Als je op zoek bent naar heerlijke lichtvoetige pop in de traditie van Camera Obscura dan mag je Allo Darlin’ absoluut niet missen. Elizabeth Morris, een natuurtalent, en haar band rijgen op het debuut fijne songs als Silver Dollars, The Poloraid Song en Dreaming moeiteloos aaneen. Speelse nummers als Kiss Your Lips en Heartbeat Chili maken het album af. De heerlijke vocalen van Morris, inventieve teksten en lekker aanstekelijke songs maken dat je na het beluisteren van Allo Darlin’ weer zin in het leven krijgt.

Degene die goed hebben opgelet kennen het Australische kindsterretje Amorosi van de openings- en sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney van 2000. Nu is zij uitgegroeid tot een heuse Pop-Rock bitch inclusief spannende tattoo’s. Australië is al veroverd en de rest van de wereld is nu aan de beurt met dit zelfgeschreven album, waarmee ze zich tussen Shakira en Kylie Minogue manifesteert. Stevig aangezette synth-pop, met de aanstekelijke single Holiday als vlaggenschip. Niet bijzonder, maar zeker niet onaardig.

Het debuut van de Canadese band Arcade Fire was met recht een opmerkelijk ijkpunt in de hedendaagse rockmuziek te noemen. Funeral bleek een emotionele rollercoaster. De muziek klonk angstig en rauw, maar tegelijkertijd ook teder door toevoeging van engelachtige instrumenten als viool, pijporgel, hoorn en harp. Daarbij kwam, de band verkondigde hun muzikale boodschap zoals een dominee predikt tegen zijn volgelingen: vol passie, vol vuur. Het debuutalbum van de formatie uit Montréal werd door menig popcriticus als het beste album van 2004 gebombardeerd. Drie jaar daarna volgde Neon Bible. Arcade Fire onderstreepte hun huizenhoge kwaliteit van songschrijven nog eens ferm. Het tweede album was weliswaar donkerder van toonaard, soms zelfs ronduit sinister en zwartgallig door de bittere teksten over rampspoed en onheil. Het was een goed vervolg van een meesterlijk debuut. En dan is het augustus 2010. The Suburbs is uit, hun derde album. De prachtige opener en tevens titeltrack is een onverwacht lichtvoetig dartelende honky tonk-song. Inclusief aanzwellende violen en gierende gitaarnoten. Het schitterende nummer loopt weergaloos over in Ready To Start en voor je het weet ben je 64 uitmuntende muziekminuten verder. Legio klanklaagjes vormen opbouwen naar talloze hoogtepunten (Used To Wait is misschien wel de mooiste). Je hoort hemelse koortjes, vervaarlijk galmende feedbackgitaarmuren, ongepolijste noise (Rococo), striemden vioolpartijen (Empty Room), maar ook eenzame akoestische gitaren en intiem tingelende pianopartijen. Nummers zijn over het algemeen rustiger van toonaard dan bij de eerste twee albums. Soms is er gekke uitspatting te horen zoals de ware Blondie-pastiche Sprawl II. Dan weer zorgt een nummer als Month of May voor een intens venijnige punkinslag. Ook van wezenlijk belang bij deze band? De desolate teksten. Ze gaan dit keer over vroeger (Deep Blue), over herinneringen aan de buitenwijk waar de band vroeger woonde (Suburban War, Wasted Hours, The Suburbs), over verlies, over verveling. The Suburbs is al met al een bont collage van hoogstaande passionele barokrock geworden. Onbetwist oordeel daarbij? De hedendaagse rockmuziek heeft wederom te maken met een opmerkelijk ijkpunt.

Voor zonovergoten muziek zit je goed bij Best Coast. De band komt uit Californië en bestaat uit 23-jarige Bethany Cosentino en muzikale partner Bobb Bruno. Een bijzonder duo, Cosentino levert teksten en zang en Bruno de rest. Cosentino zingt graag over de liefde en is gek op haar kat. Die staat op de hoes van het debuutalbum. Ze maakten een rits singles op verschillende labels, zoals Group Tightener en Black Iris. De zeven-inch plaatjes zijn uitverkocht en alleen nog te vinden op eBay. Cosentino wilde dat haar debuut bijzonder zou zijn en ze maakte gebruik van demo's die ze nog niet had gebruikt. Het duo houdt van Beach Boys en de meisjesgroepen uit de jaren zestig, met een modern geluid. Cosentino geeft ieder liedje een goed refrein. De perfekte soundtrack voor een mooie zomer. Je krijgt er een goed humeur van, vinden veel fans. Lekker lo-fi geproduceerd door Lewis Pesacov, bekend van Fools Gold en Foreign Born.

Als stelletjes een pauze inlassen dan is dat meestal omdat het lef ontbreekt om elkaar direct de bons te geven. Uitstel van executie. Onheilszwanger is daarom het bericht dat The Black Crowes willen pauzeren. Maar laat niet direct alle hoop varen want de gebroeders Robinson en companen vormden eerder de uitzondering op de regel en keerden na een tussenstop overtuigend terug aan het front met Warpaint (2008) en Before The Frost (2009). Voordat de mannen uit Atlanta de gitaren op zolder zetten, gaan ze nog een keer op toernee en trakteren ze op een dubbelaar voor de prijs van één, met akoestische versies van 22 songs van de albums die ze sinds 1990 hebben uitgebracht. Dat levert weliswaar geen toevoeging van essentieel materiaal op maar is wel een mooi gebaar richting de fans. En nu maar hopen dat dit niet toch stiekem een definitief afscheid is.

Bij Tracy Bonham denken de meeste mensen direct aan het nummer Mother Mother uit 1996 en haar debuutalbum The Burdens of Being Upright. Deze Amerikaanse alternatieve rockster heeft daarna niet stilgezeten en komt nu met haar vierde studioalbum. Verwacht echter niet dezelfde explosie als 15 jaar geleden. Masts Of Manhatta is afwisselend dromerig en spookachtig, maar nergens rocky of uitbundig. Wel heeft ze nog steeds haar viool en piano, met daarnaast een venijnige dosis cynisme en zelfkritiek. Hoewel vergelijkingen met Sheryl Crow onvermijdelijk lijken, klinkt Tracy toch vooral als dat kattenvrouwtje dat in dat krakerige landhuis aan de rand van het bos woont.

Hawk is de derde plaat die Isobel Campbell en Mark Lanegan samen hebben gemaakt. Zij is een Schotse schone en werd bekend als een van oprichters van Belle & Sebastian. Hij was boegbeeld van de legendarische Seattle band Screaming Trees en heeft inmiddels een indrukwekkende solo cv. The Beauty & the beast van de alternatieve popmuziek struinen op Hawk de krochten van de Amerikaanse rootsmuziek verder af dan al werd gedaan op de voorlopers Ballad Of The Broken Seas en Sunday At Devil Dirt. In muzikaal bed van western noir en americana zongen ze hartverscheurende duetten over verlies, lust en spijt. Hawk, geschreven, geproduceerd en gearrangeerd door Campbell, gaat nog een stapje verder. Zo horen we de Amerikaanse singer songwriter Willy Mason in twee nummers, zijn er meer muzikale stijlen te ontdekken en Hawk heeft meer urgentie. Get Behind Me herinnert aan Highway 61 Revisited van Dylan. Come Undone vermengt southern soul met orkestrale pop in de beste Lee Hazlewood/Nancy Sinatra traditie. Het titelnummer is een instrumentale blues met scheurende sax. Zonder twijfel een van de hoogtepunten op Hawk is Time Of The Season, over een naar liefde smachtend stel dat de Kerst niet samen doorbrengt. Afsluiter is Lately, waarop Lanegan wordt begeleid door een orgel en gospel backings. De verrassing van deze wonderlijke combinatie is er misschien af, de chemie allerminst en het duo komt keer op keer met nieuwe interessante invalshoeken. Hawk presenteert in haar facetten een prachtige staalkaart van de Amerikaanse rootsmuziek.

Op de MySpace van de CJBB wordt de bandnaam in een oogopslag duidelijk; de muziek is omschreven als minimal music. Die jolige groepsnaam voor een uit twee Belgen -die beiden Charlie noch Jones heten maar Jan Verstraeten en Joris de Bock- bestaande Big Band wordt allengs bewaarheid bij verschijning van de altijd moeilijke tweede, dit fantastisch getitelde Wash The Dirt Of These Hands, dat zo maar door de North Mississippi All Stars verzonnen had kunnen worden, maar dat, hoewel niet voor niets genoemd, even terzijde, want waar Verstraeten en De Bok op podium en debuutplaat Because We’re Young -en dat zijn ze nu nog, maar hoe doorleefd in tekst en sound, en dat kan er niet meer minder op worden natuurlijk- het saampjes rooiden, hebben zij nu een aantal gastmuzikanten uitgenodigd, dat de progressie uiteraard vooral sonisch bevorderd richting hun toegegeven invloed Tom Waits. Ook Kinks, Beatles en Stones noemen zij officieel. De pers houdt het steevast op bluesrockende duo’s als White Stripes, Kills, Black Keys en uit (hun) eigen land Black Box Revelation. Laten wij het simpelweg op die revelatie houden.

Vijf jaar inmiddels na een plaat met thema Lennon/ McCartney laat de Grande Dame van de (Amerikaanse) folkbeweging en originele vertolker van vele hits van anderen daarna, opnieuw middels haar eigen platenlabel, Wildflower Records, de wereld weten op haar zeventigste nog altijd krachtig zoetgevooisd te zijn door tien excellente bekende en minder bekende (één zelfgeschreven, Kingdome Come) maar nog immer inhoudelijk verantwoorde songs met al dan niet hulp van de schrijvers hiervan (Joan Baez, Michael Johnson, Jimmy Webb) of anders wel fijn volk als Stephen Stills, Larry Campbell en het gehele Ghost Riders Chorus. Indrukwekkend met hier en daar een kippenvelletje!

Wat lekker lelijke stem heeft John Joseph McCauley III. Alsof hij met een piepend krijtje over het schoolbord van je ziel gaat. De beste man die altijd klinkt alsof hij een enorme dorst heeft, beschikt bovendien ook nog eens over een oude geest. Hij een countryzanger van deze tijd. Hoewel er genoeg hartverscheurende songs opstaan is Born On Flag Day wel net iets pittiger dan voorganger War Elephant. Dit is de band die Wilco op het Take Root festival van het podium zou kunnen blazen. In Texas is Deer Tick al groot. Daar hebben ze hun eigen feestje op SXSW.

Regie: Bill Guttentag & Dan Sturman
Als executive producer is Danny Glover aangetrokken, politiek actief acteur en inderdaad, gekleurd. Dat lijkt na het zien van deze aangrijpende en hevig ontroerende (Dr. M.L. King!) documentaire een voorwaarde om ons kijkers een nog dieper inzicht te geven in de strijd om de Amerikaanse burgerrechten en dan met name de strijd om gelijkheid gewoonweg omdat deze zogeheten Afro-Amerikanen de verhalen van familie en dergelijk uit de eerste hand hebben gehoord of zelfs persoonlijk hebben meegemaakt. Shockerend archiefmateriaal wordt afgewisseld met commentaar en getuigenissen van uiteenlopende tinten en ‘luchtig’ gehouden met muzikale intermezzi van 2 Meter-achtige gelegenheidsopnamen van hedendaagse uiteraard zwarte artiesten, op Joss Stone na dan. Als je de ogen sluit, hoor je geen verschil. Veelzeggend, net als de afbeelding van Obama als allerlaatste filmbeeld.

De als Eliza Sophie Caird geboren Eliza Doolittle is een 22-jarige Engelse singer songwriter die een mix maakt van pop, soul en folk. Ze is gezegend met een kraakheldere stem, die ook genoeg emotie laat horen. De sound van haar debuutalbum is een vreemde, maar wel degelijk verslavende combinatie van sixties pop met moderne invloeden, die ook zo aanstekelijk werken bij haar landgenoot Lily Allen. Eigenlijk zijn alle dertien liedjes meer dan de moeite waard, maar Skinny Genes (met fluitje) en Pack Up verdienen het speciaal genoemd te worden. Dat laatstgenoemde liedje is opgebouwd rond een catchy sample uit het oude Eerste Wereldoorlog-strijdlied Pack Up Your Troubles In Your Old Kit Bag. Eliza Doolittle is meer down to earth dan Amy Winehouse, maar wel veel spannender dan Corinne Bailey Rae. Met een beetje geluk wordt dit talent ook hier opgepikt, want op basis van dit debuut is dat zeker verdiend.

Heeft geen introductie meer nodig natuurlijk, deze muzikale medicijnman uit New Orleans. Hij is hier to doctorate your bones, en Tribal is een plaat met de perfecte luie groove uit Nawlinz. Het maniakale is er wel een beetje af bij Dr. John, maar het prettige is dat een paar tandjes minder ook prima past bij de muzikale gumbo die de Doctor heeft staan pruttelen. Tribal is een eerbetoon aan Bobby Charles en bevat opnieuw enkele vlijmscherpe opmerkingen over het huidige Amerika en het armoedige maar prachtige Louisiana. Tribal is geen topper in zijn oeuvre maar zeker wel vintage Dr. John.

Het wordt zelden meer vertoond, maar Mark Everett heeft het klaargespeeld om drie albums in een jaar tijd uit te brengen, iets wat enkel in de jaren zestig wel eens gehaald werd, uitzonderingen van later datum daargelaten. Tomorrow Morning is voor E de afsluiting van een drieluik dat zijn mixed emotions enigszins in goede banen weet te leiden. Hombre Lobo was het onstuimige ‘The Before’, End Times de bespiegelende hoofdmoot, met als ondertitel ‘The After’, zodat album drie wel over de toekomst zou moeten gaan. Muzikaal gezien komt na de garagerock van deel éen en de ‘unplugged’ benadering van End Times met dit derde album de meer elektronische, gearrangeerde complete popmuziek, zoals wij die zo graag van de band Eels horen tot z’n recht. Veertien liedjes met een veel optimistischere kijk op het leven dan we van E gewend zijn. ‘Tijd heelt alle wonden’ zingt hij in Looking Up en ook ‘Weer met beide benen op de grond’. Het verwerkingsproces van een aantal roerige jaren in de familiesfeer heeft een plek gevonden onder de sterren. E kijkt ernaar en overziet zijn persoonlijke universum. Een mooie afsluiting van een perfecte trilogie en slechts tijdelijk verkrijgbaar met bonus-cd.

