Het gesneuvelde Grandaddy is in een afgeslankte versie uit de doden opgestaan. Het collectief Admiral Radley wordt namelijk gevormd door het Grandaddybrein Jason Lytle en Aaron Burtch, de drummer uit diezelfde band. En dat is muzikaal best wel te horen. Composities worden soms op eenzelfde wijze opgebouwd, nummers hebben dezelfde feel (lees: indierock met elektronicaklanken). Het overigens fantastische titelnummer en het slotnummer GNDN zijn daar goede voorbeelden van. Al moet aan de andere kant gezegd dat er ook nummers op dit album staan die minder door vele laagjes opgebouwd worden en daardoor wat rechtlijniger klinken. Zoals The Thread, het waanzinnige Ghost Of Syllables of Lonesome Co. Wellicht is dat meer de invloed van de andere twee leden, Aaron Espinoza en Ariana Murray (uit Earlimart). Eerlijk gezegd had de puberale elektropunk (I’m All Fucked On Beer) niet gehoeven. Maar al met al kijk ik wél uit naar een vervolg op dit veelbelovende debuut.

Met ODDSAC introduceert Animal Collective het fenomeen visual album. Zoals de benaming al doet vermoeden gaat het hier om een synthese van beeld en geluid aangevuld met een fraai 40 pagina's tellend boekwerk. Naar eigen zeggen dienen de beelden te visualiseren wat je als luisteraar fantaseert als je met gesloten ogen naar de muziek luistert. De band werkte voor dit project samen met videomaker Danny Perez die al eerder tekende voor de videoclips van Who Could Win A Rabbit en Summertime Clothes en de videoprojecties bij de liveoptredens van Panda Bear. Een visueel manipulator wiens hallucinerende werk associaties oproept met dat van avantgarde-regisseurs als Kenneth Anger en Alejandro Jodorowsky. De soundtrack bestaat uit exclusief, onuitgebracht Animal Collective-materiaal dat in experimenteerdrift aansluit bij hun eerste albums. Het resultaat is een bizarre 55 minuten durende psychedelische trip die naar het einde toe steeds vreemder en angstaanjagender wordt. Zien is geloven.

De is een eind weg van de sound die ze aanvankelijk had. De cello’s waar de heren wereldfaam mee behaalden, zijn al lang niet meer het hoofdingrediënt van Apolcalyptica’s muziek. Uiteraard hebben ze nog wel een eigen plekje in de nummers, maar Apocalyptica toont zich meer als eerder een ware rockband. Aan de ene kant verliezen ze daarmee karakter en uniciteit, aan de andere kant krijg je er een gevarieerder geluid voor terug. En om de variatie te vergroten, heeft band met Gavin Rossdale (Bush), Brent Smith (Shinedown), Joe Duplantier (Gojira) en Dave Lombardo (Slayer) een aantal ‘rocksteren’ weten de strikken voor hun medewerking. Samen maken ze donkere midtempo (hard)rock met een flink bombastische inslag door eerder genoemde cellos. Stemmig en melancholisch met hier en daar een flinke versnelling. Door afwisseling van stijlen, zangers en zangeressen weet de band de aandacht prima vast te houden.

Wie geïnteresseerd is in hypnotiserende en bij vlagen psychedelische rock, zit geramd bij The Black Angels (bandnaam is ontleend aan het Velvet Underground-nummer The Black Angel's Death Song). Ook tijdens zijn derde exercitie, getiteld Phosphene Dream, trakteert de band uit Austin, Texas de luisteraar op bijna 37 minuten onheilspellende klanken en teksten (zie tracktitels als Bad Vibrations, Haunting at 1300, River of Blood en The Sniper). Opvallendste verschil tussen laatste plaatwerk en de twee vorige albums – Passover (2004) en Directions to See a Ghost (2008) – is de afwezigheid van de drone machine, een mysterieuze instrument dat de muziek haar heavy kleur gaf. Maar daarmee is de geluidsmuur nog allerminst afgebroken, hooguit wat lager gemaakt – en dus toegankelijker.

Nu was Black Mountain nooit echt vies van onbewandelde paden en experimentele uitstapjes, maar de benadering op Wilderness Heart is er toch weer een die veel fans ongetwijfeld niet aan zagen komen. Zo zijn de spacey seventies-riffs van voorganger In The Future langzaam neergedaald om in het aardse wortel te schieten en uit te groeien tot wonderschone, pure songs. Natuurlijk schermt de band nog steeds met scherpe, Sabbathesque gitaardegens, maar de afwisselende zang van Stephen McBean en Amber Webber is duidelijk naar de voorgrond getreden. Nummers als Old Fangs en Rollercoaster laten zo een kant van de Canadese psychrockers die tegelijkertijd de meest toegankelijke als de meest solide is. Let Spirits daarentegen is juist een grotesk blok rockgeschiedenis dat zowel Led Zeppelin als The Stooges eert. Tussen die fascinerende uitersten ligt een dapper en succesvol bewandelde nieuwe weg, die zowel de band als de fans veel moois zal gaan brengen.

Pas getrouwd, een nieuw kind maar Ritchie Blackmore, inderdaad die van Deep Purple, gaat eigenlijk gewoon op de ingeslagen weg verder. Autumn Sky opent met Highland, een cover van Benny Andersons zoon en zijn bandje One More Time uit 1992. Het nummer blijft pakkend maar Autumn Sky keert daarna gelijk terug naar de folktonen van eerder albums. Meestal prachtig opgezet maar Blackmore’s Night heeft toch op Journeyman de plank flink gemist door gebruik van een te prominente drumcomputer. Een ander opvallende cover is Celluloid Heroes, dat door Blackmore en Night prachtig vertolkt wordt. Net als de vorige plaat worden er wat modernere invloeden weergegeven en daardoor is het geheel wat toegankelijker. Autumn Sky herbergt een aantal pareltjes en is als geheel een fraaie plaat maar ik mis nog steeds de vlammende gitarist die Blackmore ooit was.

Van rockende noise naar meer dromerige electronische pop. De muzikale koers van dit New Yorkse trio, vroeger in de Sonic Youth hoek geplaatst, is sinds de oprichting in 1995 aardig aangepast. En datlegt ze geen windeieren. Dit achtste album is er weer een voor in de boeken. Zangeres Kazu Makino en de tweelingbroers Simone en Amedeo Pace gaan door waar ze op het vorige album 23, uit 2007, gebleven waren en brengen je zoete liedjes, die gebouwd zijn rondom subtiele beats, warme synths, fraaie melodieën, hoekige gitaarrifs, diepe bassen en de euforische, prachtige vocalen van Kazu Makino. De sterk aanwezige synths zijn met name te danken aan Fever Ray producers Van Rivers en Subliminal Kid, die de plaat produceerden en die een synth achtergrond hebben. De liedjes zijn misschien iets meer uitgekleed, maar daardoor juist krachtiger. Penny Sparkle is een zeer sterk album, vol aanstekelijke uptempo pop. Om verliefd op te worden.

Er is een hoop gebeurd met !!! (spreek uit als Chk Chk Chk) sinds de in 2007 verschenen vorige plaat Myth Takes. Meest opzienbarend is nog wel de dodelijke val in een liftschacht van voormalige drummer Jerry Fuchs. De titel Strange Weather slaat dan ook de bizarre gebeurtenissen in het leven. Voor de opnames week de band uit naar Berlijn, waar Nic Offer en co gevestigd waren onder een nachtclub, waar ze ’s avonds regelmatig te vinden waren. Dit heeft zijn weerslag gehad op het album, net als de ongrijpbare sfeer van de Duitse hoofdstad. De groovy dance-punk is op Strange Weather is iets meer opgeschoven richting de dansvloer, waarbij herhaaldelijk de Manchester sound om de hoek komt kijken, zoals in krakers AM/FM en Jamie, My Intentions Are Bass. Het briljante The Most Certain Sure zit ook nog eens vol met dubby effecten en subtiele strijkers. Gelukkig is ondanks verschillende wisselingen in de bezetting de kwaliteit van Chk Chk Chk gebleven.

ACTIE:

Chk Chk Chk, 28 november in Trouw Amsterdam
Bij Concerto in de winkel GRATIS ticket bij aankoop van het laatste album!
OP = OP!

Bij webbestellingen graag even je orderbevestiging mailen naar dance@concerto.nu en je krijgt bericht over je gratis ticket.

De beslissing om weer te gaan optreden werd veroorzaakt door acute geldnood, maar de resulterende concerten betekenden een artistieke triomf voor Leonard Cohen. Dat toonde de vorig jaar verschenen cd en dvd Live In London al aan, nu doet Cohen het nog eens dunnetjes over met Songs From The Road. Twaalf songs ditmaal, wederom op cd en dvd, in HD opgenomen in grote concertzalen, tijdens festivals en in stadions. Maar waar Cohen ook zingt, zijn karakteristieke stemgeluid betovert binnen een mum van het tijd het publiek, zeker wanneer hij klassiekers als Hallelujah, Bird On The Wire en Suzanne ten gehore brengt. Ook publiekslievelingen als Famous Blue Raincoat en Waiting For The Miracle krijgen fantastische uitvoeringen. We gunnen Cohen natuurlijk alle goeds, maar al dit moois zou je bijna hopen op nieuwe financiële tegenslagen, zodat de Canadees nogmaals zichzelf gedwongen ziet de wereld rond te gaan.

Een bezig baasje die Michael Nau. Was hij een aantal jaren lang de frontman van de buitengewoon productieve Amerikaanse indieband Page France, z’n creatieve honger kon klaarblijkelijk nog niet gestild worden. Dus begon hij in een nevenproject genaamd The Cotton Jones Basket Ride. Inmiddels richt de componist zich volledig op het laatstgenoemde rustigere folkcollectief dat nu de afgekorte naam Cotton Jones draagt. De groep - een samenwerkingsverband met zangeres Whitney McGraw - bracht in korte tijd 3 ep’s en 3 albums uit. Nu is daar “Tall Hours in The Glowstream” bijgekomen. Galmende folkmuziek van ‘hetzelfde laken een pak’, dat wel. Maar het moet worden gezegd: steevast van een serene schoonheid.

In drie jaar heeft Deer Tick zich flink ontwikkeld. De band heeft nu een herkenbaar eigen geluid en heeft een flinke live reputatie opgebouwd. En inmiddels is de luisteraar ook gewend aan het schuurpapieren stemgeluid van McCauley. Op The Black Dirt Sessions hoor je een band die alles onder controle lijkt te hebben. Songs met kop en staart domineren dit album. In een mooie mix van iets meer ingetogen song als Piece by Piece Frame by Frame en onstuimiger werk als When She Comes Home komen alle kanten van Deer Tick langs. The Black Dirt Sessions is Deer Tick op de top van haar kunnen.

Ilse DeLange behoeft geen verdere introductie. Na haar zeer succesvolle debuut World Of Hurt uit 1998 (inmiddels meer dan een half miljoen keer over de toonbank gegaan), is het alleen bergopwaarts met haar gegaan. Het voorlopig hoogtepunt wordt haar geplande concert in het Gelredome op 26 maart 2011. Haar vorige plaat was het zeer succesvolle Incredible. Haar eerste nummer 1 hit tot nu toe en titelsong van de film Brideflight, Miracle, staat onder andere daarop. Next To Me is haar zesde studioalbum. Wat meteen opvalt is dat er slechts acht liedjes op staan. Ilse geeft aan dat dit niet komt ‘omdat er onvoldoende materiaal was’, maar ‘omdat de liedjes een mooi geheel vormen’. Bovendien wil ze vaker met nieuw materiaal komen. Een volgende plaat zal dus niet zo lang op zich laten wachten. De opener Next To Me is letterlijk en figuurlijk de link met haar vorige plaat Incredible. De andere zeven liedjes zijn meer ‘back to the roots’: de country. Het album is in Nashville opgenomen en bevat volgens Ilse ‘meer diepte’. Ook zijn er veelvuldig strijkers en een pedalsteel te horen. Mooie voorbeelden daarvan zijn Eyes Straight Ahead, Beautiful Distraction en het uptempo Carousel. Het fraaie Untouchable en zeker ook het fragiele Time Out zijn liedjes die de gevoelige snaar raken. Het vrolijke ‘autoliedje’ Paper Plane, waarop ook de banjo een voorname rol speelt, is de afsluiter van een verrassend fris nieuw album van Ilse DeLange. Duidelijk minder pop en meer country, vooral door de aanwezigheid van de pedalsteel en strijkarrangementen, is Next To Me inderdaad een mooi afgerond geheel. Nu maar hopen dat Ilse woord houdt en vaker, zoals ze zelf zegt, ‘nieuwe muziek wil laten horen’.

Dungen zweeft een beetje door de verschillende Platobakken, van dance naar pop en wordt soms ook aangetroffen in de symfobak. Het geeft aan dat dit Zweedse gezelschap zich niet onder een noemer laat vangen. Skit I Allt is ook weer zo’n plaatje, met hier en daar zelfs folky invloeden (Soda). Daarentegen zet een krachtige song als Hogdalstoppen je weer totaal op het verkeerde been, compleet met donkere gitaarsolo en rondwaaiende echo’s. Het gegeven dat Dungen’s Gustav Ejstes (verantwoordelijk voor alle songs en bespeler van het gros van de instrumenten) alleen in het Zweeds zingt, maakt dat zijn werk voor ons wat barrières opwerpt. Daarentegen geeft het ook een prettig vervreemdend sfeertje. Skit I Allt (vrij vertaalt: stront in iedereen) is een sferisch plaatje, met hier en daar scherpe gitaarinvloeden, dat zowel folk als meer instrumentaal gerichte luisteraars aan zal spreken.

The Ettes is een jong Amerikaans trio rond zangeres Lindsay "Coco" Hames. Samen met bassist Jem en drumster Poni vormt ze een band die in 2006 debuteert. Dit tweede album werd in 2008 uitgebracht en is nu pas goed verkrijgbaar. Opnieuw geproduceerd door Liam Watson, bekend van White Stripes, in Londen. Coco klinkt verleidelijk en de band zweeft tussen garage en country. Gevaarlijke band met goede songs. Ze toerden met Black Keys en Kings Of Leon. En ze worden steeds beter.

Everything Everything uit Manchester heeft een bandnaam gekozen die de lading prima dekt. Op debuutalbum Man Alike vloeien talloze stijlen en invloeden samen tot een smaakvol geheel. Ongeveer zoals Vampire Weekend dat enkele jaren terug ook deed. Maar dan met meer bombast en zonder exotische invloeden. De basis bestaat uit oerdegelijke britpop. Maar daar voegt het spitsvondige viertal dus van alles en nog wat aan toe, zoals funky electropop en flarden glamrock. Je hoort er iets van Radiohead in terug, maar evengoed Bowie, Kate Bush of The Futureheads. De plaat zit daarnaast vol met ongebruikelijke en onverwachte tempowisselingen en toonhoogten. Zanger Johan heeft meestal een ijzig hoog stemgeluid, daar moet je wel van houden. Suffragette Suffragette was een energieke en frisse single, maar ook Photoshop Handsome en My Kz, Ur Bf (oftewel My Keys, Your Boyfriend) bezitten hitpotentie.

Sommige muzikanten kunnen moeilijk stilzitten, laat staan dat het woord sabbatical in hun woordenboek voorkomt. The Killers frontman Brandon Flowers is er zo eentje. Zelfs na zeven jaar intensief albums opnemen en toeren met zijn band, heeft de charismatische Flowers nog ergens een gaatje gevonden om tijdens de laatse tour Day en Age een volledig album met tien nummers uit zijn mouw te schudden. Een album dat ook is gaan dienen als uitlaatklep voor zijn geestelijke gesteldheid en dat veel persoonlijke elementen bevat. Zo refereert het nummer Only The Young bijvoorbeeld duidelijk aan zijn dit jaar veel te vroeg overleden moeder, en is de titel van het album vernoemd naar de straat waar hij als kleine jongen opgroeide en waar hij altijd zijn platen kocht. Het gevoelige Openingsnummer Welcome To Fabolous Las Vegas voelt aan als een warm bad en is geïnspireerd door zijn huidige woonplaats. Het opzwepende Jilted Lovers zou zo van het nieuwe album van The Killers afkomstig kunnen zijn. De U2-achtige Playing with fire is een rustige luisterplaat om even bij weg te dromen, om daarna weer een wake-up call te krijgen van het vrolijke up-tempo Was It Something I Said. Ook de heerlijke baspartij in de instant klassieker Crossfire is weergaloos. Met Swallow It brengt hij zijn album tot een prachtig melodieus eind. Het enige minpuntje van het album is wat mij betreft dan ook dat het album met niet meer dan tien nummers ietwat aan de korte kant is. Maar aan de andere kant: na Day and Age worden de Killers-fans toch nog even getrakteerd op een heerlijk toetje! Maar als je nu denkt dat er een uitgebreide tournee aan zit te komen, heb je het mis want Flowers liet onlangs weten dat zijn soloproject een beetje aanvoelde als vreemdgaan. Een unieke muzikale uitspatting dus!

