A Pale Horse Named Death is het project van New Yorker Sal Abruscato. Hij was samen met Peter Steele oprichter van Type O Negative en drumde in Life Of Agony. Hier is hij zanger, gitarist en tekstschrijver. Hij wordt op dit debuut-album bijgestaan door zijn vriend Matt Brown, een geluidstechnicus, gitarist en co-producer. Door de diverse connecties, zijn er natuurlijk Type O Negative invloeden. Harde, donkere rock, die duister voort bonkt. Bobby Hambel van Biohazard doet mee en verder drummer Johnny Kelly en bassist Eric Morgan. Voor een superband klinkt het als een geheel en zo moet je er naar luisteren.

JON ALLEN Sweet Defeat Wie over een stem beschikt als die van Jon Allen, hoeft verder helemaal niet zoveel te doen om de luisteraar volledig voor zich in te nemen. Als Rod Stewart in zijn hoogtijdagen, zo klinkt deze sympathieke jonge Britse singer/songwriter. Niet alleen vocaal, maar ook muzikaal. Net als op zijn debuut Dead Man’s Suit van twee jaar geleden, heeft Jon Allen zich ook voor Sweet Defeat weer flink laten inspireren door de jaren zeventig. Elf ambachtelijke en traditionele liedjes zonder al te veel opsmuk, die volledig in dienst staan van die heerlijk schurende stem. De ballads overheersen deze keer, al mondt het titelnummer uit in een fijne gospel met achtergrondzangeressen en blazers. Enig minpuntje is dat een onweerstaanbare rocker als Down By The River ditmaal ontbreekt, waardoor de plaat soms wat gemakzuchtig klinkt, maar afzonderlijk zijn de liedjes allemaal van hoog niveau. Carice van Houten is al fan, nu de rest van Nederland nog.

Iets bewijzen hoeft ze al jaren niet meer, dus kan Beyonce op haar vierde soloalbum doen waar ze zin in heeft. Eerste single Run The World (Girls) is opnieuw een sterke vrouwen statement, dit keer gedomineerd door vele opgefokte blazers en drums. Opvallend is dat dit nummer de plaat afsluit, terwijl 4 opent met het indrukwekkende 1 + 1, zowel vocaal als tekstueel. Hierna volgen nog drie ballads, waaronder Best Thing I Never Had, voordat het tempo omhoog gaat met Party, waarbij Kanye West en Andre 3000 een gastrol hebben. Countdown is een ode aan haar hubby Jay-Z. Gelukkig geen geflirt met eurobeat, maar nadruk op 90’s r&b en 80’s soul. Het album is dan ook uitermate geschikt voor de huiskamer. Naast de normale versie is er ook een deluxe edition verschenen met nog meer sterke nummers.

In navolging van The Killers-zanger Brandon Flowers is ook bandmaat en drummer Ronnie Vannucci iets voor zichzelf gaan doen. Big Talk heet zijn project. Naast het oppakken van een gitaar ditmaal, zingt hij ook zelf. En niet onverdienstelijk. De andere helft van Big Talk is goede vriend Taylor Milne. Het album bevat twaalf prima popliedjes, die misschien niet de hipheid van een gemiddeld Killers nummer bevatten, maar juist uitstekend werken door het ontbreken van de gekte. Er is echter een vreemde eend in de bijt en dat is No Whiskey. Het nummer staat midden op de plaat en bevat invloeden van oud-Amerikaanse countryliedjes. Replica komt nog het meest in de buurt van The Killers, terwijl op andere momenten Weezer als referentie kan gelden. Big Talk is misschien niet opzienbarend, maar in deze tijd waarin nog maar weinig eenvoudige en ongecompliceerde platen verschijnen wel een verademing.

Gestoken in een hoes van de Nederlandse kunstenaar Chris Berens is hier het negende studioalbum van de fameuze groep rond Deborah Harry. Het stijlicoon uit New York maakt haar zoveelste comeback en ze lapt het weer met gitarist Chris Stein, drummer Clem Burke en een stel anderen om een fijne, bijdetijdse popplaat te maken met de bekende invloeden van punk, meidensixties, disco en reggae. Een knaller is een cover van de Jamaicaanse klassieker Girlie Girlie maar ook enkele zelfgepende stoere liedjes als Love Doesn’t Frighten Me bevestigen de status van Blondie. Het charisma van Debby Harry spat van de plaat en is even verslavend als altijd. Al wordt ze honderd dan nog zijn we strontverliefd op haar.

Devonté Hynes is vijfentwintig. De in Amerika geboren, maar in Engeland opgegroeide muzikant maakte naam met producties van Basement Jaxx, Chemical Brothers en Florence And The Machine. Als Lightspeed Champion maakte hij platen en zijn nieuwste project is Blood Orange. Hynes liet zich inspireren door Billy Idol en jaren-tachtig-pop als F.R. David ( hit: Words ). Hij leeft in New York en het moest de soundtrack worden van de stad. De nummers van het album ontstonden tijdens opnamesessies in zijn slaapkamer en zweven tussen pop en dance. De lome groove ontstond tijdens een autorit naar de kust. Mooi album van eigenzinnig talent.

Instore In Phantasio, 2e Tuindwarsstraat 53 A'dam

Blue Velvet
Zondag 10 juli 2011
Aanvang 16:00 uur.



Blue Velvet is een band die ontstond in 2004. Zes schoolvrienden uit Volendam besloten samen muziek te gaan maken en genoemd naar de film van David Lynch, is er nu het debuut-album. Geleid door de zoon van 3J's-gitarist Jaap de Witte, kan de band gezien worden als een vervolg op bands als The Cats, ambachtelijke, goed in het gehoor liggende popmuziek. Blue Velvet heeft niks met populaire Volendamse acts als Nick& Simon. Ze hebben geluisterd naar bands als Eagles en Jayhawks, en geven er een eigen draai aan. Dit debuut luistert lekker weg, met een hoogte- punt in het titelnummer.

Nu de Jovinks niet meer avond aan avond spelen is er meer ruimte voor de muzikanten om zelf iets te doen. Voor Hendrik-Jan Bökkers betekent dat veel spelen en een plaat maken onder zijn eigen naam. Ook deze plaat rockt als een tierelier en wordt gezongen in het dialect: Sallands deze keer. Opvallend is vooral het gitaarwerk dat duidelijk geworteld is in de traditie van grote gitaristen van eind jaren 60, begin 70. Gevolg is dat de muziek een flink classic-rock sausje heeft. Dat de laatste plaat van Jovink de beste was, is mede te danken aan Bökkers en hij getuigt hier dat hij ook zelfstandig uit de voeten kan. Tekstueel schuwt Bökkers geen onderwerp als het maar over drank, vrouwen en alle gevolgen daarvan gaat en dat alles verpakt in prima nummers. Jovink doet het niet echt meer maar Bökkers leeft en maakt met deze plaat gelijk duidelijk dat hij tot de top behoort van de Nederlandse rockmuziek, en daar doet het Sallands niets aan af! Prachtplaat!

Natuurlijk is het mooier om nieuwe muziek op je vakantie te luisteren, maar wie dit jaar veroordeeld is tot de druilerige Nederlandse zomer heeft met de nieuwe Bon Iver de perfecte plaat om even helemaal weg te dromen. De creatieve hoogtes die Justin Vernon op zijn tweede album bereikt (inderdaad, zijn tweede pas!), zijn ongekend en verdienen niets minder dan de volledige aandacht van de luisteraar. Wie de plaat een eerste keer opzet zal al merken dat dat geen enkele moeite kost. De gitaren dwarrelen dromerig maar vastberaden, sfeervol ondersteund door elektronica en met Vernons heldere en hoge stem als oogverblinde glans. Qua songwriting hebben we het niet meer over gitaargeoriënteerde folk van zijn debuut van For Emma, Forever Ago maar over composities van een ongekend niveau. Misschien dat het de megalomane invloed van Kanye West is geweest (aan wiens laatste album Vernon meewerkte), die hem deze originele blik op zijn eigen muziek heeft gegeven. Neem een nummers als Holocene, dat zich prima leent voor een kale begeleiding op slechts gitaar. Bon Iver haalt er echter een subtiele dubbele gitaarpartij bij, een knisperend ritme, warme synths en een bas die je recht in je maag voelt. Dat klinkt als een overdaad maar het valt bij Bon Iver allemaal smaakvol op zijn plek. Ieder nummer op dit album zou eigenlijk een recensie op zich verdienen, maar het mooiste is toch om zelf om op ontdekkingstocht te gaan in deze droomwereld van Bon Iver. Goede reis!

De Franse illustrator en cartoonist Hervé Bourhis is in zijn thuisland geen onbekende. Hij won diverse prestigieuze prijzen waaronder een voor zijn complete oeuvre in 2010. Bourhis is Beatles-fan en die liefde resulteert in een prachtige vormgegeven boek waarin het levensverhaal van de fab four middels tekeningen wordt verteld. Vanaf de vroegste jeugd, de opkomst, het wereldwijde succes en het bittere einde tot aan de solojaren komt alles aan bod. Leuk zijn daarbij de details die het verhaal in tijdsperspectief zetten; hitjes uit het besproken jaartal, nieuwsfeitjes en vooral het grote aantal Beatles-epigonen (E.L.O., 10cc etc) maken het verhaal mooi af. Bourhis heeft oog voor detail en weet de lezer regelmatig te verrassen met een leuk feitje, doch helaas zijn er ook een aantal storende foutjes in het boek geslopen. Zo is Yoko ineens 10 jaar jonger als Sean wordt geboren en speelt Paul ten tijde van Ram plots rechtshandig gitaar. Waarschijnlijk is in de vertaling wel meer mis gegaan en daarom is het jammer dat er geen laatste correctie heeft plaatsgevonden door een echte Beatleskenner. Gelukkig doet dit geen afbreuk aan dit boek, het is goed en vlot geschreven en op mooi dik papier gedrukt zodat de tekeningen fraai uitkomen.

Er zijn jonge singer/songwriters die het met minder streepjes achter hun naam moeten doen dan Sam Brookes (24); hij speelde al met Ray Davies, Scott Matthews en Cherry Ghost. Brookes’ lenige stem en akoestische gitaar dragen de ‘nu-folk’-liedjes op dit debuut. De verrassingen in de begeleiding (viool, zingende zaag, harmonica, koortjes) maken het een gevarieerd album met een warm geluid. Sam Brookes: groot talent, prima debuut.

Sinds 2004 timmert deze Amerikaan uit het zuiden van de States met zijn bronstige bariton aan de weg met een toegankelijke mix van pop, (swamp)soul, rock en funk. In zijn geboorteland heeft hem dat geen windeieren gelegd: mooi platendeal bij een major, TV-optredens bij alle grote shows en voorprogramma’s voor stadionacts als Maroon 5 en Gavin de Graw. In Nederland is Marc Broussard in veel kleinere kring bekend ondanks optredens bij Paul de Leeuw en North Sea Jazz (2008). We horen op dit album een gladde studioproductie, gepassioneerde zang en uitgewogen arrangementen. Eigenlijk direct hapklaar om hele stadions mee te krijgen. Al luisterend dringen vergelijkingen met James Morrison en John Mayer op: gepassioneerde muzikanten die steeds vaker op de rand balanceren tussen commercieel gelikt en artistiek verantwoord. Ook Marc Broussard zit in dit grensgebied en vist uit dezelfde vijver. Gelukkig valt het dubbeltje nog aan de goed kant door net even de formule te verlaten en een bluesy slide-gitaar in te zetten (Eye On The Prize) of een funky gitaarsolo (Bleeding Heart) en begeleidende Fender Rhodes (Lucky).

Stonden wij laatst voor de badkamerspiegel You Might Think van The Cars mee te galmen op 3FM (dook ineens die kop van Ric Ocasek op, net als in de clip!), bleek het bij afkondiging Weezer te zijn, die deze klassieker uit 1984 heeft opgenomen voor de soundtrack van de Disneyfilm Cars 2. Of dit de aanleiding was voor het nieuw leven inblazen (hoewel Benjamin Orr als enige niet meedoet wegens aan kanker bezweken in 2000; voor de rest originele bezetting!) van deze destijds zeer in zwang zijnde en een soort new wave pop producerende hitmachine (vooral in thuisland Amerika dan, bij ons vooral legendarisch door Drive, zelfs een dubbele hit, in 1984 en 1985) The Cars weten wij niet, maar wel dat een toch hedendaags producer als Jacknife Lee een knappe klus heeft geklaard door Move Like This te doen klinken zoals wij ons The Cars herinneren en, verbazingwekkender nog, die sound nergens gedateerd of oubollig aanvoelt, eerder tijdloos. Aan goede songs ook al geen gebrek op Move Like This, dat naadloos aansluit bij hun vrijwel foutloze oeuvre.

Wat een hemelse clash van Britpop en West Coast psychedelic-folk-rock, deze nummers glijden uit je speaker als een ingevette aal! Soort van The Byrds meets The Stone Roses. Deze band uit Belfast wordt wereldberoemd, in ieder geval in de UK. Dit debuut is bijna een ode aan de sixties, inclusief duidelijk waarneembare Wall of Sound-sound op Goldstar, Lost at Sea en Oh Pity.

Ze bestaan nog, bandjes die er in twintig minuten twaalf liedjes op orkaankracht doorheen raggen en dat een volwaardig album noemen. Een gedeelde liefde voor pizza, bier, oude afleveringen van Beavis & Butthead en jaren ’80 legendes als Black Flag en Bad Brains lag ten grondslag aan deze uit diverse etniciteiten bestaande punkband uit een New Yorkse achterbuurt. De opgestoken middelvinger in het boekje spreekt duidelijke taal. “Cerebral Ballzy bred to shred, Hit the ledge and your head, Better stick it or end up dead,” heet het in Anthem. Hardcore zoals hardcore hoort te klinken.

Little Hell, het derde album van City And Colour, begint met een kopstem en verstilde melodie die sterk doen denken aan Oh My God, Charlie Darwin (2008) van The Low Anthem. Alleszins een compliment voor het project van singer-songwriter Dallas Green, die zich als veelzijdig artiest laat horen. Onheilspellend in Grand Optimist, maar uitbundig in het melodieuze titelnummer. Nog meer dan zijn twee voorgangers stelt Little Hell de veelzijdigheid van zanger en muzikant Dallas Green tentoon. Het album werd opgenomen met producer Alex Newport die eerder werkte met At The Drive In, Mars Volta en Death Cab For Cutie. Samen kozen ze voor de aloude analoge aanpak en werden de songs op tape i.p.v. een harde schijf vast gelegd. Dat komt het geluid alleen maar ten goede, Little Hell klinkt warm en ruimtelijk. Van stevige songs met een bluesfeel tot ingetogen tranentrekkers met pedal steel, Little Hell heeft het allemaal.

Het debuut-album van het Engelse The Computers werd in Amerika opgenomen. Onder de hoede van John "Speedo" Reis, bekend van o.a. Rocket From The Crypt, stond het in vier dagen op de band, met niks extra's, geen computers of hulpmiddelen. Het album klinkt alsof ze live staan te spelen, spontaan, direct en eerlijk. De vier leden geven alles en het zou zomaar kunnen, dat dit een grote sensatie gaat worden. De punkige rhythm & blues wordt vooruitgeschreeuwd door de schorre zang van zanger Al en ze hebben een gezonde energie. The Hives moeten even opschuiven. The Computers komen eraan.

Ook nog altijd benieuwd hoe Cansei De Ser Sexy had geheten als Beyoncé deze behoorlijk decadente uitspraak niét had gedaan jaren geleden? Het is Portugees voor iets van ‘moe van het sexy zijn’, maar dankbaar zijn wij Sasha Fierce tegelijkertijd voor de inspiratie tot omschrijving -iets waar wijzelf aanmerkelijk meer moeite mee hebben, zo zal blijken- van dit bonte kwintet mooie jonge lolbroeken, daar de vier dames en één besnorde (haha!) heer juist een verdomd eh, sexy indruk wekken, iets dat wij weer wél onmiddellijk herkenden (Lovefoxxx! Nu met kort haar!) van het duizelingwekkend diverse debuut in 2006 dat de verzamelde internationale muziekpers deed invliegen naar Säo Paulo, Brazilië om deze dan hipste hype, op Sub Pop ook nog ter vervolmaking, te controléren! Moeilijke Tweede Donkey (2008) deed minder en tegenwoordig ben je snel vergeten door het enorme aanbod, dus heden, in 2011, mogen wij van een heuse comeback spreken van CSS, die met La Liberación (hoe anarchistisch kan een titel zijn) in werkelijk niets onder doet voor dat hoogst aanstekelijke debuut, dat, ondanks inmiddels links en rechts ingehaald door (toch) mindere acts, vernieuwend was zoals het feestelijke La Liberación dat ook weer zal zijn voor de onafhankelijke, hip hoppende reggae liefhebbende punky poseurs van weleer én heden want een nieuwe generatie heeft zich ongetwijfeld onder de arty clubbezoekers gemengd. Primal Scream’s Bobby Gillespie en Ratatat bewijzen fan te zijn!

In 2009 brak de Surinaamse zanger Damaru helemaal door in Nederland. Na enkele albums in Suriname te hebben uitgebracht tekende hij bij het Nederlandse Top-Notch, bracht Mi Rowsu uit en enkele weken later nogmaals, maar dan in duet met Jan Smit. Tuintje In Mijn Hart werd een dikke nummer 1 hit en kreeg zelfs de titel zomerhit van het jaar. Nu pas verschijnt zijn Nederlandse debuut cd, waarop enkel zomerse klanken, een mix van reggae, rap en r&b. Tuintje In Mijn Hart bevat beide versies van de monsterhit, een Doe Maar cover (1 Nacht Alleen), maar ook suikerzoete ballads. De achterban wordt rijkelijk bediend met de Lieve Hugo cover Een Pot Met Bonen en Suriname, nu al gebombardeerd tot officieus volkslied. Gastbijdragen zijn er van Kempi en Fouradi. Inmiddels zijn wij Hollanders gewend aan het Sranang, waardoor dit een plaat is met grote potentie, alleen werkt de zomer dit jaar niet echt mee.

Wat een leuk liedje, maar wat zingen ze toch? Dat denken veel mensen luisterend naar De Jeugd Van Tegenwoordig. Andere mensen, zoals ik, gaan google op. Zoekend naar lyrics van DJVT. Maar ja, daar wordt je ook niet veel wijzer van, immers die lyrics zijn ook neergepend door luisteraars. Daarom is er nu Het Handboek Der Jeugd! De teksten van de drie albums en de singles, b-kantjes etc. zijn helemaal uitgeschreven! Eindelijk snap ik het gehele refrein van Watskeburt! En dat maakt het lied nog leuker ook... En DJVT blijkt dankzij dit leuke boekje meer diepgang te hebben dan gedacht!

Viermansformatie oorspronkelijk uit Boston, later uit Portland, Oregon en nu LA. Echte muzieksteden. Zoals dit bandje zelf ook pure indiepop ademt. The Dead Trees spelen losjes en bijna zo nonchalant als Pavement. Ze hebben een fijne, korte plaat gemaakt met twaalf prikkelende liedjes, soms stekelig, soms dromerig of landerig maar eigenlijk altijd pakkend. Whatwave is een plaatje om te koesteren en in september speelt de groep in Nederland.

One Spark is het eerste soloalbum van Gabe Dixon nadat hij jaren lang voorman was in de Gabe Dixon Band. Meet deze groep maakte hij op piano geënte muziek in de lijn van Ben Folds Five met invloeden van Jackson Browne en Elton John. Daarmee maakte Dixon zoveel indruk dat Paul McCartney hem voor de opnames van Driving Rain vroeg. Een rol als bandlid moest hij echter laten schieten omdat hij zich op zijn eigen carrière wilde richten. Dat het tien jaar later toch anders kan verlopen, mag blijken uit het feit dat Dixon nu naast zijn eigen werk ook bandlid is geworden van Supertramp. Op One Spark blijft de piano natuurlijk het hoofdinstrument, maar Dixon is niet bang daar dingen aan toe te voegen die in dienst staan van het liedje. Daarmee Is One Spark een album geworden dat breekt met het geluid van zijn oude band en een forse stap voorwaarts is voor Dixon. Het stevige geluid past bij zijn songs en de prachtige vocalen van Alison Krauss in Even The Rain zijn tranentrekkend mooi.

Mr. Twangy Guitar is terug en hoe! Luisteraars van het solo oeuvre van Richard Hawley zal het niet verbazen dat hij zijn grote voorbeeld bij de hand nam voor diens beste album in decennia. Geen enkele poging om geforceerd modern te klinken, maar gewoon de echo en reverb uit de kast getrokken om Eddy op zijn mooist neer te zetten. Typische Hawley titels als Kindness Ain’t Made Of Sand blijken de juiste toon te hebben om de melancholieke sound van Eddy tot volle glorie te laten komen. Twango is een mooie gypsy-jazz als eerbetoon aan Eddy’s eigen held, Django Reinhardt. Surf, Rock ’n Roll, Countryrock, het lijkt een korte, maar zeer krachtige samenvatting van alles wat Eddy door de jaren gedaan heeft, zonder ook maar een moment ouderwets te klinken. Een mooie prestatie van Hawley, maar vooral een welkome terugkeer aan het platenfront van een van de laatste grote gitaristen van de eerste Rock ’n Roll generatie.

Hoewel nog jong, Robert Ellis klinkt beslist ouderwets op zijn debuutplaat. Hij herinnert namelijk sterk aan de troubadours van de jaren zeventig in het algemeen en de Westcoast-popmuziek in het bijzonder. De muziek op Photographs is gelijk de sfeervolle, sepia getinte hoes doortrokken van een hang naar een tijd die er niet meer is. De eenvoudige, maar fijngevoelige liedjes doen aldus denken aan James Taylor, John Denver en Jim Croce. Serene akoestica, een mooie stem en subtiele penseelstreken van piano, pedal steel en banjo maken van Photographs een opmerkelijke retroplaat die het verdient gehoord te worden, bij voorkeur op een zwoele nazomeravond.

Erika M. Anderson is EMA. Ze werd bekend met de experimentele groep Gowns, die in 2010 uit elkaar ging. Op haar solo-debuut klinkt ze zelfverzekerd, ze is iemand die diverse keren een crisis heeft beleefd, maar heeft alles overleefd. De muziek is langzaam, veel feedback en kale arrangementen. EMA zingt fluisterend en de nummers zijn verrassend, ergens tussen shoegaze en folk. Haar stijl lijkt wel wat op Courtney Love, maar dan zonder harde band achter haar, of PJ Harvey, waarmee ze het experiment deelt. Na vaker luisteren openbaart zich een bijzonder en emotioneel album, dat van een grote oprechtheid getuigt.

Back and Forth is een spetterende documentairefilm over één van de meest succesvolle rockbands van dit moment. De Foo Fighters hebben samen met documentairemaker James Moll een flitsen, maar bovenal eerlijk eindproduct afgeleverd. Vanaf de eerste democassette die Dave Grohl ooit in een week opnam, naar het album Nothing Left To Loose dat in Grohls kelder werd opgenomen maar waarmee de band wel drie Grammy’s won. Van het tonnen kostende project One By One, dat uiteindelijk in de prullenbak belandde en compleet opnieuw opgenomen werd, naar het ronduit emotionele Grohl (‘how the fuck did we get this far?’) tijdens dat waanzinnige liveoptreden in het Engelse Wembleystadion in 2008. Verder bevat de docu veel informatie over het ambachtelijke analoge opnameproces van hun laatste plaat (onder leiding van goeroe Butch Vig), maar tonen de interviewbeelden bovenal een eerlijk beeld van een rockband waarvan de leden vooral in de eerste jaren erg geworsteld hebben met een onverwachtse nieuwe identiteit. Daarnaast bevat de dvd nog eens 35 minuten bonusmateriaal waaronder veel humor, veel extra interviews met de bandleden en veel oprecht mooie momenten (zoals Krist Novoselic die een accordeonpartij inspeelt voor een nummer van het meest recente Foo-album Waisting Light).

De Californische sunshine straalt van dit schijfje af. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal lichtvoetig; vrolijk dreunende gitaren en elektro, maar schijn bedriegt; uitgekleed staat het als een huis. Mark Foster zingt Mika-esque goed en de teksten zijn om serieus te nemen. Pesten, vuurwapenproblematiek, thema’s die kritisch bezongen worden en die je op geen enkele manier in de vrolijke muziek terug hoort. Single Pumped up Kicks klinkt al een aantal weken op de radio, maar ga vooral even bij de dichtstbijzijnde Plato of Concerto langs om Helena Beat en Houdini uit te checken, zeker weten dat je niet zonder Torches de deur uitgaat. En als je dan toch op Lowlands bent, op naar Foster the People, want daar gaan Mark Foster, Mark Pontius en Cubbie Fink plus versterking ongetwijfeld hun reputatie als meest vrolijke en enthousiaste live band waarmaken. Torches knettert de tent en je speakers uit!

Een beetje flauw is ie wel, maar toch wordt Brooke wel eens de ‘kiwi Norah Jones’ genoemd. Deze Nieuw-Zeelandse zangeres beweegt zich dan ook soms in hetzelfde jazzy met pop sfeertje met zwoele stem, toch houdt daar de vergelijking wel mee op. Waar Jones ook veel country in haar muziek stopt is Fraser meer op folk en klassieke singer/songwriters (James Taylor en Carole King zijn invloeden) gericht. Haar derde album Flags is al een tijdje uit in haar land en was daar een groot succes. De single Something In The Water werd zelfs een nummer een hit en dat is niet gek, want het is een zeldzaam pakkend liedje. Ze weet dan ook een unieke sfeer neer te leggen met haar prettige stem en voordracht. Ook muzikaal heeft het album een mooie opbouw in sfeer en vliegt het nergens uit de bocht. Liefhebbers van Sara Bareilles en Maria Mena moeten Brooke zeker gehoord hebben.