Het Franse 49 Swimming Pools is de nieuwe uitlaatklap van singer-songwriter Emmanuel Tellier. Samen met zijn muzikale vrienden Etienne Dutin (gitaar) en Fabien Tessier (drums, etc.) vormt hij nu een band. Dat Emmanuel een oude rot is in het vak, maakt dat 49 Swimming Pools direct enigszins vertrouwd klinkt. Nostalgisch moet dat niet worden opgevat, want hoewel hij zijn meeste albums met andere bands in de jaren ’90 maakte, is daar weinig van te merken. 49 Swimming Pools klinkt eerder als een getemperde, folky Arcade Fire met een singer-songwriterkarakter. Het debuutalbum Triumphs and Disasters, Rewards and Fairytales ademt de Franse flair in de aanpak van indiefolk pop en rock, zoals ook bij Tazio & Boy, The Delano Orchestra en Cocoon. 49 Swimming Pools zal geen aardverschuiving veroorzaken, maar is zeker geen niemendallerige plaat.

Eerder dit jaar bereikte Peter Frampton de eerbiedwaardige leeftijd van zestig jaar. Thank You Mr. Churchill is naar schatting zijn 22ste album. Zijn commerciële hoogtepunt, de live-dubbelaar Frampton Comes Alive, ligt al ver achter hem. De laatste decennia maakt hij sporadisch nieuwe platen. Die hebben gemeen dat ze nauwelijks worden opgemerkt én dat ze van hoogstaande kwaliteit zijn. Dat lot zal ook het opvallend stevig rockende Thank You Mr. Churchill beschoren zijn, dat autobiografisch is bedoeld en waaraan zijn zingende zoon Julian en de drummers Matt Cameron (Pearl Jam) en Chad Cromwell (Neil Young) vlammende bijdragen leveren. Peter Frampton zelf is uistekend bij stem en excellereert op tal van gitaren.

Het begint allemaal met de Nike commercial waarbij het nummer Beam Me Up wordt gebruikt. Electric heet de tweede single en wordt, na ook gebruikt te zijn in een reclame voor een elektriciteitsbedrijf (toepasselijk), een nog grotere hit. Er is veel aandacht in de media en een 3fm Serious Talent nominatie. Ondertussen is druk gewerkt door de broers Cas en Teun, jeugdvriend Bram en Lars aan het debuutalbum Benny Blisto. Die titel is afkomstig uit Hey DJ, de derde hit op rij. Veel invloeden uit de popmuziek, zoals Rolling Stones en The Strokes, maar ook de wereldliteratuur is van grote invloed op de oorspronkelijk uit Nijmegen, maar inmiddels vanuit Amsterdam opererende band. Benny Blisto is van begin tot eind een catchy plaat geworden en het kan niet anders dat Go Back To The Zoo heel groot gaat worden. Rond hun Lowlands optreden verschijnt de vierde single I’m The Night (See You Later). Ik durf nu al te voorspellen dat ook dit nummer een dikke hit wordt.

Nog voordat hij banjo speelde bij El Pino & The Volunteers was Harm Goslink Kuiper vuilnisman. Tussen de oude rommel zocht hij naar bruikbaar materiaal, om er thuis instrumenten van te maken. Goslink liet zich inspireren door vooroorlogse blues en prettig gestoorde folk van Michael Hurley. Af en toe verschenen gebrande cd's of was hij op klein podium in Rotterdam te bewonderen. Het heeft even geduurd, maar eindelijk is er een volwaardige cd van een veelzijdige muzikant die ook nog eens strips tekent en schrijft. Met Stil Leven ligt de vergelijking met het werk van Spinvis op de loer. Toch zoekt Goslink het iets meer in de countryhoek, waardoor de Nederlandstalige liedjes toch origineel klinken. En hoewel hij misschien niet de beste zanger ter wereld is, laat hij ook veel van zijn creativiteit doorschemeren. De kabbelende en soms heerlijk knullige banjoliedjes van Stil Leven zijn geschikt voor een luie zondag.

Het was de afgelopen drie jaar angstvallig stil rondom het Canadese Hot Hot Heat, maar dat was wellicht stilte voor de storm, want de band revancheert zich met een ijzersterk nieuw album. De vaart zit er goed in. De liedjes op Future Breeds zijn heel poppy, bijna radiovriendelijk te noemen, maar toch voorzien van stevige, aanstekelijke gitaarpartijen, subtiele synths en opruiende drums, met een rauw randje. Op Zero Results wordt zelfs een uitstapje naar free-jazz gemaakt. Nog steeds hot dus.

Als The Hellacopters in 2008 uit elkaar gaan, wil frontman Nicke Andersson voor zichzelf beginnen. Hij begint nummers te schrijven en zelf in te spelen. Maar na een tijdje wil hij een band. Hulp wordt ingeroepen van Dolf de Borst, Tobias Egge en Thomas Eriksson, muzikanten waar hij mee werkte in Cold Ethyl, gevormd na The Hellacopters. Het debuut grijpt terug naar jaren zeventig-rock, zoals Alice Cooper en Steppenwolf. Goede songs en een fijn debuut.

Puntige, snedige punkrocksongs. Met kop en staart. Lekker rauw op plaat gezet. En eigenwijs uitgevoerd. Knisperende distortion hooks en galmende fuzzgitaren worden verenigd met lijzige vocalen, catchy baslijntjes en denderende drumpartijen. Songs zijn kort en bondig, zonder poespas, rechttoe rechtaan. Da’s Jaill in razende vogelvlucht. De band wordt gevormd door Vincent Kircher, Austin Dutmer, Andrew Harris en Ryan Ross uit Milwaukee, Wisconsin. Het viertal vormt dit collectief sinds 2002. Ze brachten als eens een lp uit, genaamd There’s No Sky (Oh My My) uit. Dat vuige lo-fi plaatje werd opgemerkt door Sub Pop en nu is That’s How We Burn uit. Dit album is 32 minuten kort en less blijkt more te zijn. De psych-pop, zoals Jaill hun muziek zelf gedoopt heeft, is toegankelijker en rechtlijniger dan voorheen. Dat zal zeker voor een groter publiek gaan zorgen. Sterker: de wereld ligt aan hun voeten.

Ze waren verbaasd dat er nog geen band was met de pakkende naam Jamaica. Voorheen Poney Poney geheten, besloten de Franse Antoine Hilaire en Flo Lyonnet zich te hernoemen. Maakten ze met de voorgaande bands al electro met gitaren, hier is het vervolg. Ze besloten om zich drie weken bezig te houden met songs schrijven en zich te concentreren op gitaarriffs. Ook een losse piano of akoestische gitaar zou dienen om de muziek beter te maken. Grammy-winnaars Peter J. Franco en Xavier de Rosnay waren beschikbaar en werden gevraagd het debuutalbum te produceren. Ze wilden, onder de voorwaarde dat geen synthesizers zouden worden gebruikt. In de Motorbass Studios in Parijs werd het album opgenomen, minimaal opgezet voor een maximaal resultaat. De video van I Think I Like U2 toont de band, van opkomst tot ondergang. Teveel erover verklappen is zonde. Het is compacte verchroomde pop-rock, campy zoals Dandy Warhols. Wordt dit de zomer van Jamaica? Het zou zomaar kunnen.

Voor de zekerheid liepen wij nooit echt te koop met onze waardering voor Tom Jones, maar sinds pakweg Kiss (met de Art Of Noise, dus artistiek verantwoord én grappig) zijn wij de schaamte voorbij. De plaat met Jools Holland blijft een tijdloze favoriet hier ten burele maar we vermoeden dat Praise & Blame Jones’ pièce de résistance zal worden. Waar Jones zelf een vergelijking met de American Recordings maakte (de dood is opvallend aanwezig) en iemand uit de staf van nota bene Island Praise & Blame een zieke grap noemde (tot grote ergernis van Jones) horen wij vooral iemand die zijn draai heeft gevonden in de blues en gospel. Samen met topproducer Ethan Johns zocht Jones hem op het lijf geschreven nummers uit van Dylan, Jesse Mae Hemphill, Susan M. Werner, John Lee Hooker, Bernhard Besman en Billy Joe Shaver. Het geheel doet wat denken aan Solomon Burke’s comebackplaat Don’t Give Up On Me, met dien verstande dat Jones nooit echt weg is geweest. Hoe dan ook staat deze andere The Voice met Praise & Blame voor altijd in het collectieve geheugen gegrift. Zou Rick Rubin al plannen hebben?

De in Bretagne geboren, maar tegenwoordig in Dublin en New York wonende Katell Keineg behoort tot de beter bewaarde geheimen van de popmuziek. Ze had een relatie met Jeff Buckley toen deze in 1997 verdronk in de Mississippi en Natalie Merchant en Glen Hansard behoren tot haar bekendste fans, maar buiten een kleine groep liefhebbers kennen nog steeds weinig mensen haar naam. Aan de kwaliteit van haar albums ligt het zeker niet, maar echt toegankelijk is haar expressieve voordracht ook nooit geweest. At The Mermaid Parade, haar vierde, verschijnt op het label van Damon Albarn en klinkt toegankelijker dan haar onvolprezen debuut O Seasons O Castles, zonder dat ze inboet aan eigenzinnigheid. Het zou niet meer dan terecht zijn dat Katell Keineg met deze plaat eindelijk het brede publiek vindt dat ze verdiend!

Met Myths Of The New Future wist Klaxons zich meteen in de kijker van het publiek en de pers te spelen. Het album won een prestigieuze Mercury Prize voor het beste nieuwe album en de lat ligt dus hoog voor een opvolger. De band heeft er even de tijd voor genomen, maar na drie jaar verschijnt dan eindelijk Surfing The Void. Nieuw werk werd al in 2008 gepresenteerd bij hun optredens, maar de opnames die ze vervolgens maakten liepen op niets uit. Er kwam ruzie met de producer en het eerste resultaat werd door de platenmaatschappij niet goed genoeg bevonden. Ontnuchterd – ook in de letterlijke zin, want de drank en drugs zijn afgezworen – moest de band opnieuw aan het werk, doch het resultaat mag er zijn. Onder leiding van Ross Robinson (Korn, The Cure, Slipknot) is een stevig geluid neer gezet dat minder rommelig klinkt en strakker is dan ooit.

Dit album bevat de integrale opnamen van een concert uit 2009 van singer/songwriter Hersh (Throwing Muses, 50 Foot Wave) in jazzclub Yoshi’s in San Francisco. Een tergend lange stilte aan het begin zet de toon; Hersh en medeproducent Dan Poppe waren er niet op uit om van Cats and Mice een gelikte registratie te maken. Op de playlist staan murder ballads en folkliedjes die Hersh’s muzikale roots verraden, afgewisseld met lange conversaties met het publiek. Achttien tot de essentie teruggebrachte nummers passeren de revue (inclusief de Musesklassiekers You Cage en Pearl), waarbij Hersh’s karakteristieke stemgeluid soms door merg en been gaat.

Met zijn studioband, die hij heeft omgedoopt tot The Pariah Dogs, nam Lamontagne in zijn huisstudio deze vierde langspeler op. Hij produceerde het album zelf, in slechts vijf dagen, en laat het klinken alsof het een live plaat is. Bovendien zijn de Pariah Dogs ook geen kleine jongens. De leden hebben afzonderlijk al met talloze grootheden gespeeld, van Tom Waits tot Lucinda Williams, en ontpoppen zich hier tot wat The Band was voor Dylan. Toch blijft het Ray zelf die het zwaarste stempel op deze plaat drukt, en worden we wederom vergast op die unieke mix van soul en folk waarop hij het patent lijkt te hebben. Dit album bevat bloedstollend mooie liedjes, zoals This Love Is Over, waarin Ray je met zijn hese stem volledig in de ban krijgt. Nu hij de regie zelf in handen heeft, weerhield niets hem er meer van om hiermee gewoon zijn beste album tot nu toe af te leveren.

Producer Mark Ronson drukt opnieuw zijn stempel. Het is The Like, een vrouwelijk viertal uit Amerika, dat door zijn toedoen het poppygeluid van Lily Allen en het retrosausje van Amy Winehouse met zich meekrijgt. De albumhoes, de droge drums, het speelse orgeltje en de tijdloze teksten benadrukken de hang naar de jaren zestig overduidelijk. De liedjes liggen stuk voor stuk prettig in het gehoor, net zo ongecompliceerd als uit die tijd. Dat sommige nummers op elkaar lijken zijn we al gewend van Allen en Winehouse. Het geeft niet, want het gaat immers om de vrolijke noot , de sfeer en de kattige teksten die voornamelijk gaan over het beëindigen van relaties.

Skip McDonald (gitaar) vormde ooit samen met zijn maten Keith Leblanc (drums) en Doug Wimbish (bas) de legendarische ‘houseband’ van het Sugar Hill label. Het was destijds in 1993 een opvallende move dat dit Hip-Hop team zich richtte op de de blues – maar ja, “A man has to go back to the Crossroads to find himself”. Little Axe bleek vervolgens een blijvertje. Ook nu weer staat Adrian Sherwood (dit zich overigens in deze context meestal opvalend rustig houdt) garant voor de productie, en treffen we Bernard Fowler in een vocale hoofdrol. Bought for a Dollar… is weer een fraaie collectie laidback (funk-)blues. Veel van de titels zijn overigens opnieuw ingespeelde (On-U Sound) nummers. Helaas kent de CD ook twee stevige missers: Another Friend Gone (afgrijselijke soort Boney M gospel) en de mislukte combi met Daby Touré in Tell Me Why.

