Nadat het Engelse Athlete in 2003 onze aandacht greep met een schitterend debuut vol enorm pakkende songs, werkten ze hard aan hun sound. Opvolger Tourist was ingetogener en emotioneel krachtig, waardoor de band definitief uit de marge stapte. Vervolgens werd Beyond The Neighbourhood echter erg wisselend ontvangen. Er ligt dus een zekere druk op deze nieuwe plaat. Het openingsnummer van Black Swan, Superhuman Touch, wordt geleid door pompende elektronica. Nu waren zwierige synths altijd al subtiel aanwezig in Athlete’s arrangementen, maar Superhuman Touch voelt hierin intuïtief goedkoop aan. Het hoge volume en gebrek aan dynamiek helpen ook niet. Onverwachts volgt echter een divers album waarin de rust meermalen weerkeert. Hiervoor zorgen klassieke, sentimentele popballades als Love Come Rescue en Rubik’s Cube. Joel Pott’s kenmerkende stem en stijl van zingen spelen gelukkig weer een belangrijke rol. Athlete’s geluid is doorspekt van ritmische melodielijnen die mooi worden geaccentueerd doordat de vocalen soms met een staccato breuk zijn afgekapt. Met het typerende, iets loom aanvoelende tempo van Athlete wordt op Black Swan constant een vloeiende sound met een licht tergende ondertoon gesmeed. Het is de heren niet na te dragen dat ze in herhalingen vallen. Tot nu toe heeft ieder album heeft een eigen karakter waarin het talent van de band zegeviert.

Alamo Race Track werd met hun laatste album Black Cat John Brown een gekoesterde lieveling in het alternatieve circuit. Het titelnummer is momenteel nog altijd te horen in een reclamespot. Naast dit succes vond bassist Djurre de Haan toch altijd de tijd om zijn eigen liedjes te schrijven. Dit leidde tot dusver niet tot een langspeler, maar bleef beperkt tot optredens, waaronder de finale van de Grote Prijs van Nederland, en enkele EP’s. Er is ruim een jaar gewerkt aan dit debuutalbum; aanvankelijk als duo samen met Diederik Nomden (ex-Johan, ex-Daryll-Ann). De demo’s van deze eerste vruchten vonden al snel dankbaar aftrek bij programmeurs van belangrijke festivals als Eurosonic en South by Southwest. Dit is absoluut geen verrassing meer zodra je een nummer van I Really Should Whisper hebt gehoord. Uit alle songs blijkt dat een uitgesproken singer-songwriter een dijk van een visitekaartje afgeeft. De invloeden van de inmiddels typerende Excelsior-pop zijn ook bij Awkward I ingeslepen en als vanzelfsprekend tekende Djurre ook weer bij dit label. De Nederlandse alternatieve pop is sowieso een dankbaar label hier. Daarmee verliest de muziek niet aan oorspronkelijkheid. Met relatief eenvoudige arrangementen en originele, open melodieën, met duidelijke wortels in de moderne folk, krijgt Awkward I een onmiskenbaar eigen gezicht. Djurre gaf zelf aan de plaat te kunnen beschouwen als een bewustwordingsproces van hemzelf als maker van muziek en teksten, kunstenaar, en muzikant. Bij de luisteraar zal vooral de grote zorg en liefde waarmee hij zijn vakmanschap voor artistieke, muzikale pareltjes gebruikte duidelijk worden. De titel van de plaat verwijst naar de intieme, introspectieve ervaringen die de thema’s van de liedjes vormen. Hiermee wordt, aldus Djurre, de menselijke voorzichtigheid uitgedrukt betrokken bij het overdenken en uiten van dergelijke ervaringen. Deze release is de aftrap voor een uitgebreide serie optredens waarbij een keur aan Nederlandse muzikanten afwisselend de band zal vormen. De organische aard van de liedjes maakt I Really Should Whisper niet alleen een aanrader, maar doet ook vermoeden dat de afwisseling in deze optredens tot verrassende diversiteit zal leiden.

Het debuut van The Big Pink lijkt wel vleesgeworden pophistorie. Om te beginnen vernoemde de band zich naar het legendarische Music From Big Pink van The Band, uitgebracht toen de leden van The Big Pink nog niet op deze wereld rondliepen. A Brief History Of Love komt uit op het illustere 4 AD, het label van onder andere Cocteau Twins en Lush. En in de sound van The Big Pink hoor je veel grote namen terug, van het stofzuigergeluid van The Jesus And Mary Chain tot de bravoure van Oasis en Verve’s Richard Ashcroft. Je kunt erover discussiëren of A Brief History Of Love nu een kopie is van grote namen uit de jaren tachtig of een eerbetoon aan al die klassiekers – feit is dat het album klinkt als een klok. De tweede helft zakt wat in, maar dan hebben Robbie Furze and Milo Cordell elke twijfel bij de luisteraar al weggenomen met het catchy Dominoes en het majestueuze At War With The Sun. Ook Velvet blijft nog lang rondzingen in het hoofd. Dat wordt gegarandeerd kippenvel in Paradiso als The Big Pink daar in november optreedt.

Before The Frost, dat klinkt alsof de sfeer binnen The Black Crowes weer als vanouds is. Konden we op het vorige album Warpaint al een miraculeuze wederopstanding van deze band aanhoren, het nieuwe album volgt deze weg. De band koos voor een uniek opnameproces. Als locatie werd gekozen voor de studio’s van The Band drummer Levon Helm en er mocht een select publiek van harde fans bij aanwezig zijn. Zo lijkt het haast een livealbum en in feite is het dat ook. Alle songs zijn volledig live ingespeeld en daarmee laat de band zich van haar sterkste kant zien. Bekende Crowes recepten zijn volop aanwezig: uitgesponnen jams, heerlijke rockers en een fraaie ballad in The Last Place That Love Lives met een Iers arrangement. Maar dat is nog niet alles, want je krijgt er een download code bij om het begeleidende album …Until The Freeze van de Black Crowes site te halen. Hierop acht eigen songs en een fraaie cover van Stephen Stills’ So Many Times.

Na hun doorbraak met Wild Mountain Nation wist Blitzen Trapper die plaat te overtreffen met het sublieme Furr. Om dat nogmaals te vieren nu een Mini CD met zes nieuwe nummers, voorgegaan door een van Furr's prijsnummers, Black River Killer. Dat nummer is helaas net te laat geschreven om door Johnny Cash gecovered te worden, op wiens lijf deze outlaw country rocker was geschreven. De overige nummers bewegen zich met name op het akoestische pad, maar ze weten hun sound opnieuw verder te ontwikkelen met verrassende instrumentaties en koortjes die af en toe aan Beck doen denken. Blitzen Trapper is zover gegroeid, dat zelfs dit tussendoortje voor de nodige opwinding zal zorgen.

Met het heerlijk zomerse Bubbly scoorde Colbie Caillat twee jaar geleden ook in Nederland een enorme hit. Al even sympathiek was haar duet met Jason Mraz, Lucky, dat begin dit jaar niet van de radio te branden was. Dat laatste nummer is nu ook te vinden op Breakthrough, de opvolger van Caillat’s debuut Coco. En, het moet gezegd, Lucky is met afstand het leukste nummer op deze nieuwe plaat. Niet dat de rest niet goed is, maar de spontaniteit van is er een beetje van af. Net als op Coco zat vader Ken, ooit co-producer van de Fleetwood Mac klassiekers Rumours en Tusk, achter de knoppen, en samen met onder meer John Shanks (Michelle Branch, Hilary Duff) heeft hij gezorgd voor een nog gepolijster geluid. Persoonlijk denk ik dat de charme van Colbie Caillat beter tot zijn recht zou komen in een wat kalere productie, maar dat is misschien iets voor de toekomst. In de tussentijd gaat ze het succes van Coco met deze verder prima popplaat waarschijnlijk moeiteloos evenaren.

Last.fm komt op mijn profiel met een plaatje van een jonge Franse schone, maar de Colleen die kaartjes verstuurd vanuit een verdronken stad, komt toch echt uit Nederland. Acht jaar na haar debuut is dit pas haar tweede plaat. Atlantis staat symbool voor een samenleving die ten onder ging aan overvloed en hebzucht. Geen luchtig thema dus, maar wel mooie liedjes, verpakt in bijzonder artwork dat 100% recyclebaar is. Colleen’s stem en pianospel vormen telkens de basis, maar een basis bandopstelling aangevuld met cello en viool zorgt voor een mooi vol geluid dat zelden echt spannend wordt, maar dat gaandeweg wel voorzichtig onder de huid kruipt. Hier en daar had de productie wel wat dynamischer gemogen, maar de fraaie liedjes van Colleen bezitten genoeg kwaliteit om ook zo te overtuigen.

Zeven jaar na het vierde album Handcream For A Generation keert Cornershop terug aan het front. Een echte aanleiding daarvoor ontbreekt. Maar daarom zijn kernleden Tjinder Singh en Ben Ayres niet minder welkom in de speler. Alsof ze nooit zijn weg geweest serveren ze een aanstekelijk brouwsel van pop, rock en dance, waarbij de sitar en de tabla een voorname plek innemen. De sfeer is aanhoudend vrolijk maar niet geheel onbezorgd. Tekstueel wordt namelijk menig nootje gekraakt. Tussen al die vertrouwde klanken valt de cover van Manfred Mann's The Mighty Quinn op, evenals de tot bijna zeventien minuten(!) opgerekte jamsong The Turned On Truth. Zo kenden we Cornershop nog niet. Judy Sucks A Lemon For Breakfast? Ik ontbijt voorlopig met Cornershop.

Er waren al een tijdje geruchten, maar nu is het dan toch bewaarheid, Johnny Marr heeft zich toegevoegd als volwaardig lid van The Cribs. Bestond de band eerst nog uit de drie broers Ryan, Gary en Ross Jarman uit het Engelse Wakefield, bij het uitkomen van het vierde album Ignore The Ignorant komt de ex-Smiths gitarist de jonge honden permanent versterken. De bijdragen van Marr zijn erg sterk (luister maar We Share The Same Skies en Hari Kari), toch is het niet zo dat hij het groepsgeluid bepaald. The Cribs blijven zichzelf, hoewel het geheel minder springerig is dan op The New Fellas, maar dat was de vorige, door Alex Kapranos van Franz Ferdinand geproduceerde cd ook al. Stapje voor stapje komen The Cribs dichter bij hun doel om de belangrijkste band van de wereld te worden, de reuzesprong is echter nog steeds niet gemaakt.

Als je nagaat hoeveel mensen dol zijn op Sticky Fingers en Exile On Main Street, dan moet de nieuwe cd van de Deadstring Brothers gaan scoren. Natuurlijk, Kurt Marschke en zijn Engelse/Detroitse rootsband (Detroit en roots: een fijne combinatie) is een belangrijke nieuwe songschrijver en hij dient geweldige hooks en melodieën op. Maar laten we elkaar geen mietje noemen. De seventies druipen van deze plaat van de Deadstrings. En dat is o zo heerlijk. Scheutje Band erbij, likje Otis Redding en een paar vette falsetto’s in de stijl van die breedbekkikker van de Stones. En klaar is Kurt. We zijn blij verrast dat alles zó lekker bij het oude is gebleven.

Hoewel Ilse DeLange alweer ruim tien jaar tot de best verkopende artiesten van ons land behoort, stond ze tot afgelopen maart nog nooit in de Ahoy. Maar in andere grote zalen had ze al wel gestaan, dus ook in het Rotterdamse sportpaleis kost het haar weinig moeite om het publiek mee te krijgen, zoals te horen is op Live In Ahoy, dat bestaat uit 2 cd’s en een dvd. Dat doet ze met een hele trits eigen hits, van I’m Not So Tough en I’d Be Yours tot en met de megahits Miracle en Puzzle Me, en een aantal verdienstelijke covers, zoals Stuck In The Middle (Stealers Wheel) en Sharp Dressed Man (ZZ Top). Sinds haar countrydebuut World Of Hurt heeft de ietwat bedeesde schoenverkoopster uut Almeloo zich ontwikkeld tot een popster van formaat, maar ook op het podium van het grote Ahoy blijkt ze nog steeds even sympathiek.

Hot August Night is misschien wel het ultieme livedocument van Diamond. Nog voor de strijkplankstrijkers hun intrede deden en het songmateriaal nog van een ongekende hoge kwaliteit was. Na deze uit 1972 stammende plaat werd het wat minder. Na enkele live albums krijgen we nu opnieuw een Hot August Night. Ditmaal opgenomen in de Madison Square Gardens in New York. Deze komt op het moment dat Diamond met 12 Songs en Home Before Dark zich volledig gerevancheerd heeft voor jaren van relatieve slapte. Toch vinden we slechts vijf nummers van deze platen. Dat had wat meer gemogen maar toch is dit weldegelijk een goede liveplaat aangezien Diamond er voor gekozen heeft om niet alleen heel veel vroeg materiaal te spelen maar ook door arrangementen van klassiekers als Love on The Rocks aan te passen en met een flinke gretigheid te spelen die het geheel bijzonder goed doet. Ok, er zitten wat draken in het repertoire, zo mag Song Sung Blue eeuwig verbannen worden wat mij betreft. Aan de andere kant kan ik geen genoeg krijgen van Play Me en Brother Love’s Traveling Salvation Show. Bijzonder fraai document dat bovendien nog eens aangevuld is met drie bonustracks van andere concerten en getuigt dat Neil Diamond nog steeds een artiest is om rekening mee te houden!

De titel van dit plaatje slaat nergens op, de rest van wat The Dodos brengen gelukkig wel. Hoezo is het tijd om af te sterven? De derde cd van dit bandje uit San Francisco is het overtuigende bewijs van het tegendeel: deze groep staat op doorbreken en een grootse carrière is zogezegd bijna geboren. Nog steeds is percussief het sleutelwoord, want zanger/gitarist Meric Long en drummer Logan Kroeber brengen hun gelaagde en meeslepende popsongs druk hamerend op hun instrumenten. Ditmaal aangevuld met Keaton Snyder, een 21-jarige vibrafonist die heftig mee tikt zij het sterk vervormd. Bijgestaan door producer Phil Eck, wiens werk met vooral The Shins hier doorklinkt, spelen The Dodos opnieuw een stevige reeks unieke, eigenzinnige popsongs. Ditmaal met een hechtere samenhang dan op voorganger Visiter, de plaat waarmee de band al zoveel goodwill verdiende. Time To Die is een fijn muzikaal avontuur en The Dodos zijn één van de spannendste bandjes van het moment.

Zijn dat wel de Early Day Miners, is de eerste gedachte die bij me opkomt als ik The Treatment opzet. Opener The Fire is lekker poppy en de volgende nummers rocken flink. Het lijkt wel alsof de Early Day Miners uit hun schulp kruipen. Nieuwkomers gitarist John Dawson en drummer Marty Sprowles zetten een flink stempel op dit album. Wat een fantastische drummer heeft de band met Sprowles binnengehaald. Zijn strakke drumspel maakt songs als The Surface of Things How To Fall tot absolute pareltjes. Op het album hoor je ook de elementen die we zo van de Early Day Miners zijn gaan waarderen, als de lichte melancholie en de prachtige vocalen van Daniel Burton. Maar de band voegt daar iets nieuws aan toe en zo betekent The Treatment een nieuw hoofdstuk in de ontwikkeling van de Early Day Miners.

Op hun tweede album laten de Echo Hunters Crosby, Stills & Nash-achtige pop horen met een bluesy accent. Uptempo songs als Walking Home, Chester en Take Me In vormen de sterkste momenten van Cabin Fever. Opvallend zijn de twee covers. Zo wijkt de versie Daniel Lanois’s O Marie nauwelijks af van het origineel en van Ain’t Life Sweet van Po’Girl maakt de band een folky meezinger. De Canadezen maakten met Cabin Fever een lekker album, al was de plaat gebaat geweest bij wat meer durf en iets sterkere songs.

