken heruitgave op een 2CD-set van twee eerder apart uitgegeven albums in 2001.
De eerste CD is een verzameling van aria's voor sopraan en hobo van JS Bach, waar beide dames excelleren. Op de tweede CD een optreden van alleen Pauline met concerten van JS Bach en twee van zijn zonen JC Bach en CPE Bach. Beide opnames worden begeleid door de Amsterdam Sinfonietta o.l.v. van de dirigent (en de bekende cellist) Jaap ter Linden. Wat betreft de CD met de aria’s voor sopraan en hobo werd al eerder in de pers lovend geschreven vanwege de stijlvastheid en virtuositeit van beide dames. Het klinkt dan ook authentiek: zoals Bach het ook bedoeld moet hebben.
Dat een dergelijke opname in een kerk zo zijn voordelen heeft valt met name op bij de aria ‘Flöszt, mein Heiland’. Prachtig gewoon!
Het mag dan wel gaan om een heruitgave, maar wel uitgebracht met een re-mastering naar een SACD geluid! En ook niet onbelangrijk: tot eind januari 2012 ook opgenomen in de thans lopende actie Aangenaam Klassiek 2011en daarom heel gunstig geprijsd.

Hans Pfitzner en Siegfried Wagner (de zoon van) zijn beiden in 1869 geboren. Ze hebben met elkaar gemeen dat ze niet zijn uitgegroeid tot spraakmakende componisten, ook al hebben beiden uitstekende werken geschreven. De Slovaakse violist Juraj Cizmarovic voert met het WDR Rundfunkorkest Keulen onder leiding van Marcus Bosch, twee sprankelende vioolconcerten beeldschoon uit, die absoluut de moeite van het beluisteren waard zijn. Het zijn spannende enerverende werken, vol dynamiek en virtuositeit van de violist. Het album wordt afgesloten met een bewerking van Richard Wagner van Träume (Wesendonklieder) een melancholisch werk voor viool en orkest.

Prégardien heeft een enorme staat van dienst en is te horen op cd’s van alle grote platenlabels. Vanaf 2008 werkt hij nauw samen met het Nederlandse Challenge Classics, wat resulteerde in zeer goed ontvangen opnamen van Schubert en Wolf. Ook op dit album richt Prégardien zich op het Duitse lied, maar ditmaal wordt hij begeleid door Esemble Kontraste. De bewerking voor klein ensemble die Schönberg maakte van Mahlers Lieder eines fahrenden Gesellen vormde de basis voor dit bijzondere project, waarbij de hoofdmoot gevormd wordt door bewerkingen van Marcus Reisenberger van liederen van Schumann, waarbij de rol van de piano deels overgenomen wordt door klarinet, fluit, strijkers en subtiele percussie. Wilhelm Killmayer bewerkte zelf vier van zijn Hölderlin-Lieder voor het ensemble, dat kristalhelder speelt en de fenomenale stem van Prégardien optimaal tot zijn recht laat komen.

Elk najaar brengt het KCO een album met eigentijdse werken van het afgelopen seizoen. Deze keer staat het dubbele album in het teken van Mahler. Colin Matthews laat in zijn orkestratie van Mahlers onvoltooide pianokwartet de grootsheid van de latere componist horen. Ook in Vijf tragische liederen laat Geert van Keulen zich inspireren door de Kindertotenlieder. Willem Jeths grijpt in zijn Scale ‘le tombeau de Mahler’ terug op ervaringen van Mahler. Het album bevat tevens werken van van Detlev Galnert, Joey Roukens, Rodion Shchedrin, Matthew Hindson en van Lucia Berio. Stuk voor stuk topkwaliteit met een out of box ervaring.

Veertig jaar geleden – in de zomer van 1971 – gebruikte Dmitri Shostakovich zijn laatste krachten voor zijn vijftiende symfonie. Na de grote symfonische programma’s is dit een ingetogen werk, dat subliem door eredirigent Bernard Haitink met het Koninklijk Concertgebouworkest live in 2010 werd uitgevoerd. Het boekje bevat een goede beschrijving van de thema’s in deze symfonie. Jeugdherinneringen, citaten uit eigen werk en dat van collega’s, worden vermengd met geluiden die de componist tijdens zijn ziekte omgeven. Met soms donkere accenten, licht van toon ervaren we de slotmaten van een groot componist. Met deze indrukwekkende interpretatie voegt Haitink iets nieuws toe aan dit onderbelichte werk.

