Met This Is War viert 30 Seconds To Mars haar tienjarige bestaan. Het mag dan in al die jaren slechts het derde album zijn, na het grote succes van A Beautiful Lie is het er wel een waar velen naar uikeken. Er ging echter heel wat aan de release vooraf, een forse ruzie met de platenmaatschappij leverde de nodige vertraging op. De band wilde na het megasucces een lucratieve nieuwe deal tekenen, maar kreeg vervolgens een claim van dertig miljoen aan de broek, want EMI rekende op een nieuwe plaat. Met This Is War keert de band terug naar het geluid van het debuut. Met invloeden uit de new wave, gothic en grunge weet de band rond acteur Jared Leto een eigenzinnig geluid te creeeren. Voor de hoes voreg de band aan de fans foto’s in te sturen en tweeduizend daarvan werden geselecteerd voor de tweeduizend verschillende hoezen die het album heeft.

The Album Leaf maakt met A Chorus of Storytellers alweer det vijfde album in het twaalfjarig bestaan van dit muziekproject rondom Jimmy LaValle. De ontspannen postrock van The Album Leaf vindt een goed thuis op het vermaarde Sub Pop label. Hun muziek beweegt zich tussen ambient soundscapes op getemperde beats en popsongs. Kenners herkennen ongetwijfeld het geluid van het debuut van Engineers, hoewel deze Britten meer leunden op vocalen en pop. The Album Leaf heeft ruim de tijd gehad te rijpen. Daardoor kan de luisteraar de wat ongeïnspireerde, langzame start van A Chorus of Storytellers gemakkelijker door de vingers zien. Naarmate het album vordert, wordt dat geduld beloond. De composities krijgen meer expressie en de vlakke saaiheid in de dynamiek smelt weg. Hoewel de Mexicaanse grens nabij is, blijft de muziek van The Album Leaf ietwat onderkoeld. Dat maakt ook de geschiktheid voor toepassingen onder beeld. Een echt verhaal vertelt de muziek niet, maar de herhalende patronen doen denken aan een soundtrack. Daarmee is de titel treffend te noemen. Zoals echter vaak met soundtracks moet van moment tot moment worden geleefd. A Chorus of Storytellers kent diverse, atmosferische hoogtepuntjes, maar weet ondanks uitblijvende verveling ook niet geheel te overtuigen als luisterplaat.

Fall Be Kind bevat een vijftal songs die Animal Collective schreef ten tijde van hun laatste meesterzet Merriweather Post Pavillion maar niet binnen de context van dat album pasten. Wat niet wil zeggen dat ze kwalitatief minder zijn. Sterker nog, deze songs behoren tot het meest aansprekende werk dat deze muziekvernieuwers tot dusver hebben opgenomen. Opener Graze barst na een zweverig symfonische aanloop los in een opgewekt folkdansje met verrassende samples van de Roemeense panfluitist Gheorghe Zamfir. Met het bijzonder fraaie What Would I Want? Sky heeft de groep ook nog een primeur, het is namelijk de eerste keer dat de erfgenamen van Jerry Garcia toestemming hebben verleend aan een artiest om een Grateful Dead -sample (uit Unbroken Chain) te gebruiken. Het korte Bleed, het fantastisch bedwelmende On A Highway en I Think I Can tonen de meer ingetogen en melancholieke kwaliteiten van de groep. De creatieve klasse van dit collectief lijkt vooralsnog geen grenzen te kennen.

Dit moet alweer zijn vijfde plaat zijn, maar Joseph Arthur blijft ondanks bewondering van lieden als Michael Stipe en Joan As Policewoman nog een groot geheim. Gaat Nuclear Daydream, de cd die nu bij Fargo uitkomt, daar een eind aan maken? Het is in ieder geval een avontuurlijke popplaat die ruim een uur lang allerlei uithoeken van pop verkent, maar eigenlijk altijd spannend is. Van eigenzinnige, gesmoorde liedjes tot een geweldig Belle & Sebastian-achtig ding als Enough To Get Away. Arthur moet volgens ooggetuigen een charismatische gast zijn, dus haal die knaap naar Lowlands of onze kleine clubs en laat zijn succes ergens beginnen.

Baby Darling Doll Face Honey is het debuutalbum van dit alternatieve rock trio uit Southhampton. De cd is in Engeland en de VS al enige tijd verkrijgbaar maar nu is hij dan eindelijk ook hier gearriveerd! In Nederland krijgen we het nummer ‘Death By Diamonds and Pearls’ als eerste single opgedient, en of je het nu leuk vindt of niet: het eerste waar je aan denkt bij het beluisteren van dit nummer is Jack White. Gelukkig wordt op de rest van de cd al snel duidelijk dat deze Band of Skulls geen slap aftreksel van de White Stripes zijn, en dat ze wel degelijk een eigen geluid hebben. Wat dit album zo interessant maakt is de perfecte combinatie tussen de bluesy sounds, ruige garagerock en akoestische pop. Het resultaat: een heerlijk energieke plaat die niet snel zal vervelen.

Sinds de wederopstanding van The Black Crowes met Warpaint, lijkt er niets meer mis te kunnen gaan met de band van de eeuwig ruziënde broers Robinson. Ook Cabin Fever is weer om in te lijsten. In feite levert deze dvd de beelden bij het meest recente album Before The Frost… en de daarbij behorende gratis downloadplaat …Until The Freeze. Dat zijn zeer stemmige beelden vanuit een winters Woodstock, vanaf het erf van Levon Helm, de drummer van The Band, die over een prachtige studio beschikt. The Black Crowes zijn hier helemaal op hun plaats want in hun huidige muziek dringen, net als vroeger bij The Band, de Amerikaanse geschiedenis, tradities en roots, zich op de voorgrond. Ook Little Feat lijkt van steeds grotere invloed op de kraaien. Plamuurden ze vroeger nogal eens alles dicht met gitaristisch vulsel, nu krijgen hun songs meer de gelegenheid om te ademen. Waardoor deze nog intenser zijn geworden. Met Cabin Fever manifesteren The Black Crowes zich als de ideale leraren van de Amerikaanse muziekgeschiedenis van de laatste zes, zeven decennia.

Sinds de oprichting in 1984 is Blue Rodeo al een eigenzinnige band. Country-pop tussen de tachtiger jaren pop en hairmetal en begin jaren negentig tijdens de hoogtij van de grunge als ze hun rustigste album maken. In dit digitale tijdperk schrikken ze er niet voor terug om met een klassiek concept te komen: de dubbel-lp. Breekbaar en intiem en herinnerend aan ambachtelijke bands als The Band en Crosby,Stills,Nash & Young. Zestien nummers op twee cd's, waarin ze een zeldzame graad van weemoed bereiken. Geen geringe prestatie. Ze zijn ook veteranen. Twaalf studio-cd's inmiddels. In thuisland Canada zijn ze sterren. Erbuiten alleen bekend bij een enkeling die van goed gemaakte, ambachtelijke country-achtige pop houdt. Hoog tijd, dat meer mensen deze band ontdekken. Na vijfentwintig jaar nog niet te laat.

De wandelende rode draad door de vaderlandse pophistorie blijft een bezige baas. Letterlijk en figuurlijk want Borgers zit enerzijds bovenop vers talent en nieuwe ontwikkelingen in zijn functie als directeur van de Fontys Rockacademie en heeft gelukkig voor ons ouderen die zijn reputatie als uitvoerend artiest kennen anderzijds nog steeds niet de drang verloren diezelfde reputatie te actualiseren met nieuwe hoofdstukken. Twee tegelijk zelfs, naast de cd Ver Van Hier verschijnt het boek Weg Van Hier met daarin een persoonlijk verslag van zijn jaar tussen mei 1967 en augustus 1968. Samen voordelig (of los iets duurder) te koop op zijn sympathieke website (met voor de hand liggend adres) uit zijn -veelzeggende- virtuele achterbak.

In kleine kring gelden zangeres Mara Lee Miller en haar groep Bosque Brown al vanaf 2005 als een belofte. Miller is een adembenemende zangeres. Lijzig en eigenzinnig wiegt ze de regels van de liedjes, enigszins vergelijkbaar met Jolie Holland. Bosque Brown komt uit Denton, Texas en dan zit je – vanwege Baptist Generals, Midlake, Centro-Matic – al op het puntje van je stoel Terecht, het door Chris Flemmons (Baptist Generals) geproduceerde Baby is prachtig, verstild, lichtjes experimenteel en draait helemaal om de stem van het grote talent van Miller, dat het verdient om veel gehoord te worden.

Vergeet Jägermeister, rookworst en strooizout, de beste remedie tegen de vrieskou is een nieuwe plaat van The Bouncing Souls. Nou ja, een nieuwe… de twaalf nummers op Ghosts On The Boardwalk werden vorig jaar al door de punkrockers uitgebracht, verspreid over een paar digitale singles en vinyl EP’s om het twintigjarige bestaan van de band te vieren. Met deze cd mis je wel een viertal bonusnummers dus de fans hebben vorig jaar niet helemaal voor niets gespaard. Een slimme zet om je publiek een tijdje tevreden te houden met niet al te veel materiaal. Want hoewel nummers als Gasoline, Ghosts On The Boardwalk en Dub Says True uitblinken in met honing gesmeerde zanglijnen en onweerstaanbaar meezingbare refreinen, staan daartegenover met Airport Security en The Mental Bits toch wel duidelijk zwakkere momenten. Het zijn kleine wolkjes aan een verder stralend blauwe hemel, waaronder deze plaat komende zomer weer op zijn best klinkt.

De Canadese Basia Bulat debuteerde in 2007 met het charmante Oh, My Darling. Niet een heel erg opzienbarend, maar wel een fijn album, dat ik nog steeds met plezier opzet. Haar tweede plaat ligt in het verlengde van het debuut, maar is ook een stap vooruit. Gebleven zijn de charmante liedjes, zwierige melodielijnen, en Basia’s heerlijke stem, maar als geheel klinkt Heart Of My Own evenwichtiger en sterker dan zijn voorganger. De liedjes zijn gemiddeld net wat beter en muzikaal diverser dan die op haar debuut. Er zijn veel meer van dit type singer/songwriters, maar Basia Bulat onderscheidt zich op positieve wijze met een zeer eigen en herkenbaar geluid, dat ook nog eens erg aangenaam in het gehoor ligt.

Slechts een jaar na de Nederlandse release van The Movie mogen we genieten van de opvolger Arrow. Op The Movie klonk nostalgie mooier en puurder dan ooit, zonder verwantschap met het hedendaagse te verliezen. De huidige plaat bevat een gastoptreden van de experimentele muzikante Shara Worden, oftewel My Brightest Diamond, hetgeen boekdelen spreekt. Het succesvolle classicisme van het debuut blijft desondanks een belangrijke leidraad. Op Arrow wordt die leidraad eerder beperkt tot inspiratiebron. Clare and The Reasons schoven in een jaar tijd op naar een geluid dat lonkt naar o.a. freakfolk. Daarmee wordt het geluid onmiskenbaar moderner. My Brightest Diamond en Andrew Bird worden referenten en leden van Beirut en The National spelen live mee. De orkestraties op Arrow zijn minder zwaar en symfonisch aangezet dan op dat debuut. Daardoor krijgt het liedje zelf meer aandacht en valt de gelijkenis in de zoete, kraakheldere stem van Clare met Nina Persson (A Camp, The Cardigans) nog eens extra op. Daaronder zijn prachtige, creatieve arrangementen te vinden die een wijds palet aan instrumenten gebruiken. Clare and The Reasons zoeken het op Arrow meer in detail en subtiele gelaagdheid. Het debuut pakte de luisteraar met onmiddellijke charme in, terwijl Arrow juist meer rust een aandacht vraagt. Het meesterschap van de muzikanten geeft zich met haast onverwachte genialiteit prijs als dat kleine offer wordt gebracht.

Sinds 2004 heeft deze eigengereide Californische band op diverse EP en twee platen hun indierock laten horen. Elementen uit de jazz, soul en de bluesrock keren regelmatig terug in hun songs zonder dat het allemaal te gepolijst gaat klinken. De heren duiken in februari weer de studio in. Om het lange wachten wat te verzachten verschijnt nu nog een EP met tracks uit het recente verleden. De EP bevat vier tracks en een onnodig rommelig geluidsfragment van 38 seconden. Titeltrack Audience klinkt met het lekkere gitaartje en pakkende pianoakkoorden zelfs aangenaam poppy. Ook Coffee Spoon klinkt lekker fris en zanger Nathan Willett klink soms bijna als Bono. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?! Gelukkig grijpen Santa Ana Winds en Sermons meer terug naar hun indierockroots en wordt het voor de luisteraar nog wat spannender.

Aan ideëen heeft het de man nooit ontbroken, maar dat hij ooit een TV programma zou presenteren had ik zelfs niet voor mogelijk gehouden. Elvis Costello presenteert de show Spectacle inmiddels al voor het tweede seizoen en met veel succes. De formule is even simpel als diepgravend. Als wandelende muziekencyclopedie ontvangt hij gasten die hij soms al jaren kent en interviewt ze vanuit zijn directe interesse en met veel respect. Het publiek in het wereldberoemde Apollotheater zit op de eerste rang, maar feitelijk ook in de schoolbanken, want wat hier allemaal voorbijkomt is om leergierig van te worden. Smokey Robinson die met veel charme vertelt over het prille begin van Motown, Bill Clinton die zijn passie voor muziek en in het bijzonder de saxofoon deelt met het publiek, Lou Reed die de eenvoud zelve is en Rufus Wainwright die zijn talent nog eens extra onderstreept en samen met z’n moeder en Elvis een oude murderballad ten gehore brengt. Het maakt uiteenlopende emoties los bij de kijker. Elvis geint en speelt met de leden van The Police, hij is als een vader voor jongelingen als Jacob Dylan en Jenny Lewis en laat Sir Elton John, de executive producer van Spectacle, zijn vrouw Diana Krall interviewen wat hij met veel overgave doet. De dertien episodes worden opgeluisterd door tientallen liedjes begeleid door een keur aan gasten, ik ga ze niet allemaal opnoemen. Er zijn afleveringen met o.m. Tony Bennett, Kris Kristofferson, Herbie Hancock en James Taylor. Erg verslavend allemaal. Het devies luidt éénmaal daags innemen, maar voor je er erg in hebt slik je minstens het halve buisje. Het tweede seizoen belooft ook veel fraais, te weten Bono, Nick Lowe, Bruce Springsteen en Ron Sexsmith. Spectacle is voer voor muziekdieren, een hele ruif vol!

Om het verschijnen van het album Sunrise In The Land of Milk & Honey kracht bij te zetten, toog Cracker in 2008 op tournee door eigen land en later ook door Europa. In Duitsland kon men rekenen op een optreden in de Harmonie in Bonn voor het legendarische concertprogramma Rockpalast. De vaste kern, het duo David Lowery en Johnny Hickman, kan rekenen op een solide ritmesectie als back-up. Het viertal speelt hier dan ook een geslepen set nieuw en oud werk, waaronder niet te missen uiteraard, Low, Euro-trash Girl en Teen Angst. Derhalve kent het optreden een gevarieerd verloop in repertoire. Zo wordt er behalve ouder werk ook twee nummers gespeeld van het album Greenland uit 2006. Een dagje ouder blijkt Cracker haar streken nog niet te zijn verleerd en is in vergelijking met de eerder verschenen live-registraties, misschien wel de meest strakke set. Ondermeer het bezielde Turn On Tune In Drop Out en ook de titeltrack van de nieuwe cd, laat horen dat de band nog steeds wat heeft toe te voegen op hun oudere oeuvre. Van dit geslaagde optreden maakte Blue Rose behalve een goed verzorgde dubbel-cd natuurlijk ook een dvd, die samen als een pakket is te verkrijgen.

Delphic bestaat uit Rick Boardman, Matt Cocksedge, James Cook en drummer Dan Hadley. Ze komen uit Manchester en de titel van het album betekent begeleider of helper en komt uit het Grieks. De vier heren van Delphic willen een begeleider of helper zijn op de dansvloer. Ze hebben goed naar allerlei bands geluisterd en combineren gitaar,bas, drums en zang met hun laptops. Het resulteert in goed in het gehoor liggende electropop. Een duidelijke invloed is New Order, en in de verte herinnert de sfeer van Delphic er wel wat aan. Maar er is meer, veel meer. Kraftwerk is ook een invloed, maar ze zijn poppier en dansbaarder in de uitvoering. De band haakt eigenlijk aan bij bands als Friendly Fires en Klaxons, maar geeft er toch een eigen draai aan. Als ze nog iets meer experimenteren, schuiven ze bijvoorbeeld richting Chemical Brothers op.

Regie: Davis Guggenheim
Deze fraaie film staat volledig in het teken van de gitaar. Davis Guggenheim (An Inconvenient Truth) heeft drie gitaristen uit drie verschillende tijdperken bereid gevonden hun liefde voor het instrument en hun band met muziek nader te verklaren in een bijzondere setting. We zien Jimmy Page, The Edge en Jack White op een klein podium verhalen en gitaarlicks delen en krijgen zo een uniek beeld van deze eigenzinnige gitaristen. Alle drie worden ze nader belicht in afzonderlijke portretten waarin ze met Guggenheim plekken uit het verleden bezoeken. Met Page komen we in de legendarische Headley Grange waarin Led Zeppelin o.a. het klassieke IV maakte. Tevens horen we voor het eerst in tien jaar nieuw werk van de man die ook bij Edge en White het nodige respect afdwingt. The Edge zien we vooral bezig met zijn apparatuur in een haast op Cape Canaveral lijkende podiumsetting vol effecten. Met het nodige relativeringsvermogen neemt hij mee naar de plek waar U2 voor het eerst bijeenkwam White neemt ons mee langs zijn roots van de blues en bouwt en passant een eensnarige slide. Het moment waarop de drie elkaar ontmoeten levert de nodige anekdotes en filmmomenten op, leukst is de grijns op het gezicht van White en The Edge als Page de riff van Whole Lotta Love inzet.

The Drums staan hoog op de lijstjes met acts die in 2010 gaan doorbreken. En als je hun EP Summertime! hoort weet je dat er een gouden toekomst is weggelegd voor The Drums. De band haalt de inspiratie aan de ene kant uit de klassieke pop van Beach Boys en Shangri-Las. Maar aan de andere kant hebben ze ook goed geluisterd naar Joy Division en New Order. Super aanstekelijke songs Let’s Go Surfing en Saddest Summer zijn het resultaat. Inmiddels zijn The Drums druk aan het werk met hun debuutalbum. Hou deze jongens in de gaten, zou ik zeggen. The Drums zijn op 26 februari overigens live aan het werk te zien in het Amsterdamse Bitterzoet.

Met het stevige Hombre Lobo nog vers in het geheugen komt E veel sneller dan verwacht met zijn achtste album. Een plaat over het echte leven volgens Mark Oliver Everett, terwijl de voorganger meer geschreven is vanuit een fictief personage. Hombre Lobo was ‘the before’, End Times is ‘the after’. E’s liedjes zijn altijd eenvoudig van vorm en melodie, daar ligt zijn kracht. Tekstueel kan hij somberen als de beste, maar door zijn voordracht werkt het vaak louterend. End Times kent opvallend veel zachte gitaar- en pianoliedjes, maar ook sterke uptempo rocknummers als Gone Man en Paradise Blues, éen van zijn betere. Vocaal schudt hij dan zo lekker alles van zich af. Nowadays is een prachtige ballad met mondharmonica en violen uit zijn Optigan, een vreemd instrument waar speciaal geprepareerde langspeelplaten ingaan en dat je kunt zien als een primitieve voorloper van computersampling. I Need A Mother en Little Bird behoren tot de sleutelnummers op End Times. Beiden zijn zeer kort en bondig. Het zijn zeer persoonlijke songs en sluiten eigenlijk naadloos aan op zijn meesterwerk Blinking Lights. Het afsluitende On My Feet is éen en al zelfbespiegeling. ‘I’m a man in great pain over great beauty, it’s not easy standing on my feet these days...’ E meent wat hij zingt! Een plaat met een gouden randje.

Ook verkrijgbaar als CD+DVD versie!

Haar naam klinkt al exotisch, haar debuut des te meer. Caro heet eigenlijk Caroline van der Leeuw, een 28-jarige schone, die uit het niets lijkt te komen. Ok, vorig jaar had ze al een hit met Back It Up en nu domineert A Night Like This de hitparade. Swingende jazzy popliedjes die zich meteen in je hoofd nestelen. Haar album Deleted Scenes From The Cutting Room Floor staat er vol mee. De mix van vijftiger jaren ballroom jazz, filmische tango's, groovende jazz en aanstekelijke mambo’s brengt herinneringen naar boven aan de tijden van The Andrew Sisters en Astrud Gilberto. Haar stem voelt zich dan ook volledig thuis in die orkestrale setting, verzorgd door producers David Schreurs en Jan van Wieringen. Het geheel wordt afgemaakt met hippe beats, waardoor er zich vergelijkingen opdringen met Back To Black van Amy Winehouse. Zwoele nachtclubmuziek, maar ook uitermate geschikt voor een cocktailfeestje op het strand. Met als muzikale hoogtepunt het magistrale The Other Woman. Nu al lijkt er geen ontkomen meer aan, 2010 wordt het jaar van Caro Emerald. Deleted Scenes From The Cutting Room Floor is een plaat met internationale allure.

Op 1 april 2007 vond het laatste concert plaats in het Hammersmith Palais in Londen, geheel toevallig verzorgd door The Fall. Voorman Mark E. Smith wenste zich niets aan te trekken van het historische karakter van de avond en stelde een setlist samen die grotendeels teruggreep op het pas verschenen album Reformation Post TLC. Je kunt het slechter treffen. De band – met twee bassisten! – bestond uit een mix van de Britse en Amerikaanse selectie en was bijzonder goed op dreef. De audioschijf gaat vergezeld van een DVD met daarop beelden bij het geluid. Een geweldige ervaring. Smith heeft alles onder controle en zweept zijn muzikale huurlingen op tot duizelingwekkende hoogten, vooral in een daverende uitvoering van het toch al niet misselijke Blindness. Extraatje is de clip van titelnummer Reformation.