Cabaratiers die je het nieuwe jaar in raaskallen of een vlammend marathonconcert van Gov't Mule op Oudejaarsavond? Mulennium, je raadt het al, is een registratie van de verrichtingen van het bluespowertrio, geholpen door een lange rij gasten, op 31 december 1999 in Atlanta. De fantastische bassist Allen Woody maakt toen nog deel uit van de band. Acht maanden later overleed hij. Alleen al om die reden zijn dit legendarische opnamen. Maar Gov't Mule gaat met Mulennium sowieso geschiedenis schrijven want deze 3cd-set behoort absoluut tot de beste live-albums aller tijden. Behalve met eigen materiaal schittert de band ook met het zeer raak gekozen, klokslag twaalf gespeelde 21 Century Schizoid Man van King Crimson, Led Zeppelin's Dazed And Confused en We're Not Gonna Take It van The Who. Zeer fraai en ontroerend is ook de set die de groep doet met blueslegende Little Milton. En dan is de koek nog lang niet op want Gov't Mule weet live niet van ophouden. Onbegrijpelijk dat dit materiaal zo lang op de plank heeft gelegen.

John Ringhofer startte Half-Handed Cloud als eenmansband. Naast zijn werk in de begeleidingsband van Sufjan Stevens, werd het snel serieus. Op het inmiddels vijfde album wordt de rasoptimist begeleidt door acht mensen. Zelf speelt hij een arsenaal instrumenten, van gitaren tot zelfbedacht. Hij vroeg zich eens af hoe een airconditioning achterstevoren klinkt. De muziek is wonderlijk, Ringhofer heeft een aparte stem en de songs buitelen voort, tussen vaudeville en nu-folk. Vijfentwintig mooie miniatuurtjes.

Seeing Eye Dog is het zevende album van Helmet en misschien wel een van hun meest ambitieuze en compromisloze. Het unieke klap-in-je-gezicht geluid van zanger en bandleider Page Hamilton grijpt terug naar de succesjaren van Meantime en Betty, maar bewandelt ook volstrekt nieuwe paden zoals een instrumentale track en een Beatles-cover van And Your Bird Can Sing. Dat zal even wennen zijn voor fans van het eerste uur.

Met World Of Hotel wist de multi-culti band Hotel zich al bij ons in de kijker te spelen. Op het Amsterdamse vuurtoreneiland trokken ze zich terug om hun Mexicaanse invloeden nog verder uit te werken, getuige de sound op dit nieuwe album. Gebleven zijn ook de Oosterse invloeden en de Balkan ritmes, maar met Selling Dreams en Manana steken ze toch vooral Calexico naar de kroon. En dat is geen geringe prestatie.

Voorop gesteld, het vierde album van Interpol is een toppertje en stukken scherper dan het vorige Our Love To Admire die de neiging had het ene oor in te gaan om het andere oor niet eens te bereiken. Dat is zeker niet het geval met dit titelloze album dat tien prima songs bevat die naar het oude jaren tachtig new wave geluid en daarmee ook naar Interpol´s debuutalbum Turn On The Bright Lights refereren. De band bleek zelf ook niet zo tevreden over Our Love To Admire en besloot terug te keren naar de puntigheid van het begin. Dat Interpol zichzelf opnieuw uitvond heeft dan ook zeker te maken met de vele uitstapjes die de bandleden de afgelopen jaren maakten. Paul Banks maakte onder de naam Julian Plenti een hele aangename plaat, drummer Sam Fogarino richtte de Setting Suns op en bassist Carlos Denger componeerde filmmuziek. Denger heeft overigens net de band verlaten en is vervangen door Dave Pajo. Deze zij-projecten gaven de heren in ieder geval voldoende inspiratie om Interpol van een nieuwe impuls te voorzien. Natuurlijk, de invloeden van Joy Division en de gelijkenis met Editors zijn zo langzamerhand wel bekend, gelukkig heeft de band zich daar niets van aangetrokken. Het eindresultaat beviel zelfs zo goed dat de plaat geen titel kreeg - alsof het een debuut is. Luister maar eens naar de sterke single Lights en je bent meteen overtuigd. Deze toch wat zwartgallige muziek zal dus voor een fijne herfst gaan zorgen, heerlijk.

Een jaar geleden ging Krezip uit elkaar, werd Jacqueline Govaert moeder en nu ligt haar debuut cd in de winkel, waarop ze twaalf zelfgeschreven nummers ten gehore brengt. Daarbij kreeg ze o.a. hulp van Tjeerd Bomhof (Voicst) en Alex Callier (Hooverphonic). Overrated is al veelvuldig op de radio te horen en daarbij valt op dat het geluid duidelijk beïnvloed is door The Beatles. En haar dochter Billie natuurlijk, zoals te horen in het slaapliedje Honey B. De bewuste keuze om wat verder van het Krezip geluid af te staan past haar wonderwel. Volwassen popplaat van deze 28-jarige.

Zullen we bij deze recensie meteen maar met de deur in huis vallen? Ernst Jansz heeft namelijk een prachtig album gemaakt. Dromen van Johanna (inclusief mooie making of-documentaire) is een (literair) eerbetoon aan zijn held. Een coveralbum met een diverse selectie van Bob Dylannummers. Een paar opvallende puntjes daarbij? Jansz zingt prachtig. Het voert misschien te ver om zijn zangkwaliteiten beter te noemen dan die van ome Bob zelf, maar het begrijp ‘toegankelijkheid’ is weldegelijk erg verschillend. Hier hoor je geen gebrom, gepiep, gehijg en geknars, hier hoor je enkel hoe een mooie stem een optimale toevoeging aan de muzikale compositie kan zijn. Nog iets vermeldenswaardigs? Jansz heeft de teksten van Dylan minutieus vertaald. Ieder zinnetje, ieder woordje werd uitvoerig gewikt en gewogen. Elke betekenis is met een heldere blik onder de loep genomen. Jansz zocht maanden, soms zelfs jaren, naar woorden die het ritme en de deining van de zanglijn nimmer in de weg zouden zitten. Daarbij komt; door deze perfecte Nederlandse vertaling (lees: interpretatie) zijn Dylans tekstenpuzzels ineens buitengewoon goed te begrijpen. Heel eerlijk zijn? Luister naar Dromen van Johanna en je gaat de Bob Dylan-originelen zelfs een beetje vergeten.

Achter de naam Joast gaat Joost Oskamp schuil. Jarenlang bassist in Taxi To The Ocean, een redelijk bekende Nederlandse band, onlangs uit elkaar. Maar buiten dat loopt zijn relatie op de klippen en moet hij terugverhuizen naar zijn ouders. Zijn onverwoestbare humor sleept hem overal doorheen. Hij begint demo's op te nemen in de kelder en in 2009 gaat hij naar Los Angeles en wil zijn muziek laten horen aan wie het maar horen wil. Hij strikt Todd Burke, bekend van The Kooks en Belle And Sebastian, als producer. En hij vindt legendarische drummer Joey Waronker, o.a. R.E.M. en Elliott Smith. Ook bassist Meldal-Johnsen, o.a. Nine Inch Nails en Macy Gray, gitarist Fernquist, o.a. Goo Goo Dolls, en toetsenist Adams, o.a. Tears For Fears, doen mee. Een all-star bezetting. Joast levert liedjes, die doen denken aan Todd Rundgren en Elliott Smith. Hij heeft een weemoedige stem en lucht zijn hart in de teksten. Todd Burke heeft een mooi geluidsbeeld gemaakt, soms droog, maar helder en sprankelend. Een prettig in het gehoor liggend debuut. Ambachtelijk gemaakt en mooi.

Junip is een band, een trio uit Gothenburg, dat al sinds 1999 bestaat. Dat Jose Gonzales in de band speelt heeft ervoor gezorgd, dat dit debuut lang op zich liet wachten. Gonzales had solo-succes met Veneer en In Our Nature. Met drummer Araya en toetsenist Winterkorn laat hij zich inspireren door soul en Braziliaanse popmuziek. De band klinkt apart door akoestische gitaar en synthesizer en heeft pastorale, jaren-zeventig-schoonheid. Een debuut waar we veel te lang op hebben moeten wachten.

Junip is een band, een trio uit Gothenburg, dat al sinds 1999 bestaat. Dat Jose Gonzales in de band speelt heeft ervoor gezorgd, dat dit debuut lang op zich liet wachten. Gonzales had solo-succes met Veneer en In Our Nature. Met drummer Araya en toetsenist Winterkorn laat hij zich inspireren door soul en Braziliaanse popmuziek. De band klinkt apart door akoestische gitaar en synthesizer en heeft pastorale, jaren-zeventig-schoonheid. Een debuut waar we veel te lang op hebben moeten wachten.

Met zijn bijzonder melancholieke stemgeluid brengt hij een verloren gegane wereld tot leven. Hij klinkt doorgewinterd en gebutst, toch is Dylan LeBlanc nog maar 20 jaar. Maar Dylan heeft een oude ziel. En dat niet alleen; hij groeide op in Muscle Shoals, Alabama waar zijn vader sessiemuzikant was in de wereldberoemde studio. Eenmaal oud genoeg betrad hij diezelfde studio om met oude rotten zijn debuutalbum op te nemen. Paupers Field is echt een plaat uit de Deep South, en ademt een ouderwetse sfeer van Southern countrysoul en singer-songwriters uit de jaren zeventig. Dylans fraaie stem past uitstekend bij het organische geluid, dat vooral gedomineerd wordt door wuivende pedal steel-licks, zoals in het mythische Coyote Creek. Prachtig is de single If Time Was For Wasting, meeslepend If The Creek Don't Rise, waarop niemand minder dan Emmylou Harris de harmonieën verzorgt. Welbeschouwd is Paupers Field een voortreffelijk americana-album dat zowel liefhebbers van Neil Young en The Band als van Ryan Adams en Fleet Foxes zal plezieren. Kortom, een schitterend album.

Met een beetje fantasie zou Leeuwis op de hoes van zijn nieuwe, derde, cd kunnen doorgaan voor een schimmige Guus Meeuwis, maar of dat nu een eer of een belediging is -en voor wie- weten wij zelf eigenlijk ook niet. Met maar een letter verschil blijven het in ieder geval Brabo's onder elkaar en daar weten ze hoe ze een goed liedje moeten schrijven en uitvoeren, vraag dat maar aan Gerard van Maasakkers of JW Roy, in wiens vaarwater Leeuwis soms zit, niet alleen door enige gelijkenis met Jan Willem's ruige stemgeluid. Met de (folk)blues als basis experimenteert Leeuwis richting Tom Waits terwijl hij wacht op de klap want zo goed als het nu gaat kan het niet blijven duren volgens eigen zeggen. Natuurlijk wel! Ondertussen genieten wij ons weer suf, want de klap viel wat ons betreft al bij Leeuwis' humoristisch getitelde debuutplaat.

Met het veelzeggend getitelde album Let’s Stay Friends maakte Les Savy Fav in 2007 een overtuigende doorstart. Na jarenlang voornamelijk als cultband geopereerd te hebben lukte het dit New Yorkse gezelschap om eindelijk een wat groter publiek te bereiken. En geheel terecht want deze band weet op energieke wijze de post-hardcore stijl van Fugazi en At The Drive-In te combineren met aanstekelijke dansritmes, inventieve gitaarmelodieën en karakteristieke vocale fratsen van zanger Tim Harrington. Mede dankzij zijn excentrieke (verkleed)capriolen op het podium zijn ook hun optredens steevast een belevenis te noemen. Wellicht gaat dit nieuwe vijfde album voor een nog grotere erkenning zorgen. Aan de kwaliteit van Root For Ruin zal het in ieder geval niet liggen want dit album is minstens zo puntig, energiek en onweerstaanbaar uitgevallen als de voorganger.

Na drie jaar verschijnt nu dan toch eindelijk een nieuw studioalbum van Linkin Park. Door het lange wachten zou je bijna vergeten dat de Amerikaanse numetalformatie in dit millennium in een hoog tempo is uitgegroeid tot één van de grootste bands ter wereld. A Thousand Suns is dan ook een zeer majeure release. Voor een definitief oordeel verscheen het recensie-exemplaar te laat. Maar wel is direct al bij de eerste beluistering duidelijk dat Mike Shinoda en zijn companen van consolideren niets willen weten maar juist volop voor het risico kiezen. Een plaat als deze had niemand verwacht, zeker niet met Rick Rubin in de rol van producer. Dat is toch geen geluidsarchitect die voortdurend nieuwe wegen in slaat. Dat is ook geen producer die erom bekend staat dat hij elektronica zozeer het geluid van een rockband laat bepalen als Op A Thousand Suns het geval is. A Thousand Suns is een conceptalbum, waar de pretenties aan alle kanten vanaf spatten. Linkin Park steekt zijn nek dus ver uit en alleen dat al is een groot compliment waard. Ondanks de transformatie blijft Linkin Park zeer herkenbaar. Dat was al te horen aan de behoorlijk spectacularie single The Catalyst: opzwepend, prima zang, krachtige melodie. De verwachting lijkt gerechtvaardigd dat na de eerste verwerking menigeen zal inzien dat een meesterwerk is geboren.

Inmiddels zijn ze met hun zevenen, maar Lost In The Trees is in de eerste plaats Ari Picker uit Chapel Hill, North Carolina. Deze klassiek geschoolde componist schreef niet alleen alle muziek, maar drukt ook met zijn opvallende stem (ergens tussen Damien Rice en Fionn Regan) een belangrijke stempel op het geluid van de band. Het debuutalbum All Alone In An Empthy House verscheen twee jaar geleden al op een piepklein label, maar krijgt nu een herkansing. Terecht, want het is een zeer bijzondere plaat. Al in de eerste drie liedjes gaat van indie naar klassiek via folk en een soort van filmmuziek zonder dat het als een rommeltje klinkt. Dat komt vooral door de klasse van de composities, waarin strijkers een prominente rol spelen en zeker voor popmuziekbegrippen opvallend origineel gearrangeerd zijn. Nick Drake, Arcade Fire, Vivaldi… het zijn zomaar wat namen die te binnen schieten tijdens het luisteren van deze fraaie plaat, maar ze vormen slechts een indicatie van het eigenzinnige geluid dat Lost In The Trees hier laat horen.

Memphis is een mythische muziekstad waar soul en rock 'n roll hun wiegjes hadden staan. Drie straten verderop zagen Alex Chilton en de gastjes uit The Oblivians het levenslicht. En zo er zijn meer leuke kids geboren in de spannendste stad van de VS en sommige daarvan zijn magisch. Zoals deze blagen die zich Magic Kids noemen en een plaat afleveren met suikerzoete en somtijds powerpoppende, pure liedjes waar de geest van Brian Wilson in rond waart. Er staan geheide hits op, zoals opener Phone, de single Summer en de over de tip gaande tienerhit Hey Boy die Jan and Dean en Brian Wilson anno 1962 naar de kroon steekt. De plaat Memphis bevat surfers en popdiamantjes en kon heus nog doordachter gemaakt maar dan zouden we de charme missen die we kennen van The Morning Benders en Belle & Sebastian. Dit is de verrassing en zomerplaat van 2010.

Vertrouwd en immer catchy. Luister een paar keer naar het nieuwe Manic Street Preachers-album Postcards From a Young Man en je weet wat ik bedoel. De nummers zijn nieuw, maar het gevoel is na een paar luisterbeurten al zo bekend, je denkt dat je de nummers al tig keren gehoord hebt. Maakt het dit album dan saai? Wordt er door deze band telkens steeds weer eenzelfde trucje uit de hoge hoed getoverd? Neen, integendeel. Terwijl op voorganger Journal For Plague Lovers de inktzwarte teksten van wijlen bandlid Richey Edwards de uitgangsbasis vormden, is het tiende Manicsalbum juist luchtiger van toonaard. De violen van Everything Must Go en This Is My Truth, Tell Me Yours zijn bijvoorbeeld terug. Verder horen we een waanzinnige Badlands-ripp off (All We Make Is Entertainment). Maar ook zijn er mandolines (I Think I’ve Found It) en zelfs gospelachtige koren in sommige refreinen zoals Golden Platitudes, The Future Has Been Here 4 Ever en Some Kind Of Nothingness (laatstgenoemde nummer is overigens geschreven en uitgevoerd met Ian McCulloch van Echo & The Bunnymen). The Manics blijven buitengewoon productief, de kwaliteit van de songs is, als altijd, zeer hoog en het bandgeluid is immer vertrouwd. Kopen dus? Jazeker! Als de wiedeweerga.