Bij liedjes die je al na één keer luisteren niet uit je hoofd krijgt, is het altijd even afwachten hoe lang ze leuk blijven, maar voorlopig weet de Amerikaanse Rebecca Loebe elke keer een brede glimlach op mijn gezicht te toveren als ze zingt over haar ervaringen in een Redneck Karaoke Bar. Een vrolijk country deuntje met een poppy inslag, zoals er meer te vinden zijn op Mystery Prize. Een erg leuke plaat, waarop folk, country, pop en een vleugje jazz minstens zo goed worden vermengd als op recente albums van verwante artiesten als Dawn Landes, Devon Sproule en Simone White.

Ruim dertig jaar zijn de mannen van Los Lobos inmiddels bij elkaar. Tin Can Trust is hun achttiende album sinds het debuut Del Este de Los Angeles uit 1978 en het eerste sinds vier jaar met nieuw materiaal. De elf nummers, waarvan zeven van de hand van zanger/multi-instrumentalist David Hidalgo en drummer/zanger Louie Pérez, bieden een pikant gekruide mix van Tex-Mex, rock, blues, country en folk zoals we die van Los Lobos kennen. Zanger gitarist Cesar Rosas tekende voor twee Spaanstalige nummers, de cumbia Yo Canto en de norteño Mujer Ingrata. Verder bevat Tin Can Trust (het titelnummer gaat over een sloeber die zijn geld verdient met het verzamelen van lege blikjes) een cover van The Grateful Dead’s West L.A. Fadeaway, dat Los Lobos al jaren live spelen, en schreef Rosas samen met Grateful Dead songwriter Robert Hunter All My Bridges Burning. Tin Can Trust is het perfecte stapelplaatje voor een zwoele nazomeravond.

The Runaway is het derde album van The Magic Numbers. Velen hebben er met smart op gewacht. De stemmen die zo meesterlijk in elkaar grijpen, de vrolijke composities die heel vaak doen denken aan grote vocaalbands van voorheen zoals The Beach Boys en The Mamas and The Papas. Die combinatie wordt inmiddels door een wezenlijk publiek gewaardeerd. Toch is de ongedwongen vrolijkheid van weleer verdwenen. Na het titelloze debuut uit 2005 en het iets zwaardere werk van Those The Brokes uit 2007 is deze derde nog een graadje donkerder, kwetsbaarder. De composities zijn minder uptempo, minder lichtvoetig. Ondanks dat is het een zeer ambachtelijke plaat geworden. Daarbij moet gezegd worden; het eerste nummer van het album (The Pulse) behoort absoluut tot één van de beste composities van deze band. De prachtige strijkersarrangementen (Robert Kirby) gecombineerd met een waanzinnige opbouw zorgen voor een schitterend eindresultaat. Detail; het is de laatste muziek van Kirby (zeer bekend vanwege z’n werk voor Nick Drake) maakte, hij overleed pal na de opnames.

Tot nu viel dit drietal uit Portland, Oregon op door hun 'ingewikkelde' muziek, die het de luisteraar niet makkelijk maakte. Muziek voor doorbijters. Op hun vierde plaat lijkt alles op z'n plek te vallen. In de opener, Queen Black Acid, klinkt al direct iets toegankelijker, zonder dat het specifieke geluid van de band is verdwenen. Het daaropvolgende TAOS heeft eenzelfde evenwicht tussen moeilijk en toegankelijk, die eigenlijk de hele plaat karakteriseert. Nog steeds geen hapklare brokken, maar na iets korter kauwen blijkt het al goed te smaken. Verder kauwen is echter aan te raden - het gaat steeds beter smaken. Heel erg lekker is ´Oh Pretty Boy, You're Such A Big Boy".

Op hun nieuwste plaat heeft Minus The Bear besloten eindelijk maar eens iets te doen met die hitpotentie die onder het oppervlak van hun vorige drie albums borrelde. Commercieel gezien een slimme zet, want ze hebben er direct hun hoogste notering in U.S. Billboard 200 mee behaald. De gitaarpartijen zijn wat minder fragmentarisch, de drums lopen niet zo spastisch als voorheen en de electronica vliegt niet constant uit de bocht. Maar waren dat juist niet de dingen die dit bandje uit Seattle zo leuk maakten? Precies, en Omni voelt wat dat betreft anders aan dan het oude werk. Dat betekent niet dat Minus The Bear gestopt is met het maken van sterke nummers, ze zijn alleen net wat beter verstopt in een andere productie. Summer Angel en Hold Me Down zijn perfect aas om nieuwe fans mee binnen te hengelen, maar om te horen waar de band echt toe in staat is zijn dynamischere tracks als Secret Country en Into The Mirror betere voorbeelden.

Special Moves is het resultaat van 3 shows die Mogwai in april 2009 in Brooklyn, New York speelde. Het opgenomen materiaal is verdeeld over een cd en een dvd. Waar het normaal al moeilijk is om live muziek op plaat of film goed over te laten komen, is dat met de dynamische extremen van de Schotse postrockers haast onmogelijk. Van hartverscheurend zacht tot allesverwoestend hard en dat soms binnen een fractie van een seconde. De geluidskwaliteit van de cd is echter verbluffend goed en biedt met bijna 75 minuten materiaal een prachtbelevenis voor thuis op de bank. De dvd is alleen vanwege andere nummers als Scotland’s Shame en Batcat de moeite waard, maar vooral ook vanwege de sfeervolle vastlegging. Beelden van tussen de meegevoerde fans, afgewisseld met close-ups van de band tijdens de show en soundcheck en impressies van de omgeving van de Music Hall Of Williamsburgh zorgen voor een ervaring die intiemer en smaakvoller is dan die van de meeste live-dvd’s.

Wie dacht dat een combinatie van 80’s pop en The Beatles onmogelijk goed kan klinken, moet zeker eens naar de Mystery Jets luisteren. Deze Engelse indieband is onder meer bekend van het liedje Young Love, dat de band samen met Laura Marling maakte. Ook hun derde studioalbum gaat vooral over liefde en dan voornamelijk over liefdesverdriet. Je zou het bijna vergeten met al die tachtiger jaren popgeluiden, zoals in Too Late To Talk en The Girl Is Gone. Ze komen er glansrijk mee weg, simpelweg omdat het volkomen natuurlijk blijft klinken. Ook voor fans van de Super Furry Animals en British Sea Power.

De herstelde vriendschap tussen Mark Olson en Gary Louris heeft nog niet de hoopvol verwachte comebackplaat van The Jayhawks opgeleverd. Wel is er reden tot vreugde vanwege Many Colored Kite, de nieuwe cd van Mark Olson. Olson heeft getuige zijn laatste album Salvation Blues het muzikale spoor weer teruggevonden. Hij blijft een wat wereldvreemde, zweverige snuiter, maar produceert evengoed prachtige etherische liedjes, tussen akoestisch en elektrisch, tussen folk en country.

Mysterieus debuutplaatje van de jonge Amerikaan Mike Hadreas oftewel Perfume Genius, die het slechte pad heeft verruild voor een leven als songschrijver en eenmansformatie. Dit plaatje staat bol van de verwerking en muzikaal is er verwantschap met solitaire types als Antony en Syd Barrett. Perfume Genius is alleen een tikje zweveriger en ingetogener en maakt met Learning feitelijk de soundtrack van zijn eigen, getroebleerde psyche. David Lynch op muziek.

Voor de goede orde, PVT is eigenlijk Pivot; de Australische experimentele rockers die in 2008 debuteerden met O Soundtrack My Heart op het prestigieuze Warp-label. In dat jaar stonden ze ook in de X-Ray op Lowlands om te laten horen dat prog- en postrock en ambient heel goed hand in hand kunnen gaan. Twee jaar later is er een nieuwe naam (om een claim van een gelijknamige band in Amerika te voorkomen) en een nieuw album waar om te beginnen een dijk van een single op staat. Window is een prachtnummer dat zich net als de rest van PVT’s muziek moeilijk in een hokje laat plaatsen. Het is in ieder geval bombastisch, onheilsspellend en toch een subtiel meesterwerkje. Horen is geloven. Dat geldt ook voor de overige tracks. De aussies zelf omschrijven het geluid van hun nieuwe plaat als volgt: ‘een koppige combinatie van stemexperimenten, wervelende toetsencombinaties en hevige drums, afgewerkt met het nodige gevoel voor harmonie en melodische kracht, samengepropt in drie minuten.’ Daar sluiten wij ons graag bij aan.

In Amerika was Simple Times twee jaar geleden al een redelijk groot succes, maar daar houden ze dan ook heel erg van koffiehuis singer/songwriters. Het mag ook geen verbazing wekken dat de bevriende acteur/regisseur Zach Braff (Garden State) gecharmeerd was van de fluisterzang van Joshua Radin en een liedje van hem gebruikte in zijn tv-serie Scrubs. Muzikaal is Simple Times verre van uniek, maar deze fraaie en pretentieloze popliedjes luisteren wel bijzonder fijn weg!

Robert Pollard heeft de mooiste én meeste indiepop liedjes op zijn naam staan. Tot 2004 stuurde hij deze de wereld in via Guided By Voices. De band bestaat niet meer, de (solo) output van Pollard daarentegen is onverminderd. Deze cd, de tweede in 2010, maakt hij opnieuw met Todd Tobias en na een dromerige eerste track volgen weer een paar strakke midtempo rockers met de persoonlijke touch van de meester.

De wederopstanding van The Verve heeft één prachtplaat geduurd. Tijd voor frontman Richard Ashcroft om de draad van zijn solocarriere weer op te pakken. Hoewel, solo... The United Nations Of Sound wordt gepresenteerd als de titel van solo-album nummer vier maar ook als de naam van zijn nieuwe band. Tussen al die nieuwe namen valt die van hiphop- en R&B-producer No I.D. het meest op. Het resultaat van deze verrassende samenwerking is verbluffend magistraal. Ashcroft heeft de plaat van zijn leven gemaakt. Een plaat die stijf staat van soul en religie en de boodschappen van liefde en vrede. Met teksten die zwaar over de top zijn én humoristisch, met majestueuze beats (America, Beatitudes) en formidabele vocalen van Koning Richard zelf. Hij is de beste blanke soulzanger die er momenteel rond loopt. Hij brengt zijn songs stuk voor stuk met zo veel overtuiging en passie dat er absoluut geen ruimte meer is voor nuances, relativeringen, middenwegen en proporties. Weg met alle cynisme en pessimisme, laat ons toetreden tot The United Nations Of Sound.

School Of Seven Bells bestaat sinds 2007. Genoemd naar een legendarische zakkenrollersopleiding ontstond de band toen drie Amerikanen, Benjamin Curtis van Secret Machines en de tweeling Alejandra en Claudia Deheza, van On!Air!Library! elkaar ontmoetten bij een voorprogramma van Interpol. De drie besloten hun oude bands te verlaten. Twee jaar na het debuut is er nu het tweede, langverwachte, zelfgeproduceerde album. Ze zijn gegroeid, het is een sterk, electronisch album met goede songs en mooi zangwerk van de tweeling. Eerst zijn er de teksten en de rest is begeleiding, zegt Curtis. Ergens tussen Cocteau Twins en Human League, sferisch en dromerig. En fraai, dus.

Al heel wat jaren speelt Brian Setzer zijn rockabilly met een Big Band. Het leverde al een aantal succesvolle cd’s op die opvielen door het aanstekelijke geluid. Setzer heeft duidelijk plezier met deze combinatie. Na Red Hot & Live uit 2007 laat hij dat nu horen op weer een liveplaat: Don’t Mess With A Big Band. Het is een verslag van zijn Japanse tournee eerder dit jaar en hij brengt een bloemlezing uit zijn werk. Natuurlijk met de grote Stray Cats hits.

Het derde album van Shapes And Sizes is het bewijs dat de band gegroeid is. Met het zelfgeproduceerde debuut in 2006 werden ze weliswaar de enige Canadese band bij Asthmatic Kitty van Sufjan Stevens, maar het tweede album liet een band in wording horen. Het vele toeren met The National en Yeasayer heeft de vier leden laten opgroeien. De songs zijn spannend, de instrumentatie gedurfd en de produktie, van o.a. Radwan Moumneh, droog en direkt. Om vaak te draaien.

De absolute ster van Sky Larkin is zangeres Katie Harkin. Ook op het tweede album van het trio uit Leeds is de hoofdrol voor haar weggelegd. Zij is een ongelofelijk sterke zangeres, die zich moeiteloos staande kan houden tussen het geweld dat haar band produceert. Kaleide is met veel energie op een schijfje gegooid. De band schrikt niet terug voor een tempowisseling minder of meer. Maar het zijn juiste de songs die redelijk rechttoe rechtaan zijn gehouden, zoals Still Windmills en Guitars and Antarctica, die hier het sterkste uit de bus komen.

Ter ondersteuning van zijn huidige wereldtournee heeft Sting een album gemaakt met al dan niet klassieke songs uit zijn oeuvre in een orkestraal jasje. Een aantal arrangeurs schreef nieuwe bewerkingen die Sting op dit album uitvoert samen met het Royal Philharmonic Concert Orchestra. Het resultaat is een boeiende plaat geworden. Niet elk nummer is even geslaagd. De oudere Police songs klinken in deze nieuwe versies wel interessant maar stijgen beslist niet uit boven de originelen. Nee, het zijn juist de minder bekende nummers die hier de show stelen, zoals The End Of The Game en The Pirate’s Bride. Nummers die nog eens onderstrepen wat een voortreffelijk songwriter Sting is.

Amelia Fletcher is de ongekroonde koningin van de Britse indie. Ze was de frontvrouw van toonaangevende bands als Tallulah Gosh, Heavenly en Marine Reserch. Al een paar jaar opereert ze onder de naam Tender Trap. Niet te verwarren overigens met Temper Trap- dat is echt een andere band. Het nieuwe album van Tender Trap is een fantastische plaat. Er loopt een direct lijntje vanaf Tallulah Gosh en Heavenly naar Dansette, Dansette. Fletcher lijkt een patent te hebben op puntige songs met meisjesachtige vocalen en lekkere ‘fuzzy’ gitaren. Dansette Dansette is het eerste album van Tender Trap waar Elizabeth Morris en Katrina Dixon te horen zijn. Hun vocalen geven samen met Amelia’s stem het album iets Pipettes-achtig. Met Dansette Dansette biedt Tender Trap tien fantastische songs in een half jaar.