De soundtrack die Eric Johnson eerder dit jaar maakte voor de film Ceremony is vooralsnog alleen verkrijgbaar via de import, maar het vijfde album van zijn Fruit Bats wordt hier gelukkig wel direct uitgebracht. Ik schrijf gelukkig, want Tripper is een bijzondere plaat. Wat minder gitaargericht dan The Ruminant Band uit 2009, maar vol glooiende nazomerse melodiën, die soms The Shins in herinnering roepen, een band waarvoor Johnson in het verleden de nodige hand-en-spandiensten verleende. Johnson wordt dit keer ondersteund door gelijkgestemde muzikanten als Ron Lewis (Grand Archives), Rick Menck (o.a. Aimee Mann, Matthew Sweet) en Graeme Gibson (Califone), die Johnson’s quirky (bij gebrek aan een beter Nederlands woord) liedjes op subtiele wijze aankleden. Johnson’s aparte stem zal voor sommige luisterers aan een drempel zijn, maar voor wie geen genoeg krijgt van prachtige, in de sixties en de Westcoast gewortelde indieliedjes, valt er op deze vijfde Fruit Bats heel veel te genieten!

Dansbare Afrikaanse ritmes, indie, new wave en pop zijn al wel vaker op succesvolle wijze een fusie aangegaan – denk aan Talking Heads, Local Natives en Vampire Weekend – maar de uit Louisiana afkomstige Givers weten er op hun debuut toch nog een eigen draai aan te geven. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de aanstekelijke boy/girl zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Met de drie andere Givers gooien ze talloze genres in de blender, maar op de een of andere manier klinkt het toch als één geheel. En hoewel het hippieachtige openingsnummer Up Up Up gelijk erg vrolijk en toegankelijk klinkt, blijkt de plaat bij nadere beluistering behoorlijk gelaagder en ingenieuzer in elkaar te zitten dan je aanvankelijk zou vermoeden. Het valt nog niet mee om te bepalen of Givers nu een indie-, pop-, dan wel jamband is, maar gelukkig is het eigenlijk ook niet nodig om muziek in hokjes te plaatsen. Leuke plaat!

Handsome Furs bestaat sinds 2005, een Canadees duo, bestaande uit Dan Boeckner van Wolf Parade en zijn vrouw Alexei. Op dit derde album klinken synthesizers. Het altijd al minimale geluid, bedoeling was nummers op te bouwen met zang, gitaar en eenvoudige drum-machine, klinkt voller. Het is het eerste album dat geheel werd geschreven op keyboards. Het dwingt Boeckner, gitarist, na te denken en nieuwe wegen te zoeken. Gebleven is de gejaagde zang, bekend van Wolf Parade. Inspiratie vonden ze in Azië en in de elektro-pop van de jaren tachtig. Volgens Handsome Furs is de toekomst nu. Mooi en warm album.

Het Britse uit Staines afkomstige Hard-Fi wist een jaar of zes geleden grote indruk te maken met hun debuutalbum Stars Of The CCTV. De plaat schopte het tot NME’s album of the Year en bereikte uiteindelijk de eerste positie in de albumcharts. Met opvolger Once Upon A Time In The West was de verrassing er enigszins vanaf, doch ook deze plaat bereikte de hoogste positie van de Britse hitparade. Het album was in Japan en Zuid-Amerika succesvoller dan het debuut en de band wist de nodige aanhang voor zich te winnen middels uitstekende liveoptredens. Killer Sounds is het nieuwe album van de band dat voorafgegaan werd door de single Good For Nothing. Met dat nummer consolideerde de band haar status en de song werd zelfs gebruikt als tune in een populair voetbalprogramma. We horen op de nieuwe plaat minder invloeden terug uit de punk en Hard-Fi weet beter hun geluid uit te bouwen dan op het vorige album. Pop en soul zijn deze keer hoorbare invloeden en dat maakt van Killer Sounds een plaat dat zijn titel recht doet.

Nadat Levon Helm een tijdlang niet had opgetreden – eind jaren negentig werd keelkanker bij hem geconstateerd – ging hij vanaf 2004 weer voorzichtig optreden met zijn eigen all star band. In 2007 verscheen het bijzonder goed ontvangen Dirt Farmer en een jaar later maakte hij zijn opwachting in het befaamde Ryman Auditorium. Van Dirt Farmer zijn Anna Lee, A Train Robbery en het hier door Buddy Miller zelf gezongen Wide River To Cross. De band wordt losjes geleid door de van Bob Dylan bekende Larry Campbell, die het aandurft om het befaamde orgelintro van Chest Fever op gitaar te spelen. Beroemde gasten ontbreken niet: Sheryl Crow zingt zeer verdienstelijk in Evangeline, John Hiatt neemt een partij in The Weight op zich en ook Billy Bob Thornton draagt bij aan de feestvreugde. Het is echter Helm zelf die al grijnzend de show steelt, zelfs al is naar eigen zeggen zijn stem om 80% van wat die ooit geweest is.

Nadat Levon Helm een tijdlang niet had opgetreden – eind jaren negentig werd keelkanker bij hem geconstateerd – ging hij vanaf 2004 weer voorzichtig optreden met zijn eigen all star band. In 2007 verscheen het bijzonder goed ontvangen Dirt Farmer en een jaar later maakte hij zijn opwachting in het befaamde Ryman Auditorium. Van Dirt Farmer zijn Anna Lee, A Train Robbery en het hier door Buddy Miller zelf gezongen Wide River To Cross. De band wordt losjes geleid door de van Bob Dylan bekende Larry Campbell, die het aandurft om het befaamde orgelintro van Chest Fever op gitaar te spelen. Beroemde gasten ontbreken niet: Sheryl Crow zingt zeer verdienstelijk in Evangeline, John Hiatt neemt een partij in The Weight op zich en ook Billy Bob Thornton draagt bij aan de feestvreugde. Het is echter Helm zelf die al grijnzend de show steelt, zelfs al is naar eigen zeggen zijn stem om 80% van wat die ooit geweest is.

Boven de thee met Britse popgroepen is de ondertitel van dit boek en dat is precies waar het om draait. Schrijver en samensteller Ton Hermans behandelt in Gentlemen Hooligans de Britse popmuziek aan de hand van biografieën van de belangrijkste bands en stromingen om zodoende aan te tonen dat de muziek uit het Verenigd Koninkrijk een geheel eigen gezicht heeft. De klassieke groepen tussen 1960 en 1980 worden in het eerste deel uitvoerig beschreven en aangevuld met een discografie en vijf essentiële tracks. Die zijn soms wat discutabel (van de vijf Beatles-tracks zijn er vier van de hand van Lennon) en ook de bandkeuze na pak ‘m beet 1980 mist soms wat historisch besef. Zo krijgen zeer invloedrijke bands als Joy Division/New Order, The Fall en The Smiths wel erg weinig ruimte en is er in verhouding veel aandacht voor o.a. Pulp, Manic Street Preachers en Supergrass. Toch verdient Hermans alle lof, hij heeft een vlotte pen, kent zijn feiten en schrijft in een stijl die popmuziek serieus neemt.

Op haar vorige album The Living and the Dead liet Jolie Holland de Americana en folk van haar eerste albums al wat achter zich. Die koers zet ze voort op Pint of Blood. Het album biedt een muzikale mix van pop, soul en Americana. Gebleven zijn die prachtige vocalen. Holland heeft een uit duizenden herkenbare stem die zich om de songs heen lijkt te vouwen. Nu valt me pas op hoeveel overeenkomsten het vocale rek- en strekwerk van Jolie Holland heeft met de vocalen van Frazey Ford. Niet helemaal toevallig maakte Holland ooit samen met Ford deel uit van de Be Good Tanyas. Pint of Blood start poppy met All Those Girls en Remember. Tussen de tien ijzersterke songs van het album kom je verder het verleidelijke Tender Mirror en het sfeervolle June, met mooie vioolpartij, tegen. Drie jaar hebben we moeten wachten op dit nieuw album van Jolie Holland. Het was het wachten meer dan waard.

Het lovend ontvangen Primary Colours uit 2009 betekende al een flinke koerswijziging ten opzichte van het debuut, Strange House uit 2007. Dat The Horrors blijkbaar niet graag in herhaling vallen, wordt onderstreept op album nummer drie. Van de horrorpunk uit het begin is weinig overgebleven op deze plaat die wordt gedomineerd door ijle synthesizers en vervormde gitaren. De vroege jaren ’80 vormen nog steeds de grootste inspiratiebron, maar de invloeden van The Cramps en The Gun Club zijn nu grotendeels ingeruild voor echo’s van The Cure, Echo & The Bunnymen, The Psychedelic Furs en de vroege Simple Minds. Dit overigens zonder dat de band overkomt als kloon of fletse afspiegeling, want ondanks hun kameleonachtige voorkomen hebben The Horrors wel degelijk een eigen geluid. Het kostte wel even een paar draaibeurten, maar inmiddels begint het licht psychedelische en bedwelmende Skying zich steeds meer te openbaren als een van de beste rockplaten van dit jaar!

Op de site van de Horrors is het album te beluisteren. Klik hier

Het label Bella Union presteert het opnieuw om weer een prachtige plaat af te leveren. Eerder al verschenen The Low Anthem en Cashier No.9, nu is hier dan Hearts van I Break Horses uit Stockholm. Zangeres Maria Lindén & instrumentalist Fredrik Balck combineren gitaarmuren met synthesizers en dromerige zang. Zang die overigens vaak handelt over zaken als pijn en verdriet, maar waar toch altijd een lichtje schijnt aan het einde van de tunnel. Vergelijkingen met My Bloody Valentine en Jesus & Mary Chain zijn onvermijdelijk maar ook invloeden van The Raveonettes en Sigur Rós zijn te horen bij I Break Horses. Dit had zo uit IJsland kunnen komen. Betoverend mooi album voor de naderende herfst.

Idaho, de band van Jeff Martin, is al sinds 1992 bezig en behoorde tot de vaandeldragers van de ‘slowcore’. Erg productief is Martin de laatste jaren niet. Op You Were A Dick hebben we zes jaar moeten wachten. De plaat is dromerig en het geluid van keyboards lijkt Idaho’s sound nu te overheersen. Het gitaargeluid van bijvoorbeeld de CD Three Sheets to the Wind verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, al knalt een song als Up The Hill wel lekker stevig uit de boxen. You Were a Dick is weer uitstekend werk van Idaho, waarbij we de mooie vocalen van Eleni Mandell ook zeker even moeten noemen.

Als band bestaat Idris tien jaar. Maar de zeven leden besloten pas onlangs hun naam te veranderen. Hiervoor heetten ze Inner Strength. Idris is popmuziek met folk-invloeden. De band heeft twee zangeressen, er is een violiste en een didgeridoo-speler. Op de cd wisselen stemmingen elkaar af, het gaat van sprookjesachtig naar klassieke pop. Zangeres Noor heeft een engelachtige stem en de andere bandleden zorgen voor een gevarieerd geluid. Ze besloten op te nemen in de Silvox studio's en het heeft gezorgd voor een volwassen resultaat. Ergens tussen Fairport Convention en Jewel in. Voor liefhebbers van mooi uitgevoerde en weelderige popmuziek.

Het was al een tijdje rustig rond Incubus, het Californische vijftal dat sinds Light Grenades uit 2006 alleen nog een greatest hits-album had uitgebracht. Nu is er het zevende studioalbum If Not Now, When? Vanaf de eerste tonen is duidelijk dat de band weer een stapje terug heeft gezet en toegankelijker dan ooit voor de dag komt. In geen velden of wegen is nog iets terug te horen van de experimentele funk en hard rock van de eerste platen. Ook het scratchen en andere hiphopinvloeden zijn verdwenen. Incubus anno 2011 klinkt ingetogen (denk aan de hit Are You In) en als we de plaat beoordelen of haar eigen merites, dan is If Not Now, When? helemaal niet zo slecht, single Adolescents voorop. Alleen is de vraag of Incubus het zichzelf niet onnodig moeilijk maakt, want door alle veranderingen zullen ze veel fans van zich vervreemden.

Oneerbiedig gezegd maken Don en Karen Peris sinds de late jaren ’90 pakweg elke drie jaar precies dezelfde plaat. Sinds Birds Of My Neighbourhood (1999) heeft het geluid van The Innocence Mission zich niet meer verder ontwikkeld. Sinds het bescheiden meesterwerk Befriended (2003) heeft de band zich ook niet meer weten te verbeteren. Kan ook haast niet, want binnen de door henzelf vastgelegde muzikale grenzen weten Don en Karen Peris telkens weer de perfectie griezelig dicht te benaderen. My Room In The Trees bevat wat dat betreft dan ook geen verrassingen. Lieflijke folkpop met hemelse melodieën, poëtische teksten en de prachtige, kenmerkende zang van Karen: wat mij betreft gaat The Innocence Mission tot in de eeuwigheid door met het maken van dit soort juweeltjes. Liefhebbers van Angus & Julia Stone zouden deze band ook eens moeten luisteren!

Na twee albums die vrijwel onopgemerkt bleven, krijgt de derde plaat van John Maus wel een bredere release. Dat heft ongetwijfeld te maken met het werk dat hij en zijn keyboards de afgelopen jaar verrichtten in dienst van Panda Bear en Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Voor het fraai getitelde We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves heeft hij zich duidelijk laten inspireren door de postpunk en synthpop van de vroege jaren ’80. In songs als Quantum Leap lijkt zijn stem, vooral door de manier van zingen, soms griezelig veel op die van Ian Curtis, hoewel Maus lichtvoetiger klinkt dan Joy Division. David Bowie en Ultravox’ John Foxx zijn ook nooit ver weg, maar ondanks al deze referenties is John Maus er in geslaagd om een origineel en modern geluid te creëren, dat zwaar leunt op de geluiden die hij uit zijn synthesizer tovert. Tel daarbij op dat de songs stuk voor stuk van hoge kwaliteit zijn en je komt uit op een intrigerende en uitstekende plaat!

Het werk van regisseur Orson Welles is deze keer de inspiratiebron geweest voor het vierde studio album, zelfs de titel van het album is afkomstig van een onvoltooide film van de cineast. Creatief en eigenzinnig met deze keer zelfs lokale gast musici uit Shanghai die hun Aziatische instrumenten subtiel laten meeklinken op de achtergrond. Het blijft lastig om de muziek stijl van de Junior Boys te omschrijven, maar kenmerkend zijn de complexe diepe baslijnen en de hoge fluisterstemmen die nooit echt willen zingen. Ook op dit album worden de vrolijke soms springerige nummers met fraaie tempowisselingen onderbroken door dromerige downtempo tracks, de Juniors op hun best.

Met de titel van het vierde album van Kaiser Chiefs wordt de tijdsgeest adequaat gevangen want de mensheid maakt er een zooitje van en slechts een relatief klein deel heeft een mooie toekomst voor zich. Toch gaat The Future Is Medieval niet over de heersende crisissituatie maar vooral over Kaiser Chiefs zelf. De groep heeft drie albums met pakkende songs op haar naam met enkele onweerstaanbare hits (Ruby). Intelligente lol, gelardeerd met stekeligheden om het boeiend te houden. Maar nu gaat het roer om. Naar Kaiser Chiefs moet nu echt worden geluisterd. De luisteraar moet er zelf wat voor doen. Met die nieuwe koers lijken ze onder de critici weinig nieuwe vrienden te maken. De veelal negatieve oordelen zijn echter al geveld na een paar draaibeurten. En daarmee wordt deze wel degelijke sterke, wat meer serieuze en vernuftige maar moeilijke plaat ernstig tekort gedaan. Dat is jammer. De groep wordt terug gestuurd in zijn hok en gedwongen op de oude voet door te gaan. Dan komt alles weer goed. Kaiser Chiefs lijken dat, blijkens de titel, te weigeren. Hulde.

De schrijfwijze van het word Projekct doet vermoeden dat we hier te doen hebben met de zoveelste afsplitsing van de immer productieve Robert Fripp, al sinds 231 jaar voorman van King Crimson. Ditmaal worden gitarist Jakko Jakszyk (ex Level 42 en o.a. The Tangent) en saxofonist Mel Collins (van Brand X tot de Stones en alles wat er tussen zit) aan de ritmesectie (Gavin Harrison en Tony Levin) toegevoegd. A Scarcity Of Miracles klinkt als de oude King Crimson, maar wat minder gefreakt en dus een stuk toegankelijker! Of zoals Fripp het zelf zegt: ‘ASOM is the Crimson related album your wife and ballad loving friend might just fall in love with!’.

“The time feels right to make a new album”, zei Andy Barlow tegen Lou Rhodes na de zeer succesvolle reuniëtoer van 2009/2010. Zij was het daarmee eens en dus is er acht jaar na Between Darkness And Wonder nu toch nog de niet meer verwachte vijfde plaat van Lamb. Het duo leek na dat vierde album uit 2003 volledig op elkaar uitgekeken, maar de muzikale scheiding lijkt beiden goed gedaan te hebben, want de chemie tussen Rhodes en Barlow is weer helemaal terug. Zo baanbrekend als op de klassiekers Lamb (1996) en Fear Of Fours (1999) klinkt Lamb hier niet meer, maar 5 is een mooie plaat die in het verlengde ligt van de laatste twee albums, die ook al poppier en toegankelijker klonken. Dat levert niet veel vernieuwing op, maar gelukkig wel overwegend sterke nummers, waaronder hoogtepunten als Another Language, She Walks en Last Night The Sky. Damien Rice levert een fraaie vocale bijdrage aan afsluiter Back To Beginning. Het is fijn dat Lamb weer terug is.

tracklist:

1. Another Language
2. Butterfly Effect
3. Build A Fire
4. Wise Enough
5. Existential Itch
6. Strong
The Root
7. Rounds
8. She Walks
9. Last Night The Sky
10. The Spectacle
11. Back To Beginning (featuring Damien Rice)

Een beetje wrang was het wel natuurlijk, voor iemand als Mads Langer, die zich graag nadrukkelijk als songwriter profileert, om met een cover, You’re Not Alone van Olive, door te breken in grote delen van Europa. De jonge Deen neemt echter ongenadig revanche door het nummer wel op zijn nieuwe plaat te zetten, maar daaromheen een paar prijsnummers te schrijven, die dit volledig in de schaduw zetten. Want Langer is op zijn allerbest als hij een nummer vanuit het niets langzaamaan opbouwt naar een emotionele, vaak georkestreerde, climax, om daarna weer volledig terug te vallen op de essentie van het nummer. The River Runs Wild en vooral Fact-Fiction zijn hier wel de meest treffende voorbeelden van. Zijn ergens tussen Thom Yorke en Ryan Adams hangende stem (Kan dat? Ja, dat kan), in combinatie met het redelijk lage tempo, maakt dat dit plaatje wellicht eerder in de herfst dan in de zomer thuishoort, des te reden meer om hem tot die tijd gewoon in de speler te laten zitten.

Oftewel hoe een experimenteel koestergroepje in drie stappen (lees: cd’s) een Molokootje doet. Iets dergelijks constateerden wij reeds bij Machine Dreams, Little Dragon’s spreekwoordelijke moeilijke tweede, een voor de ontvanger misschien weinig logische maar vooral intégere en uiterst goedgeslaagde stap naar de publieke dansvloer (en wat ons betreft één van de hoogtepunten van het afgelopen decennium). En dan? Zorgen dat Het Eigen Geluid niet aangetast wordt natuurlijk! Niet heel moeilijk met een bijzonderheid als Yukimi Nagano op vocalen, die hooggewaardeerd wordt in de popmuzikale eredivisie (Koop, Flaming Lips, Damon Albarn/ Gorillaz, David Sitek (TV On The Radio), P Diddy, Outkast). Het lichtjes folky en dromerige voor de escapistisch aangelegde muziekliefhebber ondersteund door een zekere elektro-basis waarop het alleraardigst bewegen is (over Machine Dreams gesproken!) is zowel een stapje terug naar het debuut als een stap vooruit richting dansvloer. Een stapje terug en een stapje vooruit? Het lijkt wel een dansplaat!

Indierocker Stephen Malkmus heeft een reunie van zijn invloedrijke Pavement aangekondigd maar voor het zo ver is, komt hij op de proppen met Mirror Traffic, alweer het vierde album dat hij met zijn huidige band, The Jicks, heeft gemaakt. Net als op de vorige drie heeft hij hoorbaar weer dikke pret beleefd aan zijn even inventieve als rammelende rommelrock, komische teksten met bossen adders onder het gras (''What the senator wants/is a blow job'') en gitaristische strapatsen. Toch komt Mirror Traffic wat strakker, gestructureerder en bedachtzamer over dan gemiddeld bij Malkmus het geval is. Het kan niet anders dan dat de producer hierin de hand heeft gehad. En dat is niemand minder dan Beck. Waarmee de grootste verrassing van dit wederom voortreffelijke album is verklapt. Hoewel track nummer vijf, een kort instrumentaal juweeltje ook verbazing wekt. Hoewel... verbazing? Malkmus maakt er heel zijn loopbaan al een sport van om de vraag onbeantwoord te laten of hij nu serieus is of iedereen, inclusief zichzelf, in de maling neemt.

The Medics komen uit Utrecht en bestaan sinds 2008. Onder invloed van The Strokes, Vampire Weekend en The Killers hebben ze gewerkt aan een eigen sound die dansbaar en energiek moet zijn en daarmee hebben ze een geduchte live-reputatie opgebouwd. Middels voorprogramma’s en shows met bands als The View, Go Back To The Zoo en Rigby wist de band zich in de kijker van de programmeur en dus ook het publiek te spelen met als gevolg dat ze uitgenodigd werden voor De Wereld Draait Door. Daar brachten ze een felle versie van City waarmee ze zich in de krappe minuut die ze toegewezen kregen, indruk maakten. Er wordt daarom al een tijdje uitgekeken naar het debuutalbum, gelukkig ligt Dance Into The Dark nu in de winkels en nog gelukkiger: het album stelt geenszins teleur! Het harde werken en de daarbij noodzakelijke discipline heeft zijn vruchten afgeworpen waardoor The Medics in een sprong zijn gepromoveerd tot de eredivisie der Nederpop.

De uit New Jersey afkomstige Dayve Hawk maakte twee jaar geleden in beperkte kring veel indruk met Seek Magic, zijn eerste plaat onder de naam Memory Tapes. De voormalige frontman van Hail Social, die ook opereert onder de naaam Memory Cassette, creëerde op dat album met behulp van zowel gitaren als elektronica een fraai en dromerig klanktapijt en werd in recensies daarom vaak vergeleken met Cut Copy. Player Piano zet de lijn van het debuut door, al klinkt deze tweede plaat minder divers en daardoor ook iets minder verrassend. Gelukkig bevat Player Piano wel genoeg mooie liedjes om van begin tot eind te blijven boeien.

In het dagelijks leven is Michael Shuman (voorheen Wires On Fire) sinds 2007 bassist van de Queens Of The Stone Age, maar in zijn vrije tijd zingt en speelt hij ook gitaar en drums met zijn vrienden Tyler Parkford en Zach Dawes onder de naam Mini Mansions. Hoewel de plaat op Josh Homme’s Rekords Rekords label verschijnt, heeft de muziek hier weinig met stoner van doen. Psychedelische powerpop dekt de lading beter. Hooks, catchy melodieën en harmonieuze samenzang, maar wel met een donkere ondertoon. Geïnspireerd door de Beatles en soms in hetzelfde vaarwater als bijvoorbeeld Sloan. Niet zo urgent als QOTSA, wel goed.

Moonface is een solo-project van Canadees Spencer Krug, bekend van Wolf Parade en Sunset Rubdown. Wolf Parade staat op pauze, en de nevenprojecten worden belangrijker. Krug heeft er vele. Hij bracht al eerder een ep onder deze naam uit. Die heette Dreamland: Marimba And Shit-drums. Krug legt uit, dat die klonk zoals de titel luidde. Nu een debuut-album. Volgens Krug tot stand gekomen met orgels. Vooral orgels en een beetje digitale drums. De geluiden zijn primitief en de nummers monotoon, maar het album is urgent en hypnotisch. Ergens tussen Velvet Underground en Tuxedo Moon. Mooi, zoals alles wat Spencer Krug aanraakt.

Soundtracks voor de films van Wim Wenders hebben al jaren een bijzonder plekje in mijn kast. Himmel Uber Berlin, Until The End Of The World, Far Away So Close … allemaal bijzondere verzamelingen tracks die voor Wenders belangrijke bouwstenen vormen in zijn films en zijn delicate smaak laten horen. Voor Pina, de kersverse film over de inmiddels overleden Duitse choreografe Pina Bausch, selecteerde hij minstens vijftig nummers en liet er een aantal speciaal schrijven door Thom Hanreich. Het is de muziek waarop door de hele film heen gedanst wordt en die in sommige gevallen door Pina zelf werd geselecteerd, zoals de stukken van het Japanse mirakel Yun Mikaye, Jennifer Vyvyan & The English Chamber Orchestra (Benjamin Britten), Rene Aubry en Amon Tobin. Een muzikaal avontuur van de bovenste plank dat zeer nieuwsgierig maakt om deze bijzondere dansfilm te gaan zien. Zo werkt een soundtrack op z'n best natuurlijk, als visitekaartje voor een film.