In 1973 nam Fogerty een plaat op met alleen maar covers en traditionals. Velen zullen bekend zijn met zijn versie van Jambalaya zonder te weten dat ze naar Fogerty luisteren aangezien zijn naam niet op de hoes vermeld was. Op heruitgaven werd dat hersteld aangezien het de verkopen omhoog zou stuwen als men wist dat het Fogerty van CCR betrof. Dit was nu net waarom hij dat niet wilde. In 2009 liggen de kaarten anders. De ruzies zijn opgelost en op Rides Again staat prominent John Fogerty vermeld. Rides again bevat weer een aantal covers uit de countryhoek variërend van Back Home Again van John Denver tot Paradise van John Prine. Opnieuw zou je niet direct doorhebben dat je met Fogerty te maken hebt aangezien zijn stem niet de typische CCR growl-vertoont. Pas op nummer 7, prompt een eigen nummer is hij uitermate herkenbaar. Prachtige versies en uitstekend vertolkt met een speciale vermelding voor het prachtige Garden Party van Ricky Nelson met Don Henley en Tim Schmit en When Will I Be Loved van Phil Everly met een gast rol van buddy Springsteen.

Na het onwaarschijnlijk grote succes van Loose waarop Nelly Furtado meer richting de hiphop ging, probeert ze nu ook de Spaanse markt te veroveren. En dat is niet zo’n gek idee, want hoewel ze zelf van Portugese afkomst is, lijkt de Spaanse taal speciaal voor haar expressieve stem gemaakt. Tel daarbij op dat ze op Mi Plan samenwerkt met latin muzikanten als Alex Cuba, Julieta Venegas en La Mala Rodríguez en succes lijkt verzekerd. Het hoeft dan ook geen verbazing te wekken dat de eerste single, het aanstekelijke Manos Al Aire (oftewel Handen In De Lucht), in grote delen van Latijns Amerika inmiddels al op de eerste plaats is beland. Voor veel Nederlandse oren zal al dat Spaans misschien een beetje wennen zijn, maar Mi Plan klinkt gelukkig nog steeds onmiskenbaar als Nelly Furtado. En met de herfst in aantocht, hou je met deze plaat toch nog een beetje de zomer in huis.

De melancholieke klanken van het harmonium, waar het tweede album van de New Yorkse singer-songwriter Garneau mee begint, zetten direct de toon. Hij pakt de draad van zijn debuut Music For Tourists op, en voert de luisteraar mee op een avontuurlijke reis. Chris bezit het vermogen bijzondere verhaaltjes te vertellen, die extra kleur krijgen door de muzikale omlijsting. Het muzikale spectrum van Garneau omvat folk, Americana, pop, barok en kermismuziek. Ook de artiesten die hem hebben beïnvloed zijn redelijk divers: Jeff Buckley, Nina Simone, Nico, Chan Marshall en Elliott Smith. Melancholie en oprechtheid kenmerken de muziek van Garneau, maar wat het zo bijzonder maakt is de speelsheid in de melodieën en de arrangementen. Deze plaat is niet geschikt als achtergrondmuziek, mede door de bij vlagen macabere teksten, en het is ook even wennen aan Garneau’s jongensachtige stem. Maar wie de moeite neemt te gaan zitten en aandachtig te luisteren, wordt rijkelijk beloond.

In Israël is Aviv Geffen al sinds de jaren negentig een grote ster. Pas na zijn samenwerking met Steven Wilson in Blackfield drong hij pas in onze contreien door. Met zijn eerste Engelstalige CD probeert hij nu onder zijn eigen naam de wereld te veroveren. Voor de productie werden de kanonnen Trevor Horn en Ken Nelson ingehuurd en deze CD is dan ook op geen wanklank te betrappen. Aanstekelijke popliedjes als Black & White, It’s Alright en The One worden afgewisseld met de gesuikerde ballads Berlin en Forest In My Heart. Hoewel niet helemaal representatief voor de plaat, is de stampende eurodisco van It Was Meant To Be A Love Song een terechte keus als eerste single. Tenslotte heeft Geffen zijn lijflied (It’s) Cloudy Now, dat ook al op de eerste Blackfield CD te vinden was, nog maar eens opnieuw opgenomen.

Vier jaar na Life In Slow Motion eindelijk weer een nieuwe plaat van David Gray. Inmiddels is het alweer tien jaar geleden dat hij met een vleugje elektronica op White Ladder precies de juiste formule vond om met zijn intieme folkliedjes een groot publiek te bereiken. Het bleek vooralsnog een eenmalig experiment, want zowel op A New Day At Midnight (2002) als op het al genoemde Life In Slow Motion koos hij voor een veel voller geluid. Ook Draw The Line opent tamelijk zwaar met Fugitive, maar gelukkig blijkt de rest van de plaat veel kaler geproduceerd. En dat komt prachtliedjes als het titelnummer, Nemesis en Kathleen (een fraai duet met Jolie Holland) absoluut ten goede! In de nieuwe band vinden we onder meer Neill MacColl (de broer van Kirsty en zelf ook een verdienstelijke folk singer/songwriter) op gitaar en in het slotnummer duikt plotseling de stem van Annie Lennox op. Draw The Line is weer een typische David Gray plaat, maar wel eentje die beduidend beter is dan zijn voorganger.

Tot nu toe zijn niet veel mensen bekend met de noise van dit kwartet uit Los Angeles. Zo’n anderhalf jaar geleden heeft de band hun titelloze debuut opgenomen in The Smell, een bekende D.I.Y. club aldaar. Direct hadden ze een groep fanatieke volgelingen die geen genoeg kregen van hun mix van noise, rock en weirde, verwrongen elektronica. De totale gekte die hun optredens kenmerkt werd op plaat vertaald in elf nummers, die nog geen 28 minuten bij elkaar klokten. De roep om meer werd snel sterker en er werd een remixalbum uitgebracht onder de naam Health//Disco. Get Color is het nieuwste wapenfeit en is misschien een tikkeltje minder heftig en nu zijn er bijna echte liedjes te herkennen met Die Slow als hoogtepunt. Deze vreemde, dansbare grindcore vraagt om een aantal luisterbeurten, maar werkt verslavend. Health is goed voor je.

Eerder merkte ik iets vergelijkbaars op over Splashgirl, maar ook deze Noren produceren een zeer eigen vorm van jazz. Invloeden vanuit de klassieke en popmuziek zijn legio. Het is in de wijze waarop ermee wordt omgesprongen dat zich de meester toont. Zo opent het album met prachtig verstilde pianoakkoorden die doen denken aan menig twintigste-eeuws klassieke pianosuite. Ik zou er bijna het label ‘Erik Satie on Jazz’ op plakken. Dat doet echter geen recht aan het gehele muzikale spectrum van In the Country. In de basis maken ze etherische, minimalistische jazz, die schittert door een ingetogen donkere en droeve sfeer. In verstilde momenten zijn soms op achtergrond nevelige klanken te horen die de composities verder van diepte voorzien. Na opening vervolgt het album bijna ongemerkt met Kungen. Daar zet lichte percussie met een ritme de basis voor het stuk. Dit is met bijzonder veel gevoel voor subtiliteit gedaan. Ondanks de herhaling wordt dit nooit pregnant. Whiteout blijft echter niet de gehele speelduur zo kalm. Het gezelschap bezit weldegelijk de kracht om hun composities een zekere drang en dwang mee te geven. Dat blijkt wel uit het iets stevigere Ursa Major. Neveneffect daarvan is dat dit voor mij voorbijgaat aan de intrige die tot dan toe zegevierde. Hier lijkt te gelden dat wat je hoort ook exact is wat je krijgt; niet veel meer dan dat. In the Country neemt de tijd om zijn composities uit te bouwen. Zo weet ook het slot wederom te imponeren. Whiteout is een album dat bij vlagen sluipend tot grote hoogtes komt.

Ze komt uit Nederland, maar woont al jaren in Amerika. Het lukte haar aanvankelijk niet om in het hart van de showbizwereld, Hollywood, een platencontract te krijgen, maar dankzij de man achter Marco Borsato, John Ewbank, ligt dan nu toch Bells bij ons in de winkels. In de tussentijd maakte ze al indruk in De Wereld Draait Door met Single Girls en Wicked World, nummers die ook op deze fraaie debuutplaat te horen zijn. Laura Jansen heeft een mooie stem die een beetje doet denken aan die van de hier niet zo bekende Bic Runga en schrijft lieflijke liedjes die meestal de piano als basis hebben. De namen Tori Amos en Fiona Apple vielen al in meerdere artikelen over haar, maar Laura klinkt wel wat poppier, hoewel de productie gelukkig redelijk kaal is gehouden. Opvallend is de geslaagde cover van Use Somebody (Kings Of Leon) en verder verdienen de verrassende (vocale) arrangementen speciale vermelding. Deze getalenteerde dame gaat ongetwijfeld een mooie toekomst tegemoet!

Het verhaal van Jet hangt toch wel heel erg aan het succes van de single Are You Gonna Be My Girl die bij de reclame gebruikt werd en uitgroeide tot een heus anthem. Daar moest de band op reageren met het zwaar tegenvallende album Shine On en voor de toekomst moest worden gevreesd. Toch blijkt men sterker dan verwacht want hier is zomaar het derde album dat veel minder gebuikt gaat onder hoge verwachtingen. En zo kan het dan ook dat dit Australische gezelschap het plezier in ongedwongen rocken weer terug heeft gevonden. In de beste Aussie traditie van AC/DC vinden ze weer de riffs terug die het album Get Born zo kenmerken. Shakka Rock is een sterke terugkeer, luister maar eens naar de single She’s A Genius en ook jij bent overtuigd.

“And it’s so beautiful, it’s so beautiful, it’s so beautiful, but it’s not real”, zingen de vier dames van het Noorse Katzenjammer in Tea With Cinnamon. Iets soortgelijks gaat ook op voor hun muziek. Aan de buitenkant klinkt het allemaal erg opgewekt, maar achter de teksten gaat een hoop somberheid schuil. Zo gaat de uitbundige single A Bar In Amsterdam niet over een bar in Amsterdam, maar over een zware storm en erger onheil. De sprankelende mix van folk, carnaval, polka, balkan, hoempa pa nodigen echter erg uit tot vrolijk meezingen en –bewegen. The Pogues, Gogol Bordello en Mano Negra, om maar wat namen te noemen, zijn nooit ver weg, maar gelukkig bezitten deze dames genoeg kwaliteit om een eigen hypje te rechtvaardigen. Leuke cd!

Soundtracks en zijn duettenplaat met Emmylou Harris niet meegerekend, is Get Lucky alweer het zesde solo-album van Mark Knopfler. Toch komt de bekendheid van de 60-jarige gitarist/componist/zanger voor het overgrote deel voort uit het Dire Straits-tijdperk, dat al geruime tijd achter hem ligt. Dat zou wel eens kunnen komen doordat zijn soloplaten in niet één geval als geheel boeien. Er staan altijd wel een paar sterke nummers op maar die zakken weg in het geheugen doordat wat eraan vooraf gaat en erop volgt zich te veel afspeelt in het schemergebied tussen relaxt en landerig. Het goede nieuws is dat Get Lucky met deze trend breekt. Elk van de elf nummers is een ontroerend en vaak persoonlijk verhaal. Ondanks zijn herkenbare geluid is de variatie groot. Hoewel zijn gitaarspel volledig in dienst staat van het liedje, manifesteert Knopfler zich op Get Lucky nadrukkelijker dan op de vorige vijf platen als de gitaarheld. Niet met krachtpatserij maar juist met elegante, zwierige riedels. Net als vroeger toont hij zich ook weer de kampioen van de intro's. Daar kun je echt boeken over schrijven, de manier waarop zijn songs beginnen. Get Lucky is Knopfler's beste album tot nog toe dat zich kan meten met de betere Dire Straits-platen.

Tom Waits is verdwaald in de banlieus van Parijs. Morphine herrijst uit haar graf en blaast schorre saxen vol leven. De Parade maar dan mét rock ’n roll. Als de muziek van La Danse Du Chien één ding uitstekend doet, is het beelden oproepen. Black Painted Bones is een kokend en sfeervol plaatje dat zich het beste leent om ’s nachts te genieten. De groep is hier niet bekend omdat we nu eenmaal niet veel met Fransen op hebben. Maar maak een uitzondering voor deze muzikale avonturiers die bovendien een stel klasse songs in de groeven hebben geperst.

Volgens Dawn Landes verwijst de titel van haar derde album niet naar de klassieker van The Byrds, maar naar de geliefde van haar overgrootmoeder die er tijdens de Grote Depressie vandoor ging om bij de rodeo te gaan. Ook muzikaal zijn er weinig overeenkomsten met The Byrds, hoewel ze wel uit dezelfde bron put, het Amerikaanse heartland. De rodeo is de rode draad in de elf afwisselende liedjes, als metafoor voor de ups en downs van de liefde, en Love is de titel van de enige cover, geschreven door de bijna vergeten Margo Guryan. Devon Sproule, Josh Rouse, Dar Williams, Josh Ritter en Cat Power zijn enkele eigentijdse artiesten met wie ze het nodige gemeen heeft, maar Dawn Landes weet zich voldoende te onderscheiden dankzij haar fraaie stem en originele liedjes die met elke draaibeurt mooier worden. Van dit soort bescheiden juweeltjes krijgen wij nooit genoeg.

Het uit Brooklyn afkomstige elektronica-trio Lemonade is actief sinds 2006, maar nu pas verschijnt een debuutalbum. De titelloze plaat opent met het fijne Big Weekend, dat als twaalf inch en single al enige tijd verkrijgbaar was. De prettig in het gehoor liggende elektronica wordt gevolgd door het rock-georiënteerde Unreal (doet denken aan U2 ten tijde van Zooropa), waarna in het acht minuten durende Nasifon op inventieve wijze Arabische melodieën worden gekoppeld aan beukende beats. Real Slime verraadt disco-invloeden en na het tegenvallende Sunchips wacht met Bliss Out (voorzien van galmende zang en piano-refreintje) een degelijke afsluiter.

Half augustus was Living Colour te gast op Pinkpop Classic. Daar sta je uiteraard niet zonder staat van dienst (zowel debuutplaat Vivid als opvolger Time’s Up wonnen een Grammy!), maar toch werd die wat twijfelachtige eer alleen verzacht door de heuglijke voorkennis dat er nieuw werk op komst was. Het raadselachtig getitelde Chair In The Doorway (een uitspraak van Corey Glover maar zelfs Vernon Reid weet niet wat erachter schuilt) verschijnt op het doorgaans heavy label Megaforce, dat eerder al Bad Brains huisvestte, een band waar de hardrockende Cult Of Personality veel mee vergeleken is en weer zal worden. Want we mogen ze even vergeten zijn, de slagkracht is onverminderd blijkens Chair In The Doorway. Onder meer te checken vrijdag 11 december 2009 in Hedon te Zwolle!

De volledige titel van deze cd zou de helft van alle woorden beslaan die normaliter voor een recensie gelden, daarvoor moet je maar even op de hoes kijken. Dit Deense gezelschap wist zich in de kijker te spelen met And The Glass Handed Kites en de nieuwe cd laat een vervolg daarop horen. Volgens Jonas Bjerre moet de sfeer van het album blijer en dansbaarder klinken. Dat zal de nodige ledematen in de war brengen, want het hoekige ritme dat veel tracks hebben nodigt niet uit tot een moonwalk. Ze hebben goed geluisterd naar Franz Ferdinand en diens tachtiger jaren voorbeelden, maar gelukkig voegen ze daar veel eigens aan toe. Bjerres dromerige zang doet soms denken aan Mercury Rev’s Jonathan Donahue maar dan nog lichter en zweveriger. Het meer aan New Order refererende nieuwe geluid is gepolijster dan op voorgaand werk, maar het songmateriaal leent zich goed daarvoor.