Of wij méér weten dan het zo ongeveer wereldwijd door elke muziekminnende website overgenomen persbericht, dat ook wij uiteraard meegeleverd kregen bij de met klem bedrukte watermarked promo -dat mag duiden op een belangwekkende release- van een reeds lang gonzend zijspoor van Gary Lightbody, juist ja, die van Snow Patrol -zij die met deze temperaturen toch werkloos zijn- na een eerste luisterronde? Wel, onze nieuwsgierigheid is in elk geval tot bedaren gebracht en wel in positieve zin. Daarvoor in de plaats kwam zelfs een reikhalzend uitkijken naar een volgende draaibeurt daar wij onontdekte gebieden vermoeden, een activiteit die wij op voorhand verwachtten toen ook wij dat persbericht tegen het lijf surfden waarin men repte over Lightbody’s samenwerking met producer Jacknife Lee die op zijn beurt Peter Buck van R.E.M. (ook mee op tot nu toe uit twee shows bestaande ‘tournee’) en Scott McCaughey (Young Fresh Fellows, Minus 5) erbij haalde. Dit kwartet lijkt dan de basis van de nieuwste supergroep (beetje als Raconteurs en Monsters Of Folk, wiens M. Ward trouwens ook bij Tired Pony zit evenals zijn vriendinnetje en op zichzelf staand actrice Zooey Deschanel met wie hij dan ook weer het zeer charmante She & Him vormt maar we dwalen af) die verder Editors’ Tom Ward, Richard Colburn (drummer Belle & Sebastian), Troy Stewart (tourlid Snow Patrol) en singer/ songwriter Iain Archer herbergt. De opzet, een ver van simpele, mysterieuze countryplaat kon niet mislukken met dit gezelschap

Haar stem is misschien wel bekender dan zijzelf. Martina Topley Bird zong op platen van onder meer tricky, Gorillaz (het was Damon Albarn die haar aanmoedigde dit album te maken) en Massive Attack. Op dit nieuwe album staat die zachte, zoete en warme stem centraal. De nummers zijn behoorlijk uitgekleed, soms slechts voorzien van elektrische piano, tamboerijn en lichte beats. Haar stem, soms geloopt, draagt de lieflijke melodieën en de liedjes laten een fraai staaltje songwriting horen. Some Place Simple bevat nieuwe versies van nummers van haar eerste twee albums, veelal akoestisch, en ook vier nieuwe liedjes. Een intieme en openhartige plaat.

Met het gedonder voor het verschijnen van King Of The Beach (drank, drugs, ruzie met publiek) was het niet geheel ondenkbaar geweest dat het met Nathan Williams dezelfde kant opging als die andere jonge lofipunkpopper: Jay Reatard. Williams wist echter weer grip op de zaak te krijgen en lijfde daarbij gelijk de ritmesectie in van Reatards oude band. Een logische klik met de onweerstaanbare popdeuntjes op King Of The Beach, die met een flinke bak gruis het best tot hun recht komen. Het laagje vrolijkheid is echter flinterdun, met daaronder een donkere, angstaanjagende afgrond vol ellende, waanzin en wanhoop. Soms verraden door zenuwachtige synths zoals in het psychotische Baseball Cards, de andere keer ongecompliceerd hard in je gezicht met het gejaagde Super Soaker. Fascinatie ten top, of je deze plaat nu beleeft als een agressieve speedtrip of een warme LSD-droom. Nu maar hopen dat Williams scherp genoeg blijft om dit nog een paar platen vol te houden.

De groepsnaam roept wellicht andere associaties op, maar Winterplay maakt geen muziek voor op een lange en donkere winteravond. De mix van jazz, pop en bossa nova luistert juist lekker weg in een zomerse atmosfeer. Spil binnen Winterplay, een Zuid-Koreaanse viermansformatie, is trompettist Lee Joo-han. Hoewel opgeleid als jazzmusicus, boekt hij in de praktijk vooral succes met loungy jazzpop. Sinds enkele jaren opereert Lee onder de naam Winterplay, dat verder bestaat uit een gitarist, (contra)bassist en zangeres. Met hun gemakkelijk te verteren geluid bedient de groep zowel de mainstream jazzliefhebber als het poppubliek. Naast eigen Engelstalige composities als Melon Man en Happy Bubble voorziet Lee bestaande popsongs van een jazzy arrangement. Zoals Michael Jackson’s Billie Jean en You Got It van Roy Orbison. Uitsluitend in eigen land verschenen eerder al twee albums. De sterkste nummers daarvan staan nu op Songs Of Colored Love, dat wellicht voor een doorbraak kan zorgen in Japan en Europa. Wie houdt van opgewekte en relaxte jazzpop zou dit plaatje eens moeten proberen.

Derde album alweer van deze gewaardeerde indieband uit Montreal. Genoemd naar de in Canada gehouden wereldtentoonstelling van 1986. Niet toevallig doet ook het gejaagde, door gitaren en synths gedomineerde geluid op Expo 86 sterk denken aan de jaren ’80. De plaat klinkt donkerder dan zijn voorgangers, maar zwaar op de hand is het niet. Daarvoor klinken de sterke songs veel te energiek. Met het uitstekende Expo 86 bewijst Wolf Parade opnieuw zijn klasse!

Opnieuw virtuoos gespeeld en opnieuw een prachtig gitaargeluid. Als je je ogen dicht doet hoor je soms bijna Frank Zappa zelf spelen. Maar toch… Het probleem van Dweezil Zappa / Zappa Plays Zappa is dat het een geoliede covermachine is geworden en dat het uiteindelijk niks nieuws brengt. Natuurlijk staat er een geniale uitvoering van Billy The Mountain op het tweede schijfje en natuurlijk is er veel bloed, zweet en tranen in gestoken. Maar waar leidt het toe? Een uiteindelijke integrale live-registratie op cd/dvd van het complete oeuvre van Papa? Dat kan toch niet de bedoeling zijn, of wel???

Niet helemaal toevallig nam de muzikale ontwikkeling van Vicki Anderson eenzelfde loop als die van haar mentor James Brown. De zangeres had in de kerk leren zingen en, eenmaal uit de kerk, bekeerde zij zich tot de soul. Pas later, in de jaren zeventig, maakte zij furore als funkzangeres in het gevolg van James Brown. Op de compilatie Wide Awake In A Dream zijn de vroege singles van deze funksister, pardon, van deze soulzuster bijeengebracht: 23 staaltjes soul uit de periode 1964-1970, waaronder twee duetten met de ‘godfather of soul’ zelf. Als funkzangeres in de dop draaide Vicki Anderson haar hand niet om voor de vertolking van een uptempo song als Think, maar het zijn vooral ook de ballads die hier grote indruk maken.

Enkele singles en een LP voor Mainstream Records: ziehier de opbrengsten van de korte muzikale loopbaan van ene Alice Clark. Bescheiden van omvang, maar zeker niet bekrompen van kwaliteit. Enig succes was de uit New York afkomstige zangeres in die jaren rond 1970 evenwel niet vergund, pas veel later zouden enkele van haar songs populair worden in het clubcircuit van London. Met de heruitgave van haar werk wordt Alice Clark godzijdank aan de vergetelheid ontrukt. Gedistingeerde soul met een jazzy inslag, vertolkt door een zangeres die beschikt over een mooie, wendbare stem.

Vier albums maakten The Dandy Warhols tussen 1995 en 2007 voor Capitol en hoewel vooral Thirteen Tales From Urban Bohemia in de buurt kwam, is het wachten nog steeds op de definitieve plaat van deze coole posers uit Portland, Oregon. Mocht die niet meer in het vat zitten, dan is deze Best Of een uitstekend alternatief, want tussen de vijftien liedjes die hierop verzameld zijn, zit een heel aantal bijzonder memorabele, en geen enkele misser.

The Frames is inmiddels een van de bekendste bands van Ierland na het succesvolle Burn The Maps en Once, het soloproject van leadzanger Glen Hansard samen met Marketa Irglova. Twee van hun beste platen brachten ze uit in de tweede helft van de jaren negentig; het grootse folky Fitzcarraldo (1996) met livefavorieten Revelate en de titelsong en veel stekeliger Dance The Devil (1999), die beiden deels werden geproduceerd door Trevor Horn. Deze mooi vormgegeven heruitgaven bevatten veel extra’s.

The Frames is inmiddels een van de bekendste bands van Ierland na het succesvolle Burn The Maps en Once, het soloproject van leadzanger Glen Hansard samen met Marketa Irglova. Twee van hun beste platen brachten ze uit in de tweede helft van de jaren negentig; het grootse folky Fitzcarraldo (1996) met livefavorieten Revelate en de titelsong en veel stekeliger Dance The Devil (1999), die beiden deels werden geproduceerd door Trevor Horn. Deze mooi vormgegeven heruitgaven bevatten veel extra’s.

Toen Lightnin’ Hopkins in november 1946 de studio in Los Angeles betrad om zijn eerste opnamen onder eigen naam voor Aladdin Records te maken, stond hij aan het begin van een imposante loopbaan die hem langs zo’n veertig labels zou voeren en hem grote faam bezorgde. Met zijn gitaar als trouwe metgezel trok deze troubadour langs podia en opnamestudio’s en speelde zijn liedjes, een mix van broeierige bluessongs en uptempo boogies, voor eenieder die hiervoor een paar centen overhad. Bij een enkele gelegenheid stonden een of enkele muzikanten hem terzijde. De afgelopen jaren zijn talloze verzamelingen met werk van Lightnin’ Hopkins voor afzonderlijke labels uitgebracht. Het ontbrak echter nog steeds aan een compilatie die een goede doorsnede van zijn integrale werk biedt. De zojuist verschenen dubbelaar voorziet in deze leemte. De eerste cd bevat opnamen uit de periode tot 1960, de tweede is gevuld met producties uit de jaren zestig. Een trefzekere selectie uit het werk van misschien wel de grootste muzikant uit de naoorlogse countryblues.

Als er iemand een cruciale rol heeft gespeeld in de ontwikkeling van de Britse popmuziek in de jaren zestig dan was het John Mayall wel. Iets ouder dan zijn medemuzikanten gold hij als een vaderfiguur voor ontluikend talent. En dat talent was beslist niet het minste: Eric Clapton, Peter Green (en eigenlijk heel Fleetwood Mac in den beginne) en Mick Taylor speelden in zijn Bluesbreakers. Het album dat hij met Clapton maakte is een van de meest invloedrijke platen uit die periode en A Hard Road (met Green) een van de beste albums uit de bluesboom. Mayalls kennis van de blues en uitgebreide platenverzameling waren een grote inspiratie voor de genoemde gitaristen. Op So Many Roads wordt het eerste en tevens belangrijkste deel van Mayalls carrière over vier schijven in kaart gebracht. Wie alle onlangs verschenen reissues heeft aangeschaft zal weinig nieuws tegenkomen, het is echter wel een prachtig overzicht geworden dat ook de hoogtepunten van minder bekende albums laat horen.

Soundtrack van de laatste poging die wijlen Malcolm McLaren deed om ook het allerlaatste restje winst uit zijn punkproject te persen. Provocatie is de rode draad die deze bonte verzameling bij elkaar houdt. Versies van Pistols-klassiekers bijvoorbeeld door symfonieorkest, op zijn Franse chansons en als vrolijke discomix, wat toch wel de ultieme klap in het gezicht van de oprechte punk was. Het leukst zijn de oude Pistols-demo’s, de 1976 alternatieve mix van Anarchy In The UK en Belsen Was A Gas live in de VS, toen Rotten nog de toon aangaf. Dat laatste nummer staat er ook op in een versie met treinrover Ronnie Biggs als zanger, terwijl elders onder meer Pistols Cook, Jones en Vicious (My Way!) voor de leadvocals tekenen. De plaat is sinds de oorspronkelijke editie op dubbelelpee minstens twee keer op cd verschenen, telkens met een andere tracklisting, en deze vormt daarop geen uitzondering. Voorzien van de oorspronkelijke gatefold en twee stickers!

In de laatste maanden van 1979 maakte de wereld kennis met een nieuw cultureel fenomeen. Op radiostations wereldwijd werd een ‘vreemd’ dansnummer gedraaid, gebaseerd op Chic’s Good Times waarover een verhaal op rijm werd gerapt. Voor het eerst was er mondiale aandacht voor een groeiende subcultuur uit Harlem en The Bronx (New York). De plaat was Rapper’s Delight van The Sugarhill Gang, de eerste hip hop plaat ooit die overal ter wereld platina werd, uitgebracht door Sugar Hill Records. Het verhaal van de beginjaren van de hiphop op plaat is zonder twijfel het verhaal van Sugar Hill Records. De roots van rap komen aan de hand van de eerste en de beste artiesten, die makkelijk als pioniers van een nieuw genre kunnen worden gekwalificeerd, uitgebreid aan bod. Zo bevat deze voorbeeldig samengestelde 4 cd box klassiekers als The Message van Grandmaster Flash & The Furious Five Featuring Melle Mel, Positive Force’s dansvloerhit We Got The Funk, Sugarhill Gang’s 8th Wonder en Apache naast baanbrekend werk van The Crash Crew, Spoonie Gee, Busy Bee en Kool Moe Dee. Deze begindagen van de hiphop kenmerkten zich door invloeden uit disco, funk en electric boogie. Sugar Hill maakte bij veel opnames gebruik van een huisband, in de beste traditie van labels als Motown en Stax. Hierin zaten meerdere legendarische muzikanten; Keith LeBlanc, Doug Wimbish en Skip MacDonald. Net als eerdere A Complete Introduction To uitgaven ziet het er voortreffelijk uit met uitgebreide linernotes en prachtige foto’s van alle aspecten van dit culturele fenomeen zoals graffiti, baseball caps en block parties met b-boy en fly girls. The Introduction To Sugar Hill is essentieel voor iedereen die wil weten waar hiphop is ontstaan.