Al weer ruim tien jaar is Kieran Hebden bezig om zijn elektronische mist over ons uit te strooien. Lang geleden riep hij daarvoor Four Tet in het leven. Het kan vriezen of dooien met Hebden. Soms zijn z’n geestesvruchten niet om aan te horen en verzandt hij in nodeloze ruis, maar dan opeens zijn er pareltjes die geoogst worden. Van dat laatste is het album: Pause (uit 2001) een voorbeeld. Goed, anno 2010 ligt There Is Love In You in de player en ik moet zeggen dat het album geen verkeerde indruk achterlaat. Hebden’s trademark: de vreemde onrustig schuifelende ritmes zijn weer volop van de partij, zoals het prettig walsende Love Cry en het bijna krautrock aandoende Circling. Hier en daar zijn de stemsamples wat eenvoudig in elkaar geflanst, maar de hoofdmoot is toch lekker swingend en zo schommel je toch al met al weer lekker door een fijne Four Tet plaat heen.

De Belgische elektropopper komt weer met een nieuw album. Everybody Knows It’s Gonna Happen Only Not Tonight is daarmee het derde album van The Go Find, de uitlaatklep van singer-songwriter Dieter Sermeus. De elektropop van The Go Find is enorm ontspannend, zelfs haast mellow. Het zijn getemperde popsongs die heerlijk loom weg luisteren. Vergelijk het met de eerste Raz O’Hara and the Odd Orchestra en tel daar de een creatieve kwinkslag à la Bird and the Bee of Anderson bij op. In iets extravertere songs zou je kunnen spreken van een rockloze versie van Phoenix. Het is in ieder geval niet heel erg jazzy, noch gevoed door dance of folk. Bij The Go Find is het pop wat de klok slaat. Het zachtzinnige, gladgestreken geluid van het huidige album doet de favoriete vergelijking met Grandaddy niet echt meer standhouden. Van al deze zaken zijn echter wel sporen terug te vinden. Daardoor klinkt The Go Find plezierig vertrouwd. Misschien is het duet One Hundred Percent nog wel het opvallendst. Dat is ook een punt van kritiek, want het album laat kansen voor expressieve variatie liggen. Zou Dieter zo nu en dan eens uit de band springen, zou dat een spannender album opleveren. In plaats daarvan blijft Everybody Knows veilig en makkelijk. Dat maakt dit een fijne plaat, maar niet veel meer dan dat.

Acht jaar geleden brak Adam Green door met de Moldy Peaches. Snel daarna begon Green aan zijn solo-carrière en in de loop der jaren heeft hij zich ontwikkeld tot een allround entertainer. Green’s nieuwe album Minor Love verschilt qua sfeer en aanpak niet veel van voorgangers als Sixes & Sevens en Jacket Full of Danger. Heerlijk relaxed gezongen nummers als Give Them a Token, Stadium Soul en Cigarette Burns Forever bepalen de sfeer van Minor Love. Green zingt lekker nonchalant en strooit volop met prachtige tekstvondsten. Met de hulp van leden van Little Joy en Megapuss maakte Green weer een heerlijk album. Adam Green is op 10 en 11 februari 2010 in de bovenzaal van Paradiso te zien. Zet het in je agenda, zou ik zeggen.

Nee, hij is niet dood. Sterker: Raymond van het Groenewoud is springlevend en op 14 februari viert hij z’n 60e verjaardag. Een extra bijzonderheid die er voor deze artiest aan 2010 kleeft? Dit is eveneens het jaar waarin hij zijn 40-jarig jubileum in het vak viert. Twee klinkende redenen waarom Vic van de Reijt vond dat het weer hoog tijd werd voor een uitgebreid overzichtswerk van de Belgische zanger, componist en cabaretier. En het moet gezegd: Ik Hou Van Jou is een prachtige greep uit zijn oeuvre geworden. Zestig nummers, voor ieder levensjaar één. Verdeeld over een rock-cd, een balade-cd en een cabaret-cd. Eerstgenoemde schijf is Meisjes gedoopt. Naast het welbekende nummer met deze titel, staan er bijvoorbeeld ook Waar Ik Niet Tegen Kan, Brussels By Night en Liefde Voor Muziek op dit schijfje. Toch maakte Van de Reijt ook enkele originele keuzes. Wat te denken van Schud Nog Eens Goed Schat (cover van Twist And Shout) en Ik Ben God Niet (enkel verschenen als single). De balladeplaat heeft de titel Twee Meisjes meegekregen. Daarop prijken misschien wel zijn beste nummers ooit: Gelukkig Zijn en Ik Zal Jouw Man Zijn. Ook hier zijn er verrassingen te bespeuren. Neem de Nederlandstalige Costello-cover Ik Wil Je (I Want You) en het lichtvoetige liefdesliedje dat deint als een lekkere wandeling: Koffie en Brood. Ja, zijn ouders waren van Nederlandse komaf, maar och, wat is Van het Groenewoud Belg. Zo is bijvoorbeeld te horen als hij het enigszins sarcastische maar bijzonder grappige nummer Ik Hou van Hollanders voordraagt. Het staat op cd drie, door Van de Reijt de cabaret-cd gedoopt. Daarop prijken overigens meerdere nummers die in Nederland relatief onbekend zijn gebleven. Het maatschappijkritische Weg Met Amerika is er zo eentje. De vlammende tekst stamt uit 2005. Grote vraag is natuurlijk of Van het Groenewoud in dit Obama-tijdperk nog immer ‘van a tot z’ achter deze venijnige woordenwaterval staat. Maar dat terzijde. Er staat overigens ook één nieuw nummer op de driedubbelaar. De dartelende banjosong Opblaaspop heeft een heerlijk schunnige tekst, zoals alleen clown Van Het Groenewoud dat mag en kan (‘boeren, scheten, ik laat ze lustig waaien. Dag en nacht, ze laat zich rustig naaien’) vertolken. Wat me trouwens wel een beetje verbaast? Een ander nieuw nummer van de Vlaming met de fijnkorrelige schuurpapierstem staat helaas niet op deze verzamelaar. Jouw Liefde (december 2009 nog live gezongen op Belgische televisie in het kader van de 50-jarige verjaardag van Bart Peeters) ontbreekt. Aan de andere kant, zo verbazingwekkend is dat ook weer niet. Het sluit feitelijk volledig aan op de zinnen waar dit artikel mee begon. Nee, hij is niet dood. Hij is springlevend. Raymond van harte met je verjaardag, met je jubileum en met deze schitterende verzamelaar. Maar laat dat album met nieuwe liedjes ook maar snel uitkomen.

Neil Casal is een druk man. Niet alleen brengt hij onder zijn eigen naam uitstekende soloplaten uit, ook maakt hij deel uit van Ryan Adams’ Cardinals en zijn eigen Hazy Malaze, dat toe is aan het derde album. De band brengt wederom zeer aangename southern rock waar The Black Crowes nog wat van kunnen leren. Hoewel de springerige opener I Wanna Be Set Free anders doet vermoeden, trekt Casal de lijn van beide voorgangers gewoon voort, zo blijkt meteen uit het bluesy On The Tremac. Daarna komen we pas echt op vertrouwd terrein, met het Greg Allmann-achtige titelnummer en het lekker zompige Josephine. Het best is Hazy Malaze echter nog altijd in meer soulvolle laidback rockuitstapjes als Can’t Just Give It Away en Time Is Not On Our Side. Aangenaam ouderwets 36 minuten klokkend schijfje.

Na het opvallende debuut in 2005, Beachyhead, bleef het vijf jaar stil rond de band uit Noordwijk. Er werd getoerd en aan nieuwe nummers gewerkt. Het was al opvallend, dat ten tijde van het debuut de echtscheidings-plaat Rumours van Fleetwood Mac als grote inspiratie werd genoemd. Er bleek toch het een en ander aan de hand. De relatie tussen zangeres en tekstschrijfster Naomi van der Ven en drummer Marc van der Holst was op de klippen gelopen. De façade van vrolijke liedjes met een bitterzoete ondertoon wordt op het nieuwe net verschenen album gewoon doorgezet, maar we luisteren beter naar de teksten van Van der Ven. In twaalf mooie en goed in het gehoor liggende liedjes schrijft ze alles van zich af. In een droge en rafelige produktie van Jan Schenk horen we een band, zowel beïnvloed door The Breeders als Fleetwood Mac. Maar de band heeft wel degelijk een eigen geluid. Daarvoor zorgen toetsen, bespeeld door Davy van der Putten. Daarom hebben ze wel iets van The Shirts. Maar het album kan alleen maar een grote belofte genoemd worden. Wat niet lukte met het debuut zou nu wel moeten lukken, in ieder geval landelijke doorbraak. En misschien meer.

In 1984 maakte Robyn Hitchcock een plaat om voor zichzelf uit te zoeken hoe hij zou klinken als hij zich helemaal terug zou trekken uit de muziekindustrie. Het resultaat is de liedjesplaat I Often Dream Of Trains In New York, een verzameling intieme songs met die typische, mildpyschedelische toon die Hitchcock kenmerkt. Feitelijk is hij de enige echte navolger van Syd Barrett, al doet zijn stem ook sterk denken aan John Lennon mid-60s. Dit project bestaat uit een concertfilm en een cd met muziek van die plaat uit 1984 maar dan gespeeld in 2009. Samen goed voor drie uur zoete waar.

Na belangrijke prijzen als 3Fm Serious Talent en LiveXS Local Hero gaan deuren van poptempels open en op een succesvolle Extended Play volgt dan nu uiteindelijk de Long Player waarop de sfeer van de energieke concerten van deze speelse indiepoppers wat versplinterd wordt weergegeven dat in het voordeel uitpakt van de teksten, waar duidelijk de nodige aandacht aan is besteed door voorvrouw Charlot (ongetwijfeld Charles voor vrienden, en die hebben ze op MySpace!) die opeens de nodige tienerlyriek blijkt te bevatten, waar overigens niets mis mee is en bovendien niet verwonderlijk gezien de leeftijd van de voorvrouw. Desalniettemin keuren wij catchy powerpop met levenservaring uiteraard goed voor alle leeftijden!

Achter de naam gaan zanger en gitarist Jaakko Pimperi en drummer Olli "Jay" Korpela schuil. Jay ontdekte Jaakko toen die verhuisde naar Tampere in Finland. Jaakko speelt akoestische gitaar, maar speelt met tomeloze energie. Jay speelt een enkele snare-drum en bekken en maakt veel geluid. Ze bezingen de genoegens van folk-punkers, zoals drinken, revolutie, muziek maken, drinken en nog meer drinken. Hun muziek plaatst ze tussen Clash, Pogues en Billy Bragg in. Af en toe een banjo, mandoline of viool erbij verheugt de feestvreugde. Ze speelden met Gaslight Anthem en Lagwagon en in New York, Londen en Liverpool. In Finland zijn ze wereldberoemd. Als ze met deze energie doorgaan, volgt de rest van de wereld snel.

Ze zit middenin een uitgebreide wintertournee om haar nieuwe album To The Heartlands te presenteren, haar derde studio-cd. Actrice Ricky Koole timmert namelijk ook als zangeres flink aan de weg. Het is haar grote liefde. Als vriendin van Leo Blokhuis heeft ze de beschikking over een enorme platenkast en is vooral diep in de Amerikaanse songbooks gedoken. Onsterfelijke songs van o.m. Carol King, James Taylor, Harry Nilsson en uiteraard Aretha Franklin en Marvin Gaye. Ze krijgt er nooit genoeg van. Ook nu koos ze weer voor een aantal covers, zoals Won’t Be Long van J. Leslie MacFarland (bekend in de versie van Aretha Franklin) House For Sale van ons eigen Lucifer, He Made A Woman Out Of Me van Fred Burch en Little Boy Blue van Rodgers & Hart, beter bekend van Nina Simone. Ze heeft er de stem voor en weet feilloos de juiste toon te vinden die dat specifieke liedje nodig heeft. Zoals in Going Home of I Miss You Most When You’re Here van de relatief onbekende Sammi Smith. Wat een mooi nummer is dat! Gegoten in een prachtig arrangement bovendien. Ook He Made A Woman Out Of Me (bekend van Bobbie Gentry en Betty LaVette) wordt hier vlekkeloos en vol overgave gebracht. Met To The Heartlands laat Ricky Koole opnieuw haar muzikale hart spreken.

De Nieuw Zeelander James Milne deed ervaring op bij de Brunettes en Ruby Suns en maakt na wat omzwervingen door Europa zijn solo-debuut onder de naam Lawrence Arabia. Op Chant Darling citeert Milne volop uit het werk van de Beatles. In songs als The Undesirables en Fine Old Friends lijkt de stem van Milne wel erg sterk op die van John Lennon en regelmatig herinnert Milne’s gitaarspel aan het spel van George Harrison. Chant Darling staat vol met lekkere poppy songs, maar alles valt op z’n plaats in I’ve Smoked Too Much. De heerlijke koortjes en een ijzersterk refrein maken dat je dit nummer steeds opnieuw kunt beluisteren zonder te vervelen. Alleen al deze song maakt de aanschaf van Chant Darling waard.

Frontman Gareth is in poetische topvorm als het gaat om zijn beschrijving over liefde of juist het eindigen of ontbreken daarvan. Er is ook totaal geen schaamte maar eerlijk- en ondeugendheid in het omschrijven van zijn romantische aanrakingen met zijn favoriete geslacht, “Some people give themselves to religion/ Some people give themselves to a cause/ Some people give themselves to a lover/ I have to give myself to girls”. Misschien komt de verveling wel uit de hoop van romantiek “We are but two atheists in lust, you know we need to make our own luck” die continu afgewisseld word met de wanhoop ervan “there’s future in the fucking/ but there is no fucking future”. Hoe dan ook levert het een sterke indie-pop plaat op die met alle instrumenten die de band kon vinden begeleid word. Van de meest rustige naar de meest ruige overgangen, maar zeker niet saai!

Lostprophets is lekker op dreef op dit vierde album, met keihard rockende riffs en beukende drums. Muzikaal gezien klinkt de plaat ook breed. De groep doet soms denken aan Rage Against The Machine, qua felheid en uitgespuwde vocalen, maar lijkt soms zelfs aan te leunen tegen groepen als Green Day, Alice In Chains en zelfs Faith No More lijkt een inspiratiebron te zijn geweest. The Betrayed is een gelikte plaat, zonder rauwe randen en met enorm pakkende melodieën en zanglijnen. Lostprophets klinkt daarmee meer poppy dan ooit en is zelfs hitgevoelig. The Betrayed zou maar zo het visitekaartje kunnen zijn van de underground nu-metal scene naar de mainstream. Sterk album.

Fred Lyenn Jacques is officieel één van onze zuiderburen, maar kan niet worden losgezien van zijn Britse roots en uitgebreide muzikale dolingen in Europa, het Verenigd Koninkrijk en de VS. Het resulterende brouwsel is een ongereserveerd avant-gardistisch popexperiment met een uiterst eigenzinnig geluid. Binnen de vooruitstrevendheid blijven echter duidelijk conventionele invloeden bestaan. De composities blijken slechts aan de oppervlakte rauw en fragmentarisch. De veel subtielere, onderliggende rode draad pikt de luisteraar gelukkig snel op. Vanaf dat punt is het goed mogelijk de vele gitzwarte lagen van het tegenstrijdig getitelde, sombere The Jollity of my Boon Companion te waarderen. Naast alle genrefundamenten die variëren van improvisatiejazz en americana-folk tot gepolijste pop en consternerende, harde rock, komen ook wel enkele artiesten ter vergelijking boven drijven. Daaronder bevinden zich zeker koningen van de donkerte als Woven Hand en Smog, maar ook avant-gardisten als David Sylvian en Marc Almond of een singer-songwriter als Sam Amidon. Als laatste vormen ook de landgenoten van Dez Mona een vatbaar aanknopingspunt. Lyenn zingt met een opmerkelijk lichte stem voor dit sfeergenre, maar die vocalen krijgen een bejaagde klankkleur door de scherp krassende randjes. Diezelfde krachtige scherpte kan worden teruggevonden in de meest expressieve en ongeremde songs. Daarin komt ook het improviserende karakter van Lyenn’s multi-instrumentale werkwijze goed naar boven. Het is opmerkelijk dat The Jollity of my Boon Companion ondanks die los gedefinieerde inslagen dergelijk samenhangend geheel vormt. De elusiviteit van het album, die zo af en toe solide grond vindt in een ingetogen lied, hult de vrijzinnige singer-songwriter in enigmatische mysteriën. In die nevelige, scheppende atmosfeer opereert hij op het scherpst van de progressieve snede. Het zal niet verbazen dat niet al zijn vruchten kunnen rekenen op onvoorwaardelijke liefde, desondanks dwingt het uitdagende album dat simpelweg af. The Jollity of my Boon Companion is niet geschikt voor zwak gestelden, net als dat zijn heerser alleen in vrijheid, met excentrische moed, tot deze schepping had kunnen komen.

Theo Maassen is vader geworden. Dit zorgt ervoor dat hij met een nog scherpere blik dan we al van hem gewend zijn naar de wereld om hem heen kijkt. Conclusie: het is een dramatische tijd om op aarde rond te lopen. De planeet overleeft het vast wel, maar wil duidelijk van de menselijke soort af. Wij zijn onze eigen zelfmoordterroristen. Tot zover dus niet echt iets nieuws. Maassens verhaal over de boze wereld, waar de beschaving in rap tempo afbrokkelt, komt misschien ons inmiddels wel bekend voor, maar hij doorspekt het met zo'n enorme hoeveelheid grappen en nieuwe voorbeelden van aansprekende ellende. Noem het een soort hardop nadenken op hoog niveau. Inclusief de nu al klassieke paspoortenconference.

Gierende gitaren, donderende drums en galmende vocalen. Anders gezegd: ruwe, pure brokstukken rock. De Limburgse band waar het hier over gaat, heet The Mad Trist. De formatie bestaat weliswaar al een aantal jaar, maar met Pay The Piper is de Nederlandse Queens of the Stone Age waarlijk opgestaan. Luister naar de rebelse riffs van Alibi, luister naar de single die dezelfde naam draagt als het debuutalbum. Toch heeft deze band ook al een aardig uniek geluid gecreëerd waar ‘de onverwachtse wendingen’ steevast de overhand lijken te hebben. Perfect voorbeeld daarvan is A Mouth, A Whistle. Als laatste is Won’t That Look Good On You, het psychedelische, epische slotstuk van meer dan 8 minuten, erg vermeldenswaardig. The Mad Trist gaat rond 22 januari het eerste relevante nationale album van 2010 afleveren. En als je het mij vraagt, is dat de eerste fikse stap van een zegetocht die doet denken aan die van De Staat, precies een jaar geleden. Leuk detail, Torre Florim van diezelfde band verzorgde de perfect passende (lees: zompige) productie van deze plaat.

Even, heel even bestond de indruk dat Stephen Merritt over zijn hoogtepunt heen was. Want wat heeft hij gepresteerd na zijn meesterwerk 69 Love Songs? Het magistrale 69 Love Songs werd gevolgd door Distortion, een album waarop de prachtige teksten van Merritt overgoten waren met een Jesus and Mary Chain- achtige feedback. De laatste jaren was Merritt vooral bezig met een Chinese opera en een musical gebaseerd op de verhalen van Hans Christian Andersen. Niet bepaald projecten waar je een groot publiek mee trekt. Maar net op het moment dat Merritt uit het zicht dreigt te raken komt Realism uit. En dit album is het levende bewijs dat Merritt het nog altijd in de vingers heeft. Dat begint al met You Must Be Out of your Mind. Hier horen we de prachtige ‘deadpan’- vocalen van Merritt en een tekst waar Merritt patent op lijkt te hebben: "I want you crawling back to me, down on your knees, yeah, like an appendectomy, sans anaesthesia". Ook in Seduced and Abonded en I Dont’t Know What to Say benadert Merritt het nivo van 69 Love Songs. Bij de opname van Realism gold één regel: we maken alleen gebruik van akoestische instrumenten. Maar Realism is absoluut geen folk-album Muzikaal ligt de sfeer door het gebruik van banjo, piano, blazers en strijkers in het verlengde van die van i en 69 Love Songs. Zoals verwacht is er op weer veel ruimte voor theater en ‘camp’. Vooral The Dolls’ Tea Party werkt heerlijk vervreemdend. Realism is een album dat blijft boeien en bij elke draaibeurt weer nieuwe geheimen prijsgeeft. Welkom terug, Stephen.

Wie geen genoeg krijgt van de heerlijke retro southern rock waarmee The Maldives eind vorig jaar indruk maakten op Listen To The Thunder, heeft geluk, want de EP Tequila/Someday is nu ook hier verkrijgbaar. Tequila Sunday stond ook al op de plaat, maar Someday Baby is een fraaie Mexicaans aandoende ballad die we nog niet kenden, wat ook geldt voor het country-achtige I Have Found (Redux). Een demo en een live-opnamen maken het schijfje compleet. Liefhebbers van bands als de Drive-By Truckers en The Outlaws, maar ook die van bijvoorbeeld Ryan Adams en Fleet Foxes, die The Maldives nog niet kennen, verwijs ik echter door naar Listen To The Thunder!

Na de LP Child Of The Future, dat het 20-jarige jubileum vierde van Motorpsycho, pakken de Noren ditmaal uit met een heuse space opera. Het twee jaar eerder verschenen Little Lucid Moments, liet al horen dat de band prima in staat was de luisteraar te fascineren met vier liedjes, die samen ruim vijftig minuten duurden. Ditmaal zijn het er zes songs die in het tijdsbestek van een dik uur Heavy Metal Fruit naar een hoger plan heffen. De opbouw bestaat een rauwe rockende Starhammer om de aandacht te trekken, maar al gauw uitloopt in een uitgesponnen psychedelische trip. InX-3 (Knuckleheads In Space) gaat het gaspedaal iets verder open in een zweverige en galmende kakofonie van wonderschone mprovisatie-jazz met Mathias Eick (Jaga Jazzist) op trompet. Tussen de gitaarmuren, moogs en mellotrons blijven de typische Motorpsycho-riffs een herkenbaar ankerpunt. Bovendien staat het album bol van de talloze knipogen naar de geschiedenis van de pop- en rockmuziek zoals tijdens het pathetische piano-nummer Close Your Eyes. Het ruim 20 minuten durende Gullible's Travails (pt I - IV), het langste nummer van de plaat, gaat met de eer strijken. Uitstekend gitaarwerk, sterke samenzang met overigens de hulp van Hanne Hukkelberg, (sixties) psychedelica, de rijke instrumentatie, opliftende gitaarsolo's, tempowisselingen, de stuwende bas en de veelzijdige drumpartijen, het is allemaal tot in de puntjes met elkaar verweven.