Ahmet en Nesuhi Ertegun, Jerry Wexler, Tom Dowd, Arif Mardin. Het gouden team van het legendarische platenlabel Atlantic. Zonder hen had de wereld er anders uitgezien, en het was dus terecht dat Mardin een aantal artiesten verzamelde om nog eenmaal te schitteren. Helaas mocht hij het resultaat niet meer meemaken, maar zoon Joe maakte met behulp van Bette Midler, Dr.John, The BeeGees, The Rascals en anderen een eerbetoon aan de composities en arrangementen van Arif. Een fraaie toegift van een fenomenale carrière.

Dit mini-album is een tussendoortje. Bedoeld als oefening in song-schrijven tussen toernees. De broers Brad en Phil Cook en Joe Westerlund uit North Carolina waren bandgenoten van Bon Iver. Ze toeren nog weleens, maar ook met Bowerbirds en The Dodos. Zelf zijn ze trots op dit album, het echte derde album komt later. Tot dan genieten we van folky Americana met fraaie zang, een moderne versie van The Band. Tijdloos en oprecht.

Twee jaar na het indrukwekkende Life, Death, Love And Freedom en één Mania na het bijzonder fraaie carrièreoverzicht On The Rural Route, verblijdt John Mellencamp ons met alweer een nieuw hoogtepunt in zijn oeuvre. Net als zijn voorganger geproduceerd door T-Bone Burnett, maar met een ander geluid. Mono en retro. Diep geworteld in de blues, rockabilly, folk en country, en opgenomen met apparatuur uit de jaren ’50 op legendarische locaties, als de First African Baptist Church in Savannah en de Sun Studio in Memphis. No Better Than This bevat dertien ijzersterke en originele liedjes en John Mellencamp is als een goede wijn die met het verstrijken van de jaren alleen maar beter wordt.

Moulettes komt uit Engeland. Eigenlijk folk-band vermengen ze jazz, klassiek, pop en dance. Een ongewone bezetting, drie vrouwen en twee mannen spelen cello, viool, fagot, percussie en gitaar, maakt dit originele debuut. Vijf stemmen zorgen voor mooie zangpartijen. In 2008 kwamen percussionist Arcari en violiste Leach erbij. Ze hebben getoerd en gespeeld met Mumford & Sons en Noisettes, stonden op Glastonbury en werkten met kinderen in Bosnië. Een mooie toekomst wacht.

Nona Mez (het alias van Geert Maris uit Leuven) heeft een nieuwe plaat uit. Of eigenlijk twee, want Radio Rain & Hard Luck Stories is een aanvullend tweeluik geworden. Radio Rain bevat zoals de naam eigenlijk al zegt, intieme melancholische liedjes die mede door de breekbare teksten stuk voor stuk naar de strot grijpen en tegelijkertijd ook een bepaalde vorm van radiovriendelijkheid over zich afroepen. Wim Janssens nam het geheel op en verzorgde de productie. Akoestische instrumenten overheersen, de zang klinkt zeer warm en altijd op de voorgrond. Ik moest een beetje denken aan de Nederlandse act Solo. Natuurlijk verschillen de stemmen van deze beide artiesten, maar de ambachtelijke en intelligente aanpak van songschrijven is van hetzelfde laken een pak. Hard Luck Stories bevat zeven nummers die niet door Janssens, maar door Jo Francken opgenomen en geproduceerd zijn. Deze composities blijken nog intiemer en kleiner dan op cd 1. Het titelnummer van cd2 is overigens gezongen met de welbekende artiest Milow. Niet geheel onlogisch want de mannen zijn vrienden. Daarbij heeft Nona Mez het album ook nog eens uitgebracht bij Milows Homerun Label.

In de studio waar de Beach Boys ooit hun Good Vibrations opnamen, werd dit jaar het alweer tiende album van het Amerikaanse indiecollectief Of Montreal afgemixt. Een toepasselijke locatie, want False Priest barst van de goede vibraties. Tijdens het maken van deze plaat luisterde de band veel naar klassieke funkacts als Parliament en dat is goed te horen. In combinatie met de gebruikelijke Of Montreal sound en de al eerder door de flamboyante voorman Kevin Barnes aangekondigde r ‘n’ b invloeden, laat False Priest zich daardoor beluisteren als een doldwaze achtbaanrit of een veelkleurige suikerspin. Prince, maar dan nog excentrieker. Solange Knowles, de zus van Beyoncé, zingt mee in Sex Karma en Janelle Monáe is te horen in twee nummers, waaronder het hilarische Our Riotous Effects. Het zou ons niet verbazen als Of Montreal met deze sterke plaat eindelijk flink gaat doorbreken. En dat zonder dat de band ten opzichte van eerder werk ook maar iets aan originaliteit en eigenzinnigheid heeft ingeboet.

Na de verzamelaar To Be Loved lijkt dit de tweede release dit jaar van de Californische rockband waarin de balans wordt opgemaakt. Vijf nieuwe studionummers gaan vooraf aan elf live nummers uit het archief. De nieuwe nummers gaan door waar het laatste studio album Metamorphosis ophield, songs die meer en meer richting de echte metal gaan, voorzien van glam-invloeden. Opvallend genoeg laten de live nummers een meer punkrock geluid horen, invloeden uit de beginjaren van de band, zelfs in nummers als Hollywood Whore, die toch van latere datum zijn. Snoeihard en zeer effectief.

Met zijn volgens de bio aanwezige writing-, performing-, en productie skills kan het natuurlijk niet misgaan en Living Free, het titelnummer -dat officiële wereldwijde Amnesty song is dankzij de inhoud- en tevens openingtrack klinkt dan ook als de spreekwoordelijke klok, wij dachten zelfs heel even met een nieuwe Jamiroquai te maken te hebben maar de nummers daarna hebben een typisch eigen signatuur dat we enigszins herkenden van Pennock's vorige plaat, het vier jaar geleden verschenen Passion, gemaakt met de band van Anouk. Op moment van schrijven zit Edwin Pennock in het Tros Muziekcafé op Radio2, dus dat zit wel goed qua airplay. Op naar Giel!

Vier jaar geleden speelden ze The Supremes van de 21e eeuw, met slagroomzoete, onweerstaanbare sixtiespop en een vette knipoog naar Phil Spector. Na wat personele wisselingen is in 2010 het werkterrein verlegd naar de disco. Onder bezielende leiding van Martin Rushent (ooit producer van Human League) wagen ze zich aan synthipop uit de eighties en vette disco uit de seventies, met een vleugje sixties-soul. Dansvloer en hitparade zijn gewaarschuwd!

Zijn samenwerking met Alison Krauss, Raising Sand, was een onverwachte zet met een een imposant resultaat. Voor zijn volgende plaat, genoemd naar de band waar Robert Plant en John Bonham tussen 1966 en 1968 in speelden, werd Buddy Miller (die Plant en Krauss op toernee begeleidde) in de arm genomen en dat mag een gouden greep heten. Dat blues, folk en country Plant op het lijf geschreven zijn, weten we al sinds de eerste drie platen van Led Zeppelin, maar wat Plant en Miller hier uit de hoed toveren is hoogst indrukwekkend. Het ruimtelijke spel van snarentovenaars Miller en Darrell Scott en de achtergrondvocalen van Patty Griffin zorgen voor een sfeervolle omlijsting van covers van Los Lobos, Richard Thompson, Low en Townes Van Zandt en een stel traditionals. Het is spookachtig (Silver Rider, Monkey), swingend (Angel Dance, You Can’t Buy My Love) en melancholiek (The Only Sound That Matters, Harms Swift Way), maar vooral prachtig mooi.

Was Parc Avenue twee jaar geleden al een verrassend sterke indierockplaat, op La La Land klinkt Plants And Animals nog gedegener en avontuurlijker. Het trio uit Montreal, Canada nam hun tweede plaat niet alleen op in hun woonplaats, maar ook in Parijs, Frankrijk. Wellicht verklaart dat het dynamische karakter van La La Land, want beurtelings klinken de tracks gruizig, stevig en heavy psychedelisch enerzijds, en dromerig, ingehouden en orkestraal anderzijds. Er gaat een toegenomen zelfvertrouwen uit van La La Land, zodoende komt Plants And Animals qua muzikaliteit in de buurt van bands als Grandaddy, Flaming Lips en Grizzly Bear. Elastieken gitaren, neo-psychedelische sferen, snorrende analoge elektronica en sfeervolle strijkers zijn ingrediënten die de songs kleur geven. Deze variatie zorgt ervoor dat tussen de sterke gitaarliedjes zomaar opeens een schitterende, prachtig georkestreerde ballad als Game Shows opduikt.

De debuutalbums van solo bandleden Philip Selway (Radiohead, drum) en S. Carey (Bon Iver, drum, piano) komen dichtbij elkaar uit. Een kleine vergelijking levert op dat beide voor een ingetogen popgeluid kiezen, waarin drums slechts beperkt aanwezig zijn. Waar in Philip Selway’s arrangementen textuur belangrijk is, zijn die, net als bij Bon Iver, voor S. Carey bepalend. Zelfs zodanig dat het risico op experimentele of atmosferische wijdlopigheid bestaat. In het album als geheel zijn die stukken echter een welhaast perfecte voorbereiding voor de gestileerd gezongen melodieën die doorgaans volgen. De betovering van All We Grow bereikt dan zijn hoogtepunten. Sowieso is de titel All We Grow een schitterende bewoording van het stilistische effect van de plaat. S. Carey heeft niet alleen een groeiplaat gemaakt, het geluid lijkt ook op traag tempo met semi-spontane scheuten te groeien. Het is heerlijk hoe de minimalistische, vaak monotoon ritmisch aangezette, patronen vrijelijk een grid leggen voor de lijzige, kabbelende songs en ruimtelijke soundscapes. All We Grow past prima tussen het werk van Bon Iver en Volcano Choir, maar kiest toch zijn eigen pad.

Het Amsterdamse Scram C Baby timmert in wisselende bezetting al sinds 1992 aan de weg met stevige indierock op gitaarbasis, die weliswaar nooit grote hits of spectaculaire plaatverkopen opleverde, maar wel een trouwe fanbase en een reputatie als één van de spetterendste live acts in het vaderlandse clubcircuit. Slow Mirror, Wicked Chair is hun zesde studioalbum en het vijfde voor het Excelsior-label, waarvan ze sinds het uiteenvallen van Johan en Caesar de laatst overgeblevenen van de eerste generatie zijn. De nieuwe CD bevat dertien puntige liedjes, die door zanger John Cees Smit gezongen worden alsof zijn leven ervan afhangt. Bassist Geert Groot (ex-Fatal Flowers) en drumster Marit de Loos (ex-Caesar) leveren de solide ritmebasis waarop gitarist Frank van Praag lekker loos gaat. Alle vergelijkingen met Pixies, Pavement en Guided By Voice ten spijt klinkt Scram C Bay op Slow Mirror, Wicked Chair toch vooral als zichzelf. Dat dit zelfverklaarde zwarte schaap van Excelsior nog maar lang zo door mag gaan!

Thom Yorke ging hem voor, maar nu is de beurt aan Philip Selway (drummer van Radiohead) om zijn soloproject te lanceren. Na twee projecten met Neil Finn vonden verdere opnamesessies plaats in Courtyard Studios van producer Ian Davenport. Philip Selway nodigde Germano, Steinberg, Glenn Kotche (Wilco) en multi-instrumentalist Patrick Samsone uit om met hem Familial te maken. Tezamen hebben deze muzikanten rijk verleden in rockmuziek en toch blijft Philip’s album zeer ver verwijderd van dit genre. Familial is veel eerder mooi te noemen met uiterst stille en cerebraal resonerende nummers. Dat staat gelijk in scherp contrast met collega Thom Yorke’s werk. Wat betreft stem en sfeer komt Philip Selway soms in de buurt van Scott Matthew. In alle soberheid en door de iele klankkleur is Familial wel minder expressief. Over het geheel spreekt Philip de uiterst ingetogen kant van singer-songwriters als Damien Rice of Doveman aan, ontdaan van alle bombast of orkestratie. De arrangementen moeten het meer hebben van diverse transformerende texturen dan van uitgesproken lijnen. De meeste acts die zich op eigen wijze laten inspireren door het werk van Radiohead worden enthousiast onthaald. Deze invloed hangt gelukkig niet als een zware schaduw over de Familial heen.

Na jarenlange afwezigheid was daar plotseling was daar die verzamelaar van Skunk Anansie. Samen met deze release was de band ineens terug op het podium en, ook niet verkeerd, het album bevatte uitstekende nieuwe nummers. Wonderlustre mag misschien van wat minder niveau zijn, het is goed dat deze geweldige band weer bij elkaar is. Skin heeft qua stem niet hoeven inboeten, zo bewijst de subtiele opener God Loves Only You. Ook wanneer ze aanzet, zoals op stadinknaller My Ugly Boy, dat doet denken aan U2, en het rauwe It Doesn't Matter weet de charismatische zangeres te overtuigen. Wonderlustre is hopelijk een aanzet tot meer aanstekelijk werk.

‘Innerspeaker werd opgenomen in een boomhut met uitzicht op de Indische Oceaan, en zo klinkt het ook: het Australische Tame Impala tapt psychedelische rock die elke lsd-boer op de wei werkloos maakt’. Met deze introtekst spelen we even leentjebuur bij Humo maar onze Vlaamse collega’s slaan nu eenmaal de spijker op zijn kop en merkten bovendien ook deze tweet op van Flaming Lips-gitarist Steven Drozd: ‘I just discovered that Tame Impala is playing Pukkelpop on the same day as us. Boom!’. Dat juist deze band enthousiast wordt van de nieuwkomers from down under is niet zo vreemd. De aussies verrassen met psychedelische melodieuze seventiesrock die ze zelf omschrijven als ‘romantic stoner’. Op dit debuut volgt de ene parel op de andere waarbij opener It Is Not Meant To Be een zwaar verslavende trip is. De single Lucidity zweeft iets minder maar heeft dan wel weer een lekker doffe groove. Hoogtepunt is misschien nog wel Solitude is Bliss dat eerder al als single naar voren werd geschoven. De band haalt de mosterd bij Cream, Can en de Beatles maar voegt daar nog een scherp randje aan toe waardoor ook namen als Animal Collective, Dungen en MGMT komen bovendrijven. Wij trippen nog even verder.

Het is niet dat de nieuwe plaat van de Armeens/Amerikaanse zanger Serj Tankian soft is, maar zo stevig als de muziek van zijn metal/hardrockband System Of A Down is hij niet. Op Imperfect Harmonies, de opvolger van zijn solodebuut Elect The Dead, gaat hij verder waar hij op zijn voorganger is gebleven. Serj betoont zich nog altijd een protestzanger van het opvliegerige soort en strijdt fel tegen misstanden in deze wereld. Teksten als Bombing your ignorance/defeating your insolence/far away/we’re going too far zeggen wat dat betreft genoeg. Zijn muziek, die hij zelf als electro-orchestral-jazz-rock omschrijft, lijkt veel op die van SOAD, maar de zware gitaren blijven meestentijds op de achtergrond. Maar gezien het tempo en de agressieve drums kun je op Imperfect Harmonies nog altijd een prima potje headbangen. Opvallend is het geheel Armeense nummer Yes It’s Genocide, dat verwijst naar de gebeurtenissen in het toenmalige Ottomaanse rijk in 1915.

Richard Thompson maakt al een kleine veertig jaar platen, maar is geen fan van de studio. En dus besloot hij ditmaal dertien nieuwe nummers tijdens Amerikaanse concerten op te nemen. Bijgestaan door een uitstekende band, met daarin o.a. drummer Michael Jerome en saxofonist Pete Zorn klinkt Thompson nog even begeesterd als in zijn jonge jaren. Van een typische Thompson-rocker als The Money Shuffle tot de moderne murder ballad Sidney Wells en het uitgelaten Big Sun Falling In The River verkeert Thompson in topvorm als zanger, gitarist én songschrijver. Hoe sterk de nummers zijn, valt des te beter op bij beluistering van de tweede schijf, met daarop de kale gitaardemo’s voor de nummers op de eerste schijf. Zonder verdere inkleuring zijn de nummers zo mogelijk nog sterker.

Naar verluid ontleende Taylor Kirk de naam van zijn band, waarvan hij in feite het enige lid is, aan de houten hut waarin hij zich een tijdje terug had getrokken om muziek te maken. De plek had volgens Kirk ‘a very woody sound’. Dat geldt min of meer ook voor dit titelloze album, dat zijn derde blijkt te zijn, maar pas het eerste is dat ook Europa bereikt. De plaat heeft een dreigende, soms zelfs spookachtige sfeer, die associaties oproept met donkere bossen en vroeger tijden. Kirk, een Canadees uit Ontario, heeft weinig nodig om deze sfeer op te roepen. Een gitaar, wat voorzichtige drumslagen en af een toe een orgel. En dan is er nog zijn omfloerste en berustend klinkende stem die de duistere teksten van het juiste gevoel voorziet. Hij put daarbij vooral uit de folk en blues, maar zijn aanpak is indie genoeg om ook in de smaak te vallen bij de liefhebbers van de meer alternatieve folk. Bijzonder plaatje!