Ze speelden onlangs de Grolschtent plat op Lowlands, ze zijn de huisband van DWDD en ze zijn bekroond met de titel Bestgeklede Band. Moke, de britpoppende Amsterdammers in het pak gestoken door modekoning Karl Lagerfeld, ontstijgen met hun internationale eigen sound en uitstraling iedere vorm van Hollandse kneuterigheid. Of het nu gaat om gevoelige ballades of uitzinnige rock: Moke is van alle markten thuis. Niet voor niets stond het goedgeklede vijftal met hun eerste album in het voorprogramma van diverse grote internationale acts als Paul Weller, Keane, Amy MacDonald en Razorlight en hebben ze een succesvolle clubtour in Duitsland achter de rug. Na dit succesvolle debuut Shorland uit 2007 klinkt ook dit tweede album, waarvoor de hoesfoto’s zijn gemaakt door Anton Corbijn, weer veelbelovend. De nummers klinken afwisselender en heel wat meer orkestraal dan het vorige album. Zoals hun eerste single Switch (met een prominent aanwezig 80’s synthesizer geluid), maar ook Love My Life en Ghost zijn daar een perfect voorbeeld van. De bas en gitaarpartijen zijn weer van een uitstekend niveau, maar ook de toetsen klinken nog beter als tevoren. Ongetwijfeld blazen ze het dak er de aankomende maanden af tijdens hun bezoeken aan de diverse podia in het land.

Lees hier het interview met Phil Tilli van Moke.

Ze speelden onlangs de Grolschtent plat op Lowlands, ze zijn de huisband van DWDD en ze zijn bekroond met de titel Bestgeklede Band. Moke, de britpoppende Amsterdammers in het pak gestoken door modekoning Karl Lagerfeld, ontstijgen met hun internationale eigen sound en uitstraling iedere vorm van Hollandse kneuterigheid. Of het nu gaat om gevoelige ballades of uitzinnige rock: Moke is van alle markten thuis. Niet voor niets stond het goedgeklede vijftal met hun eerste album in het voorprogramma van diverse grote internationale acts als Paul Weller, Keane, Amy MacDonald en Razorlight en hebben ze een succesvolle clubtour in Duitsland achter de rug. Na dit succesvolle debuut Shorland uit 2007 klinkt ook dit tweede album, waarvoor de hoesfoto’s zijn gemaakt door Anton Corbijn, weer veelbelovend. De nummers klinken afwisselender en heel wat meer orkestraal dan het vorige album. Zoals hun eerste single Switch (met een prominent aanwezig 80’s synthesizer geluid), maar ook Love My Life en Ghost zijn daar een perfect voorbeeld van. De bas en gitaarpartijen zijn weer van een uitstekend niveau, maar ook de toetsen klinken nog beter als tevoren. Ongetwijfeld blazen ze het dak er de aankomende maanden af tijdens hun bezoeken aan de diverse podia in het land.

Lees hier het interview met Phil Tilli van Moke.

Sinds slechts een klein jaar geleden is de sfeer binnen de Londense band Noah and the Whale volledig omgeslagen. Werd het voorgaande Peaceful the World Lays Me Down nog getekend door een ironische vrolijkheid en aanstekelijke refreintjes, laat deze bedrieglijk getitelde opvolger direct bij opening weten dat het tij is gekeerd. De veranderingen op The First Days of Spring zijn tweeledig. Ten eerste is de band een stuk somberder gestemd. Ten tweede wordt aan dit humeur op zeer ingetogen wijze invulling gegeven. Daarbij ligt het tempo over het algemeen wat lager. Melodie blijft telkens hun voornaamste drijfveer. In hun mix van stijlen vinden we veel hedendaagse folk terug, maar hun positie aan de popkant van het spectrum blijft onverminderd behouden. De folkinvloeden worden regelmatig geaccentueerd door live optredens met medewerken van Laura Marling. Ook singer-songwriter Jeremy Warmsley, in wiens internet TV show Noah and the Whale te gast waren, is een stilistisch aanknopingspunt. Het album is onderverdeeld in drie delen, waarbij opvalt dat de band zeer bewust een liefde voor volle, klassieke orkestraties en koor koestert. Vervolgens is het bewuste nummer, Love of an Orchestra, een echte poporkestsong met musicaltrekjes. Deze spil van het album maakt je gegarandeerd opgewekt. De iets rauwe en wat onvaste stem van voorman Charlie Fink kleurt op fantastische manier bij de kundige composities van de arrangementen. De alarmerende en dromerige rol voor de set blazers (trompet, trombone, fluit en klarinet) vinden we ook op The First Days of Spring terug. Mooi gebruik van lyrische strijkers vullen aan waar nodig, want in de vorm van Tom Hobden is eigenlijk altijd al een viool aanwezig. De single, Blue Skies, die dit album vooruitsnelde zette de verwachtingen al op scherp. Nu wordt echter pas duidelijk dat de band zichzelf heeft overtroffen. Niet in de laatste plaats door de knappe stemmingswisseling. Wie volledig van Noah and the Whale wil genieten, zal toch echt beide platen naast elkaar moeten beluisteren.

Hoewel Dolores O’Riordan al sinds het debuut van de Cranberries klinkt als Dolores O’Riordan, klinkt geen van haar platen hetzelfde. Net als haar kapsel, dat nu blond is. Elke keer liggen de accenten net weer even anders. Waar haar eerste soloplaat Are You Listening? uit 2007 bij vlagen behoorlijk bombastisch klonk, heeft ze op No Baggage gekozen voor een wijdser geluid met luide gitaren die af en toe een beetje aan U2 doen denken. Naar eigen zeggen is dit haar meest persoonlijke plaat sinds No Need To Argue uit 1994, maar inmiddels is Dolores alweer jaren gelukkig getrouwd en moeder van een paar kinderen, waardoor de woede en onzekerheid van vroeger grotendeels verdwenen zijn. Meest opvallende track is Throw Your Arms Around Me, waarop ze succesvol elementen uit de wereldmuziek weet te integreren. Wie Dolores O’Riordan nooit heeft kunnen uitstaan, zal ook door deze plaat niet alsnog overstag gaan, maar voor de fans betekent No Baggage goed nieuws!

Quentin Tarantino hoopte dat legende Ennio Morricone de muziek voor zijn nieuwste film Inglourious Basterds wilde verzorgen, maar dat bleek niet haalbaar. Wel mocht Tarantino vrijelijk uit diens archieven putten, waardoor op deze soundtrack Morricone veelvuldig opduikt, naast Bowie’s Cat People, Slaughter van Billy Preston en obscure filmmuziek van Charles Bernstein. Het zijn echter de oude Duitse nummers Davon Geht Die Welt Nicht Unter en Ich Wollt Ich Waer Ein Huhn die deze cd smaak geven.

De laatste jaren heeft de legendarische Braziliaanse groep Os Mutantes zichzelf zo’n beetje opnieuw uitgevonden. David Byrne bracht een compilatie uit van hun beste werk en twee jaar geleden ging de band weer op toernee. Wie de dvd gezien heeft weet hoe sprankelend en spannend hun psychedelische tropicalia nog altijd klinkt. Op Haih Or Amortecedor zetten ze die lijn door met tegendraadse eigenzinnigheid, daarbij geholpen door de extravagantste van allemaal: Tom Zé. Gebruikmakend van bekende Braziliaanse liedstructuren en avantgardistische jazzrock, wordt een theatraal en politiek geëngageerd stuk neergezet dat de aandacht trok van het label Anti-Records (o.m. Tom Waits). Naar het schijnt wilde Kurt Cobain ooit deze band als voorprogramma tijdens de Zuid-Amerikaanse Tour, maar toen bestonden ze al jaren niet meer. Ook Beck en The Flaming Lips zeggen erdoor te zijn beïnvloed. Vooral liefhebbers van laatsgenoemden moeten maar eens gaan luisteren dus. Het is een klassiek conceptalbum en hun eerste studioplaat in 35 jaar.

De hoofdpersoon uit Ubu Roi, een toneelstuk van Alfred Jarry uit 1896, heeft zijn naam verleend aan de band van David Thomas en consorten. Thomas noemde de band Pere Ubu vanwege de vernieuwende manier waarop Jarry met theater omging, en vernieuwend en dwars is zijn band in de afgelopen bijna 35 jaar absoluut geweest. David Thomas heeft vorig jaar de cirkel rondgemaakt en het stuk van Jarry onder de titel Bring Me The Head Of Ubu Roi bewerkt en van muziek voorzien. De veelzijdige Britse zangeres Sarah Jane Morris speelde Mere Ubu, de heerszuchtige echtgenote van Pere Ubu, en Thomas zelf speelde uiteraard de laaghartige hoofdpersoon. De songs uit dat stuk zijn in de studio opnieuw opgenomen. Het is, zoals te doen gebruikelijk, een verzameling nummers die schuren, kraken, ontregelen en verwarren. Een opvallende rol is weggelegd voor Morris, wiens geschoolde stem mooi afsteekt tegen het klaaglijke stemgeluid van Thomas.

Zeven albums maakte Pinapple Thief. Al vanaf het begin lieten ze zich inspireren door Muse, Coldplay en Radiohead, waarbij ze atmosferische klanken mooi combineren met een zwaarder rockend geluid. Oorspronkelijk bestond de groep alleen als studioband, maar sinds 2001 treden ze ook regelmatig op. 3000 Days is een collectie songs uit de zeven albums en bevat dus niets extra’s voor de fans. Het is echter wel fraai uitgevoerd met een rijk geïllustreerd boekwerkje. Een ideale introductie dus voor wie deze band nog niet kende.

Ondanks het feit dat dit alweer zijn negende soloalbum is, wordt Chuck Prophet nog steeds genoemd als voormalig Green On Red-lid. Die band geldt nog steeds als een voorbode voor het No Depression geluid van bands als Wilco en Son Volt. Liefhebbers van dit geluid kunnen hun hart ophalen, want voor het eerst in 12 jaar, sinds Homeblood Blood (misschien wel zijn beste soloplaat), laat Chuck zijn gitaar weer ouderwets schuren. Let Freedom Ring werd in een paar dagen tijd in het hectische Mexico Stad opgenomen, weinig overdubs en technische foefjes, waardoor de rauwe energie behouden blijft. Hierbij heeft ook zeker geholpen dat Ernest “Boom” Carter, de drummer op Born To Run van Bruce Springsteen, achter de kit zat. Perfect voer voor alle Tom Petty liefhebbers.

Wie heeft deze gasten vrijgelaten uit de Bijlmerbajes? Dat zou je reactie kunnen zijn als je de groepsfoto ziet op de hoes van Love And Curses van Reigning Sound. Wees gerust: ze zijn niet van hier, ze komen uit Memphis, Tennessee. Daarom spelen ze ook van die intens soulvolle garagerockers. Greg Cartwright met - recent herbeleefd - Oblivians-verleden is de songschrijver en zanger/gitarist. Opnieuw zingt hij zijn hart eruit op een plaat die ditmaal niet spijkerhard is en ook niet zo rustig als het debuut van Reigning Sound, maar eigenlijk precies goed en lekker afwisselend. Teenage kicks verpakt in volwassen garagesoul.

Zeven jaar geleden verscheen het eerste 7 Worlds Collide-album. Hierop was initiator Neil Finn te horen tijdens een concert met leden van Radiohead, Eddie Vedder en Johnny Marr. De opbrengst van de optredens en de live-cd ging naar Artsen Zonder Grenzen. Ook de opbrengst van dit tweede album is ten bate van het goede doel, Oxfam, maar ditmaal dook Finn met een bevriende muzikanten de studio in, met dit aansprekende resultaat. Johnny Marr, Ed O’Brien en Phil Selway van Radiohead zijn weer van de partij, net als Glen Kotche en Jeff Tweedy van Wilco, Lisa Germano en KT Turnstall. Voor het eerst is hier een nummer van Phil Selway te horen (The Ties That Bind Us) en als vanzelfsprekend zijn de nummers van Neil Finn zelf weer van buitengewoon hoog niveau. Hoogtepunt is echter Jeff Tweedy’s What Could Have Been, dat allerminst misstaan had op Wilco’s laatste studioalbum.

Het voorgaande album, There the Open Spaces, kreeg niet de aandacht die het verdiende. Het was een opvallend album waarop Sleeping States, oftewel singer-songwriter Markland Starkie, indruk maakte met een oorspronkelijke kijk op muziek en een kenmerkende sound. Toch had ik het gevoel dat hij zijn muzikale identiteit nog niet volledig had ontwikkeld. Nu biedt echter het jonge, toonaangevende label Bella Union Sleeping States onderdak met overweldigend resultaat. Het album opent onheilspellend met een minimalistische, donkere basgitaarpartij en de bronzen stem van Markland, waarover kwistige lagen van ongepolijste noise. Vanaf deze norse opener zet Sleeping States een melodisch offensief in. Er worden daarvoor vooral vlakke lagen met minimalistische trekjes gebruikt. Daarin grijpt hij terug op zijn debuut, maar blijkt grotere aandacht voor schoonheid te hebben. Er zijn stijlkenmerken van bijvoorbeeld Fink of José Gonzales in te ontdekken. De composities van Sleeping States kennen echter vollere arrangementen en expressievere spanningsbogen. Daardoor sluit hij even gemakkelijk aan bij bepaalde indiepop- en folkbandjes. Desondanks lijkt er onder deze muzikale invulling een fundament van ambient en dance schuil te gaan. Dit fundament is volledig uit zijn originele verband gerukt. Toch vormt het op schetsmatige wijze de blauwprint voor de dromerige, lome songs van Sleeping States. Markland voelt bijzonder goed aan welke elementen van de hedendaagse pop-crossovers zijn muziek het beste dienen en springt er vervolgens spaarzaam en uiterst zorgvuldig mee om. Daarnaast blijft hij een liefde voor rauwe noise, nostalgische jazz en klankexperimenten koesteren. Ook passeren beroemde inspiratiebronnen als Borges en Kafka uit de literatuur en Britten uit de klassieke muziek de revue. Dit alles geeft In the Gardens of the North zijn ontvankelijke onvoorspelbaarheid. Waar het debuut nog vele vormfactors en combinaties aftastte, kent de opvolger een verfrissend en soms betoverend zelfvertrouwen. Als de zware, fluwelen deken van een stormfront rolt Sleeping States over je heen en laat een mooie, verwachtingsvolle stilte achter.

Jordin Sparks won in het verleden de Amerikaanse versie van Idols. Zingen kan ze dus wel en haar uitstraling zal ook wel de nodige X Factoren bezitten. Battlefield is haar eerste album en staat vol goedgeproduceerde pop. Wat vooral echter opvalt, is dat ze zelf een aantal nummers heeft geschreven en daarmee onderscheidt ze zich van de gemiddelde talentenjacht winnaars. Op de producersstoel zaten o.a. Dr. Luke & T-Pain in 'Watch You Go en Harvey Mason Jr. in Don't Let It Go To Your Head.

Ze speelde ooit met Sufjan Stevens in een band en schreef I’ll Be Glad dat Bonnie “Prince” Billy zo mooi coverde op zijn album Lie Down In The Light. Haar naam is Shannon Stephens. Negen jaar geleden bracht ze haar debuut uit en wonderbaarlijk genoeg komt nu pas haar tweede plaat uit. The Breadwinner is een ingetogen en folky album. Songs als Hard Times Are Coming en The Most Delicious Hours zijn even prachtig als spaarzaam aangekleed met strijkers en blazers. De stem van Shannon is daarbij werkelijk betoverend.The Breadwinner had zo hier en daar wel wat spannender gekund, maar het al is met al een stijlvol en intiem album. Stephens maakt na al die jaren een geslaagde comeback.

Na List Of Lights And Buoys en Melody Mountain is dit dus de derde van het duo Susanna Wallumrod (zang) en Morten Qvenild (magisch orkest). De twee solo-cd's van Susanna worden blijkbaar niet meegeteld, alhoewel 3 misschien wel meer in die lijn past. Susanna's prachtige stem, in combinatie met de spaarzame maar effectieve instrumentatie van Qvenild (en niet te vergeten Helge Sten's productie) werkt(e) vooral verpletterend in de covers van tracks die iedereen kent (luister nog maar eens naar Leonard Cohen's Hallelujah, of Dolly Parton's Jolene van de eerdere cd's). Al deze fascinerende ingrediënten zijn ook op 3 aanwezig, maar toch is deze cd als geheel wat moeilijker te doorgronden. Het is lastig er precies de vinger op te leggen, maar misschien is het uiteindelijk toch het songmateriaal dat wat te wensen overlaat. Niet voor niets is Roy Harper's Another Day een van de sterkste tracks van het album. Sommige andere tracks voelen wat geconstrueerd: meer als een kunstzinnig recital dan als een overtuigende collectie songs. Dat is overigens niet noodzakelijkerwijs een diskwalificatie: het hangt vooral van je verwachting af. Gewoon proberen dus als je Susanna ATM al kende. Zo niet, dan raden we toch liever aan eerst eens naar Melody Mountain te luisteren.