In 1992 maakte Jenni Muldaur al een eigen plaat, maar tot op heden stelde de dochter van Geoff en Maria haar talenten vooral in dienst van anderen. Rufus Wainwright, Donald Fagen, Teddy Thompson, Todd Rundgren, Dave Gahan, Marianne Faithful: het zijn zomaar een paar artiesten op wiens platen haar stem te horen is. Zus Clare (van The Reasons), Teddy Thompson en Joseph Arthur behoren nu tot een uitgebreid gezelschap dat haar een wederdienst bewijst. Dearest Darlin’ is Jenni’s eerbetoon aan fifties en sixties zangeressen als Connie Francis, Lulu en Brenda Lee. Ouderwets klinkt ze echter geenszins op deze grotendeels uit covers bestaande plaat. Sommige liedjes doen zelfs een beetje denken aan Duffy, terwijl ook Joe Jackson’s Jumpin’ Jive als referentie kan dienen. Leuk!

De heerlijke lalala-vocalen van Kaytee De Wolfe in Magic Carpet Days, de Motown basloopjes in diverse songs, en de blazers in het titelnummer zijn slechts drie elementen die van deze nieuwe Ocean Colour Scene een onweerstaanbare plaat maken. De hoogtijdagen van deze veteranen mogen dan alweer ver achter ons liggen, op Saturday klinken ze frisser, enthousiaster en relevanter dan menig recentelijk begonnen Britpopbandje. De laatste albums van de OSC waren niet slecht, maar stonden toch in de schaduw van Mosely Shoals en Marchin’ Already. En dat is ditmaal niet het geval. Maar hoewel de liedjes direct vertrouwd klinken, laat Saturday zich toch niet echt vergelijken met die beide klassiekers. Deze ijzersterke nieuwe plaat klinkt namelijk niet als een herhalingsoefening, maar als een wedergeboorte. Een aangename verrassing!

Trijntje Oosterhuis wilde als kind met Michael Jackson trouwen, stond later in zijn voorprogramma en was deze zomer geschokt door zijn overlijden. Om dit verlies te verwerken besloot ze liedjes van Jackson te gaan zingen met gitaarbegeleiding. Dit beviel zo goed dat al snel werd besloten een album te maken. Never Can Say Goodbye bevat bijzondere interpretaties van verschillende Jackson-nummers. De gitarist Leonardo Amuedo houdt het album van Oosterhuis muzikaal erg interessant. Zo swingt Amuedo’s gitaarspel op I Want You Back de pan uit. Andere hoogtepunten op dit album zijn Music & Me, Gone Too Soon en I’ll Be There.

Adam Young. Eigenhandig, eigenaardig, eigenzinnig. Verlegen. Romantisch, vrolijk, zomers, warm, koud, zielig. Blij, zoetsappig, humoristisch, slim. Electronisch, autotune, drumcomputers, piano en gitaar. Dansbaar, snel, langzaam, opgewekt. Tienerliefde, Myspace-sensatie, gecomponeerd in de kelder van zijn ouders. 42 minuten, 44 seconden. Gooi deze woorden in een fantasievolle blender en er is een grote kans dat Owl City's Ocean Eyes eruit komt. Misschien niet de meest uitdagende plaat, maar gegarandeerde vrolijkheid na het luisteren ervan.

Onder de naam Final Fantasy bracht Owen Pallett al twee opmerkelijke albums uit, maar om verwarring met een gelijknamig Japans computerspel voortaan te verkomen, brengt de jonge Canadees zijn derde plaat onder zijn geboortenaam uit. De muzikale ingrediënten blijken echter grotendeels hetzelfde. En dus spelen ook op Heartland Pallett’s opvallende stem, zijn avontuurlijke vioolspel en een redelijke dosis elektronica de hoofdrol. Het eigenzinnige geluid dat hij met deze elementen weet te creëren is net zo bijzonder als het werk van muzikale verwanten als Rufus Wainwright, Antony en Patrick Wolf. In combinatie met de sterke composities maakt dit van Heartland een prachtige plaat waarmee Owen Pallett hopelijk een groot publiek gaat bereiken. In dat geval zullen de geplande re-releases van zijn lastig verkrijgbare eerdere albums ons vast sneller weten te bereiken!

Hier het wonderlijke verhaal over hoe een gevonden cassettebandje met 3 demo’s van Jeffrey Lee Pierce heeft geleid tot een werkelijk uitbundig mooi album met bijdragen van bewonderaars als Nick Cave, Mark Lanegan, Debbie Harry, David – Wovenhand – Edwards, Johnny Dowd en Lydia Lunch, om er maar eens een paar te noemen. Gek van geluk zou de Gun Club voorman geworden zijn bij het aanhoren van zoveel schoons, al was het alleen al vanwege zijn adoratie voor Debbie Harry (Pierce was ooit voorzitter van de Blondie fanclub). Vooral Cave en Lanegan zijn meer dan geknipt om de duistere songs van Pierce te kunnen vertolken en laten songs als Ramblin’ Mind (Cave) en Constant Waiting (Lanegan) weergaloos klinken. Maar ook Edwards vertolking van Ramblin’ Man met de banjo als leidend instrument is van een bezwerende schoonheid. Het is jammer dat Pierce reeds lang geleden bij onze lieve heer aan tafel is geschoven, maar deze tribute maakt dat meer dan goed!

Vier jaar geleden debuteerde deze Engelse schone met een prachtige titelloze plaat met daarop de hits Put Your Records On en Like A Star. Een grote carrière lag in het verschiet. Maar hoe anders liep het. Haar man, saxofonist Jason Rae overleed niet lang daarna. Vermoedelijk aan een overdosis drugs. Corinne was niet meer in staat om op te treden en het muziek maken deed haar te veel pijn. Toch heeft haar nieuwe album The Sea geholpen bij het rouwproces. Haar stem, dat ze als een echt instrument gebruikt, heeft zelfs aan diepte gewonnen. Ze weet zich weer goed staande te kunnen houden, getuige songtitels als I’d Do It All Again en Love’s On Its Way. Ook muzikaal valt er veel te beleven, wat mede te danken is aan producers Steve Brown en Steve Christanthou, die ook al verantwoordelijk waren voor het grootste deel van haar eerste plaat. In Feels Like The First Time en nog meer in The Blackest Lily horen we Corinne zelfverzekerder en dynamischer dan ooit. Intiem en soulvol is Closer, terwijl het sterkste nummer van The Sea Paper Dolls is met donkere sixtiesgitaartjes en dito teksten. Corinne straalt stijl uit en nu met meer emotionele diepgang. Hoog tijd voor een hernieuwde kennismaking.

The End Of History heette Fionn Regan’s debuut uit 2006. Een sterke indie folkplaat die in recensies nogal eens werd vergeleken met Damien Rice en Nick Drake. Maar ook met Bob Dylan. Om die laatste vergelijking door te trekken: als The End Of History Fionn Regan’s The Times They Are A-Changin’ was, dan zou je Protection Racket als zijn Highway 61 Revisited kunnen beschouwen. De in Ierland geboren singer/songwriter heeft zijn gitaar namelijk aangesloten op zijn versterker en een echte rock ‘n’ roll plaat gemaakt. Dat blijkt al meteen uit de eerste tonen van luidruchtiger opener Protection Racket. De tijden zijn veranderd sinds de jaren ’60, dus ik denk niet dat Fionn Regan meteen voor Judas uitgemaakt zal worden, maar het is wel even wennen. Tegelijkertijd is het ook wel een logische stap. Gelukkig zijn de liedjes wederom erg sterk en bevat de plaat ook nog de nodige folksongs, waardoor The Shadow Of An Empire een waardige opvolger is van zijn debuut.

Steve Reid is een legendarische Amerikaanse drummer, met een hektisch leven. Hij speelde in Sun Ra's Arkestra, was sessie-drummer bij Motown en begeleidde James Brown in de Apollo. Speelde met Miles Davis en Ornette Coleman. Behoorde tot de Black Panthers en zat tijdens de Vietnam-oorlog in de gevangenis vanwege dienstweigering. Hij woonde in Afrika, waar hij tot zichzelf kwam. Odyssey Of The Oblong Square, de titel komt uit de vrijmetselarij, waar hij door zijn vader in werd betrokken, is een album dat uitkwam in 1977. Een zeskoppige band met blazers en percussie. De muziek op dit zeldzame album is rauwe deep jazz. Reid speelde recentelijk met Kieran Hebden, Four Tet, en toonde aan nog genoeg te zeggen te hebben. Geniet van dit album uit zijn hoogtijdagen.

De band Low moet het hebben van subtiel opgebouwde liedjes die bol staan van onderhuidse spanningen. Wil je zoiets jarenlang volhouden en keer op keer spannende platen en shows afgeven, dan moet je af en toe helemaal los kunnen gaan. En dat is wat Alan Sparhawk doet in zijn andere band Retribution Gospel Choir. Hoewel de bandnaam verwijst naar de (complex) religieuze achtergrond van Sparhawk, kunt u gerust van ons aannemen dat het hier om enorme bak kolere herrie gaat. Maar wel van de allerfijnste soort. Wie wil horen hoe de liedjes van Low zouden klinken met ballen, power en duizelingwekkende decibellen – terwijl ze nog steeds de intentie en melancholie dragen – die grijpt naar deze fraaie plaat.

Savoy Grand kan goed worden getypeerd als een Britse versie van het slow fidelity orchestra, zoals het Groningse Audiotransparent zich liet noemen. Met het huidige album van Audiotransparent gaat deze vlag niet echt meer op, maar Savoy Grand blijft hun geweldige slow- en sadcore formule trouw. Accident Book is hun vierde album en slaat geen wezenlijk nieuwe wegen in. Dat is in vele opzichten de grootste verdienste van deze plaat. Savoy Grand heeft al jaren hun sound geperfectioneerd en er valt geen speld meer tussen te krijgen. De negen composities op Accident Book bewegen in een uiterst traag, maar onstopbaar tempo voort. In vergelijking met Audiotransparent is er geen hoofdrol voor strijkers weggelegd. Dat maakt dat de band meer weg heeft van het geluid van The White Birch en Eskobar. Tegelijkertijd blijft er een warmere sfeer bewaard dan bij deze Scandinaviërs. De band heeft zo zijn eigen werkwijze die ze ertoe bracht een eigen studio te bouwen in een oude melkboerderij. Toen dit gebouw onbruikbaar werd verklaard, zijn verschillende songs ook op andere locaties in Nottingham opgenomen. De langzaam vormende songs luisteren naar een uitgesproken visie. Daarin is geen ruimte voor nodeloze opsmuk. Net als in hun woorden gebruikt de band instrumentaal niet meer dan strikt noodzakelijk. Dat zorgt voor het kristalheldere, pure en toch geborgen geluid. Accident Book is een schitterend album waarin de luisteraar zich verliest in oases van rust en aangenaam bekende pracht.

Voor het maken van Expando heeft Scmidt slechts beperkt hulp ingeroepen. Het meeste deed hij simpelweg alleen. Je hoort het aan Expando niet af en de plaat is zeker geen kritiekloos probeerseltje geworden. Het tegenovergesteld is het geval. De liedjes zijn tot in de perfectie verzorgd en mooi uitgebalanceerd. Schmidt eigenzinnige hoge stem komt prima tot zijn recht en de volwassen muziek sluit hier mooi bij aan. Eagles- en Veniceliefhebbers zouden zeker eens moeten luisteren al was het maar om het prachtige Parachute, met een sublieme achtergrondvocaal van Graham Nash, te horen. Het mag dan acht jaar geleden zijn dat zijn laatste plaat uitkwam, het resultaat is er dan ook naar!

De godfather van de rap brengt na een lange periode vol persoonlijke problemen eindelijk weer een volledige plaat uit en dat is beslist iets om bij stil te staan. Scott-Heron is een grote meneer in de zwarte muziekgeschiedenis, een unieke stem met een soulvol geluid en een uitgesproken maatschappelijke boodschap. Beroemd is zijn statement The Revolution Will Not Be Televised uit de jaren zeventig. Op I’m New Here worden zijn vloeiende, half gezongen en half gesproken teksten omgeven door sfeervolle soundscapes van producer Richard Russell, die we kennen van XL Recordings. Met I’m New Here, de song zelf is een cover van notabene lofi indieband Smog, zegt Scott-Heron: ik ben weer terug, zo goed als nieuw. Met indrukwekkende tracks als Running en Me And The Devil, wat een fantastische, vrije bewerking is van Robert Johnson, even duister maar dan met bedwelmende beats. De oude meester blijft een sociaal bewogen mens en ditmaal duikt hij diep in de persoonlijke verhoudingen tussen mensen. Het hart van Scott-Heron zit op de goede plaats en het klopt nog net zo ritmisch en omfloerst als de beats op deze gloedvolle comeback-plaat.

In navolging van voorgangers Palo Santo en Rooks staat ook op deze zesde Shearwater de relatie mens en natuur centraal. Om inspiratie op te doen kampeerde zanger/componist Jonathan Meiburg in zijn eentje zelfs enige tijd op onder meer de Falkland- en Galapagoseilanden, Tierra del Fuego en Madagaskar. De ervaringen tijdens zijn verblijf op deze eilanden vormen de rode draad op The Golden Archipelago waarvan de titel verwijst naar de Griekse benaming voor een eilandengroep. Dit desolate en mystieke thema sluit goed aan bij de epische sferen die dit viertal met haar dynamische folkrock weet op te roepen. Net als op Rooks is gekozen voor bondige songstructuren met de stuwende ritmesectie en Meiburg's intense zang als belangrijke smaakmakers. In opbouw en gelaagdheid van de arrangementen zijn meer dan voorheen de nodige progressieve rockinvloeden te bespeuren die raakvlakken vertonen met het werk van bijvoorbeeld Marillion. De repeterende motieven in Hidden Lakes en Corridors doen zelfs wel wat denken aan de jonge Mike Oldfield. Met een fraai evenwicht tussen muzikaal avontuur en verstilde schoonheid weet Shearwater met The Golden Archipelago wederom indruk te maken.

Is This It van The Strokes is hier en daar uitgeroepen tot de beste plaat van het afgelopen decennium, dus wordt het hoog tijd dat de opvolging geregeld wordt. Welnu jongens en meisjes, hier is The Soft Pack uit San Diego. Ze rammelen en punken zo eigengereid op hun titelloze debuutplaat, dat vergelijkingen met The Strokes, The Thermals of The Velvet Underground hun waarschijnlijk aan hun strakke spijkerbroeken zullen roesten. Opmerkelijk is de positieve wending die de loopbaan van dit kwartet nam toen het de vorige bandnaam The Muslims opgaf, want te veel gezeik enzo in Amerika. Matt Lamkin zingt een tikje klagerig maar wel met een noodvaart. The Soft Pack heeft helemaal de juiste drone te pakken waarmee ze uren door zou kunnen jengelen zonder je aandacht te verliezen. Niet dat de band veel tijd nodig heeft, in 32 minuten zijn de tien tracks van dit debuut klaar en voel je je als luisteraar overreden. Als 2010 meer van dit soort frisse garagepop oplevert, dan staat ons nog veel moois te wachten. Zo niet, dan is dit gewoon de plaat van het jaar – zeker in dit genre.

Gezien de constant hoge kwaliteit van hun oeuvre is het verbazingwekkend dat het uit Texas afkomstige Spoon nog steeds niet op grote schaal is doorgebroken. Ook op dit zevende album weet de band rond bandspil Britt Daniel haar inventieve en groovende indierock te verpakken in onweerstaanbare minimalistische popparels. Vergeleken met de speelse en veelzijdige voorganger Ga Ga Ga Ga Ga is het materiaal op Transference een stuk donkerder en psychedelischer uitgevallen. Juist deze donkere toon zorgt ervoor dat de groep sinds Kill The Moonlight uit 2002 niet meer zo spannend heeft geklonken, niet in de laatste plaats dankzij de avontuurlijke prachtproductie. In songs als The Mystery Zone, Who Makes Your Money en I Got Nuffin levert dit weer heerlijk eigenzinnige gitaarrock op vol hypnotiserende krautrockritmes, Beatlesque melodieën en wonderlijke studio-effecten Daarnaast laat het korte Goodnight Laura ook een nieuwe, ingetogen kant van de band horen. De fantastische afsluiter Nobody Gets Me But You vat met een swingende beat, catchy baslijn, effectieve gitaar- en toetsaccenten en soulvolle zang de sound van deze groep wellicht nog het beste samen. Een band als Spoon rechtvaardigt de functie van de repeatknop.

Ringo leverde voor deze plaat Liverpool 8 af wat werkelijk een prima plaat was. Y Not zal moeten bewijzen dat Ringo dit niveau aankan. Op de gastenlijst staan dit maal Joe Walsh, Dave Stewart, Billy Squier, Don Was, Richard Marx, Joss Stone en Edgar Winter. Toch is het de naam van Paul McCartney die het meest opvalt. Door deze verscheidenheid aan gasten maakt de plaat een versnipperde indruk dan Liverpool 8. Dat zorgt er wel voor dat de plaat misschien wat minder sterk is maar weldegelijk leuk en gevarieerd. De prima opener Fill In The Blanks hernieuwt de samenwerking met Walsh terwijl het nummer Walk With You samen met McCartney gedaan wordt. Ook deze plaat zal vooral weer gekocht worden door Beatlesadepten maar die hebben er wel een leuke plaat aan!

De motivatie achter de titel van dit album laat zich raden. 1 + 1 = 3 is de discordante mathematische weergave van het surplusgevoel dat de, van oorsprong Duitse, Simon Binkenborn ervaart in menselijke relaties en vervolgens vertaalt naar muziek. Zoals hij echter zelf benadrukt, kan de plaat niet los van zijn band, bestaand uit Chris Kikic, Ben Bakker en Len van der Laak, worden gezien. Dat maakt dat het solide bandgeluid van 1 + 1 = 3 dus niet is terug te voeren op een enkele singer-songwriter, maar eigenlijk precies is wat het de luisteraar doet vermoeden. De naam Symon verwijst daar ook naar. Aangezien Simon een andere naam niet wenselijk vond, werd door een hemelse ingeving samen met de band besloten tot het gebruik van de letter ‘y’. Er zit flink wat power achter de songs op dit debuut. Dat blijkt zowel uit het aanvankelijk stevige tempo en de krachtige opbouw van de arrangementen. De songs dwingen af te worden gehoord. Toch missen ze, ondanks alle terecht geprezen diversiteit, net even de intrige van nieuw klinkende visies. Dat staat een constante prestatie op niveau gelukkig niet in de weg. Wel kan het kaf van het koren worden gescheiden. De single Cut Me Loose, met een catchy jaren ’80 ritme dat doet denken aan Grand National, is bijvoorbeeld een hoogtepunt. Het dansbare indiegeluid dat regelmatig de kop op steekt, schuurt tegen het Britse South van de afgelopen jaren aan. De melancholische ballad White on White komt dan toch nog als een verrassing, maar blijft niet echt plakken. Superstitious, waarmee in de afwijkende, originele versie Simon een 3FM Serious Talent werd, blijft ook hier een leuke track. Over het geheel blijkt Simon’s stem een echte opsteker door de overtuigende, hoge mate van variabiliteit. Met 1 + 1 = 3 laat Symon merken dat eigenlijk alles simpelweg wel snor zit en dat ze met hun opgewekte indiegeluid mensen aan zich kunnen binden. Er is creatieve potentie aanwezig die op de langere termijn meer aandacht behoeft, maar nu nog geen glansrol krijgt.

Donkere, industrial beats en zware drumpartijen die vermengd worden met een dertiendelig blazersorkest. Een zwartgallig gestemd kinderkoor en een poeslief vertolkte vrouwenstem die gecombineerd zijn met vervaarlijk zoevende zwaarden en messen. Kil voorgedragen zinsneden die verlijmd blijken met extreem vervormde elektrische gitaren. Klassieke pianomuziek die hand in hand gaat met ‘minimal music’, gemaakt door zware ijzeren kettingen. Hidden, het tweede album van These New Puritans is als een Britse metalloze Nine Inch Nails-variant. Doet denken aan A Shocking Hobby van onze eigen Speedy J. Al liet de Nederlander ‘intelligent techno’ horen, terwijl Hidden juist neigt naar experimentele elektropunk. Volgt u het allemaal nog? Ik kan me voorstellen van niet. Een duidelijkere uitleg over dit album is echter niet mogelijk. Er resteert maar één advies: luisteren is ondergaan. En uiteindelijk kan er dan zeker een nieuwe muzikale liefde opbloeien. Sterker: de briljante klankenbrij die Jack Barnett en consorten (z’n tweelingbroer George, Thomas Hein en Sophie Sleigh-Johnson) fabriceren, zou zo maar een ware revolutie in de rockmuziek kunnen ontketenen.

Wat is dat toch met Scandinavië en puntige electropopzangeresjes? Ze lijken er daar onderhand een patent op te hebben. Hadden we al Lykke Li en Annie, nu bereikt ons met Maria Timm opnieuw een dame die sterk debuteert. In het eigen Denemarken stond ze al op Roskilde dankzij het aanstekelijke The Plan. Daarop koppelt Timm haar fijne stemgeluid aan melodieuze synthpop met pakkende beats. Aparte en kekke geluidjes zorgen voor een experimenteel randje. Het geheel is bovendien voorzien van die typische Scandinavische touch. Denk aan voornoemde voorbeelden, maar ook het geluid van The Knife. Je kunt er zowel op dansen als prima naar luisteren. Singlehitje Dirty Place is een voltreffer, maar ook het dansbare Here Comes The Train, To The Top Up Up Up (met blazers) en het trippy Sarajevo misstaan niet op dit frisse en gevarieerde album. Van zulke electropopzangeresjes krijgen we niet snel genoeg.