Vier jongens en een meisje uit Long Island, New York, vormen samen deze tweelingzus, die heel toepasselijk in Europa wordt geïntroduceerd met een tweelingplaatje. Vampires With Dreaming Kids, de eerste helft van deze aangename eerste kennismaking, verscheen twee jaar geleden al in eigen beheer. Color Your Life volgde in Amerika afgelopen voorjaar. De keuze om de in totaal tien liedjes niet op één schijfje te zetten, is een logische, want de band is op Color Your Life hoorbaar gegroeid sinds Vampires With Dreaming Kids. Beide zijn gelukkig erg de moeite waard. Dreampop met af en toe een vleugje shoegaze, dat is wat zangeres Andrea Estalla en haar mannen op fraaie wijze brengen. Op de eerste ep doet die combi soms nog wat denken aan Beach House, het tweede schijfje is minimalistischer, experimenteler en elektronischer van opzet. Nieuw is dit geluid niet, maar Twin Sister geeft er wel een eigenzinnige draai aan. En zo horen we het graag!

Eén van de vele verdiensten van Kurt Cobain is het aan de vergetelheid rukken van deze Schotten, een man-vrouw indie duo reeds lang (1986) voordat dit, thans en alweer jaren her, in de mode zou raken, (hen voorafgaande) gelegenheidsduo’s daargelaten, zoals de chemie tussen Lee Hazelwood en Nancy Sinatra waaraan wij meermaals moesten denken bij beluisteren van Sex… en die toevalligerwijs door de verdacht gewoon gebleven Eugene Kelly en Frances McKee op de website van Q Magazine deze maand genoemd worden met als favoriete song Some Velvet Morning. / The Vaselines’ enige volledige plaat Dum Dum kwam uit in 1989 waarna zij in diezelfde week splitten en trok ongetwijfeld Kurt’s aandacht, maar daarvoor al hadden de twee E.P.’s Son Of A Gun uit 1987, waarop uiteraard het door Nirvana gecoverde titelnummer en Dyin’ For It uit 1988, waarop Molly’s Lips en Jesus Wants Me For A Sunbeam -door Nirvana tijdens MTV Unplugged verbasterd tot Jesus Doesn’t Want Me For A Sunbeam- hun verschroeiende invloed doen gelden. Ruim twintig jaar, reissues, solo-exercities en kortstondige reunietjes (onder meer voorprogramma Nirvana) later voegen The Vaselines met SWAX een nieuw hoofdstuk toe, wat onheilspellend eindigt met de song Exit The Vaselines. Sex With An X bevat gelukkig diverse onmiddelijke cultklassiekers waar we voorlopig wel mee uit de voeten kunnen, met of zonder ambassadeur.

Tony Joe White – Live In Amsterdam Eind dit jaar mogen we een nieuw studio album verwachten, maar hier vast een opwarmer in de vorm van een concert dat The Swamp Fox in 2008 in de Paradiso gaf. Met kleine bezetting, keyboards, drums en verder alleen de harmonica en wahwah-gitaar van White zelf, ligt de nadruk uiteraard op de klassiekers als Polk Salad Annie, Rainy Night In Georgia, Steamy Windows en Roosevelt And Ira Lee. Die laatste is grotendeels flink in tempo afgezwakt, wat ook verder de relaxtheid en intimiteit van het concert kenmerkt. Met de DVD van het concert er gratis bij.

Toen Brian Wilson eind jaren zestig met zijn hoofd vol acid zijn dagen sleet in de zandbak, had hij een tape geprepareerd met een loop van Be My Baby en Rhapsody In Blue van Gershwin, die 24/7 door zijn huis schalde. Veertig jaar later is het tijd om zijn muzikale held te eren met een fraaie tribute. Wilson mocht zelfs van de erven Gershwin een keuze maken uit een honderdtal niet eerder uitgebrachte demo’s. The Like In Love You is zo’n song, die met een prachtig Beach Boy’s achtig arrangement een meer dan fraaie wereldpremière beleeft. Maar ook Rhapsody In Blue en It Ain’t necessarily So klinken prachtig. Mooie plaat.

Het Canadese Women debuteerde twee jaar geleden titelloos. Dit tweede album is noisy, maar poppy. Geprobeerd is de songs voorop te zetten. Stadgenoot Chad VanGaalen produceerde het viertal uit Calgary opnieuw en gaf een weerbarstig, maar lyrisch geluid mee. Feedback en gitaren strijden om aandacht, op de achtergrond een ijle stem. Precies de goede sfeer, die fijner wordt naarmate je vaker luistert. Omschreven als Beach Boys verminkt in een donkere steeg.

Zo gaat dat. Een band scheidt er mee uit en dan brengt diens voormalige platenlabel op enig moment heruitgaven uit. Dat geeft niet. Want voor Arab Strap, het in 2006 beëindigde project van het Schotse duo Aidan Moffatt en Malcolm Middleton, betekent die usance dat Chemikal Underground twee absolute klassiekers opnieuw aanbiedt. De eerste is een dubbeld-cd van het uit 1996 stammende debuutalbum The Week Never Starts Round Here. Het bonusmateriaal op de extra cd bestaat hier uit Arab Straps allereerste John Peel-sessie en negen nummers van hun live debuut dat toevallig door de BBC is opgenomen. Ook geheel gerestyled, geremastered en ‘gedubbeld’ is het meesterlijke Philophobia, Arab Straps tweede album uit 1998. De prima extra’s: de tweede Peel-sessie plus zeven nummers van hun legendarische T in the Park-show uit hetzelfde jaar. Meer dan prima zelfs, het doet je verlangen naar hun comeback.

Zo gaat dat. Een band scheidt er mee uit en dan brengt diens voormalige platenlabel op enig moment heruitgaven uit. Dat geeft niet. Want voor Arab Strap, het in 2006 beëindigde project van het Schotse duo Aidan Moffatt en Malcolm Middleton, betekent die usance dat Chemikal Underground twee absolute klassiekers opnieuw aanbiedt. De eerste is een dubbeld-cd van het uit 1996 stammende debuutalbum The Week Never Starts Round Here. Het bonusmateriaal op de extra cd bestaat hier uit Arab Straps allereerste John Peel-sessie en negen nummers van hun live debuut dat toevallig door de BBC is opgenomen. Ook geheel gerestyled, geremastered en ‘gedubbeld’ is het meesterlijke Philophobia, Arab Straps tweede album uit 1998. De prima extra’s: de tweede Peel-sessie plus zeven nummers van hun legendarische T in the Park-show uit hetzelfde jaar. Meer dan prima zelfs, het doet je verlangen naar hun comeback.

De optredens die The Beatles in de Ed Sullivan Show gaven behoren tot de meest legendarische die de groep gaf. Het was in februari 1964 dat de Fab Four hun debuut maakten in de show en een record aantal kijkers (73 miljoen!) stemde op de zender af. Het gevolg was een overdonderende Beatle Mania in de VS en vele jonge kijkers werden geïnspireerd zelf een bandje op te richten. Deze DVD heeft alle vier shows integraal verzameld en je krijgt dus ook de andere acts uit het programma te zien. Zo is de Nederlandse goochelaar Fred Kaps aanwezig in de eerste show en zie je verder optredens van Cilla Black, Cab Calloway en een hele trits (terecht) vergeten namen. Daarnaast is er een uitgebreide bonus toegevoegd met stukjes uit andere Sullivan shows waarin The Beatles voorkomen. Bij elkaar zo’n 250 minuten geschiedenis!

Het mag voor een muzikant dan lucratief zijn om monumentale hits te scoren, het staat een rechtvaardige beoordeling van zijn artistieke kwaliteiten maar al te vaak in de weg. Neem nu Chubby Checker. Zijn naam zal voor eeuwig verbonden blijven aan hits als The Twist (1960) en Let’s Twist Again (1961), maar voor een grote zanger gaat hij niet door. Ten onrechte, zo laat deze heruitgave van twee albums voor Cameo-Parkway Records uit die roemrijke jaren horen. Chubby Checker beschikte over een wendbare stem waarmee hij uptempo songs uiterst aanstekelijk vertolkte. Hierbij deed hij in gedrevenheid en enthousiasme niet onder voor Hank Ballard of Little Richard. Aan een ballad waagde Chubby zich maar zelden, maar ook hier wist hij wel raad mee. Luister maar eens naar de uitvoering van I Almost Lost My Mind. Deze twee albums op één cd bevatten tal van danshits waarmee elk feestje kan worden opgeluisterd: It’s Pony Time, Let’s Twist Again, The Hully Gully, The Mess Around enzovoort.

Legendarische producer Joe Boyd maakte vlak na het overlijden van Jimi Hendrix een prachtige film over het leven van deze legende. De herinneringen zijn nog vers in het geheugen van alle betrokkenen en het is daarom dat deze film veruit de beste bio van Hendrix is. Naast familie en vrienden komen ook Clapton, Townshend en Jagger aan het woord en zij geven de meerwaarde aan deze film die alle andere docu’s ontberen. Daarnaast bevat de film een schat aan archiefmateriaal en moet daarom door iedere Hendrix-adept gezien worden. Mocht je nog niet overtuigd zijn, deze heruitgave heeft extra schijf met nog veel meer lekkers. Hoogtepunt is ongetwijfeld de zinderende versie van Machine Gun.

Op de in 2008 verschenen compilatie Take Me To The River – A Southern Soul Journey trof ons de stem van ene Jimmy Hughes. Met zijn wat hoge stem en jengelende zang wist deze broeder ons, soulminnaars, duchtig te beroeren. Inmiddels zijn de opnamen die Jimmy Hughes in de jaren zestig voor Fame Records maakte uitgegeven op twee mooie compilaties. Daarmee resteren nog de liedjes die deze zanger rond 1970 in dienst van Volt Records (Stax) liet opnemen. Deze opnamen zijn nu bijeengebracht op de compilatie Something Extra Special. Aan kracht en bezieling had de zanger in die latere jaren nog niets ingeboet en ook de songs zijn ‘vintage’. Jimmy Hughes had de kwaliteiten om uit te groeien tot een artiest van het formaat van stalgenoot Otis Redding of neef Percy Sledge. Het heeft niet zo mogen zijn. Wij koesteren zijn muzikale nalatenschap.

De directe aanleiding voor de release van deel 5 van deze boeiende reeks van live opnamen door de jaren heen van King Crimson is de strijd tegen piraterij. Dit concert uit 1995, opgenomen in Japan, verscheen geruime tijd geleden op DVD en bootleggers hebben nadien het audiogedeelte op even krakkemikkige als illegale cd's gezet. Met deze 'official edition' geeft King Crimson de piraten het nakijken. Het geluid is duizend keer beter en er staan twee extra tracks op die ook niet zijn te vinden op de DVD. Verder wordt de koper getrakteerd op diepgravende sleevenotes en mooie plaatjes uit het archief. En het concert? Dat was ijzersterk. De groep trad aan in de sensationele dubbele bezetting: twee bassisten, twee gitaristen en twee drummers. Ondanks al het instrumentale geweld en de ongekende virtuositeit van de zes topmuzikanten, moet de luisteraar regelmatig slikken. Dat komt door de zang en de teksten van Adrian Belew. Als deze man je onberoerd laat, gaat het niet goed met je.

De catalogus van Nazareth krijgt een fraaie oppoetsbeurt en elke uitgave wordt voorzien van een fraai boekje met informatie. Malice In Wonderland is hierop geen uitzondering. Op de vorige plaat No Mean City werd de line-up uitgebreid met de van Sensational Alex Harvey afkomstige Zal Cleminson om een opener geluid te krijgen. Op Malice In Wonderland is deze openheid ook nog eens gekoppeld aan een sprankelende productie van Jeff ‘Skunk’ Baxter. Het levert een prachtige plaat op die weliswaar een stuk minder heavy is dan zijn voorganger maar zeker zo sterk. Malice In Wonderland zou je zelfs kunnen beschouwen als een van de sterkste platen uit het oeuvre. Op deze uitgebreide versie vinden we bovendien nog eens zeven geweldige livetracks terug die opgenomen zijn in Hammersmith 1980. Deze tracks bewijzen nog weer eens dat de Naz een geweldige liveband is!

Net als voorganger Malice In Wonderland is ook deze plaat geproduceerd door Jeff ‘Skunk’ Baxter. Qua geluid zou je The Fool Circle dan ook kunnen zien als het broertje van eerder genoemde plaat. Wel veranderd is de line-up, die met het vertrek van Cleminson weer gereduceerd is tot het klassieke viertal. The Fool Circle is net zo’n spetterende plaat als de voorganger en de Naz laat horen dat ze het vertrek van Cleminson prima op kunnen vangen. Deze uigave is uitgebracht met de Live EP uit 1980, Crazy van de ‘Heavy Metal’-soundtrack en een Duitse versie van Morning Dew. Natuurlijk is ook het begeleidende boekje weer prima verzorgd. Ach, werden alle heruitgaven maar zo gepresenteerd…

Deze keer geen nieuw album van Josh Homme en kornuiten, maar een reissue van het fantastische Rated R uit 2000. Dit tweede album van Queens of the Stone Age zorgde dat de band definitief op de kaart stond. Een nieuw stonerrocktijdperk inluidend na het veelbelovende Kyuss uit de jaren ´90. Nog even nagenietend van het fantastische optreden als afsluiter op Lowlands, kunnen de fans meteen verder doorhalen met deze luxe editie. Het eerste schijfje bevat het oorspronkelijke album met oud-bandlid en Kyuss-maatje Nick Oliveri op basgitaar en zang. Met nummers als het sterke Feel Good Hit of the Summer, The Lost Art of Keeping a Secret en de snelle punk van Quick and the Lightning Song een ware smaakmaker. Het tweede schijfje bestaat uit twee delen: The B-sides en Live at the Reading Festival 2000. De vijf B-side nummers en de live versie van Monster in the parasol verdienen een A-status, want stuk voor stuk zijn ze van hoge kwaliteit. Het tweede deel bevat maar liefst negen live tracks, waarvan het merendeel van Rated R afkomstig is. Uiteraard mag ook het briljante Regular John hierbij niet ontbreken. De liefhebber kan met deze DeLuxe editie kortom toch nog een stukje 'nieuwe' muziek van de Queens ontdekken. Een heerlijk zoethoudertje tijdens het wachten op de nieuwe plaat dus.

Meer nog dan de eerste drie platen van het legendarische bluesrockviertal Ten Years After zorgde het roemruchte optreden tijdens het Woodstockfestvial voor een doorbraak. Het zeer sterke album nummer vier, Sssh, verscheen in de slipstream daarvan. Het is hier dat het onderhavige, zeer fraaie en spotgoedkope 3cd-boxje, waarin ook de drie daaropvolgende studioalbums alsmede het negende werkstuk zijn verwerkt, het verhaal laat beginnen. Ten Years After maakte blitse bluesrock, steevast zeer goed opgenomen, met fabuleus gitaarspel van Alvin Lee, die ook verantwoordelijk was voor spannende geluidseffecten, die je eerder bij Pink Floyd zou verwachten. De groep schuwde het experiment niet maar had ook een scherp oog voor trends. Op A Space In Time uit 1971 laat Ten Years After zich dan ook van zijn popkant horen, met strijkers en akoestische instrumenten. Ook die plaat klinkt (nog altijd) als een klok. Het boxje sluit af met Rock & Roll Music To The World uit 1972. Een album dat nooit op juist waarde is geschat.

Voor wie de eerdere releases van dit vroege werk Thomas Köner (1990/92/93 op het Utrechtse Barooni; Teimo /Permafrost in 1997 op Mille Plateaux) destijds miste: de eerste drie CD’s zijn nu geremasterd uitgebracht via Type Records. Eerder dit jaar al als drie afzonderlijke vinyl-albums, en nu ook als (driedubbel-)CD. Met zijn werk bewees Köner zich als de meester van de donkere (‘arctic’) drone. Van deze drie CD’s is het debuut Nunatak nog wat ‘zoekend’, maar op de andere titels heeft Köner zijn vorm gevonden en begint de afdaling naar de diepste diepten van het geluidsspectrum. Als geen ander is Köner is in staat om met zijn klanken een desolate, uitgestrekte en donkere sfeer op te roepen. Een sfeer die soms doet denken aan die van de filmklassieker Solaris. Thomas Köner verdient dan ook de eretitel “Andrej Tarkovski van de elektronische muziek”.

Cameo-Parkway Records werd in 1956 gesticht en zou in de twaalf jaar van zijn bestaan tal van hits produceren. Instrumentals, novelties, doo wop, girl groups, soul, garage bands – het label uit Philadelphia ging geen muzikale stijl uit de weg in zijn streven naar commercieel succes. Afgezien van de danshits van Chubby Checker onderscheidde Cameo-Parkway zich vooral in het segment van doo wop en vocal groups. Reden voor Ace Records hier een reeks compilaties aan te wijden. Dit eerste deel bevat een gevarieerde selectie van liedjes van zowel blanke als zwarte herengroepen. The Dovells, The Tymes, The Rays en andere groepen excelleren hier in harmonieuze samenzang en steken zo The Drifters en Dion & The Belmonts naar de kroon.