Het album ‘Tamer Animals’ stond in 2011 op nr.1 in de Mania eindlijst!!!

Other Lives komt uit Stillwater, Oklahoma en bestaat uit vier heren en een dame die sinds 2004 samen muziek maken. De band werd met hun gelijknamige debuut al opgemerkt door de makers van Grey’s Anatomy, die het nummer Black Tables gebruikte voor een cruciale scene. Tamer Animals, de wonderschone opvolger is een album waarop percussie, snaren en zang samensmelten tot een filmisch geheel. De eerste noten van het openingsnummer Dark Horse klinken als het begin van een stuk van Michael Nyman of Philip Glass en hiermee wordt gelijk de toon gezet voor het verdere verloop van de cd. Alle nummers op Tamer Animals zijn prachtig georkestreerd zonder theatraal te klinken. De sound is puur als folk zonder dat het folky is en ondanks de afwezigheid van moderne geluiden blijft het de pop-essentie behouden. Het landschap en de geschiedenis van de geboortegrond van Other Lives ademt door de muziek heen en is uitgesproken aanwezig in het nummer Dustbowl III (Dust Bowl is de naam voor de heftige zandstormen die Oklahoma teisterde in de jaren dertig), muziek en zang zijn zo verenigd dat je de wanhoop voelt en het desolate landschap voor je ziet. Ook de titeltrack roept een bijzonder krachtige, onaardse sfeer op. Tamer Animals is naast een prachtige plaat, een synesthetische ervaring.

Achter Part Time schuilt David Speck uit San Francisco met een voorliefde voor de jaren tachtig. Het debuut is een ode aan jaren tachtig soundtracks, neon-lichten, zijden shirts en rookmachines. Het universum van Speck voltrekt zich op de dansvloer van een obscure club, waar o.a. Soft Cell klinkt. Speck heeft geluisterd naar synthipop-bands en geeft er een eigen draai aan. Zijn invloeden blijken uit een mix-tape die hij samenstelde, zoals Rheingold, Raf en Kim Fowley. Hij heeft een duidelijke voorkeur voor de glamour van popmuziek. Maar hij is wars van een imago. Debuut dat vragen oproept, maar daardoor intrigerend is.

Eens in de zoveel tijd komt er een album uit, waarbij alles klopt, de sound, de teksten, de productie, de samenhang van de nummers, een album waarop elk nummer een potentiële single is. One Thousand Pictures is zo'n album. 3 Jaar na het debuut Little Death, komt de band uit Reading met deze fantastische opvolger. Tijdloze indierock inclusief stadionstampers. Single Blood Gets Thin is 3:08 minuut sex, punk en surf. Washing Powder klinkt wat subtieler en United en Can't Fish lijken te zijn gemaakt om keihard mee te brullen. Een album om uit je hoofd leren.

Patrick Tilon is terug. En hoe. De frontman van wijlen Urban Dance Squad is recentelijk een ogenschijnlijk zeer vruchtbare muzikale samenwerking aangegaan met surfband The Phantom Four. Vruchtbaar inderdaad, want deze onlangs verschenen The Obscure EP wordt later dit jaar al opgevolgd door een volwaardig debuutalbum. Het moet gezegd; dit blijkt alleszins een dromcombinatie. Tilon, in dit specifieke muzikale leven tot The Arguido gedoopt, is fel, venijnig, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar. Meer dan ooit, verkent de rapper tegenwoordig ook het pad van zanger. En ook die laatste rol past hem verrassend goed. Beter dan ooit, eigenlijk. De eigen nummers (allen geschreven door gitarist Frank Gerritsen, soms met hulp van drummer Niels Jansen) staan, mede door de bijzondere toevoeging van Tilons stem, als een huis. Ook de twee covers op deze EP (A Forest van The Cure en Leave Me Alone van New Order) vallen nergens uit de toon. Laat maar komen dat debuutalbum.

Het vorig jaar verschenen American Ghetto kreeg niet de aandacht die het verdiende. Terwijl Portugal. The Man toch veel lof had geoogst met de voorganger The Satanic Satanist. Gelukkig weet de band nu weer alle aandacht op zich te vestigen door het zesde studioalbum (in zes jaar!) In The Mountain In The Cloud. Hiervoor tekende Portugal. The Man een contract bij majorlabel Atlantic en werd gekoppeld aan producer John Mills. Aan de artistieke groei komt voorlopig nog geen einde, want dit is hun meest consistente plaat geworden, waarbij ze steeds verder verwijderd raken van de neopsychedelische rock van Mercury Rev en Flaming Lips en opschuiven naar een geluid met glamrock echo’s van David Bowie en T. Rex. De falsetto van John Gourley past perfect bij de dromerige sfeer, die door alle nummers loopt. De status van Portugal. The Man zal nu echt gaan groeien, want In The Mountain In The Cloud straalt van alle kanten iets belangrijkst uit.

Na een prachtig debuut vol akoestische liedjes in de geest van Nick Drake, verraste Fionn Regan vriend en vijand door voor het begin vorig jaar verschenen The Shadow Of An Empire zijn gitaar aan te sluiten op zijn versterker om een flinke portie rock ‘n’ roll te spelen. Een prima plaat, maar wel even wennen. Voor wie liever Fionn Regan’s folky kant hoort is er goed nieuws, want voor de opnames van 100 Acres Of Sycamore trok hij de stekkers weer uit zijn gitaar. Dat betekent niet dat deze derde plaat een kopie is van The End Of History, want de nu 28-jarige Ier klinkt hier een stuk ambitieuzer. De akoestische gitaar vormt wel de basis van de meeste liedjes, maar vaak is een hoofdrol weggelegd voor fraai gearrangeerde strijkers, die deze plaat een heel andere sfeer meegeven. Met het erg mooie 100 Acres Of Sycamore bewijst Fionn Regan definitief dat hij tot de beste singer/songwriters van zijn generatie behoort.

Voor sommige mensen is hij een begrip, voor anderen totaal onbekend. Jack White, van The White Stripes, is een grote fan. Het komt doordat Dex Romweber een pionier is van de uitgeklede rock'n'roll-sound. Dex Romweber Duo bestaat uit Dex en zijn zus Sara. Het duo maakt genoeg geluid en Dex is weer goed op dreef. Hij neemt een aantal standards, schrijft wat klassiekers, vraagt vervolgens muzikanten, o.a. saxofoon, en smijt het geheel op tape in de studio van Rick Miller van Southern Culture On The Skids. Resultaat een dampend geheel.

Wie met twee wielerliedjes een album begint, scoort natuurlijk gelijk bonuspunten, zeker als ze zo aanstekelijk zijn als Manne van Staal en Nar Boave van Rowwen Hèze. Het betreft echter geen regulier album van Limburgs trots, maar een verzameling niet eerder uitgebrachte opnames, die niet voor niets de ondertitel 23 Losse Liedjes heeft meegekregen. Daarbij vele samenwerkingen, o.a. met Karin Bloemen, Nick Schilder en Los Lobos. De covers van Rowwen Hèze-nummers door Guus Meeuwis, Heideroosjes, Chantal Janszen en 3Js die hier ook te vinden zijn overtreffen echter nergens de originelen en doen daarmee afbreuk aan deze aardige verzameling rariteiten.

Natural History is een bijzonder album. Het presenteert veel liedjes die we door en door kennen, maar klinkt toch als nieuw. Hoe dat kan? Souther brengt zijn beste liedjes in uitgeklede vorm, unplugged. Maar dat zijn dan wel liedjes die ooit hits waren voor The Eagles, Linda Ronstadt en vele anderen. Nummers als The Sad Cafe of New Kid in Town zijn in ons geheugen gegrift. Maar de man die ze schreef brengt ze op dit onovertroffen album terug naar al hun puurheid.

Splendid is een elfkoppig gezelschap uit Den Haag, toe aan hun vierde album. Het is een zonnig geheel, dat de band vol speelde met hun mix van reggae, hip-hop, pop en soul. Producer Robin Veldman, bekend van Caro Emerald, werd gebruikt om de live zo sterke band ook in de studio swingend vast te leggen. Het gaat vast een mooie zomer worden voor Splendid. Ze zijn er klaar voor.

The Suzukis is een nieuwe, jonge, Engelse band die stamt uit Wigan. Het viertal wordt aangevoerd door zanger Veasey, die wel wordt vergeleken met Richard Ashcroft van The Verve of een jonge Paul Weller. De band heeft veel energie en weet meer dan voldoende snelheid te ontwikkelen op dit debuut. Gitarist Bamford heeft een rauw geluid, dat af en toe verdrinkt in de galm, bassist Warnes legt een stabiele basis en wordt ondersteund door drummer Robinson. Ondertussen zijn ze kwaad, ze vragen: Are You Happy With Yourself? Is dit Engeland's nieuwe hoop? Het zou zomaar kunnen. The Suzukis willen best.

Tika is een hond. Hij ontmoet David Pino (El Pino & The Volunteers) en Marien Dorleijn (Moss) als zij begin 2011 naar Canada komen om een plaat op te nemen. Die uitnodiging komt van het Nederlandse In A Cabin With-project, dat artiesten op bijzondere plaatsen samenbrengt. In dit geval in een blokhut, met een Canadese ritmesectie. De enthousiaste viervoeter is er de hele week bij en Pino & Dorleijn noemen hun samenwerking TIKA. Er komt allerlei inspiratie voorbij: soms een beetje blues, soms pure pop, soms het werk van hun eigen bands, maar alle liedjes op het album hebben een kop, een staart en pakkende refreintjes ertussenin. Bovendien is de samenzang van beide heren geweldig. For Better Or For Worse is een single met potentie en kan TIKA de komende maanden wel eens een gezonde dosis media-aandacht (3FM, DWDD?) opleveren. Project geslaagd? Ja!

Nash Kato en Eddie Roeser zijn terug! Ze hebben maar liefst 15 jaar ondergedoken gezeten, en zijn nu terug aan de oppervlakte met hun Rock & Roll Submarine. Kato en Roeser – zangers, gitaristen en geheim agenten – zijn de keiharde kern van Urge Overkill, een powerpopband met de nadruk op power. Hun vierde, Saturation uit 1994, is een ware klassieker en het lijkt erop dat Rock & Roll Submarine hier weinig voor onderdoet, want aanstekelijke riffs, puntige gitaren en gemakkelijk meezingbare refreinen. Twaalf ijzersterke gitaarpopsongs, gebracht met ironie en panache; ziedaar het eindoordeel over de glorieuze comeback van de helden van Urge Overkill.

Tweede EP van het naar een speelgoedmerk vernoemde Chad Valley, het alterego van Hugo Manuel uit het Engelse Oxford, voorheen frontman van Jonquil, een gewaardeerd indiecollectief dat nooit is doorgebroken en door de Allmusic Guide wordt omschreven als een kruising tussen onder meer Animal Collective, Modest Mouse en Fleet Foxes. Op Equatorial Ultravox overheerst de elektronica, maar de techniek staat wel volledig in dienst van de zeven zomers en licht psychedelisch klinkende popliedjes, waarbij Manuel’s fraaie stem minstens zo belangrijk is. Mooie, dromerige muziek die zeer doet uitzien naar een volwaardig album.

Het Engelse Communion Label van Mumford & Sons’ Ben Lovett besloot zich in 2010 een week lang in een pub op te sluiten en elke dag een keur van artiesten uit te nodigen om gezamenlijk muziek te maken. Overdag oefenen en ’s avonds optreden. Hoewel het label zelf uit de folkhoek komt is de muzikale aanpak hier breder dan dat, met bijdrages van onder andere Keane’s Tim Rice-Oxley, Damien Rice en Paul Frith van Broken Social Scene. Dat resulteerde in een hoop lol, getuige de mooie cover van You’re The One That I Want (inderdaad, die) van Damien Rice met Angus & Julia Stone, maar ook in bijzonder fraai dreigende muziek van Joker & The Thief in samenwerking met Kill It Kid, de jonge Indie-band uit Bath. Die laatste mogen zich de revelatie van het project noemen, met ook nog het door een string section begeleidde Send Me An Angel Down.

DISC 1: Kill it Kid & Joker and the Thief - Something Funny / Lissie feat. Mt. Desolation - Oh Mississippi / Treetop Flyers - It's About Time/ Angus & Julia Stone & Sarah Blasko - To Let Go / Monument Valley - Scattered Hearts /Kyla La Grange feat Marcus Foster & Matthew and the Atlas - Hands to Hold / Passenger feat Angus & Julia Stone band - Patient Love / The Staves – Mexico / Pete Roe – Bellina/Alan Pownall - Heart of Hearts/ Movement - Marcus Foster feat Ryan O'Reilly Band, Kyla LaGrange, Chris Maas & Kevin Jones

DISC 2: Mt. Desolation feat Lissie - Dividing Line / Kill it Kid - Send Me an Angel Down / Sam Beer - Traffic / James Moss feat The Staves - For Birds / Damien Rice & Angus & Julia Stone - You're The One That I Want / Ryan O'Reilly - Brixton Hill / Hughie Gavin - All I Had / Tom McKean and the Emperors - Old Fashioned Morphine / Sarah Blasko - All I Want / Matthew and the Atlas feat Marcus Foster, Kyla La Grange & Ryan O'Reilly Band - Beneath the Sea / Beans on Toast - How the Dinosaurs Talk / Crowns feat Ben Lovett, Beans on Toast & The Staves - Little Eyes

Geloof het of niet, maar Buddy Holly zou september dit jaar 75 zijn geworden. Voor altijd door ons herinnert als een 22-jarige, ging The Day The Music Died niet alleen een populair artiest heen, maar ook een grandioos talent die elk aspect van de rock ’n roll leek te beheersen. Op dit eerbetoon niet alleen songs van eigen hand, ook collega schrijvers als Bo Diddley en het echtpaar Bryant leverden toendertijd hits aan die echter altijd een typische Holly sound kregen, op het kruispunt van Rhythm & Blues en Pop. Diddley’s Dearest wordt mooi sfeervol gedragen gebracht door The Black Keys, terwijl überfan Paul McCartney juist helemaal losgaat op It’s So Easy, tegelijk blootleggend dat ook The Beatles wel erg schatplichtig waren aan de jonge Texaan. Daarnaast bijdrages van onder andere Graham Nash, Nick Lowe, Patti Smith en My Morning Jacket. Wie een dergelijk eclectisch lijstje kan optrommelen voor een eerbetoon, moet wel een hele grote zijn. Waarvan acte.

Rave On Buddy Holly Tracklist:

01. The Black Keys, “Dearest”
02. Fiona Apple and Jon Brion, “Every Day”
03. Paul McCartney, “It’s So Easy”
04. Florence and the Machine, “Not Fade Away”
05. Cee-Lo Green, “(You’re So Square) Baby, I Don’t Care”
06. Karen Elson w/ Jack White, “Crying, Waiting, Hoping”
07. Julian Casablancas, “Rave On”
08. Jenny O., “I’m Gonna Love You Too”
09. Justin Townes Earle, “Maybe Baby”
10. She & Him, “Oh Boy”
11. Nick Lowe, “Changing All Those Changes”
12. Patti Smith, “Words of Love”
13. My Morning Jacket, “True Love Ways”
14. Modest Mouse, “That’ll Be the Day”
15. Kid Rock, “Well… All Right”
16. Detroit Cobras, “Heartbeat”
17. Lou Reed, “Peggy Sue”
18. John Doe, “Peggy Sue Got Married”
19. Graham Nash, “Raining in My Heart”

Op het derde deel van deze vierdelige ode aan haar zelf zullen we maar zeggen, zoemt Suzanne Vega wederom in op een aantal van haar lievelingsliedjes, door haar zelf omschreven als 'mental health songs'. Liedjes die diep zitten, maar niet als persoonlijk of autobiografisch kunnen worden weggezet. We noteren o.a. Undertow, Cracking, When Heroes Go Down en nog immer sterke en zeker niet al te zoete songs als Blood Makes Noise en Solitude Standing. Nieuw en speciaal opgenomen voor dit album is de song Instant Of The Hour After, een liedje dat ze samen met Duncan Sheik schreef voor het theaterstuk ' Carson McCullers Talks About Love'. Het liedje gaat over twee alcoholisten aan het einde van een lange nacht vol drank. Een aanwinst voor iedere rechtgeaarde Suzanne Vega-fan dus!

01. Undertow -Suzanne Vega (‘85) / 02. When Heroes Go Down - 99.9F° (‘92) / 03.My Favorite Plum - Nine Objects of Desire (‘96) / 04.Solitude Standing - Solitude Standing (‘87) / 05.Cracking - Suzanne Vega (‘85) / 06. Last Years Troubles - Songs in Red and Gray (‘01) / 07.Solitaire - Songs in Red and Gray (‘01) / 08. Blood Makes Noise - 99.9F° (‘92) / 09. 50-50 Chance - Days of Open Hand (‘90) / 10. Penitent - Songs in Red and Gray (‘01) / 11. Straight Lines - Suzanne Vega (‘85) / 12.Pornographers Dream - Beauty & Crime (‘07) / 13. Instant of the Hour After

Vera is Vera Jessen Jührend uit Rotterdam. Twaalf jaar geleden begon ze als zestienjarige te zingen. Het was haar droom om met eigen liedjes op een podium te staan. Ze ver- zamelde een band om zich heen, met bassist Peter Jessen, haar toekomstige man. Jessen verzorgde ook de strijkersarrangementen op dit tweede album, een natuurlijk vervolg op haar debuut. Had ze voor het debuut een grote keuze uit liedjes, voor dit tweede album koos ze uit wat recentere composities. Het is jazzy pop, die wat weg heeft van een band als Jodymoon, maar met genoeg eigen karakter. Let op: Nederlands talent!

Over aandacht voor zijn bandje heeft Michael Grubbs niet te klagen. Niet alleen werd een van de eerste liedjes van Wakey! Wakey! opgepikt door de makers van One Tree Hill, Grubbs werd zelf ook gevraagd voor een rolletje als barman in de Amerikaanse hitserie en kreeg in die hoedanigheid zelfs de kans om nog meer van zijn liedjes voor het voetlicht te brengen. Met enige vertraging is zijn debuutalbum Almost Everything I Wish I’d Said... nu ook in Nederland uit, waar de single Light Outside deze zomer al regelmatig op 3FM te horen was. Voor de radio is de muziek van Wakey! Wakey! dan ook bij uitstek geschikt. Origineel durf ik zijn muziek niet te noemen, want de dertien liedjes roepen tal van andere Amerikaanse artiesten in herinneringen. Van de Counting Crows tot Gavin DeGraw en van Five For Fighting tot The Fray. Gelukkig geven de verrassende blaas- en strijkarrangementen in diverse liedjes dit prima plaatjes net wat extra’s mee.

Life Of Leisure was in 2009 het veelbelovende debuut van Ernest Greene alias Washed Out. De lo-fi elektronica op die ep klonk heerlijk sensueel en melancholisch. Niet voor niets eindigde het plaatje hoog in veel eindejaarslijstjes. Washed Out nestelde zich direct in de kopgroep van de zogeheten chillwave. Op zijn eerste langspeler weet de uit Atlanta Georgia afkomstige Greene ons opnieuw in vervoering te brengen. Jaren tachtig synthpop, hiphopritmes en flarden psychedelica komen samen in betoverde melodieën. Die bovendien bol staan van verlangen (het intieme paartje op de albumhoes past dan ook perfect bij de muziek). Soms droevig, dan weer triomfantelijk. De dromerige vocalen versterken deze sfeer nog eens. Verschil met het vroege werk is dat productioneel alles net even wat fijnzinniger klinkt. Met dank aan producer Ben Allen, die eerder medewerking verleende aan Animal Collective en Deerhunter. De ideale laidback-plaat voor deze zomer.

Weinig dingen klinken zo geruststellend als de banjo van William Elliott Whitmore. Niet omdat de liedjes nou zo sussend zijn, maar omdat je dan weet er weer mooie verhalen komen op al even mooie muziek. De rauwe eenmanscountry van zijn eerdere platen is ondertussen wel wat opgepoetst, waardoor het ook zonder zware shag en liter whisky prima te consumeren is. Een eerste luisterbeurt zou de de oude fans daardoor wellicht op het verkeerde been kunnen zetten, maar ook voor hen zal het niet lang duren voor nummers als Bury Your Burdens In The Ground, Don’t Need It en We’ll Carry On een plekje in het hart vinden. Als geheel is Field Songs misschien niet zo sterk als zijn voorgangers, de nummers hebben ieder echter wel een unieke authenticiteit die ze de moeite alsnog waard maken.

Ooit probeerde hij het al eens eerder met een soloalbum. Die schijf (Frankie Ray) werd echter nooit officieel uitgebracht. Sindsdien is de 36-jarige Jonathan Wilson veelal als producer actief geweest. Vorig jaar nog werkte hij samen met Bonnie Prince Billy, co-produceerde hij het nieuwe soloalbum van J. Tilman (drummer Fleet Foxes) en was hij één van de drijvende krachten achter de (helaas nooit verschenen) Roy Harper-tribute What You Need Is What You Have, The Songs of Roy Harper. En als hij niet produceerde dan was hij wel sessiemuzikant. Robbie Robertson, Erykah Badu, maar ook Jackson Browne en Elvis Costello maakten bijvoorbeeld gebruik van zijn diensten. Gentle Spirit mag dus het officiële debuut heten. En wat voor één. De breekbare broze, bijna fluisterende stem, zal de komende tijd gehoorgangen van menigeen gaan kietelen. Floydiaanse gitaarpartijen lijken zinderende, enigszins willekeurige jams, maar zijn steevast zeer kundig uitgedacht. Pianopartijen sprankelen, spartelen en dartelen. Dus hou je van psychedelische folk? Van uitgesponnen nummers die draaien om één dromerige riff (Valley Of The Silver Moon duurt bijvoorbeeld meer dan 10 minuten)? Hou je van lome, laid back-songs die steevast opbouwen naar epische hoogtepunten? Dan ga je dit wapenfeit van meer dan 78 minuten prachtmuziek zeker waarderen. Gentle Spirit is met recht zeer bijzonder.

Wolf Gang is het kindje van de Brit Max McElligot. Hij schreef en speelde alle instrumenten voor zijn debuutalbum Suego Faults. Er springt echter meteen een naam in het oog en dat is die van producer David Fridman (Flaming Lips, Mercury Rev, MGMT). Onze interesse is meteen gewekt en wordt gelukkig niet teleurgesteld. Wolf Gang deed al de nodige shows in Groot Brittannië met o.a. Florence & The Machine, The Rakes en The Editors. En daar tussen past de muziek van Wolf Gang perfect. Enigszins bombastische pop met een scherp randje en de nodige symfonische invloeden typeren het album het beste. Max groeide op met een dieet van Talking Heads en David Bowie en dat heeft zijn sporen achter gelaten. Single Lions In Cages zit dicht bij het eclectische sfeertje van MGMT maar op The King And All Of His Men bewijst hij ook een klassieke popsong te kunnen schrijven. Fridmen heeft zijn kast met vintage apparatuur open mogen trekken en het resultaat is een plaat die je naar adem doet happen.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat het donkere en chaotische The Bachelor zou worden gevolgd door een duoplaat met de titel The Conquerer, maar toen werd Patrick Wolf weer verliefd – besloot zelfs om te trouwen – en dus is er nu Lupercalia, waarop de flamboyante indieprins voluit de liefde bezingt. De plaat lijkt daarom meer op The Magic Position (2007) dan The Bachelor (2009), maar Wolf slaat ook weer wat nieuwe wegen in. Album nummer vijf gaat voortvarend van start met het opgewekt klinkende The City en de single House, maar de plaat bevat ook een flink aantal ballads, die geïnspireerd lijken door de new romantic beweging van begin jaren ’80. En dan klinkt de immer modieuze Patrick Wolf haast als een moderne van Bryan Ferry, wat hem zeker niet misstaat. Moet wel opgemerkt worden dat het vrij toegankelijke Lupercalia wat minder spannend en inventief aandoet dan eerdere albums, maar persoonlijk vind ik dit een mooie plaat, die Patrick Wolf wellicht nieuwe fans zal opleveren.

Na de vorige jaar verschenen verzamelaar Vol.2 is West het derde volwaardige studioalbum van dit uit San Francisco afkomstige viertal. Bij Wooden Shjips weet je inmiddels, net als bij het het zijproject Moon Duo van zanger Erik Johnson, precies wat je kunt verwachten. Namelijk breed uitwaaierende psychedelische rock met als prominente stijlkenmerken de sterk repeterende baslijnen, in wahwah gedrenkt gitaarsolo's en de naar Jim Morrison neigende zang van Johnson. Het noisey randje uit de beginperiode is inmiddels nagenoeg verdwenen maar dat mag de pret niet drukken. Deze groep weet met West wederom duidelijk te maken dat de kracht van de herhaling bijzonder verslavende muziek kan opleveren.