Zo lang als men moest wachten op The Hungry Saw, zo snel is ook de opvolger Falling Down a Mountain een feit. Met een goede reputatie hoog te houden, stelde de donker gestemde Britse band na vijf jaar niet teleur. Naar eigen zeggen is Falling Down a Mountain een album waarop ze de begrenzingen van hun voorgaande stijl loslaten. Dat lijkt zich in eerste instantie op een jazzy wijze te uiten, gezien de schetsmatige opening met de typerend zenuwachtige trompet die sterk doet denken aan The Open. Die lijn wordt echter niet echt doorgezet en wat we op de rest van Falling Down a Mountain vinden, is een opmerkelijk lichtvoetige en kwieke versie van Tindersticks. Dat gaat ten koste van die betoverende Tindersticks sfeer waarin de impact van Stuart A. Staples’ stem de aandacht opeist. Het speels creatieve instrumentgebruik demonstreert het vakmanschap van de band, maar maakt dit gemis slechts ten dele goed. Waar is die beklemmende directheid die de duistere zwangerschap van de songs normaal benadrukt, wel aanwezig in het instrumentale Hubbard Hills en het slot? De herziene zelfverzekerdheid van Tindersticks levert een album op dat de vernieuwingszucht bij de band zelf bevredigt, maar de liefhebber vertwijfeld laat. Tegelijkertijd valt kwalitatief niets af te dingen, dus zal tijd hier de echte leermeester zijn.

In 2008 was Vampire Weekend voor velen de revelatie van ’t jaar. De combinatie van Westerse indiepop en Afrikaanse invloeden klonk fris, origineel en ongedwongen vrolijk. Het titelloze debuut leverde de New Yorkers terecht een enthousiaste schare fans op. De opvolger heet Contra (en niet het exotische ëContraí zoals aanvankelijk de bedoeling was). Daarop vallen geen grote koerswijzigingen te bespeuren. Het viertal blinkt opnieuw uit in melodieuze, opgewekte songs die ingenieuzer in elkaar zitten dan je op het eerste gehoor zou zeggen. Verschil is dat deze plaat net een tikje poppier en strakker is geproduceerd, wat bijvoorbeeld blijkt uit meer op de voorgrond aanwezige synths. Storend is dat niet. Net als z’n voorganger kent Contra geen echt zwakke momenten. Uitschieters vormen het energieke Cousins, dito California English en het melancholische Diplomat’s Sun, Opnieuw levert Vampire Weekend een plaat af waar je lekker blij van wordt.

We kennen diverse voorbeelden van muzikanten die een klassieke carrière of conservatoriumopleiding verruilen voor succes in de popmuziek, Merg is het cumulatieve resultaat van een omgekeerde omslag in Guy’s loopbaan. Gezien zijn rollen in de band The Sands en als arrangeur en bandlid van o.a. dEUS, Admiral Freebee en Daan, was zijn inschrijving aan het conservatorium op zijn minst opmerkelijk. Met Merg presenteert hij nu een muzikale visie die zich laat omschrijven als moderne barok. De singer-songwriterachtige aanpak in de klassieke muziek mist zijn uitwerking niet. Guy speelt met ritme, interpretatie en toonsoorten. Hij doseert de dynamiek nauwkeurig, waardoor de composities subtiel en meeslepend worden. Bovendien is het prettig dat Merg niet te pretentieus of vooruitstrevend is. Daardoor vermijdt de componist het gebruikelijke ontoegankelijke air van het modern klassieke genre. Merg vervolmaakt de visie van Guy van Nueten, maar vraagt wel een afwijkend publiek.

Met haar producer en vriend Tucker Martine maakt Laura Veirs nu al een tijdje een constante reeks uitstekende albums. July Flame is het zesde album dat ze samen opnamen, grotendeels in hun eigen huis. Desondanks konden ze rekenen op de hulp van diverse collega-musici. Ondermeer het prikkelende gitaarwerk van Jon Neufeld is van grote waarde. Karl Blau en Steve Moore, die beide op diverse instrumenten vertegenwoordigt zijn, horen inmiddels bij de vaste waarden. Meest opvallend is het huilende stemgeluid van Jim James, die hier op meerdere songs zijn diensten verleend. Mede dankzij hem doen de vocalen op dit album de Fleet Foxes soms naar de kroon steken. Ook muzikaal is July Flame op alle vlakken goed uitgekiend. Warme arrangementen, piano, orgels, pedal-steel, strijkers en blazers, vullen de het lome zomerse sfeertje van dit album sterk aan. Op liedjes als Life Is Good Blues weet ze met haar tokkelende gitaarwerk, de bovengenoemde instrumentaria en de prachtige toegevoegde vocalen een ijzersterk geheel neer te zetten. Het goud eerlijke eerbetoon aan de legendarische bassiste Carol Kaye of het eveneens pakkende openingsnummer I Can See Your Tracks behoren tot het beste wat ze tot dusver gemaakt heeft. July Flame is fris en speels, precies de juiste ingredienten om hoge ogen te gaan gooien dit jaar.

Samen met onder andere MGMT en Vampire Weekend speelt Yeasayer in de voorhoede van een nieuwe lichting bands die uit wereldmuziek en Afrikaanse pop een fris nieuw geluid weten te distilleren. Odd Blood laat in vergelijking met het debuut een duidelijke koerswijziging horen. Daar waar All Hour Cymbals uitblonk in subtiliteit en harmonische pracht, daar laat deze opvolger een elektronisch, druk en meer ritmisch (dans)georiënteerd geluid horen. In songs als Love Me Girl, Rome en Mondegreen worden de gitaren bijna volledig verdrongen door de elektronische trukendoos. De groep geeft zelf aan dat ze met Odd Blood een album hebben gemaakt dat hun luisteraars in beweging moet brengen in plaats van ze te laten zweven. Luisterend naar de opzwepende singles Ambling Alp en O.N.E. zie je het (festival)publiek dan ook al volledig uit hun dak gaan. Het is bewonderenswaardig dat deze aanval op de dansspieren geen moment ten koste gaat van het unieke, door fraaie melodieën en inventieve instrumentatie gedomineerde bandgeluid. Laat de zomer maar komen.

De Roland TR-808 was dé drumcomputer in de begindagen van de techno- en house muziek. 808 State ontleende zijn naam aan dit fenomeen. Rond 1990 bereikte dit gezelschap wereldfaam in Danceland en vestigde met albums als Newbuilt en Ex:el naam. Deze prachtige heruitgave bevat een kristalhelder geremasterd album en een bonusschijf vol met remixen en onuitgebracht werk. Een hijgerige Björk mixt prima met springerige synths (Qmart) en sissende hihats (Ooops). Alleen jammer dat bij dit album nou juist de Roland TR-909 aan de basis stond… Maar een kniesoor die daar aanstoot aan neemt.

Het had er in 1955 alle schijn van dat de nog jonge Tony Allen met Night Owl een grote hit zou gaan scoren. Maar o noodlot! Door onenigheid over het contract staakte de betrokken platenmaatschappij abrupt haar medewerking aan de distributie en promotie van deze single en werd de groei & bloei van dit charmante doo wop liedje in de kiem gesmoord. In zijn zucht naar succes hopte de zwarte R&B-zanger in de jaren die volgden van het ene platenlabel naar het andere. Overal maakte hij opnamen, maar hits bleven uit. Here Comes The Nite Owl! bevat het werk dat Tony Allen tussen 1955 en 1961 voor vier van deze labels, waaronder Specialty en Kent/Modern Records, maakte. De compilatie legt het talent van Tony Allen in zijn volle breedte bloot. Doo wop, ballads, R&B, blues en rock ‘n’ roll – de zanger vertolkte al deze stijlen met overgave en overtuiging. Met de uitgave van Here Comes The Nite Owl! komen vele van zijn prachtige opnamen een halve eeuw na dato weer beschikbaar. Wij zijn Ace Records dankbaar.

Met Merriweather Post Pavillion scoorde Animal Collective hoge ogen in de lijstjes van 2009. Marketingtechnisch is het dus een goed idee om Campfire Songs uit 2003 opnieuw uit te brengen. Het album luistert als een demo met lange, niet uitgewerkte stukken. De nummers zouden inwisselbaar kunnen zijn, omdat ze allemaal vanuit eenzelfde stramien zijn opgenomen: vaag tokkelende gitaren, zweverige neuzelzang en een enorme dot ruis (of is dat dan het kampvuur?). De echte liefhebber van het Collective zal naarstig op zoek gaan naar aanknopingspunten, maar de neutrale luisteraar zal er naar alle waarschijnlijkheid weinig lol aan kunnen beleven…

Adventures In Modern Recording Wie kent ‘em niet: Video Killed The Radiostar, de megahit van de Buggles uit 1981. Trevor Horn stond samen met Geoff Downes aan de basis van The Buggles. Het 2e album Adventures In Modern Recording (1981) is nu geremasterd (met 10 bonustracks!) uitgebracht. Downes had de band inmiddels verlaten. Horn’s typische geluid is hier al volop in ontwikkeling en je herkent gelijk de thematiek die hem later met producties van Yes (Owner Of A Lonely Heart), Grace Jones (Slave To The Rhythm) en Frankie Goes To Hollywood (Welcome To The Pleasuredome) wereldberoemd zouden maken. Breeduitgemeten synthesizers en pompeuze drumfills kleuren zijn songs en werden het handelsmerk van Trevor Horn.

In wat nog altijd één van de vreemdste platenhoezen allertijden genoemd mag worden, het album Armed Forces met de hoes van Barney Bubbles, zat als bonus een live e.p.tje opgenomen in The Hollywood High Club. Drie nummers van een legendarisch concert, want de Amerikaanse doorbraak van EC & The Attractions was een feit. Veel van zijn shows verschenen als bootleg, maar enkel zijn show in The El Mocambo was korte tijd leverbaar als radiopromo. In de box 2½ Years zat feitelijk Elvis’ eerste officiële livealbum en vorig jaar kwam hij opnieuw op cd als eerste in een serie liveshows. Hollywood High is daarvan de opvolger. De show heeft de onbevangenheid van de vroege Costello, maar laat in een nummer als Accidents Will Happen ook horen wat we in de toekomst nog van de man kunnen gaan verwachten. Hij heeft duidelijk meer noten op zijn zang dan de gemiddelde New Wave-act uit die periode. Het is mooi dat het concert nu eindelijk in zijn geheel te beluisteren is, althans als je de bootlegversie even terzijde schuift. Pump It Up!

Soms komen er mooie verzamelaars uit. In dit geval praten we over Collected van Cuby. Voor niet veel geld worden we verblijd met drie schijven die een overzicht geven van de gehele carrière van Harry Muskee. Prachtige muziek en een goede samenstelling. Singles, belangrijke lp-tracks, van alles vinden we terug. Muzikaal mag deze compilatie er dan ook zeker zijn. Oogt de verpakking nog prima met een fraaie foto van Muskee, het begeleidende boekje is bedroevend. Kort verhaaltje en opsomming van tracks. Iedereen moet maar gissen van welke platen de nummers afkomen. Kijk, en dat is jammer aangezien zo’n compilatie je met het Cubyvirus kan besmetten. Dan wordt het een zoektocht die zo makkelijk voorkomen had kunnen worden. Ach, het zal wel zeuren zijn want de muziek staat ook vandaag nog recht overeind. Wat dat betreft is dit een topproduct!

De debuutplaat van De Beste Band Van België (en omstreken) sloeg vijftien jaar geleden in als een meteoor. Rijk, hoogst origineel en grillig, als een wild rondedansje van Tom Waits, Captain Beefheart en The Pixies. Van opener Suds & Soda, het titelnummer met Zappa-loopje tot het verstilde Secret Hell en drinklied Divebomb Djingle grijpt de plaat je steeds weer bij de kladden. Deze heruitgave is er een om in te lijsten: naast het reguliere album een cd met b-kantjes en zo, waaronder eerste single Zea. Helemaal de moeite waard is de dvd, met naast live-opnames een documentaire over het totstandkomen van deze plaat, waar alle oorsponkelijke leden van dEUS (daarvan zijn alleen Tom Barman en Klaas Janzoons nog bij de band) aan het woord komen. Hierop wordt duidelijk wordt dat de enorme karakterverschillen van de vijf heren tegelijk de kracht en de zwakte van de band waren.

In het geval van het Canadese Fucked Up kun je 25 nummers inderdaad aanduiden als een “couple” tracks. Voor een band die acht jaar meegaat, heeft het al een onmogelijk lange discografie en deze dubbelaar biedt een selectie uit die productieve tijd. Het beeld dat ontstaat van de evolutie van de snoeiharde eerste single No Pasaran tot de compacte, maar daardoor niet minder epische edit van Crooked Head, is even verwarrend als compleet. De band is misschien naar een toegankelijker geluid toegegroeid, van compromissen is er daarbij geen sprake geweest. Oud werk als Generation en Fixed Race blijft daarom moeiteloos overeind tussen frisser materiaal als bijna wave-achtige versie van No Epiphany en het nieuwe powerpopgeluid van I Hate Summer. Hoewel het bijna ondoenlijk is je een compleet beeld te vormen van de veelzijdige creaitiviteit van deze band, werpt Couple Tracks toch weer een mooi straaltje licht in dat enorme zwarte gat.

Aan een verzameling van John Lee Hooker's werk voor Vee-Jay kan eigenlijk niet veel misgaan. De songs die hij in de vijftiger tot de mid-zestiger jaren voor het roemruchte label opnam, behoren tot het best wat hij ooit in bandbezetting opnam. We noemen Boom Boom, I'm In the Mood, One Bourbon, One Scotch, One Beer en talloze andere klassiekers. Het zijn de mooie rammelende maar buitengewoon energieke drive waarvan de nummers zijn doorspekt, die hier zo aanspreken. Ondanks dat met songs uit deze periode gemakkelijk twee schijven is te vullen, koos men in dit geval echter wel voor een paar live-opnamen als aanvulling. Niet perse essentieel en zelfs niet aan dezelfde periode verbonden, maar evenwel vermakelijk voor het totaal overzicht.

Nu het vinyl aan een comeback bezig is, krijgt ook het b-kantje weer bestaansrecht. Hoewel het eerste album van I Am Kloot pas verscheen toen het 45 toerenplaatje allang ten grave gedragen leek, brengt de band nu een dubbelalbum uit met de trotse titel B. Maar liefst 28 liedjes die eerder los te vinden waren op de singletjes. En zoals het een goede Britse band betaamt, doen deze liedjes niet onder voor de ‘A-kantjes’. De collectie bestrijkt de periode 1999-2007 en bestaat voor het grootste deel uit volwaardige liedjes. Een paar demo’s, een uitstekende remix van Gods And Monsters en een sterke live-opname

In de jaren zestig ontpopte George Jackson zich als een liedjesschrijver van formaat. Hij voorzag diverse artiesten uit de stal van Goldwax Records, waaronder James Carr en The Ovations, van zijn prachtige soulsongs en ook Clarence Carter, Candi Staton en andere soulbroeders en –zusters wierpen zich gretig op zijn liedjes. Tegelijkertijd probeerde George Jackson ook zelf een carrière als soulzanger op te bouwen, maar deze kwam nooit helemaal van de grond. Naar de oorzaken hiervan kan een mens slechts gissen. Wat deze George Jackson als vertolker vermocht laat de net verschenen compilatie In Memphis horen. Hierop zijn de singles die Jackson in de periode 1972-1977 voor onder meer Hi Records en Chess Records opnam verenigd en aangevuld met een aantal niet eerder uitgebrachte opnamen voor het label Sounds Of Memphis uit diezelfde jaren. In deze vertolkingen toont George Jackson zich een begenadigd zanger. Hij was gezegend met een aangenaam hoge stem en liet in elke gezongen lettergreep zijn ziel spreken. Luister maar eens naar zijn smartelijke vertolking van I Don´t Need You No More - een weergaloos staaltje zuidelijke soul. Soulrelease van het jaar 2009!

Deel drie is het voorlopig laatste deel uit de KISSology-serie, die bestaat uit een chronologisch verzamelde reeks live- en archiefbeelden uit het rijke verleden van de band KISS. Dit deel begint met de jaren negentig, de periode waarin KISS met het album Revenge een hoogtepunt in hun muzikale carrière uitbracht. De show uit 1992 in Detroit is hiervan een ijkpunt. Een paar jaar later verkreeg de band nog groter succes, door weer in de originele bezetting te gaan toeren. Daar aan vooraf de verrassingsreünie tijdens MTV Unplugged, op deze set teven te bekijken. KISSology 3 bevat grotendeels materiaal van de daaropvolgende reünietour. Uiteraard bevat deze set de historische aftrap hiervan in het Tiger Stadium Detroit in '96. Twee jaar later deden de heren het nog eens dunnetjes over met een toer, die het nieuwe album Psycho Circus zou supporten. Het optreden in Dodger Stadium is hiervan integraal terug te vinden. In het afsluitende concert uit de "Farewell" tour in 2000 werd aanzienlijk meer geknipt. Al bevat deze dvd-set niet bijzonder veel aanvullend archiefmateriaal, is de set absoluut essentieel materiaal voor de KISS-fan.

Alweer zo’n royale worp R&B-vertolkingen van de westkust van de Verenigde Staten! Deze keer betreft het een compilatie met puik werk van tenorsaxofonist Jack McVea en zijn kleine orkest uit die zo bruisende jaren vijftig van de vorige eeuw. De opnamen werden gemaakt voor het in Los Angeles gevestigde Combo Records van eigenaar Jake Porter. De tenorsaxofonist en zijn orkest spelen hier energiek, swingend en, getuige de onderlinge aanmoedigingen, met grote geestdrift. Behalve diverse saxofoongedreven instrumentals brengt het orkest ook vocale nummers. Bij deze gelegenheden nemen diverse zangers en zangeressen plaats achter de microfoon. De bluesy vertolkingen van zangeres Louise Beatty vormen hier hoogtepunten.

Het solo-debuut van Grant-Lee Phillips nam hij geheel in z'n eentje op in 1999. Na het uiteenvallen van Grant Lee Buffalo, sloot hij zich enige tijd op in de kelder, waar hij zijn intiemste album tot dusver opnam. Het album kwam in beperkte oplage uit, en werd een aantal jaar terug al breder uitgegeven. Echter nu Phillips een platendeal heeft bij Yep Roc, beloot de maatschappij zijn meesterwerk, misschien een beetje ter ere van het tien jarig jubileum weer verkrijgbaar te maken. Zijn zangerige stem steek mooi boven de stemmige begeleiding uit van de akoestische gitaren, piano, orgel, die hij zelf in z'n eentje in speelde. Meeslepende liedjes als Lonesome Serenade en St. Expedite, behoren tot zijn beste werk. Met een bonus nummer als tiende track, werd het korte schijfje een misschien wel z'n meest oprechte cd.

Elvis zou op 8 januari 75 jaar geworden zijn ware het niet dat hij 33 jaar geleden zijn tijd stil zette. Wie kan zich een Elvis van 75 voorstellen? Niemand. Wel de 75ste compilatie… want dat hoort natuurlijk bij een jaartal en de maatschappij van Elvis herdenkt alles. Tom Parker leeft nog zou je zeggen. Toch is dat erg jammer want na een hele berg inferieure compilaties zijn dit nou twee wel erg prettige. Elvis 75 bestaat uit drie schijven en compileert, hoe kan het ook anders, 75 tracks. Alle hits en belangrijke nummers vinden we terug. Elvis 75 - Good Rockin’ Tonight is uitgebreider. Deze fraai ogende box bevat honderd nummers en is voorzien van een erg fraai boek. Ook hier natuurlijk alle belangrijke nummers en dus nog vijfentwintig extra. Het aanzienlijke prijsverschil zou echter de keuze kunnen bepalen. Elvis 75 is voor een zacht prijsje verkrijgbaar terwijl voor Good Rockin’ Tonight aanzienlijk dieper in de beurs getast moet worden. Erg fraai is het allemaal wel!

De vier groepsleden zagen elkaar voor het eerst tijdens een muziekconventie in 1928 en respect voor elkaars muzikale kunnen bracht hen nader tot elkaar. Dit stukje Amerikaans muziekhistorie is tekenend voor de vele groepen en country- en folk-musici die Noord Carolina rijk was. Met elkaar gemeen hadden ze dat ze graag eens muziek op plaat wilden zetten en banjospeler Paul Miles trok de stoute schoenen aan en schreef naar drie platenmaatschappijen, waarvan Gennett Records uiteindelijk reageerde. Ze betaalden een toen zeldzame bezitter van een nieuwe Chevrolet om hen naar Richmond, Indiana te brengen voor de opnamen. Meer dan twee keer twee dagen spendeerde ze niet in de studio en na de laatste sessie in 1929 speelde de vier al niet meer samen. Als duo namen Bob Cranford en A.P. Thompson nog enig aanvullend werk op. De eerder opgenomen traditionals, waren geënt op de stijl van sterren als Charlie Poole. Red Fox Chasers, waren een fraaie kanttekening in dit stukje countryfolk-geschiedenis.

In de late jaren zestig maakte Joe Simon een aantal opnamen voor Sound Stage 7 die tot het klassieke repertoire van de southern soul zijn gaan behoren. In het volgende decennium maakte hij een aantal albums voor Spring Records. Typische jaren zeventig soul, soms zelfs vervaarlijk neigend naar disco, die de diepgang van zijn vroegere werk ontbeerde. Soul For The Dancefloor bevat een trefzekere selectie van dansbare nummers uit deze periode. Elegante, soms swingende vertolkingen door een zanger met een van de gaafste stemmen uit de geschiedenis van de soul.

‘Revolutionary Jazz & The Civil Rights Movement 1963-1982’ luidt de ondertitel die de lading van deze twee schijven op Soul Jazz volkomen dekt. In de sixties kwamen onder invloed van types als Martin Luther King en Malcom X steeds meer negers/zwarten/gekleurde medemensen/Afrikaans-Amerikanen in de VS tot de wonderlijke conclusie dat ze eigenlijk een soort van Afrikanen waren, met bijbehorende specifieke cultuur. Die vertaalde zich muzikaal in swingende amalgamen van veel jazz, funk, soul en aan de thuisoerwouden refererend getrommel. Black Power! Onder de deelnemers relatief weinig echt bekende namen als Sun Ra en Archie Shepp, het is meest van het soort Roy Brooks & The Artistic Truth en Philip Cochran & The Artistic Heritage Ensemble. Of gewoon lekker 6 minuten en 19 seconden ritmisch op je drumstel freaken, zoals Pheeroan Ak Laf dat deed. Zeer zeldzaam meest, maar daarom een niet minder leuk venster op een zeer interessante paragraaf uit de geschiedenis van de westerse muziek. Enige minpuntje is de plotselinge populariteit die de dwarsfluit in revolutionaire kringen verwierf, maar dat kan persoonlijk zijn. Gaat vergezeld van een apart uitgegeven boek met hoezen.