De Shangaan zijn een Bantoevolk uit zuidelijk Afrika, enzovoort, zoek de volkenkundige details maar op in de encyclopedie. In de jaren tachtig van de vorige eeuw had je al Shangaan Disco, waarin de muzikale traditie behoorlijk werd opgefunkt. Met behulp van primitieve synths en marimba ontwikkelde die zich een jaar of wat geleden tot iets geheel nieuws:Shangaan Electro. Een soort Afrikaanse gabber, met razende ritmes en heerlijk nostalgische klanken, waarin de warmte van het zwarte continent meezindert, en vooral bedoeld om – razendsnel – op te dansen. Zoek op Youtube onder Shangaan Electro en je weet niet wat je ziet. Zomerplaatje van het jaar, al is het wel zweten geblazen.

Jarenlang was Spencer Wiggins het best bewaarde geheim uit de deep soul. Pas toen in 2006 een compilatie met diens Goldwax-opnamen uit de jaren zestig verscheen, trad deze soulbroeder uit de anonimiteit. Golden James Carr, O.V. Wright en Wilson Pickett als De Grote Drie van de zuidelijke soul, met deze heruitgave voegde Spencer Wiggins zich alsnog bij dit uiterst selecte gezelschap. En nu dient zich een tweede compilatie aan. Feed The Flame is samengesteld uit opnamen die Spencer Wiggins in de jaren rond 1970 maakte voor Fame Records en Sounds Of Memphis Records. Ook bevat deze verzamelaar nog zeven resterende opnamen voor Goldwax Records. Deze producties doen niet onder voor zijn eerdere werk. De songs zijn van een hoog kaliber, de arrangementen smaakvol en doeltreffend. Maar boven alles verlenen de superbe vocalen van Spencer Wiggins de muziek haar overrompelende kracht. Zijn stem is wat hoger dan die van James Carr, maar daardoor niet minder hartverscheurend. Bovendien laat hij zijn stem regelmatig overslaan tot een mooie falset om uiting te geven aan zijn niet geringe gevoelens. Onbetwistbaar de soulrelease van 2010.

Even ingewikkeld doen: in 2003 bracht de Engelse postpunkband Wire eindelijk weer eens een volledig album uit: Send. Materiaal daarop was eerder verschenen op de twee Read & Burn-EP’s. Het originele album is nu opnieuw uitgebracht, aangevuld met een schijfje vol rarities. Daar zitten de tracks van Read & Burn bij die niet op de eerste Send terechtkwamen, en nog wat los en unreleased spul, plus alternatieve versies als de alleen op gelimiteerd vinyl verschenen 12 Times U-versie van klassieker 12XU en de krankzinnige variant 12 Times X. Send zelf is nog steeds de overtuigende comeback als zeven jaar geleden, het hart van de fan gaat nog harder kloppen bij de tweede schijf. De grondtoon is ook hier meedogenloos strak, met doorrazende gitaren, maar op het merkwaardige DJ Fuckoff laten de heren horen dat er niet eens zoveel licht zit tussen hun specialisme en een potje ouderwetse hardcore techno.

Sinds Softmachine-drummer Robert Wyatt dronken uit het raam viel en in een rolstoel belandde is hij met succes voor zichzelf begonnen, in zoverre dat zijn soloplaten steevast juichende kritieken kregen. Met de hits viel het wat tegen, alleen de door Nick Mason geproduceerde Neil Diamond-cover I’m A Believer haalde in 1974 tot veler verrassing de hitparade. De Pink Floyd-drummer was niet de enige die Wyatt aan zijn zegekar bond, bij de medewerkers komen we bekende namen tegen als Fred Frith, Brian Eno en Mike Oldfield. Tijdens de Falklandoorlog stond Wyatt overigens wel maandenlang bovenaan in de Britse indiecharts met Shipbuilding. Een subliem kleinood met eeuwigheidswaarde, zoals we weer eens konden vaststellen bij het beluisteren van dit overzicht dat dertig jaar eigenzinnig kunstenaarschap documenteert, van Rock Bottom tot en met het recente Cuckooland, door Rykodisc schitterend uitgevoerd in een magnifiek digipack. Een zeer gevarieerde verzameling zonder een enkele zwakke plek, met als constante de stem en grenzeloze creativiteit van Wyatt zelf. Een pareltje dat telkens weer nieuwe lagen openbaart, en in geen enkel hokje past.

Meedogenloos, dat kun je wel stellen! De nieuwe release van Eric Gales slaat namelijk genadeloos hard toe op de oorschelpen van de bluesliefhebber. Er zit geen track op Relentless die de luisteraar even op adem laat komen. De ene riff is nog niet naverbrandt in de hersenen of het volgende spervuur wordt alweer losgelaten op de arme liefhebber, die ruim voor het einde van de plaat al om genade smeekt. Niet dat Gales zich daar iets van aantrekt want die maakt zoveel lawaai op deze cd dat alles verdwijnt in een orgie van bluesgeweld. ¨You have no place to go,¨ zingt Gales treffend om daarna weer fijn de gitaarmitrailleur leeg te schieten. Jawel, Relentless is de beste manier om de zomerblues te laten verdampen. Give in or give up!

Voor haar vorige plaat, het zeer fraaie Sea Of Tears, nam Eilen Jewell al een liedje op van Loretta Lynn aan wie haar retrosound zeer schatplichtig is. Deze nieuwe plaat, genoemd naar de plek waar Lynn in 1935 ter wereld kwam, bevat alleen maar liedjes van de invloedrijke countrylegende. Als stijloefening is Butcher Holler erg geslaagd, want de nummers lijken Eilen Jewell op het lijf geschreven en worden prachtig uitgevoerd, maar de vraag blijft natuurlijk wat de toegevoegde waarde is van zo’n tribute.

“Jimmy LaFave is God”, schijnt Lucinda Williams geroepen te hebben tijdens een feestje ter ere van de release van het album Highway Trance in 1994. Net als Lucinda Williams is LaFave altijd een favoriet van de critici geweest, maar in tegenstelling tot Lucinda is hij nooit echt doorgebroken. Dat dit niets te maken heeft met de kwaliteit van zijn muziek, is te horen op deze compilatie, waarop zestien prachtige tracks zijn verzameld van de vijf albums die hij voor Bohemia Beat Records maakte.

Het singer-songwriter collectief US Rails heeft zijn oorsprong in Philadelphia, maar verdeelt nu zijn tijd tussen Frankrijk, Duitsland en Austin TX. Het collectieve karakter van de band, waarvan Tom Gillam en Joseph Parsons het bekendst zijn, zorgt voor een serie sterke en afwisselende liedjes. Bovendien bezitten de heren fraaie stemmen die ook nog eens erg mooi harmoniëren. Kortom een uitstekend Americana-album, dat eindigt met een prachtige cover van CS&N’s Suite: Judy Blue Eyes.

Achter Vandaveer zit de alt-folk singer-songwriter Mark Charles Heidinger, die door sommigen wel als de nieuwe Nick Drake wordt gezien. Er staan een paar mindere nummers tussen, maar de mooiste songs kun je het beste omschrijven als sfeervolle Americana. Heidinger weet daarin je aandacht vast te houden, samen met zangeres Rose Guerin. Vandaveer houdt het puur en simpel, maar juist daarin ligt de kracht van dit overtuigende album.

De uit Oklahoma afkomstige singer-songwriter Kevin Welch is sinds de jaren zeventig actief en vooral bekend door de nummers die hij schreef voor grote sterren als Waylon Jennings, Johnny Cash, Trisha Yearwood en Linda Ronstadt. Als soloartiest worden zijn albums door een selecte groep liefhebbers gewaardeerd. Daar zal met A Patch Of Blue Sky, zijn eerste in acht jaar, weinig verandering in komen, maar de uiterst verzorgde rootsrock is ook ditmaal weer van een constant hoog niveau.

Autechre zet er ineens de sokken in, na eerder dit jaar Oversteps nu alweer een klein uur nieuwe muziek, voor een zeer aantrekkelijke prijs. Het duo leek op weg naar meer en meer melodie, maar laat op opener Etchogon-S een mooi staaltje klassieke glitchtechno horen. Daarmee is de toon geenszins gezet, want naarmate de plaat vordert betreden we voor het duo redelijk onbekend terrein. Alles typisch Autechre, dat weer wel, maar de clubbeat van y7 met zijn sneaky synths en de freaky dansvloerstampers Nth Dafuserder.b en M62 staan in schril contrast tot de alle kanten uit stuiterende chaos die velen met de band associëren. Op het minimalistische Pce Freece 28i gaat dat zelfs nog wat verder, maar uitschieter is het funky (jawel: funky!) Rew(1). Trouw blijven aan jezelf en toch de luisteraar telkens weer verrassen, geen wonder dat Autechre tot de absolute wereldtop behoort.

Dat Tiësto de status van superstar heeft moge inmiddels duidelijk zijn. De Asia Tour DVD van Tiësto geeft een geweldig beeld van wat het nou betekent om superstar DJ te zijn en te blijven. Tiësto neemt je mee op zijn Elements of Life World tour 2007-2008, door Maleisie, Japan, Taiwan, de Filippijnen, Thailand, China, Indonesie en Korea. De DVD geeft een uniek beeld achter de schermen van deze dj. Zo neemt Tiësto je mee backstage, tijdens interviews, persconferenties, en het leven on the road, gevolgd door een camerateam. Maar Tiësto en zijn crew schoten zelf ook video’s met als gevolg geweldige hilarische beelden. Je ziet Tiësto ook aan het werk tijdens de opnamesessies voor zijn Search of Sunrisise 7 Asia miscompilatie uit Kui Buri. Kortom, unieke beelden en sounds van de beste DJ ter wereld.

We hebben hier te maken met een uniek talent. Janelle Monae is een 25-jarige singer songwriter en hoge priesteres van de funk, die met The ArchAndroid haar officiële debuutalbum aflevert, na haar voor een Grammy Award genomineerde EP Metropolis, Suite I: The Chase. Op het eerste gehoor is deze ruim zeventig minuten durende luistertrip licht onvatbaar, variërend van funk, retro soul, psychedelische Hendrix-rock, indie tot klassieke overtures. Sean “Diddy” Combs noemde het misschien wel de belangrijkste artieste die hij ooit tekende. Ze liet zich inspireren door de science fiction klassieker Metropolis (1927) en creëerde haar cyber soul evenbeeld Cindy Mayweather. Productioneel werd ze bijgestaan door Big Boi van Outkast, die we ook horen op de eerste single Tightrope. Verder komen we tegen indiepopband Of Montreal (Make The Bus), tekstdichter Saul Williams (Dance Or Die), het Fleet Foxes-achtige Deep Cotton (57821) en het Wondaland Arch Orchestra. Janelle Monae geeft een heel nieuwe dimensie aan de term diva.

Kompilation is een fraai overzicht van de carrière van Plastikman tussen 1993 en 2004. Richie Hawtin is zijn echte naam en hij produceerde in deze periode baanbrekende minimal en techno. Revolutionair was de wijze waarop hij bestaande platen mengde met zijn eigen ideeën die hij met diverse software wist te ontwikkelen. Hij bracht zijn werk niet alleen uit onder dit pseudoniem, maar ook onder zijn eigen naam en in vele gelegenheidsprojecten. Kompilation is dan ook een ideaal startpunt voor wie minder bekend is met zijn werk. Je krijgt dan ook een groot aantal hoogtepunten uit het omvangrijke oeuvre te horen die hij voornamelijk op zijn eigen label Minus uitbracht. Deze zomer is hij veelvuldig live te zien en Kompilation is dan ook een prima opwarmer voor deze shows.

Er is al jaren met smart uitgekeken naar dit debuutalbum van deze inmiddels 22-jarige Amerikaanse maar vanuit Parijs opererende electro-pop artieste. Al sinds de oprichting van haar MySpace pagina in 2005 geldt ze als belofte. Een jaar later bracht ze Pop The Glock uit op het gerenommeerde label Ed Banger en ook maakte ze indruk op Tthhee Ppaarrttyy van Justice. Voor Sex Dreams And Denim Jeans werkte ze samen met electro pioniers DJ Feadz, Mr. Oizo, SebastiAn en Mirwais. Ook Pharrell Williams laat zich weer eens van zijn beste kant horen in ADD SUV, tevens de nieuwe single. In Our Song legt ze uit dat ze nooit heeft beweerd dat ze kan zingen of claimt überhaupt artiest te zijn, maar het is heel goed mogelijk dat Uffie met haar vernieuwende mix van heavy robot beats, catchy synthesizers en haar rap/zang stijl uitgroeit tot een heldin van haar generatie.

Eigenlijk moet elke avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber alle platen van dit indie label kopen. Oprichter en DJ Gilles Peterson heeft een neus voor nieuwe muziek met een ziel. Altijd staat de melodie centraal en dat geldt voor praktisch alle muziekstijlen: van dance tot pop en verder. Op deze verzamelaar heeft Alex Stevenson 15 tracks verzameld van nieuwe producers. Dit levert een muzikale cocktail op waarin de grenzen van dance, dubstep, hiphop, house, techno en drum & bass worden opgezocht. Brownswood Electr*c is hiermee de ideale kennismaking met het muziektalent van dit moment. Persoonlijke favoriet is Letherette met het subtiel swingende Blad.

Het is een incestueuze toestand op Daptone Records. Het retro-soullabel uit New York kent vele studiomuzikanten die in verschillende bezettingen de muziek verzorgen voor onder meer Sharon Jones en Lee Fields. Tien van deze muzikanten vormen The Budos Band en spelen instrumentale Afro-Soul. Zwaar groovende soul en funk met wortels in de Ethiopische jaren 70 jazz. Strakke drums en percussie, diepe bas, stuwend orgeltje, hier en daar een fluit en vooral veel blaasgeweld. Heerlijk zomerse muziek die uitermate vrolijk stemt. Wie de eerste twee albums, of die van bijvoorbeeld de Menahan Streetband in huis heeft weet voldoende. Twee jaar geleden zette de band in een veertienkoppige bezetting een dampende tent op Lowlands in vuur en vlam en als ervaringdeskundige kan ik alleen maar zeggen; Ga dit live zien!