Het laatste album van David Sylvian: Snow Borne’ Sorrow, opgenomen met Nine Horses, bleek zo’n enorm succes te zijn, dat de eerste persing in no time was uitverkocht. Prachtige toegankelijke liedjes waren het hoofdbestanddeel van deze release. Wie denkt dat Sylvian door borduurt op zo’n succes heeft het mis, als spiritueel levensverbeteraar heeft hij wel wat anders aan zijn hoofd! Manafon is dus andere koek. David rekruteerde een aantal toonaangevende improviserende muzikanten (zoals o.a. Fennesz – bekend van zijn werk met Sakamoto -, Evan Parker en Keith Rowe) en nam urenlange sessies met ze op. Daarna posteerde hij zijn prachtige stem in het midden van deze opnames. Het resultaat mag er zijn: klassiek aandoende composities (of zoals hij het zelf omschrijft: a completely modern kind of chamber music. Intimate, dynamic, emotive, democratic, economical.). Het siert de man dat hij altijd op zoek blijft naar nieuwe muzikale uitdagingen, wars van enige commerciële bijbedoelingen.

Ik heb altijd een enorme zwak gehad voor het gitaargeluid van good old Robin Trower en het is goed te zien dat de oud-snarenman van Procol Harum de laatste jaren een ware revival meemaakt. Een uitverkocht optreden in de bovenzaal van Paradiso, regelmatig nieuwe studio en live-albums en een toer met zijn maat Jack Bruce, het kan niet op voor de old geezer. Trower durft tegenwoordig zelfs steeds meer te zingen en doet dat dan ook regelmatig op What Lies Beneath. De plaat opent met het rustige atmosferische Wish You Were Mine waarin Trower’s gitaarklanken je al snel meevoeren naar hogere sferen. Daarna wordt het tempo opgeschroefd maar het wordt bij Trower nooit te gek, het moet wel melodieus blijven zodat hij daar lekker overheen kan soleren. Van vernieuwing is nauwelijks sprake of het moet het veelvuldig gebruik maken van violistische ondersteuning zijn. Daar blijft het gelukkig bij want waarom zou je het recept veranderen als het gerecht nog steeds zo lekker smaakt?

De oer-Hollandse naam Willem Bijkerk zal bij de meesten niet zo snel een belletje gaan rinkelen, maar zijn muzikale alias Waylon (Young) waarschijnlijk des te meer. Waylon vernoemde zichzelf naar zijn idool, de overleden Amerikaanse countryzanger Waylon Jennings, met wie hij ook samen optrad in de VS. Met zijn tweede plaats in TV-Talentenjacht Holland’s Got Talent had de Apeldoornse zanger in notime Nederland aan zijn voeten en een platencontract in zijn handen. Met zijn enorme soulgeluid is hij namelijk als eerste Nederlandse soloartiest ingelijfd bij het legendarische Amerikaanse platenlabel Motown, onder meer de thuishaven van sterren als Diana Ross, Stevie Wonder, Curtis Mayfield, Marvin Gaye en Michael Jackson. En dan moet je toch wel van goede huize komen. De eerste single van zijn album, Wicked Way, heeft dan ook echt dat onvervalste Motown geluid, net als Nothing to Lose. Fragile People daarentegen gaat meer richting de Countryrock en herinnerd aan zijn Amerikaanse rolmodel. Veel nummers op het debuutalbum schreef Waylon samen met producers Martin Terefe en Sacha Skarbek (James Morrison en Jason Mraz), wiens invloeden overduidelijk te horen zijn in Fragile People en Hey. Holland heeft er inderdaad een talent bij.

Vorig jaar debuteerden Wild Beasts met Limbo, Panto, een plaat waarmee ze vaak werden vergeleken met The Smiths. Die vergelijking is ook best logisch, want Wild Beasts zingen ook over modern Engeland en ondanks de treurzang van Hayden Thorpe is er ook ruimte voor wat humor. Hun muzikale wortels liggen overduidelijk in de jaren tachtig, single Hooting & Howling klinkt als New Order met een soort Antony Hegarty vocalen. Two Dancers laat een duidelijke groei horen: betere liedjes, meer eigen gezicht en veel ruimte in het groepsgeluid. Wild Beasts zou wel eens uit kunnen groeien tot vaandeldragers van de Britse indiebeweging.

Het moet gezegd: Dan Wilson is alhier een grote onbekende. Wel vreemd, want ga maar na, Wilson voerde 20 jaar geleden de gitaarpopband Trip Shakespeare aan, maakte met Semisonic prachtige powerpopplaten, verdiende in 1999 met de geweldige Semisonic-single Closing Time een Grammy-nominatie – en won in 2007 die Grammy voor de compositie Not Ready To Make Nice, een hit die Wilson schreef voor de Dixie Chicks. Eind 2007 debuteerde Dan Wilson als solo-artiest op Rick Rubins American-label met Free Life, een album dat nu alhier is opgepikt en bijna twee jaar na dato zijn welverdiende release krijgt. Dit Free Life is een prachtig uitgebalanceerd album op het snijvlak van ambachtelijke melodieuze pop en harmonieuze countryrock. Razendknappe melodieën en messcherpe gitaren – waarvoor meestentijds Gary Louris verantwoordelijk is – vloeien samen in een ijzersterke plaat, die het verdient opgepikt te worden door het grote publiek. Berstensvol onweerstaanbare liedjes – prachtig opgebouwd en zeer smaakvol ingekleurd – is Free Life, of het nu 2007 of 2009 is, zonder meer materiaal voor de jaarlijstjes.

Achter de mysterieuze bandnaam schuilt een kwartet twintigjarigen uit Londen, die een gemeenschappelijke voorliefde hebben voor zowel donkere jaren tachtig gitaren als hedendaagse Amerikaanse R&B. Dus zowel The Cure en Young Marble Giants als Rihanna en Missy Elliott. Hun titelloze debuut is een bijzondere plaat, waarvan de kern wordt gevormd door het vocale duo Romy Madley Croft en Oliver Sim, die zelf ook gitaar en bas speelt. Verder bestaat xx uit Baria Qureshi (keyboards en gitaar) en het eigenlijke brein achter de band Jamie Smith, verantwoordelijk voor de beats en samples. De warme elektronica zorgt voor de ideale omgeving van de prachtige dubbelzang (zij een beetje hees, hij als het neefje van Stuart A. Staples), er wordt spaarzaam gemusiceerd, waardoor er veel ruimte is in de muziek en de productie is kraakhelder. Maar misschien nog belangrijker is dat alle nummers er toe doen. Crystalised is prachtig, maar ook doet niet onder voor Islands, Shelter en Basic Space. The xx hebben op jonge leeftijd een prachtig sferisch debuut afgeleverd, dat zeker hoge ogen zal gaan gooien in de eindejaarslijstjes.

De gitaartjes, de ritmes, de zangkoortjes, ze doen me allemaal enorm denken aan het wat vrolijkere werk van Talking Heads. Een hedendaags sausje er overheen maakt Yacht toch wel weer een band van deze tijd. Vaandeldragers van Yacht zijn mevrouw Claire L. Evans en mijnheer Jona Bechtolt, beiden afkomstig uit Portland Usa. Religie lijkt een belangrijke rol te spelen op See Mystery Lights getuige de teksten waarin het leven na de dood en de hemel in het algemeen een grote rol spelen, maar de gezellige springerigheid van de composities en de freaky zanglijnen maken die thematiek nergens storend. Ik zou bijna zeggen dat het geen bal uitmaakt waar Yacht over zingt, want de vocalen worden veelal als een soort instrument gebruikt. Elementen uit de dance en hiphop zijn prima geïntegreerd in de liedjes en dat maakt Yacht een interessante band om naar te luisteren. Gaan we meer van horen!

Eerder dit jaar leverde Yo La Tengo als Condo Fucks nog het album Fuckbook af gevuld met covers in een garagerock jasje. De vraag was in hoeverre het trio de rauwe energie van dat album zou doortrekken naar dit nieuwe reguliere album. Populair Songs beantwoord deze vraag grotendeels ontkenend, een klein aantal uitspattingen daargelaten. Het noisy randje uit de beginjaren is nagenoeg verdwenen waardoor hun sound tegenwoordig sterk refereert aan de kleurrijke sixties. Het trio weet met dit elfde studioalbum op hun eigen stoïcijnse wijze weer veelzijdig voor de dag te komen met een mengeling van psychedelische rock, ambiente droompop, funky soul en zelfs easy listening. De band opent ijzersterk met het in wahwah en strijkers gedrenkte Here To Fall. Het zet de toon voor deze door fraaie harmonieën en dromerige sferen gedomineerde verzameling Populair Songs. De verrassing zit hem echter in de staart. Na ruim 10 minuten in extase te zijn gebracht door het aan de sacrale gitaarkoralen van John Fahey herinnerende The Fireside, worden we vervolgens weer hardhandig wakker geschud door de gitaarerupties van het lang voor zich uit dronende And The Glitter Is Gone. Yo La Tengo ten voeten uit.

Het is het allerlaatste wapenfeit van ’s werelds meest invloedrijke rockband uit de geschiedenis. En daar is niets aan gelogen. Alhoewel, Let It Be kwam natuurlijk pas een klein half jaar later uit. Toch is het materiaal van Abbey Road echt de allerlaatste stuiptrekking van een band die al half uit elkaar ligt. En wanneer een band met zulke waanzinnige composities op de proppen komt, dan mag je het met recht hebben over de absolute top. Feitelijk dragen alle leden op dit album zo ongeveer hun beste werk aan. Come Together en I Want You (She's So Heavy) van Lennon ronken en gonzen als de lieve lust. Something en Here Comes The Sun van Harrison zijn om te huilen, zo schitterend. Oh! Darling en She Came In Through The Bathroom Window van McCartney laten ‘s mans buitengewoon ambachtelijk schrijverstalent perfect horen. En Octopus’s Garden van Ringo Starr? Tja, niet helemaal zo goed als al die andere Abbey Road-nummers, maar toch zeker wel de beste compositie die de drummer in z’n Beatles-tijdperk schreef. Voeg daarbij het gegeven dat de nummers op ‘Kant B’ van het album als een ware magnum opus-medley in elkaar vlechten en je kunt niet anders dan concluderen dat dit een geniale zwanenzang is van een geniaal gezelschap.

Dit wordt doorgaans afgedaan als een van de mindere Beatles albums. Gemaakt tussen twee intensieve tours, afgeraffeld voor Kerstmis 1964, en wegens te weinig nieuw materiaal opgevuld met covers. Nou, zet dan deze fonkelnieuwe (stereo) remaster maar eens op en laat je verrassen. Zo opent de plaat met drie ijzersterke Lennon-McCartney composities, die echter vooral van Lennons hand zijn: No Reply, I’m A Loser en Baby’s In Black. De sombere teksten, vol liefdesverdriet, contrasteren scherp met de uitbundige vrolijkheid van de voorganger A Hard Day’s Night. Wat deze nummers nog belangrijker maakt is dat het de eerste Beatles liedjes zijn waarin de invloed van de net door Lennon ontdekte folkrock en Bob Dylan merkbaar is. The Beatles beginnen zich los te maken van de Merseybeat en ondernemen hun muzikale ontdekkingsreis. Daarnaast bevat het album ook een van de grootste Beatles-krakers: Eight Days A Week. En als we bedenken dat ze in dezelfde periode ook nog het aanvankelijk alleen op single uitgebrachte I Feel Fine opnamen, kun je moeilijk volhouden dat ze creatief wat minder waren. Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat ze in zo’n korte en hectische tijd nog in staat waren zo’n sterke plaat te maken.

Op 24 februari 1965 vloog een Boeing 707 met 70 mensen naar de Bahamas voor de opnames van de film Help! – later zouden ze naar Oostenrijk verkassen. En op 29 juli van datzelfde jaar ging de film in première. De zeven liedjes uit de film kwamen op de eerste kant van de gelijknamige elpee; de tweede kant van de plaat werd gevuld met zeven andere nummers. Help! is mijn favoriete elpee van The Beatles. Het is eigenlijk een overgangsalbum tussen de vroege Beatles, waarin John, Paul, George & Ringo acteerden als stripfiguren, en de latere Beatles, toen de vier groepsleden meer een eigen gezicht kregen. Maar op Help! vertonen de cartoons al kleine haarscheurtjes – er werd voorzichtig gemorreld aan de vaste formule. Ook kroop er een flinke dosis melancholie de sound binnen. Was de film Help! een grappige feelgood movie, de songs hadden een minder uitbundig karakter. Het titelnummer Help! Heeft, zoals John Lennon later verklaarde, een autobiografisch karakter. Ook de twee andere bijdrage van John aan de film hadden meer diepgang: You’ve Got To Hide Your Love Away en You’re Gonna Lose That Girl. In het eerstgenoemde nummer is de invloed van Bob Dylan herkenbaar. Ook de bijdrage van George (I Need You) heeft een sterk weemoedig karakter. De tweede kant van de plaat heeft weliswaar niet het hoge niveau van de eerste, maar is in mijn ogen enigszins ondergewaardeerd. Niet alleen horen we op deze plaatkant de twee nummers van de latere single: het mierzoete Yesterday en het onstuimige Dizzy Mizzy Lizzy en het geinige niemendalletje Act Naturally met Ringo in de hoofdrol. Maar ook mijn favoriete nummer van de plaat is het folky I’ve Just Seen A Face – zonder basgitaar, maar met Paul in een hoofdrol..

Hoewel eerder opgenomen dan Abbey Road, is Let It Be het laatste album van The Beatles. Oorspronkelijk zou het album Get Back gaan heten, maar de bandleden waren niet tevreden over het eindresultaat en de banden werden overgedragen aan Phil Spector. Die voorzag nummers als The Long And Winding Road van bergen strijkers en zijn kenmerkende wall of sound, tot ongenoegen van Paul McCartney, die met het hele project juist meer back to basics wilde en zelfs weer wilde gaan optreden. Dat is nog duidelijk te horen in Dig A Pony, I’ve Got A Feeling, I Me Mine en Get Back, maar Macca’s Let It Be en Lennon’s Across The Universe zouden de succesnummers van de plaat worden, compleet grote achtergrondkoren. De gelijknamige film laat een band zien die meer en meer uiteenvalt, met als hoogtepunt George Harrison die bijna met Paul McCartney op de vuist gaat. Volgens welingelichte bronnen kwam het enkele dagen wel tot een echt handgemeen tussen Lennon en Harrison. De jaren zestig waren definitief voorbij.

Deze plaat uit 1967, het jaar dat psychedelische rock echt haar intrede deed, is een vreemde eend in de Beatles-bijt. Het heeft lang geduurd voor het een volwaardig onderdeel van de Beatles discografie werd, gezien hij origineel alleen in de US als LP werd uitgebracht, terwijl het in de UK slechts een dubbel-EP met de filmsoundtrack was. Onterecht, want vanaf de energieke opener Magical Mystery Tour tot de universele boodschap All You Need Is Love bestaat het album uit enkel Fab Four-juweeltjes. De eerste 6 nummers, behorende bij de soundtrack, en de overige 5 eerder als singles uitgebrachte liedjes vormen een gebalanceerde mix tussen opgewekte popliedjes, zoals Penny Lane, Hello Goodbye, Your Mother Should Know en Baby You’re A Rich Man, en meer psychedelische experimenten. I Am The Walrus is een experimenteel hoogstandje van Lennon, geschreven tijdens diverse trips. Maar luister ook naar het zweverige Flying, een van de weinige instrumentals van The Beatles. Ook de verschillen tussen de schrijvers zijn prachtig hoorbaar: vergelijk Harrisons donkere, bedachtzame Blue Jay Way met het melodische, observerende The Fool On The Hill van McCartney en de bijzondere muzikale structuur en typische Lennon-teksten van Strawberry Fields Forever. Een album dat meer waardering verdient.