Songs from the dark side of soul is de ondertitel van deze op Trikont verschenen compilatie. We horen een uitgelezen selectie murderballads waar Nick Cave nog een puntje aan kan zuigen. Countrysmart met Jimmie Rodgers en The Stanley Brothers, hartverscheurende blues van Sonny Boy Williamson, Bessie Smith en Blind Boy Fuller, gangsterjazz van Ethel Walters en antieke calypso van Lord Executor - allen verhalen zij over bloed en doodslag. Niet om vrolijk van te worden, wel erg goed samengesteld. The Delmore Brothers mogen tenslotte hun spijt betuigen in The Fugitive’s Lament.

Het label Past & Present heeft al verscheidene legendarische verzamelaars op cd uitgebracht, zoals de Rubble Collection en Mindrocker. Nu is het de beurt aan de uit 1983 stammende compilaties The Perfumed Garden, die zijn genoemd naar het programma van John Peel. op Radio London in 1967. Toentertijd verschenen er drie elpees met de obscure hoogtepunten van de Britse late sixties. In het zojuist verschenen boxje zitten niet alleen de bekende drie delen uit de serie, maar ook twee, nieuw samengestelde delen. Deze twee schijven halen helaas niet het hoge niveau van de drie bekende platen. Doordat de schijven chronologisch geordend zijn is de ontwikkeling in de muziek goed te volgen. Op het eerste drie delen overheersen de korte, poppy tracks van groepen als The Syn, Smoke, The Birds en Tintern Abbey. Deze laatste band behoort met Vacuum Cleaner tot de klappers in het aanbod. Op het tweede deel zijn hoofdrollen weggelegd voor Kult, Rupert’s People, The Ugly’s en Les Fleur Des Lys. Op de derde plaat wordt het allemaal al iets gedurfder en duren de tracks ook langer, maar de songstructuren blijven nog helder. Miller, Majority One en Boeing Duveen & The Beautiful Shop schitteren op deze schijf. Op de laatste twee delen worden de tracks langer en ook heavier, vooral op het vijfde deel gaan soms alle remmen los. Tesamen vormen deze vijf platen zijn een prima introductie in de Britse popmuziek van het tweede deel van de jaren ’60. In het bijgeleverde boekje worden alle bands geïntroduceerd. Samen met de prachtige muziek krijgt men een prima beeld van de Britse muziek in dit spannende decenium.

Samensteller Richard Groothuizen heeft op archiverende wijze vastgelegd hoe de popmuziek op de Nederlandse televisie te zien is geweest in de periode 1960-1975. Hij doet dit middels een documentaire en een boekwerk dat samen in een boxje is verschenen. In de documentaire zien we een schat aan beeldmateriaal dat begint in de ultra truttige zestiger jaren waar Jos Brink een hoofdrol vervuld. Als The Beatles in 1964 komen veranderd dat snel en we zien een spectaculaire ontwikkeling in een tijd dat alles kon. We scoorden hits overzee en hadden met Toppop een programma waar je voor thuisbleef. Liefhebbers komen dan ook ruimschoots aan hun trekken met de vele vergeten filmpjes. Het boekwerk is vooral een erg precies naslagwerk dat gelukkig ook fraai is geïllustreerd.

Gitarist Allison was één van de laatste echte bluesmannen, die het vak leerde toen hij opgroeide in het zuiden van de VS, als zoon van katoenplukkers, en zijn stijl vervolmaakte toen hij arriveerde in Chocago. Daar kwam hij in aanraking met de grote drie van de jaren zestig, Otis Rush, Magic Sam en Buddy Guy. Door constant open te staan voor nieuwe ontwikkelingen, zonder die basis te verliezen kon hij tot aan zijn dood het publiek aan hem binden, zoals te horen op deze CD van één van z’n laatste concerten in 1997, zes dagen voor hij hoorde dat hij terminaal ziek was. Het vuur spat er van af, en drie decennia elektrische blues vinden hun weg via eigen materiaal als Serious en het legendarische Cherry Red Wine. Inclusief DVD van hetzelfde optreden.

Eigenlijk vreemd dat van de 69-jarige activistische folkzangeres Joan Baez pas nu een overzichtsbox met cd en dvd verschijnt. Hoewel How Sweet The Sound het veelzijdige verhaal over een van de interessantste vrouwelijke iconen van de popmuziek pakkend vertelt, blijft er veel te wensen over. Echte diepgang kan ook maar moeilijk worden bereikt met vijftien – veelal niet eerder uitgebrachte – nummers op één cd van een uurtje. Van Baez zijn tientallen platen verschenen en is vast ook veel meer beeldmateriaal beschikbaar. Het is nu net alsof met een theelepel uit de pan is geschept. Toch komen de monumentale gebeurtenissen en ontwikkelingen uit haar rijke leven tot nog toe wel allemaal langs: schouder aan schouder met Martin Luther King in de strijd voor de burgerrechten, haar bemoeienissen met het verzet tegen oorlog, geweld en onrecht in Vietnam, Cambodja, Polen, de VS, Chili en Tsjecho-Slowakije, gedumpt door Bob Dylan, die ze eerst zelf liet profiteren van haar bekendheid, haar tragische familiegeschiedenis en haar samenwerking van de laatste jaren met Steve Earle. Qua stem(bereik) is ze er in de loop der tijd op achteruit gegaan maar ze klinkt nog altijd vele malen beter dan, eh, Bob Dylan, van wie al veel meer en toch ook betere overzichten zijn verschenen. How Sweet The Sound had grootser en meeslepender gemoeten.

Danny Bryant heeft het moeilijk en als je hem zo ziet zitten, ietwat onelegant onderuitgezakt op een bankje in het park met nauwelijks genoeg energie om zijn gitaar te bespelen, vrees je het ergste voor deze cd. In het titelnummer Just As I Am wordt het zelfs zo hartverscheurend ellendig dat je je hart vasthoudt of Bryant überhaupt wel het einde van de cd haalt. En eigenlijk zou dat geeneens zo jammer zijn want wat Bryant op dit nummer zowel uit zijn hart als gitaar haalt is puur genieten. Want jawel, het gaat hier om bluesrock en hoe ellendiger de muzikant zich voelt hoe meer er te genieten valt voor de liefhebber. Wat dat betreft is dit muziekgenre een legale vorm van masochisme, waarvan acte. Het moet wel gezegd worden dat de titeltrack ook gelijk het topnummer is van de cd, vriend Danny houdt dit hoge niveau helaas niet vol op de gehele schijf en dat is jammer. Lukt hem dat, dan voorspel ik voor hem net zo’n afschuwelijke loopbaan als Joe Bonamassa die het vreselijk vond zo populair te worden dat hij in de Royal Albert Hall moest spelen, samen met Eric Clapton. Iets waar Bryant alleen nog maar aan toe komt in zijn nachtmerrie … die toch wel ’s zou kunnen uitkomen als hij ballades als Day By Day blijft produceren. Die Danny komt er wel!

Na twee platen voor het sympathieke Music Maker, mochten de Carolina Chocolate Drops zich verheugen op een serieuze platendeal bij het prestigieuze Nonesuch. Op dit kwaliteitslabel mogen ze zich thuis voelen. De band bestaat uit drie jonge Afro-Amerikanen, die uit de traditie putten van de (zwarte) stringbands en folkmuziek. Het rustig voortgedreven instrumentaaltje Peace Behind The Bridge, start veel belovend hun derde album, gevolgd door de pittige klassieker Trouble In Your Mind. Toch komen er ook opmerkelijke keuzes voorbij als het hippe, maar hier ongepolijste Hit 'Em Up Style, wat ooit een R&B-hit was voor Blu Cantrell. De productie was al even stijlvol in handen van Joe Henry, al is mede dankzij de beperkte instrumentatie die veelal bestaat uit banjo, gitaar, fiddle, jug en kazoo, weinig te horen van zijn vertrouwde handelsmerk. Tijdens de vele traditionals maar ook op een smaakmaker als Tom Waits' Trampled Rose, klinken de Chocolate Drops zo authentiek en hedendaags uniek, dat ze nu vast de aandacht gaan krijgen die ze verdienen.

Of Thomas Cobb’s film over een aan lager wal geraakt countryzanger met een alcoholprobleem de moeite waard is, kunnen we nog niet beoordelen, wel ligt de soundtrack ook in Europa in de winkels. Deze soundtrack is het laatste wapenfeit van de vorig jaar overleden songschrijver Stephen Bruton, hier samen met T Bone Burnett verantwoordelijk voor de productie en het merendeel van de nummers. Zes daarvan worden gezongen door acteur Jeff Bridges en hij blijkt over een uitstekende stem voor dit (country)repertoire te beschikken. Naast nieuwe nummers ook klassiekers van Buck Owens, The Louvin Brothers, Waylon Jennings en Townes van Zandt.

Oscar Micheaux (1884 - 1951) is een filmmaker van belang, een zwarte Amerikaan die geregeld stof deed opwaaien omdat zijn films niet zwart genoeg zouden, pulp waren of juist te zeer positie kozen. Perfect subject voor Stace England, die dezelfde (geboorte)grond deelt als Micheaux, de staat Illinois, en onophoudelijk zoekt naar bijzondere verhalen voor even inspirerende songs. Deze cd is zo bezien een nieuwe aflevering, maar vergis je niet: er mag dan wel keurig gezongen worden en de teksten zijn bijkans literair te noemen, muzikaal gaat het gaspedaal er soms flink op en countryrocken The Salt Kings als de Drive-By Truckers. Muziek voor mind and body heette dat vroeger. Mooi werkstukje.

Met het vurige en gejaagde Nine Pound Hammer, vraagt Frank Fairfield op banjo, onmiddellijk de aandacht op. Het is het kraakheldere geluid dat doet weggeven dat deze opnamen niet uit de jaren twintig stammen. Fairfield klinkt op zijn debuut zo authentiek dat hij zo uit de appalachen van ruim tachtig jaar terug lijkt te stammen. Zelfs met zijn snijdende stem sluit hij zo aan bij de belangrijke namen van toen, als Dock Boggs of Roscoe Holcomb. Ook op gitaar speelt hij een authentiek stukje fingerpicking en weet hij zijn helden op de elf traditionals qua geluid perfect te imiteren. Helaas speelt er daardoor ook het gebrek aan relevantie mee in de beoordeling van deze plaat, dat niet meer dan een heerlijk stukje curiosa lijkt te zijn. Echter is zijn aanstekelijke en zeer geslaagde poging tot het kopiëren van de old-time folk die hij zo graag hoort ontwapend oprecht.

De vier tuinbroeken van Hayseed Dixie gunnen PlatoMania een voorproefje van hun nieuwe cd Killer Grass middels een sampler met 4 tracks. En het is weer lachen, gieren en brullen. Vooral de speedy bluegrass-bewerking van het allerberoerdste nummer aller tijden: Bohemian Rhapsody. Toch gaan we soms aan één ding voorbij en dat is dat de heren van Hayseed Dixie muzikale klasbakken zijn. Ook dit cd’tje en hun aanstaande optredens laten weer diezelfde sprankelende mix horen en zien van meligheid, ouderwetse kuntrie, muzikaal vernuft en foute hardrock-covers. Krijgen we hier dan nooit genoeg van? Nee dus. Zien we u ook weer in de concertzalen?

Dat de laatste twee platen van Jim Byrnes, House Of Refugee (2006) en My Walking Stick (2009), een verpletterende indruk maakten was mede te danken aan het trio gospelbroeders dat hem hierop vocaal terzijde stond. Marcus Mosely, Will Sanders en Ron Small heten ze en samen gaan ze sinds 2007 door het leven als The Sojourners. Na het debuutalbum Hold On uit 2007 dient zich nu hun tweede plaat aan. The Sojourners vertolken hier een mix van traditionele gospelsongs en hedendaagse liedjes, waaronder The Neighborhood van Los Lobos. De productie en het geluid zijn van deze tijd, de bezieling waarmee de heren zingen vindt haar oorsprong in de kerk en die is van alle tijden. Steve Dawson heeft de plaat geproduceerd en begeleidt het trio vakkundig op diverse gitaren. Het spel op de Hammondorgel verleent de muziek haar typisch religieuze sfeer. Elk van de drie zangers beschikt over een prachtige stem met een eigen kleur. Zingen Mosely, Sanders en Small individueel al mooi, tezamen klinken hun stemmen ronduit majestueus. Laat je verheffen door de gewijde klanken van The Sojourners!

Met Nathaniel Mayer, deed het Alive-label al een geslaagde poging een oude legende van een passende begeleiding te voorzien en nu met T-Model Ford doen ze dit nog eens dunnetjes over. Bij deze voormalige stalgenoot van R.L. Burnside en Junior Kimbrough bij het Fat Possum label, doen de mannen van Alive het rustiger aan. Sterker nog The Ladies Man werd akoestisch in intieme setting opgenomen. Er is zelfs ruimte voor een praatje en een geanimeerd verhaal, maar ook voor wat ouder materiaal als Chicken Head Man. Met de spaarzame begeleiding van soms een extra gitaar, wat lichte percussie en een mondharmonica, klinkt hij opmerkelijk scherp en zweept hij de boel warempel nog eens op met de uitspraak "come on white boy!". De toon is gezet, de ervaren bluesman doet hier met zijn doorleefde stem en typische herhalende gitaarlijnen, uit de doeken hoe er blues gemaakt dient te worden.

In hun serie American Music stort Putumayo zich op de Rhythm & Blues. En zoals we van hen gewend zijn, geven ze een prima overzicht van heden en verleden. De roots worden vertegenwoordigd door Irma Thomas En Snooks Eaglin, de nieuwe lichting komt langs middels mooi werk van James Hunter en Sharon Jones And The Dap-Kings. Ook aanverwante stromingen als soul, met The Emotions, en dance, met the Quantic Soul Orchestra, worden niet vergeten. Oud en nieuw komen nog even samen in een mooie versie van Wang Dang Doodle door Sam Moore (van Dave) met Keb’Mo en Angie Stone. In 12 nummers een behoorlijk compleet beeld van deze nog altijd springlevende stroming.

Op het Chin Chin label van succesvolle jazzy lounge act Club Des Belugas komt Tape Five met een fijn album vol Electroswing (zeer populaire nieuwe stroming in vooral Duitsland, Wenen en Parijs waar oude 30’s swingjazz zoals Benny Goodman wordt gemixt met hedendaagse beats) die doet denken aan Waldeck en Parov Stelar. Met vocale bijdragen van oa. Brenda Boykin van Club Des Belugas is dit weer een waar juweeltje.

In 2009 vond de release plaats van Electro Swing II onder het label Wagram. Electro Swing is een niche in de muziekstromingen die absoluut in opkomst is. De Swing is ontstaan in de jaren en stierf een vroegtijdige muzikale dood in de late 50-er jaren. Met Electro Swing II is de sound terug! En hoe! 20 swingende tracks. De cd begint met een sterk openingsnummer van Wax Tailor featuring A.S.M. met Say Yes. Je komt direct in de stemming. Favoriet is de Club Des Belugas Remix van Ella Fitzgeralds Air Mail Special.

Een artieste van het kaliber Mary J. Blige heeft geen beroemde gasten nodig om haar muziek naar een hoger plan te tillen. The Queen Of Hip Hop Soul heeft zichzelf sinds 1992 al ruimschoots bewezen. Dat Stronger With Each Tear desondanks een lange gastenlijst kent, wijst er dan ook eerder op dat collega’s het een eer vinden om met haar samen te werken. Akon, Rodney Jerkins, Drake, Trey Songz, Ryan Leslie, T.I., The Runners: het zijn niet de minste namen. De meest opvallende bijdrage komt echter van Raphael Saadiq, die tekende voor het afsluitende Color, opgenomen voor de film Precious. Een prachtig, organisch retrosoulnummer, dat doet hopen dat Mary J. Blige ooit nog eens een pure soulplaat gaat opnemen. De overige liedjes liggen in het verlengde van het meer poppy Growing Pains van twee jaar geleden en doen nergens onder voor die uitstekende plaat. Liefhebbers van haar baanbrekende hiphopplaten uit de jaren ’90 zijn waarschijnlijk allang teleurgesteld afgehaakt, maar persoonlijk vind ik dit een hele mooie plaat.

Is Endtroducing van Dj Shadow helemaal je ding en wacht je nog steeds op een plaat die deze klassieker qua sound en niveau kan benaderen? Schaf dan onmiddellijk The Music Scene van Blockhead aan want dit is de plaat waar je jaren naar zocht. Achter de producer Blockhead gaat de Amerikaan Anthony David schuil. Hij produceerde in het verleden voor cultrapper Aesop Rock en bracht op Ninja Tune onder andere het prachtige, aan zijn overleden vader opgedragen, Music By Cavelight uit. Zijn werk is zeer sfeervol en heeft vaak een melancholische ondertoon. In tegenstelling tot vele instrumentale hiphop weet Blockhead het gehele album te blijven boeien door telkens tijdig van patroon te wisselen. Ook de samplekeuze is heerlijk origineel en pakkend. Dit is een cd die klinkt als een treinreis door een schitterend landschap terwijl de stad altijd in zicht blijft. De redefinitie van triphop!

Ruim twee jaar geleden wist José James met zijn diepe ronde bariton DJ en Labelbaas Gilles Peterson (zijn mantra altijd: ‘searching for the perfect beat‘) te overtuigen om met hem in zee te gaan. Dit resulteerde in het fantastische The Dreamer en voor velen de jazzverassing van 2008. Tijdens optredens in Paradiso, Tivoli en vooral het North Sea Jazz liet hij al zingend, scattend en improviserend hiphop, soul, funk en jazz met elkaar versmelten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld betrof werden John Coltrane, Marvin Gaye, Nat King Cole en Andre 3000 met elkaar vereeuwigd. En nu met Blackmagic wordt de lat nog hoger gelegd: naast de eerdergenoemde blend worden nu ook de beats van diverse producers zoals Flying Lotus en Moodyman toegevoegd. Dit resulteert in mix van veelal up-tempo songs waar bas, Fender Rhodes en pianospel van landgenoot Gideon van Gelder een mooi sneeuwdek neerleggen waarover Jose James soepeltjes heenglijdt. Hoe wonderschoon dit is hoor je in tracks als Black Magic, Detroit Loveletter, Made for love, Lay You Down. Ook het duet met Jordany the Lovely (Love Conversation) is van tijdloze schoonheid. En voor liefhebbers van ‘The Dreamer’: alleen vocals met piano blijft ook magisch: getuige 'No Tellin’. Met Blackmagic zet José James weer een stap verder en bevestigt zijn status van groeibriljant. Eind maart is José James weer in Nederland: niet te missen dus!

Met Songs In A Minor maakte Alicia Keys ruim acht jaar geleden een van de meest indrukwekkende debuten van het afgelopen decennium. Hoewel vooral The Diary Of Alicia Keys en in iets mindere mate As I Am ook prima platen waren, was geen van beide de ultieme moderne soulplaat die de inmiddels 28-jarige Keys volgens mij in zich heeft. Haar nieuwe album is dat ook niet. Elements Of Freedom zet de meer pop georiënteerde lijn van As I Am door en dus domineren opnieuw de keyboards. Dat is jammer, maar het betekent geenszins dat het een slechte plaat is. Mooie liedjes schrijven kan Alicia Keys namelijk nog steeds als de beste. De nadruk ligt op ballads, waardoor Elements Of Freedom coherenter klinkt dan zijn voorganger, maar daardoor ook iets vlakker. Gastbijdragen zijn er van onder meer van Jay-Z en Beyoncé, maar het mooiste liedje is toch de redelijk kale afsluiter Empire State Of Mind (Part II).

Mamas Gun was tien jaar geleden de titel van een album van Erykah Badu. Nu is het ook de bandnaam van een vijfkoppige Britse funkpopgroep. You Are The Music werd de laatste maanden opgepikt door 3FM. Deze single is afkomstig van debuutplaat Routes To Riches - afgelopen najaar al verschenen in het moederland. Daarop etaleren de heren van Mamas Gun hun rijk georkestreerde geluid vol diepe grooves en pakkende melodieën. De Motown-soul van Stevie en Marvin is nooit ver weg, evenals Curtis Mayfield en acid jazz uit begin jaren negentig (Brand New Havies, Jamiroquai). Hoewel niet vernieuwend of zo, ligt deze aanpak wel lekker in het gehoor. Al direct met House On A Hill. Gevolgd door Rico, waar de fraaie vocalen van zanger en boegbeeld Andy Platts uitstekend tot hun recht komen. Het lome en funky Bitch en het weemoedige Let’s Find A Way vormen de hoogtepunten.

Vervolg op de eerste Soul Jazz-dubbelaar is weer fraai digipack met twee schijven tjokvol dansbare reggae en bovendien een zeer instructief boekje, dat uit de doeken doet waar we hier naar luisteren. Dat is de muziek die eind jaren zeventig de dansvloeren tot ver buiten Jamaica veroverde, meest kale dub met het accent op drums en bas, en dan liefst ook nog een toaster. Het waren de hoogtijdagen van mensen als Yellowman, maar is was lang niet de enige die het genre op de kaart zetten. Voorbeelden die we hier vinden zijn onnavolgbare woordkunstenaars als Lone Ranger en Nicodemus. Deze release volgt het spoor verder de jaren tachtig en negentig in, via Shabba naar Buju, met merendeels unieke opnamen waarvaan je vanzelf aan het stuiteren slaat.

Dat Hotel uit Amsterdam komt is woonplaatstechnisch waar, maar met negen nationaliteiten is dat relatief. Toch blijven we dat beweren, want hier is iets waar we trots op mogen zijn. Met muzikanten uit Zuid- en Midden-Amerika, de Balkan en West-Europa ligt het risico van onsamenhangendheid op de loer, maar de Hotel gasten weten juist prima om te gaan met alle invloeden. Samengesmolten in een sound waarin het Tex-Mex geluid de boventoon voert, gelardeerd met alle invloeden die ze maar tegenkomen, wordt het gebracht met zowel humor als integriteit. En als men in hoogtepunt Bagdad het zonnige ritme laat samengaan met een Midden-Oosten instrumentatie en daar ook nog een politiek geladen boodschap in weet te brengen kunnen we tot de geruststellende gedachte komen dat de multiculturele samenleving in ieder geval muzikaal succesvol is.