Het is mooi dat een major label nog brood ziet in het uitbrengen van een prog rock compilatie. Vele hoeken van het spectrum worden in 34 nummers op twee CDs bestreken, al ontbreken door copyrights sommige bands (King Crimson) of worden noodgedwongen vreemde keuzes (The Serpent van Genesis) gemaakt. Met Roxy Music en Andrew Lloyd Webber wordt de definitie van prog bovendien wel erg ver opgerekt. Leuk is de aanwezigheid van zowel Focus als Golden Earring. Tegelijkertijd is ook een 4CD box onder dezelfde noemer uitgekomen, met een volledig andere tracklist (alleen het ‘titelnummer’ van Yes dubbelt). Deze uitgave pakt ook de laatste twee decennia mee, waardoor onder andere IQ, Pallas, Dream Theater en Opeth hun opwachting maken.

Diverse compilatie zijn al gewijd aan het werk van Otis Williams & His Charms voor King / De Luxe Recordings uit de hoogtijdagen van deze groep (medio jaren vijftig). Het was de tijd waarin de zanger en zijn medezangers grote R&B-hits scoorden als Hearts Of Stone en Ivory Tower. Daarentegen is het latere werk van de groep voor datzelfde label nog niet goed op cd uitgegeven. De compilatie It’s A Treat voorziet in deze pijnlijke leemte. In die eerste jaren zestig bleven Otis Williams & His Charms trouw aan de stijl die hun in het vorige decennium succes had gebracht. Zoetgevooisde doowop wordt hier afgewisseld met energieke R&B, maar hier en daar sluipt de soul hun muziek binnen.

David Dondero is eindeloos op tournee en leeft vanuit zijn auto. Als hij geluk heeft zit de zaal vol. Maar zo heel vaak overkomt hem dat niet. Uit de titel van zijn nieuwste album #Zero With a Bullit kun je opmaken dat Dondero de hoop op een hitsingle definitief heeft opgegeven. Dit is zijn zevende album en het staat vol met prachtige liedjes over de wereld die Dondero het beste kent: verhalen over mensen aan de onderkant van de samenleving, over het eindeloze op weg zijn. In prachtige songs als Job Boss, Caught in Song en It’s Peaceful Here combineert Dondero invloeden uit blues, folk en country met boeiende verhalen. Met deze plaat bevestigt Dondero opnieuw zijn kwaliteit.

Hij geldt als de belangrijkste swamp-artiest van deze tijd en dat is hij al zo'n twintig jaar. JJ Grey levert met zijn groep Mofro opnieuw een plaat af die bolstaat van soul, warmte en een lui zuidelijk gevoel. Ook voor liefhebbers is het even wennen hoe lui JJ soms uit de hoek komt op Georgia Warhorse. Maar de multi-instrumentalist heeft wel weer, samen met zijn swampy muzikanten uit Noord-Florida, een zinderende schijf gemaakt.

De laatste jaren verschoven de alt-country liedjes van Weston King zich steeds verder richting folk en soul. Ook tekstueel heeft Michael wel het nodige te zeggen, wat ook nu weer zonneklaar is als je de titel van zijn jongste album ziet. De titelsong is een Amerikaans anti-oorlogsnummer dat dateert van vóór de Eerste Wereldoorlog. Michael schreef er prachtige nieuwe muziek voor en gaf het lied, waarvan de tekst (helaas) nog altijd actueel is, nieuwe zeggingskracht. Dit lied vormt het vlaggenschip van een album vol protestsongs. Michael blaast dit oude genre met verve nieuw leven in, deels met covers of eigen bewerkingen daarvan, deels met fraaie eigen liedjes, en wist er een hecht en zeer overtuigend album van te maken. Het werd eigenlijk hoog tijd dat er weer eens een ouderwets protestalbum verscheen. Weston King weet perfect de vinger te leggen op de vele zere plekken van onze moderne maatschappij, en hij doet dat op een hartveroverende manier.

Voor het eerst in zijn lange carrière brengt mondharmonicavirtuoos, zanger en gitarist Charlie Musselwhite een album uit met uitsluitend nieuw en eigen materiaal. De dertien nummers op The Well zijn stuk voor stuk stevig geworteld in de zompige klei van de Mississippi-delta. Musselwhite, geboren in 1944, put rijkelijk uit een leven met de nodige hobbels. Drankproblemen (Dig the Pain), de moord op zijn moeder (Sad and Beautiful World, met vocale steun van Mavis Staples), het voorbij gaan van goede tijden (Good Times) en gevaarlijke vrouwen (Cadillac Women), ze komen allemaal aan bod en maken The Well tot een doorleefd, persoonlijk statement dat ook nog eens swingt als een trein.

Hoewel Emmylou Harris’ meesterwerk Wrecking Ball voornamelijk uit covers bestaat, zal vrijwel niemand die plaat als coveralbum bestempelen. Iets soortgelijks geldt ook voor Love And Circumstance van Carrie Rodriguez. Dat ze zelf fraaie liedjes kan schrijven bleek al uit haar eerste drie albums, maar dat ze er in slaagt om een nummer van Lucinda Williams volledig naar haar hand te zetten, is minstens evenveel bewijs van haar klasse. Zelfs liedjes van M. Ward, Richard Thompson en Gillian Welch klinken alsof Rodriguez ze zelf heeft geschreven. Op de gastenlijst vinden we Buddy Miller, Greg Leisz en Bill Frisell, en veteraan Lee Townsend was verantwoordelijk voor de mooie productie. Een zeer geslaagde plaat!

Nadat ANTI- Records eerder Solomon Burke en Bettye LaVette – soulsterren van weleer – een tweede leven had gegeven, bood het label in 2007 Mavis Staples gelegenheid terug te keren aan het muzikale front. Met We’ll Never Turn Back verwierf deze jongste telg uit The Staple Singers zich nieuwe roem en een nieuwe generatie fans. Voor haar tweede studioalbum voor ANTI- is de zangeres de samenwerking aangegaan met Wilco’s Jeff Tweedy. Hij droeg zorg voor de productie en ook speelt en zingt hij mee. Bovendien heeft hij twee gloednieuwe liedjes aan het album bijgedragen. Een hiervan, het hartroerende You Are Not Alone, is terecht verheven tot titelsong. Naast de bijdragen van Tweedy vertolkt Mavis Staples hier twee liedjes van vader Pops Staples en composities van onder anderen Randy Newman, Allen Toussaint en Little Milton. Deze eigentijdse liedjes worden afgewisseld met traditionele gospels. De productie is soms rauw en dik, dan weer ingehouden en subtiel, maar staat altijd in dienst van de prachtige doorleefde zang van Mavis Staples. Haar stem is getekend door het leven en wint nog steeds aan diepte. Luister maar eens naar haar bezielde vertolking van John Fogerty’s Wrote A Song For Everyone. Blues-, soul- & gospelplaat van 2010!

C.W. Stoneking lijkt zo weg te zijn gelopen uit de jaren ’20 van de vorige eeuw en zijn muziek is dan ook geïnspireerd op die tijd met invoeden uit pre-war blues, hotjazz, hokum en 1920s calypso. Met zijn band the 'Primitive Horn Orchestra' , alleen met zijn National Resonator gitaar of tenor banjo neemt C.W. ons mee naar naar zijn wondere wereld van voorbije tijden. Denk nu niet dat C.W. een retro artiest is die schaamteloos kopieert, zijn muziek heeft absoluut een eigen stijl met fantastische teksten volhumor en fantasie. Het titel nummer vertelt het fantasievolle verhaal van zijn zogenaamde schipbreuk, Jungle Lullaby gaat over een reis met een mooie dame door de gevaarlijke jungle en al luisterend waan je jezelf op de Amazone achtervolgd door gigantische spinnen, slangen,stoomboten etc. De enige cover op het album is Wilmoth Houdini’s Brave Son Of America en is een fantastische calypso swing uitvoering en in het alleen met gitaar begeleide nummer Jailhouse blues hoor je de geest van Jimmie Rodgers terug. Housebound Blues,gezongen door Kirsty Fraser (Stoneking’s vrouw), had zo een cover kunnen zijn van Bessie Smith en vertelt het verhaal van een vrouw wiens man de bloemetjes buiten zet en zelf alleen maar goed genoeg is voor het huishouden. Het laatste nummer, World greatest liar is een een soort van hoorspel waarin Stoneking zelf alle types speelt Deze cd is meer dan alleen muziek, het is een verzameling bizarre en grappige korte verhalen die bol staan van de originaliteit. Authentiek maar zeker niet ouderwets.

Na enkele geslaagde uitstapjes als zijn Charlie Poole project, het rijkelijk gearrangeerde Strange Weirdos en een album vol remakes van oude liedjes, komt Loudon ditmaal eens lekker ouderwets uit de hoek. Geen poespas, alleen zichzelf begeleidend op gitaar, banjo en ukelele. Toch heeft dit album in de huidige wereldwijde financiële malaise eveneens een eigen thema gevonden. Het zijn sterke liedjes zoals Times Is Hard, zo'n track dat alle elementen van een goede Loudon-song bevat. Wainwright is op prettige wijze gevat in het aansnijden van de onderwerpen, maar toon ook een andere kant, bijvoorbeeld tijdens het luchtige kleine liedje Got A Ukelele. Zodoende geeft hij ons ondanks het thema toch een onbezorgd gevoel.

Countryzanger en -gitarist Dale Watson timmert vanuit zijn thuisbasis in Austin, Texas al zo’n vijftien jaar aan de weg. Carryin’ On is zijn negentiende album, maar grote hits scoorde hij nog niet. Niettemin is deze outsider met zijn grijze kuif een graag geziene gast in alt-countrykringen en sleepte hij vele country music awards in de wacht. Grensverleggend of vernieuwend is Watson niet: de veertien zelf geschreven songs op Carryin’ On zijn stuk voor stuk old school country. Dat hij zich laat begeleiden door legendarische Nashville sessiemuzikanten als steelgitarist Lloyd Green (Johnny Cash, Paul McCartney) en pianist Hargus Robbins (Merle Haggard, Loretta Lynn) spreekt boekdelen. Deze man die méént het.

Mega Mega Mega is het debuutalbum van deze twee Britse rave hooligans. En het staat vol met neurotische beats, pulserende bassen en moddervette samples. De hokjesgeest is ook ver te zoeken hier. De twee gooien house, Baltimore club, dancehall, garage, baile funk, hiphop en grime in een joekel van een shaker en toveren er een overheerlijke cocktail uit. En dat leidt weer tot één groot feest, want de tracks zijn stuk voor stuk uiterst dansbaar te noemen. Bounce.

We zijn fan van Chilly Gonzales omdat hij al tien jaar de onverslagen original prankster is met zijn aangemeten imago als koning van de underground. Vanuit Berlijn werkte de maffe Canadees samen met Feist, Peaches, Mocky en Jamie Lidell en verzorgde hij remixen voor onder meer Daft Punk. Vorig jaar brak hij bovendien in Parijs het wereldrecord voor het langste solo-optreden door 27 uur, 3 minuten en 44 seconden aan één stuk door te spelen. We begonnen ons al af te vragen wat de rappende pianist nu weer uitspookte, toen de hilarische clip opdook van I Am Europe, (tevens trailer van de film Ivory Tower) waarin hij als schaakkampioen de strijd aangaat met zijn rivaal en broer, gespeeld door Tiga. Als je dan over zijn funky pianodisco teksten hoort als I'm a shrugging moustache wearing a speedo tuxedo, dan weet je dat Gonzales met dit album weer terug is in topvorm.

Het bekend label Wall of Sound is verantwoordelijk voor muzikale briljantjes. Zo ook voor het nieuwe album van Röyksopp met de titel Senior, de opvolger van Junior, heel logisch. Senior is dan ook de volwassen kant van het duo Brundtland en Berge uit Noorwegen. Het album kent een sterke opbouw en neem je op een filmische wijze mee in de stijl van Röyksopp. Af en toe met een flashback naar het debuutalbum Melody A.M. waar Röyksopp groot door geworden is. Nog steeds worden tracks van dat album gebruikt voor reclamedoeleinden. Om het nieuwe album te promoten heeft het duo een speciale korte film van 10 minuten gemaakt waar een aantal nieuwe nummers voor worden gebruikt: The Forest Began to Sing, Coming Home, The Alcoholic, The Druk, Senior Living n Forsaken Cowboy. De film draagt de titel ‘Röyksopp’s Adventures in Barbieland’, te vinden op de website van Röyksopp. Senior kent negen instrumentale nummers die je bijna stuk voor stuk bijblijven, niet irritant voor de goeie orde. Het Album Senior heeft nu eenmaal een chillende uitwerking voor je oren. Röyksopp is met Senior een volwassen fase ingeslagen, een heerlijk album.

De naam Andreya Triana duikt de laatste tijd regelmatig op als gastzangeres. Vooral het producersgilde loopt weg met deze Britse: Flying Lotus, Theo Parrish en vooral Bonobo. Laatstgenoemde liet Andreya een aantal nummers inzingen op zijn stijlvolle Black Sands-album. Dat daardoor nog meer cachet kreeg. Andreya’s diepe, licht hese stem sluit wonderwel aan op Bonobo’s verfijnde en dromerige combinatie van soul, electronica en laidback-ritmes. De twee hebben de krachten opnieuw gebundeld op Andreya’s debuut. De electronische begeleiding is ingetogener, waardoor het zwaartepunt is verschoven richting de (folky) soul. Het fraaie stemgeluid van Andreya krijgt terecht ruim baan. In combinatie met Bonobo’s rustieke klankpatronen levert dat een heerlijke plaat op om bij weg te dromen. A Town Called Obolete mag er zijn, evenals Draw The Stars en Daydreamers. Soms roept het repertoire vergelijkingen op met Andreya’s landgenote Alice Russell, al beschikt deze laatste over een zwaarder stemgeluid. Beiden hebben gemeen dat ze hun vocalen koppelen aan elegante en bij vlagen betoverende melodieën.

De laatste Underworld stamt alweer van drie jaar geleden (Oblivion With Bells), dus is het logisch dat de verwachtingen voor Barking hoog gespannen zijn. Het concept van Barking is interessant te noemen: Hoe vernieuw je een concept dat eigenlijk al jaren in dezelfde setting bestaat. Daarvoor zochten de heren Smith en Hyde een nieuwe aanpak en produceerden in hun Engelse studio ruwe basis tracks om die vervolgens weer uit te besteden aan een handvol kekke danceproducers met de opdracht er iets van hun kenmerkende stijl in te mixen. Zo werd openingssong Bird bijvoorbeeld gegeven aan producer Dubfire (Deepdish) en verdomd, het lijkt te werken, want Dubfire weet Underworld onder te dompelen in een heerlijk spacey geluid. Ook Mark Knight & D. Ramirez werkten aan twee songs en dat zorgt voor een lekker laidback catchy commercieel soundje. Zelfs Paul van Dyk mocht zich uitleven (Diamond Jigsaw) en hij laat Underworld klinken als een onvervalste New Order kloon! En zo valt er van alles te beleven op Barking. Voor de fervente Underworld-fan zal het hier en daar een beetje wennen zijn, maar mijns inziens is de drang van Underworld om zichzelf via anderen opnieuw uit te vinden een meer dan geslaagd experiment te noemen en daar waar fans van het eerste uur allicht zullen afhaken, zal Barking ook een nieuwe schare volgers aan gaan trekken.

De laatste Underworld stamt alweer van drie jaar geleden (Oblivion With Bells), dus is het logisch dat de verwachtingen voor Barking hoog gespannen zijn. Het concept van Barking is interessant te noemen: Hoe vernieuw je een concept dat eigenlijk al jaren in dezelfde setting bestaat. Daarvoor zochten de heren Smith en Hyde een nieuwe aanpak en produceerden in hun Engelse studio ruwe basis tracks om die vervolgens weer uit te besteden aan een handvol kekke danceproducers met de opdracht er iets van hun kenmerkende stijl in te mixen. Zo werd openingssong Bird bijvoorbeeld gegeven aan producer Dubfire (Deepdish) en verdomd, het lijkt te werken, want Dubfire weet Underworld onder te dompelen in een heerlijk spacey geluid. Ook Mark Knight & D. Ramirez werkten aan twee songs en dat zorgt voor een lekker laidback catchy commercieel soundje. Zelfs Paul van Dyk mocht zich uitleven (Diamond Jigsaw) en hij laat Underworld klinken als een onvervalste New Order kloon! En zo valt er van alles te beleven op Barking. Voor de fervente Underworld-fan zal het hier en daar een beetje wennen zijn, maar mijns inziens is de drang van Underworld om zichzelf via anderen opnieuw uit te vinden een meer dan geslaagd experiment te noemen en daar waar fans van het eerste uur allicht zullen afhaken, zal Barking ook een nieuwe schare volgers aan gaan trekken.