Het vervelende van de Beatles is, dat niet alles wat ze uitbrachten gewoon overzichtelijk op hun langspeelplaten staat, maar daar hebben ze gelukkig iets op gevonden. De restjes werden in 1988 verzameld op de twee delen Past Masters, die nu als dubbelaar zijn verschenen. Het eerste behandelt de periode van 1962 tot 1965 en staat vol met b-kantjes, singles en singleversies, plus de vier nummers die in 1964 verschenen op de Long Tall Sally-ep, naast Bad Boy, dat aanvankelijk alleen in de VS was verschenen. Leuk maf zijn hier de Duitse versies van I Want To Hold Your Hand en She Loves You. De tweede schijf covert de jaren 1966 tot 1970 en is van hetzelfde laken een pak: bekende meezingers als Day Tripper en obscuurder werk als You Know My Name (Look Up The Number), de flipkant van Let It Be. Bijzonderst is de uitvoering van Across The Universe, die de band opnam voor het Wereldnatuurfonds. Waarmee de collectie van wel officieel verschenen maar nooit op elpee verschenen Beatlesmateriaal compleet is.

Als je de uren wilt noemen waarop de popgeschiedenis in twee tijdsvakken uiteen valt, dan tussen 10:00 en 22:45 op 11 februari 1963. Want in dat halve etmaal nemen vier relatief onbekende jongens in de Abbey Road Studios in Londen tien (!) nummers op voor hun debuutalbum. Titel: Please Please Me, naar de gelijknamige single die het in Engeland even daarvoor tot nummer één-hit heeft geschopt. De muziekhistorisch wetenswaardige plaat telt uiteindelijk veertien tracks - bestaande uit acht eigen composities en zes covers uit het live repertoire van de heren – en is een daverend succes; maar liefst dertig weken voert het album de Britse lijst aan, om uiteindelijk plaats te maken voor With The Beatles. Please Please Me is een revolutie: rauw, energiek, onbeschaamd, maar melodieus. Buitengewone nummers? I Saw her Standing There, Love Me Do, zoals gezegd Please Please Me, de B-kant daarvan Ask Me Why, het brandende There's a Place en het door Lennon en McCartney maar matig bevonden Do You Want to Know a Secret (vocals by George Harrison). Maar de klapper wordt tot ’t laatst bewaard, Twist and Shout – dan hebben Lennons stembanden het na twaalf uur in de studio helemaal gehad.

Revolver, het zevende Beatles album in iets meer dan drie en een half jaar, is voor mij het absolute hoogtepunt binnen hun ouvre. Sgt. Pepper was dan misschien nog ambitieuzer van opzet, het klinkt bij herbeluistering ook gedateerder. Van Harrison's bijtende Taxman tot aan de laag overvliegende psychedelica van Tomorrow Never Knows bevat Revolver, op een nummer na, een aaneenschakeling van hoogtepunten. Paul weet het sentiment in toom te houden en levert prachtige nummers als Eleanor Rigby en For No One, en of Harrison zich nu laat inspireren door zijn nieuw gevonden spiritualiteit (Love You Too) of ordinair materialisme (Taxman) de resultaten zijn indrukwekkend. Ringo drumt beter dan ooit, maar meestal sla ik, mede dankzij Wim Kan, Yellow Submarine liever over. En dan John Lennon, onder invloed van de door Doctor Robert voorgeschreven drugs levert hij een aantal van zijn beste liedjes ooit. Zit hij in I'm Only Sleeping nog tevreden weg te dommelen (een tevreden roker is geen onrust stoker) in She Said, She Said slaat de paranoia toe en hoort hij stemmen, maar het vormt slechts de opmaat voor de losgeslagen trip van Tommorow Never Knows. We horen o.a. zeurende sitars, achterstevoren afgespeelde tapes, citaten uit het Tibetaanse dodenboek, meeuwen en Krishna mag weten wat er nog meer voorbij komt in deze psychedeliese draaikolk die zijn rondjes draait boven het doordreunende fundament van Ringo en Paul. Revolver werd, net als al het voorgaande werk, gemaakt in de pauzes van de eindeloos doorgaande tournees en verschijnt als de groep zijn allerlaatste optredens in Amerika doet. Hierna werken de Beatles uitsluitend nog in de studio, en krijgen ze alle tijd om elk idee tot in het oneindige uit te werken. Het zou nog veel mooi werk opleveren, maar de frisheid die Revolver nog altijd kenmerkt verdween daarna voorgoed.

In augustus 1964 vond er een legendarische ontmoeting plaats tussen The Beatles en Bob Dylan in het Delmonico Hotel in New York. Dylan trakteerde het viertal - met Lennon’s ‘voorproever Ringo voorop - op een marihuana joint en het zou de band voorgoed veranderen. De eerste gevolgen zijn zichtbaar in de film Help! en hoorbaar op Rubber Soul dat in 1965 verscheen. Dit album is een breekpunt in de muzikale ontwikkeling van The Beatles en het album dat Brian Wilson inspireerde tot het maken van Pet Sounds. Lennon & McCartney schrijven nog voornamelijk liefdesliedjes maar ze krijgen meer diepgang en - bijvoorbeeld in Norwegian Wood - een dubbele bodem. Het is ook in dit nummer dat George Harrison de sitar introduceert en dat zal een hele nieuwe stroming psychedelica tot gevolg hebben. Lennon is compositorisch in topvorm. Naast Norwegian Wood schreef hij voor het album ultieme Beatle classics als In My Life, Girl en het fantastische Nowhere Man. McCartney doet niet onder met het melodieuze Michelle en I’m Looking Through You en als instrumentalist in Harrison’s Think For Yourself dat opvalt door het gebruik van fuzz op de bas. The Byrds lieten zich inspireren door de 12-snarige Rickenbacker op A Hard Day’s Night en Harrison laat zich op zijn beurt weer inspireren door hun The Bells Of Rhymney in If I Needed Someone. En natuurlijk is er een Ringo song, deze keer What Goes On met een excellerende George op sologitaar. Rubber Soul is daarmee het album dat enerzijds nog de popliedjes van de eerste jaren laat horen maar waarin de eerste experimenten reeds doorklinken. Misschien is het daarom wel wat mij betreft hun beste plaat.

Sgt. Pepper uit 1967 is een mijlpaal in de muziekhistorie. Wat maakt deze plaat, behalve het artwork, zo bijzonder? Tientallen boeken zijn aan Pepper gewijd. De creativiteit tijdens negen maanden opnemen was ongekend. Van klassieke muziek in She’s Leaving Home, hardrock in de titeltrack-reprise en Good Morning, Boogie-Woogie in Lovely Rita: alles is aanwezig. Bijzonderheden genoeg. Te beginnen bij de melodieuze baslijnen. Deze ontstonden doordat McCartney de baslijnen pas inspeelde toen de rest al opgenomen was. Beluister bijvoorbeeld de bas in Lucy In The Sky en Getting Better. Producer George Martin, al bekend met avant-garde produceren, leverde belangrijke bijdragen. Hij introduceerde nieuwe geluiden bij The Beatles. Een voorbeeld is zijn verknipte tape-assemblage in Mr. Kite. Elke mogelijkheid werd geprobeerd: in Lucy In The Sky immiteert George op gitaar de Indiaase Sarangi en speelt met John’s stem mee als ware het Indiase klassieke muziek. Het prachtige Within You Without You was geïnspireerd door een Ravi Shankar-compositie. A Day In The Life is het laatste nummer. Hierin een door Stockhausen geïnspireerde apotheose waarna een E-akkoord de plaat uitgeleide doet. Vervolgens nog een hondenfluitje en een grap in de groef. Het beste album aller tijden? Volgens mij wel!

Hun inventiviteit en creativiteit komt helemaal tot uiting op dit dubbelalbum uit 1968, een staalkaart van letterlijk alles waar The Beatles toe in staat waren. Een adempauze bij de maharishi had ze goed gedaan, maar er waren al duidelijk barsten in de band. Waar Lennon en McCartney elkaar voorheen wederzijds scherp hielden, gingen ze hier hun eigen gang, en ook Harrison nam meer ruimte in. Die vrijheid leidde tot een aantal mindere songs, maar ook tot sommige van hun beste. Mooiere liedjes dan McCartney’s Blackbird, Lennon’s Julia (een eerbetoon aan zijn moeder) en Harrison’s While My Guitar Gently Weeps zijn er simpelweg niet geschreven – door niemand, ooit. Op Helter Skelter laten The Beatles zien dat ze in ruigheid voor niemand onder doen, Happiness Is A Warm Gun is een boeiend samenvoegsel van vijf songs en op Dear Prudence en Everybody’s Got Something To Hide Except Me And My Monkey haalt Lennon sarcastisch herinneringen op aan hun belevenissen bij de maharishi. Vanwege de diversiteit en de kwaliteitsverschillen is er wel geopperd dat ze van deze songs beter een enkele lp hadden kunnen samenstellen. Het meest terechte antwoord is van Paul McCartney zelf: ‘It’s the bloody Beatles’ White Album, shut up!’

De heilige graal voor elke Beatlesverzamelaar is er dan eindelijk. In gelimiteerde oplage komen hier de beroemde monomixen van de Engelse Beatlesalbums van Please Please Me tot en met het witte dubbelalbum The Beatles. De laatste albums zijn niet in mono uitgegeven. Engels? Jazeker, de Amerikaanse versies zijn tenslotte al uitgekomen op de twee Capitol-boxen en dit zijn veelal anders gemixte versies. Gelukkig wordt hier de originele Engelse uitgaven aangehouden, de versies waarbij de Beatles zelf betrokken waren. Tevens is zijn de twee Past Masters toegevoegd, overigens als dubbelaar, die iets aangepast is. Zo missen we The Ballad Of John And Yoko en de gekoppelde b-kant Old Brown Shoe, Let It Be en de Wildlife-versie van Across The Universe. Deze werden alleen in stereo uitgegeven. Voor de vorm zijn ze vervangen door een beoogde mono-ep die in 1969 uitgegeven had moeten worden met monoversies van Only A Northern Song, All Together Now, Hey Bulldog, It’s All To Much en een andere versie van Across The Universe. Het is niet de enige aanpassing. Waren voor de 1987 reissuecampagne de eerste vier albums in mono uitgegeven, deze versies zijn opnieuw van de mastertapes gehaald. De stereoversies van Help! en Revolver zijn opnieuw gebaseerd op het stereobeeld van de 1987 versies, hier zijn naast de monoversies als bonus de originele 1965-stereomixen terug te horen. Sgt. Pepper en The Beatles-dubbelaar schelen essentieel aangezien er sporen gebruikt dan wel weggelaten zijn in de verschillende mixen maar ook tempo verschillen zoals in She’s Leaving Home, waarbij opgemerkt moet worden dat The Beatles altijd de monomix als de ware hebben gezien. Bij de stereo mixage waren ze vaak niet eens aanwezig! Ook hier is alles verpakt in prachtige hoesjes met vele extraatjes als inlegvelletjes en foto’s afgemaakt in een stijlvol wit boxje. Prachtige uitgave!

Toen in de jaren tachtig de cd-speler zijn opmars maakte, verscheen voor het eerst de catalogus van The Beatles digitaal. We moeten het dus al meer dan twintig jaar doen met deze sterk verouderde cd’s, want de techniek heeft een flinke stap voorwaarts gemaakt. Hoog tijd dat The Beatles een oppoetsbeurt krijgen en daar heeft een compleet team in Abbey Road meer dan vier jaar aan gewerkt. Eindelijk is het dan zo ver: op 9-9-2009 zijn de reguliere twaalf albums, de uitgebreide Magical Mystery Tour en de Past Masters als dubbel-cd verschenen. Alle albums komen in fraaie digipacks voorzien van mooie foto’s en nieuwe linernotes. De eerste vier albums verschijnen voor het eerst in stereo. Daarnaast zit in de losse editie een mini-docu op dvd. Hierop zie je vooral hoe de vier het album zich herinneren naast wat studio-outtakes, beeldmateriaal en foto’s. Deze docu’s zijn op een schijf verzameld in de Stereo-box die is verschenen. Het hele spul – zestien cd’s + de dvd in totaal – is in een chique zwarte doos gestopt. Wie er al naar geluisterd heeft kan niet anders dan beamen dat het resultaat werkelijk geweldig is. Zonder de oorspronkelijke mix aan te tasten hoor je veel meer: het fantastische basspel, de diepe drums, messcherpe koortjes en allerlei details die voorheen diep begraven lagen. Niet alleen het oudere werk wint aan finesse, een plaat als Abbey Road klinkt ook als nooit tevoren.

Als er zoiets zou kunnen bestaan als een vergeten Beatles album, zou hun tweede daarvoor in aanmerking kunnen komen. Net als Please Please Me bestaat With The Beatles uit een mix van eigen pop, rock en rhythm & blues getint materiaal en een ruime selectie covers. Door de goede jaren zestig gewoonte om singles niet op het album te zetten, zijn 45 jaar later eigenlijk alleen het energieke All My Loving en It Won’t Be Long in ons collectieve muziekgeheugen blijven hangen. Met een beetje goede wil kan je I Wanna Be Your Man, tot hit gepromoveerd door de Rolling Stones, daar ook nog toe rekenen. Songs als Little Child, de heerlijke ballad All I’ve Got To Do en Not A Second Time mogen gerust als ondergewaardeerd bestempeld worden. Hetzelfde geldt voor de allereerste Harrison compositie Don’t Bother Me, dat dan al simpelheid als sterkste wapen heeft. Van de covers zijn de vuige versie van Chuck Berry’s Roll Over Beethoven en Please Mr. Postman (een van drie Motown songs) het meest geslaagd. Juist vanwege het relatief lage feest der herkenning gehalte is de remaster de perfecte aanleiding om With The Beatles (alsnog) in huis te halen.

Deze soundtrack bij de gelijknamige (animatie)film is vooral interessant voor de echte liefhebber. De film zelf is een verplicht nummertje voor de fabs om onder een deal uit te komen, hoewel ze ‘m oprecht leuk vinden bij verschijnen, en de soundtrack is een stel bijeengeraapte tracks op de A-kant en een door George Martin gecomponeerde B-kant. Over de titelsong is een dik boek te schrijven. McCartney componeert het voor Starr, dus met eenvoudige zanglijn. Dikke hit in Engeland, maar in Amerika vinden ze het niet zo grappig. Grotendeels ontstaan in 1966 en opgenomen in 1967 bevat deze langspeler de laatste psychedelische stuiptrekkingen van The Beatles. Lennons All You Need Is Love staat ook op deze plaat. Simpel op het eerste en tweede gehoor maar allemachtig vol muzikale grapjes. It’s All Too Much van Harrison klinkt zelfs nu nog heavy met beestachtig basspel van McCartney en Harrisons feedback. Kant B echter… tja. Wie diep in de catalogus van dit bandje duikt, belandt uiteindelijk ook bij de gekke gele onderzeeër.

Dit uit Washington, DC afkomstige viertal – inclusief een jonge Roy Buchanan - debuteerde op vinyl met de zeer Beatlesque I Found You in 1964. De invloed van de Britse invasie bleek ook duidelijk uit hun naam. Naast de vijf singles en hun b-kantjes zijn op Are Coming ook nog een aantal nooit eerder verschenen nummers te horen, zoals sterke Let Her Go. Bovendien is er ook een vermakelijke DVD toegevoegd die samen met de muziek op de eerste schijf en de puntige liner notes een prima beeld van deze groep geven.

In de beroemde wijk Greenwich Village in New York bevind zich de locatie van de Folklore Center. Tim Buckley was zijn carriere net begonnen en had een album uitgebracht, het volgende stond op uitkomen. We horen dan ook op deze opnames een selectie van beide platen en het is dus de jonge Buckley die aan het werk is. Zijn debuutalbum en het veel geroemde Goodbye/Hello staan vol songs uit de flower power generatie en hebben nog niet de diepgang die zijn latere werk krijgt. De eerste tekenen zijn al wel aanwezig middels een prachtige uitvoering van Fred Neils Dolphins. Het album is voor fans onmisbaar wegens de hoeveelheid niet eerder uitgebrachte tracks maar als startpunt is het toch minder geschikt.