Vóór de reggae, de rocksteady en zelfs voor de ska bestond in Jamaica de mento. We spreken van de hoogtijdagen van de calypsomuziek die in het gehele Caribbische gebied zeer populair werd in de jaren veertig en vijftig. Het waren de nazaten van de Afrikaanse slaven die de overgeleverde songs in een nieuw jasje goten, maar wat nog belangrijker was dat ze uitstekend dienden om hun sociale en politieke gedachten te ventileren. Het latere calypso-lied werd steeds platter en vulgairder. Gilzene en zijn groep brengen op deze leuke cd voor World Village de authentieke Jamaicaanse mento en dat hoor je niet zo vaak meer. Ze doen dat al sinds 1986 met veel succes, maar over het algemeen binnen hun eigen invloedsfeer. Aardig is vooral de combinatie met banjo. De muziek is vrij eenvoudig, het gaat om de zang en die is erg aanstekelijk. Hopelijk komen ze een keer naar Europa toe, want wij worden er hier namelijk tamelijk vrolijk van.

Hij was te horen op de soundtrack van de film Slumdog Millionaire en is inmiddels een grote ster in India en omringende landen. Kailash Kher is hard op weg de Khaled van Azië te worden. Hij heeft soul en ontstijgt de Bollywoodsound door zijn roots en zijn gevoel voor harmonie. Niet dat er niet gedanst kan worden op zijn muziek, maar Kher gaat graag een stapje verder in zijn muzikale concept. Hij brengt een uitgekiende mix van sufi-soul, funky grooves, reggae en pop. Sommige van zijn hits nam hij opnieuw op in een internationale versie, zoals Kaise Main Kahoon en Tauba Tauba, andere zijn speciaal voor dit wereld-debuut gemaakt. Ondanks de toegankelijke productie blijft hij dicht zijn wortels. Zijn vader was een hindoepriester en speelde traditionele volksmuziek. Op zijn vierde jaar zong Kher al met een opvallend krachtige stem. In 2001 vertok hij naar Mumbai om zijn talenten aan te bieden aan de filmindustrie. A.R. Rahman heeft hem feitelijk ontdekt en dat is de componist van de Slumdog soundtrack. Als extraatje zijn twee unplugged versies toegevoegd, waarvan de Teri Deewani zijn grootste hitsucces tot nog toe is. Ga dus beslist even luisteren naar dit Indiase wonderkind.

Astor Piazzolla is nog immer de meest tot de verbeelding sprekende tangomuzikant ooit. De klank van zijn bandoneon en met name zijn moderne benadering van het genre, zijn nog altijd ongeëvenaard. Hij bracht tango en klassieke muziek bij elkaar en het bleek een zeer goed huwelijk. Het Duitste tango-quartet Mi Loco Tango heeft vooral erg goed geluisterd naar zijn tempo. Iets wat heel erg belangrijk is bij Piazzolla. Bekende stukken als Adios Nonino en La Milonga Del Angel krijgen een vloeiende uitvoering. De tekstgedeeltes zijn vertaald in het Duits, maar dat is nergens echt storend te noemen. Het gaat er om dat je juiste sfeer weet te treffen en dat doen ze voortreffelijk. Het album werd in twee gedeeltes live opgenomen in Frankfurt. Universele en tijdloze muziek!

Hoe imponerend de combinatie met (onder andere) producties van Peter Gabriel en Deep Forest ook mag klinken, het deed uiteindelijk onvoldoende recht aan Márta Sebestyén's vocale kwaliteiten en haar status als belangrijkste vertolker van het Hongaarse muzikale erfgoed. Met I can see the Gates of Heaven keert ze terug naar haar Hongaarse (Transsylvaanse) roots en ze doet dat zonder begeleidingsgroep Muszikas, maar met behulp van twee zeer begaafde muzikanten: Szolokay Balász (doedelzakken, boventoonzang, schaapherdersfluiten, saxofoon) en Bolya Mátyás (luit, zithers). De tracks op dit album zijn medleys van zorgvuldig bij elkaar gezochte fragmenten uit de Hongaarse muzikale geschiedenis, in heet bijgeleverde boekje uitgebreid becommentarieerd door Marta zelf. Dat het medleys zijn wil overigens nieet zeggen dat de tracks fragmentarisch van opbouw zijn, integendeel. De uptempo nummers zijn aanstekelijk, maar uiteindelijk komt Márta's prachtige stem toch in de meer ingetogen nummers het best tot haar recht.

Weer eens een heerlijk smeltkroesplaatje uit Parijs. Bandleider, bassist en zanger Bibi Tanga laat zijn afkomst uit Centraal-Afrika doorklinken terwijl producer Professeeeur Inlassable voor de sfeertekening anno nu zorgt. Naast invloeden uit Centraal-Afrika wordt ook verwezen naar de soul, jazz en funk van James Brown, Curtis Mayfield en Prince. Alle songs zijn zorgvuldig opgebouwd en soms zelfs iets te wat de vaart er soms wat uit haalt. Bij het relaxte Red Wine is dat geen probleem en live ligt dit natuurlijk anders!

Steelbands worden vrijwel altijd direct geassociëerd met foute toeristenmuziek uit het Caribisch gebied. Mooie bruine breed lachende jongens met allemaal dezelfde pakken aan die zorgen voor onbekommerd amusement. Nu, daaraan beantwoorden de boys van de 20th Century Steelband op het eerste gezicht volledig. Maar waar het eerder genoemde broeders nog al eens aan soul ontbreekt, hebben deze guys ook goed geluisterd naar Amerikaanse rhythm & blues uit de sixties en disco uit de jaren zeventig. Veel dansbare vrolijkheid dus met covers van Papa Was A Rolling Stone en Land Of Thousand Dancers (vrij naar Land Of 1000 Dances) en het ultrakoele Heaven & Hell. Hoewel alle ingrediënten aanwezig zijn voor de foutste plaat van het jaar gun ik ze toch veel optredens. Die steeldrums klinken namelijk waanzinnig!

Meer moderne Highlife, Afro-geluiden en Nigeriaanse blues uit de periode 1970-1976. Het twee jaar geleden verschenen Volume One liet al horen over welk een schat aan muziek dit land eigenlijk beschikt. Naast Fela Kuti en King Sunny Adé is er in die periode namelijk een explosie geweest van creativiteit. Mede onder invloed van westerse muziekvorm werd het hebben van een elektrische gitaar voor veel muzikanten een levensdoel op zich. Daar kon je helemaal de blits mee maken. Wat niet wegnam dat hun eigen roots zomaar aan de wilgen werden gehangen, integendeel, dankzij Fela Kuti werd tenslotte de afrobeat geboren. Hij wees de weg met zijn grooves. Aan trommels geen gebrek natuurlijk, het ritme was reeds hun tweede natuur. Maar ook de saxofoon werd dankzij Fela een populair instrument. Allemaal elementen die je op de Afrobeat Special kunt terug horen, maar die ook op Nigeria Special te vinden zijn, zoals in het swingende Shango Oba Omina van Black’s Zenith of Motako van Fidel Sax Bateke & The Voices Of Darkness. Je hoort op deze compilaties veel nooit eerde gehoorde obscure single- en albumtracks. Luister vooral eens naar het heerlijke soundje van Commander In Chief Stephen Osita Osadebe & His Nigerian Sound Makers. Dig deep into the Afro-groove!

Meer moderne Highlife, Afro-geluiden en Nigeriaanse blues uit de periode 1970-1976. Het twee jaar geleden verschenen Volume One liet al horen over welk een schat aan muziek dit land eigenlijk beschikt. Naast Fela Kuti en King Sunny Adé is er in die periode namelijk een explosie geweest van creativiteit. Mede onder invloed van westerse muziekvorm werd het hebben van een elektrische gitaar voor veel muzikanten een levensdoel op zich. Daar kon je helemaal de blits mee maken. Wat niet wegnam dat hun eigen roots zomaar aan de wilgen werden gehangen, integendeel, dankzij Fela Kuti werd tenslotte de afrobeat geboren. Hij wees de weg met zijn grooves. Aan trommels geen gebrek natuurlijk, het ritme was reeds hun tweede natuur. Maar ook de saxofoon werd dankzij Fela een populair instrument. Allemaal elementen die je op de Afrobeat Special kunt terug horen, maar die ook op Nigeria Special te vinden zijn, zoals in het swingende Shango Oba Omina van Black’s Zenith of Motako van Fidel Sax Bateke & The Voices Of Darkness. Je hoort op deze compilaties veel nooit eerde gehoorde obscure single- en albumtracks. Luister vooral eens naar het heerlijke soundje van Commander In Chief Stephen Osita Osadebe & His Nigerian Sound Makers. Dig deep into the Afro-groove!

Talibé is een nieuwe release van het enigszins verloren gewaande Dakar Sound label van Ted Jaspers uit Groningen, dat in de jaren negentig zoveel mooie Senegalese klassiekers uitbracht. De stad Dakar is nog altijd een hotspot voor West-Afrikaanse muziek. Oumar Ndiaye Xosluman komt uit The Golden Boys Of Dakar en maakt al ruim twintig jaar muziek. Hij speelt de vermaarde mbalax-stijl die ook bekend is van Youssou N’Dour. Met zijn groep toert hij al langere tijd door Europa en samen maakten ze al een aantal albums die hier vrijwel onopgemerkt bleven. Zijn sound is warm en levendig, vooral in een nummer als Senegal, dat hij met veel gevoel brengt. Ook het meerstemmige Rassoul en de ballad Sana Yoné zijn zeer fraai. Het ademt de sfeer van weleer, een beetje melancholiek en meeslepend. Zijn hart gaat altijd open als hij de zee ziet (hij komt van het eiland Ile De Goree) en hoe arm de vissers ook zijn, ze hebben hun trots nooit verloren. Talibé is een zeer aangename en traditionele troubadoursplaat met mooie gitaren en fijnzinnige percussie. Een lust voor het oor!

Annotations Of An Autopsy is een Engelse death metal band die op zijn derde plaat The Reign Of Darkness sterk Amerikaans klinkt. Suffocation Amerikaans. Met een heerlijke volle mix van Erik Rutan. Sterke, fragmentarisch opgebouwde nummers waarin de ene keer blastbeats en spannend drumwerk, en de andere keer een desolaat drijvende gitaarriff met een uitlopende solo het mozaïek vormen van een strakke en heldere muzikale omlijsting. En een lekker reutelende deathgrunt. Geen rozengeur en zonneschijn, maar bedorven lucht en schimmige duisternis. Nog niet zo herkenbaar als de oudere Engelse generatie death metal bands als Bolt Thrower, Benediction en Cancer, maar wel veel belovend.

Thrash metal is bij uitstek muziek om live te horen. Of beter gezegd: te ervaren. Exodus maakt het je met deze dubbel-dvd en cd wat dat betreft makkelijk. Het geheel is opgehangen aan een optreden op Wacken Open Air. De setlist van dit optreden is een mooie doorsnede van wat de band te bieden heeft. Denk aan nummers als Bonded By Blood, Piranha en Shovel Headed Kill Machine. Het is allemaal prima in beeld gebracht. De band zelf blijkt ook in topvorm. Zoals bij de meeste dubbel-dvd's is de bonus dvd met extra's en documentaire het meest interessant. De band praat je bijvoorbeeld door haar geschiedenis heen, waar nog wat leuke (onbekende) details door naarvoren komen. Daarnaast ook allerlei kijkjes bij opnames van videoclips. soundchecks en persconferenties. Ook leuk zijn de beelden van de zuid-amerikaanse tour inclusief verhalen over smeergeld voor de politie en een crowdsurf actie waar de zanger bijna naakt van terugkomt. Exodus heeft in ieder geval meer dan een ruime hoeveelheid beelden achter elkaar gezet. Al met al is het een hele zit, maar daar zie dan veel leuks voor terug.

Mnemic heeft zich opgewerkt tot de voorhoede van de moderne metal. De band grossiert in opgefokte riffs en dito zang. Uiteraard ontbreken de cleane zangpartijen ook niet. Een lekker lawaaiig geheel, waar menig puber zijn opgroeifrustraties op kan botvieren. Maar ook voor de meer volwassen mens is er voldoende te horen. De band weet namelijk elementen van groten als Fear Factory, Strapping Young Lad en Soilwork aan elkaar te verbinden. Ook hebben de bandleden het oevre van Meshuggah waarschijnlijk vooraan in de platenkast staan, want die invloed ligt er wel erg dik bovenop. Luister tracks als Diesel en Hero(in) er maar eens op na. Dat maakt Sons Of The System niet meteen een slechte plaat, maar het zegt wel iets over de orinaliteit. En hetzelfde geldt voor de sound. Die is ook een dwarsdoorsnede van voorgenoemde bands. Wat wel jammer is, is dat de muziek bij het masteren nogal platgedrukt is, waardoor er geen ruimte is voor dynamiek. Al met al een plaat waarop veel langskomt, zo ook nieuwe dingen.

Laatst zag ik in het jeugdjournaal een item over vinyl. Een mannetje van een jaar of zes, zeven vertelde hoe je een plaat moest opzetten en wat de charme van analoog geluid was. Vol ongeloof zat ik het te bekijken. De combinatie klopte gewoon niet, maar het was fantastisch dat het toch gebeurde. Eenzelfde gevoel bekroop me tijdens het beluisteren van de nieuwe cd van Overkill, Ironbound. De combinatie van vlijmscherpe heavy thrash metal en de hedendaagse, vluchtige muziekconsumptie via tv en internet klopt gewoon niet, maar wat ben ik blij met Ironbound! Al 25 jaar en 15 platen lang beheren de oprichters Bobby “Blitz” Elsworth en D.D. Verni het instituut Overkill, maar verder dan de randen van voorzichtige bekendheid heeft het hen niet gebracht. Zeker niet nu de aandacht voor pure thrash metal volledig lijkt verdwenen en de liefhebbers zijn aangewezen op de underground. Bijna een uur lang spelen de New Yorkers hoogstaande, vurige thrash metal met opgefokte ritmes, geweldig opgebouwde nummers, meesterlijke refreinen en niet aflatende en gierende gitaarsolo’s. Nummers die starten als een sputterende dieselmotor met heerlijke versnellingen, prachtige rustige passages en een diepe metalen sound in de stotende beukriffs. En die knerpende strot van Elsworth lijkt eerder sterker te worden dan af te zwakken. En die vent is toch al over de vijftig. Ai, dat was vroeger in metalland hoogbejaard. Nee, bijna dood. Maar ik maak me voorlopig geen zorgen over de toekomst, want Overkill heeft ons Ironbound geschonken…

Vaste prik: als Steve Vai met een album komt, volgt Joe Satriani heel rap. Of andersom. De twee Amerikanen behoren nog altijd tot de beste gitaristen van deze planeet en lijken wel te duelleren om de hoofdprijs. Een winnaar is zelden aan te wijzen. Vai verraste onlangs met spectaculaire live-opnamen (Where The Wild Things Are) waarop hij veel nieuw materiaal speelt met onder anderen twee violisten in zijn band. De experimenteerdrift en ambities spatten van dit album af. Satriani reageert een maandje later met – eveneens – concertopnamen. Zijn band is kleiner en veel nieuws heeft hij niet te melden. Hij wil gewoon rocken. En dat doet hij dan ook vanaf de eerste tel. Veel speeltijd gaat op aan het voor zijn doen commerciële Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock uit 2008. Maar hij levert ook zinderende vertolkingen af van ‘’oudjes’’ als Always With Me, Always with you, Surfing With The Alien en Flying In A Blue Dream. Hoewel er geen toetsen worden gebruikt, klinkt Live In Paris: I Just Wanna Rock lekker vol. Satriani’s gitaren en de drums van de trouwe Jeff Campitelli staan er baggervet op. En de beelden op de dvd-versie zijn extra spannend gemaakt met extra kleurtjes. Vai of Satriani? Beiden winnen wederom overtuigend.

Vaste prik: als Steve Vai met een album komt, volgt Joe Satriani heel rap. Of andersom. De twee Amerikanen behoren nog altijd tot de beste gitaristen van deze planeet en lijken wel te duelleren om de hoofdprijs. Een winnaar is zelden aan te wijzen. Vai verraste onlangs met spectaculaire live-opnamen (Where The Wild Things Are) waarop hij veel nieuw materiaal speelt met onder anderen twee violisten in zijn band. De experimenteerdrift en ambities spatten van dit album af. Satriani reageert een maandje later met – eveneens – concertopnamen. Zijn band is kleiner en veel nieuws heeft hij niet te melden. Hij wil gewoon rocken. En dat doet hij dan ook vanaf de eerste tel. Veel speeltijd gaat op aan het voor zijn doen commerciële Professor Satchafunkilus And The Musterion Of Rock uit 2008. Maar hij levert ook zinderende vertolkingen af van ‘’oudjes’’ als Always With Me, Always with you, Surfing With The Alien en Flying In A Blue Dream. Hoewel er geen toetsen worden gebruikt, klinkt Live In Paris: I Just Wanna Rock lekker vol. Satriani’s gitaren en de drums van de trouwe Jeff Campitelli staan er baggervet op. En de beelden op de dvd-versie zijn extra spannend gemaakt met extra kleurtjes. Vai of Satriani? Beiden winnen wederom overtuigend.

De vorige plaat van Throwdown -Venom & Tears uit 2007- was een onverwacht lekkere thrash metal plaat die opviel door z’n collectieve klasse. Op de nieuwe cd Deathless is de ultieme verrassing natuurlijk weg, maar komt Throwdown wederom goed voor de dag met gevaarlijk malende en stotende extreme metal. Deathless klinkt echter wel meer verantwoord en is behangen met vette klodders Testament en ovationeel veel Pantera. Het verschil en tegelijk de overeenkomst wordt hierbij gemaakt door zanger Dave Peters, die klinkt als een kruising tussen Chuck Billy, Phil Anselmo en een beetje Nick Holmes. Man, wat een kerel moet dat zijn.

Aan het prachtige artwork ligt het niet. De rijke traditie van de Italiaanse prog rock zou ook tot aanbeveling moeten strekken. Toch wil deze grotendeels instrumentale CD nergens echt ontbranden. Fjieri noemt Pink Floyd, Brian Eno, Pink Floyd en Porcupine Tree als invloeden. In tegenstelling tot deze artiesten lukt het de vijf Italianen onvoldoende om de broodnodige spanning in hun ambient rock op te bouwen, waardoor je als luisteraar met een wat onbevredigd gevoel achter blijft. De veel te cleane productie is daar ook debet aan. Zelfs het indrukwekkende lijstje gastmuzikanten (waaronder Tim Bowness, Richard Barbieri en Gavin Harrison) lukt het niet om het vuurtje op te stoken. Op de sterkste momenten ontpopt Fjieri zich als een tegenhanger van de Amerikaanse jamband Djam Karet. Daaruit kan nog enige hoop voor een eventueel vervolg geput worden.

Eind jaren tachtig, ver voordat sprake was van Porcupine Tree, richtten Tim Bowness en Steven Wilson de band No Man op. In die begindagen produceerden ze een bijna triphop achtig geluid en leken rijp voor een doorbraak. Die bleef achterwege, waarna de band in juli 1993 geheel stopte met optredens. In de luwte bleven ze echter prachtige platen produceren, die steeds verstilder en etherischer gingen klinken, waarna het succes in het afgelopen decennium alsnog kwam. In 2008 leidde dat tot een reeks optredens, waarvan die in de Londense Bush Hall is vastgelegd op de eerste DVD. De setlist is een mooie doorsnede van het oeuvre sinds Flowermouth uit 1994. Misschien nog indrukwekkender is de uitermate professioneel ogende en doorwrochten docu over de volledige geschiedenis van de band op de tweede DVD, waar ook nog een handvol videoclips uit hun eerste jaren aan toegevoegd is. Mixtaped is de definitieve release voor wie ook maar iets met deze band heeft. De limited edition bevat nog een extra CD onder de noemer Highlights From Mixtaped.

Zelfs voor doorgewinterde Strauss-liefhebbers zal deze cd een openbaring zijn. De componist die beroemd is om zijn spectaculaire orkestwerken en opera's, schreef namelijk een aantal werken voor koor, die zelden worden uitgevoerd. Wie deze cd beluistert begrijpt meteen waarom. Het openingsstuk, Deutsche Motette opus 62 op een tekst van Friedrich Rückert, is met zijn twintig onafhankelijke stemmen (vier solostemmen en zestien koorpartijen) en voortdurend verschuivende harmonieën van een enorme technische complexiteit, die het vrijwel onzingbaar maakt voor de meeste koren. Laurence Equilbey ging met haar eigen koor Accentus en het al even voortreffelijke Lets Radiokoor de uitdaging aan, met verbluffend resultaat. De in totaal ruim zestig zangers weven een betoverend klanktapijt waarin steeds weer nieuwe stemmen op de voorgrond treden en zanglijnen uit het niets opbloeien tot etherische climaxen. De overige stukken, Traumlicht opus 123/2 en Zwei Gesänge opus 34, zijn minder ambitieus van opzet, maar krijgen eveneens fenomenale uitvoeringen, die zowel Strauss-adepten als liefhebbers van mooie koormuziek zullen aanspreken.

Deze werken gaan over eren en herdenken. In 1936 bewerkte Samuel Barber (1910-1981) het tweede strijkkwartetdeel tot het Adagio for Strings. Het werk werd wereldberoemd toen het werd uitgezonden na de bekendmaking van Roosevelt’s overlijden. Later volgt op dezelfde melodie het Agnus Dei voor koor. In Dooryard Bloom verklankt Jennifer Higdon het gedicht van Whitman, waarbij het lijkt alsof dit de deur naar de overzijde is. In zijn Elegy refereert Barbers leerling John Corigliano aan verloren generaties. On the Transmigaration of Souls van John Adams is een indrukwekkend werk ter herinnering aan de slachtoffers van de aanslag op het WTC in New York. Robert Spano levert hier een uitstekende prestatie door deze werken helder en in de juiste sfeer te plaatsen.

Alison Balsom (1978) professioneel trompettist sinds 2001, muziekprofessor, aanstaande moeder, zeilster en winnares van diverse prijzen is één van de meest begaafde vrouwelijke trompettisten van dit moment. Op deze vierde cd biedt zij een gevarieerd programma met trompetconcerten van Joseph Haydn en diens leerling Johann Hummel, die voor de drie kleppen trompet schreven en van Giuseppe Torelli en Jan Neruda die voor de natuurtrompet componeerden. Rond 1790 voorzag de Weense trompettist Anton Weidinger zijn instrument van drie kleppen, zodat hij meer toonhoogten kon produceren. Deze aanpassing heeft mede tot de hedendaagse trompet geleid. Dit verschil valt duidelijk in de vier concerten te horen. Alison Balsom, die zelf dirigeert, speelt deze werken virtuoos, op de juiste toonhoogte en met veel passie.