Mezzo-sopraan Stéphanie d’Oustrac is begiftigd met een prachtige stem. In dit gevarieerde programma met sacrale en profane liederen rondom Maria en Didone, die in de zeventiende eeuw bron van inspiratie zijn voor Cavalli, Scarlatti, Rossi, Faggioli, Falconieri, Strozzi, Marini, Monteverdi en Purcell. Er worden aria’s gezongen uit Lamento di Didone (Cavalli) en een wonderschoon Dido’s lament (Purcell). De muzikale begeleiding is van Amarillis, opgericht door barokspecialisten fluitist Héloïse Gaillard en klavecinist Violaine Cochard, die ruimschoot hun sporen in de authentieke uitvoeringspraktijk hebben verdiend. Een prachtig album waarop d’Oustrac met haar interpretaties schittert.

Met Istanbul ofwel het spoor volgend van Dimitrie Cantemir, bracht Jordi Savall een prachtig album met muziek uit het Osmaanse Rijk. Deze keer brengt Savall met name vocale werken uit Turkse, Armeense, Griekse en Joodse bronnen met uitstekende solisten en een exotisch verzameling instrumenten uit de regio. Dit album betekent reizen tussen 1430 en 1750 mede mogelijk gemaakt door de open hofcultuur van de Sultan, waardoor het Rijk uitgroeide tot een poort tussen Europa en Azië. Naast de fascinerende muziek een prachtig geïllustreerd boekje met informatieve essays over het muziekleven aan het hof van de Sultan.

Meesterpianist András Schiff heeft een enorme staat van dienst en geldt als een groot Schumann-expert. Voor ECM heeft hij een ingenieus programma samengesteld, waarbij hij teruggaat naar de manuscripten. Zo krijgen we de Fantasie in C niet alleen in de bekende versie te horen, maar ook het alternatieve einde, dat lang in een bibliotheek van Budapest verborgen was. Verder zeer beheerste uitvoeringen van Kinderszenen en Waldszenen, maar ook minder bekende werken als het vroege Papillons en de zelden gespeelde Geistervariationen – halverwege dit laatste pianowerk deed Schumann een zelfmoordpoging. Schiff speelt zeer onderkoeld, wat juist bij deze componist die maar al te vaak te emotioneel benaderd wordt, uiterst verfrissend werkt, en hij wordt daarbij geholpen door de glasheldere opname van de ECM-technici.

Stormachtig. Een betere omschrijving is niet te vinden voor deze live-opname van het in 2003 opgerichte Les Siècles, dat op authentieke instrumenten werken uit het einde van de negentiende eeuw speelt. Ditmaal maakt het orkest zelfs een zeer geslaagd uitstapje naar het begin van de twintigste eeuw, door het programma van Diaghilev’s Ballets Russes in het Parijs van 1910 te reconstrueren. En dus horen we niet alleen een spetterende versie van Stravinsky’s Vuurvogel, georkestreerd voor de instrumenten die op dat moment voorhanden waren, maar ook het ballet dat daaraan voorafging, met fragmenten van Glazounov, Sinding, Arensky en Grieg. De opname heeft de nodige ruwe kantjes, met overheersende percussie, maar zo klonk het een eeuw geleden waarschijnlijk ook. Fascinerend.

Door een dramatische gebeurtenis – dodelijk ongeval van een collega en vriend – legt Francis Poulenc zie toe op vocale werken, die als één van de parels van zijn oeuvre wordt gezien. Naast artistiek leider van het Chor des Bayerischen Rundfunks is Peter Dijkstra chef-dirigent van het Zweeds Radiokoor. Met ondermeer het moeilijke Figure Humaine, laat Dijkstra horen dat hij dit koor samen weet te smeden tot een eenheid met individuele kleurtinten. De uitstekende opname van Channel Classics levert een uniek resultaat op, waaruit opnieuw blijkt dat Dijkstra tot één van de beste dirigenten van zijn generatie behoort.