Colosseum, actief van 1968 tot eind 1971, was onbetwist de toonaangevende loot aan de jazz-tak van de Britse progressieve rockboom. De band rond drummer Jon Hiseman en de fantastische saxofonist Dick Heckstall-Smith maakte drie studioalbums en ging eind 1971, na het uitbrengen van een liveplaat die velen als hun beste album beschouwen, uit elkaar. Colosseum koppelde superieur muzikaal vakmanschap aan een grondige aanpak van hun muziek waarmee ze ver voor lagen op de concurrentie. Het publiek dacht er echter anders over, en gaf de voorkeur aan meer rock-georiënteerde prog bands als Nice en King Crimson. Morituri Te Salutant, mede samengesteld door Hiseman, bevat uitgebreide hoogtepunten van Colosseum's oorspronkelijke albums, aangevuld met talrijke niet eerder uitgebrachte studio en live opnamen, waaronder BBC sessies en een schijf vol alternatieve live-opnamen uit de tour die Colosseum Live opleverde. In een handzame verpakking met veel foto’s en uitgebreide informatie, is Morituri Te Salutant een essentiële uitgave die recht doet aan een van de beste en origineelste Britse jazz/rock/blues bands.

Met The Cult weer op toernee waarin zij het Love-album centraal stellen, werd de tijd rijp geacht om deze plaat eens onder de loep te nemen en opnieuw uit te brengen. Dat daar flink werk van gemaakt is, wordt duidelijk met deze twee uitgaven. Love, met de doorbraakhit She Sells Sanctuary, was de tweede plaat van de groep en er werden flink wat singles van getrokken in verschillende configuraties. Bevat schijf een het geremasterde album, de tweede bevat de b-kanten, waarvan een groot deel dezelfde kwaliteit bevat als de nummers op de plaat zelf. All Souls Avenue en (Here Comes The) Rain staan ook vandaag nog recht overeind. Overigens waren deze b-kanten ook al eens gecompileerd op de Rare Cult-box. Prima verzorgd met een boekje erbij. Niets mee mis dus. De fijnproever of liefhebber zal echter gaan voor de vier schijven tellende Omnibus Edition. De eerste twee geluidsdragers in deze box zijn identiek aan de Expanded Edition. Schijf drie vbevat echter demo’s van deze plaat en dat is des te interessanter aangezien deze niet terug te vinden waren op de Rare Cult-The Demo Sessions box. Hier is in elf nummers de ontstaansgeschiedenis te volgen van Love. De laatste schijf is gereserveerd voor een liveconcert uit 1985 waarin de band een goede set speelt met nummers van de eerste twee platen maar ook bijvoorbeeld Christians van de Death Cult, de voorloper in naam van The Cult. Het geheel is voorzien van een uitgebreid boekwerkje en ziet er goed uit. Met andere worden een fraaie reissue.

Hoewel er ondertussen druk gewerkt wordt aan een nieuwe studioplaat (release begin 2010), valt er voor fans van de Drive-By Truckers nog genoeg te beleven. Zo was daar eerder dit jaar al die enorm goeie plaat van ex-Trucker Jason Isbell, kwam Patterson Hood met een soloplaat en kwam er van de band zelf een live-cd en DVD uit. Om het feest compleet te maken is er nu The Fine Print, volgens de band zelf "A Collection of Oddities and Rarities ". Het materiaal stamt uit de jaren die de band sinds 2003 doorbracht bij platenlabel New West Records en is dus behoorlijk recent. Een goede keuze, want hoewel het best leuk is om eens die ene akoestische demo van 15 jaar geleden te horen is de kwaliteit van dat soort vergeten nummers vaak niet al te best. Op The Fine Print wordt die valkuil tot grote opluchting vermeden en biedt de band een overzichtelijke compilatie (12 nummers) van materiaal dat de plaat niet haalde, wat alternatieve versies van eerdere uitgebrache tracks (Uncle Frank en Goode's Field Road) en een geslaagde cover van Bob Dylans Like A Rolling Stone. Ondanks de hoge kwaliteit geen écht opvallende uitschieters, al verdienen het hartverscheurende TVA en heerlijk vol klinkende When The Well Runs Dry nog wel een extra vermelding.

In de loop der jaren zijn de lp's en cd's van The Feelies gewilde verzamelobjecten geworden. Nu de reissue hoogtij viert werd het wel eens tijd dat deze cult-klassiekers door de remastering gingen. Eind jaren zeventig was dit viertal uit Hoboken een hit in de roemruchte New Yorkse underground-scène. Rough Trade gaf in 1978 de eerste single Fa Ce-La uit en dat werd twee jaar later - met haar onweerstaanbare stuiterende ritmes - een van de speerpunten van hun debuutplaat. De productie van Crazy Rhythms wilden ze echter in eigen hand houden zodat de band een overstap maakte naar het indie-label Stiff. Energieke drumpartijen en uitdagend jengelende gitaren werden een handelsmerk van The Feelies. Ook Everybody's Got Something To Hide van de Beatles wordt hier door de heren eigen gemaakt. Dat typische eigen geluid maakte van Crazy Rhythms een absolute pop-klassieker en beïnvloede vele bands, waaronder R.E.M. Het geluid is ook nu nog duidelijk terug te horen bij Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Het maakt Crazy Rhythms tot een tijdloos album. Gezien het album in de ogen van Stiff niet meteen een groot commercieel succes was, zorgde de opgelegde druk uiteindelijk dat The Feelies op non-actief raakten. Na wat bandwisselingen kwamen de twee voornaamste bandleden Glenn Mercer en Bill Million pas in 1986 met een opvolger. Al schoof het muzikaal van de eigenzinnige ritmes naar meer pop-liedjes, het gitaarwerk bleef redelijk in takt. En zo nu en dan werd er met de jungle-drums toch nog eens goed uitgepakt, zoals op The Last Roundup of Two Rooms. The Good Earth werd mede geproduceerd door Peter Buck. De eigen stijl van de tot kwintet uitgegroeide The Feelies was na al die jaren nog steeds herkenbaar gebleven en het album vulde Crazy Rhythms goed aan. Nu ze eindelijk geremasterd zijn met downloadbare bonustracks als toevoeging, wordt het tijd om beide albums eens her te (her)ontdekken.

In de loop der jaren zijn de lp's en cd's van The Feelies gewilde verzamelobjecten geworden. Nu de reissue hoogtij viert werd het wel eens tijd dat deze cult-klassiekers door de remastering gingen. Eind jaren zeventig was dit viertal uit Hoboken een hit in de roemruchte New Yorkse underground-scène. Rough Trade gaf in 1978 de eerste single Fa Ce-La uit en dat werd twee jaar later - met haar onweerstaanbare stuiterende ritmes - een van de speerpunten van hun debuutplaat. De productie van Crazy Rhythms wilden ze echter in eigen hand houden zodat de band een overstap maakte naar het indie-label Stiff. Energieke drumpartijen en uitdagend jengelende gitaren werden een handelsmerk van The Feelies. Ook Everybody's Got Something To Hide van de Beatles wordt hier door de heren eigen gemaakt. Dat typische eigen geluid maakte van Crazy Rhythms een absolute pop-klassieker en beïnvloede vele bands, waaronder R.E.M. Het geluid is ook nu nog duidelijk terug te horen bij Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Het maakt Crazy Rhythms tot een tijdloos album. Gezien het album in de ogen van Stiff niet meteen een groot commercieel succes was, zorgde de opgelegde druk uiteindelijk dat The Feelies op non-actief raakten. Na wat bandwisselingen kwamen de twee voornaamste bandleden Glenn Mercer en Bill Million pas in 1986 met een opvolger. Al schoof het muzikaal van de eigenzinnige ritmes naar meer pop-liedjes, het gitaarwerk bleef redelijk in takt. En zo nu en dan werd er met de jungle-drums toch nog eens goed uitgepakt, zoals op The Last Roundup of Two Rooms. The Good Earth werd mede geproduceerd door Peter Buck. De eigen stijl van de tot kwintet uitgegroeide The Feelies was na al die jaren nog steeds herkenbaar gebleven en het album vulde Crazy Rhythms goed aan. Nu ze eindelijk geremasterd zijn met downloadbare bonustracks als toevoeging, wordt het tijd om beide albums eens her te (her)ontdekken.

De naam van Bobby Freeman zal wel voor altijd verbonden blijven aan zijn grote hit Do You Want To Dance uit 1958 voor Josie Records - en anders wel aan het even succesvolle C’Mon And Swim uit 1964 voor Autumn Records. Deze danshits omsluiten een periode waarin Bobby Freeman een reeks mooie opnamen voor King Records maakte, maar gespeend bleef van commercieel succes. Deze achttien opnamen zijn nu verenigd op Give My Heart A Break. Bobby Freeman beschikte over een lenige, wat hoge stem die gemaakt leek voor het vertolken van R&B-rockers. Luister maar eens naar de energieke uitvoering van (I Do The) Shimmy Shimmy. In zulke songs stak hij zowaar James Brown en Little Willie John naar de kroon. Maar evenveel indruk maken zijn ballads, zoals You Don’t Understand Me. Dat Bobby Freeman zijn wortels had in de doowop, verraadt de meeslepende vertolking van Miss You So, waarin de veelzijdige zanger zich door een schattig dameskoortje laat bijstaan.

Na het pas verschenen redelijk controversiële Legacy Vol I, controversieel aangezien de nabestaanden hier geen toestemming voor hebben gegeven, nu een goedgekeurde uitgave. Songs from The Road valt uiteen in een dvd en een cd. De dvd bevat acht tracks uit Noorwegen opgenomen in 2006 en bevat naast een fraai See The Light, zijn enige eigen compositie op deze set, een fantastische versie van Neil Youngs Like A Hurricane. Alles mooi in beeld gebracht. De cd bevat opnamen uit London en Toronto in 2007. Hier is het het ook allemaal covers wat de klok slaat maar met verve gebracht. Stop Breaking Down, I’m Ready en Hoochie Coochie Man van de oude blues garde maar ook modernere klassiekers als natuurlijk While My Guitar Gently Weeps maar ook Teach Your Children Well, Come Together en Whipping Post. Allemaal in fraaie uitvoeringen met fraai gitaarwerk maar ook de rest van de band speelt fantastisch. Songs From The Road is dan ook een fraai document van een groot artiest.

Slechts twee singles heeft deze uit Brooklyn afkomstige groep uitgebracht – en ook nog onder twee verschillende groepsnamen – en toch heeft Break-A-Way Records de moeite genomen om een hele cd aan dit viertal te besteden. Het verhaal van de groep is er een met veel bekende elementen: onder invloed van het succes van The Beatles kwamen vier jongens uit Brooklyn samen om een bandje te vormen, na een lange tijd alleen maar covers te spelen kwamen ze in contact met een manager en die zorgde voor een middag in de opnamestudio. Met de daar opgenomen nummers liepen ze vele platenmaatschappijen af en eindelijk had het kleine label Gallant er voldoende vertrouwen in om de eerste single uit te brengen: de eigen compositie You Can Keep A Good Man Down op de a-kant en het minstens zo fraaie How She’s Hurting Me. De single sloeg aan en de band kreeg een contract bij het grotere Jubilee. Door juridische problemen moest de band haar naam aanpassen tot The Off-Set. Helaas flopte de tweede single (A Change Is Gonna Come). De derde single werd nog wel opgenomen, maar helaas nooit uitgebracht. Daardoor heeft het tot nu moeten duren voordat het prachtige Lies I Spoke op schijf is verschenen.

In 1977 vond een van de beroemde Rockpalast nachten plaats met in de line up Rory Gallagher (natuurlijk), Roger McGuinn en Little Feat. De band rondom Lowell George is dan al een paar jaar bij elkaar in de topbezetting en is live een geoliede machine - een paar dagen later werd Waiting For Columbus opgenomen. De dresscode van de band is wel even schrikken en het zijn vooral de witte tuinbroeken die je vandaag niet meer op een podium zult zien. Maar wat je ook ziet is een fantastische ritmesectie en een excellerende drummer Richie Hayward die tevens een belangrijk deel van de backing vocals op zich neemt. Lowell George is die avond in goeden doen en trakteert ons op gloedvolle versies van Fat Man In The Bathtub en een fenomenale versie van All That You Can Dream. Af en toe moet de man even dimmen en dat is het sein voor Bill Payne om loos te gaan in bijvoorbeeld Day At The Dog Races en hanteren we meteen de fast forward knop. Uitgesponnen versies van Dixie Chicken en Tripe Face Boogie sluiten de dampende set af waarna er nog een fraaie versie van de klassieker Willin’ in de toegift wordt gegeven. In de bonus zie je veel materiaal opgenomen tijdens de soundcheck en heeft in Rock & Roll Doctor een track die de set van die avond niet haalde. Live aus die Grugenhalle in Essen!

Opgericht in 1977 behoort Magazine tot de eerste lichting punk- en new wave-groepen, maar een kleine twee jaar later is de band mijlen- en mijlenver verwijderd van de rebelse, eendimensionale schreeuwerigheid van de punk. Drie jaar en drie albums verder brengt Magazine het live-album Play uit, een dwarsdoorsnede van de filmische doemwave van Howard Devoto en consorten. Uit Play blijkt eens te meer dat Magazine de grenzen van de new wave ver heeft opgerekt: epische rock vermengt zich met soundscapes, schrapende gitaren en symfonische rock à la Pink Floyd. Magazine – vooruitlopend op Joy Division – was een belangwekkende band wiens live-verrichtingen goed zijn gedocumenteerd op Play – helemaal nu de reissue is uitgebreid met een tweede live-cd.

Eerder dit jaar werden we getrakteerd op re-issues van hun eerste drie albums en de volgende drie volgen nu, even fraai verpakt en opgesierd. Alle drie zijn ze voorzien van een bonus cd en een dvd met b-kantjes, live-opnames en video’s. Overdonderd en ongerust vanwege het enorme succes van OK Computer besloot Radiohead het op Kid A over een andere boeg te gooien. De gitaren werden vervangen door synthesizers en in plaats van gelaagde rocksongs experimenteerden ze met soundscapes. En het werkte: Kid A is nog altijd een spannende, vaak verontrustende en vervreemdende luisterervaring. Vrij kort hierna verscheen Amnesiac, met opnames van de sessies voor Kid A. Amnesiac is een beetje het normalere broertje van Kid A, met nummers die dichter bij hun oudere werk liggen. Toch horen nummers als Pyramid Song en Life In A Glasshouse tot het beste dat ze ooit opnamen. Met Hail To The Thief maken ze de cirkel rond, want hier vinden ze perfect de balans tussen heftig gitaarwerk en het electronische experiment, verpakt in ijzersterke songs, zoals 2+2=5, There There en Scatterbrain.

Eerder dit jaar werden we getrakteerd op re-issues van hun eerste drie albums en de volgende drie volgen nu, even fraai verpakt en opgesierd. Alle drie zijn ze voorzien van een bonus cd en een dvd met b-kantjes, live-opnames en video’s. Overdonderd en ongerust vanwege het enorme succes van OK Computer besloot Radiohead het op Kid A over een andere boeg te gooien. De gitaren werden vervangen door synthesizers en in plaats van gelaagde rocksongs experimenteerden ze met soundscapes. En het werkte: Kid A is nog altijd een spannende, vaak verontrustende en vervreemdende luisterervaring. Vrij kort hierna verscheen Amnesiac, met opnames van de sessies voor Kid A. Amnesiac is een beetje het normalere broertje van Kid A, met nummers die dichter bij hun oudere werk liggen. Toch horen nummers als Pyramid Song en Life In A Glasshouse tot het beste dat ze ooit opnamen. Met Hail To The Thief maken ze de cirkel rond, want hier vinden ze perfect de balans tussen heftig gitaarwerk en het electronische experiment, verpakt in ijzersterke songs, zoals 2+2=5, There There en Scatterbrain.

Eerder dit jaar werden we getrakteerd op re-issues van hun eerste drie albums en de volgende drie volgen nu, even fraai verpakt en opgesierd. Alle drie zijn ze voorzien van een bonus cd en een dvd met b-kantjes, live-opnames en video’s. Overdonderd en ongerust vanwege het enorme succes van OK Computer besloot Radiohead het op Kid A over een andere boeg te gooien. De gitaren werden vervangen door synthesizers en in plaats van gelaagde rocksongs experimenteerden ze met soundscapes. En het werkte: Kid A is nog altijd een spannende, vaak verontrustende en vervreemdende luisterervaring. Vrij kort hierna verscheen Amnesiac, met opnames van de sessies voor Kid A. Amnesiac is een beetje het normalere broertje van Kid A, met nummers die dichter bij hun oudere werk liggen. Toch horen nummers als Pyramid Song en Life In A Glasshouse tot het beste dat ze ooit opnamen. Met Hail To The Thief maken ze de cirkel rond, want hier vinden ze perfect de balans tussen heftig gitaarwerk en het electronische experiment, verpakt in ijzersterke songs, zoals 2+2=5, There There en Scatterbrain.