Engeland, twintig jaar geleden. In het Verenigd Koninkrijk breken rellen uit wanneer Thatcher een inkomensonafhankelijke belasting wil invoeren. In Zuid-Afrika wordt Nelson Mandela vrijgelaten uit de gevangenis. West-Duitsland wint het WK. In Amerika lanceert softwareontwikkelaar Tim Berners-Lee een project genaamd het World Wide Web. In Londen hebben twee jonge dj’s en producers, bekend van het radioprogramma Solid Steel het helemaal gehad met grote platenlabels en richten hun eigen label op: Ninja Tune. Hierop brengen Jon More en Matt Black als Coldcut hun platen uit net als artiesten van het eerste uur zoals DJ Food, Cinematic Orchestra, 9 Lazy 9, Funki Porcini, Amon Tobin en The Herbaliser wiens debuutalbums inmiddels klassiekers mogen worden genoemd. Ze hebben de liefde voor instrumentale hiphop gemeen, wat ze allemaal op hun eigen wijze mixen en vermalen met onder meer experimentele elektronica, drum’n bass en jazz. Voeg daar de opkomst van de VJ en daverend multimediale kunstvormen aan toe en je snapt waarom er al gauw termen vallen als toonaangevend, prestigieus en legendarisch als je het over dit label hebt. Sinds 1997 spreidt het label zijn vleugels met sublabels waarvan Big Dada als eerste het licht zag. Inmiddels is dit de vertrouwde basis voor experimentele hiphopartiesten als Roots Manuva, Diplo en Spank Rock. Voor de muzikanten die meer van gitaren dan van draaitafels en samplers houden, is er sinds 2006 Counter Records waarop Pop Levi, Ape School, Cougar en The Death Set and The Heavy hun platen uitbrengen. Sinds twee jaar bestaat daarnaast Ninja Tuna, opgericht door Ninja Tune-oudgediende Mr. Scruff. Je zou denken dat het 20-jarig jubileum nu wordt gevierd door alle hits, remixen en b-kantjes uit de kast te halen en af te stoffen, maar om de toon te blijven aangeven kiezen de heren More en Black er voor om flink uit te pakken met nieuw materiaal verspreid over twee compilaties en een exclusieve box waarbij je al snel gaat watertanden. De verzamelaars Ninja Tune XX1 en XX2 staan garant voor rode oortjes door gloednieuwe tracks van Amon Tobin, Roots Manuva, The Cinematic Orchestra, Kid Koala, Mr Scruff, The Bug, King Geedorah, Zomby, Jaga Jazzist, Bonobo, Daedelus, Dorian Concept, Eskmo, Floating Points, Two Fingers en Wagon Christ. Deze veelbelovende lijst gaat verder met remixen van Switch, Autechre, Benga, Cut Chemist, Modeselektor, Roots Manuva, Diplo, Rustie, Prefuse 73, 808 State, Tunng, Todd Edwards, Scuba, Joe Goddard, King Jammy, The Orb, Dan Le Sac, Micachu, Metronomy en Gaslamp Killer. Lang zal Ninja Tune leven in de gloria.

Engeland, twintig jaar geleden. In het Verenigd Koninkrijk breken rellen uit wanneer Thatcher een inkomensonafhankelijke belasting wil invoeren. In Zuid-Afrika wordt Nelson Mandela vrijgelaten uit de gevangenis. West-Duitsland wint het WK. In Amerika lanceert softwareontwikkelaar Tim Berners-Lee een project genaamd het World Wide Web. In Londen hebben twee jonge dj’s en producers, bekend van het radioprogramma Solid Steel het helemaal gehad met grote platenlabels en richten hun eigen label op: Ninja Tune. Hierop brengen Jon More en Matt Black als Coldcut hun platen uit net als artiesten van het eerste uur zoals DJ Food, Cinematic Orchestra, 9 Lazy 9, Funki Porcini, Amon Tobin en The Herbaliser wiens debuutalbums inmiddels klassiekers mogen worden genoemd. Ze hebben de liefde voor instrumentale hiphop gemeen, wat ze allemaal op hun eigen wijze mixen en vermalen met onder meer experimentele elektronica, drum’n bass en jazz. Voeg daar de opkomst van de VJ en daverend multimediale kunstvormen aan toe en je snapt waarom er al gauw termen vallen als toonaangevend, prestigieus en legendarisch als je het over dit label hebt. Sinds 1997 spreidt het label zijn vleugels met sublabels waarvan Big Dada als eerste het licht zag. Inmiddels is dit de vertrouwde basis voor experimentele hiphopartiesten als Roots Manuva, Diplo en Spank Rock. Voor de muzikanten die meer van gitaren dan van draaitafels en samplers houden, is er sinds 2006 Counter Records waarop Pop Levi, Ape School, Cougar en The Death Set and The Heavy hun platen uitbrengen. Sinds twee jaar bestaat daarnaast Ninja Tuna, opgericht door Ninja Tune-oudgediende Mr. Scruff. Je zou denken dat het 20-jarig jubileum nu wordt gevierd door alle hits, remixen en b-kantjes uit de kast te halen en af te stoffen, maar om de toon te blijven aangeven kiezen de heren More en Black er voor om flink uit te pakken met nieuw materiaal verspreid over twee compilaties en een exclusieve box waarbij je al snel gaat watertanden. De verzamelaars Ninja Tune XX1 en XX2 staan garant voor rode oortjes door gloednieuwe tracks van Amon Tobin, Roots Manuva, The Cinematic Orchestra, Kid Koala, Mr Scruff, The Bug, King Geedorah, Zomby, Jaga Jazzist, Bonobo, Daedelus, Dorian Concept, Eskmo, Floating Points, Two Fingers en Wagon Christ. Deze veelbelovende lijst gaat verder met remixen van Switch, Autechre, Benga, Cut Chemist, Modeselektor, Roots Manuva, Diplo, Rustie, Prefuse 73, 808 State, Tunng, Todd Edwards, Scuba, Joe Goddard, King Jammy, The Orb, Dan Le Sac, Micachu, Metronomy en Gaslamp Killer. Lang zal Ninja Tune leven in de gloria.

El Guincho is een Spaanse muzikant/DJ uit Gran Canaria die met zijn vorige album Alegranza goed doorbrak. Dat deed hij met een zomers geluid dat op zijn nieuwste album nog verder uitgediept wordt. Zijn inspiratie komt met name uit het Caribisch gebied, waar hij gegrepen werd door het geluid van de steeldrum. Die vormt eigenlijk de rode draad in de allen zeer dansbare tracks, waarin verder bewezen wordt dat El Guincho vooral een wereldburger is. In opener en eerste single Bombay worden de steeldrums verwerkt in Indiaanse ritmes, voorzien van een stevige beat. In Soca Del Eclipse is het een prettig ska-ritme dat de boventoon voert. Je moet er allemaal maar op komen. Naar de afsluiter Danza Invinto toe worden de beats lomer en lijkt El Guincho tezamen met de ondergaande zon aan de horizon te verdwijnen. Resultaat is wel dat er een uitermate zonnig geluid ontstaat zonder dat de muzikale diepgang verloren gaat, zodat dit album bij elke temperatuur zeer te genieten valt.

De albumtitel (He Who Travels Far) is toepasselijk, want hun muzikale carrière bracht de zes mannen uit Mongolië inderdaad al ver buiten de landsgrenzen, tot Nederland aan toe. Het is dan ook niet verrassend dat onze eigen J.B. Meijers de co-productie deed, samen met Ken Stringfellow van de Posies. Ze reisden daarvoor naar een studio in Peking, waar ook gitarist Marc Ribot z'n opwachting maakte. De westerse invloeden, die ook al op hun debuut te vinden waren, zijn vanzelfsprekender dan het op schrift lijkt, gezien een paar van de leden zelfs een verleden hadden in de Chinese punkscene. Hun traditionele muzikale roots werden echter herontdekt, zowel wat instrumentaria betreft, als de bijbehorende boventoonzang die op diverse liedjes van het album te horen is. De melodieën zijn afwisselend, soms wat meer westers, dan weer traditioneel en deze worden ook prachtig gecombineert op bijvoorbeeld het feeërieke Dorov Morlaril. Het maakt Juan Zou De Ren voor zowel puristen als avonturiers een muzikaal snoepje.

Senegalees Cheikh Lo is net als zijn vroegere mentor Youssou N’Dour een typische exponent van de complexe Mbalax muziek, dansmuziek uit West-Afrika, voorzien van, voor Westerse oren, moeilijke ritmes en vreemde wendingen. Bovenal is Lo echter iemand die zijn oren goed de kost geeft en altijd ruim de tijd neemt om zich te laten inspireren door allerhande verwante genres, resulterend in een opmerkelijk toegankelijke versie van zijn basismuziek. Tekenend op zijn nieuwe album is Seyni, met afstand de meest authentiek klinkende Son (!), die ooit buiten Cuba is gemaakt. In het titelnummer en het even mooie Warico ontpopt hij zich als een ware soul vocalist. Toch is Lo bepaald geen opportunist, maar gebruikt hij deze invloeden slechts om de luisteraar binnen te voeren in de onvervalst West-Afrikaanse instrumentatie en ritmiek, zodat een van huis uit lastig te doorgronden genre opeens al zijn rijkdom toont aan de verwende Westerse oren. Een prestatie, en een album, van formaat.

Dubbel-CD met het beste van de meester op de timbales uit zijn jaren voor Fania Records, het beroemde salsalabel uit de jaren zestig en zeventig. De man had toen al een grote carrière achter de rug met tientallen singles voor het Tico-label en vooral als wereldartiest op RCA Records in de jaren vijftig. Omdat Tico momenteel onder dezelfde stal valt als Fania kon men hier ook putten uit zijn vroege werk, dat hier begint met het nummer Abaniquito, een 78 toerenplaatje uit 1948. Vele successen volgden, zoals El Mambo Diablo en Ran Kan Kan. Puente ontpopte zich grote gangmaker en stuwde zijn orkest telkens naar grotere hoogten. De mambobeat behoort dan tot de meest populaire dansmuziek en spoedig verovert hij er samen met o.m. Perez Prado en Joe Cuba de wereld mee. El Rey Del Timbal is hij geweest tot zijn dood in 2000. Deze verzameling doet recht aan zijn grote klasse. Wel jammer dat er maar éen stuk opstaat met Celia Cruz als zangeres. Puente maakte immers diverse platen met haar en ze traden ook veel samen op. Hulde aan de koning!

Het is bekend dat Japanners alles uit het westen kopiëren, maar als ze het doen doen het meestal wel goed, namelijk tot in de puntjes. Naast Instrumentale rock’n’roll en authentieke Cubaanse en Argentijnse orkestjes houden ze ook erg van ska. Madness was er destijds uitermate populair en het was dan ook prompt daarna dat het negenkoppige Tokyo Ska Paradise Orchestra werd opgericht. Inmiddels zijn ze al aan hun veertiende album toe en speelden naar verluid zeker tweeduizend zalen plat. Ze brengen een fusie van ska, jazz, soul, funk en rock en het klinkt als een klok. Lekker vet geproduceerd met leuke grooves, veel blazers en andere fratsen. Gaat dat zien als ze in september ook Nederland aandoen.

Death Angel behoorde een dikke twintig jaar geleden tot de enorme golf van metalen kwaliteitsbands uit de Amerikaanse Bay Area. Een busongeluk tijdens een toer in 1990 dreef de bandleden zo ver uit elkaar dat zij pas in 2002 aan een tweede leven begonnen. Daarin levert de band tot nu toe de ene voltreffer (Art Of Dying 2004) na de andere (Killing Season 2008) af. En met Relentless Retribution treft Death Angel opnieuw vol de roos. Het geluid is loepzuiver en natuurlijk, de thrashmetal strak en bevlogen. De nummers zijn stuk voor stuk soepel en opzwepend en overgoten met die voor Death Angel kenmerkende woeste onstuimigheid. Zanger Mark Osegueda brult de longen uit zijn lijf en Rob Cavestany en Ted Aguilar toveren de ene na de andere smaakvolle riff en solo uit hun gitaar, maar verrassen ook met het akoestische intermezzo van Claws In So Deep en het gevoelige Volcanic. Het hoogtepunt is echter Opponents At Sides. Kippenvel van Altlas tot stuitbeen.

Na het eerder dit jaar verschenen 10th Anniversary album, een decennium na het verschijnen van hun debuutalbum The Sickness uit 2000, is de Amerikaanse nu-metalband Disturbed terug met hun vijfde studio album. Frontman David Draiman laat wederom horen dat hij over een prima stemgeluid beschikt. Grootste verschil met de voorgaande albums is dat de nummers op dit vijfde album een stuk toegankelijker zijn. Animal, Innocence en Another Way to Die zijn hier een voorbeeld van. Een echte uitschieter op het album is het pakkende The Infection. Disturbed lijkt het op een andere boeg te willen gooien en hiermee het voorbeeld van Metallica te volgen door zich steeds meer te richten op een groter publiek. Disturbed blijft op dit vijfde album wel trouw aan hun traditie om op elk album een strakke cover te laten prijken. Deze eer viel dit keer te beurt aan U2, met een geweldige cover van Still Haven´t Found What I´m Looking For. Ook te verkrijgen als Deluxe Edition, met 2 extra live-nummers en een DVD. Zeker één van hun beste platen tot nu toe!

Met een bijna achteloze vanzelfsprekendheid presenteert het Canadese Kataklysm de vijftiende cd Heaven’s Venom. En eenzelfde vanzelfsprekendheid spreekt uit de kwaliteit van hun strakke death metal. Door de jaren heen heeft die een vaste, bijna onwrikbare vorm aangenomen waar alleen de tijd nieuwe details in heeft geslepen. Op Heaven’s Venom staan weer geweldige nummers die op hun best zijn als logge ritmes, ingenieuze gitaarsolo’s en donkere riffs om voorrang vechten. Dan klinkt Kataklysm groots, weerbarstig en nors. De donkere strot van Maurizio Lacono is gevaarlijk extreem en vergroot en verrijkt de donkere elementen van Kataklysms muziek, zonder dat het geheel onoverzichtelijk wordt. En dat is de verdienste van producer Tue Madsen. Na 18 jaar dus geen verrassingen bij Kataklysm, alleen een puike death metal plaat met veel Heaven’s Venom.

Liv Kristine heeft vooral bekendheid vergaard als zangeres van Theatre Of Tragedy. In 2003 verliet ze noodgedwongen de band waarna ze zowel solo als met de band Leaves’ Eyes haar muzikale loopbaan voortzet. Skintight is haar derde album en de opvolger van het uit 2006 stammende Enter My Religion. Het is een bijzonder toegankelijk album geworden met overwegend akoestische gitaren, uptempo ritmes en zwevende synths. Haar stem komt in deze setting goed uit en nummers als Twofold, Lifeline, Wonders en The Rarest Flower tonen zelfs opvallende overeenkomsten met Tori Amos. Alleen in Emotional Catastrophies en Boy In The Window wordt wat meer op het gaspedaal getrapt. Het is nog even afwachten hoe haar achterban dit gaat opnemen maar Skintight heeft in ieder geval potentie.

Veel bands toeren de laatste jaren met hun parelplaten langs de podia. De hele plaat wordt gespeeld aangevuld met een aantal andere tracks uit de carrière van de band. Megadeth heeft dit onlangs gedaan met Rust In Peace. Met Dave Ellefson weer terug in de gelederen speelt de band de sterren van de hemel. Hier en daar laat Mustaine vocaal een klein steekje vallen maar het komt het eerlijke karakter van de plaat wel ten goede. De hele uit 1990 stammende plaat is al niet mis en de extra tracks zijn heerlijk. Skin O’ My Teeth, Trust en In My Darkest Hour zijn zeker niet te versmaden en Peace Sells is gewoon verplicht. Naast de cd is het geheel te aanschouwen op de bijgeleverde dvd. Een kort overzicht van wat er allemaal achter de schermen gebeurd aangevuld met hetzelfde programma van de cd. Kortom niet alleen waar voor je geld maar gewoon verplichte aanschaf!

Vier jaar na I en twee jaar na II is er nu III, -inderdaad- de derde cd van het Noorse Sahg. Lekker overzichtelijk en niet moeilijk. Ik weet nu al welke titel de vierde cd van Sahg zal dragen… En ik hoop van harte dat die over twee jaar verschijnt, want na I en II staat ook deze derde cd van het kwartet weer vol met heerlijke, zware heavy doom metal die comfortabel ligt op een kleurrijk bed van duistere seventies psychedelica. De zware bas van King en de prachtige, heldere, maar scherp geslepen stem van Olav Iversen leggen prachtige naargeestige accenten die sensueel en meedogenloos in de dreigende arrangementen zijn gevlochten, en culmineren in een heerlijke, occulte sfeer. Eentje waar je je onvoorwaardelijk aan over geeft en die je in een hallucinerende state of mind brengt die pas eindigt als afsluiter Spiritual Void wegsterft.