De pas 24-jarige Valeriy Sokolov maakt een stormachtig begin van zijn carrière door. Op zijn debuut-cd voor Virgin koppelt hij het geliefde vioolconcert van Tchaikovsky aan het notoir lastige tweede vioolconcert van Bartok. Hoewel beide concerten invloeden van traditionele volksmuziek laten horen, behoort Tchaikovsky duidelijk tot de negentiende en Bartok duidelijk tot de twintigste eeuw. Samen met het Tonhalle Orchester geleid door David Zinman laat Sokolov beide werelden samensmelten, waarbij hij niet alleen zeer beheerst maar ook vol drama durft te spelen, zodat vooral het overbekende vioolconcert van Tchaikovsky fris klinkt.

Keer op keer maakt het professionele kamerkoor Tenebrae indruk. Na Franse koormuziek van Poulenc en het Requiem van Victoria nemen zij nu Engelse koorwerken onder handen zoals het kroonjuweel van de Engelstalige koorliturgie de Songs of Farewell die Hubert Parry gedurende de Grote Oorlog schreef op teksten van dichters uit de zeventiende en negentiende eeuw. Het resultaat is een ontroerend klankspel waarbij de hogere registers regelmatig worden aangeraakt. Verder een imponerend Funeral Ikos van Tavener en liederen die door Bennett, Howells en Elgar werden gecomponeerd in herinnering aan Linda McCarthy, President Kennedy en Queen Victoria. Voor de liefhebbers van koormuziek een absolute aanrader!

Anna de Amicis (1733-1846) was een van de beroemdste sopranen van de tweede helft van de achttiende eeuw. ‘Ze zingt en acteert als een engel,’ schreef Leopold Mozart, en neef Wolfgang componeerde voor haar vier prachtige aria’s voor de opera Lucio Silla. Maar ook Gluck, J.C. Bach en minder bekende componisten als Jommelli en Myslivecek lieten zich door haar inspireren tot aria’s vol vocale hoogstandjes. Ze worden hartverscheurend mooi gezongen door de jonge Roemeense sopraan Teodora Gheorghiu, geen naaste familie van Angela, maar wel gezegend met een even indrukwekkende en vooral zeer flexibele stem. Mede dankzij Les Talens Lyriques en Christophe Rousset een van de betere debuut-cd’s van het jaar.

Arias for Anna de Amicis

Bach, J C:
Tortorella abbandonata (from Zanaida)
Mentre volgo in orno il piede (from Zanaida)

Borghi:
Tanto avezza alle sventure (from Il trionfo di Clelia)

Cafaro:
E fra tante tempeste...Se balena (from Antigono)

Gluck:
Qual vita è questa mai...Che fiero momento (from Orfeo ed Euridice)

Jommelli:
Miser’Armida...Odio, furor, dispetto (from Armida Abbandonata)

Mozart:
Vanne, t'affretta… Ah se il crudel periglio (from Lucio Silla)
In un instante... Parto, m’affretto (from Lucio Silla)
Sposo…mia vita… (from Lucio Silla)
Fra i pensier più funesti (from Lucio Silla)
Dalla sponda tenebrosa (from Lucio Silla)

Myslivecek:
Sorprender mi vorresti (from Romolo ed Erisilia)
Basta cosi vincesti (from Romolo ed Erisilia)

Teodora Gheorghiu (soprano)
Les Talens Lyriques, Christophe Rousset

Trio Suleika, bestaande uit Maurice Lammerts van Bueren (piano) Sanne Hunfeld (viool) Pepijn Meeuws (cello) viert haar tiende lustrum. Het succesvolle pianotrio (in het bezit van diverse belangrijke prijzen) speelt zowel klassieke als grensverleggende werken die in opdracht worden geschreven. Dit album bevat spetterende muziek van Maurice Ravel (Trio voor viool, cello en piano uit 1914) en een intrigerende bewerking van Alborado del gracioso uit Miroirs waarin een Spaanse furie wordt ontketend. Centraal werk is het indrukwekkende ontroerende Voyage à l’horizon……Seul…… van Kees Olthuis, dat een hommage is aan decorontwerper en schilder Harry Wich (1927-2002 en prachtig door dit Trio wordt gespeeld.