Wereldberoemd in Amerika dankzij een imponerende reeks hits, maar in Europa kon de band geen potten breken. Getuige de 27 hoogtepunten uit hun oeuvre, die Rev-Ola op deze perfecte verzamelaar bijeenbracht, zal het niet aan de muziek hebben gelegen. Misschien lag het aan die typisch Amerikaanse pakken die de band tijdens hun optredens droegen, die verwezen naar de historische rol van die eerdere Paul Revere tijdens de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Britten. En wie weet heeft een mogelijke Britse aversie tegen de historische Revere een doorbraak in Europa in de weg gestaan. Dit trauma is nu blijkbaar verwerkt, want het Britse label legt met deze compilatie de basis voor een herwaardering van deze uit Boise, Oregon afkomstige band. De band liet zich in de periode 1965-1970 leiden door de muzikale ontwikkelingen in deze periode: van typisch garage (Kicks en Just Like Me), via pseudo-Monkees (I had A Dream) en een uitstapje naar de psychedlica (Observations From Flight 285 (In ¾ Time)) naar de countryrock (Freeborn Man).

Onmiskenbaar Stones is iets wat helmaal geldt voor A Bigger Bang, de laatste plaat die een flink op stoom zijnde band laat horen en wat mijns inziens ook de sterkste plaat is van het stel maar dat is persoonlijk. Alle geremastered, hoewel dat bij de laatste platen nauwelijks opvalt, klinken zo prima. Nu wachten op de liveplaten en de belangrijkste van alle: Exile On Main St.!

In 1986 lag de band zo goed als op zijn kont aangezien, zoals de overlevering gaat Jagger een flinke solodeal gekregen had. Nadat She’s The Boss eigenlijk flopte werd de strijdbijl een beetje begraven want ook tijdens de opnames van Dirty Work boterde het nog niet zo. Vijf nummers met een co-credit waaronder vier van Wood en een cover. Het was flink mis. Gek genoeg klinkt na al die jaren DW niet eens zo gek, zeker niet zelfs. One Hit (To The Body ) en Winning Ugly gaven misschien de sfeer het beste aan.

Steel Wheels was de echte terugkeer van de band. Verschillen waren bijgelegd en dat resulteerde in een plaat die misschien niet zo vernieuwend was als dat men ons toen wilde doen geloven maar die nog altijd prima te verteren is. Vanaf dat moment komen ook de enorme toeren om de hoek kijken. Tenslotte kan elke keer de laatste zijn. Vanaf dat moment is eigenlijk de ‘ Formule Stones’ klaar: wat uptempo nummers, een paar lekker ballads en een flinke toer erna waarin helaas veel oud werk gespeeld wordt. Jammer aangezien alle platen na Dirty Work flink wat te bieden hebben.

Voodoo Lounge is een plaat die mede door de redelijk kale productie van Don Was een welkome ‘return to form’ is. Iets wat het publiek flink kan waarderen maar ook door de band flink uitgemolken wordt met cd-singles met duizenden mixen. Bridges To Babylon heeft juist weer een wat moderner geluid maar is onmiskenbaar Stones.

Als in de zomer van 1975 Atlantic Crossing verschijnt, staat de carrière van Rod Stewart op een breekpunt. Naast soloplaten bracht hij immers ook met zijn band The Faces regelmatig albums uit. The Faces waren echter nadat Ronnie Lane de band had verlaten niet meer dezelfde en het succes bleef ook uit, in tegenstelling tot Rod’s solowerk dat met name in de VS steeds succesvoller werd. Een geschil met de belastingdienst noopte hem dan ook naar de VS te verhuizen en daar staatsburgerschap aan te vragen. Atlantic Crossing werd dan ook opgenomen onder leiding van de legende Tom Dowd in de even legendarische Muscle Shoals studio en kent meer rhythm & blues invloeden dan voorheen. Het album is in twee helften verdeeld en heeft in de bewerking van Crazy Horse’s I Don’t Want To Talk About It een hoogtepunt en in de evergreen Sailing de grote hit. De eerste sessies van de plaat vinden plaats met Booker T & The MG’s en zijn op deze deluxe editie terug te vinden. Rod heeft dikke verkering met actrice Britt Ekland en staat veelvuldig in de roddelpers. Het volgende album is dan ook gladder dan Atlantic Crossing ook al is het team en de vorm (een harde en een zachte kant) ongewijzigd. Met Tonight’s The Night heeft het album weer een grote hit en het wordt zijn eerste platina plaat. Ook hier weer een rijkelijk gevulde bonus in outtakes - the early sessions. Deze klinken geweldig en laten een Stewart horen die er duidelijk plezier in heeft. Beide albums maakten van hem de superster die hij altijd al had willen zijn.

Als in de zomer van 1975 Atlantic Crossing verschijnt, staat de carrière van Rod Stewart op een breekpunt. Naast soloplaten bracht hij immers ook met zijn band The Faces regelmatig albums uit. The Faces waren echter nadat Ronnie Lane de band had verlaten niet meer dezelfde en het succes bleef ook uit, in tegenstelling tot Rod’s solowerk dat met name in de VS steeds succesvoller werd. Een geschil met de belastingdienst noopte hem dan ook naar de VS te verhuizen en daar staatsburgerschap aan te vragen. Atlantic Crossing werd dan ook opgenomen onder leiding van de legende Tom Dowd in de even legendarische Muscle Shoals studio en kent meer rhythm & blues invloeden dan voorheen. Het album is in twee helften verdeeld en heeft in de bewerking van Crazy Horse’s I Don’t Want To Talk About It een hoogtepunt en in de evergreen Sailing de grote hit. De eerste sessies van de plaat vinden plaats met Booker T & The MG’s en zijn op deze deluxe editie terug te vinden. Rod heeft dikke verkering met actrice Britt Ekland en staat veelvuldig in de roddelpers. Het volgende album is dan ook gladder dan Atlantic Crossing ook al is het team en de vorm (een harde en een zachte kant) ongewijzigd. Met Tonight’s The Night heeft het album weer een grote hit en het wordt zijn eerste platina plaat. Ook hier weer een rijkelijk gevulde bonus in outtakes - the early sessions. Deze klinken geweldig en laten een Stewart horen die er duidelijk plezier in heeft. Beide albums maakten van hem de superster die hij altijd al had willen zijn.

In de jaren zestig was de blues over zijn hoogtepunt heen en groeide de soul uit tot de dominante stijl in de zwarte muziek. Nu en dan kruisten de wegen van deze stijlen elkaar en ontstonden op dit kruispunt bluesy soul en soulvolle blues. Vooral Modern/Kent Records richtte zich op deze niche in de muziekmarkt. De compilatie Slow ‘N’ Moody, Black & Bluesy & More biedt een mooi, gevarieerd overzicht van opnamen die in de periode 1994-1971 voor dit label werden gemaakt. De meeste hiervan zijn typische staaltjes zuidelijke soul met een bluesy ondertoon, zoals Nothing Can Change This Love door Z.Z. Hill en You Messed Up My Mind door Clay Hammond. In enkele gevallen heeft de blues juist de overhand en verraden de vocalen de invloed van de soul. Ain’t Nobody’s Business door B.B. King en Consider Yourself door Stacy Johnson zijn hier sprekende voorbeelden van. Overigens was deze compilatie al eens eerder (1994) verschenen, maar door juridisch gesteggel over de rechten van een van de opnamen (Little Richard’s Directly From The Heart) was Ace Records gedwongen deze titel te laten vervallen. Elk nadeel heeft zijn voordeel: op de zojuist verschenen nieuwe editie ontbreekt weliswaar deze ene opname, maar daar staat de toevoeging van drie andere songs tegenover. Neem daarbij ook nog in aanmerking dat het geluid van sommige opnamen aanmerkelijk is opgekalefaterd en je kunt spreken van een even relevante als urgente heruitgave.

Hello friends, lovers, criminals and junks, here’s your host Bob Dylan again, tonight’s theme is Cigarettes... ‘Cigarettes are both a central fact of night-time life and a contra-indicator to marital stability’. .. In het succesvolle radioprogramma toont de man meer dan alleen zijn grote passie voor muziek. De thema’s liggen voor het oprapen en altijd zijn er weer aardige anekdotes op te rakelen. De programma’s lijken gemaakt te zijn voor de autoradio. Mede daarom is Bob al gevraagd of hij een Amerikaanse editie van de Tomtom wilde inspreken, maar zelf leek hem dat geen goed idee. Concentreren wij ons op deze opnieuw voorbeeldig samengestelde dubbelaar met veel variatie en niet louter ‘ouwe meuk’. Alleen het beste en meest bijzondere heeft deze compilatie gehaald! Van het aloude Hello van The Sherman Williams Orchestra en Wanda Jackson’s Let’s Have A Party tot en met Desmond Dekker en Captain Beefheart. Country, folk en blues vormen weliswaar de hoofdmoot, maar ook hedendaagse artiesten als Lucinda Williams, Jolie Holland, The Dirtbombs en Los Lobos hebben een plaatsje gekregen. Dat verhoogt de draaibaarheidsfactor enorm. Highlights zijn verder: The Cold Hard Facts Of Life van Porter Wagoner, I Want Two Wings van Rev. Utah Smit; The Travelling Evangelist en het onverslijtbare Gloomy Sunday van Billie Holiday met het orkest van Teddy Wilson. Hier moeten we het helaas bij laten. Een goudklompje!

Townes van Zandt behoort ongetwijfeld tot de allergrootste songschrijvers van de vorige eeuw. Dat vindt ook Steve Earle, die ooit liet optekenen dat hij wel in zijn cowboylaarzen op de koffietafel van Bob Dylan wilde gaan staan om dat te onderstrepen. Van Zandt reageerde droogjes: ‘I’ve met Bob Dylan’s bodyguards and if Steve Earle thinks he can stand on Bob Dylan’s coffee table, he’s sadly mistaken.’ Dylan covert ondertussen met enige regelmaat Van Zandt’s Pancho & Lefty, waarschijnlijk zijn bekendste nummer door de nummer één-hit die Willie Nelson en Merle Haggard ermee scoorden. Van Zandt zelf scoorde echter geen enkele hit en ook zijn albums vonden maar mondjesmaat aftrek, wel moet het aantal covers van zijn nummers inmiddels in de tienduizenden lopen – Townes is de ultieme songwriter’s songwriter. Na zijn dood in 1997 barstte een hevig juridisch gevecht los tussen de erven van Van Zandt en manager Harold Eggers, waardoor veel platen lange tijd niet leverbaar waren. De problemen schijnen nog altijd niet helemaal opgelost te zijn, maar deze maand brengt Domino Records eindelijk vijf studioalbums, de legendarische live-plaat Live At The Old Quarter, Houston, Texas en de soundtrack van de biopic Be Here To Love Me opnieuw uit. Opmerkelijk genoeg ontbreken High, Low And In Between en The Late Great Townes Van Zandt (vermoedelijk een rechtenkwestie), maar dit zevental biedt een ware schatkamer vol juwelen. Met twee van die juwelen opent zijn debuut uit 1968: For The Sake Of The Song en Tecumseh Valley. Omdat Van Zandt het hele opnameproces maar vond afleiden van het songschrijven, gaf hij producer Jack Clement de vrije hand en hij is dan ook verantwoordelijk voor de arrangementen die Van Zandt na de release afkeurde. Voor Our Mother The Mountain dat een jaar later verscheen, mocht Clement het echter opnieuw proberen, maar ditmaal ging Clement nog verder en voegde o.a. fluiten en harpen toe. Kathleen, het titelnummer, de nieuwe versie van Tecumseh Valley en Why She’s Acting This Way blijven echter klassiekers. Daar dacht Van Zandt heel anders over, en voor zijn derde titelloze album nam hij nogmaals For The Sake Of The Song op naast instant klassiekers als het gitzwarte Waitin’ Round To Die en het aangrijpende Lungs. Clement is inmiddels van het toneel verdwenen, waardoor dit album en de opvolger Delta Momma Blues (1971) met het ontluisterende Nothin’ een stuk kaler klinken. In 1972 verschijnen de twee in dit reissueprogramma ontbrekende platen, maar gelukkig geldt dit niet voor het in 1973 in Houston opgenomen concert, dat overigens pas vier jaar later als dubbel-lp uitgebracht werd. Hier horen we Townes op zijn best: solo en akoestisch. Bovendien laat Van Zandt in de aankondigingen horen niet alleen maar een manisch-depressieve zonderling te zijn, maar ook over een bijzonder gevoel voor humor te beschikken. Welbeschouwd is dit de ultieme Van Zandt-plaat, waarop zijn belangrijkste nummers teruggebracht tot de essentie te horen zijn. Flyin’ Shoes (1978), het laatste studioalbum in deze worp – en de laatste voor At My Window uit 1987 – is misschien wel het meest evenwichtig geproduceerde studioalbum van Van Zandt, met nimmer overtroffen uitvoeringen van No Place To Fall, When She Don’t Need Me en Rex’ Blues. Nummers die in live-uitvoeringen ook te vinden zijn in de adembenemende documentaire Be Here To Love Me, waarvan de dubbele soundtrack nu gelukkig ook weer verkrijgbaar is. Het is vergeefs zoeken naar bonustracks of (nieuwe) liner notes bij deze reissues, maar toelichtingen zijn ook niet nodig bij de stuk voor stuk fenomenale songs van deze rassongschrijver. Hopelijk volgen de ontbrekende albums snel. En dan ga ik met Earle op Dylan’s tafel staan.

Met Cotton voltooit de Texaanse singer-songwriter Sam Baker een welhaast therapeutisch te noemen trilogie. In 1986 raakte hij zwaar gewond tijdens een terroristische aanslag in Peru. De trauma’s van deze gebeurtenis schreef Baker van zich af op Mercy, zijn met veel lof ontvangen debuut. Opvolger Pretty World handelde over de schoonheid van het leven van alledag, maar ook over verdriet en wanhoop. Op Cotton gaat Sam’s zoektocht verder, onder meer terug naar zijn eigen jeugd. Alles in een poging de dingen in perspectief te krijgen, met als hoofdthema: vergeving. Baker doet dit in hartverscheurend mooie liedjes, verhaaltjes die bij iedere beluistering iets van hun mysterie prijs geven. Ze zijn voorzien van fraaie, subtiele arrangementen, en de muzikanten dragen er, in combinatie met Sam’s gruizige stem, toe bij dat je het hele album lang ademloos aan je stoel gekluisterd blijft. Opnieuw heeft Sam Baker zichzelf overtroffen, en met Cotton levert hij de perfecte soundtrack voor deze herfst.

Inmiddels bestaan de Chieftains 46 jaar en kraken de botten, maar op het podium is daar nog altijd weinig van te merken, zeker twaalf jaar gelden in Montreux niet. Om nou te zeggen dat de mannen in 1997 als jonge honden het podium bestormden voert te ver, maar ontegenzeggelijk geven de Cheiftains een opvallend sprankelend en energiek concert. Een jaar eerder had de band de muziek van ‘de verloren Keltische provincie Galicië’ omarmd op het sterke Santiago, en de nummers van dat album zijn de hoogtepunten op deze dvd, waarop uiteraard ook vele Ierse klassiekers terug te vinden zijn. Alleen de gastdansers, was dat nou echt nodig?