De bandnaam klinkt wellicht niet zo bekend in de oren maar de drie belangrijkste leden hebben een flink curriculum. Vigil Donati, Tony MacAlpine en Mark Boals hebben namelijk een flinke reputatie opgebouwd in de afgelopen jaren. Bovendien vonden zij elkaar al in Ring Of Fire. Wie echter denkt dat Seven The Hardway een voortzetting is van Ring Of Fire heeft toch niet helmaal gelijk, muzikaal gezien dan. Deze plaat is namelijk veel logger van opzet en heeft een veel donkerder geluid, ook al omdat Boals veel meer in een lagere toonsoort zingt. Het is dan natuurlijk even wennen maar bij beluistering van de plaat blijkt dat Seven The Hardway goed in elkaar steekt en een flinke dosis spannende en goede muziek bevat. Muzikaal natuurlijk in orde gezien de status van muzikanten maar de plaat heeft wel een paar luisterbeurten nodig om haar geheimen prijs te geven. Die beurten zijn echter zeker de moeite waard.

Met de thematiek van grote shockrockers, gitaarwerk van stadsgenoten, toetsenpartijen die niet misstaan in hitlijsten en een overkill aan zang schotelt het Gothenburgse Sonic Syndicate een elftal nieuwe nummers voor. De band blijft hoorbaar mikken op een jong publiek. De hapklare brokken zijn met zorg gladgestreken en voorzien van catchy zangwerk. Hoor bijvoorbeeld het poppy refreintje in Turn It Up. Gelukkig ontbreken de staccato gitaren niet. De In Flames invloeden blijven hoorbaar. Een grote rol is weggelegd voor nieuwe zanger Nathan Biggs, die in zijn zanglijnen gevarieerder overkomt dan zijn voorganger. Een aanwinst voor de band. De mierzoete, semi akoestische ballad My Own Life zullen we hem voor het gemak maar vergeven. De band laat in ieder geval horen meerdere kanten op te willen. En dat past prima bij het de naar richting zoekende doelgroep.

Vijf jaar lang hebben we moeten wachten tot het sterrenensemble van Spiritual Beggars een nieuwe cd maakte. En vijf jaar is lang, maar niet als je de overweldigende klasse van Return To Zero hebt gehoord. Zanger JB haakte af, maar is makkelijker dan verwacht vervangen door Apollo Papathanasio; een Zweed van Griekse afkomst. Zijn naam klinkt ongeloofwaardig, zijn stem is geweldig! Aan de hand van meestergitarist Michael Amott klinken de Beggars stemmiger en authentieker dan ooit. Die ingetogen aanpak legt een dozijn kwaliteitsnummers bloot waar iedereen die houdt van jaren zeventig hardrock onvoorwaardelijk blij van wordt. De sfeer is een tikkeltje donker en melancholiek, maar alleen op die manier kan de enorme impact van onder andere Lost In Yesterday, Spirit Of The Wind, Concrete Horizon en A New Day Rising imploderen. Met de sympathieke goedkeuring van de geest van Ronnie James Dio, laat Spiritual Beggars de kippenveltrekkende nummers op eigen kracht excelleren.

Een nieuw album met oude liedjes. Mike Muir en zijn suïcidalen hadden nog een plaat op de plank liggen, die ze schreven voordat Mike Clark de band kwam versterken. Door zijn komst bleef de plaat liggen. Onlangs besloten ze de nummers opnieuw op te nemen. Zo heeft deze plaat een moderne productie, maar zijn nummers lekker old school. Opener Suicidal Maniacs is bijvoorbeeld een zenuwlijerig zoals we van de band gewend zijn. En zo staan er nog wel een paar op. Ideaal materiaal voor old school hardcore metal fans.

We mogen ze zowaar serieus gaan nemen, de heren van Swashbuckle. De band levert met Crime Always Pays namelijk een sterk thrash album af. De groei na het vorige album is duidelijk hoorbaar. Het vele toeren doet de band goed. Muzikaal steken de nummers beter in elkaar en is de band ook een tandje sneller en heftiger geworden. Negeer de flauwe piratengrappen en geniet van dit stevige werk.

Er ging het nodige vooraf aan het verschijnen van Rubicon. Zangeres Vibeke verliet de band en werd vervangen door Mariangela. Vervolgens verliet ook nog zanger Østen Bergøy het Tristania kamp. Uiteraard hebben deze transfers hun sporen nagelaten op Rubicon. Mariangela is een prima zangeres met een meer toegankelijk stemgeluid dan haar meer Opera-georiënteerde voorgangster die bovendien prima matcht met zanger Kjetil Nordhus. De muzikale invalshoek is behoorlijk poppy uitgevallen met korte nummers, afgemeten gitaarwerk en makkelijk in het gehoor liggende refreinen. Hier en daar is echter nog wel een verdwaalde grunt te ontdekken. Voor de doorgewinterde gothicmetalfan biedt dit dus weinig nieuws onder de volle maan. Rubicon bevat echter voldoende kwaliteit om hun status in het genre te consolideren.

Met hun tweede album Lightdark uit 2008 wist NoSound positieve aandacht te trekken van critici en prog liefhebbers. Dat had net zo goed kunnen gebeuren met het debuut Sol29 van drie jaar daarvoor, want ook dat bevat dezelfde prachtige melancholische klanktapijten, niet zelden refererend aan Porcupine Tree. Sol29 bereikte destijds gelukkig wel het luisterend oor van Steve Wilson en zijn aanbeveling gaf NoSound het beslissende zetje naar een bekend label en een groter publiek. Kscope zorgt nu voor een mooi vormgegeven reissue van Sol29, inclusief drie bonustracks en een extra DVD.

Op dit label is een prachtige cd verschenen met pianomuziek van Ravel. Pierre-Laurent Aimard is in topvorm en geeft volop kleur aan Ravel’s muziek. Er is veel aandacht voor het detail. Het ontbreekt zeker niet aan chemie tussen Aimard en het Cleveland orkest onder leiding van ‘good old’ Pierre Boulez. Hierdoor zijn fraaie live-opnamen ontstaan die gelukkig zijn vastgelegd. Ravel schreef het concert voor de linkerhand voor de pianist Paul Wittgenstein, die een arm had verloren in de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast is Aimard solo te horen in de cyclus Miroirs. De door Ravel bedoelde sferen komen geheel uit de verf. Van deze cyclus zijn twee delen door Ravel later ook georkestreerd.

Het toepasselijk getitelde album Shy and Mighty bevat tien werken voor twee piano’s. De jonge Amerikaanse componist Timothy Andres zelf en pianist David Kaplan nemen plaats achter de toetsen. Andres volgt daarmee een procedé dat nog altijd vele malen gebruikelijker is in de popmuziek dan in het klassieke genre, in navolging van jonge avant-gardisten als Nico Muhly en Ólafur Arnalds. Gedurende zijn studie begon Andres zowel als pianist als componist op te vallen door zijn enorme kundigheid en visie. Met Shy and Mighty maakt hij zijn debuut. Zelf geeft hij aan de tien werken als een geheel voor het medium album te hebben geschreven. Hij liet zich hiervoor inspireren door Olivia Tremor Control’s Black Foliage en Boards of Canada’s Music Has the Right to Children. Shy and Mighty is daardoor hoorbaar een geheel gevat in compositorische bewegingen. Daarbinnen vormt in groeiende mate de erkenning voor Andres’ eigen stijl. Ingetogenheid en bravoure gaan in iedere compositie hand in hand. Aandacht voor zware romantiek, cinematografische muziek, ambient sferen en een lichte influx van minimalistische patronen vormen de matrix voor spannende contrasten die op elusieve wijze vanuit de bezetting van twee piano’s spontaniteit bewaren. Het dubbele pianospel is geen eenvoudig formalistisch vraag en antwoord. De twee partijen vullen elkaar aan. Complementerend maken ze de composities extra leeg waar dat gewenst is en extra vol als meer textuur is gevraagd. Zoet romantische melodielijnen worden afgezet met krachtige, alarmerende akkoorden. De ritmiek is soms op het drammerige af, maar behoudt voldoende lichtvoetigheid om niet drukkend te worden. De toondichtheid in de toccata van Antannae en de speels dreigende transformatie in How Can I Live in Your World of Ideas? zijn tekenende voorbeelden van Andres’ licht vernieuwende werk. Waar anders dan het vooruitstrevende Nonesuch zou een album als Shy and Mighty beter thuis zijn? Zijn debuut is doorspekt van ideeën die hij dichtbij en ver weg vond in heden en verleden. Het resultaat wordt gevormd door muziek waarin onverwachte samenkomsten verrassende beelden schetsen. Shy and Mighty is ongetwijfeld de opmaat voor een creatieve carrière.

Telkens weet de Japanse grootmeester Masaaki Suzuki zijn koor en orkest tot grote hoogte op te stuwen om de glorieuze muziek van de Thomascantor te laten stralen. Belangrijk daarbij is natuurlijk ook de keuze van solisten voor de aria’s en de recitatieven. Hana Blaziková, Robin Blaze, Gerd Türk en Peter Kooij zijn weliswaar vaste krachten bij deze dirigent, maar hun inzet is altijd bijzonder hoog. Er klinken in deze schitterende cantates, allen uit 1729 heerlijke aria’s, maar vooral ook groots opgezette koren, waar Johann Sebastian meer dan gewoonlijk heeft uitgepakt, omdat hij minder zelf hoefde op te treden en meer tijd aan het componeren kon besteden. Bijvoorbeeld het openingskoor van Cantate 102, waarmee deze indrukwekkende cd begint heeft een welhaast symfonische opbouw en de muzikale thema’s worden nauw verbonden en keren in alle delen van de cantate terug.

Twee series van ieder acht dansen, oorspronkelijk voor piano vierhandig geschreven, op deze cd door Iván Fischer met ‘zijn’ orkest gespeeld. Voor de Tsjech Dvorak betekende de eerste serie zijn doorbraak naar internationale waardering als componist. Voor de uitgever van de muziek smaakte het succes van de Hongaarse dansen van Johannes Brahms naar meer. Hoewel gebaseerd op Tsjechische dansen zoals de furiant en de polka, beschouwde Dvorak zijn muziek toch als Slavisch. Het Budapest Festival Orchestra speelt op wervelende wijze. Ze kunnen uitstekend uit de voeten met de muziek en bijna automatisch beweeg je mee op de melodieën.

Vaak wordt orgelspeler César Franck aan sacrale werken gekoppeld. Met veel passie schenkt de jonge pianist Bertrand Charmayou (1981) aandacht aan Franck’s seculiere kant van Franck door een bijzonder pianoprogramma De solowerken bestaan uit het mysterieuze Prelude, aria et finale, het verrassend intiem klinkende Prelude, fugue et variation voor piano en harmonium en het met veel passie gespeelde Prelude, choral et fugue. Samen met het sublieme spelende orkest uit Scotland speelt Chamayou het innovatieve symfonisch gedicht Les Djinns en een uitstekende Variations Symphoniques, waarin de spanning tussen solist en orkest voelbaar is. Het boekje biedt veel informatie, waaronder Chamayou’s kijk op het werk van Franck. Op 9 september verzorgt Bertrand Chamayou een eigentijds programma in Rotterdam.

Naast het populair klassiek getinte repertoire waagt publiekslieveling Andrea Bocelli zich ook aan opera’s, zoals Carmen van Bizet. Bocelli in de rol van Don José, wordt omringt met gerenommeerde zangers als Marina Domashenko (Carmen), Bryn Terfel (Escamillo) en Eva Mei (Micaëla). Myung-Whun Chung creëert met het uitstekend spelende Franse Radio Orkest de juiste sfeer om deze sterren in Bizet’s prachtige aria’s en duetten te laten schitteren.

Achter deze opera schuilen diverse verhalen. Een aanstaande koning vestigt zich in Barcelona, die door zijn muziekwensen het fundament van de Italiaanse opera op het Iberische Schiereiland vestigt. Om zijn huwelijk met Elisabeth te markeren laat hij drie eeuwen geleden de uit Venetië afkomstige Antonio Caldara een barokopera over de liefde schrijven. In het tweede deel wordt Elisa veelvuldig in prachtige aria’s, voorzien van glorieuze muziek genoemdd. De opera wordt door uitstekende solisten, koor en orkest onder leiding van Emilio Moreno live uitgevoerd. De evenwichtige verdeling van de opera onderdelen komt de dynamiek van dit boeiende werk ten goede. Voor de liefhebbers van opera en/of geschiedenis is dit belangwekkende document, een mooie aanwinst voor de muziekcollectie.

Niccolo Paganini componeerde zijn 24 caprices tussen 1802 en 1817. Elk heeft een etude-achtige opbouw waarin een viooltechnisch probleem behandeld wordt. Als je alle 24 caprices goed kunt uitvoeren, heb je in principe een perfecte viooltechniek. Dit geldt dan ook zeker voor Julia Fischer. Met deze opnames wil Fischer bewijzen dat in elke caprice naast virtuositeit ook veel muzikaliteit en emotie zit. Veel violisten neigen ernaar dit te vergeten en focussen op virtuositeit en snelheid. Fischer slaagt wonderwel in haar opzet. Caprice 5, bekend vanwege ondermeer zijn hoge snelheid, wordt sprankelend uitgevoerd. Caprice 6 wordt met haar perfecte gevoel voor spanningsopbouw ontroerend uitgevoerd. Met deze cd bewijst Fischer dat virtuoze werken in haar handen ontroerende muziek wordt!

Vorig jaar maakte Elina Garanca veel indruk in New York met haar vlammende vertolking van de titelrol in Bizets Carmen. Een dvd-registratie volgde, en ook op haar nieuwste cd laat de mezzo in de befaamde Habanera horen waarom zij door critici is omschreven als dé Carmen van dit moment. Ook de rest van dit programma vol zigeuneraria’s uit opera’s en operettes is haar op het lijf geschreven, al valt op hoe vaak componisten meteen hun toevlucht nemen tot castagnetten om een Spaanse sfeer te scheppen.

Na het baanbrekende Officium (1994) – met Middeleeuwse muziek – en Mnemosyne (1999) – met muziek van Tallis tot Veljo, van Griekse tot oorspronkelijke Peruaanse en Amerikaanse liederen – volgt Officium Novum. Ook deze keer valt te genieten van de wonderlijke combinatie van a capella zang met de klanken van de saxofoon. Deze uitgave staat in het teken van de Byzantijnse en Orthodoxe muziek, met werken van de Armeense priester en componist Komitas Vardapet, Arvo Pärt en Pérotin. Intrigerende, mystieke en fascinerende muziek zoals Litany, Most Holy Mother of God en Surb, surb. Het album wordt afgesloten met het gedicht Nur ein Weniges noch. Garbarek en The Hilliard Ensemble gaan dit najaar op tournee, helaas wordt ons land niet aangedaan.

Het nieuwe Nederlandse label brengt opnieuw kwalitatief hoogstaande opnamen uit dat langer dan tien jaar niet meer verkrijgbaar is. Na 25 jaar kunnen we opnieuw luisteren naar deze opname van Alban Bergs Drei Orchesterstücke, die hij aan het begin van zijn korte leven als verjaardagsgeschenk voor Schönberg componeerde. In zijn laatste levensjaar componeerde hij het beroemde vioolconcert ter nagedachtenis van een Engel, niet wetende dat hij aan het eind van 1935 ook zou overlijden als gevolg van een insectenbeet.

Ludwig van Beethoven werd aan het begin van zijn carrière vooral gezien als een uitstekend ‘duivels’ bevlogen pianist. Daarom zijn er maar liefst 32 Pianosonates en vijf prachtige majestueuze pianoconcerten. Na het voltooien van alle Pianosonates – waarvoor Paul Lewis diverse prijzen ontving – heeft hij in negen maanden tijd alle Pianoconcerten van Beethoven met één orkest opgenomen. Dit maakt deze uitgave uniek, omdat dit nog niet eerder is voorgekomen. Paul Lewis bevestigd met deze opnamen nog eens dat hij tot de eredivisie van Werelds beste pianisten behoort. Samen met Jiri Belohlávek en het subliem spelende BBC Symphony Orchestra worden vijf sprankelende frisse werken opgeleverd, die door de perfecte geluidskwaliteit een sensationele ervaring geeft. In voorbereiding is een opname van de Diabelli-Variationen, die door Lewis leermeester Alfred Brendel worden omschreven als het hoogtepunt uit de pianoliteratuur.