Het vorig jaar uitgebrachte Relapse had de comeback van Eminem moeten worden, maar ondanks dat de verslaving achter de rug was, was hij nog lang niet de oude. Vandaar dat er snel een opvolger in de vorm van Recovery is uitgebracht. Er is al heel veel geschreven over deze plaat, zowel zeer positief als uiterst negatief. De waarheid ligt, zoals gewoonlijk, in het midden. Vooral de eerste helft van Recovery is van ouderwets hoog niveau (Talkin’ 2 Myself, On Fire), maar Em maakt ook een aantal uitglijders (No Love met Haddaway sample) op dit erg emotionele album. Eminem is weer op weg naar de top.

Sinds ze vagelijk haar steun uitsprak voor de militante afscheidingsbeweging Tamil Tijgers is Mathangi Maya Arulpragasam, aka M.I.A, een van de meest controversiële artiesten van deze tijd. Het zou overigens niet bij dat ene relletje blijven. De laatste aanleiding voor commotie is haar derde plaatwerk Maya, en dan in het bijzonder de daarop geplaatste (en in april van dit jaar gereleasde) single Born Free. De Brits-Sri Lankese zangeres, in 2009 door Time Magazine opgenomen in de top 100 van Meest Invloedrijke Personen, heeft de (uitstekende!) track vergezeld laten gaan van een snoeiharde videoclip, zo gewelddadig en aanstootgevend dat hij is verwijderd van de Amerikaanse YouTube. Hiermee is meteen ook de toon gezet voor het hele album: rauw, hard, (politiek) geëngageerd, opzwepend, hysterisch zelfs. Meer: riot rapster M.I.A. staat nog steeds op ontploffen.

Jack Parow is geen Nederlander, maar zijn Nederlands is zo slecht nog niet. De Zuid-Afrikaan rapt in het Afrikaans of om precies te zijn de Kaapse variant, ontstaan door leenwoorden uit het Engels. Zuid-Afrikaanse rap is in amper een jaar tijd geëxplodeerd, met Die Antwoord en Jack Parow als topje van de ijsberg. Cooler As Ekke is al een grote hit, net zoals het album in zijn thuisland, waar het binnen drie weken met goud werd bekroond. Ook staat er een remake van Die Vraagstuk op, waarmee hij samen met Die Heuwels Fantasties voor het eerst zijn naam vestigde. Fris, origineel en top notch.

DJ Promo, één van de bekendste hardcore dj’s van Nederland, maakt even geen hardcore meer. Sinds een jaar is hij druk met een project met de top uit de nederhop. Na twee (digitale) ep’s Boombox Op Duizend en Show Shocker is er nu het volwaardige album Stijlloos, waarop een mix van industrial hardcore, breakbeat en hiphop is te horen. Hoogtepunten komen van Opposites, Sef, Flinke Namen en Lucky Fonz III, nieuw in de Topnotch stal.

Tien jaar geleden brachten Hi-Tek (producer) en Talib Kweli (mc) het fantastische Train Of Thought uit (nu voordelig leverbaar). Een samenwerking die dit jaar pas weer een vervolg krijgt, maar het was het wachten zeker waard. In de traditie van eind jaren negentig (remember Rawkus) hebben de twee een ambachtelijk, soulvol album vervaardigd met een heerlijk relaxte vibe. Het leek er even op dat er bij Talib Kwali het beste wel af was, maar de begenadigde rapper laat op Revolutions Per Minute horen dat er nog zeker rekening met hem moet worden gehouden. Frisser dan ooit komt hij spitsvondig uit de hoek op beats die hem als gegoten zitten. Tekstueel af en toe onnavolgbaar met flows die de moeite waard zijn om eens even flink uit te pluizen. Meneer heeft namelijk nogal wat te melden. Op een enkel zwak R&B-momentje na is dit een verrassend sterke rapplaat die fans van het eerste uur in hun armen zullen kunnen sluiten.

Al weer de elfde studioplaat van de beste Hiphopband ter wereld. En wat voor een album! De laatste platen van de rasmuzikanten uit Philadelphia waren intrigerend, maar ook beklemmend, duister en weinig positief. Op How I Got Over overheerst de helderheid en hoop, al dan niet geinspireerd door hun nieuwe President. De zo kenmerkende live-sound knalt uit je boxen, zo gaaf is deze cd weer geproduceerd. The Roots is de huisband van de talkshow van Jimmy Fallon en begeleidde daar diverse artiesten, waarvan er een aantal zijn uitgenodigd voor deze topplaat. Dirty Projectors, Joanne Newsom en Monsters Of Folk (een gloedvolle bewerking van Dear God) op een rapplaat! Absoluut niet voor de hand liggend, maar het werkt fantastisch. Black Thought laat wederom horen dat hij tot de allerbeste rappers gerekend mag worden, en met ?uest Love achter de drums kan het bijna niet mis gaan Het is en blijft Hiphop, maar de grenzen worden al zo'n 20 jaar opgerekt door deze groep, die het zeker verdient een nieuwe schare luisteraars aan zich te binden.

De vrouwelijke singer/songwriter Fotso is een dame met vele talenten. Zo won ze in thuisland Kameroen prijzen voor stand up comedy en fotografie. Van comedy is geen sprake op debuut Kwegne waarop ze haar gitaarspel en opvallend krachtige vocalen leent aan bezwerende nummers die vaak rusten op een enkele riff. Met enkele zeer effectieve toevoegingen van percussie is de afwisseling gewaarborgd en blijft dit debuut boeien van begin tot eind.

In 2008 begonnen ze met naspelen van zigeunermuziek uit films als Black Cat, White Cat. De tien vrienden van het Nederlandse Klavan Gadje sloten zich een tijdje op in de studio van dEUS om zich toe te leggen op hun eigen stijl. Er werden eigen teksten geschreven, Nederlandstalig, en optredens kwamen. Veel festivals, Oerol bijvoorbeeld. Nu is er het debuut. Een dampend, swingend geheel, uitstekend voor feesten. Om te blussen hun brandweerauto uit 1971. Kan niet meer foutgaan.

Regie: Benoit Jacquet
Films met Isabelle Huppert in de hoofdrol zijn bijna een garantie voor kwaliteit. Denk aan La Pianiste van Michael Haneke, Madame Bovary natuurlijk en recentelijk nog de krankzinnige film Home. Ook in Villa Amalia speelt ze een lichtelijk gestoorde vrouw die een glansrijke carrière heeft als componiste en pianiste, maar desondanks niet echt gelukkig is met haar leven met ‘fan’ Thomas. Als ze plotseling haar oude jeugdvriend Georges tegenkomt besluit ze hem te volgen naar zijn buitenhuis in Bretagne. Echter voor een nieuwe romance in haar leven is geen plaats. Wel wil ze resoluut breken met haar verleden en besluit alle schepen zorgvuldig achter haar te verbranden en letterlijk te verdwijnen naar een klein Italiaans eiland bij Sicilië. Daar ontdekt ze een leegstaande villa met een oneindig uitzicht op zee. Benoit speelt nadrukkelijk met de het gegeven echtscheiding. Door het feitelijk sterk te overdrijven wordt nog beter duidelijk wat dat met mensen doet. Voor Anne werkt het als een bevrijding. Alsof ze door een soort geluidsbarrière is gegaan.

Ska op z’n Cubaans, je moet er maar opkomen. In ons land waren ze enkele jaren terug voor het eerst te horen op het Oerol festival. Een internationaal gezelschap met lekker veel blazers, twee heerlijk beweeglijke frontmannen en de vrolijkste muziek die ik in tijden had gehoord. Op hun derde plaat hebben ze ook de Cumbia ontdekt. Het super aanstekelijke Cumbia Del Monte (origineel van: Pedro Laza Y Sus Pelayeros) is daar een goed voorbeeld van. Ook andere standards als Lupita, Pachito E Che (o.a. Perez Prado) en Piel Canela (Bobby Capo) werden van een passend jasje voorzien. De fruitige mix van stijlen, het ongekende spelplezier en de fraaie arrangementen zijn zowel live als op de plaat zeer geslaagd te noemen. Het heeft de groep veel optredens bezorgd en meer dan een miljoen website-hits. Heb je een hart voor goede latin met historisch perspectief zonder dat het een eenheidsworst wordt, dan ben je bij Ska Cubano aan het juiste adres. Cool en hot tegelijk.

De Brazilië kenners van het Far Out label doken in de psychedelische archieven en kwamen te voorschijn met een zeer divers menu. De folk-samba van Jose Mauro’s enige LP uit 1970 blijkt verplichte kost voor Caetano Veloso liefhebbers en de mysterieuze lo-fi bossa nova van Custom Blue schreeuwt om meer. De compilatie voert via werk van Azymuth naar de tegenwoordige tijd en meer dance-georienteerd werk van Rabotnik en Binario. Fraai overzicht van een onderbelicht sub-genre.

Nadat de oorlog om de afgescheiden provincie Biafra in 1970 was afgelopen konden de Nigerianen weer ongestoord aan de muziek. De jongere generatie keek daarbij naar wat in het westen was gebeurd, met zijn summer of love, hippies en funky koele psychedelische gitaarmuziek. Die kreeg onvermijdelijk een Nigeriaanse twist, zodat een intrigerend amalgaam ontstond. Op deze 32 tracks van deze dubbelaar, met bands als The Funkees, The Identicals en The Semi Colon, swingt het dan ook op zijn Afrikaans hip, geheel in het verlengde van de eerder door Soundway uitgebrachte compilaties uit het land. Vooral de gitaristen gaan totaal uit het dak, maar vlak ook de farfisa-orgeltjes niet uit, of de uit hun collectieve daken gaande trommelaars. Rauw en spontaan, je ziet de vloeistofdia’s pulseren, terwijl je gewoon moet dansen, weet je wel. Groovy!

Het lijkt ongelofelijk maar Forging The Land Of Thousand Lakes is pas de eerste dvd-release in het twintigjarige bestaan van Amorphis. De Rammstein van de Finse doomrockgroepen pakt daarom gelijk maar ook uit met twee schijven waarop twee concerten zijn te vinden. Het langste is een registratie van een optreden in thuishaven Oulu uit 2009 en de tweede een kort optreden tijdens het Summer Breeze Open Air Germany 2009. Logischerwijs ligt de nadruk van de setlist op songs van het laatstverschenen studioalbum Skyforger maar er komen songs voorbij uit elke periode van de band. Vervelend is wel dat er nogal wat songs dubbelen tijdens beide optredens, waarom niet een ouder concert op de dvd geslingerd? Ook is het geluid verdacht clean, ik denk dat er wel wat aan gesleuteld is maar dat stort nergens. Vooral de toetsen komen goed naar voren en dat geeft meerwaarde. Waar dat ook het geval is, is in de zang die midden in een zin kan overslaan van clean naar grunt naar clean, zeer indrukwekkend. Amorphis is haar brute roots meer trouw gebleven dan mededoomers als Anathema en Paradise Lost en laat dat goed zien en vooral horen op Forging The Land Of Thousand Lakes. Alleen: waarom als bonus een interview uit 1997 en dan ook nog in het Fins? Wellicht om te laten zien dat de Amorphis knapen toen nog echte broekjes waren die geen vlieg kwaad deden. En dat is nu wel anders!

Precies vier jaar na A Twist In The Myth kunnen we ons weer verblijden met een nieuw album van deze Duitse metalperfectionisten. Het viertal heeft zich de kritieken op de laatste twee albums schijnbaar aangetrokken want na het hyperbombastische A Night At The Opera en het moderne A Twist In The Myth keren ze met dit negende studioalbum weer terug naar de overwegend harde stijl van weleer. Maar dan uiteraard wel in een eigentijdse monsterproductie; geluidstechnisch hun beste tot dusver. De band werkte voor dit bijzonder gevarieerde album voor het eerst samen met een heus orkest en het resultaat is indrukwekkend zoals te horen in opener Sacred Worlds en het afsluitende Wheel Of Time. Daartussen worden we getrakteerd op furieuze trashmetal (Tanelorn (Into The Void)), melodieuze speedmetal (Ride Into Obsession, A Voice In The Dark), folkballads (Curse My Name, War Of The Thrones) en epische powermetal (Road Of No Release, Valkyries, Control The Divine). Dat de groep met de meeste songs het niveau van hun meesterwerk Nightfall In Middle-Earth weet te evenaren zegt genoeg.

Wanneer je How To Destroy Angels opzet dan hoor je het meteen: dit is een project van Trent Reznor. De duistere beats, de vervormde geluiden en het industriele geluid doen denken aan zijn meer ingetogen werk van Nine Inch Nails, met name het album The Fragile. Het grote verschil is dat de vocalen ditmaal niet alleen van hemzelf zijn, maar hoofdzakelijk van zijn vrouw Mariqueen Maandig. Dit biedt wel iets extra's, want nooit eerder was Reznors muziek zo sexy. Zes nummers is niet veel, maar het is wel om de vingers bij af te likken. Schreeuw met me mee: "Ik wil meer!"