Claude Debussy is vooral bekend om zijn instrumentale werken. Hij heeft meer dan tachtig ‘mélodies’ geschreven waarvan de helft voor zijn vijfentwintgste. De Belgische bartion Jan van der Crabben – die al wordt vergeleken met José van Dam – weet de liefhebbers van de Franse muziek trefzeker te raken met zijn warme stemgeluid en volmaakte dictie. Samen met pianiste Inge Spinette zingt hij op overtuigende wijze liederen uit diverse perioden, waarbij de gedichten van Paul Verlaine de boventoon voeren. Het boekje (ook in het Nederlands) geef uitstekende achtergrondinformatie over Debussy’s liederen.

Op instignatie van sterviolist Joseph Joachim schreef Schumann aan het einde van zijn carrière drie werken voor viool en orkest. Alleen Fantasie in C werd tijdens zijn leven uitgevoerd. Het concert voor cello en orkest, dat hij had omgewerkt naar een partij voor viool werd nooit uitgevoerd en pas in 1987 teruggevonden. Ook het vioolconcert dat Schumann schreef als vervolg op de Fantasie zou langere tijd onuitgevoerd blijven. De Zweedse violist Ulf Wallin heeft zich uitvoerig in de partituren van de werken verdiept om een album met alle muziek voor viool en orkest in de meest zuivere vorm – zoals Schumann het heeft bedoeld – uit te brengen. Daarin is hij wonderwel geslaagd door met dirigent Frank Beermann tot deze mooie expressieve opname te komen.

Mendelssohn en Chopin hebben in hun korte leven belangrijke werken voor cellisten nagelaten. Peter Wispelwey en Paolo Giacometti (Érard 1837 piano) maken hun faam waar door een verrassende transparante en sprankelende tweede cello sonate van Mendelssohn en die van Chopin uit te voeren. Daarnaast spelen zij een deel uit Lied ohne Worte van Mendelssohn en de Waltzes opus 64 (met de Minutenwals) die de grote 19de eeuwse cellist Karl Davydov bewerkte voor cello en piano. Wederom toont Peter Wispelwey aan dat hij één van de grootste cellisten van onze tijd is.

De in Russisch-Israëlische componist Boris Yoffe schrijft sinds 1995 strijkkwartetten – één bladzijde per dag. Inmiddels zijn het dus duizenden pagina’s, en samen met het Rosamunde Quartett maakte hij een selectie uit de laatste vier jaar en combineerde de muziek met teksten uit het Hooglied, hier gezongen door het befaamde Hilliard Ensemble. De combinatie van strijkkwartet – soms in de studio gedubbeld – met de vier mannenstemmen werkt wonderwel, waardoor dit album vooral nieuwsgierig maakt naar die duizenden ongebruikte pagina’s.

Korte films over dromen, leven en liefde. Na de veelgeprezen ‘Boy Meets Girl Stories’, korte films over de liefde, laat ‘Life is Beautiful’ ons zien hoe mensen één zijn als ze hun hart vasthouden, hun hoofd verliezen of hun liefde delen. Zoals de moeilijke keuzes van een jong verliefd stel en de ontmoeting tussen twee onbekenden. Elk filmpje heeft een adagium van Erasmus als uitgangspunt. De wijze oneliners van filosoof Erasmus inspireerden de filmmakers Mark de Cloe en Jeroen Berkvens om 30 korte films te maken, deels fictief, en deels documentair. (A-film)

Hoe vergroot je de pakkans van een levensgevaarlijke crimineel? Door je volledig in te leven in zijn lugubere fantasieën. Zo kun je het patroon van de meest verschrikkelijke gruweldaden achterhalen en de seriemoordenaar net een stap voor zijn. Bij de speciale politie-eenheid van Kopenhagen zijn detective Katrine Jensen en profiler Thomas Schaeffer experts. Ze duiken in het brein van de dader en vergen het uiterste van zichzelf. Maar soms zelfs net iets te veel.. Met o.a. Lars Mikkelsen (The Killing 1) en Jacob Cedergren (The Killing 1, Submarino) (Lumière)