Het ensemble London Baroque maakt met elke cd een uitstapje, om de barokmuziek in kleine bezetting zo goed mogelijk te verkennen. Op hun vorige cd’s bezochten ze Frankrijk, Duitsland en Engeland en lieten ze horen dat de Italiaanse muziek van ondermeer Corelli in die landen veel invloed heeft gehad, vooral in de 17de eeuw. Met deze cd keren ze terug naar hun vaderland en behandelen ze de sonates uit de 18de eeuw. De componisten die aan bod komen zijn Händel, met twee sonates en Abel, allebei Duits van oorsprong Thomas Arne, William Boyce en John Ravenscroft. Opnieuw klinkt een lichte, haast frivole zonovergoten Zuideuropese sound. Vele recensenten hebben al lovend gesproken over deze muzikale reisverslagen, en telkens worden het warme spel van London Baroque en de totale inleving in het idioom van de triosonate uit alle periodes en landen geroemd. Het ensemble behoort tot de toonaangevende ensembles in de wereld van de barokmuziek op originele instrumenten

Net als bij de eerste drie Symfonieën analyseert John Eliot Gardiner Brahms vierde en laatste symfonie. Voorafgaande aan een sublieme live uitvoering van dit werk, laat hij horen welke werken Brahms hebben geïnspireerd. De finale is beïnvloedt door Beethovens ouverture Coriolan en Bach’s Cantate Nach dir, Herr, verlanget mich. Gabrieli en Schütz hebben Brahms geïnspireerd bij zijn koorwerken, zoals het Geistliches Lied. Gardiner heeft de orgelpartij van dit werk vervangen voor een prachtig strijkarrangement. Dit album bestaat uit een mooi contrast tussen grote romantische werken en intieme koorwerken. In het boekwerkje valt veel te lezen over deze Symfonie en wat de jonge Richard Strauss van dit voor die tijd onderscheidend orkestwerk vindt. Het volgende onderwerp in dit unieke project is Ein deutsches Requiem.

Reichenau – een Duits kloostereiland in het Bodenmeer – fungeerde als het belangrijkste spiritueel en cultureel centrum boven de Alpen. Strabo omschrijft in één van zijn vermaarde negende eeuwse gedichten het eiland als Insula felix – augia felix ofwel fortuinlijk eiland – vruchtbaar eiland. Op deze cd brengt Stefan Morent met het Vocaal Ensemble Ordo virtutum voor het eerst een gevarieerde selectie van religieuze en seculiere muziek uit de kloosterarchieven van ondermeer de Benedictijner monnik en dichter Walahfried Strabo, Hermannus Contractus, Bern von Reichenau en veel anoniem werk. Blikvanger is het Georgslied, het oudste in de Duitse taal geschreven gedicht van een heilige. Deze fraai uitgevoerde opname werd opgenomen in de negende eeuwse cella et basilica Sancti Georgi op Reichenau.

Naïve werkt aan een Vivaldi Edition waarbij alle 450 werken van de rode priester uit Venetië worden uitgebracht. In de afgelopen vijf jaar heeft de alom bewonderde en met prijzen gewaarde Franse sopraan Sandrine Piau aan diverse opera’s en religieuze stukken meegewerkt. Deze cd bevat prachtige aria’s uit La fida ninfa, Atenaide, In furore, Laudate Pueri en La Candace, waaraan ondermeer Philippe Jaroussky, Marie-Nicole Lemieux, Verónica Cangemi, Jean-Christophe Spinosi en Ottavio Dantone meewerken. Het is een album met een dubbele verrassing: prachtige muziek in verschillende stijlen van Vivaldi en een geweldig optreden van Piau, die zich aan elke rol of sfeer moeiteloos weet aan te passen. Warm aanbevolen voor de liefhebbers.

Vivaldi: Operatic & Sacred Arias

1. La finda ninfa RV 714 - Aria Alma oppressa da sorte crudele
2. In Furore iustissimae irae RV 626 – Aria In Furore iustissimae irae
3. La finda ninfa RV 714 – Aria Dalla gioia e dall’amore
4. La fida ninfa RV 714 - Aria Il mio cor, a chi la diede
5. Laudate Pueri RV 601 - Gloria Patri et Filio
6. La Candace RV 704 - Aria Usignoli che piangete
7. La Candace RV 704 - Aria Certo timor ch’ho in petto
8. Atenaide RV 702-B - Aria In bosco romito
9. La Candace RV 704 - Quartetto Anima del cor mio
10. Duo Zefiretti che sussurate RV 749.21
11. Laudate Pueri RV 601 - A solis ortu
12. La fida ninfa RV 714 - Quartetto Cosi, su gl’occhi miei?
13. La Silvia RV 734 - Aria Quell’augellin
14. Atenaide RV 702-B - Aria Della rubella
15. In Furore iustissimae irae RV 626 - Aria Tunc meus fletus
16. In Furore iustissimae irae RV 626 - Aria Alleluia
17. Atenaide RV 702-B - Aria Son colpevole a’ tuoi lumi
18. La fida ninfa RV 714 - Trio S’egli è ver, che la sua rota

Sandrine Piau (soprano), Verónica Cangemi (soprano), Ann Hallenberg, Guillemette Laurens (mezzosopranos), Marie-Nicole Lemieux (contralto), Philippe Jaroussky (countertenor), Paul Agnew & Topi Lehtipuu (tenors)
Ensemble Matheus, Modo Antiquo & Accademia Bizantina, Federico Maria Sardelli, Ottavio Dantone & Jean-Christophe Spinosi

Dit jaar is het 150 jaar geleden dat Hugo Wolf en Gustav Mahler werden geboren. Beide componisten worden gezien als belangrijkste exponenten van de laatromantiek in Duitsland. Gaandeweg ontwikkelde Wolf zijn eigen idioom om uit te groeien tot één van de grootste liederencomponisten. Het Italiaanse Liederenboek werd in Wolfs geboortejaar door de latere Nobelprijswinnaar Paul Heyse gepubliceerd. Wolf voorziet deze gevarieerde teksten van een zodanige muziek, dat ze soms worden gezien als symfonische liederen. Deze liederencyclus vormt het slot van de ruim 200 werken die Wolf in zijn korte leven componeerde. Veteraan Christoph Prégardien levert met zijn jongere collega en streekgenoot Julia Kleiter en pianist Hilko Dumno een mooie ingetogen opname af. Het doosje is voorzien van uitstekende informatie en alle liedteksten.

Na een Bartók en een Brahms programma opent het Arcanto Quartett met een Frans programma. In tegenstelling tot hun Duitse collega’s, produceren Franse componisten veel minder strijkkwartetten. Deze opname bestaat uit werken van twee jonge Franse componisten, die aan het begin van hun carrière op zoek zijn naar een eigen idioom. Bij Debussy is dat sterk in het laatste deel te merken. Ravel kiest voor een eigen plan, waarmee hij die adviezen van zijn leermeester in de wind slaat. Mysterieus aanstekelijk is het strijkkwartet van Henri Dutieux (1916), die tegen het einde van zijn loopbaan dit strijkkwartet schreef. Het Arcanto Quartett speelt trefzeker, goed op elkaar ingespeeld met een lichte tred. Er zijn geen zware momenten, overal zijn zonnestralen te ervaren.

Arvo Pärt schreef – 38 jaar na de vorige symfonie – zijn vierde symfonie speciaal voor het Los Angeles Philharmonic. De componist gebruikt teksten – in dit geval verschillende teksten over beschermengelen – als uitgangspunt voor zijn muziek. De basis van de symfonie noemt Pärt de Canon van de beschermengel. De bezetting bestaat uit strijkers, harp en percussie. Het orkest onder leiding van Esa-Pekka Salonen weet een enorme spanning op te bouwen in Con Sublimità met droevige melodische lijnen. Deze spanning blijft in het Affannoso, met veel stiltes en uitbarstingen. In Deciso komt de ontspanning en klinkt opluchting en rust door. Pärts nieuwe werk is een verrijking voor de symfonische muziek. Niet voor niets is hij nog steeds één van de grootste hedendaagse componisten.

Franz Schreker (1878-1934) was vlak voor en na de Eerste Wereldoorlog de populairste operacomponist in Duitsland. Daarnaast dirigeerde hij niet alleen de wereldpremière van Arnold Schoenbergs Gurrelieder, hij was bovendien directeur van de prestigieuze Hochschule für Musik in Berlijn en niemand minder dan Alban Berg maakte een piano-uittreksel van zijn tweede opera, Die ferne Klang. De nazi's maakten echter een einde aan Schrekers populariteit. Op deze dubbel-cd naast twee aria’s uit Die ferne Klang (één gezongen door Fischer-Diskau) zijn verrassend georkestreerde kamersymfonie, de Wagneriaanse ouverture voor zijn meesterwerk Die Gezeichneten en de meer traditionele Romantische Suite. Variaties en voorstudies van tijdgenoten Schmidt en Busoni complementeren deze verzameling die ook liefhebbers van Mahler zeker zal bekoren.

In de tweede helft van de achttiende eeuw is het hobokwartet (hobo, viool, altviool en cello) ongekend populair. Meer dan vijftig componisten schrijven voor deze bezetting. Met name Wenen speelt daarin een grote rol, omdat in de stad de beste hoboïsten van die tijd wonen. Het programma op deze cd bestaat uit het beroemde hobokwartet van Mozart (KV 370) en boeiende kwartetten van Boheemse en Tsjechische componisten als Mica, Krommer en Vanhal. Met veel zorg en toewijding laat Ensemble Rhapsody de tijd van toen herleven. Het begeleidende boekje geeft veel achtergrondinformatie. Er worden zelfs een paar koffieboontjes meegeleverd.

De Mexicaanse stertenor Rollando Villazón nam in 2006 al een album op met Spaanse aria’s: Gitano. Nu gaat Villazón nog dichter naar zijn wortels met een album met louter Mexicaanse volksliederen en ballades, eenvoudigweg Mexico genoemd. Hij laat zich daarbij niet begeleiden door een symfonieorkest, maar door de dertienkoppige Bolívar Soloists. Klassiekers als Bésame mucho en Veracruz komen voorbij op een heerlijk album dat zeker ook de wereldmuziekliefhebbers een kans moeten geven.

Na het bestuderen van een aantal strijkkwartetten (het werk van zijn vriend en sparringpartner Mendelssohn blijft buiten beschouwing) stelt Schumann vast, dat geen van de bestudeerde werken hem weet te raken. Binnen twee maanden schrijft Schumann drie strijkkwartetten en een pianokwintet. Samen met Clara en Mendelssohn analyseert Schumann zijn composities. Het eerste en het tweede strijkkwartet worden naar de wensen van de uitvoeringspraktijk aangepast. Voor het eerst is het mogelijk om deze oorspronkelijke versies te beluisteren. Voor de liefhebbers is het boeiend om de verschillen in de nuances op te merken. De klankkleur van het voortreffelijk spelende Leipziger Streichquartett is warm en prachtig vormgegeven. Samen met Christian Zacharias wordt het album met een zinderend pianokwintet geopend.

Baskerville is de naam van een nieuw Nederlands produkt. Bart Possemis, ex-Relax, en Thijs van der Klugt, bekend van Heist, zijn twee getalenteerde producers, die hun wortels hebben in Haarlem. De naam is niet voor niets genomen van het meest spookachtige avontuur van Sherlock Holmes want de muziek stuitert tussen dance, rock, pop, rap en electro en in de Haarlemse scene is er nog niets dat hier op lijkt. Vergelijkingen zouden Daft Punk en Justice kunnen zijn, of qua visie Gorillaz. De beide producers hebben een aantal bekenden gevraagd mee te doen en die worden dan onder druk gezet om hun bekende kunstje te vergeten. Jacqueline Govaert, ex-Krezip, Bart van Liemt, van The Sheer, en Pete Philly doen verrassende bijdragen en het maakt dit debuut veelzijdig. Er was maanden naar uitgekeken en 3FM riep ze uit tot Serious Talent. De grote introduktie zal plaatsvinden op Lowlands. Daarna zullen ze te vinden zijn in iedere hippe tent in binnen- en buitenland. We hebben er weer een internationale act bij.

Regie: Raffaele Brunetti en Marco Leopardi
In de serie idfa's delicatessen een documentaire waarin haarfijn de tegenstelling tussen arm en rijk in het hedendaags India in beeld wordt gebracht middels een product dat in essentie niets kost maar wel heel veel kan opleveren. Middels een switchmontage volgen wij volledige kapsels zonder mens eronder, die geofferd worden aan de goden in de tempel om een oude schuld af te lossen. Ondanks dat haar hét schoonheidsideaal is in India laten de armen zich scalperen om hun toewijding te laten blijken, terwijl de hogere klasse aldaar het haar –met een enorme omweg via Europa- aan hun eigen tooi laten bevestigen zodat er letterlijk en figuurlijk Great Lenghts ontstaan, overigens zonder dat de armen daar ook maar het minste benul van hebben.

Dat muziek eigenlijk vooral een vertaling is van het complexe gevoelsleven dat onze diersoort kent, is ongetwijfeld al duizenden keren beschreven. Maar hoe Grinderman op het tweede album de rauwe oerdriften van de mens in muzikale vorm laat horen is bijna ongekend. Van knagende honger tot onbeteugelde geilheid en van blinde woede tot verstikkende gulzigheid, nog nooit klonk het zo puur en herkenbaar. Waar de eerste Grinderman vooral een rechtstreekse uiting van deze gevoelens was, zo laten Nick Cave en de zijnen op Grinderman 2 horen hoe je deze eruptie vorm geeft in bloedstollend mooie songs. Eerste single Heathen Child is een perfect voorbeeld van hoe blues had kunnen klinken als het in deze eeuw was uitgevonden. Stekende, prikkelende teksten op een muzikale begeleiding die gromt, rammelt en zweet van de opwinding. When My Baby Comes bouwt vervolgens op bezwerende wijze toe naar een van de weinige rustpunten van de plaat, het duister en onheilspellend kabbelende What I Know. Een chaotische bezetenheid maakt zich vervolgens meester van de band in Evil, die vervolgens overwonnen wordt in de drie subliem afsluitende nummers van de plaat. Grinderman 2 is een overlevingstocht die geen seconde medelijden heeft met zwakke broeders die het tempo niet bij kunnen houden. Nick Cave loopt voorop en voert zelfverzekerd zijn volgers aan, zonder ook maar een seconde om te kijken naar wat anderen doen. Een compleet eigen en tegelijk authentieke plaat, die je maar eens te meer doet beseffen hoe zeldzaam dat tegenwoordig nog is.

Regie: Haim Tabakman
Als gerespecteerd lid van de ultra-orthodoxe Joodse gemeenschap in de wijk Mea Shearim in Jeruzalem, leeft Aaron een voorgeschreven leven als toegewijd vader en echtgenoot. Totdat hij de 22-jarige charmante student Ezri ontmoet. Geïnspireerd door zijn ideeën en aangetrokken door zijn persoon, neemt Aaron steeds meer afstand van zijn familie, zijn uitgestippelde levenspatroon en de strenge wetten van de Thora waarin homoseksualiteit uit den boze is. Heen en weer geslingerd tussen schuldgevoel en vrijheidsdrang zal Aaron uiteindelijk tot een keuze moeten komen. Puik acteerwerk, veel gevoel voor visuele dramatiek en een unieke inkijk in de besloten orthodoxe-joodse gemeenschap van de wijk Mea Shearim.

De dvd release van Solitary Man, die de Nederlandse bioscopen overigens nooit heeft gehaald, gaat gepaard met een trieste voetnoot. Hoofdrolspeler Michael Douglas, zoon van legende Kirk Douglas (Spartacus) en gelauwerd voor zijn acteerwerk in films als Wall Street, Falling Down, Traffic en The Game, blijkt keelkanker te hebben. Volgens recente speculatie zal Douglas een aantal maanden bestraling ondergaan, waarna de kwaal zou moeten verdwijnen. Er bestaat echter een kans dat hij zijn welbekende, raspende stemgeluid zal kwijtraken. Het nieuws is niet alleen tragisch, het is ook enigszins curieus gezien Douglas’ rol in Solitary Man, een redelijk onafhankelijk geproduceerde film die er geen geheim van maakt dat het hele narratief draait om de tour-de-force acteerprestatie van de man die ooit ‘Greed’ belichaamde. Douglas speelt in Solitary Man een populaire autodealer met een succesvol imperium die te horen krijgt dat hij hoogstwaarschijnlijk lijdt aan een dodelijke hartkwaal. In plaats van verder onderzoek besluit hij zich in een zwart maatpak te hijsen, zijn vrouw te verlaten, zijn dealership naar de klote te helpen en zich zoveel mogelijk te laven aan (te) jonge vrouwen. Het stramien, dat zich laat omschrijven als 'einzelgänger op weg naar catharsis', doet sterk denken aan sentimenten die in films uit de jaren zeventig (bijv. Five Easy Pieces) wel vaker voorkwamen. Het had makkelijk een draak van een film over de mannelijke midlife crisis kunnen worden – de film is wisselend braafjes dan weer cru; melancholisch dan weer te Amerikaans – maar Douglas is zo perfect op zijn plaats dat je als kijker met geen breekijzer zijn charme van de prent kan wrikken. Tip!