De Franse componist Nicolas Barcri (1961) vindt dat melodie de essentie van de muziek is. In Concerto nostalgico (herfst) en Concerto amoroso (lente) (twee concerten uit de onvoltooide Vier Seizoenencyclus) etaleren Lisa Batiashvili (viool) Francois Leleux (hobo) en Riitta Pesola (cello) hun eigen geluid tegen een hecht strijkorkest. In het fluitconcerto volgt Sharon Bezaly haar eigen prachtige koers tegen een wisselend gestemd orkest. Sturm und Drang is een symfonie met vaart in klassieke stijl, waarin gezichtsbepalende componisten van een eeuw geleden aan de orde komen. Het Tapiola Sinfonietta kenmerkt zich - onder invloed van Jean-Jacues Kantorow - tot een toegangkelijk orkest waarbij een kleurrijke melodie de luisteraar boeit.

De zomer van 2009 is voor de Franse violist Reinaud Capucon (1976) ongekend zonnig. Hij trouwt met zijn geliefde, een paar dagen later mag hij met Yannick Nézet-Séguin (1975) en het Rotterdams Philharmonisch Orkest zijn meest geliefde vioolconcerten opnemen. Een spannende gebeurtenis, omdat Capucon voornamelijk kamermuziek heeft gespeeld. Ook Beethoven was verliefd toen hij zijn vioolconcert schreef. Capucon geeft een prachtig, uitgebalanceerd, zilververlichtende interpretatie alsof hij een serenade speelt. Het orkest haakt hierop in met een mooi transparant klanklandschap, waarin Capucon optimaal presteert. In het eveneens romantische met filmcitaten doorspekte vioolconcert van de al maar populair wordende Erich Korngold, wordt het sublieme spel van viool en orkest voortgezet. Eén van de betere opnamen van de vele registraties van Ludwig van Beethovens meesterwerk.

Cathy Berberian (1928-1983) ontmoette tijdens haar studie Luciano Berio met wie zij veertien jaar getrouwd was. Ook na de scheiding schreef hij werken voor haar, waaronder het bijzondere Recital I for Cathy, waarin de sopraan gefrustreerd raakt omdat zij met een symfonie orkest zit opgescheept; de pianist wil maar niet komen. Een prachtig stuk waarin zij uitstekend acteert en uit meer dan veertig werken (met een tijdsspanne van vier eeuwen) citeert. In Folk Songs een prachtig I wonder as I wander en Weils Song of Sexual Slavery. RCA brengt deze cd uit de jaren zeventig opnieuw in circulatie. Een unieke opname, niemand zal Cathy’s prachtige zang en voordracht weten te evenaren.

Christopher Rouse (1949) is één van Amerika’s prominentste componisten. Het Amerikaanse (internet)tijdschrift Musical Amerika roept Rouse uit tot Musician of the Year Award 2009. Zijn oeuvre bestaat uit werken voor kamermusici, ensembles en vooral composities voor orkesten. Op deze cd speelt het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra onder leiding van de vertrekkende Alan Gilbert het fluitconcert (stilistische beelden van het Ierse land door Amerikaanse ogen), de tweede symfonie (een heftig werk dat worstelt met de elementen leven en dood) en Rapture (een lichtvoetig ontspannen werk, dat een nieuwe lente aankondigt). Een aanrader voor liefhebbers van Amerikaanse orkestmuziek. Zowel fluitiste Sharon Bezaly als het orkest weten uitstekend de juiste sferen tot uitdrukking te brengen. Voor meer werken van Rouse klik dan hier.

In 2005 was de première van de zevende en achtste symfonie van Philip Glass. Een opname van de achtste verscheen in 2006, op een opname van de zevende moesten de fans langer wachten. Deze symfonie werd gecomponeerd bij gelegenheid van de zestigste verjaardag van dirigent Leonard Slatkin. Centraal in dit werk staan de Tolteken, voorlopers van de Azteken, die tussen de tiende en twaalfde eeuw Centraal Mexico domineerden. De symfonie is gebaseerd op een heilige drie-eenheid: The Corn (koesteren van moeder Aarde), Sacret Root (toegang tot de geestenwereld) en Blue Deer (houder van het kennisboek). Glass eerbetoon aan de Tolteken bestaat uit ingetogen gedreven muziek in het typische Glass-idioom. Een uitstekende opname, alleen is 35 minuten erg kort voor een cd.

Begin 1888 droomde Gustav Mahler (1860-1911) dat hij op een met bloemen omringde baar lag. Dit beeld inspireerde hem tot het eerste deel van zijn Tweede Symfonie. In het tekstboekje staat een boeiende beschrijving over het ontstaan van deze opstandingssymfonie. Mahler-veteraan Bernard Haitink lijkt met het Chicago Symphony Orchestra aan een nieuwe Mahlercyclus te werken. De tachtigjarige maestro voert het orkest, koor en solisten op een rijke ingetogen wijze naar een ongekend werelds niveau. 2010 en 2011 brengen ons een dubbel Mahler jaar. Eerst herdenken we zijn 150tigste geboortedag, negen maanden later zijn honderdste sterfdag. Ondanks zijn vroege dood heeft Mahler na deze Aufersteh’n ons vele prachtig uren muziek gebracht, die elke tijdgeest zeker zal weten te doorstaan.

De jonge Nederlandse Peter Dijkstra trad pas in 2005 aan als de leider van Chor des Bayeruschen Rundfunks alsmede het symfonieorkest. Dit album met opnames van Frank Martin’s Messe, Zoltán Kodály’s Missa Brevis en Francis Poulenc’s Litanies à la Vierge Noire is de eerste opname van Dijkstra’s werk met dit koor. Het betreft een bijzondere combinatie van twintigste-eeuwse werken, die hun sacrale essentie door een zeer muzikale aard ook zeker overstijgen. Frank Martin’s Messe für Doppelchor lag reeds decennia lang klaar voordat het zijn wereldpremière zag en daarmee zijn weg naar openbaarheid tekende als één van zijn eerdere composities. Kodály’s Missa Brevis is getekend door de Tweede Wereldoorlog in vrijwel alle aspecten van de compositie. De première van het stuk vond plaats, terwijl de oorlog nog in Budapest woedde. Voor Francis Poulenc tekent Litanies à la Vierge Noire een omslag in zijn leven, van Parijse dandy naar een bekeerde ziel. Mede dankzij hun geschiedenis klinken deze composities ontraditioneel en zeer inspirerend. Dijkstra maakte een schitterende keuze als leider van een uiterst kundig koor. Zijn jonge en frisse visie op de werken geeft de subtiel dynamische interpretaties een moderne urgentie. De opnames zijn stil en warm, waardoor de schoonheid in de gelaagdheid, mooi gedragen door de meerstemmige koren, zeer transparant en ruimtelijk klinkt. De klankkeur van het koor en het gebruikte orgel zijn perfect afgestemd op dit repertoire. Onder leiding van Peter Dijkstra is de toekomst vol vertrouwen tegemoet te zien.

Na de Threshold of Night (muziek van Tarik O’Regan) en Requiem, beiden genomineerd voor een Grammy Award, biedt Conspiraire op deze cd een ruim gesorteerd programma met vrolijke en gedragen werken als Let the river run, het ontroerende Agnus Dei van Barber, spirituals als Deep River en koralen als Soneto de la Noche, Het koor – in 1991 opgericht voor een jaarlijks lentefestival in Texas - heeft zich onder de vaardige handen van Craig Hella Johnson (die ook uitstekend kan zingen en pianospelen) getransformeerd tot een professioneel koor dat telkens de harten van liefhebbers en critici weet te raken. Een absolute aanrader voor een uurtje onbezorgd luisterplezier. Van dit concert in Austin is een DVD verkrijgbaar. Voor meer informatie zie www.conspirare.org .
Eerder verschenen albums van Conspirare zijn:
Threshold of Night
Requiem

Een primeur voor Opus Arte. Deze maatschappij, die tot dusverre alleen dvd's heeft uitgebracht, komt nu voor de eerste maal met een cd-uitgave, en wat voor een! Een splinternieuwe opname van Wagners magnum opus, Der Ring des Nibelungen, live opgenomen in Bayreuth in 2008. Met onder anderen Albert Dohmen als Wotan en onze nieuwe nationale trots Eva-Maria Westbroek als Sieglinde, is dit een sterk bezette productie. Maar het is bovenal Thielemanns bezielende en gloedvolle directie die van Wagners vijftien uur durende muzikale epos een zeldzaam meeslepende ervaring maakt.

Wagner: Der Ring des Nibelungen
Recorded live at the Bayreuth Festival, Germany, in 2008.

Das Rheingold
Albert Dohman (Wotan), Andrew Shore (Alberich), Arnold Bezuyen (Loge), Gerhard Siegel (Mime), Michelle Breedt (Fricka), Kwangchul Youn (Fasolt), Hans-Peter König (Fafner), Christa Mayer (Erda), Edith Haller (Freia), Ralf Lukas (Donner), Clemens Bieber (Froh), Fionnuala McCarthy (Woglinde), Ulrike Helzel (Wellgunde), Simone Schröder (Flosshilde)

Die Walküre
Endrik Wottrich (Siegmund), Eva-Maria Westbroek (Sieglinde), Albert Dohman (Wotan), Linda Watson (Brünnhilde), Kwangchul Youn (Hunding), Michelle Breedt (Fricka), Sonja Mühleck (Gerhilde), Anna Gabler (Ortlinde), Edith Haller (Helmwige), Martina Dike (Waltraute), Wilke te Brummelstroete (Siegrune), Annette Küttenbaum (Grimgerde), Manuela Bress (Rossweise), Simone Schröder (Schwertleite)

Siegfried
Stephen Gould (Siegfried), Gerhard Siegel (Mime), Albert Dohman (Wanderer), Andrew Shore (Alberich), Hans-Peter König (Fafner), Linda Watson (Brünnhilde), Christa Mayer (Erda), Robin Johannsen (Waldvogel)

Götterdämmerung
Stephen Gould (Siegfried), Linda Watson (Brünnhilde), Hans-Peter König (Hagen), Andrew Shore (Alberich), Ralf Lukas (Gunther), Edith Haller (Gutrune), Christa Mayer (Waltraute), Simone Schröder (First Norn), Martina Dike (Second Norn), Edith Haller (Third Norn), Fionnuala McCarthy (Woglinde), Ulrike Helzel (Wellgunde), Simone Schröder (Flosshilde)

Bayreuther Festspiele Chorus & Bayreuther Festspiele Orchestra, Christian Thielemann (conductor) & Tankred Dorst (director)

CD - 14 discs

De muziek voor de film The Secret Agent, naar een boek van Joseph Conrad, is de vijfde uitgave in de serie ‘The Philip Glass recording archive’. Hierin worden oude opnames van werken van Glass uitgegeven die lastig te verkrijgen zijn. Deze opname stamt uit 1996. In tegenstelling tot de film staan de composities van Glass bijna vijftien jaar na dato nog altijd als een huis. Luister vooral eens naar ‘Winnie?’, het langste nummer op het album. Zijn er ook minpunten? Ja. De hoes van de heruitgave is vele malen lelijker dan het origineel en het boekje bevat weinig tot geen informatie. Dat doet echter niets af aan de schoonheid van de opname.

BIS Records grijpt de gelegenheid aan om onder leiding van Alan Gilbert (hij vertrok eind 2009 bij het Royal Stockholm Philharmonic Orchestra Stockholm) enkele orkestwerken van de in Amerika bekende componist Christopher Rouse op te nemen. Op deze eerste cd staat de eerste Symfonie, het klarinetconcert en Iscariot. Het laatst genoemde werk verwijst naar de Bijbelse Judas Iscariot. Een langzaam werk waarvan Rouse niet wil vertellen wat zijn persoonlijke motieven voor de vorming van dit werk zijn. Het klarinet concert is in een totaal andere stijl geschreven: luchtig en speels. De eerste Symfonie is een degelijk orkest werk met citaten van Bruckner’s zevende Symfonie, waarbij veel koper wordt ingezet. Al met al een boeiende cd met niet alledaagse verrassingen.

Eeuwenlang is het onafhankelijke Zwitserland muzikaal door Oostenrijk en Duitsland overvleugeld. Begin vorige eeuw wordt Zwitserland op de kaart gezet door een drietal componisten: Frank Martin, Arthur Honegger en Othmar Schoeck (1886-1957). Schoeck componeerde ondermeer acht opera’s, ongeveer 400 liederen, waaronder Notturno (1933) voor strijkkwartet en bariton. Notturno trekt internationale aandacht van buitenlandse componisten en van bariton Dietrich Fischer-Dieskau. De vijf delen bevatten gedichten van Nikolaus Lenau en Gottfried Keller. Het unieke van deze liederencyclus ligt in de begeleiding. Ondanks de verwantschap met de Tweede Weense School, is het werk zeer toegankelijk. Het Rosamunde Quartett speelt hier prachtig en toegewijd. Christian Gerhaher is een veelbelovende bariton met groeipotentie, wie weet komt hij nog eens op gelijke hoogte met Dietrich Fischer-Dieskau.

Het Kempf Trio brengt op deze cd de twee pianotrio’s (piano, viool en cello) van Dmitri Shostakovich en zijn bewonderaar Alfred Schnittke. Als verliefde zestienjarige schreef Shostakovich zijn Eerste Pianotrio waarin hij op vitale soms vurige wijze zijn gedachten verklankt. Hier en daar hoor je de vastberadenheid en durf van de Eerste Symfonie dat een aantal jaren later volgde. Het uitstekende en goed op elkaar ingespeelde Kempf Trio weet exact de sfeer van het Tweede Piano aan te voelen. Tijdens de oorlogsjaren schreef Shostakovich deze prachtige muziek, waarin medelijden en een persoonlijk verlies een rol spelen. Ondanks vele gezondheidsklachten werkte Alfred Schnittke zijn Trio om naar een Piano Trio, waarin hij dicht bij het idioom van zijn voorbeeld blijft.

Opnieuw worden door Archiv prachtige opnamen van mezzo-sopraan Magdelena in circulatie uitgebracht. Na kerstmuziek van Ryba, een cd met vijf gezangen van Johann Sebastian Bach en zijn zonen Johann Christoph, Carl Philipp Emanuel en Johann Christoph Friedrich. Curieus is het door vader Bach bewerkte Languet anima mea van de Italiaanse hofcomponist Francesco Bartolomeo Conti. Centraal staat het Vergnügte Ruh dat Kozená op ingetogen en verrukkelijke wijze zingt. Zij wordt daarbij gedragen door een passievol orkest, dat volledig op de soliste is afgestemd. Zowel qua repertoirekeuze als muziekstijl zijn de zonen – elk in hun eigen stijl - in de voetsporen van hun vader getreden. Deze zelden uitgevoerde werken van hoge kwaliteit, liggen thans voor een aantrekkelijke prijs in de winkel.

Het Lagos Ensemble speelt op deze cd twee sterk contrasterende kwartetten van Maurizio Kagel en Tristan Keuris. Geen voor de hand liggende combinatie, maar het heeft geresulteerd in een fraai programma. Het strijkkwartet van Kagel is verrassend klassiek voor wie vertrouwd is met de dubbele bodems en muzikale lolbroekerij die veel muziek van deze componist kenmerken. Opvallend is wel de folkloristische invloed, die dit kwartet in de traditie van Bartók plaatst. Ook het kwartet van Keuris is in zekere zin schatplichtig aan Bartók: evanals in diens Vijfde Strijkkwartet is de opbouw spiegelbeeldig, zodat het derde deel met hetzelfde thematische materiaal eindigt als waarmee het eerste deel begint, en het kwartet als het ware naadloos en oneindig herhaald kan worden. De musici van het Lagos Ensemble geven overrompelende uitvoeringen van beide stukken. Het ensemblespel is verbluffend en de sacd-opname van een ongekende natuurgetrouwheid.

Valentin Silvestrov (1937) absorbeerde tijdens zijn studie de muziek van Debussy, Webern, Scriabin om eerst een avant gardische koers te varen, daarna ontwikkelt hij - onder invloed van composities uit de late negentiende - zijn eigen idioom. Dit komt aardig tot uiting in zijn Vierde Symfonie (voor koper blazers en strijkers) en zes jaar later in – wat door sommigen als zijn meesterwerk wordt beschouwd – zijn Vijfde Symfonie. Hij ziet zijn Vijfde als een coda ofwel een eindstuk van de klassieke symfonie. Het is een prachtig bezwangerend orkestwerk, met kosmische dimensies. Alsof je naar Mahlers Adagietto in een andere dimensie luistert. De harp maakt de oversteek alwaar het koper de overzijde verder verkent. Muziek is aan geen enkele grens gebonden.

De dirigent Hans van Bulow vond Brahms' Vioolconcert niet voor, maar tegen de viool gecomponeerd en Pablo de Sarasate noemde het onspeelbaar. Sindsdien hebben generaties violisten bewezen dat het stuk wel degelijk te spelen is. Maar waarschijnlijk heeft Dejan Lazic ergens wel gelijk dat Brahms, zelf pianist en componerend aan de piano, een concert heeft geschreven dat niet echt violistisch gedacht is. Geïnspireerd door Bach en Beethoven, die zelf hun vioolconcerten omwerkten voor klavier, heeft Lazic deze klus alsnog voor Brahms geklaard. Onderhavige sacd bevat dus de premiere van het Derde Pianoconcert van Brahms. Zaten we hier op te wachten? Enigszins sceptisch legden ook wijzelf het plaatje in de speler, maar onze scepsis verdween al enkele maten na Lazic' eerste inzet. De pianopartij zoals die door de pianist is gerealiseerd klinkt volstrekt idiomatisch, met in de rechterhand de uitgevulde vioolpartij en in de linkerhand begeleidingsfiguren zoals Brahms ze zelf componeerde in zijn pianopartijen. De cadenzen zijn geheel de creatie van Lazic zelf, maar in de orkestpartijen veranderde hij geen noot aan Brahms' origineel. De metamorfose is dusdanig geslaagd, dat de luisteraar al gauw vergeet met een transcriptie van doen te hebben. Een aanwinst voor het pianorepertoire! Warmbloedige vertolkingen van Brahms' 2 Rapsodieën op. 79 en Scherzo op. 4 laten horen dat Lazic een even overtuigend pleitbezorger is van de 'echte' Brahms.

Piazzolla And Beyond is een bijzondere cd met muziek van Piazzolla en enkele hommages. Piazzolla speelde zijn tango’s in verschillende bezettingen. Vaak gaf hij slechts een blaadje met de melodie en akkoorden. De begeleiding werd dan vooral geïmproviseerd. Tegenwoordig worden veel van zijn werken in vaste alom bekende arrangementen uitgevoerd. En juist daarom is deze cd zo bijzonder. London Concertante heeft eigen bewerkingen gemaakt die sprankelend en fris zijn. In Libertango zit bijvoorbeeld een prachtig percussie-middendeel waarin alle instrumenten als percussie-instrument gebruikt worden. Piazzolla experimenteerde graag met nieuwe geluiden. Met dit in het achterhoofd gebruikt het London Concertante op Soledad een Pedal Steel Effect op de viool. Een effect wat zeer geslaagd uitpakt. En gedurende de tracks is er altijd die heerlijke tango-feel. London Concertante bewijst dat, wanneer je Piazzolla smaakvol en origineel arrangeert, er niet per se een bandoneon nodig is. Piazzolla verwerkte veel jazz en klassieke invloeden in zijn composities. London Concertante doet dat ook in zijn bewerkingen. Zo komt het thema van La Muerte del Angel zelfs in een fuga-vorm voor! De eigen composities van ensembleleden Gordon en Summerhayes sluiten wonderwel aan bij het klankidioom van Piazzolla. Deze composities zijn duidelijk geen kopieën van Piazzolla maar zijn juist erg origineel. Deze composities hebben uiteraard de tango als basis en passen op deze cd uitstekend zij aan zij met bijvoorbeeld Invierno Porteno. De gedrevenheid en het karakter komen sterk overeen met Piazzolla, de arrangementen zijn wat ‘eigentijdser’ met soms zelfs ‘funky riffjes’. London Concertante heeft al met al een zeer geslaagde Hommage aan Piazzolla uitgebracht.

De Amsterdammer Erik Lotichius (1929) wilde graag pianist worden, een ongeluk aan zijn hand verhinderde deze ambities. Uiteindelijk werd hij componist, maar al ras bleek dat hij zich niet senang te voelen bij klassiek en avant garde in het bijzonder. Hij verlegt zijn aandacht naar de jazz en de amusementsmuziek. In Minimal Misic (Adams, Young, Reich een vooral Glass) doet hij nieuwe impulsen op. Dit album bevat een op dance geïnspireerde Sinfonietta met een vleugje zigeunerromantiek, een op jazzinvloeden gefundeerd concert voor piano, strijkers en drie saxofoons en vier mooie gezangen die zijn gebaseerd op inheemse Amerikaanse gedichten. Een mooie gelegenheid om kennis te maken met een niet alledaagse hedendaagse componist van Nederlandse bodem.

Samen met Terry Riley, Philip Glass en Steve Reich behoort Michael Nyman (1944) tot de toonaangevende minimal musici. Hij houdt in zijn composities geen rekening met de smaak van het publiek. De nauwe band met de popmuziek staat garant voor een grote successen zoals zijn soundtrack van The Piano. Voor The Glare produceert hij samen met soulzanger David McAlmont (1967) elf songs, die zijn gebaseerd op actuele gebeurtenissen, zoals de bankcrisis (Take the Money and Run), piraterij (Going to America), hulp bij zelfdoding (Friendly Fire) en reality tv (The Glare). De stem van McAlmont past perfect bij het karakteristieke Nyman idioom. Zie ook http://michaelnyman.com/theglare. Het album wordt afgerond met Songs for Tony (1993), waarin vijf verschillende saxen voor een knap enerverend dynamisch samenspel zorgen.