Het was er al in de jaren tachtig en toen was er niemand die er acht op sloeg. Zelfs de bedenkers, Geoff Downes en Trevor Horn van The Buggles, waren het bijna vergeten. Op de nieuwe plaat van Yes heeft het een spectaculaire en weldadige remake ondergaan en zijn er nog wat hoofdstukken aan toegevoegd. Met als resultaat dat het nu één van de beste epics in het turbulente bestaan van het talloze keren heropgerichte progrockinstituut is geworden: Fly From Here, de titelsong van dik 20 minuten. Een nummer over een verlaten vliegveld maar wie goed luistert, haalt het aangrijpende verhaal op de achtergrond met gemak naar voren. Op dit album treedt Yes weer aan in bijna dezelfde gedaante als ten tijde van Drama uit 1980. Met dus The Buggles, Steve Howe, Alan White en Chris Squire. Helemaal nieuw is zanger Benoit David want het nieuwe Yes leeft in onmin met Jon Anderson. Mede dankzij de bijdragen van David, wiens stem sterk doet denken aan die van Anderson, is Fly From Here zo'n sterke Yes-plaat geworden. De wijze waarop hij de cruciale tekstregel 'Turn this ship around' zingt, grijpt de luisteraar naar de strot. Uiteraard staan er nog meer nummers op Fly From Here. Die zijn zeker niet onaardig maar halen nooit het overrompelende niveau van het titelstuk. Op een of andere manier is dat maar goed ook.

In de verzamelreeks Collected is nu ook een 3cd-set van ABBA verkrijgbaar. Daarop komen in ieder geval álle hits langs, iets dat bij andere verzamelaars van het Zweedse kwartet lang niet altijd het geval is. Bovendien hebben de samenstellers gekozen alles in chronologische volgorde te zetten. Juist dan hoor je goed hoe de groep zich ontwikkelde. Lag het accent ten tijde van Ring Ring en Waterloo nog op het ongecompliceerde hitparadewerk, begin jaren 80 leverde een meer introspectief ABBA met Super Trouper en The Visitors ook ijzersterke popalbums af. Gelukkig zijn daarvan ook enkele albumtracks opgenomen. Net als twee b-kantjes uit die tijd: Elaine en Put On Your White Sombrero. Daarnaast moet nog worden vermeld dat ook de relatief onbekende beginjaren van het viertal ruimschoots zijn vertegenwoordigd. Dat maakt deze cd-set uitermate geschikt voor iedereen die een ABBA-verzamelaar zoekt die meer biedt dan alleen de hitsingles.

The Best Band of the World trekt de stekkers eruit. Niet figuurlijk natuurlijk, nee: letterlijk. De cowpunkrockers The Bottle Rockets spelen live, onder het motto mag het ietsje zachter, een hele plaat vol met niets dan akoestisch instrumentarium. Niet dat ze niet rocken zonder stroom, integendeel. Maar de nadruk ligt op dertien wonderschone liedjes en het nasale en melancholische stemgeluid van frontman Brian Henneman. De groep grijpt voor de songkeuze terug op alle uithoeken van haar catalogus, ook naar hun tributeplaat voor Doug Sahm van wie ze hier I Don’t Want To Go Home opnieuw fenomenaal vertolken. Dit alles maakt Not So Loud tot een bijzonder document waarin de liedjes tot tijdloze werkjes uitgroeien die, samen met het oeuvre van Uncle Tupelo, nog lang overeind zullen staan.

Dear Mr Fantasy is een van de bekendste nummers van Traffic dat vaker associaties met Steve Winwood zal oproepen dan met de in 2005 aan kanker overleden Jim Capaldi, de percussionist van deze legendarische Britse formatie. Toch is er geen passender en mooiere titel denkbaar voor het 4-cd-overzicht van de laatstgenoemde. One of rock's great untold stories, is de kreet op de sticker op de fraai uitgevoerde box. En zo is het maar net! Want dat Capaldi bijna alle teksten schreef voor Traffic-nummers is bepaald niet algemeen bekend. Dat hij een lange trits hoogstaande soloalbums heeft afgeleverd, met tal van bijdragen van de groten der aarde, evenmin. Dat hij een geweldige zanger is, een (geëngageerd) tekstdichter van formaat, toegewijd milieuactivist, goede voetballer en zijn hand niet omdraaide voor reggae en dat veel bekendere muzikanten dan hij hem huizenhoog aanslaan, ook al niet. Door Dear Mr Fantasy wordt aan de beschamende onderbelichting van Capaldi's grootsheid met een grote klap een einde gemaakt. Het resultaat is een overdonderende luisterervaring van ruim vijf uur die begint met sterke songs van zijn bandjes aan het begin van de jaren zestig en eindigt met opnamen van Winwood en Capaldi die Dear Mr Fantasy repeteren. Het is dan 2004 en Traffic werkt aan een doorstart... Bij de Traffic-periode '67-'74 wordt relatief kort stil gestaan. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de recente box van Steve Winwood, die wél een hoog Traffic-gehalte heeft. Capaldi blijkt echter veel meer - en dikwijls betere - soloalbums te hebben gemaakt dan zijn veel bekendere vriend/compagnon. En het zijn de nummers van die platen die het hoofdbestanddeel van deze prachtige box vormen. Dit is muziek waarvan je oren open gaan staan en je mond open valt. Waren we doof met zijn allen?

In The Land Of Grey And Pink wordt in het algemeen gezien als de beste Caravan-lp. Caravan is in 1971 de meest pastorale, soepele exponent van de legendarische Canterbury-scene. De sound van het kwartet kenmerkt zich door sfeervolle folky passages, gedoseerde jazzy intermezzo's en David Sinclairs hemelse Hammond. In The Land Of Grey And Pink is opgedeeld in twee delen: de vier relatief compacte songs van kant 1 en het epos Nine Feet Underground, dat kant 2 geheel beslaat. Op deze geremasterde versie van Caravans 40 jaar oude klassieker komt het unieke band-geluid uitstekend tot zijn recht, maar er is er natuurlijke meer. Er is een cd met bonustracks, een nieuwe mix van de hand van Porcupine Tree's Steven Wilson, een paar wazige video's en een derde disk met louter dvd-content. Het spreekt voor zich dat deze 3-cd uitgave de definitieve versie is van Caravans prog-meesterwerk. Maar hoe dan ook blijft de superieure suite Nine Feet Underground de magische kern van In The Land Of Grey And Pink. Een meesterwerk dus, en nu in een schitterende deluxe-versie.

Zo'n beetje in het midden van haar voortreffelijke oeuvre – een vroege plaat met The Strawbs, drie lp's met Fairport Convention, een met Fotheringay en vier soloplaten – bevindt zich The North Star Grassman And The Ravens, Sandy Denny's eerste – prachtige – solo-album. In 1971 besluit de bezitster van een van de meest poëtische stemmen in de popmuziek solo te gaan. Op haar debuutplaat weet Denny zich omringd door de muzikanten van Fotheringay en ook Fairport Conventions Richard Thompson excelleert door zijn fraaie gitaarspel. Hoogtepunten op The North Star Grassman And The Ravens zijn fantastische uitvoeringen van Late November en John The Gun – restmateriaal van Fotheringay – evenals betoverend mooie folkrocksongs als Blackwaterside, Next Time Around en het overweldigende titelnummer. Aan deze bijzonder verzorgde rerelase is een waterval aan boeiende demo's toegevoegd evenals de – schitterende – opnamen die Denny voor de BBC maakte. Luisterend naar al dit bijzonder boeiende materiaal is het extra triest dat Sandy Denny's ruwe dood – een val van een trap – een vroegtijdig einde maakte aan het leven van dit uitzonderlijk muzikale talent, met een van de mooiste zangstemmen ooit. Slechts 31 jaar, maar voor altijd the first lady of British folk.

Soms is er een cover van een van je liedjes nodig om de mensen duidelijk te maken hoe goed je wel niet bent. Natuurlijk was Neil Diamond al heel beroemd dankzij het zoetgevooisde Jonathan Livington Seagull en had hij al menig vrouwenhart gestolen. Maar toen Johnny Cash op een van zijn American Recordings een doorleefde versie van Diamond’s Solitary Man vertolkte werd het velen pas duidelijk welk een groot liedjesschrijver achter de stem schuilging. Na jarenlang tevergeefs rond gelopen te hebben in de Big Apple was er het ontslag door Leiber & Stoller voor nodig om alles op een rijtje te zetten. Onder leiding van Jeff Barry en Ellie Greenwich nam hij in 1966 voor het kleine label van Bang zijn eerste elpee The Feel Of Neil Diamond op, die dankzij de wereldhit Cherry Cherry hoge ogen gooide. Het openingsnummer was het persoonlijke Solitary Man. Ondertussen namen The Monkees zijn I’m A Believer op en dat was een instant succes. Op zijn tweede plaat (Just For You) stond Neil’s versie van deze song, maar ook het onovertroffen Girl You’ll Be A Woman Soon. Op The Bang Years zijn deze eerste twee platen voor Bert Berns’ label Bang samengebracht – de eerste overtuigende muzikale schreden van Neil Diamond.

Er was een tijd dat überhippie Donovan een van de hipste artiesten van deze aardkloot was. Toch zien vele popbobo’s hem als een matige Britse Dylan en een bloemenkind die de tand des tijd niet goed heeft doorstaan. De man zelf moet dan ook tot vervelens toe zijn rol in de popmuziek verdedigen en overschat regelmatig zijn eigen invloed. Oké, hij heeft The Beatles fingerpicking geleerd en was met ze in India, maar om nu te stellen dat zijn werk van even vooruitstrevend was als de Fab Four gaat wel ver. Toch is het tijd om je vooroordelen opzij te zetten, want met Sunshine Superman heeft hij wel een briljante plaat gemaakt. En dat album kun je dankzij de Special Edition eindelijk horen zoals het bedoeld was. Immers, de Engelse editie was een verknipte editie dat op slechts een schijf stond; dit in tegenstelling tot de Amerikaanse dubbelelpee die het concept beter bevatte. Sunshine Superman verscheen ruim voor het legendarische Sgt Pepper en daarmee was Donovan even hipper dan de rest. Op de plaat is de folky troubadour uit Schotland uitgegroeid tot een psychedelische ziener die met exotische arrangementen de popmuziek vernieuwde. De titelsong werd een grote hit en ook Seasons Of The Witch behoort tot de hoogtepunten. Donovan weet op dit album celtic folk te verenigen met psychedelica en brengt en passant een tribute aan zowel Jefferson Airplane en Mama Cass (The Fat Angel) als Bert Jansch (Bert’s Blues). De Special Edition bevat de originele monomix, een nieuwe stereomix en een aantal aanvullende bonustracks.

Met de tweede worp Deluxe Editions van The Kinks zijn we meteen op het hoogtepunt van de band beland. Op Kink Kontroversy waren de eerste sporen van Ray Davies’ geniale composities al hoorbaar, op Face To Face en Something Else bereiken ze een niveau dat van grote invloed op de Britse popmuziek zal zijn. Als geen ander weet Davies de Engelse moraal met een satirische kijk te doorgronden en er ook nog hits mee te scoren. Sunny Afternoon is de single die het briljante Face To Face inluidt, de rest van het album is een bonte collectie aan muzikale stijlen die door een nog bontere verzameling aan karakters bevolkt wordt. Op de Deluxe Editie vinden we de al eerder uitgebrachte bonustracks terug, deze keer in de mono en de stereo versie. Something Else vervolgt de weg van Face To Face en bevat de klassieker Waterloo Sunset – misschien wel het beste nummer dat Davies schreef. Ook hier de bekende bonustracks en alles in de mono en stereoversie, maar Something Else heeft gelukkig nog wat meer in de bonus: een fraaie BBC sessie en een aantal niet eerder uitgebrachte alternatieve versies maken deze Deluxe Editie af. Het commerciële succes blijft daarna uit, doch Davies’ creativiteit is nog lang niet opgedroogd. In 1968 verschijnt het briljante Village Green Preservation Society dat in 2009 al in een driedubbele editie verscheen en een jaartje later Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire). Bassist Peter Quaife is vervangen en de band kan eindelijk – na een tijdje in de ban te hebben gezeten – toeren in de VS. Arthur is een conceptalbum en handelt over een Londenaar die na WO II verhuist naar Australië. Davies maakt alle literaire pretenties waar met een songcyclus waarin het Britse leven na de oorlog schrijnender dan ooit wordt blootgelegd. Het album laat een band horen die meer richting rock gaat, een stijlwijziging waarmee ze vooral in de VS succes gaan krijgen. BBC opnames en diverse alternatieve takes en mixes vervolmaken de Deluxe Editie.

Met de tweede worp Deluxe Editions van The Kinks zijn we meteen op het hoogtepunt van de band beland. Op Kink Kontroversy waren de eerste sporen van Ray Davies’ geniale composities al hoorbaar, op Face To Face en Something Else bereiken ze een niveau dat van grote invloed op de Britse popmuziek zal zijn. Als geen ander weet Davies de Engelse moraal met een satirische kijk te doorgronden en er ook nog hits mee te scoren. Sunny Afternoon is de single die het briljante Face To Face inluidt, de rest van het album is een bonte collectie aan muzikale stijlen die door een nog bontere verzameling aan karakters bevolkt wordt. Op de Deluxe Editie vinden we de al eerder uitgebrachte bonustracks terug, deze keer in de mono en de stereo versie. Something Else vervolgt de weg van Face To Face en bevat de klassieker Waterloo Sunset – misschien wel het beste nummer dat Davies schreef. Ook hier de bekende bonustracks en alles in de mono en stereoversie, maar Something Else heeft gelukkig nog wat meer in de bonus: een fraaie BBC sessie en een aantal niet eerder uitgebrachte alternatieve versies maken deze Deluxe Editie af. Het commerciële succes blijft daarna uit, doch Davies’ creativiteit is nog lang niet opgedroogd. In 1968 verschijnt het briljante Village Green Preservation Society dat in 2009 al in een driedubbele editie verscheen en een jaartje later Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire). Bassist Peter Quaife is vervangen en de band kan eindelijk – na een tijdje in de ban te hebben gezeten – toeren in de VS. Arthur is een conceptalbum en handelt over een Londenaar die na WO II verhuist naar Australië. Davies maakt alle literaire pretenties waar met een songcyclus waarin het Britse leven na de oorlog schrijnender dan ooit wordt blootgelegd. Het album laat een band horen die meer richting rock gaat, een stijlwijziging waarmee ze vooral in de VS succes gaan krijgen. BBC opnames en diverse alternatieve takes en mixes vervolmaken de Deluxe Editie.

Met de tweede worp Deluxe Editions van The Kinks zijn we meteen op het hoogtepunt van de band beland. Op Kink Kontroversy waren de eerste sporen van Ray Davies’ geniale composities al hoorbaar, op Face To Face en Something Else bereiken ze een niveau dat van grote invloed op de Britse popmuziek zal zijn. Als geen ander weet Davies de Engelse moraal met een satirische kijk te doorgronden en er ook nog hits mee te scoren. Sunny Afternoon is de single die het briljante Face To Face inluidt, de rest van het album is een bonte collectie aan muzikale stijlen die door een nog bontere verzameling aan karakters bevolkt wordt. Op de Deluxe Editie vinden we de al eerder uitgebrachte bonustracks terug, deze keer in de mono en de stereo versie. Something Else vervolgt de weg van Face To Face en bevat de klassieker Waterloo Sunset – misschien wel het beste nummer dat Davies schreef. Ook hier de bekende bonustracks en alles in de mono en stereoversie, maar Something Else heeft gelukkig nog wat meer in de bonus: een fraaie BBC sessie en een aantal niet eerder uitgebrachte alternatieve versies maken deze Deluxe Editie af. Het commerciële succes blijft daarna uit, doch Davies’ creativiteit is nog lang niet opgedroogd. In 1968 verschijnt het briljante Village Green Preservation Society dat in 2009 al in een driedubbele editie verscheen en een jaartje later Arthur (Or The Decline And Fall Of The British Empire). Bassist Peter Quaife is vervangen en de band kan eindelijk – na een tijdje in de ban te hebben gezeten – toeren in de VS. Arthur is een conceptalbum en handelt over een Londenaar die na WO II verhuist naar Australië. Davies maakt alle literaire pretenties waar met een songcyclus waarin het Britse leven na de oorlog schrijnender dan ooit wordt blootgelegd. Het album laat een band horen die meer richting rock gaat, een stijlwijziging waarmee ze vooral in de VS succes gaan krijgen. BBC opnames en diverse alternatieve takes en mixes vervolmaken de Deluxe Editie.

Het is het ongelofelijke verhaal van Kourosh Yaghmaei, een Iraanse popmuzikant. Hij was fan van Ventures en Beatles, door hun platen leerde hij gitaarspelen. Geboren in 1946 was het klimaat in zijn land vrij, totdat de revolutie in 1980 uitbrak. Veel mensen vluchtten, waaronder zijn twee broers. Kourosh be- sloot te blijven. Het werd alsmaar moeilijker, het was niet meer mogelijk om met westerse instrumenten over straat te lopen, bij ontdekking werden ze kapot gemaakt. Van de laatste dertig jaar was hij er tweeëntwintig verboden. De muziek van deze prachtige reissue is exotisch en psychedelisch. Uit eigen archieven, eindelijk verkrijgbaar.

Na Marbles en Somewhere Else is Marillion.com de derde plaat die een heruitgave krijgt in een fraai hard gebonden boekje. De uit 1999 stammende plaat werd verdeeld ontvangen doordat er nogal wat variatie in stijlen terug te vinden was. Zo is Deserve vrij popgericht, iets dat ook geldt voor Rich, terwijl aan de andere kant zich het uitstekende kwartier durende proggerichte Interior Lulu bevindt. Tracks als Go en A Legacy zouden model staan voor latere platen. Bij herbeluistering blijkt Marillion.com echter helemaal nog niet zo gek te zijn. Nee , het is een prima plaat waarvan veel nummers nog steeds terugkeren in de setlists van de band. Waarschijnlijk was Marillion.com na Radiation even wennen en daarom is het goed om de plaat nog eens te beluisteren en tot de conclusie te komen dat een herwaardering op zijn plaats is!

Mooi verzamelwerk van de Meters op het Charly label met de albums Meters (1969), Look-Ka-Py-Py (1970) en Struttin (1970). Dit alles aangevuld met Singles en nog wat rarities wat op een totaal komt van 50 tracks.

Halverwege de jaren ’60 was Los Angeles een bruisende metropool, waar creativiteit hoogtij vierde. Er was bovendien sprake van een sterke wisselwerking tussen de film- en de muziekscene. In dit klimaat ontstond het duo New Wave, dat bestond uit Reid King en acteur Tommy Andre. – De naam van de band was ontleend aan de Franse Nouvelle Vague. - Beiden hadden vanuit huis een liefde voor bossa nova en easy listening meegekregen. Na omzwervingen vonden ze een label en na een redelijk succesvolle single mochten ze een elpee opnemen – net als op de single werden ze bijgestaan door gerenommeerde studiomuzikanten als Hal Blaine, Carol Kaye en Van Dyke Parks. De plaat is gevuld met heerlijk dromerige easy listening pop. Helaas bleek het label uiterst onbetrouwbaar en de aandacht voor de band verdween weer langzaam. Teleurgesteld maakt het tweetal een paar jaar later nog een plaat in Engeland, die zelfs helemaal nooit is verschenen. Misschien dat Cherry Red’s Now Sound ook deze plaat binnenkort zal uitbrengen.

De originele opnames bleken toch niet verloren gegaan te zijn bij een brand … Gelukkig maar, want nu kan de familie van de in 2002 overleden Mickey Newbury eindelijk drie van zijn platen opnieuw uitbrengen. In het Nashville van de jaren ’70 is Mickey Newbury een singer/songwriter van naam. Ook andere artiesten gebruiken zijn nummers; het bekendste is wel Elvis die aan de haal gaat met Newbury’s arrangement van An American Trilogy. Jaren eerder is Mickey Newbury ontevreden over zijn eigen debuut. Hij claimt de vrijheid om voortaan zelf zijn geluid te bepalen; Looks Like Rain is in 1969 de eerste plaat met zijn eigen stempel. Newbury’s stem is indrukwekkend, zijn liedjes zijn héérlijk melancholiek. Hoogtepunten: de nummers San Fransisco Mabel Joy en Sing A Song A Song/Angeline. Het album Frisco Mabel Joy (1971) legt de lat nog hoger: door de eenheid in de produktie van de nummers boeit de plaat van begin tot eind. Heaven Help The Child (1973) trekt deze lijn moeiteloos door. Deze drie platen zijn geremasterd en zitten, met een bonusdisc, in een mooie box: An American Trilogy. Een monument voor het vakmanschap van Mickey Newbury. Glory, glory, hallelujah.

An American Trilogy (Disc 1): Looks Like Rain - 1. Write A Song A Song/Angeline 2. She Even Woke Me Up To Say Goodbye 3. I Don't Think Much About Her No More 4. T. Total Tommy 5. 33rd Of August/When The Baby In My Lady Gets The Blues 6. San Francisco Mable Joy 7. Looks Like Baby's Gone

An American Trilogy (Disc 2): 'Frisco Mabel Joy - 1. An American Trilogy 2. How Many Times (Must The Piper Be Paid For His Song) 3. Interlude 4. The Future's Not What It Used To Be 5. Mobile Blue 6. Frisco Depot 7. You're Not My Same Sweet Baby 8. Interlude 9. Remember The Good 10. Swiss Cottage Place 11. How I Love Them Old Songs

An American Trilogy (Disc 3): Heaven Help The Child - 1. Heaven Help the Child 2. Good Morning Dear 3. Sunshine 4. Sweet Memories 5. Why You Been Gone So Long 6. Cortelia Clark 7. Song for Susan 8. San Francisco Mabel Joy

An American Trilogy (Disc 4): Better Days - 1. If You Want Me To I'll Go 2. Sunshine 3. Sad Satin Rhyme 4. Why You Been Gone So Long 5. I Don't Wanna Rock 6. Let Me Stay Awhile 7. Flower Man 8. Good Morning Dear 9. On Top Of Old Smokey 10. Interlude: How Many Times (Must The Piper Be Paid For His Song) 11. Better Days 12. How I Love Them Old Songs 13. I Don't Wanna Rock 14. I Don't Want Me No Big City Woman 15. You're Not My Same Sweet Baby

Volkskrant recensie: (****)

Eindelijk volop verkrijgbaar in Nederland: een van de mooiste re-issues van het jaar, het vier cd's tellende An American Trilogy van Mickey Newbury.

Drie tussen 1969 en 1973 uitgebrachte albums, plus een cd met niet eerder uitgebrachte demo's en radiosessies uit die periode doen beseffen dat we hier te maken hebben met het werk van een liedjesschrijver/zanger dat niet onder doet voor het beste werk van Guy Clark, Townes van Zandt en de vroege Tom Waits. Eenzelfde melancholie en donkerbruine diepe stem die je vanaf de eerste syllabe de oren doet spitsen. On

begrijpelijk dat niemand eerder op het idee is gekomen dit vroege werk van deze in 2002 op 62-jarige leeftijd overleden Newbury opnieuw uit te brengen. Hoewel hij vooral te boek staat als liedjesschrijver voor onder anderen Kenny Rogers, Andy Williams en Elvis Presley, bewijst deze uitgave dat Newbury zelf zijn werk als de beste kon vertolken. (Gijsbert Kamer)

Candi Staton is de grootste zangeres die de zuidelijke soul rijk is. Punt uit. Tot op de dag van vandaag laat deze soulzuster mooie platen het licht zien, de opnamen die zij in de periode 1969-1974 voor Fame Records maakte vormen evenwel de kern van haar werk. In die tijd voorzag huisschrijver George Jackson – zelf een weergaloze zanger – haar van het ene prachtliedje na het andere. Ook ontfermde de zangeres zich over songs die in de uitvoering van andere artiesten al bekend waren, zoals Stand By Your Man en In The Ghetto. Uit welke bron de zangeres ook putte, in elke vertolking legde ze een peilloze diepgang aan de dag. Zelden is de daad van overspel zó hartverscheurend bezongen als door Candi Staton in Mr. And Mrs. Untrue. En met welk een tomeloze overgave zingt zij in How Can I Put Out The Flame (When You Keep The Fire Burning) over de teloorgang van de liefde. In 2004 verscheen al een enkelvoudige compilatie met 26 opnamen uit deze periode. Met de uitgave van de dubbelaar Evidence, die het complete werk van Candi Staton voor Fame Records bevat, voegen zich daar nog eens 22 opnamen bij, waaronder liefst twaalf liedjes die nooit eerder zijn uitgebracht. Soul van de buitencategorie!

Met de release van Suede in 1993, het debuut, was de wederopstanding van de glamrock een feit. Tussen alle grunge en dance klonk daar het fantastische gitaargeluid van Bernard Butler en de ijskoude stem van Brett Anderson, die met zijn androgyne verschijning (homo-) erotische teksten zong over de schaduwzijde van jonge stedelijke levens. De briljante opvolger Dog Man Star zorgde ervoor dat Suede niet meer gewist kon worden uit de kronieken van de popmuziek en hoewel britpop volgens de makers ervan, niet bestaat, kun je gerust zeggen dat de band aan de bakermat stond van deze stroming. Suede heeft met ruzies (met als gevolg het vertrek van Butler) en verslavingen te kampen gehad. Ook al hebben zij hun sporen achtergelaten op de sound, ze hebben geen effect gehad op de kwaliteit van de nummers. Coming Up, Head Music en A New Morning dragen alle succesvolle singles. Met de heruitgave van alle 5 titels van Suede is er een schatkist aan materiaal open gegaan. De deluxe versie bevat 3 schijven; het origineel met demo’s, een cd met alle b-kantjes en met niet-eerder uitgebrachte nummers en een dvd met clips en ander videomateriaal zoals interviews en optredens. Waren alle heruitgaves maar zo waardevol als deze. De titels mogen oprecht deluxe versie heten, gezamenlijk geven ze een compleet beeld van een van de beste en meest invloedrijke bands van de nineties.