The Final Frontier is het vijftiende album van Iron Maiden en het vierde sinds de band weer in de klassieke bezetting is. Wat opvalt is dat de band de ontwikkeling die het met de voorgangers inzette verder verbreedt . Brave New World zette de toon met lange nummers en donkere teksten, Dance Of Death was weliswaar wat gekunsteld maar geldt op de lange termijn toch als een prima plaat. A Matter Of Life And Death had het beste van die twee platen en openbaarde zich vooral na enkele draaibeurten. Ook het nieuwe album zet die lijn voort, The Final Frontier moet je vaker draaien om tot je door te laten dringen. Vrijwel alle nummers klokken ruim over de zeven minuten en het afsluitende When The Wind Blows gaat zelfs over de elf minutengrens heen. Lange stukken betekenen bij Maiden over het algemeen veel tempo- en maatwisselingen en daarom is het waarschijnlijk dat de eerste beluistering je naar adem doet happen. De band is voor de opnames van het album naar de beroemde Compass Studio op de Bahama’s uitgeweken en deze studio droeg eerder zorg voor het geluid van Powerslave en Piece Of Mind. Daar voelde Maiden zich meteen thuis (volgens Dickinson was er sinds 1983 niets veranderd) en dat komt de sfeer van de plaat alleen maar ten goede.

Er zijn aardig wat jaartjes vooraf gegaan aan dit debuutalbum van My Favourite Scar. Gedurende deze tijd heeft de band geïnteresseerden op hoge frequentie op de hoogte gehouden van zijn ontwikkelingen via de bekende sociale netwerken. Alle inspanningen resulteren in een uiterst vriendelijk klinkend geheel. Zanger Jay neemt met afwisselend melodieuze en zwaarmoedige zanglijnen de hoofdrol voor zijn rekening. De rest van de band zorgt voor simpele, duidelijke riffs, stuwend drumwerk en een dosis bombast om de boel op gezette tijden dicht te smeren. Kort gezegd toegankelijke metal met een rockrandje. De invloed van Rammstein is onmiskenbaar, hoewel de band een stuk bassiger klinkt, maar ook de melancholiek van de latere Drowning Pool is er in terug te horen. In z’n geheel een vrij onnederlands klinkende plaat, waar de liefhebber van ‘easy going’ melancholische metal zich best eens in zou kunnen vinden.

Toetsenman Tony Kaye, Billy Sherwood en zanger Bobby Kimball bedachten dat uit de klinkers en medeklinkers van de namen van hun vroegere werkgevers, Yes en Toto, een nieuwe groepsnaam kan worden samengesteld: Yoso. Hun eerste plaat klinkt ook echt als Yoso: geen Yes, geen Toto maar ergens daar tussen in. Middle of the road symfo voor adults of zoiets. Dus: geen gefragmenteerde epics maar relatief korte nummers met kop en staart. Een beetje zoals Asia uit de beginperiode. Van de twaalf nummers op het veelbelovende Elements springen vooral opener Yoso, The New Revolution, Come This Far en sluitstuk Return To Yesterday er tussenuit. Aan de eerste oplage is een bonusschijfje met live-uitvoeringen van Yes- en Toto-klassiekers toegevoegd. Zeer de moeite waard, alleen al vanwege het basspel van Sherwood.

Vladimir Ashkenazy vervolgt zijn veelgeprezen opname van Das Wohltemperierte Klavier met de zes Partitas die Bach in 1731 publiceerde als Clavier-Übung voor ‘muziekliefhebbers’. Eenvoudig zijn de preludes, allemandes, sarabandes en fuga’s echter allerminst, al zijn ze een stuk frivoler dan de preludes en fuga’s van Das Wohltemperierte Klavier – de opening van de vijfde Partita is daarvan een overtuigend bewijs. Ashkenazy speelt ze met grote autoriteit op een moderne Steinway en benut daarbij optimaal het rijkere palet dat de vleugel biedt. Eenmaal luisteren naar Ashkenazy’s delicate benadering van de tweede Partita zal zelfs de grootste purist daarvan overtuigen.

In de laatste twee decennia (1720-1741) van zijn leven schreef Antonio Vivaldi 39 concerten voor fagot. In die tijd waren met name de fluit en blokflut in zwang. De fagot was een relatief onbekend muziekinstrument, slechts aan een paar hoven zoals dat van Mantua zijn fagotspelers voor handen. Op deze cd staan zeven briljante concerten. Zoals het RV 471.concert, waarbij Vivaldi een aria uit Griselda als opening van dit werk gebruikt. In het boekje staat uitgebreide informatie van de hier uitgevoerde werken. Sergio Azzolini is gespecialiseerd in Vivaldi en zijn tijdgenoten. Hij levert een prachtige serie concerten af, die met zorg en toewijding worden uitgevoerd. Zeven concerten op een rij hoeft niet eens te vervelen.

In de laatste twee decennia (1720-1741) van zijn leven schreef Antonio Vivaldi 39 concerten voor fagot. In die tijd waren met name de fluit en blokflut in zwang. De fagot was een relatief onbekend muziekinstrument, slechts aan een paar hoven, zoals van Mantua zijn fagotspelers voor handen. Op deze cd staan zeven briljante concerten. Zoals het RV 471.concert, waarbij Vivaldi een aria uit Griselda als opening van dit werk gebruikt. In het boekje staat uitgebreide informatie van de hier uitgevoerde werken. Sergio Azzolini is gespecialiseerd in Vivaldi en zijn tijdgenoten. Hij levert een prachtige serie concerten af, die met zorg en toewijding worden uitgevoerd. Zeven concerten op een rij hoeft niet eens te vervelen.

Dit jaar is het honderd jaar geleden dat componist, pianist en leraar Wolfgang Wijdeveld (1910-1985) werd geboren. Ton Hartsuiker – leerling van het eerste uur – brengt een hommage aan zijn leermeester door een gevarieerd kamermuziekprogramma, zoals de sonate voor viool en piano, een werk voor piano vierhandig en sonate voor twee violen en piano. Allemaal frisse krachtige werken met genoeg swung en temperament. Op het vocale vlak maken we kennis met Julia Bronkhost die acht van de tien Zuid-Afrikaanse liederen op voortreffelijke wijze zingt. Op het einde van de cd verrast zij ons met drie gedichten van Walt Withman met een geheel eigen stemgeluid, die in contrast zijn met de andere liederen. In een tijd waarin zijn collega’s naar Frankrijk keken, kwam hij met een eigen geluid dat niet breed in onze geschiedenis post heeft gevat.

Het Cleveland Orchestra behoort al decennia tot de beste van Noord-Amerika en maakt die reputatie waar in een concertprogramma met louter Wagner onder leiding van Franz Welser-Möst. De ouvertures uit Rienzi, Die Meistersinger en vooral Lohengrin worden voorbeeldig verklankt en de Prelude en Liebestod uit Tristan und Isolde krijgen precies de juiste onderhuidse spanning mee. De Walkürenritt wordt ietwat routineus gespeeld, maar daartegenover staat de prachtig klein gehouden orkestklank van de Wesendonck-Lieder, waarin sopraan Measha Brueggergosman elke tekstnuance blootlegt.

De Cubaanse pianist Jorge Bolet (1914-1990) maakte al op jonge leeftijd zijn debuut in New York en is vergeleken met de legendarische Rubinstein, al waren zijn recitals wisselvalliger. In de jaren zeventig tekende Bolet bij Decca en maakte voor dit vermaarde label tientallen platen, waarvan momenteel slechts enkele leverbaar zijn. Gelukkig heeft Newton Classics zich over deze meesterpianist ontfermd, zodat we weer kunnen genieten van twee cd’s met opnames uit de late jaren tachtig met de twee pianoconcerten van Chopin – waarbij Bolet zeer adequaat begeleid wordt door Charles Dutoit en het Orchestre Symphonique de Montréal – en een solorecital met vier ballades en vooral de Fantaisie opus 49. Onbegrijpelijk dat Decca deze opnames uit haar eigen catalogus heeft gestoten.

Dankzij een optreden bij Lennette van Dongen kreeg Nederland ook oog en oor voor deze in Brussel geboren Belgische contratenor. Dominique Corbiau is opgegroeid in de wereld van de klassieke muziek, in het bijzonder die van de vocale barok. Doordat hij zich verder ontwikkelde richtte hij zijn blik op een breder gebied - hij was actief op een aantal soundtracks. Op zijn elpee Memoria, die al twee jaar geleden is uitgekomen, kiest Corbiau voor de romantiek. En dat doet hij op indrukwekkende wijze.

De vorig jaar overleden Alicia de Larrocha was een van de grootste Spaanse pianistes van haar tijd, en schitterde bovenal in het werk van drie van haar landgenoten: Albéniz, Granados en Manuel de Falla. Op deze door Newton Classics uit het archief van Decca geredde cd vinden we werken van de laatste. Hij liet zich sterk beïnvloeden door Spaanse volksmuziek, zoals duidelijk te horen is in de Cuatro piezas espanoles. El amor brujo en El sombrero de tres picos kennen we vooral als vernuftig georkestreerde balletmuziek, maar ook de pianoversies zijn zeer overtuigend. Ronduit verrassend is de in opdracht van Arthur Rubinstein geschreven Fantasia Baetica, waarin De Falla de piano vooral percussief laat klinken.

Naast vocale composities heeft de piano en viola spelende Benjamin Britten ook kamermuziek nagelaten. Het tienjarige Emporer Quartet laat ons op voortreffelijke wijze hiervan genieten. Het album opent met het Tweede Strijkkwartet, dat kort na zijn doorbraak met Pieter Grimes werd geschreven. Dit krachtige werk verwijst in de finale naar Grimes en heeft een vleugje Henry Purcell, wiens muziek Britten zeer tot de verbeelding sprak. Three Divertimenti bestaat uit mooie sfeerbeelden. Fris en vol jeugdig optimisme is de nog nooit opgenomen Miniature Suite. Het album wordt besloten met het Eerste Strijkkwartet (op latere leeftijd afgemaakt) waarin de achttienjarige muziekstudent op zoek is – geflankeerd door twee totaal verschillende compositieleraren – naar zijn eigen stijl. Voor liefhebbers van Britten om van te smullen.

Tenor Peter Pears selecteerde de teksten die Benjamin Britten van noten voorzag, waarna ze samen de liederen vertolkten. Een aantal van deze teksten gebruikte Britten voor baritons als Dietrich Fischer-Dieskau (Songs and Proverbs of William Blak) en John Shirley-Quirk (Tit for Tat). Bij de première werden de baritons door Britten begeleid. In genoemde liederenseries komt met name de donkere lage stem aan bod. Daarnaast is voor de pianist een virtuoze rol weggelegd. Dit programma wordt omgeven door een aantal bekende en humoristische liederen zoals I wonder as I wander, Greensleeves en de komische vertolking van The Crocodile en The Deaf Woman’s Courtship. Finley en Drake zijn als broers, perfect op elkaar ingespeeld om de liederen optimaal in grote schoonheid af te leveren.

Charles Henri Valentin Morhange beter bekend als Charles-Valentin Alkan (hij gebruikte de voornaam van zijn vader als achternaam), stelde dat als je Chopin wilt overtreffen je zelf moet componeren. Een jaar na de cello sonate van zijn vriend en generatiegenoot Chopin, componeert Alkan zijn versie. Het is een virtuoos werk, waarin – net als bij Chopin – de rol van piano en cello evenwichtig zijn verdeeld . Alkan staat bekend om zijn moeilijke muziek, maar in dit werk laat hij zich van zijn meest directe kant zien. Met de keuze voor de cello sonates van Alkan en Chopin hebben de voortreffelijk spelende Alban Gerhards en Steve Osborne de hoogtepunten van dit genre uit de negentiende eeuw voor hun rekening genomen. Voor de liefhebber een aanrader.

Met de hulp van een Russische ambtenaar weet de Joodse Pool Mieczyslaw Weinberg (1919-1996) aan de nazi’s te ontkomen. Bij wijze van dank draagt hij zijn Eerste Symfonie aan het Rode Leger op. Ongeveer veertig minuten lang kan de luisteraar genieten van ontspannen dynamische muziek met een knipoog naar zijn grote idool. Shostakovich is zo onder de indruk van deze Symfonie dat hij Weinberg naar Moskou haalt. De componisten passen het vier ogen principe toe, waarbij ze ook elkaar inspireren tot aansprekende composities. Met een strijkorkest kan Weinberg uitstekend zijn gevoelens uitdrukken. De Zevende Symfonie is daar een uitstekend voorbeeld van. Een klavecimbel is eraan toegevoegd, zodat het soms op een concerto grosso lijkt. Onterecht is Weinbergs muziek, hier voortreffelijk gespeeld, voor velen nog onbekend.

De veelzijdige Britse zangeres Susan Gritton is begiftigd met een prachtige stem. Op deze cd schittert zij in een op een top Engels programma met liederen van Benjamin Britten, Gerald Finzi en Frederick Delius, die zij in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw componeerden. Dies natalis – bestaande uit teksten van Thomas Traherne – gaat over nieuw leven. Gritton geeft een ingetogen en vreugdevolle vertolking. Naast een mooie Les Illuminations worden wij getrakteerd op Britten’s jeugdwerk Quatre Chansons francaises. Dit werk werd pas na zijn overlijden voor het eerst uitgevoerd. Gritton’s opname van A Late Lark van Delius is de eerste opname voor een sopraan. Ondanks het sombere thema biedt Gritton een prachtige vertolking met een zeer goed en zorgvuldige begeleiding van het orkest.

Hedendaagse korale muziek laat zich nog altijd veelvuldig inspireren door oude Christelijke tradities. Karl Jenkins is één van de meest uitgevoerde hedendaagse componisten en nog velen anderen zullen zijn werk onbewust kennen uit films en dergelijke. De werken op het huidige album zijn evenwel bedoeld als op zichzelf staande klassieke composities. Opmerkelijk aan deze cd is dat op 11 juli 2010 de wereldpremière van Gloria plaatsvond in de Royal Albert Hall, uitgevoerd door The Really Big Chorus. Direct daarna was dit album reeds te koop, terwijl het hier de eerste opnames betreft die de National Youth Choir of Great Britain en de London Symphony Orchestra (onder leiding van Jenkins zelf) laten horen. Deze ongebruikelijk samenloop maakt dat de Christelijke hymnes die aanzetten tot deze werken in bijzonder moderne vorm worden gepresenteerd. Volstrekt volgens Jenkins aard krijgt Gloria wereldlijke elementen mee door gebruik te maken van teksten uit diverse religieuze en culturele tradities. Ook in de bezetting zelf zijn accenten daarvan terug te vinden. Jenkins klassieke werken zijn zwaar getekend door het plichtmatige cinematografisch melodrama dat uit ander werk bekend is. Dat zorgt er in dit geval voor dat de huidige koralen uiterst toegankelijk en meeslepend zijn. Alle lof die hem ten deel valt, is dan ook volledig terecht, hoewel de vernieuwing misschien slechts kan worden gezocht in zijn idiosyncratische metafysica en de feilloze expressie van emoties. Gloria en Te Deum zijn prachtige, dromerige luistercomposities met onderliggende diepgang en creatieve grootsheid.