Het grote succes dat Dvorák met zijn Stabat Mater en zijn cantate De Spookbruid had geoogst op het Birmingham Festival resulteerde in het verzoek om een grootschalig koorwerk voor het festival van 1888. Aanvankelijk overwoog Dvorák het dichtwerk The Dream of Gerontius van Kardinaal Newman op muziek te zetten (iets wat Edward Elgar twaalf jaar later zou doen), maar uiteindelijk koos de componist voor een zetting van de Requiemmis. In 1891 dirigeerde de componist zelf een uiterst succesvolle première van het werk in Birmingham. Toch heeft Dvoráks Requiem nooit de populariteit bereikt van de even monumentale Requiems van Berlioz en Verdi. Deze nieuwe live-opname door vier voortreffelijke solisten (sopraan Lisa Milne, mezzo Karen Cargill, tenor Peter Auty en bas Peter Rose) en het London Philharmonic Orchestra en Choir onder leiding van Neeme Järvi laat overtuigend horen dat Dvoráks Requiem wel degelijk het 'near-forgotten masterpiece' is dat het in het begeleidende boekje wordt genoemd. Het brede scala aan emoties en stemmingen, van ingetogen, mysterieuze momenten en passages van lyrische schoonheid tot immense climaxen van vocale en orkestrale grandeur, wordt bijeengehouden door Dvoráks geraffineerde toepassing van motivische verwijzingen. Onder Maestro Järvi wordt het een organisch en zeldzaam meeslepend geheel.

Het zeskoppige Noorse gezelschap Nordic Voices verrast ons luisteraars met negen prachtige klaagzangen. Hun stemmen zijn bijzonder complementair en evenwichtig op elkaar afgestemd. Het lijkt alsof de lucht wordt verlicht, zozeer kom je van de aarde en haar dagelijkse beslommeringen los. De Klaagzangen van Jeremia zijn niet vrolijk. Door de ingetogen vorm van de compositie en de gedragen stemming, lijkt het smartelijke te dragen. Voor Nordic Voices gaat het niet alleen om de Bijbelse casuïstiek, maar ook om de gevolgen van de hedendaagse mondiale conflicten. Een deel van de opbrengsten van deze cd gaat naar Unicef. Onbedoeld zijn Victoria, Gesualdo, Palestrina en White – elk in hun eigen stijl - sponsoren van de jeugd: het beklagen is niet een exclusief item uit het verleden.

Graham Fitkin (1963) heeft de afgelopen decennia een groot aantal werken in diverse genres zoals muziek voor klein ensemble, ballet, orkest, koren, film en theater geschreven. Op deze cd treffen we acht werken voor piano aan. Fitkin schreef Circuit speciaal voor deze twee pianistes, die het werk in aanwezigheid van de componist in Japan uitvoerden. Centraal in dit werk staan de twee piano’s die op stilistische wijze, geaccentueerd door het orkest, energiek hun pad bepalen. De solowerken zijn prachtige energieke werken die Fitkins passie voor het instrument accentueert. Soms wordt hij gezien als post minimalist (leerling van Louis Andriessen), maar eigenlijk heeft Fitkin, die Stravinsky, Miles Davis, Weber, Steve Reich Frank Sinatra en Pet Shop Boys als inspiratiebronnen noemt, zijn eigen pad gevonden.

Minimal music wordt gekenmerkt door herhalingen in een duidelijk tempo met subtiele variaties in deze herhaling. Het oerstuk van deze stroming – een tegenstroom tegen de heersende tonaliteit – is In C van Terry Riley. Ook na 45 jaar klinkt dit 50 minuten durende werk fris, jong en inspirerend in een uitvoering van Orkest de Volharding. Het – door (minimal) componist Louis Andriessen opgerichte – Orkest speelt verder werken van Steve Reich (City Life), John Adams (Short Ride in Fast Machine) en David Lang (Street). Het best komt de klankkleur van dit unieke gezelschap tot zijn recht in Workers Union van Andriessen (Musical America Composer of the Year 2010). Hollands Glorie van een met opheffing bedreigt Orkest op een Amerikaans cd label.

Het hoort natuurlijk niet om gewag te maken van de leeftijd van een zangeres (hoewel zulke informatie dankzij Wikipedia tegenwoordig voor iedereen toegankelijk is), maar het is geen geheim dat Von Otters mezzosopraan niet meer dezelfde is als aan het begin van haar carrière, nu bijna dertig jaar geleden. Op enkele van haar recentere cd's klonk haar stem soms zelfs een klein beetje vermoeid en sleets. Wellicht - laten we daar maar van uitgaan - was het iets tijdelijks. En anders is het te danken aan de ideale repertoirekeuze voor haar nieuwe cd dat van vermoeidheid of sleetsheid hier absoluut geen sprake is. De heldinnen op deze cd zijn evenmin jonge, naïeve vrouwen, maar tragische grande dames: de gedesillusioneerde Medea in Charpentiers meesterlijke opera Medée, de al even getergde Phèdre in Rameaus Hippolyte et Aricie. De rollen zitten Von Otter vocaal als gegoten. Door de uitgekiende opbouw van het recital, met substantiële selecties uit de opera's (alleen al uit Medée zo'n 24 minuten) en door de samenwerking met de specialist bij uistek op het gebied van de Franse tragédie lyrique, William Christie (zijn debuut op Archiv), is dit een wonderschone cd geworden. Drie zelden gehoorde airs van Michel Lambert, waaronder het titelwerk van de cd, Ombre de mon amant, en een selectie uit Rameaus Les Fêtes d'Hébé zorgen voor wat lichtere accenten in het programma. Dat de veelzijdige Von Otter raad weet met het zeer specifieke idioom van de Franse barok liet ze al eerder horen op een Rameau-gala onder leiding van Marc Minkowski. Wat ons betreft heeft zij met deze disc een nieuw hoogtepunt toegevoegd aan haar indrukwekkende discografie.

Met het oog op het bezoek van Paus Benedictus XIV aan het Verenigd Koninkrijk in 2010 produceert Geffen Records muziek uit het Vaticaan met citaten van de paus in het Latijn, Italiaans, Portugees, Frans en Duits. Het album bevat een achttal Latijnse gezangen zoals Benedicta tu en Regina Coeli die door Simon Boswell, Stefano Mainetti en de uit Marokko afkomstige Nour Eddine van eigentijdse muziek worden voorzien. Bijzonder is Advocata Nostra dat door Arabische dansmuziek wordt omlijst. Ondanks de traditionele teksten geeft de muziek een andere dimensie, met soms filmische beelden. Een interessant album waarbij eeuwenoude teksten met een religieus karakter, in een modern jasje worden gehangen. Het album is beschikbaar in vier versies, voor meer informatie klik hier.

Na het onderbreken van zijn pianostudie, keert Maurice Ravel (1875-1937) terug naar de schoolbanken om bij Gabriel Fauré compositielessen te volgen. In 1909 wordt hij door Sergei Diaghilev gevraagd om muziek te schrijven voor het ballet Daphnis et Chloé. Hiermee toont Ravel zijn ongekende impressionistische klankvaardigheden. Uit dit ruim één uur durend werk speelt het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder leiding van de Canadase dirigent Yannick Nézet-Séguin de tweede Suite. Ragfijn fijnmazig laat Nézet-Séguin in een prachtig kleurklankbeeld het orkest uit haar eigen cirkel springen. In dezelfde sfeer volgen Valses nobles et sentimentales, Ma Mère l'oye en La Valse. Deze opname uit 2007 is een mooie nulmeting, het orkest zal onder de vaardige handen van Nézet-Séguin verder gaan groeien en bloeien.

First Steps is een vertederend album. Dat komt door de jeugdfoto’s van het Ruysdael Kwartet en prille werken van zeven componisten (ontstaan tussen 1861 en 1928). In de vroegste werken valt te horen welke voorbeelden de componist in wording inspireerde. Op zijn vijftiende schrijft Benjamin Britten zijn tweede strijkkwartet. In dit boeiende werk weerklinkt de signatuur van Moeran, Ravel en Debussy. Edvard Grieg’s (18) eerste Fuga verwijst naar Beethoven. Apart is het Rondo van Anton Bruckner. De meester perfectionist (38) had een late muziekroeping. Het internationaal gewaardeerde Ruysdael Kwartet laat zien dat zij zeer goed met deze eerstelingen uit de voeten kunnen. Het begeleidende Nederlandstalige boekje biedt heldere achtergrondinformatie over de gespeelde werken en de makers hiervan.

Stefan Schilli is een van de beste solo-hoboïsten ter wereld. Op dit schijfje gaat hij het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks uit Munchen voor in drie grote twintigste-eeuwse hoboconcerten. De werken werden allen gecomponeerd in een tijdsbestek van tien jaar (1945-1955), maar verschillen erg. Schilli speelt fenomenaal. Hij zorgt met zijn prachtige toon en kalme manier van spelen voor frisse uitvoeringen. Het is het goede optreden van de hoboïst dat de werken bij elkaar brengt. Schilli leidt de luisteraar van het levendige, hier en daar Stravinsky-achtige werk van Martinu via de dodecafonie van Zimmermann naar het romantische ingetogen concert van Strauss. Vooral in het laatste werk excelleert de solist. Samen met de solisten uit het orkest van de Beierse Radio, geleid door Mariss Jansons, levert hij een van de beste uitvoeringen van het hoboconcert van de Duitse meester af.

Met hun vorige opname, Song of Songs, hebben de zangers van Stile Antico meerdere onderscheidingen in de wacht gesleept, waaronder een prestigieuze Gramophone Award. We vermoeden dat het hen met deze nieuwe cd niet anders zal vergaan. De muziek van John Sheppard wordt pas sinds de laatste paar decennia herontdekt, en de componist geniet bij lange na niet de bekendheid van zijn tijdgenoot Thomas Tallis. In het boekje bij de cd worden hiervoor diverse redenen aangevoerd, maar een ding is meteen duidelijk: het is zeker niet te wijten aan de kwaliteit van zijn muziek. Deze opname bevat een dwarsdoorsnede uit Sheppards oeuvre, met enkele monumentale werken op Latijnse tekst en een aantal kortere Engelstalige anthems. Het indrukwekkende antifoon Media vita, waarschijnlijk gecomponeerd in verband met de griepepidemie van 1557-59 die ook de componist zelf fataal zou worden, is ongetwijfeld het hoogtepunt van het programma, maar ook het glorieuze Gaude, gaude, gaude Maria en het Te Deum dat het programma besluit behoren tot het mooiste wat er in Tudor-Engeland is gecomponeerd. Stile Antico behoort inmiddels tot de topensembles voor dit repertoire en laat hier overtuigend horen dat John Sheppard voortaan in één adem met zijn collega Tallis genoemd kan worden.

Met het oog op het dubbele Mahler jaar (2010 honderdvijftigste geboortedag, 2011 honderdste sterfdag) brengt ONYX opnieuw Mahlers liederen met Christianne Stotijn en Julius Drake uit. Inmiddels is de jonge Nederlandse (die aanvankelijk voor de viool koos) een internationale ster, sinds ze met Bernard Haitink als soliste op de internationale concertpodia verscheen. Op deze cd brengt zij samen met een gloedvolle Drake onovertroffen trefzekere interpretaties van een melancholieke Rheinlegendchen, een rakend ironisch Antonis von Padua Fischpredigt, een gelaagde Urlicht en een oplopende hoogijle Ich bin der Welt abhanden gekommen. Elk lied wordt aangeraakt door haar prachtige rijk gekleurde stem. Van de lentemorgen via het oerlicht naar het moment dat vrede wordt gesloten tussen duisternis en licht.

Kort na terugkomst van zijn studie in Europa, schreef Elliot Carter (1908) in de jaren dertig en veertig diverse koorwerken. Koorspecialist Marcus Creed geeft met het SWR Vokalenensemble Stuttgart op deze cd een compleet overzicht van alle koorwerken die nauwelijks bij het publiek bekend zijn. Het Ensemble brengt op harmonische wijze dynamische werken als Tarantella en To Music. In een aantal gevallen wordt het koor door één of twee piano’s begeleid. Een mooi samenspel is in Emblems waarbij de piano een evenwichtige rol naast het mannenkoor vervuld. De Amerikaans getinte werken met Europese invloeden werden niet altijd direct uitgevoerd. Harvest Home kreeg Carter pas na zestig jaar te horen. Een mooie cd om de koorhorizon met nieuwe muziek te verrijken.

Kerstavond 2008 zal Gautier Capucon (1981) niet snel vergeten. Het is guur weer in Sint Petersburg, zijn vrouw celliste Delphine Borsarello verwacht hun dochter. Samen met een vermaard Russisch Orkest en hun wereldberoemde dirigent speelt hij twee Russische werken met een verschillend temperament. Samen met een stralend spelend orkest voert Capucon de evenwichtige Rococovariaties in de oorspronkelijke Fitzenhagen-versie met technische perfectie uit. In het intense Sinfonia Concertante laat Capucon zien dat hij een zeer begaafd cellist is, die moeiteloos de wisselende passages speelt. Gergiev laat met het magistraal spelende orkest alle instrumenten geproportioneerd klinken. Deze opname is van eenzelfde hoogstaand niveau als de opname van Peter Wispelwey met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Van 19 tot en met 21 februari treedt Gautier met zijn broer Renaud in Amsterdam op.

Horizon is het première label van het Koninklijk Concertgebouworkest gewijd aan hedendaags werk. Eén van de centrale persoonlijkheden in de twintigste eeuw is Olivier Messiaen (1908-1992), die een unieke nalatenschap gebaseerd op katholicisme, ornithologie en klankwaarneming naliet. Centraal staat Chronochromie, waarin Messiaen de factor tijd met de zang van verschillende vogels verbindt. Een spannend onnavolgbaar weerbarstig vakkundig uitgevoerd orkestwerk. Geert van Keulen orkestreert Dukas pianowerk La plainte, au loin, du faune, met verwijzingen naar de door Messiaen bewonderde van Debussy. Marc-André Dalbavie’s La source d’un regard is in alle opzichten een eerbetoon aan de grote meester. Rob Zuidam geeft in zijn Adam-Interludes een preview op zijn opera Adam in ballingschap, waarin hij Vondel met Messiaen weet te verbinden.

In de twintigste eeuw heeft menig componist geworsteld met het klanksamenspel tussen viool en piano. De vier componisten op deze cd hebben elk hun eigen oplossing. Arnold Schoenberg geeft de viool de dominerende rol en laat de piano de onderliggende partij spelen. Bernd Alois Zimmermann zoekt naar diverse afleidingen om een aantrekkelijk samenspel te creëren. Tapijtenverzamelaar Morton Feldman laat zich leiden door de patronen van één van zijn tapijten. Iannis Xenakis slaagt nog het best erin om een behoorlijk bekoorlijk samenspel te bewerkstelligen. De jonge Duitse in Engeland wonende Carolin Widmann (onlangs genomineerd voor haar ECM debuut met werken van Schumann) laat horen dat zij met Simon Lepper uitstekend uit de voeten kan met deze vier eigenzinnig kleurrijke werken.

Regie: Guiseppe Tornatore
Het is niet voor het eerst dat deze bijzondere film op dvd verschijnt, maar ditmaal worden wij tevens verblijd met de ‘director’s cut’. Een bijna veertig minuten langer durende versie die niets wezenlijks toevoegt, maar toch verhelderend is. Cinema Paradiso is een film, de naam zegt het eigenlijk al, over film. Een oude bioscoop op Sicilië is de locatie waar zich een groot deel van de jeugd van regisseur Salvatore afspeelt. Hij keert er na dertig jaar terug omdat zijn dierbare vriend Alfredo is overleden, de man die hem leerde projecteren en hem als een vader zijn liefde voor film heeft bijgebracht. Al zijn herinneringen lijken plotsklaps weer alsof het de dag van gisteren is en brengen op pijnlijke wijze zijn grote liefde voor Elena terug. Hij liet haar achter toen hij vertrok naar Cinecitta. De film zit vol met citaatjes uit grote Italiaanse speelfilms van o.a. Fellini en raakt het wezen van het begrip cinema. Naast een Oscar won Tornatore er diverse prijzen mee. Geniet opnieuw van het kleine jongetje Salvatore en zijn opmerkelijke verhaal en natuurlijk van de prachtige muziek van Ennio Morricone.

Regie: Irtvan Szabo In prachtfilm uit 1988, als middelste deel van een drieluik ingeklemd tussen Mefisto en Oberst Redl, speelt Klaus Maria Brandauer een overtuigende hoofdrol als Klaus Schneider, die na een verwonding tijdens de Eerste Wereldoorlog ineens helderziend is en carrière maakt in variété, bedrijfsleven en politiek onder de toneelnaam Eric Jan Hanussen. Een prachtig beeld van midden-Europa in het interbellum, met alle dynamiek van een samenleving die onafwendbaar afstevent op een catastrofe, dat alles gespiegeld in leven en strijd van Schneider. Hij raakt steeds verder verstrikt in een uit de hand lopende destructie, die hij wel ziet aankomen, maar niet kan afwenden. Gebaseerd op ware gebeurtenissen en personages.

Tarantino’s Death Proof uit 2007 werd niet al te lovend ontvangen. De vraag werd geopperd of de meesterlijke regisseur, obsessieve cinefiel en maker van films als Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown en Kill Bill I & II, zijn talent was verloren. Maar bij het zien van zijn nieuwe meesterwerk Inglourious Basterds – slechts thematisch geïnspireerd door Enzo G. Castellari’s Inglorious Bastards uit 1978 - realiseer je je dat Death Proof slechts een te vergeten vingeroefening betrof. Tarantino’s films staan stuk voor stuk bol van referenties en hommages aan muziek, popcultuur, maar vooral cinema zelf. Maar nog nooit heeft Tarantino zijn liefde voor het zilveren doek en zijn drang om te ‘kopiëren’ in zo’n toepasselijk jasje weten te steken. Inglourious Basterds draait, op typische onchronologische en gelikte doch effectieve wijze, om een door Brad Pitt geleide joods-Amerikaanse legereenheid die het als haast een sport beschouwd zoveel mogelijk Nazi’s te vermoorden dan wel te martelen. Dit is echter maar een van meerdere verhaallijnen die, zoals gewoonlijk, QT op vlekkeloze wijze aan elkaar weet te binden. Precies, alles waar wij de freak QT om roemden zit ook weer in dit avontuur: extreem geweld, spitsvondige dialogen, geweldige acteursregie (vooral van, ongetwijfeld, toekomstig Oscarwinnaar Christopher Waltz), visuele grapjes, een verbluffend gevoel voor tempo en compositie en vooral heel veel liefde voor film. Ondanks dat alles voelt Inglourious Basterds een stuk meer volwassen dan zijn voorgaande projecten. Dat heeft voornamelijk te maken met de stilistische insteek (spaghettiwestern in war time) en de daar bij behorende richtlijnen, maar vooral met de manier waarop Tarantino zijn fantasie de volle vrije loop laat. Hij herschrijft de geschiedenis en geeft ons de wraak op het Derde Rijk die wij enkel in onze dromen konden bewerkstelligen. Het maakt de film niet alleen een hommage aan de cinema, maar ook een viering van wat er mogelijk is met het medium. Een van de beste films van 2009. Essentiële en absolute tip!

Regie: Rachid Bouchareb
Op 7 juli 2005 bliezen in Londen moslims in naam van hun geloof drie metro’s en een bus op. Dat waar gebeurde drama is het startpunt van deze film. Mevrouw Sommers woont op Guernsey, krijgt haar in de Britse hoofdstad wonende dochter niet te pakken en rept zich ongerust derwaarts, waar ze hevig schrikt van het grote aantal buitenlanders. Daaronder Malinees Ousmane, die op zoek is naar zijn zoon. Langzaam maar zeker ontstaat tijdens een allengs wanhopiger zoektocht een zekere band tussen de twee. Een prachtig menselijk en zeer aangrijpend verhaal, als je tenminste tegen de boodschap van Bouchareb kunt, want die ligt er zo duimendik bovenop dat er in de gehele wereld niet genoeg duimen zijn om de dikte aan te duiden, en komt er kort en goed op neer dat we onze vooroordelen moeten wegdoen, omdat de wereld alleen maar vol zit met ontzettend, maar dan ook ontzettend aardige, vriendelijke, sympathieke, lieve, behulpzame, beminnelijke, charmante, fijne, plezante, jofele, warme mensen die altijd belangeloos voor een ander klaarstaan, zodat je bijna gaat denken dat die aanslagen door Marsmannetjes moeten zijn gepleegd.

Regie: Ang Lee
Taking Woodstock is de nieuwe film van Brokeback Mountain regisseur Ang Lee, op zich al genoeg reden tot nieuwsgierigheid. De film is gemaakt naar het gelijknamige boek van Elliot Tiber (geboren Teichberg) waarin deze claimt verantwoordelijk te zijn voor het doorgaan van het Woodstock Festival in 1969. Tiber woont bij zijn ouders in White Palms en runt daar het motel. Hij hoort dat de vergunning van de oorspronkelijke locatie van het Woodstock Festival niet goedgekeurd is en neemt contact op met organisator Michael Lang. Na een wat stroeve start komt halverwege de film dan op gang als we zien hoe het dorpje overspoeld wordt door duizenden hippies en het leven van Tiber voorgoed veranderd. Het is een wat te zwaar geromantiseerde film geworden die de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Mede omdat in werkelijkheid Michael Lang de rol van Tiber niet erkent is er voor historici dus niets te halen. De film geeft echter wel een fraai tijdsbeeld en kent gelukkig de nodige humor en genoeg boeiende verhaallijnen.

Hennink Mankell is hoogstwaarschijnlijk de populairste crimischrijver van de laatste jaren. Vrijwel tegelijkertijd worden zijn verhalen rondom Kurt Wallander in Zweden en door de BBC verfilmd. Belangrijkste verschil daarbij is dat de Britten de romans van Mankell nauwgezet volgen, terwijl voor de Zweedse versie slechts stukjes uit de romans worden gebruikt voor nieuwe scenario's, niet geheel onbelangrijk gebaseerd op nieuwe verhalen van Mankell zelf. Hoewel de BBC-versie werkelijk prachtig gefilmd is en hoofdrolspeler Kenneth Branagh een formidabel acteur is, moet hij het toch afleggen tegen de Zweed Krister Henriksson, die geloofwaardiger is als de inspecteur die al te lang op dezelfde plaats zit en worstelt met zijn gezondheid. In deze serie ontbreekt zijn dochter Linda, want de actrice Johanna Sallstrom heeft zelfmoord gepleegd. In deze box het complete derde seizoen: wederom zesmaal negentig minuten verslavende televisie.