Met de release van Suede in 1993, het debuut, was de wederopstanding van de glamrock een feit. Tussen alle grunge en dance klonk daar het fantastische gitaargeluid van Bernard Butler en de ijskoude stem van Brett Anderson, die met zijn androgyne verschijning (homo-) erotische teksten zong over de schaduwzijde van jonge stedelijke levens. De briljante opvolger Dog Man Star zorgde ervoor dat Suede niet meer gewist kon worden uit de kronieken van de popmuziek en hoewel britpop volgens de makers ervan, niet bestaat, kun je gerust zeggen dat de band aan de bakermat stond van deze stroming. Suede heeft met ruzies (met als gevolg het vertrek van Butler) en verslavingen te kampen gehad. Ook al hebben zij hun sporen achtergelaten op de sound, ze hebben geen effect gehad op de kwaliteit van de nummers. Coming Up, Head Music en A New Morning dragen alle succesvolle singles. Met de heruitgave van alle 5 titels van Suede is er een schatkist aan materiaal open gegaan. De deluxe versie bevat 3 schijven; het origineel met demo’s, een cd met alle b-kantjes en met niet-eerder uitgebrachte nummers en een dvd met clips en ander videomateriaal zoals interviews en optredens. Waren alle heruitgaves maar zo waardevol als deze. De titels mogen oprecht deluxe versie heten, gezamenlijk geven ze een compleet beeld van een van de beste en meest invloedrijke bands van de nineties.

Met de release van Suede in 1993, het debuut, was de wederopstanding van de glamrock een feit. Tussen alle grunge en dance klonk daar het fantastische gitaargeluid van Bernard Butler en de ijskoude stem van Brett Anderson, die met zijn androgyne verschijning (homo-) erotische teksten zong over de schaduwzijde van jonge stedelijke levens. De briljante opvolger Dog Man Star zorgde ervoor dat Suede niet meer gewist kon worden uit de kronieken van de popmuziek en hoewel britpop volgens de makers ervan, niet bestaat, kun je gerust zeggen dat de band aan de bakermat stond van deze stroming. Suede heeft met ruzies (met als gevolg het vertrek van Butler) en verslavingen te kampen gehad. Ook al hebben zij hun sporen achtergelaten op de sound, ze hebben geen effect gehad op de kwaliteit van de nummers. Coming Up, Head Music en A New Morning dragen alle succesvolle singles. Met de heruitgave van alle 5 titels van Suede is er een schatkist aan materiaal open gegaan. De deluxe versie bevat 3 schijven; het origineel met demo’s, een cd met alle b-kantjes en met niet-eerder uitgebrachte nummers en een dvd met clips en ander videomateriaal zoals interviews en optredens. Waren alle heruitgaves maar zo waardevol als deze. De titels mogen oprecht deluxe versie heten, gezamenlijk geven ze een compleet beeld van een van de beste en meest invloedrijke bands van de nineties.

Met de release van Suede in 1993, het debuut, was de wederopstanding van de glamrock een feit. Tussen alle grunge en dance klonk daar het fantastische gitaargeluid van Bernard Butler en de ijskoude stem van Brett Anderson, die met zijn androgyne verschijning (homo-) erotische teksten zong over de schaduwzijde van jonge stedelijke levens. De briljante opvolger Dog Man Star zorgde ervoor dat Suede niet meer gewist kon worden uit de kronieken van de popmuziek en hoewel britpop volgens de makers ervan, niet bestaat, kun je gerust zeggen dat de band aan de bakermat stond van deze stroming. Suede heeft met ruzies (met als gevolg het vertrek van Butler) en verslavingen te kampen gehad. Ook al hebben zij hun sporen achtergelaten op de sound, ze hebben geen effect gehad op de kwaliteit van de nummers. Coming Up, Head Music en A New Morning dragen alle succesvolle singles. Met de heruitgave van alle 5 titels van Suede is er een schatkist aan materiaal open gegaan. De deluxe versie bevat 3 schijven; het origineel met demo’s, een cd met alle b-kantjes en met niet-eerder uitgebrachte nummers en een dvd met clips en ander videomateriaal zoals interviews en optredens. Waren alle heruitgaves maar zo waardevol als deze. De titels mogen oprecht deluxe versie heten, gezamenlijk geven ze een compleet beeld van een van de beste en meest invloedrijke bands van de nineties.

Met de release van Suede in 1993, het debuut, was de wederopstanding van de glamrock een feit. Tussen alle grunge en dance klonk daar het fantastische gitaargeluid van Bernard Butler en de ijskoude stem van Brett Anderson, die met zijn androgyne verschijning (homo-) erotische teksten zong over de schaduwzijde van jonge stedelijke levens. De briljante opvolger Dog Man Star zorgde ervoor dat Suede niet meer gewist kon worden uit de kronieken van de popmuziek en hoewel britpop volgens de makers ervan, niet bestaat, kun je gerust zeggen dat de band aan de bakermat stond van deze stroming. Suede heeft met ruzies (met als gevolg het vertrek van Butler) en verslavingen te kampen gehad. Ook al hebben zij hun sporen achtergelaten op de sound, ze hebben geen effect gehad op de kwaliteit van de nummers. Coming Up, Head Music en A New Morning dragen alle succesvolle singles. Met de heruitgave van alle 5 titels van Suede is er een schatkist aan materiaal open gegaan. De deluxe versie bevat 3 schijven; het origineel met demo’s, een cd met alle b-kantjes en met niet-eerder uitgebrachte nummers en een dvd met clips en ander videomateriaal zoals interviews en optredens. Waren alle heruitgaves maar zo waardevol als deze. De titels mogen oprecht deluxe versie heten, gezamenlijk geven ze een compleet beeld van een van de beste en meest invloedrijke bands van de nineties.

Bandera Doo Wop is een compilatie met historische waarde. Want wat wil het geval? In 1958 contracteerde Vi Muszynski, stichtster van Bandera Records, een trio heren dat onder de naam The Impressions door het leven ging. Jerry Butler voerde het trio aan, Curtis Mayfield en Sam Gooden vergezelden hem. Nog in datzelfde jaar scoorde de groep met For Your Precious Love zijn eerste hit. Desondanks verliet Jerry Butler de groep om onder eigen naam zijn nog prille carrière te vervolgen. Curtis Mayfield nam de rol van leadzanger over en zou in de jaren daarna met en zonder The Impressions veel furore maken. In zijn oorspronkelijke samenstelling heeft de groep maar weinig opnamen gemaakt. Het aantal liedjes dat hiervan is uitgebracht is op één hand te tellen. Gelukkig zijn de opnamen die de groep tijdens de repetities maakte bewaard gebleven en deze worden nu, een halve eeuw na dato, voor het eerst uitgebracht. Hieronder een gloedvolle demo van de hit Your Precious Love. Naast elf opnamen van The Impressions bevat de compilatie ook songs van zes andere doo wop groepen uit de stal van Bandera Records. Namen van groepen als The Epics en The Boomerangs zullen de luisteraar weinig imponeren, maar aardig zijn hun producties zeker. Dat laat onverlet dat Bandera Doo Wop zijn belang toch vooral dankt aan de demo’s van The Impressions.

Vorig jaar verscheen op Ace Records een compilatie met songs van Bob Dylan in de uitvoering van zwarte muzikanten. Leek dit een eenmalig project, nu krijgt het toch een vervolg met Come Together. Deze keer zijn het composities van Lennon & McCartney waarover diverse zwarte artiesten zich ontfermen. Natuurlijk zijn soulzangers, -zangeressen en –groepen hier in de meerderheid. Zo vertolkt Aretha Franklin Let It Be, covert Al Green I Want To Hold Your Hand en zetten de zoetgevooisde heren van The Main Ingredient Get Back naar hun hand. Maar ook muzikanten uit andere hoeken maken hun opwachting. Chubby Checker geeft een opzwepende uitvoering van Back In The USSR ten beste, terwijl Little Junior Parker in Lady Madonna de blues laat klinken. Ook Little Richard en Fats Domino leveren een bijdrage. Goeie liedjes zijn behalve tijdloos ook ‘kleurloos’, zo laat deze compilatie ons horen.

1. I Want To Hold Your Hand-Al Green
2. Back In The USSR-Chubby Checker
3. We Can Work It Out-Maxine Brown
4. Everybody's Got Something To Hide Except Me And My Monkey-Fats Domino
5. Ticket To Ride-Wee Willie Walker
6. Good Day Sunshine-Roy Redmond
7. Please Please Me-Mary Wells
8. Eleanor Rigby-Gene Chandler
9. And I Love Her-The Vibrations
10. Come Together-Chairmen Of The Board
11. Blackbird-Billy Preston
12. Paperback Writer-R.B. Greaves
13. Rocky Racoon-The Moments
14. Drive My Car-Black Heat
15. Lady Madonna-Junior Parker
16. Help-David Porter
17. Yesterday-Linda Jones
18. Day Tripper-Otis Redding [Previously Unissued Alt Take 4]
19. Why Don't We Do It In The Road-Lowell Fulson
20. I Saw Her Standing There-Little Richard
21. Don't Let Me Down-Donald Height
22. Get Back-The Main Ingredient
23. The Long And Winding Road-The New Birth
24. Let It Be-Aretha Franklin

Keb Darge is een Schotse dj en een legende in de northern soul scene die eerder met Paul Weller een fijne compilatie maakte vol zwarte fifties en sixties. Obscuur spul vult ook deze nieuwe verzamelaar met zalige en bloedjehete exotica, surf, rockabilly en trash uit de VS begin jaren zestig. Dat klinkt als outtakes van The Trashman, een groep die wel bovengrondse successen vierde. Luister naar de originele opname van The Goo Goo Muck (bij ons bekend van The Cramps) uit 1962 van Ronnie Cook And The Gaylads. Raampje open, zinloos rondrijden en keihard dit plaatje aanzetten!

Berry Gordy Jr., de uit Detroit afkomstige oprichter van het befaamde Motown label, verhuisde in de vroege jaren 70 met zijn muzikale familie naar de Amerikaanse westkust. Gordy richtte in L.A. het sublabel Mowest op, dat zich vooral richtte op coastal grooves en klappers voor de hitlijsten van toen. Dit is een compilatie van dat label met meer disco-achtige soul en funk. Tracks o.a. Syreeta, The Commodores, Frankie Valli en Thelma Houston.

Deze 14 zeldzame en onbekende soul-, funk-, disco- en rappareltjes komen uit de archieven van het True Soul label uit Arkansas Dit label had als grote inspiratiebron het roemruchte Stax-label. Verantwoordelijk voor deze uitgave is Now Again Records en de distributie wordt gedaan door Stones Throw Records (o.a. Mayer Hawthorne). De geremasterde songs van onbekende soulsterren als Thomast East, Albert Smith, John Craig, Ren Smith is een enerverende vintagereis door souljaren ‘60 en ‘70. De songs passen zo bij die van bekendere souls- en funksterren uit die tijd (en later). Zo klinkt bijvoorbeeld bij Thomas East’s Sister Funk James Brown niet ver weg en had The Real Thing ook zo door Sly & The Family Stone uitgevoerd kunnen worden in plaats van door The Conspiracy. De bonus DVD met fragmenten uit het tv-programma The True Soul Revue is een leuke extra die in combinatie met de fijne selectie van songs en hardcover digipack in boekvorm deze cd tot een compleet feestje maken.

Nee, géén carnaval (hoewel) op Alvin’s elfde soloplaat met elf tracks, vandaar die titel dus. Zeven jaar na -tot dan- nieuw hoogtepunt Ashgrove, waarna zijn theekransje tussendoor met de ervaren Guilty Women bepaald niet licht vergeten zal worden geeft pionier der Americana Alvin zijn jongere en momenteel dikwijls bebaarde genregenoten het nakijken met gevarieerde en, hoe echt wilt u ’t hebben, onderweg, al toerend geschreven waargebeurde (Johnny Ace Is Dead en Murrietta’s Head) en persoonlijk getinte verhalen over zijn en/ of het leven in het algemeen en niets in het bijzonder, maar dat maakt Eleven Eleven nu juist ook weer zo bijzonder. Broer Phil, die andere Blaster (huiswerk: American Music, 1980) duetteert in het geestige What’s Up With Your Brother en Guilty Woman Amy Farris wordt gevoelig geëerd met hoogtepuntje Black Rose Of Texas.

gezusters Bondesson, een drietal instrumenteel goed onderlegde blonde pronte rock(abilly)chicks, met overschot aan eh, dixie en vleugjes goth, een vrij unieke combinatie met teksten waarin het mannelijke geslacht het meer dan eens mag ontgelden (miauw!). Weliswaar iets minder ruig dan hun (helaas weinigen opgevallen) debuut Fall Among Thieves uit 2009, maar daartegenover staat dan weer een harmonieuzer geluid en niet alleen qua samenzang, iets dat Brian Setzer al vroeg constateerde en de meiden, toen nog als The Slaptones -met pa op drums!- destijds meenam op tour. Damesplaatje van de maand!

Dit is een bloedjehete, authentieke soulplaat uit Memphis die in een warme zomer nog van pas kan komen. The Bo-Keys spelen de pure Stax-sound en dat is niet zo verwonderlijk want de groep is een samenstelling van nieuwe cracks en een stel oudere gasten die nog met Otis Redding hebben gespeeld en de bands hebben geleid van Isaac Hayes en The Isley Brothers. De ene track klinkt als Booker T, de andere spettert van het koper. Het houdt maar niet op en ook legendes als Percy Wiggins en William Bell leveren vocale bijdragen.

Greg Brown is een productieve singer-songwriter. Gelukkig maar, want als gevolg van blikseminslag in de studio waar Brown op dat moment werkte, raakte hij in één klap alle liedjes kwijt voor zijn nieuwste album. menig artiest zou hierdoor compleet van de leg raken, maar Brown zag er juist een prima excuus in om nieuwe liedjes te gaan schrijven. Van dat verloren gegane album rest ons enkel nog de titelsong. Greg voegde daar tien fonkelnieuwe liedjes aan toe, die hij opnam in de legendarische Ardent Studio in Memphis. En weer sloeg de bliksem toe, alleen ditmaal in figuurlijke vorm. Want wat wil het geval? Greg levert hierbij een van zijn allerbeste platen ooit af. Met recht een geluk bij een ongeluk!

Wat een moddervette, swingende en zinderende southern rock-'n-soul plaat heeft Grayson Capps weer gemaakt.! Verhuisd uit New Orleans, klinkt de man uit Alabama des te meer naar New Orleans. Maar Capps en zijn nieuwe band bieden ook countryrock met gierende gitaren en prachtige tekstuele verhaaltjes die allemaal worden opgelepeld met de honing van Capps warme stem. Capps is nu een paar platen op streek en hij wordt steeds beter.

Het nieuwe album van deze legendarische liedjeskunstenaar is een registratie van een concert dat Clark nu eens met een voltallige band gaf in Nashville. Onder de songs zitten enkele van ‘s mans klassieker als LA Freeway, Dublin Blues en Homegrown Tomatoes. Maar ook de stories zijn niet te versmaden. Zo verhaalt Guy voorafgaand aan Townes Van Zandt’s If I Needed You van de avond waarop Townes het lied schreef in het huis waar ze destijds samen woonden, en waar Townes desgevraagd aan Clark uitlegde hoe hij het lied de nacht ervoor al in zijn slaap schreef. Op deze wijze lardeert Clark het concert met smakelijke anekdotes, wat een prachtige intieme set oplevert. De begeleiders voelen de sfeer van Guy’s liedjes perfect aan en creëren samen met de oude bard een wonderschoon live-album. Dat zijn stem door de jaren wat gruiziger is gaan klinken draagt alleen maar bij aan de sfeer van deze plaat, die bovendien voor nieuwkomers een mooie introductie is in het werk van Guy Clark.

Hij is de belangrijkste soulgitarist en de architect van het fameuze STAX-label. Maar voor het maken van een soloplaat was Steve Cropper lange tijd (sinds 1971) niet te porren. Totdat producer Jon Tiven hem voorstelde een tribute aan The 5 Royales en hun gitarist Lowman “Pete” Pauling op te nemen. Wat een briljant idee is dit geweest, want het haalt het beste uit supermuzikant Cropper die een bloedmooie, bluesy toon heeft die hier in werkelijk elk nummer jubelt van schoonheid, het zet The 5 Royales weer eens in het zonnetje (hun werk is nog steeds verkrijgbaar op Ace) en ten slotte schuift dit project een reeks van zangers naar voren die het beste uit zichzelf halen. Steve Winwood natuurlijk, Lucinda Williams, BB King, Sharon Jones, Bettye Lavette, Buddy Miller, Dan Penn en zelfs Brian May zingen zich een slag in de rondte maar Dedicated wordt nergens een allegaartje. Omdat de plaat prachtig klinkt en steeds gefocust blijft op Croppers gitaargeluid en het tijdloze oeuvre van The 5 Royales.

Ieder donderdagavond is Jesse Dayton met zijn band te zien in de legendarische Broken Spoke in Austin, Texas. One for the Dance Halls geeft een mooie indruk van wat je op zo’n avond te horen krijgt. Als je luistert naar het titelnummer, Camden Town of Next Time I’m in Town zie je in gedachten de cowboys en cowgirls over de dansvloer zwieren. De sound van Dayton is stevig geworteld in de traditie van Hank Williams, Ernest Tubb en Bob Wills. Dayton is daarbij een echte vakman en hij kan rekenen op een uitstekende band achter zich. Wanneer kunnen we deze man weer ‘ns in Nederland zien?

Joe Ely is een van die singer-songwriters die veel beroemder had moeten zijn dan hij nu is, doordat zijn muziek niet in een hokje past. Teveel country voor de rockers maar teveel rock voor de country fans. Achteraf gezien is ‘s mans muziek gewoon een mooie mengeling van country, rock en folk, die dient als een vehikel voor zijn messcherpe observaties van de leuke en vooral minder leuke dingen in het leven. Op deze prachtige nieuwe plaat zingt Joe met een passie en energie die je niet verwacht van een 64-jarige.

Het is bijna tranentrekkend als Jimmie Dale Gilmore met breekbare stem Tommy Duncan's wonderschone Time Changes Everything vertolkt. De stemmige bluegrass begeleiding van The Wronglers maakt het helemaal af. Ondanks dat ze beide op de daaropvolgende tracks ook wat te gemakkelijk de geëffende paden bewandelen blijft het album respectvol en oprecht. Iets wat we van een crack als Gilmore natuurlijk wel mochten verwachten. Zijn stem blijft ook in de liedjes die volgen treffend bij de muziek passen. Gelukkig maken de gepast spelende en zingende Wronglers ondanks de iets te geënsceneerde albumhoes, een zeer authentieke indruk. Heirloom Music is daarmee een verrassend en leuke aanrader geworden in dit genre.

In 2008 overleed Drew Glackin. Glackin was multi-instrumentalist in Tandy, een band die hij opzette met Mike Ferrio. Glackin stierf aan een aandoening en het was voor Ferrio de aanzet, om Tandy op te heffen en een nieuw project te beginnen. Het werd Good Luck Mountain, genoemd naar een berg in de staat New York. Ervaren mensen wilden graag helpen, zoals Konrad Meissner o.a. Silos, en Jason Mercer, o.a. Ani DiFranco. De rustige liedjes worden spaarzaam ingekleurd, voornaamste de gitaar en zang van Ferrio, die het verdriet verwerkt. Een mooi document, jammer van Tandy, maar een nieuw en veelbelovend begin.

Een rockabilly-opleving stemt ons altijd heuglijk, en des te verder van de bron (het zuiden van de VS) des te meer kans op interessante mengvormen. Zwitserland, meer precies Zürich, is de standplaats van dit al sinds 1998 opererende (cult)combo (met weliswaar twee Engelsmannen), dat in traditionele opstelling langs de uitwassen van het genre surft (opener!) en zo zelfs tot een duet met Sparky (van de legendarische psychobilly’s Demented Are Go) komt, en zo in samenzang met de half-Italiaanse Emanuela Huter -die wel wat wegheeft van Caro Emerald- een Lee Hazlewood/ Nancy Sinatra-achtige spanning krijgt. Nastacia, een in het Italiaans gezongen nachtclubballade, brengt Vaya Con Dios (voor het eerst, gaandeweg vaker) in herinnering en Night Of The Living Ted laat zien dat The Hillbilly Moon Explosion wéét waar ze de mosterd halen, refererend aan de Engelse subcultuur van de Teds, maar ook zogenaamd tongue-in-cheek OMD’s Enola Gay kunnen uitvoeren ter afsluiting van een stief halfuurtje. Smeken of stelen is natuurlijk niet cool, om in de terminologie te blijven, dus gewoon kopen!

De paradox in de titel van dit album typeert de muziek van beide heren. Het album is gefocused maar toch relaxed, eclectisch maar toch samenhangend, traditioneel en toch modern. Het is precies waar de beide Canadezen zin in hadden om te spelen. Het levert een plaat op waarop twee topgitaristen laten horen wat ze kunnen, terwijl het toch niet ontaard in zielloos gepiel, maar van begin tot eind blijft boeien. Als je benieuwd bent hoe blues klinkt gespeeld op Indiase instrumenten, moet je deze plaat beslist gaan beluisteren.

De werkwijze op deel 1 was de heren blijkbaar zo goed bevallen, dat men een half jaar later terugkeerde naar de Sons Of Herman Hall in Dallas, om opnieuw songs te oefenen die later in de studio op de plaat werden gezet. Met enkele overblijfsels uit de eerste sessie toegevoegd, werd meteen duidelijk dat de sound in die korte tijd niet wezenlijk veranderd is, laverend tussen de Americana van opener Brown Haired Daughter en de Cowpunk van I’m A Trainwreck, waarmee ze de godfathers van het genre, Jason & the Scorchers, weer in de herinnering roepen. Minstens net zo goed als deel 1, en die was niet mis.

Op het uit 2009 stammende Bare Bones, gooide Madeleine Peyroux het roer om en schreef voor het eerst zelf alle nummers. Daarmee vond de zangeres eindelijk ook eerst echt haar eigen stem. Van meet af aan werd Madeleine geplaagd door het stempel dat ze opgedrukt kreeg. Dreamland, haar debuut, leverde haar al direct het predikaat ‘de nieuwe Billie Holiday’ op. Een hele eer natuurlijk en ook niet onterecht, maar wel een zware last die op Peyroux’s tengere schouders kwam te rusten. Het duurde dan ook acht jaar voor haar tweede plaat verscheen, en hoewel ook die alom lof oogstte, bleef de zangeres gebukt gaan onder vergelijkingen met andere (jazz)zangeressen. Met dit album bewandelt ze verder de ingeslagen weg. Wederom vooral zelfgeschreven nummers, waartussen we ditmaal drie bijzondere covers aantreffen: Martha My Dear (Beatles), Love In Vain (Robert Johnson) en een schitterende uitvoering van Bob Dylan’s I Threw It All Away. Opvallend is dat Madeleine zich een beetje losweekt van de jazz. Ze koos een nieuwe platenmaatschappij (Decca) en een andere producer, Craig Street, die we vooral kennen als producer van Norah Jones. Zoals gewoonlijk omringt ze zich weer met de nodige topmuzikanten, waarvan met name meestergitarist Marc Ribot een eervolle vermelding verdient. Hij zette het gedicht Your Sleeping Head, My Love van W.H. Auden op muziek, een van de talrijke juweeltjes die dit album rijk is. Als geheel staat deze plaat dichter bij Americana dan bij jazz waardoor het Madeleine vooral de kans geeft om als zichzelf te klinken, waarin ze met vlag en wimpel is geslaagd.

De uit Texas afkomstige zangeres Dede Priest verkaste naar ons land, en ging er spelen met een Nederlandse begeleidingsband. Die band staat als een huis, en legt een perfect bedje neer voor de soulvolle stem van Dede. Het album bestaat uit eigen nummers, maar die mogen er zijn. Het is overwegend een mix van blues, funk en soul, met vleugjes jazz en gospel. De nummers zijn afwisselend en bieden alle ruimte aan de soepele en indrukwekkende stem van Dede. Die stem komt vooral in de langzame nummers optimaal tot zijn recht, zoals What Would I Do of het ronduit schitterende Purple & Satin.

Ruby Electric bestaat uit zes studio recordings waarmee Sayce een tijd heeft lopen leuren voordat Provogue Records deze bleek uit te willen geven, aangevuld met acht songs opgenomen tijdens Sayce’s 2011 tour door Frankrijk, Duitsland en Holland. Ik sta er niet van te kijken dat platenmaatschappijen niet stonden te springen om de studio-opnames uit te geven want die zijn niet Sayce’s beste werk. Hij wil teveel op Jimi Hendrix lijken en dat lukt niemand echt voor de volle 100 procent, het levert vooral ongepolijste bluesherrie op. Alleen track vijf, Were You There spring er gunstig uit. De live-opnames zijn een stuk beter te verteren. Nog steeds veel Jimi maar met een meer eigen geluid en de cover van Neil Young’s Cinnemaon Girl gemixt met I Want You van The Beatles is een fraai staaltje raggen. Philip Sayce heeft zodoende, ook met zijn derde plaat, nog steeds niet helemaal zijn bluesrockbelofte volledig ingevuld.