Begin jaren zestig werd het oeuvre van de veelzijdige Pools componist Penderecki gekenmerkt door een extreem modernistische stijl. Eind jaren zeventig verandert hij zijn stijl in een meer romantische benadering. Het eerste vioolconcert is één van de eerste werken die hij in deze stijl schreef. Penderecki de dirigent weet de Poolse musici tot een sublieme uitvoering van dit werk te inspireren. Dertig jaar later schrijft hij zijn hoornconcert ‘Winterreis’. Het is een verwijzing naar de Jaargetijden van Vivaldi en zijn jeugdherinneringen. Na een rustige introductie smelten de solist en drie andere hoornisten in een Rondo samen om in het winterse landschap op jacht te gaan. Een mooi werk, dat ook zeer interessant is voor zij nog geen kennis hebben gemaakt met Penderecki.

Viktor Kalabis (1923-2006) is één van de bekendste Tsjechische componisten in de tweede helft van de vorige eeuw. Hij wilde graag bij Martinu studeren, maar dat werd door politieke ontwikkelingen verhinderd. Zijn boeiende en bewogen strijkkwartetten (zeven stuks geschreven tussen 1949 en 1993) zijn minder bekend dan andere composities. Het Eerste Strijkkwartet werd nooit uitgegeven. Het Tweede kwartet trekt internationale belangstelling, met zijn Derde slaat hij een nieuwe weg in. De Vierde is geheel gewijd aan Bach, terwijl in zijn Vijfde Strijkkwartet Joodse thema’s worden vertolkt. De zesde eert zijn grote voorbeeld Martinu en de zevende de Tsjechische volksmuziek. De twee strijkkwartetten laten ons met veel passie en liefde kennis maken met dit onderdeel van Kalabis werk.

In Itapu komen twee fascinaties van Philip Glass naar voren Een grote bouwwerk zoals een grote Dam op de grens van Brazilië en Paraguay en etnische minderheden zoals de Gurani Indianen. In de mythische taal van de de Gurani beschrijft Glass het machtige bouwwerk. Velen zijn bekend met de opname van Robert Shaw met het Atlanta Symphony Orchestra. Deze cd bevat de compactere intrigerende versie van Los Angeles Mater Chorale met een uitstekend orkest onder leiding van Grant Gershon. Bijzonder fraai zijn de drie a cappella werken, waarin nog eens wordt aangetoond dat Glass een uitstekende leverancier van koorwerken is. Voor de liefhebbers een opname die niet in de collectie mag ontbreken.

De Joods-Italiaanse componist en violist Salomone Rossi (1570-1630) vertoeft een groot deel van zijn leven aan het hof van Mantua waar grote tijdgenoten als Monteverdi werken. Rossi is met name bekend van de instrumentale werken, waarbij hij al bezig is om vanuit de Renaissance naar de vroege Barok over te springen. Hij experimenteert met de sonate en is daarbij zijn tijd ver vooruit. Op deze cd staan een aantal prachtige instrumentale werken uit diverse perioden voorzien van een vurige aanstekelijke fluit. Om zijn schepper te danken en zijn Joodse stadsgenoten te charmeren, voorziet hij Hebreeuwse schriftteksten van muziek. De zangers uit Israël en het orkest uit Zwitserland presenteren een afwisselend programma die van hoge kwaliteit is. Een album dat – zeker gelet op het Joodse aspect – zeer de moeite waard is. Van harte aanbevolen!

Eén van de pareltjes van de Nederlandse koormuziek met internationale uitstraling is het Groot Omroepkoor. Een veelzijdig groot professioneel koor, dat nauwelijks een gelijke in haar soort kent. Het programma bestaat uit twee werken van de Schotse componist James MacMillan. Sun-Dogs is een recent a capella werk, dat door het koor schitterend wordt uitvoert. MacMillan laat het koor niet alleen zingen maar ook fluisteren en zuchten. MacMillan heeft Visitatio Sepulchri voor orkest en koor bewerkt. Een groots theatraal werk onder leiding van de componist, vanaf komend seizoen gastdirigent van Radio Kamer Filharmonie . Een uniek met veel zorg tot stand gebracht mystiek klanklandschap, dat elke liefhebber van dit genre zal weten te raken.

De alom gerespecteerde en gedecoreerde Jessye Norma (1945) begon haar carrière als sopraan in een kerkkoor, inmiddels heeft zij haar grenzen behoorlijk verlegd. In een boeiend programma reist zij van Afrika (waar de Spiritual werd geboren) naar Berlijn (Weil) en Parijs (Bizet en Poulenc) om aandacht te besteden aan instituten als Nina, Lena, Ella, Odetta, Monk en The Duke. Norman toont aan dat haar stem vele stemmingen moeiteloos aankan. Ze kan verstillen in I want two wings en menig jazzzangeres naar de kroon kan steken (Solitude). De reis eindigt in een spiritueel When the Saints go marching in. Op deze twee cd’s geeft de live zingende Norman weer eens blijk van haar uitzonderlijke begaafdheid. Liefhebbers mogen dit absoluut niet missen.

Tussen de twee Symfonieën van William Walton (1902-1983) ligt 25 jaar. De Tweede Symfonie, vijftig jaar geleden gecomponeerd, werd aanvankelijk niet zo goed ontvangen. Gaandeweg zagen de critici in, dat de componist van ondermeer Belshazzar’s Feast, op meesterlijke wijze zijn eigen stijl heeft ingebracht. De Eerste Symfonie is een op en top Engels werk met een ingetogen start om te eindigen in een zonnige schets, alsof een wolk is opgelicht. De oorzaak ligt in een nieuwe liefde. In het laatste deel klinkt een vleugje Elgar door. Het Orchestre National de Lille met veteraan Owen Arwell Hughes levert een sprankelende en gedegen opname van hoogstaande kwaliteit af. Voor de liefhebbers van Engelse orkestwerken een absolute aanrader.

Naast Sjostakovitsj en Prokofiev is Nikolaj Mjaskovsky één van de grote Soviet- componisten. Mjaskovsky is ondanks zijn 27 symfonieën en 13 strijkkwartetten nauwelijks in het westen bekend. Net als zijn collega’s had de teruggetrokken componist veel last van het regiem. Zijn muziekstijl laat zich omschrijven als minder avontuurlijk als Prokofiev en meer Duits dan Sjostakovitsj. Het dertiende strijkkwartet geldt als één van zijn meesterwerken waarin hij in energieke stijl de muzikale grootsheid van grote tijden etaleert. Het eerste strijkkwartet is een donker getint, ietwat jazzy werk waarin Mjaskovsky zijn eigen koers kan volgen. Het jonge Franse Renoir Quartet speelt de prachtige werken met het juiste gevoel en enthousiasme. Een mooie opname om kennis te maken met deze vergreten meester.

Al meer dan vijftig jaar is Eino Tamberg (1930) een belangrijke muzikale factor in Estland. Door zijn Concerto grosso (de naam dekt niet de vlag) brak hij eind jaren vijftig door om daarmee de weg vrij te maken voor collega’s als Arvo Pärt en Veljo Tormis. In Symphonic Dances zijn volksmelodieën verwerkt. Tamberg schrijft beide werken in hetzelfde idioom en maakt daarbij gebruik van – ten tijde van Stalin verboden - blaasinstrumenten zoals de saxofoon. Zijn muziek is melodieus en wars van enige conventie. De Joanna Tentata Suite is een voorbeeld van Tamberg’s betrokkenheid voor het theater. Met deze uitstekende opnamen van het Residentie Orkest, laat Järvi ons van de muzikale rijkdom van zijn land genieten.

Na tien jaar pianowerken componeren, richt Robert Schumann zich op het vocale genre. Als gevolg van maatschappelijk en politieke ontwikkelingen (de vorming van één Duitsland) raken de mannenkoren in zwang. Schumann is met een koor verbonden, waar hij zijn werken uittest en perfectioneert. Het programma begint met zes Liederen opus 33 op teksten van befaamde dichters. Gelijk laten de leden van de Neue Detmolder Liedertafel horen, dat het samen zingen diep in de genen zit. Heel fraai zijn de vijf Jachtliederen met begeleiding van jachthoorns. Het programma wordt afgesloten met Ritornelle, waarin Schuman diverse canon technieken hanteert. Deze heruitgave (de opname stamt uit 2004) is zeer de moeite waard, in het bijzonder voor de liefhebbers van a capella koorwerken.

De moeilijke 24 Caprices voor viool solo van Nicolo Paganini zijn een toonbeeld van complexiteit. De Duivelsvirtuoos Paganini maakte van muziek abstracte kunst en vergrootte met zijn werk het timbre van de viool. De flexibiliteit van zijn viooltechniek vergroot het niveau van zijn composities naar een niveau wat voor weinigen is weggelegd. De Hongaarse violist Mate Szücs weet er onder meer met cellist Laszlo Fenyo enigszins raad mee. Deze muziek is bedoeld voor de ontdekker van techniek, interesse en complexe muzikaliteit. Toch is Paganini een onmisbare schakel geweest in de geschiedenis van de viool. Zijn werk inspireerde latere componisten, bijvoorbeeld Liszt. Een geslaagde opname, echter geduld met de muziek is vereist!

De jonge en op vele concoursen onderscheiden Belgische pianist Liebrecht Vanbeckevoort debuteerde in 2008 met een goed ontvangen album met werken van Mendelssohn. Op zijn nieuwe cd concentreert hij zich op Robert Schumann, waarbij hij zich niet beperkt tot de veelgespeelde miniatuurtjes (Kinderszenen), maar ook voor de minder bekende eerste pianosonate koos. Vanbeckevoorts no-nonsense benadering werkt wonderwel in dit romantische repertoire, dat zo wars van elke vorm van effectbejag of sentimentaliteit buitengewoon fris klinkt.

De veelzijdige Robert Ward (1917) is aan deze kant van de oceaan nauwelijks bekend. Begin jaren veertig begon hij te componeren in een melodieuze eenvoudige stijl (First Symphony). Hij maakt een carrière in het Amerikaanse leger (waar hij ondermeer voor harmonieorkest componeert), om daarna belangwekkende functies in het muziek onderwijs te vervullen. Ook produceert hij een groot aantal werken waaronder negen opera’s. Op deze cd maken we vooral kennis met zijn kamermuziek, zoals twee kwintetten een en nonet. In het hobokwintet (2005) is nog altijd de melodieuze eenvoudige stijl met krachtige passages terug te vinden. Dit album biedt een mooie gelegenheid om met Ward kennis te maken. In het boekje vertelt hij zelf over de ontstaansgeschiedenis van de uitstekend uitgevoerde werken.

“Dit is het beste album dat we tot nu toe hebben gemaakt.” Zo’n statement maakt op z’n minst nieuwsgierig. Het zesde album van deze Engelse country-folk-psychedelica-band was dan ook, na het vertrek van gitarist Bill Ryder-Jones en een uitgebracht greatest hits album, een mooi moment voor een fris en positief begin. Desondanks zijn de thema’s van Butterfly House wat duister, zoals het verliezen van onschuld (Roving Jewel). De nummers zijn geschreven in landelijke boerderijtjes, wat terug te horen is aan bijvoorbeeld Walking In The Winter. Het hele album kabbelt heerlijk voort als een rustig stromend, ietwat spookachtig beekje. Enige keerzijde is misschien dat er hierdoor geen echte uitschieters op Butterfly House staan. Erg is dat niet, want zodra je je ogen dicht doet, zie je jezelf liggen op een grasveld tijdens een zomers muziekfestival. Naast The Coral staan The Byrds en Love op het programma. Alsof het altijd eind jaren zestig is gebleven.

Fans van Terry Giliam zullen verheugd zijn dat hij zijn Don Quixote project van de plank heeft gehaald. Dit eerder gestrande project, zoals vastgelegd in de geweldige documentaire Lost In La Mancha, zou volgens de huidige planning in 2011 in de bioscoop moeten geraken. We wachten af. Voorlopig is hier eerst The Imaginarium Of Doctor Parnassus. Deze film zal waarschijnlijk vooral de geschiedenis ingaan als de laatste film waar Heath Ledger aan mee werkte voordat hij, 29 jaar oud, overleed. Met wat aanpassingen in het script en de welwillende medewerking van Ledgers' vrienden Johnny Depp, Jude Law en Collin Farrell kon Gilliam, die het project al bijna had afgeschreven, de film afmaken. Het resultaat ziet er, zoals Gilliam mag worden verwacht, oogverblindend uit. De ene na de andere visuele vondst dendert over het beeldscherm. Het verhaal, dr. Parnassus moet 5 zielen zin te winnen om zijn dochter uit handen van de duibvel te houden, is een kapstok voor Gilliams' pleidooi voor een grotere plaats voor fantasie en verbeelding in de grauwe werkelijkheid. Dat het met de verbeelding van Gilliam wel goed zit bewijst hij andermaal met deze visuele achtbaan.

Achter Plan B gaat de Britse Ben Drew schuil die voorheen iets meer in de hiphop hoek opereerde. Maar met dit album maakt hij een draai naar de Motown sound in de mix met hiphop, pop en r&b. Denk aan het werk van Raphael Saadiq, Ryan Shaw en de bombastische retro sound van Mark Ronson. Maar soms klinkt Ben Drew als een milde versie van de Streets. Bij deze editie zit ook een bonus cd met een paar live opnamen en remixen van o.a. Pendulum en Shy FX.