Reeds twee prachtplaten verschenen er van de hand van deze Amerikaanse zangeres. Voor haar derde album stelde Jennie de band The Fire Choir samen, en daarmee heeft ze de beschikking over een uitgelezen groep muzikanten met een organisch geluid dat zeer fraai aansluit op haar ingehouden, omfloerste, maar uiterst pakkende stemgeluid. De heren creëren een prachtig muzikaal bedje, waarin Jennie geregeld gestimuleerd wordt tot indrukwekkende prestaties. De zangeres heeft een paar moeilijke jaren achter de rug en schreef daar een verzameling eerlijke en aangrijpende liedjes over. En Jennie weet ze werkelijk ontroerend mooi te zingen, af en toe bijgestaan door de bepaald ook niet slechte zangeres Emily Arin. De productie is al net zo subtiel, en draagt evenzeer bij aan deze sfeervolle Americana plaat. Het album eindigt met het titelnummer, waarin de band op het laatst toch nog eventjes voluit gaat, wat echter ook weer een verrassend mooi resultaat oplevert.

Echte zusjes zijn ze niet, maar als engeltjes klinken Zara Bode en Emily Miller wel. Met vier kerels vormen zij The Sweetback Sisters en spelen ze ouderwetse rock ’n roll, billy en honkytonk. Dat doen ze super smaakvol. De composities zijn van eigen hand maar ook van eigentijdse songschrijvers als Dwight Yoakam, Laura Lewis en Hazel Dickens. Of we nu luisteren naar hemeltergend droevige liefdesliedjes die over de pedal steel glijden of kwaaie uptempo rockers met plukkende bas, het authentieke geluid van Looking For A Fight is werkelijk om te zoenen.

Het lijkt eigenlijk te gemakkelijk om na het goed ontvangen Plays Blues, Ballads & Favorites, meteen een vervolg uit te brengen, maar ook nu blijkt weer dat Jimmie Vaughan ijzersterk is in het vertolken van classics. Zangeres Lou Ann Barton krijgt ditmaal iets meer de ruimte, maar haar eigenwijze stem past geweldig bij de liedjes en doorleefde stem van Jimmie. Ook is tussen het volle dichtgesmeerde gitaargeweld van vandaag de dag, zijn gitaarwerk op zijn iel klinkende trouwe Fender Strat een prettige uitzondering. Zijn solo's zijn opvallend kordaat, passend rammelig van geluid en hierdoor bijzonder karaktervol. Hiermee maakt hij zich de songs, ooit uitgevoerd door ondermeer helden als Ray Charles, Jimmy Reed en Hank Williams, extra gemakkelijk eigen. Zo werd Plays

Kenny “Blues Boss” Wayne dus en niet Kenny Wayne Shepherd, zijn we nou uit, ja? En niet meer door elkaar halen, ja! Want KWS maakt bluesrock and KBBW maakt traditionele blues, in de traditie van Fats Domino. Oneerbiedig ook wel hoempablues danwel feestblues genoemd, maar het klinkt wel lekker, ja! En de Blues Boss is niet de eerste de beste want hij heeft Duke Robillard als gitarist en producent kunnen strikken, en dat lukt niet zomaar elke straatartiest, ja. Voeg daarbij dat deze vriend Wayne een stem heeft als die van Buddy Guy met een flinke scheut Robert Cray erin en de Louisiana honkytonk blues zal voor veel vreugde en losse beentjes op feesten en partijen zorgen, vooral down south.

Het is niet dat Gillian Welch en David Rawlings de laatste acht jaar stil hebben gezeten, maar toch duurde het zo lang tot Soul Journey een opvolger kreeg. Naast vele projecten, producties en gastoptredens bij en voor namen als Solomon Burke, Old Crow Medicine en een 'solo'-plaat onder de naam Dave Rawlings Machine, vonden de twee ook nog de ruimte om een tijdje afstand te nemen van hun uitvalsbasis in Nashville. Eenmaal terug thuis hervonden ze hier een fris nieuw gevoel en inspiratie om dit vijfde album op te nemen. Als David Rawlings gitaarspel op Scarlet Town het album subtiel inleidt, weet de liefhebber meteen dat het goed gaat komen. The Harrow & Harvest klinkt opvallend hecht, zonder opsmuk, zonder knippen en plakken, maar als een uitzonderlijk puur, intiem en pretentieloos werk. Er na luisteren voelt bijna alsof je stiekem door de ramen naar binnen gluurt en dat dit album eigenlijk slechts voor hun huiskamer was bedoeld. Het bevat een prominente knipoog naar Tennessee, onder meer te horen op de gelijknamige song met prachtige tekst, daarnaast zijn de folk en country uit de Appalachen goed terug te horen. Alles ademt een soort zeldzame tijdloosheid die supergroepen als Buffalo Springfield kenmerkte. Onder die ogenschijnlijke eenvoud van het lied met slechts zang en gitaar, schuilt nou juist het oog voor detail dat na meerdere draaibeurten hier meesterlijk doorschijnt.

Basement Jaxx roept uiteraard geluiden van vette beats, swingende basjes en weirde zangsamples op. Wie met die gedachte aan deze plaat begint, zal verrast zijn. Want de titel heeft het al wel een beetje weg natuurlijk: op deze plaat spelen de orkestrale klanken van het Metropole Orkest een flinke rol. De hoofdrol mogen we wel stellen. Het duurt eventjes voor je de klassieke bewerkingen hebt ontcijferd en aan het origineel kunt linken. Denk aan Red Alert en uiteraard de klapper Where's Your Head At. Het volledige kunnen van het Metropole Orkest is er voor ingezet, wat zorgt voor grote diepgang, gelaagdheid en detailwerk. Geef deze plaat dan ook flink wat luisterbeurten. Of dance-freaks er blij van worden valt te betwijfelen, maar gebrek aan experimenteerdrang en gevoel voor spanning is Basement Jaxx niet te verwijten. Voer voor liefhebbers van kruisbestuivingen!

Geir Jenssen (alias Biosphere) is een ervaren rot op het gebied van ambient techno. Voor zijn nieuwste album, de eerste sinds vijf jaar, zocht de Noor inspiratie in Japan. Hij vond die in de industriële grauwheid van de vele kerncentrales aldaar. Gek genoeg liggen ze meestal ook nog te midden van natuurschoon. Dat contrast wilde Biosphere vangen in zijn muziek. Helemaal nadat zich in maart het nucleaire drama in Fukoshima voltrok. De albumtitel N-Plants (waarbij de N staat voor nucleair) zegt wat dat betreft genoeg, met tracks die klinken als centrales: Monju, Fujiko of Ikata. Je ervaart tijdens het luisteren ook een bepaalde dreiging en desolate sfeer. Noem het futuristisch minimalisme. Maar tegelijkertijd bevat deze plaat ook een aangename onderlaag, dankzij de warme beats en synths op de achtergrond. Biosphere lijkt bovendien weer een beetje terug te keren naar zijn sound uit de jaren 90. De stukken op dit album zijn meer uptempo en melodieuzer dan voorheen. Dat maakt deze Biosphere een stuk toegankelijker. Af en toe neigt het naar dubstep en drum & bass. Het is hoe dan ook een album geworden die het wachten waard was. Je kunt je weer ouderwets onderdompelen in Biosphere’s betoverende klankenpalet.

Het is al weer tien jaar geleden dat Chocolate Puma een stevige clubhit scoorde met Give It Up. DJ’s Ski en Dobre wisten zich op de kaart te zetten als vernieuwende producers in een tijdperk waar de sampler flink in opkomst was. De nieuwe technologie heeft in de loop der jaren een flinke vlucht gemaakt en dankzij hun veelvuldige producers en remix werk wist het duo altijd dicht bij de nieuwe ontwikkelingen te blijven. Met drie albums en werk voor o.a. Britney Spears en Stereo MC’s horen ze nog steeds tot de meest vernieuwende DJ’s in het genre. Niet gek dus dat ze voor de nieuwe plaat de veelzeggende titel House Masters kozen. Een term die de lading volledig dekt, want ook op dit album laten ze zich horen als twee uiterst creatieve geesten die zich blijven ontwikkelen.

Dat dubstep het genre van 2011 is, wisten we al door het magistrale debuut van James Blake, inmiddels kunnen we bijna wekelijks nieuwe namen aan het genre toevoegen. Zo ook de Londense singer songwriter Alex Clare, die op The Lateness Of The Hour dubstep knap vermengt met soul, reggae en rock. Hiervoor gaan ook credits naar de uitstekende productie van Diplo en Switch, de creatieve breinen achter Major Lazer. De plaat opent heftig met Up All Night, een wervelende mix van gitaren en dancehall ritmes, waarna gas wordt teruggenomen om de warme soulstem van Alex Clare meer ruimte te geven. Too Close werd al tot 3fm megahit gedoopt en ook Treading Water en Tight Rope hebben enorme hitpotentie. De verrassende Prince cover When Doves Cry past perfect tussen zijn eigen materiaal, terwijl met Whispering meer het experiment in de trant van James Blake wordt gezocht. Alex Clare’s verrassende combi van soul, blues en dubstep werkt en hij heeft met The Lateness Of The Hour een dijk van een debuutplaat afgeleverd.

Ja, het betreft hier inderdaad een alias. Seth Haley is zijn eigenlijke naam en mijnheer maakt elektronica. Elektronica met vintage synths en dito drumcomputer. Het resultaat is spacey en klinkt als een gepimpte Blade Runner (Vangelis) of Miami Vice (Jan Hammer) soundtrack. Heel eighties, maar door de soms stuiterende ritmes en bassen toch ook heel erg van nu. De uit New Jersey afkomstige muzikant wil met dit album vooral behagen. Galactic Melt is voor een loungebar of hippe strandtent misschien net te vervreemdend, maar nergens verliest Truise zich in moeilijkdoenerij. Hij weet met verve een eigen trippy sfeertje neer te zetten. Een ideale plaat voor op de hoofdtelefoon in de trein of als score voor je afterparty.

Track nr. 6 ‘Reeperbahn’ verraadt waar de band vandaan komt; Hamburg. En net zo als de stad zijn de nummers op ‘I Love You, Dude’ groots en rauw, maar met warm hart en een hint nostalgie. Überdansbare elektronische tunes. Variërend van lekkere bliepjes en aangename zang op ‘2 Hearts’en ‘Forrest Gump’ (zang Julian Casablancas van The strokes) tot het smerigere clubwerk voor na 2:00 am op ‘Reeperbahn’ en ‘Antibiotics’. Alle festivals en dj’s moeten deze dude(s) in de tent hebben.

Joel Ford en Daniel Lopatin maken synthpop met een lekker funky randje. Vorig jaar verschenen al een ep en enkele singles van dit Amerikaanse duo, dat toen nog als The Games door het leven ging. Als Ford & Lopatin leveren de heren nu hun eerste volwaardige album af. Daarop funky elektronica van de betere soort: Emergency Room en Too Much MIDI, dat herinneringen oproept aan Prince in zijn hoogtijdagen. Andere tracks combineren space disco met flarden r&b en samples. Deze stukken zijn atmosferisch en laten ons eerder wegdromen dan dat de voetjes van de vloer gaan. Daarnaast hebben Ford & Lopatin hun debuut een thema meegegeven in de vorm van sci-fi personage Joey Rogers. Zijn futuristische avonturen met robots en op hol geslagen computers vormen de rode draad, al blijft het allemaal een beetje vaag. Maar goed, het gaat natuurlijk om de muziek. En daarmee zit het wel goed. De electro van Ford & Lopatin is toegankelijk maar ook eigenzinnig genoeg om er steeds iets nieuws in te ontdekken.

Dj Harvey draait al lange tijd mee binnen het internationale dancecircuit zonder echt op te vallen. Deze van origine Britse musicus is typisch iemand die vooral op de achtergrond blijft: als remixer voor anderen en als dj in vaak exclusieve clubs. Dat doet hij al ruim twintig jaar, tegenwoordig vanuit Los Angeles. Wie zijn discografie onder de loep neemt ziet vrijwel uitsluitend twaalf inches. Onder de naam Locussolus (naar een roman van Ronald Roussel) verschijnt er nu dan toch een langspeler van Harvey’s hand. In feite een verzameling al eerder verschenen twaalf inches, maar deze waren tot op heden vooral binnen dj-kingen bekend en verkrijgbaar. Terwijl zijn lekker in het gehoor liggende mix van uiteenlopende dancestijlen (met het zwaartepunt op jaren 80-electro en house) een groter publiek verdient. Behalve eigen werk bevat dit album ook vier prima remixes. Zo klinkt I Want It, toch al een van de sterkste nummers, haast nog beter in handen van Lindstrøm & Prince Thomas.

Naast LateNightTales en Fabric is DJ Kicks de langst lopende en meest succesvolle compilatiereeks van (op dat moment dan, zo weet je meteen who to watch) toonaangevende maestro's van de dansvloer waarop zij dikwijls buiten het gebied treden waar we hen vaan kennen. Danilo Plesow a.k.a. MCDE (Motor City=Detroit=Mekka van de house) trapt verrassend af met Sun Ra, waarna een scala aan varianten van wat we voor 't gemak maar afrosouldubdiscojazz zullen noemen passeert met voorkeur voor het obscuurder (klassieke) werk -een mix van de legendarische Walter Gibbons is veelzeggend hier- en onderweg in deze toch vloeiende mix Tony Allen en Timo Lassy tegenkomen is gewoonweg briljant. Deze 36e DJ Kicks is dan ook met gemak een van de meest geslaagde edities ooit.

Ibiza heeft veel te danken aan deze DJ. Dankzij zijn DJ-sets en de vele Café del Mar compilatiealbums werd Ibiza neergezet als het ideale feesteiland met alle gevolgen van dien. In zijn slipstream volgende vele andere verzamelalbums met dezelfde elektronische chill-out muziek maar konden weinig waarde toevoegen. Dit plaatje is speciaal voor de Singita Beach Club in de omgeving van Rome samengesteld en bevat een uitgekiende opbouw. Gestart wordt met relaxte sitar (Tangerine Thurmi) en via het Zuid-Amerikaanse Mi Condena komen we uit het ambientachtige Basic Vox. Vervolgens zien we de zon in de zee zakken om tot rust te komen bij A Quiet Conversation en constateren we, dat hoewel de sound niet meer nieuw is, we met een weldadig zomers gevoel achterblijven.

Stereo MC's waren groot in de jaren negentig, baanbrekend ook met hun met funk doorspekte mix van hiphop en dance. Nadat we een tijdje niks van ze gehoord hebben, komen ze met dit nieuwe album. Daarop zijn ze afgestapt van de gebruikelijke formule, die vooral gebaseerd is op samples en loops, en zijn ze aan het jammen geslagen, met gitaar, bas, drums en vocals. Resultaat is een rauwer album, waarmee de Britten zichzelf aardig vernieuwd hebben. Rapper Rob Birch zingt ook voor het eerst echt, maar het moet gezegd dat zijn kenmerkende, lijzige, zangerige rapstijl hem iets beter afgaat. Jamie Cullum doet overigens mee op de eerste single Boy.

Toen Noorwegen nog maagd was en een onbevangen knul van 18 zijn liefde voor het muziekjaar 1979 ongestoord ten toon kon spreiden, werd er in dit prachtige land een discowerk gecreëerd dat model zou kunnen staan voor een lange hete zomer. Helaas regent het non-stop, maar dat mag niet wegnemen dat Stubo voorwaar een hartverwarmende en swingende soundtrack uit zijn studiootje heeft weten te toveren! Je krijgt het er warm van.

Het zesde studio album van de Thievery is weer lekker laidback en relaxed met Latino gitaartjes, brass and bass met lome ritmische drums in een sausje van zomerse dub en reggae. De nummers die een beetje van het begaande pad afwijken springen eruit, zoals Light Fares met invloeden van Zero 7 en het instrumentale Fragments. Afsluiter en hoogtepunt Free klinkt lekker meeslepend en een tikkeltje duister zonder afbreuk te doen aan het zwoele zomeravond gevoel dat dit album oproept.

tracklist:

1. Web of Deception
2. Culture of Fear (featuring Mr. Lif)
3. Take My Soul (featuring Lou Lou)
4. Light Flares
5. Stargazer (featuring Sleepy Wonder)
6. Where It All Starts (featuring Lou Lou)
7. Tower Seven
8. Is It Over? (featuring Shana Halligan)
9. False Flag Dub (featuring Ras Puma)
10. Safar (The Journey) (featuring Lou Lou)
11. Fragments
12. Overstand (featuring Ras Puma)
13. Free (featuring Kota)

Dubstep is inmiddels ook in Nederland uitgegroeid tot de populairste stroming op dance-gebied. Vooral de harde, beukende variant doet het hier goed. Voor de fijnproevers buiten de dansvloer valt er zeker ook genoeg te genieten. In de langlopende serie Dubstep Allstars (volume 8) is ditmaal Distance gevraagd om zijn visie op het genre ten gehore te brengen. De Brit weet er zijn geheel eigen draai aan te geven. Trage, slepende en donkere dubstep, zoals we dat ook kennen van zijn sterke platen My Demons en Repercussions. Naast zijn eigen nieuwe tracks vinden tussen de 25 tracks ook klinkende namen als The Others, Benga en Cyrus. Het label Tempa kan weer een ijzersterk deel toevoegen aan de meest interessante verzamelreeks binnen de Dubstep.

Zeven jaar geleden organiseerden vier Londense dj’s een clubavond onder de naam Horse Meat Disco. Gewoon lekker oude disco en house draaien, zowel bekende clubhits als underground. Dit ogenschijnlijk simpele concept is intussen uitgegroeid tot kip met de gouden eieren. Het viertal treedt wereldwijd op in trendy clubs en staat geprogrammeerd op festivals van het formaat Glastonbury. Ook verschenen er twee compilaties, nummer drie is zojuist uit. Wederom beschikken de heren-dj’s over een zeer fijne neus voor (bijna) vergeten pareltjes uit de New Yorkse clubscene van de jaren 70 en 80. Bovendien mixen ze alles weer voortreffelijk aan elkaar. Op de eerste cd een serie bewerkingen van oude succesnummers. Bekende dj’s als Todd Terje en Harvey deden hieraan mee. Op het tweede schijfje oa de Factory Records-classic Reach For Love van Marcel King en het lastig verkrijgbare Lovemaker van Wham (nee, niet die van George Michael en co).

Hail Mary Mallon is een nieuwe hiphopformatie waarin de rappers Aesop Rock, Rob Sonic en DJ Big Wiz hun krachten hebben gebundeld. De groepsnaam verwijst naar de Amerikaanse kokkin Mary Mallon die naar verluid in de periode 1900-1907 ruim vijftig mensen heeft besmet met tyfus. Mary Mallon bleef ondanks de besmettingen gewoon doorkoken en de titel van de cd refereert daar dan ook aan. De groep maakt hun raps op een funky beat met atmosferische synthesizerklanken en een jazzy bas. Dankzij de grote verschillen in stijl van Aesop en Rob is het album lekker gevarieerd en het bekomt je een stuk beter dan de maaltijden van Mallon.

Boaz (Boaz v/d Beatz) richtte in 2008 het Nouveau Riche gezelschap op. Met als uitvalsbasis Gorinchem wordt Nouveau Riche geheel door jongeren gerund en heeft het als doel muziek met een fris en gewaagd geluid op een brede schaal uit te brengen. Boaz verzorgt meestal de beats en op het album Alziend Oor is rapper Mr. Polska de belangrijkste man. Hij is op bijna alle tracks aanwezig en is bepaald geen onbekende in het Nederlandse hiphopwereldje. Zo deed hij voorprogramma's bij House Of Pain en Lil’ B. Op Alziend Oor wordt volgens Mr. Polska nadrukkelijk geflirt met dubstep, grime en house. Samen met de rappers JeBroer, Steph, Leo en Digitzz doet hij zijn ding meestal in het Nederlands al zijn een paar tracks ook in het Engels. Alziend Oor moet je dan ook zien als een soort staalkaart van wat Nouveau Riche te bieden heeft. Resultaat is dan ook een zeer afwisselende cd die toch door de beats van Boaz als een geheel klinkt.

Na een LP in eigen beheer uitgebracht te hebben en na diverse 12 inches op onder andere Hyperdub, komt de 27-jarige Sam Baker (niet te verwarren met de gelijknamige singer/songwriter) met zijn eerste volledige solo-cd. Een album vol instrumentale hiphop in de stijl van J Dilla en Flying Lotus. Er valt niet te ontkomen aan deze vergelijking. Met laatstgenoemde bracht hij al muziek uit onder de naam FLYamSAM en deze release verschijnt dan ook op zijn Brainfeeder label. Natuurlijk zijn dan de verwachtingen hooggespannen. Samiyam houdt het wat eenvoudiger dan de baas zelf. ''Hoofdknikbeats'' met retro-computergamegeluidjes en zuigende bassen zonder al te veel experiment. Het klinkt allemaal erg funky en soulvol, maar mist net een beetje diepte. Ergens verlang ik naar remixes van dit album waar iets meer pit in zit. Een fijne plaat, dat zeker, maar ik heb het gevoel dat er meer in had gezeten.

De Neo soul diva Jill Scott mag dan in 2007 haar laatste studio album uitgebracht The Real Thing: Words and Sounds Vol. 3, stil heeft ze niet gezeten. Een live album uitgebracht in 2008 Live in Paris. Het spelen van een aantal filmrollen. Een gouden album, wat Grammy Awards in ontvangst nemen, een kind krijgen, een scheiding met haar verloofd en bandlid Lil' John Roberts. Maar Scott ziet weer letterlijk het licht van de zon. Haar nieuwe werk The Light of the Sun adopteren valt niet mee na haar lange afwezigheid. Maar Scott is er in geslaagd om te laten zien wat ze kan. De teksten komen zo uit haar eigen hart. Zo zegt ze eerlijk in bijvoorbeeld Blessed dat ze graag in de studio is maar dat dit niet boven de liefde van haar kind gaat. Over de scheiding realiseert ze zich met name dat de tijd zo snel gegaan is en is de pijn hoorbaar in haar stem. Blessed, Rollin Hills, zijn sterke en briljante Jill Scott songs. Of When I Wake Up waarin ze zingt dat als ze wakker wordt alles mooi is. Een ingetogen en sterk album van deze diva. Het adoptieproces is afgerond.

Hiphop op het label Subpop. Een niet voor de hand liggende combinatie. Het illustere gezelschap Shabazz Palaces toont met Black Up echter aan dat het prima werkt. Ishmel Butler, die als Butterfly in de jaren negentig furore maakte met de jazzy hiphop van Digable Planets, heeft een heerlijke melange gebrouwen van jazz, rap, avant garde en dub. Een vervreemdende stoofpot in de geest van Sun Ra en Dr. John. Zonder al te ver te verdwalen weet de man die zich tegenwoordig Palaceer Lazaro noemt te boeien met een spacend album zoals we zelden hebben gehoord. Wie Shapes Of Broad Minds kent moet het een beetje in die richting zoeken. Hoewel dit album een paar luisterbeurten nodig zal hebben om zich in je systeem te nestelen is het echter nergens compleet ontoegankelijk. Hiphop waar je een beetje moeite voor moet doen, maar dan krijg je ook wat!

In 3D: Dancehall Digital Dub met een hele dikke D uit de UK en Jamaica. De FU in futuristic, grime op z’n viest en gemixt voor zowel rudeboys en -girls als nieuwsgierige boys en girls. Deze compilatie is samengesteld door Kevin Martin, beter bekend als The Bug, en Stuart Baker van Soul Jazz Records. Wees snel voor de limited edition met een graphic novel van Paolo Parisi.

Sommige mensen worden als globetrotter geboren, zo lijkt het althans bij de in Rome geboren zangeres Fulfia. Ze had het van niemand vreemd want haar ouder sleepten haar letterlijk de halve wereld over. Ze kreeg een passie voor jazz en Braziliaanse muziekvormen en sinds ze in Rotterdam afstudeerde aan het conservatorium toert ze er lustig op los. Haar eigen nummers klinken het meest Braziliaans, een beetje als een jongere editie van Joyce. Daarnaast brengt ze Italiaans en Frans repertoire ten gehore, zoals Via Con Me van Paolo Conte en Jardin D'Hiver van Benjamin Biolay. Collega-zangeres Lilian Viera van Zuco 103 looft haar mooie pure stemgeluid en wat mij betreft komt dat het beste tot z'n recht in het titelnummer, fraai vergezeld door de harmonica van Wim Dijkgraaf. Een mooi debuutalbum van een zangeres die in Brazilië waarschijnlijk minder zou opvallen dan hier in ons land, maar ontegenzeggelijk veel kwaliteit in huis heeft.

Juju is de band van Justin Adams (Gitaar, Robert Plant, Tinariwen) en West African Griot Master Musician Juldeh Camara ( Lead Vocals & Ritti). In Trance is een combinatie van Tuareg Rock zoals Tinariwen en hypnotiserende trance grooves waarin de duels tussen de gitaar van Justin Adams en de Ritti (één snarige viool) van Juldeh Camara eruit springen.

Portugal’s nationale heldin zal tot het eind der tijden onderwerp blijven van compilaties, wat los van alle commerciële motieven maar goed is ook, want haar tijdloze interpretatie van de fado dient altijd te worden gehoord. Deze compilatie concentreert zich met name op haar werk van voor 1974, toen ze zich tijdelijk uit de muziek terugtrok wegens vermeende banden met het gehate Salazar regime. De weemoed van Maldicao en Triste Sina is nog altijd ongeëvenaard, en zelfs een buitenlandse inbreng, Charles Aznavour’s Ay! Mourir Pour Toi, blijkt moeiteloos in de fado traditie te kunnen worden gegoten. Geen rarities of anderszins zeldzame zaken, en daarom net zo goed als elke andere Rodrigues compilatie: groots en meeslepend.

De Engelse muzikant Talvin Singh werd geboren in 1970. Hij werd bekend als producer en promotor van Asian Underground. Onder eigen naam maakte hij drie goedverkopende platen, maar hij werd bekend door samenwerking met vele artiesten, waaronder Madonna en Massive Attack. Op Together werkt hij met de talentvolle sitar-speler Niladri Kumar. Prachtige traditionele stukken, maar ook elektronische begeleiding en smaakvolle tabla van Talvin Singh. Mooi cross-over album van talentvol muzikant.

Het is lastig om niet steeds terug te grijpen op de invloed van Vieux’s vader Ali op zijn muziek, zeker nu hij op zijn nieuwe album nog een oude track heeft opgevist waarop ze samen hun fabelachtige gitaartechniek laten horen. Op de andere elf nummers weet Vieux echter wel degelijk een eigen sound te bereiken, door met behulp van onder andere Dave Matthews een swingende mix van blues, folk rock en Afro-Blues neer te zetten.

Het kan niemand ontgaan zijn dat er grote dingen gebeurt zijn in Egypte en Tunesie. Het begin van een Arabische lente die nog steeds voortduurt en hopelijk ook in andere landen de gewenste verlichting brengt. Of het eindresultaat datgene is wat men in Tunis en Cairo op het oog had, valt alleen maar te hopen, in ieder geval heeft de strijd een aantal artiesten geïnspireerd om hun strijdvaardigheid en de overwinningsroes om te zetten in een aantal fraaie strijdliederen. Of de jeugd van het Tahrir plein gegrepen gaat worden door de nota bene nogal militaristisch aandoende Hymn To The Revolution van Rabii Zammouri en Ali Louati valt te bezien, maar de knallende rap van El General zal dat zeker wel doen. Met songs uit Koptisch-Christelijke, Arabische en Nubische hoek is dit niet alleen een muzikale staalkaart van de regio, maar vooral de geschiedschrijving van een overwonnen vrijheid die niet snel weer uit handen gegeven zal worden.

Let There Be Rock is een weergave van een concert dat gegeven werd in Parijs in 1979. Met andere woorden: in de legendarische Bon Scott line-up. De dvd opent met een verslagje uit de toerbus en een inzicht hoe de band zich destijds voorbereidde op een optreden. Daarna is het tijd voor het echte werk. Naast de mooie beeldvoering valt vooral op wat een fantastisch geoliede machine AC/DC destijds al was. Soms worden de livebeelden even afgewisseld met korte interviews maar dit stoort eigenlijk niet. Overigens is mij onduidelijk waarom T.N.T. niet terug te vinden is. Dit nummer vonden we wel terug op de audioregistratie van dit concert op de Bonfire-box. Het is de enige kritische noot. Laat je niet op het verkeerde been zetten door de goedkoop uitziende hoes want Let There Be Rock is een prachtige dvd!

De nieuwe All Shall Perish heet This Is Where It Ends, maar na beluistering denk ik dat het voor deze Amerikanen nu pas echt gaat beginnen. De deathmetalcore op de nieuwe cd dampt, stoot en beukt als een op hol geslagen kudde neushoorns en behoort tot hun beste werk. Tegelijkertijd blijven de nummers helder en overzichtelijk. Onder leiding van producer Zach Ohren koppelt All Shall Perish rauwe energie aan talent en blijft daardoor vakkundig effectief. Zanger Hernan Hermida levert weer een bovenmenselijke prestatie met zijn demonische gekrijs en gegrom, maar de absolute held is nieuwe gitarist Francesco Artusato. Met zijn vingervlugge riffs en solo’s wint hij de hoofdprijs terwijl zijn jazzy gitaarwerk een frisse wind laat waaien door de bruingele metalwolken van All Shall Perish. Als jouw credo is hard, harder, hardst, laat je dan neerbeuken door de nieuwe All Shall Perish. That’s Where It Ends!

Weinig platen in de catalogus van Black Sabbath hebben zoveel controverse opgeroepen als Born Again uit 1983. Ging het niet om de hoes die getuigde van wansmaak of juist genialiteit dan was het wel de keuze van Ian Gillan als leadvocalist. Nu is het wel zo dat met Dio op vocalen de band echt anders klonk dan met Ozzy en zo is het ook nu het geval. Gillan brengt een andere zangstijl naar voren maar Trashed, Disturbing The Priest en Zero The Hero zijn bijvoorbeeld zeker een mooi amalgaam van de verschillende stijlen. Bij herbeluistering blijkt er niet zoveel mis te zijn maar vergelijk het niet met eerder genoemde zangers. Op de bij deze Deluxe Edition bijgevoegde extra schijf vinden we een te verwaarlozen outtake en een uitgebreide versie van Stonehenge. Wat wel interessant is, is de toevoeging van het optreden op het Reading Festival in 1983. Naast nummers van Born Again brengt de band enkele, niet bij Gillan passende, klassiekers uit de Ozzy-tijd. Bovendien krijgen we Smoke On The Water. Het geeft weer dat deze line-up misschien wel de meest zonderlinge was in de Sabbath-historie. Apart, maar zeker het onderzoeken waard!

Black Tide is een heftige, nieuwe Amerikaanse heavy metal band, die op de tweede cd Post Mortem zeer gedreven en toegankelijk klinkt. De vier twintigers hebben hun zaakjes prima voor elkaar en gebruiken de invloeden van Metallica, Megadeth, Anthrax en Linkin Park subtiel om de attentiewaarde van hun muziek te verhogen. En dat lukt uitstekend, want Post Mortem heeft het noodzakelijke hoge energieniveau en staat vol nummers met felle gitaarsolo’s en een kop en staart.

Een zwaar geluid, melodie en sfeer staan hoog in het vaandel bij Communic. Op de vierde langspeler van deze Noren wordt zorgvuldig gecomponeerd. Elk nummer kent een uitgekiende opbouw en is voorzien van memorabele refreinen. Toch weet de band de nummers niet te complex te maken. Zo blijft The Bottoms Deep een spannend geheel. Zanger Oddleif Stensland heeft een uitstekende stem die in alle regionen overeind blijft. En met songs als Denial en In Silence With My Scars op het repertoire kunnen ze zich meten met de groten in het genre.

Toen in in 2000 debuut Winds Of Creation verscheen waren de leden van het Poolse Decapitated nog tieners. Drummer Vitek was net zestien. Elf jaar later, 4 cd verder en een busongeluk waarbij diezelfde drummer en broer van het enige originele bandlid Waclaw ‘Vogg’ Kieltyka overleed, is Decapitated terug aan het metalfront met de nieuwe cd Carnival Is Forever. En nog steeds staat de technische deathmetal bol van de kwaliteit en de energie. De riffs zijn machtig, repeterend en hypnotiserend, de sound is straf Oost-Europees en woest. Net als de strot van grunter Rafal. De songs zijn adembenemend fel met prachtige gewichtsloze gitaarsolo’s. De arrangementen lijken betoverd met Meshuggah-magie. Gitarist Vogg kan echter ook geweldig losgaan en doet dat het liefste zonder begeleidingspartijen waardoor nummers als United, Homo Sum en 404 er op hoog niveau inhakken. Carnival Is Forever komt misschien wat schuchter binnen, maar transformeert tot een absolute topplaat.

Freedom Call gaat alweer 15 jaar en 6 platen mee. Deze dvd bevat een volledig concert opgenomen in Zwitserland voor een enthousiast publiek. Wellicht zijn enkele nummers wat aan de lange kant, maar alles is oerdegelijk qua songs, uitvoering, sfeer en geluidskwaliteit. Muzikaal past het erg goed in het straatje van Gamma Ray en Helloween. Duitse powermetal voor de liefhebber, die ook de tweede schijf kan waarderen met een kijkje achter de schermen en uitgebreide informatie.

Jaren geleden liet ik een vriend, die totaal niet van hardrock hield, de nieuwe van My Dying Bride horen. De openingsminuten van die plaat waren rustig en mooi vloeiend, en blij verrast veerde mijn vriend op “Hé, is dat de nieuwe van Tangerine Dream?”… om enkele tellen laten in de doomhel te belanden. Onbetaalbaar, die blik van ontzetting en sindsdien heb ik een zwak voor dit soort muziek gehouden. Het mag dan een vriend kosten maar een kniesoor die Tara op let, met dit soort muziek maak je je toch al niet populair in de buurt. Want de nieuwe Ghost Brigade begint ook rustig en semiakoestisch met mooie zang om daarna te exploderen met een fikste grunt. De volumeknop moet onweerstaanbaar flink open worden gedraaid om de melodieuze doomprog met een flinke raffelrand tot zijn uiterste recht te laten komen, ja, ga maar spoorslag op vakantie dooie dienerburen, dit is pas genieten, op volle sterkte. Hou je van bands als Paradise Lost of Amporhis, en weet je dat deze geestenbende daar in het voorprogramma heeft gespeeld, dan snap je dat voor mij Until Fear No Longer Defines Us het plaatje is waarmee ik de zomer dragelijk ga doorkomen.

Glover is in het dagelijks leven bassist van Deep Purple en heeft naast deze band een grote rol gespeeld in de laatste periode van Rainbow. Dat hij compositorisch zijn mannetje staat weten mensen die letten op de songschrijvers van de nummers van deze bands. Naast Purple heeft hij ook nog een aantal soloplaten uitgebracht waarop hij samenwerkt met anderen. Net als op Snapshot zijn opnieuw zijn dochter Gillian en Randall Bramblett van de partij. Aangezien Glover ook veel productiewerk gedaan heeft, bezit hij een ruime kennissenkring waarvan een aantal regelmatig opduikt op zijn platen. Hier vinden we bijvoorbeeld Pete Agnew en Dan McCafferty van Nazareth terug. Muzikaal is de plaat wat fragmentarisch door de verschillende stijlen en zeker geen rock in de categorie Deep Purple, mooi is de plaat echter wel. Alle nummers worden fraai uitgevoerd en zitten solide in elkaar. De ene keer wordt alles gespeeld door Glover, in een ander nummer wordt een band opgevoerd. If Life Was Easy is daarmee een mooi vervolg Snapshot.

From Fear To Eternity is de logische opvolger van Somewhere Back In Time. Waar die plaat slechts een schijf telde, is er nu terecht gekozen voor een dubbelaar waarop het beste werk, althans het meest toegankelijke, van de laatste twintig jaar terug te vinden is. Gemaakt voor de beginnende fan wordt er kris kras door de carrière van de band gegaan waarbij opvalt dat de nummers van de Blaze Bayley-line-up in een liveversie vertolkt worden door Dickinson. Een slimme keus aangezien de plaat daar een goede eenheid door krijgt. Wie dacht dat de band na Seventh Son uitgekakt was, kijkt hier lelijk op zijn neus aangezien de schijven volgepakt zijn met uitstekend materiaal. Zodoende mag From Fear een topverzamelaar heten.

Deze band bestaat louter uit talenten met een indrukwekkende cv. Shane Embury uit o.a. Napalm Death, Drummer Nicholas Barker uit o.a. Cradle of Filth en Dimmu Borgir en zanger Tomas Lindberg uit At The Gates. Daar kan geen slechte plaat uit voort komen en Necropolis Transparent is hun nieuwe plaat na Hate Breeds Suffering uit 2002. Het gaat ouderwets tekeer op deze nieuwe plaat. Pure death metal die met een razend tempo 16 nummers in 40 minuten genadeloos door je trommelvliezen boort. De luisteraar krijgt geen moment rust, zelfs niet tussen de nummers door. Na twee nummers krijg je al bijna geen adem meer. Moordend en bikkelhard zijn de trefwoorden. Alle nummers zijn van grote klasse maar toch verdienen twee nummers de hoofdprijs. Anvil of Flesh vanwege de geniale gitaarriff en Parasite Drama een swingt zelfs door de geweldige drumpartijen. Death Metal op het allerhoogste niveau.

De nieuwe cd van Morbid Angel heet Illud Divinum Insanus en is het eerste creatieve teken van leven na Heretic uit 2003! De nieuwe Morbid Angel markeert de terugkeer van de controversiële zanger en bassist David Vincent. Mede onderzijn invloed doet Morbid Angel op deze nieuwe cd een groot beroep op de flexibiliteit en de muzikale tolerantie van zijn fans. Naast een aantal prachtige en donkere deathmetal songs heeft Morbid Angel namelijk nog nooit zo toegankelijk geklonken als op I Am Morbid en is een relatief groot gedeelte van de plaat gevuld met experimentele androgyne-metal die klinkt als Marilyn Manson die extreem gaat. Op zich niet erg, want Radikult is een regelrechte kraker, maar de vraag is hoe ver de fans mee kunnen en willen. Over Illud Divinum Insanus zal daarom veel worden gepraat, terwijl je van de Amerikanen eigenlijk een plaat verwacht die boven alle discussie is verheven.

Nadat Ozzy uit Black Sabbath gedonderd werd, gaf niemand nog een cent voor de zanger. Groot was dan ook de verbazing toen hij op de proppen kwam met Blizzard Of Ozz. Niet alleen kende de plaat een flink aantal nummers die uit zouden groeien tot klassiekers, ook leerde de wereld Randy Roads kennen. Hij zorgde er mede voor dat nummers als Crazy Train, Suicide Solution en Mr. Crowley met zijn fantastische gitaarspel uit zouden groeien tot publieksfavorieten. Naast wat bonusmateriaal is gelukkig op deze uitgave een historische fout rechtgezet door de originele bas en drumpartijen van Lee Kerslake en Bob Daisley weer in eren te herstellen. Ditzelfde geldt voor Diary Of A Madman waar in tegenstelling tot de hoesinformatie Kerslake en Daisley ook alles speelden. Diary is misschien wel Ozzy’s sterkste plaat met Flying High Again, Over The Mountain, You Can’t Kill Rock And Roll en het titelnummer. Als bonus is hier een schijf toegevoegd met opnames uit de Blizzard Of Ozz-toer. Die plaat komt daarmee aan bod en het nodige Sabbath werk. Als die opnames uit die toer komen, zou opnieuw de hoesinfo niet kloppen aangezien Rudy Sarzo en Tommy Aldridge genoemd worden als bassist en drummer… Toch blijft ondanks deze onzekerheid Diary… een wereldplaat!

Nadat Ozzy uit Black Sabbath gedonderd werd, gaf niemand nog een cent voor de zanger. Groot was dan ook de verbazing toen hij op de proppen kwam met Blizzard Of Ozz. Niet alleen kende de plaat een flink aantal nummers die uit zouden groeien tot klassiekers, ook leerde de wereld Randy Roads kennen. Hij zorgde er mede voor dat nummers als Crazy Train, Suicide Solution en Mr. Crowley met zijn fantastische gitaarspel uit zouden groeien tot publieksfavorieten. Naast wat bonusmateriaal is gelukkig op deze uitgave een historische fout rechtgezet door de originele bas en drumpartijen van Lee Kerslake en Bob Daisley weer in eren te herstellen. Ditzelfde geldt voor Diary Of A Madman waar in tegenstelling tot de hoesinformatie Kerslake en Daisley ook alles speelden. Diary is misschien wel Ozzy’s sterkste plaat met Flying High Again, Over The Mountain, You Can’t Kill Rock And Roll en het titelnummer. Als bonus is hier een schijf toegevoegd met opnames uit de Blizzard Of Ozz-toer. Die plaat komt daarmee aan bod en het nodige Sabbath werk. Als die opnames uit die toer komen, zou opnieuw de hoesinfo niet kloppen aangezien Rudy Sarzo en Tommy Aldridge genoemd worden als bassist en drummer… Toch blijft ondanks deze onzekerheid Diary… een wereldplaat!

Queensryche heeft in haar hele loopbaan nooit de platgetreden paden bewandeld. Hoe makkelijk was het geweest om na het commerciële succes van Empire te komen met een soortgelijke plaat. De band koos voor de moeilijke weg van Promised Land. Na het voortreffelijke maar enigszins genegeerde American Soldier-album kiest de band nu voor kortere nummers die een meer poppy inslag hebben, zo stelt de band. Ik moet er aan wennen zoals overigens elke Queensryche-plaat tijd nodig heeft. Hoewel ik in eerste instantie niets moest hebben van Dedicated… blijkt dat de plaat erg groeit bij een aantal luisterbeurten. Queensryche schuwt het experiment nog steeds niet een dat pakt de ene keer beter uit op het eerste gehoor dan de andere keer maar let wel, ook Promised Land was een groeier. Hoewel Dedicated door menigeen verguisd zal worden kon dit op lange termijn nog best eens meevallen. Je moet de plaat echter wel meer dan een luisterbeurt geven voordat je oordeel klaarstaat!

Doen waar je goed in bent. Voor dat uitgangspunt kiest Sepultura op Kairos, het twaalfde studioalbum; trashmetal zonder poespas. Daarbij zullen de hevig verdeelde reacties op de twee vorig platen, opgehangen aan pretentieuze concepten ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. Weliswaar vormen de vijftien nummers op Kairos met elkaar evengoed een geheel maar ze staan meer op zichzelf, hebben alle een eigen kop en staart. Hoewel Kairos al de zesde plaat van Sepultura met Derrick Green als zanger is, komt hij nu pas echt goed uit de verf als voorman. Met zijn overtuigende voordracht kan hij gerust worden aangemerkt als de drager van het album. Ook producer Roy Z moet worden genoemd. De Amerikaanse geluidsarchitect heeft voor soberte gekozen. Kairos knalt hierdoor glashelder de kamer in. Met deze aanpak heeft Sepultura de weg omhoog duidelijk weer terug gevonden. Met Kairos moet het mogelijk zijn om de oude fans terug in het kamp te krijgen en nieuwe te verleiden.

Stream Of Passion was ooit het geesteskind van Arjen ‘Ayreon’ Lucassen maar na de band is al enige tijd stevig in handen van componiste, zangeres, violiste en allround schone Marcela Bovio. De band is deze keer nagenoeg intact gebleven sinds de vorige plaat The Flame Within uit 2009, alleen de drummer is verwisseld. Niet dat dit zoveel uitmaakt want Bovio maakt immers de dienst uit. Wellicht doe ik de overige muzikanten tekort maar het komt doordat Bovio’s stem zeer nadrukkelijk aanwezig is in de songs die op zichzelf niet bijster origineel of opzienbarend zijn. Wel zijn er her en der Zakk Wylde trekjes in geslopen waardoor het riffgehalte aardig opgeschroefd lijkt te zijn wat door de headbangers onder ons zeer zal worden verwelkomt. Voor de rest is Darker Days nog immer stevig geworteld in het gotische metalgenre en brengt daarmee op zich geen verrassingen, maar de songs worden prima bombastisch uitgevoerd. Toch vraag ik me af of het niet ’s tijd voor een nieuwe invalshoek?

Naast de audioregistratie van dit Donington 1990 concert, dus met Adje en Steve Vai, is er ook een dvd-registratie van dit optreden uitgebracht. Qua nummers is het van het zelfde laken een pak als de cd-versie. Veel werk dus van 1987 en Slip Of The Tongue aangevuld met Ain’t No Love In The Heart Of The City en de nodige solospots. Hoewel de beeldopnames niet overal high quality zijn, is het geheel sfeervol en zeker het aanschouwen waard en opnieuw sta ik met open mond te kijken naar de perikelen van Steve Vai. Als bonus is er een documentaire, alhoewel dat woord misschien wel te veel eer is, over het maken van Slip Of The Tongue en de daaropvolgende toer, alles voorzien van commentaar door Coverdale. Live At Donington is daarmee gewoon een hele prettige dvd geworden die overigens ook in de speciale 2cd/dvd combinatie verkrijgbaar is.

In augustus 2010 verzorgde Giancarlo Erra een eenmalig solo optreden in Londen, volledig gebaseerd op Nosound materiaal. Nu mag Erra de drijvende kracht zijn achter Nosound, het blijft een vijfmansband. Door een creatieve setup op het podium en flink bewerkte arrangementen klaarde hij niettemin in zijn eentje de klus. The Northern Religion Of Things bevat een selectie van de beste opnamen van de oefeningen ter voorbereiding op dit concert. Als alternatieve blik op het volledige oeuvre van Nosound is deze CD uitermate geschikt. Voor een kennismaking met de ambient post rock van Nosound blijven Lightdark en A Sense Of Loss de beste startpunten.

In 1992 schreef John Adams zijn kamersymfonie als antwoord op Schoenberg. Vijftien jaar later componeerde hij daar weer een ‘vervolg’ op middels Son of Chamber Symphony. Het is wederom een virtuoos stuk voor vijftien muzikanten, waarbij Adams ook andere composities als Nixon in China en Harmonielehre citeert. Traditioneler genaamd is zijn tweede werk voor strijkkwartet, waarbij in twee delen lyrische passages afgewisseld worden met opvallend minimalistische. Beide werken worden uitmuntend uitgevoerd en zijn zeer helder vastgelegd door Nonesuch.

Sinds Louis Andriessen in Cristina Zavalloni zijn muze heeft gevonden, componeert hij het ene na het andere indrukwekkende werk met haar in de hoofdrol. Relatief snel na de opera La Commedia schittert Zavalloni in het gecompliceerde monodrama Anaïs Nin, waarin niet alleen de wereldberoemde schrijfster centraal staat, maar ook de incestueuze relatie met haar componerende vader. Jazzinvloeden zijn nadrukkelijk aanwezig, vooral in de orkestratie, en live-handeling en filmprojecties vullen elkaar ingenieus aan. Als bonus een half uur durende documentaire over de totstandkoming van Anaïs Nin.

Deze “Very Best of…” laat Leif Ove Andsnes (1970) van zijn veelzijdigste kant horen. Hij laat ondermeer de piano sonoor brommen en zingen in Rachmaninov, tovert soms bijna pianoforte-achtige klanken uit de moderne vleugel in Haydn, laat bij Mozart op een transparante manier de muziek het werk doen, laat een verbeten speelsheid horen bij Shostakovitsch, spreidt een prachtig gevoel voor homogeniteit ten toon in (delen van) Moessorgski’s “Schilderijententoonstelling”. Dit alles met een natuurlijk gevoel voor klank, frasering en de grote muzikale lijnen, gepaard aan een grote, maar beheerste doorleefdheid.

York Bowen (1884-1961) componeerde vanaf zijn veertiende in elk genre (behalve opera). Hij werd wel de Engelse Rachmaninoff genoemd en als een meest opmerkelijke componist van zijn tijd gezien. Toch is de romantisch ingestelde componist met een eigen individualistische wil tussen wal en schip geraakt. Zijn muziek was te modern voor de oudere generatie en te behoudend voor het jonge publiek. Dit is onterecht omdat zijn muziek zeker de moeite van het beluisteren waard is. Deze twee symfonieën zijn fantastische werken waarbij Andres Davis de prachtige – soms Strauss-getinte – muziek uitstekend uit de verf laat komen.

Op verzoek van de 22-jarige Joseph Joachim, schreef Robert Schumann in enkele weken tijd zijn vioolconcert. De uitgestelde première leidde tot afstel. Ruim tachtig jaar later zou de 20-jarige Yehudi Menuhin het werk – dat hij als een missing link zag - voor het eerst spelen. Kolja Blacher geeft een prachtige uitvoering van dit werk op zijn Stradivarius, waarbij hij zelf het Mahler Chamber Orchester dirigeert. Samen met componist en pianist Vassily Lobanov speelt hij de eerste Sonate en de drie Romances die enkele jaren voor dit vioolconcert werden geschreven. In het boekje staat een uitvoerige beschrijving over de eerste uitvoering van het vioolconcert.

Op 21 juni 2011 wordt de Georgische pianist Khatia Buniatishvili 24. Inmiddels heeft zij diverse prijzen gewonnen en wordt zij door haar voortreffelijke fenomenale spel gezien als een van de grote pianisten van de toekomst. Haar eerste pianolessen kreeg zij van haar moeder. Op haar debuut album bij Sony Classics heeft zij gekozen voor werken van Franz Liszt waarbij zij zich met name op het Faust thema richt. Het centrale werk is de Sonata in B, vergezeld van de derde Liebestraum, Mephisto Waltz, een knipoog naar Wagner met La lugubre gondola en een Liszt transcriptie van een Prelude en Fuga van Bach.

Sander Germanus lijkt soms meer een uitvinder dan een componist. Dit album staat bol van de kwarttonen, meer specifiek microtonen, die Germanus al lange tijd fascineren. Dit komt tot uiting in Hamerfest (voor twee door de computer aangestuurde piano’s) en Le Tourne-disque Antique waarin Calefax Reed Quintet met veel toewijding een ontregelende gekte ontketend. Hier en daar lijkt het om ADHD muziek, maar bij herhaal luisteren verrassen composities zoals de Lunapark Trilogie. Muziek die intrigeert en uitdaagt. De gekte wordt normaal, het normale wordt wat gekker. Aanbevolen voor zij die van avontuur met een happy end houden.

De Ierse componist Donnacha Dennehy brengt op dit album twee totaal verschillende liederencycli met een verpletterende impact. In Grá agus Bás (liefde en dood) worden oude Ierse gezangen in een energieke web van muzieklijnen gehangen waardoor een fris eigentijds werk ontstaat, die Dennehy met veel research schept. Anders van karakter maar niet minder aangrijpend is That the Night Come, zes liederen gebaseerd op gedichten van Yeats, die perfect zijn afgestemd op het klankbereik van de veelzijdige Amerikaanse sopraan Dawn Upshaw. Met dit Nonesuch debuut zet de post-minimalistische Dennehy Ierland in één keer op de kaart!

Na een album met liederen uit hun geboorteland Argentinië verzorgen Bernarda Fink en haar broer Marcos een tweede liederenalbum dat geheel is gewijd aan Slovenië, het land waaruit hun ouders komen. Het programma bestaat uit 32 liederen van diverse componisten van rond 1900 die door hun romantische inslag prettig in het gehoor liggen. Dit komt mede door het vakmanschap van de vocalisten en de pianist. Bernarda en Marcos hebben vele optredens en opnamen op hun naam staan, waaruit blijkt dat ze voor een breed repertoire kunnen worden ingezet. Dit album is uniek vanwege het programma en het feit dat de solisten nauw aan elkaar verwant zijn.

Gerald Finley en Julius Drake vormen een perfect duo, dat talloze lovende kritieken voor hun albums ontving. Dit album is gewijd aan ballads uit de Duitse Romantiek, aangevuld met enkele Engelstalige ballads. De Duitse dichters en componisten zagen de ballad als een directe link naar de minstrelen van het verleden. Eén van de grootste voorbeelden is Erlköning van Schubert. Uiteraard ontbreken Beethoven, Loewe, Schumann, Brahms, Mahler en Wolf niet op dit album. Met zijn donker getinte stem en groot inlevingsvermogen zet Finley met Drake een overtuigende vertolking neer. Hieronder staat het volledige programma van dit prachtige album.

Programma
anon.: O where hae ye been, Lord Randall, my son? traditional, arr. Cyril Scott
Beethoven: Mephistos Flohlied, Op. 75, 3
Brahms: Es war ein Markgraf überm Rhein (No. 29 from Deutsche Volkslieder, WoO 33)
Emanuel: Alone in the desert, alone, I'm alone
Loewe, C: Edward, Op. 1 No. 1 (Herder) Die wandelnde Glocke, Op. 20 No..3
Mahler: Wo die schönen Trompeten blasen (Des Knaben Wunderhorn)
Porter, C: The Tale of the Oyster
Schubert: Erlkönig, D328
Schumann: Die Löwenbraut, Op. 31 No. 1 Der Schatzgräber, Op. 45 No. 1
Stanford: La Belle Dame sans merci (John Keats) (1877)
Sullivan, A: The Lost Chord
Wolf, H: Der Feuerreiter (No. 44 from Mörike-Lieder)

De Duitse cellist Alban Gerhardt is een grote fan van de Spaanse cellist Pablo Casals (1876-1973), die in zijn tijd bekend stond om zijn fenomenale spel en legendarische toegiften, die hij vaak zelf bewerkte. De twintig pareltjes zijn ondermeer afkomstig van Fauré, Chopin, Saint-Saëns, Boccherini en Wagner. Het samenspel met Licad is perfect. Beide solisten vullen elkaar uitstekend getimed aan. Zij zijn met grote toewijding erin geslaagd om van elk werk iets bijzonders te maken, zoals direct bij de opening Chanson villageoise van David Popper. Een uniek programma met perfect spel, dat bij de liefhebbers van de cello niet mag ontbreken.

Precies vijftig jaar na Mozart werd in Bilbao Juan Crisótomo Jacobo Antonio de Arriaga geboren. Postuum verwierf hij de bijnaam ‘de Spaanse Mozart’, al berust die bijnaam vooral op zijn reputatie als wonderkind, zijn composities zijn zeker buiten Spanje nauwelijks bekend. Zijn drie strijkkwartetten uit 1823 zijn de enige die tijdens zijn leven werden gepubliceerd en verdienen zeker een beluistering. Niet zo revolutionair als de werken die Beethoven en Schubert op dat moment schreven, maar zeer rijk aan melodie met een vleugje Spaanse passie.

De Motteten van Bach zijn zes eigenzinnige koorwerken die bij het publiek nauwelijks bekend. Deze polyfone werken worden vanwege de moeilijkheidsgraad weinig uitgevoerd, omdat er hoge eisen aan de zangers wordt gesteld. Dertig jaar na zijn eerste baanbrekende opname van de Mottetten, neemt Philippe Herreweghe deze koorwerken opnieuw op. Hij maakt gebruik van twee koren en een ensemble, met uitstekende solisten, die ook aan de koorpartijen deelnemen. Het resultaat zijn prachtige vocale pareltjes op deze uitstekend verzorgde opname. Het begeleidende boekje geeft in het Nederlands veel achtergrond informatie over deze Mottetten.

Hoboïst Heinz Holliger heeft een prachtig programma met hobowerken van Johann Sebastian Bach en Allesandro Marcello gemaakt. Hij combineert delen uit kantates met eigen bewerkingen van concerten. De muziek die hij uitkoos om te bewerken, bijvoorbeeld het klavecimbelconcert in A van Bach, leent zich uitstekend voor hobo en het klinkt dan ook prachtig. Deze utwisseling van instrumenten is ook geheel in de traditie van de barok. De combinatie van historische en moderne instrumenten en de historische uitvoeringspraktijk van Holliger en Camarata Bern werkt uitstekend.

Tekst van ECM Ich hatte viel Bekümmernis” is een schitterende uitvoering van Bach’s concertos en symfonieën voor hobo, met Holliger als ongeëvenaard musicus op dit instrument! Holliger neemt niet vaak meer klassieke albums op, de laatste was in 1997, met werk van Zelenka. Dat maakt “Ich hatte viel Bekümmernis” tot een zeer belangrijk album. Holliger’s fantastische uitvoering strookt geheel met die van Camerata Bern, waar hij een heel lange artistieke relatie mee heeft. Voeg dit samen met de onberispelijke ECM sound en het resultaat is een kristalheldere productie. Holliger heeft ook geschreven voor het booklet bij deze cd en hij vertelt daarin onder meer over zijn diepe liefe voor de muziek van Bach.

Een heruitgave van werken van de Franse Zwitser Arthur Honegger, een van de leden van de Groupe des Six, die in Frankrijk ontstond na de 1e Wereldoorlog. Uiteenlopende werken door diverse orkesten onder leiding van fameuze dirigenten zoals Mariss Jansons, Charles Munch, Michel Plasson en Jean Martinon. Enerzijds klinken de machinale ritmes in Pacific 231, geschreven vanuit zijn fascinatie voor treinen. Anderzijds de Beethovensiaanse klanken in Pastorale d’été. Voor degene die Honegger wil leren kennen een fraaie dubbel-cd.

Jan Sandström (Stockholm 1954) maakte eind jaren tachtig furore met zijn Motorbike Concerto, waarin trombonist Christian Lindberg soleerde. Dit album bevat vier van zijn zeer toegankelijke orkestwerken, die door dezelfde Lindberg met het Orkest van IJsland wordt uitgevoerd. Indri gaat over de schatten van Pompeii. Éra is een imponerend werk met vele instrumentale erupties van de beweeglijke aarde. En Herrgardssagen verklankt een Zweedse novelle en in Ocean Child neemt Sandström een duik in de oceaan. Vier verschillende werken geven een boeiend beeld van wat Sandström in de afgelopen twintig jaar in dit genre componeerde.

Met dit album brengen David Porcelijn en Janácek Philharmonic Orchestra een eerbetoon aan de Slowaakse dirigent en componist Ludovit Rajter (1906-2000). De oprichter van de Slovak Philharmonic verwierf vooral veel lof voor zijn interpretaties als dirigent, waardoor zijn eigen composities in de schaduw bleven, maar daar komt met deze cd misschien wat verandering in. Het programma bestaat uit drie orkestwerken uit de jaren dertig, alsmede twee uit de jaren negentig. Uit alle werken – ongeacht de tijd waarin ze zijn gecomponeerd – blijkt dat hij diep geworteld is in de Oostenrijks-Hongaarse traditie wat tot uiting komt in een kleurrijke melodieuze orkestratie waarin de Slavische en Hongaarse folklore niet ontbreekt. Een prachtig album met uitstekend uitgevoerde muziek met een zomerse inslag.

Janacek werkte bijna tien jaar aan zijn eerste echt succesvolle opera, Jenufa. In die jaren raakte hij meer en meer geïnteresseerd in Tsjechische volksmuziek en vooral de intonatie van de spreektaal. Beide elementen zijn nadrukkelijk terug te vinden in Jenufa, dat ook in de instrumentatie vooruit wijst naar zijn latere meesterwerken. In de jaren tachtig maakte Charles Mackerras faam met zijn opnames van Janacek-opera’s, maar deze op en top Tsjechische opname uit 1970 heeft de tand des tijds meer dan doorstaan. Ronduit sensationeel is Libuse Domaninska in de titelrol. Een welkome heruitgave.

Voor deze zomermaanden brengt het Koninklijk Concertgebouworkest een prachtig doosje uit met bijna veertig werken ofwel zeventien uur live kwaliteitsmuziek. In de periode 1990 – 2000 werd een groot scala aan bekende en minder bekende werken van Mozart (1788) tot Loevendie (1996) met grote dirigenten en solisten uitgevoerd. Dit orkest valt op daar haar unieke klankkleur, wat ook in deze eeuw zal worden bestendigd. Een greep uit het programma: Harnoncourt met Mozart’s veertigste, Sawallisch met Beethoven zesde, Gardiner met Schuberts negende. Daarnaast bijzondere werken als Takemitsu door Adams, Feldman door Eötvös, Dallapiccola door De Leeuw en historische optredens van ondermeer Berio (Sinfonia) en Martha Argerich (Bartok derde pianoconcert). Een prima doosje voor zowel beginners als veteranen om optimaal van een muzikale zomer te genieten!

Erik Satie is één van de meest merkwaardige componisten van rond 1900. Hij wilde niets weten van collega componisten, maar alles van de vele kunstvormen en nieuwe.. In de jaren zestig stelde John Cage Satie – die gezien kan worden als grondlegger van de minimal music – opnieuw aan het publiek voor. Reinbert de Leeuw viel in de jaren zeventig en negentig op met zijn opmerkelijke interpretaties van de Gymnopédies en Gnossiennes (1889-1891). In de daarop volgende jaren componeerde Satie mystieke ongeëvenaarde muziek, waarmee De Leeuw lang heeft geworsteld zoals het ongrijpbare Uspud (1892). Fascinerende muziek, die telkens weer een nieuw venster met nieuwe impressies opent.

Chrisóbal de Morales – die als belangrijkste componist voor Tómas de Victoria wordt gezien – had een belangrijke voorganger, de nauwelijks bekende Francisco de Peñalosa (c1470-1528). Peñalosa’s composities werden niet uitgegeven, zoals bij zijn latere landgenoten, waardoor zijn werk nauwelijks buiten het Iberische schiereiland kwam. Dominique Vellard laat met vier zangers, aangevuld met een kwartet blazers, horen dat Peñalosa zich kan meten met de Vlaamse Meesters. Het programma bestaat uit de Missa Nunca fue pena mayor en een aantal motetten. Het album bevat een uitvoerige beschrijving van muziekspecialist Tess Knighton en een schilderij van Pedro Machuca, tijdgenoot van Peñalosa.

De carrière van de jonge Franse cellist Christian-Pierre la Marca loopt voorspoedig. Hij heeft diverse prijzen gewonnen, heeft op de belangrijkste concertpodia gestaan en met bekende collega’s samengewerkt. Dit album is zijn debuut bij Sony, waarvoor hij een prachtig Frans programma heeft samengesteld met accent op de romantiek en chansons. Hij laat zijn Matteo Goffriller cello uit 1700 als een gracieuze .diva soleren in werken van ondermeer Gounod, Poulenc, Fauré, Debussy, Ravel, Kosma, Massenet, Hahn, Chausson, Saint-Saëns en Satie. Patricia Petibon vertolkt met haar prachtige stem twee liederen. Een prachtig album, voor elke romanticus een waardevolle aanvulling op diens collectie.

recensie volgt

Samen met haar echtgenoot (cellist Matthew Barley) brengt violiste Viktoria Mullova (bekend van haar vertolkingen van Bach, Vivaldi en Beethoven) een bijzonder album met een klassieke en jazz muziek waarop de zigeunermuziek een grote invloed heeft. Naast werk van Bartók (Duo’s) en Kodály (Duo voor viool en cello), die een grondige studie van de volksmuziek hebben gemaakt, wordt muziek vertolkt van John Lewis en de Weather Report tracks. Mullova verloochent haar Oekraïnse achtergrond, waar deugden als kalmte, eerlijkheid en eenvoud hoog in het vaandel stonden, niet. Het volledige programma staat hieronder:

Programma
CD1
1 For Nedim (For Nadia) – Du Oud arr. Barley
2 Django – John Lewis/Bratsch arr. Barley
3 Dark Eyes – Florian Hermann arr. Barley
4 Er Nemo Klantz with Bartók Duos –
7. Walachian Songs 11. Pillow Dance 44. Transylvanian Dance
5 The Peasant – Weather Report (Joe Zawinul, arr. Barley)
6 Bartók – Duos with improvisations: 7 Duos for violin and cello (from 44 Duos for two violins):
10. Ruthenian Song 22. Mosquito Dance 33. Harvest Song 28. Sorrow 26. Teasing Song 11. Cradle Song 35. Ruthenian Kolomeika
7 Yura – Barley (on a Russian folk theme – Lyuba)

CD2

1 Bi Lovengo – Bratsch arr. Barley
2 Pursuit of the Woman with the Feathered Hat – Weather Report (Joe Zawinul, arr. Barley)
3 Life – Youssou N’Dour
4 Duo for violin and cello op. 7 – Kodály

Op weg naar hun 75tigste verjaardag komt het Nederlands Kamerkoor met een nieuw album en nieuwe dirigent Risto Joost (Estland 1980). De befaamde Missa Papae Marcelli (die in de zestiende eeuw ontstond toen er werd gediscussieerd of polyfonie in de eredienst paste) vormt het raamwerk voor vier koralen van Arvo Pärt. Joost – die met zijn landgenoot heeft samengewerkt – brengt deze werken zoals ze zijn bedoeld. Prachtige koralen uit oude tijden worden samengevlochten met verstillende hedendaagse koralen, alsof de werken uit dezelfde tijd stammen. Het Nederlands Kamer koor krijgt de gelegenheid om nog eens aan te tonen dat zij vele eeuwen muziek kunnen overbruggen. Een prachtige opmaat naar het platina jubileum!

Samen met arrangeur Bob Zimmerman (bekend van divers spraakmakende producties) brengt het vermaarde Osiris Trio werken over liefde en dood uit geliefde opera’s zoals La Bohème, Carmen, Der Rosenkavalier, Madama Butterfly, Tosca en La Traviata. De essentie van de aria’s worden intens, met een goede dosering emotie vertolkt. Het karakter en de sfeer van de instrumentale weergave blijven intact. Het Osiris Trio is al meer dan twintig jaar op de wereldpodia actief met een breed en divers repertoire, waarvoor diverse prestigieuze prijzen zijn ontvangen. Het volledige programma van dit album kunt u op de site vinden.

Programma:
Melodies of Love and Death: Opera Senza Parole Arranged for pianotrio by Bob Zimmerman
Bizet: L'amour est un oiseau rebelle 'Habanera' (from Carmen)
La fleur que tu m'avais jetée (from Carmen)
Carreau! Pique! La mort! (from Carmen)
Donizetti: Una furtiva lagrima (from L'elisir d'amore)
Dvorak: Mesícku na nebi hlubokém 'Song to the Moon' (from Rusalka)
Janacek: Love duet (from The Cunning Little Vixen)
Massenet: Pourquoi me reveiller (from Werther)
Puccini: E lucevan le stelle (from Tosca)
Sola, perduta, abbandonata (from Manon Lescaut)
Tu che di gel sei cinta (from Turandot)
Che gelida manina (from La Bohème)
Un bel di vedremo (from Madama Butterfly)
Saint-Saëns: Mon cœur s'ouvre à ta voix (from Samson et Dalila)
Strauss, R: Ist ein Traum, kann nicht wirklich sein (from Der Rosenkavalier)
Verdi: Addio del passato (from La Traviata)

Vrijwel iedereen kent de galoppade uit de ouverture van Rossini’s Guillaume Tell – geen circus kan zonder. De rest van de opera is veel minder bekend. Daarvoor zijn verschillende redenen. De opera klokt ruim boven de drie uur, vraagt bijna het onmogelijke van een groot aantal solisten, vereist een fors koor en dito orkestbezetting en bestaat uit vele losse scènes, waardoor de opera lastig te ensceneren is. Bovendien bestaat er naast de originele Franse ook een Italiaanse versie, die meestal gespeeld wordt, maar die duidelijk onderdoet voor de Franse, in volle glorie hersteld door Antonio Pappano en zijn orkest en Coro dell’Accademia di Santa. Rossini’s laatste opera is een opmaat voor de Franse grand opera, vermengd met Italiaanse fijnzinnigheid. Bovendien verkent Rossini in de slotscène een geheel nieuwe klankwereld die door Wagner gebruikt is voor zijn Rheingold. Een baanbrekend werk dus, dat ook Verdi’s Don Carlos en Berlioz’ Les Troyens hoorbaar geïnspireerd heeft. Dankzij Gerald Finley in de titelrol, de stuk voor stuk uitmuntende andere solisten en vooral het voortreffelijk spelende orkest wordt Guillaume Tell hopelijk eindelijk bekender dan louter door die paar maten uit de ouverture.

Tomás Luis de Victoria (1548-1611) had een comfortabel leven in het klooster Keizerin Maria van Spanje, zus van Philips II. Bij haar overlijden schreef hij een zesstemmig Requiem, dat wordt gezien als een hoogtepunt van de Polyfonie. Het werk is verwant aan de muziek van Palestrina, bij wie hij in de leer was. Alfonso Lobo (1855-1617) leidde een geheel ander leven. In dezelfde periode schreef hij de Lamentations Ieremiae Prophetae. Lobo combineert de technieken van Palestrina met de sombere intensiteit van Victoria. Kort na het succesvolle Poulenc album, brengt het tienjarige Tenebrae deze prachtige gezongen en verzorgde opname van deze Spaanse meesters.

recensie volgt

Tomás Luis de Victoria (1548-1611) had een comfortabel leven in het klooster Keizerin Maria van Spanje, zus van Philips II. Bij haar overlijden schreef hij een zesstemmig Requiem, dat wordt gezien als een hoogtepunt van de Polyfonie. Het werk is verwant aan de muziek van Palestrina, bij wie hij in de leer was. Alfonso Lobo (1855-1617) leidde een geheel ander leven. In dezelfde periode schreef hij de Lamentations Ieremiae Prophetae. Lobo combineert de technieken van Palestrina met de sombere intensiteit van Victoria. Kort na het succesvolle Poulenc album, brengt het tienjarige Tenebrae deze prachtige gezongen en verzorgde opname van deze Spaanse meesters.

De Italiaanse barokspecialist Fabio Bonizzoni heeft zich uitvoerig met de Bach P200 partituur beziggehouden, ofwel het bronmateriaal voor Die Kunst der Fuge. Hij vraagt zich af of Bach deze studies ooit heeft bedoeld om te publiceren. De mare is dat Bach op zijn sterfbed aan zijn laatste onvoltooide Contrapunctus werkte. Bonizzoni betwijfelt dit. Hij heeft een eigen kijk op dit werk wat tot uitdrukking komt in deze opname. Bij een aantal contrapunten is hij van mening dat Bach dit voor twee heeft klavecimbels bedoeld. Voor de liefhebbers een boeiend document. Het begeleidende boekje geeft een uitvoerige uiteenzetting van Bonizzoni’s visies.

Hoewel het bezijden de waarheid is om deze liedcyclus naar de gelijknamige dichtbundel van Gerrit Achterberg te bestempelen als de eerste grote Nederlandstalige liedcyclus zoals in het begeleidend boekwerkje gebeurt, heeft Klaas ten Holt – niet te verwarren met de beroemdere Simeon ten Holt – wel een indrukwekkende cyclus gecomponeerd waarbij de vijftien liederen onderling een grote samenhang vertonen. Ze worden uitstekend vertolkt door bariton Mattijs van de Woerd, die in de voorbije jaren al indruk maakte bij onder andere de Nationale Reisopera.

Echt een verrassing was het niet, maar het absolute hoogtepunt van de Zaterdag Matinee vorig seizoen was Wagners Parsifal, gedirigeerd door Jaap van Zweden. Gelukkig is daar nu een cd-registratie met bonus-dvd van verschenen en kunnen we concluderen dat tenor Klaus Florian Vogt de ultieme, bijna engelachtige, Parsifal van dit moment is, terwijl oudgediende Robert Holl als Gurnemanz werkelijk onovertroffen is. En dit zijn alleen nog maar de meest in het oog springende solisten, want werkelijk iedere rol, van de bloemenmeisjes tot de graalridders, van Kundry tot Amfortas, krijgt een gedroomde uitvoering mee. Daarbij ontpopt Van Zweden zich na eerdere indrukwekkende uitvoeringen van Lohengrin en Die Meistersinger von Nürnberg met hetzelfde orkest en koor tot een Wagner-dirigent van wereldformaat. Om zo’n spanningsboog weten op te bouwen én vast te houden, moet je over uitzonderlijke klasse en een uitzonderlijk orkest als het Radio Filharmonisch Orkest beschikken. Al even verbluffend zijn de prestaties van het Groot Omroepkoor, dat met name in het eerste bedrijf het fluisterzacht inzetten om even later fortissimo uit te pakken naar nieuwe hoogten stuwt. De beste Wagner-opname in jaren.

Speciaal voor de zomer heeft EMI Classics een zonnig programma samengesteld waarbij het zomergevoel wordt versterkt. De zomer van Vivaldi opent het programma, gevolgd door dansen van Massenet, Offenbach, Respighi en Rossini, midzomernachtmuziek van Mendelssohn, zomermijmeringen met Debussy, Spaanse sferen in Bizet’s Carmen, gevolgd door een uitstekende finale van de Bolero van Ravel. Prima zomerkost gespeeld door de beste orkesten van de vorige eeuw met uitstekende dirigenten voor een zeer aantrekkelijke prijs. Uitstekend geschikt voor zij die kennis willen maken met het klassiek genre. Hieronder het volledige programma.


Programma:
Vivaldi: Vier jaargetijden: Zomer
Respighi: Antiche arie ed danze
Mendelssohn: Ouverture Midzomernachtsdroom
Bizet: Carmen Suite (delen)
Debussy: Prelude a l’apres – midi d’un faune
Rossini: Guillaume Tell – Balletmuziek (delen)
Offenbach: Barcarole
Massenet: Le Cid – Balletmuziek (delen)
Vivaldi: gitaarconcert – Largo
Ravel: Bolero (slotdeel)

Eind 2010 maakte het Engelse muziekblad Grammophone een lijst van de twintig beste koren. Het kathedrale koor van Wells werd als beste kerkkoor (zes plaats) gerangschikt. Naast het verzorgen van de liturgievieringen maakt het koor regelmatig opnamen van toonaangevende componisten van onze tijd. Dit album bevat de koorwerken van James MacMillan (1959) die in twintig jaar tijd een aanzienlijk oeuvre opbouwde. Zijn ontwikkeling is hier mooi te volgen van het ingetogen The Lamb has come for us from the House of David (1979) tot een spectaculair Jubilate Deo, die hij in 2009 voor het elfde eeuwfeest van dit koor schreef.

Ingolf Wunder (Oostenrijk, 1985) debuteert met een Chopin-recital op Deutsche Grammophon, nadat hij in 2010 de tweede prijs op het Internationale Chopin Concours in Warschau had gewonnen. Bij Ingolf Wunder klinkt Chopin fris van de lever, ondersteund door een vlekkeloze techniek met een parelende vingervlugheid en een mooie gearticuleerde klank, ook aan de baskant (linkerhand). Wunder laat op natuurlijke wijze in mooie tempi de muziek het werk doen en geeft daarbij de muziek ook genoeg ruimte om te ‘ademen’. Wunders spel is beheerst, ook in de fortissimi. Een fraaie opname, waarbij de piano direct, maar toch ook enigszins ruimtelijk is vastgelegd, zodat het geheel geen moment opdringerig wordt.





Tekst maatschappij
Nieuw pianotalent bij Deutsche Grammophon: Ingolf Wunder uit Oostenrijk (1985). Zijn debuutalbum heeft hij gewijd aan Chopin recital repertoire. Ingolf Wunder heeft diverse prijzen op zijn naam staan, waaronder de tweede prijs van de Warshaw International Chopin Competition 2010. Sunday Telegraph "Wunder has everything one wants to hear in a Chopin player . . . an absolutely beautiful sense of tone and huge musical imagination, coupled with incredible virtuosity” “His playing perfectly balanced stylish, aristocratic restraint with surging power and passion” Gramophone online

Regie: Daniel Espinosa
Twee gedeeltelijk aan elkaar verwante afleveringen van deze spannende Zweedse misdaadserie over de eigenzinnige profiler (kenner van daderprofielen) en notoire rokkenjager Sebastian Bergman. Eigenlijk is hij al enige tijd terug gestopt bij de politie, maar deels vanwege pure verveling en ook min of meer toevallig, raakt hij wederom betrokken bij een moordzaak. Via een ingewikkeld plot dat uiteraard leidt naar de dader, ontdekt hij ook iets opvallends uit zijn eigen verleden. Dat krijgt zijn vervolg in het tweede verhaal dat handelt over een serieuze seriemoordenaar die vast zit in een tbs-kliniek, maar er desondanks in slaagt zijn 'levenswerk' voort te zetten. Rara hoe kan dat? Zo zit er het nodige verborgen in deze bij vlagen bloedstollende serie die door de literaire agent van Stieg Larsson in boekvorm destijds sensationeel werd genoemd.