Onbevestigde appetizer: aan Jimmy Reed hebben wij nu nog te danken dat McClinton de mondharmonica oppakte – en hoe! – en indirect dus ook het ontstaan van The Beatles’ Love Me Do, waarop John Lennon de tips van McClinton in praktijk brengt. Vaststaand feit: eind jaren zeventig scoort Emmylou Harris met McClinton’s Two More Bottles Of Wine een Amerikaanse nummer 1 hit. Tevens nemen de toen al (eveneens) legendarische Blues Brothers B Movie Boxcar Blues op, nog maar een van de pennenvruchten van de volbloed Texaan die (in Amerika) een dusdanig begrip is, dat zijn internetadres bestaat uit zijn voornaam voor de punt en com erachter. De ook maar béétje rootsgeoriënteerde liefhebber wordt op Delbert’s meest recente niet verrast, maar dat mag geen verrassing heten. Integendeel zelfs! Immers: never change a winning team. Zulke feestelijke, funky blue-eyed rhythm & blues afgewisseld met weloverwogen ballades als op Acquired Taste zien wij de momenteel nogal in zwang zijnde nu-old-soul beweging voorlopig niet maken!

Sinds jaar en dag weten we dat Willie Nelson graag met gastmusici uitpakt. Hij maakte met name de laatste tien jaar diverse (live)albums met collega's en vrienden. Op zijn meest recente studio-platen deed hij samen met Wynton Marsalis en Asleep At The Wheel. Lost Highway verzameld een reeks van zijn eerdere samenwerkingen, die Willie door de jaren heen deed met ondermeer Elvis Costello, Lucinda Williams, Diana Krall, Shania Twain en natuurlijk Ray Price. Na de vele voorgaande duetten die hij deed met Toby Keith hadden beide na tien jaar een hit-single met Beer For My Horses. Nelson's Over You Again en Crazy, zijn twee van de spaarzame eigen klassiekers die hier voorbij komen. Lost Highway is een handig overzicht, voor niet alles heeft gevolgd. Uiteraard dan wel weer met drie onuitgegeven tracks, die de fan in de buidel doen tasten.

Zijn stem laveert tussen die van John Fogerty en Dan Auerbach en muzikaal put hij zijn inspiratie uit de rauwe blues en ongetwijfeld ook uit songwriters als Tom Waits. De roemruchte Amerikaan is bijvoorbeeld duidelijk terug te horen in het sentimenteel klinkende Purse. Daniel Norgren doet het al enige tijd goed in het Zweedse underground-circuit en bracht twee jaar geleden zijn eerste album uit. Outskirt sluit goed aan bij zijn voorganger, met deze modderige en slepende bluesy-liedjes. Af en toe een verrassing als de gitaar-instrumental Rattlesnake of het jazzy The Comedian. De piano, zingende zaag en pomp-orgels, passen goed bij dit eenzame mijmerende dronkenman sfeertje. Het is allemaal al wel vaker gekopieerd, maar niet altijd zo smakelijk als door Daniel Norgren.

Loudon is al jaren lang een groot fan van Charlie Poole, zo leert het prachtig uitgewerkte boekwerk dat bij deze dubbel-cd gevoegd is. Nadat hij zich steeds verder in de legendarische banjo-held had verdiept, liep hij zelfs een tijdje rond met het idee een film over hem te maken. Dat is er echter nooit van gekomen, maar daar is nu dit muzikale project voor in de plaats gekomen. Poole was een charmante deugniet, die met zijn banjo-spel, grapjes en zijn eigen interpretaties van traditionals een zeer geliefd performer werd. Hij werd hiermee een soort maatstaf voor de volgende generatie artiesten. Eigenlijk kan hier geconstateerd worden dat hij ook op Wainwright een belangrijke invloed had. Toen Charlie Poole halverwege de jaren twintig met zijn eerste platendeal bij Columbia meteen grootse successen behaalde als met Don't Let Your Deal Go Down, werd hij een ster en was buitengewoon geliefd bij de arbeiders die hem terecht als een van hem zagen. In de jaren erna kon hij goed leven van de optredens die hij aan het succes overhield, maar de grote depressie gooide zo rond 1931 roet in het eten en Poole was weer terug bij af. Toen Charlie een deal kreeg om bij een Hollywood film muziek te spelen, was zijn geluk dan ook zo groot, hij losbarste in een fenomenale dertien weken durend drinkfestijn, waarbij Poole (39) zich letterlijk dood-dronk. Wainwright kruipt twee schijven lang in de rol van zijn held, het drinken is hij gelukkig wel de baas. Met stemmige en vaak sobere begeleiding, met en zonder banjo, werkt Loudon zich heel integer door zijn oeuvre. Onder de gastmuzikanten vele bekenden, als violist David Mansfield en zoon en dochter Wainwright. Een enkel eigen liedje van hem en zijn partner in crime Dick Connette, vullen het essentiële oeuvre van Poole aan. Een prachtig document dat veel vertel over Charlie en Loudon.

Een bijzonder sfeervol optreden dat in 1985 werd gefilmd en keurig aangekleed met een korte inleiding van nogal komische beelden van Willie himself. Een opvallende bijrol werd ingenomen door zijn vriend Ray Charles, met wie hij enkele duetten doet. Ray krijgt ook nog even de kans zich zelf te profileren met een improvisatie. Uiteraard doen ze samen ook Seven Spanish Angels, die de heren al eerder eens hadden opgenomen en natuurlijk ook Georgia On My Mind. Met zijn eigen band speelt Nelson zijn lijfliederen On The Road Again en Whiskey River, maar krijgt ook hulp van gitarist Jackie King. De Willie Nelson Special is hierdoor een uitermate luchtig en prettig uurtje muziek geworden, dat Willie van meerdere kanten belicht.

Achter Applescal gaat de 20-jarige Nederlandse producer Pascal Terstappe schuil. In 2008 won hij de grote prijs in de categorie dance/producers en nu is er zijn debuutalbum op het gerenommeerde Duitse Traum label. Na een aantal (digitale) singles is dit een volwaardig album dat er mag zijn. Applescal heeft voor zijn inspiratie waarschijnlijk geluisterd naar bijvoorbeeld James Holden, Nathan Fake, Extrawelt en Boards Of Cananda. Het resultaat is, hoe kan het ook anders, diepe en melodieuze luister techno. Origineel is het niet, maar wel goed en daarnaast nog eens muzikaal.

Elke zomer verdient een echt zomeralbum en dit jaar gooit Ready For The Weekend van de lange Schot Calvin Harris hoge ogen. Wie naar aanleiding van zijn debuutalbum I Created Disco dacht dat deze grappenmaker en Twitteraar een indie-artiest is, heeft het goed mis. Zijn nieuwe album bevat geen alternatieve electro-pop, maar hitlijstbestormende hi-fi dancepop. Dat wil niet zeggen dat zijn muziek nergens over gaat. Waar I Created Disco nog vooral over feesten ging, bevat Ready For The Weekend juist een aantal mooie nummers over liefdesverdriet en eenzaamheid, met I’m Not Alone als absoluut hoogtepunt. De samenwerking met Dizzee Rascal, Dance Wiv Me, is een ander diamantje van het album. Zijn monotone, vaak ironisch klinkende stem in combinatie met de muziek die uit constant verrassende bubbeltjes lijkt te bestaan en een flinke dosis tekstuele inhoud maakt dat Calvin Harris niet een simpele dansplaatjes producer is, maar een echte muzikant.

Meer nog bekend van hun remixes voor allerhande hip, hot & happening luitjes, werd het Canadese electroduo ten tijde van hun debuutplaat The Looks behoorlijk overschaduwd door het Franse Justice. Hoe onterecht dat is, kan dit klinkerloze paar, dat uitgesproken dient te worden als Masterkraft, nu bewijzen met deze tweede plaat. Hoewel duidelijk lonkend naar de popmarkt met gasten als John Legend (Heartbreaker), N.O.R.E. en Ghostface Killah is het toch steeds afwachten hoe de van oorsprong toch al rauwe sound die hier nog wat kaler lijkt, samen valt met een tamelijk gladde, goed in het gehoor liggende, productie. Het werkt wonderwel: Fist Of God de optelsom van Daft Punk en Digitalism.

Het duo Palov & Mishkin stelde twee jaar geleden de prima compilatie Backslam Extravaganza samen. Daarop hoorden we een aangenaam geheel van funk, soul, jazz, raggae, latin en hiphop. Een van de bijdragen kwam van soulzangeres Sugahspank, voor wie Palov & Mishkin onlangs ook het album The Incredible/The Invisible produceerden. Eenmaal de smaak te pakken, besloten de heren ook gelijk maar een eigen plaat op te nemen. Op Think Twice opnieuw een veelheid aan stijlen en invloeden: funky breaks en beats, vermengd met laidbak triphop en latin. De trompetjes en talloze samples maken het af.

Afgaand op het portret op de covers zou je kunnen vrezen dat Shantel zijn wilde haren en ruige Balkan roots inmiddels kwijt is geraakt. Waar hij op Disko Partizani nog pronkte met ruige krullen en zonnebril, oogt hij nu als een stylist: strak baardje, kaalgeschoren kop. Muzikaal gezien ligt Planet Paprika in de lijn van Disko Partizani. Ook nu weer zijn sommige nummers gevaarlijk op het randje van platvloersheid , gezongen in steenkolen engels en met vette feestbeat. Maar gelukkig slaat de balans van deze ‘borderless European pop music’ uiteindelijk toch door naar de goede kant, en is Planet Paprika vooral een aanstekelijke feest-cd die de grenzen van de Europese roots- muziek zoekt (of negeert?). Met gelukkig dus een aangename portie authenticiteit (Eyes of Mine), experiment (het prijsnummer Binaz in Dub) en vooral ook: tomeloze vrolijke energie. Tot ver in 2010 op Europese podia te zien met het Bucovina Club Orkestar, mis het niet.

DJ Maestro heeft de afgelopen jaren veel succes gehad met zijn Blue Note Trip serie waarop hij jazz mixt met oa. jazzy lounge,soul en hiphop. Soms stond er ook nog wel eens een Braziliaanse track op en het is niet gek dus dat Maestro nu met een complete Braziliaanse cd komt. De nieuwe compilatie staat vol bekende en onbekende bossa , jazz en latin sounds van oa Marcos Valle, Wilson Simonal, Milton Banana Trio en vele anderen. Voor diegene die niet diep in deze muziek zit een aangename kennismaking en perfecte zomerse aanvulling op zijn bekende Blue Note Trip serie

Betrekkelijk laat in het jaar verschijnt de eerste dubbele Shapes van 2009, maar dat is na een kijkje op de tracklist subiet te verklaren. Van downtempo tot floorfiller trakteert Tru Thoughts op een ware explosie van oude bekenden als Quantic (met zijn Combo Barbaro verantwoordelijk voor onze zomerelpee van 2009), Lizzy Parks, Bonobo, Spanky Wilson, Belleruche, The Bamboos, Nostalgia 77, Stonephace en Kinny, die er warmpjes bijzitten tussen nog onbekend talent waaromheen Robert Luis een van de mooiste onafhankelijke labels heeft samengesteld samen met Paul Jonas. Vraag dat anders maar eens aan Gilles Peterson en/ of Laurent Garnier!

2009 lijkt een goed jaar te worden voor de retro-soul en funk. Na superplaten van bijvoorbeeld Lee Fields, Jesse Dee en Naomi Shelton lijkt de nog onbekende naam Mayer Hawthorne zich hier bij aan te kunnen sluiten. Labelbaas Peanut Butter Wolf van Stones Throw dacht bij het horen van de eerste demo dat Hawthorne hem een paar edits van oude tracks had opgestuurd. Zijn verbazing werd nog groter toen bleek dat Hawthorne blank was en dat hij zelf alle instrumenten op het tracks bespeelde.Het eindresultaat, het album A Strange Arrangement, mag er wezen. Belangrijke inspiratiebronnen zijn Smokey Robinson en Curtis Mayfield maar vooral de classic Motown sound. Niet zo vreemd, Andrew Cohen groeide op in de buurt van Detroit en zijn voorliefde voor deze muziek is duidelijk te horen. Gelukkig is er genoeg afwisseling te vinden op dit album. We horen uptempo Motown soul, ballads en in een aantal producties hiphop invloeden. Mark Ronson en Raphael Saadiq hebben er geduchte concurentie bij!

La Coka Nostra is een hiphop-collectief bestaande uit Everlast, Danny Boy, Dj Lethal (alledrie House Of Pain), Slaine en Ill Bill. Subtiliteit is op deze cd ver te zoeken. Enkel Everlast komt twee maal melodieus een refreintje raspzingen, voor de rest is het beuken geblazen. B-Real en Sen Dog van Cypress Hill verlenen lyrische hand en spandiensten net als Bun B en Snoop Dogg. Hardcore hiphop, maatschappijkritische teksten, old school rap; Wat je ziet is wat je krijgt. Heftige plaat!

Remon Stotijn, beter bekend als The Anonymous Mis, heeft een zware tijd achter de rug. Eerst was er de scheiding met Anouk en daarna kreeg hij problemen met zijn gezondheid. De opvolger van het in 2006 verschenen Green was toen al zo’n beetje helemaal klaar. Voor de nodige rust vertrok Postman naar New York en nam het nieuwe materiaal mee. Hier kreeg het album een makeover met nieuwe creatieve spirit en met behulp van topmuzikanten, die al eerder werkten met The Roots en Beyonce. Het album ademt een aangename live feel, waar naast reggae en hiphop, ook veel ruimte is voor rock- en R&B-invloeden. De single Kills Me is sterk, het derde nummer op de plaat is een nieuwe versie van zijn grote hit Crisis.

Stamvader van reggaeband Morgan Heritage gaat na tien collectieve platen voor het eerst solo en doet dat meteen met een megaproject, want dit is nog maar volume 1 van wat oorspronkelijk bedoeld was als een dubbelaar, maar nu in twee afzonderlijke edities verschijnt. Stilistisch wijkt het weinig af van wat de familie in gezamenlijkheid produceert: lovers rock en rootsreggae vermengd tot een stilistisch unieke combinatie, die rechtstreeks terugvoert op die andere stamvader, Bob Marley. Net als zijn grote voorganger heeft Morgan een uitstekend oor voor prettig in het gehoor liggende beats en melodieën, en gaat hij voor de perfecte mix. Opmerkelijk is het voor reggaebegrippen lage aantal beroemde medewerkers, alleen Buju Banton maakt nog even zijn opwachting. Wat weer geen wonder is, na de hit The 23rd Psalm die ze samen hadden. De zomer is voorbij, maar dankzij Morgan krijgen we nog een muzikale verlenging.

Dancehalls redder in bange dagen doet het opnieuw, na een pauze van drie jaar. Het mooie is dat hij gewoon blijft doen waar hij goed in is. Terwijl er toch verleidingen genoeg zijn om over te stappen op een soort slap compromis met andere dansvormen, na samenwerkingen met types als Beyoncé en 50 Cent. Nee, Sean Paul weet wat hij wil en wat hij kan: strakke beats en grooves in de beste dancehalltraditie, neergelegd door jong Jamaicaans talent, waar hij dan in vet patois zijn machinegeweerraps overheen laat stuiteren. Niet alles is even hemelbestormend en dat hoeft ook niet. Hoogtepunten zijn er genoeg, zoals de met marimbaspel versierde moderne slackness in Evening Ride, de loversrock in Hold My Hand en de tabla’s in Private Party.

Het is één van de hoogtepunten in de Deep Roots-docu: wijlen Delroy Wilson die in de studio van wijlen King Tubby zijn ding doet, met King Jammy achter de knoppen en producer Bunny ‘Striker’ Lee als toeschouwer. Dezelfde Jammy die twintig nummers van Wilson dubgewijs onder handen nam voor deze Dub Plate Style. Zijn bewerkingen waren bestemd voor de soundsystems en kregen dus een fikse lading dynamiek en dubeffecten mee. Ze verschenen oorspronkelijk in 1978 als de compilatie 20 Golden Greats, die in zeer beperkte oplage in Engeland werd uitgebracht. De verkopen waren minimaal en sindsdien is het een zwaar gezocht collector’s item. Tot het zegenrijke werk van het onvolprezen Pressure Sounds, dat opnieuw een oogverblindende parel uit de reggaeschatkist viste, terwijl op hetzelfde label een maand of drie geleden ook al zo’n groeibriljant werd afgestoft. Hoe ze het doen blijft een raadsel, maar we hopen en bidden dat ze er nog lang mee doorgaan.

Indiase klanken van de virtuose slidegitarist en inmiddels Pandit (meester) Debashish Bhattacharya. Hij fuseert op dit album de muziek uit het zuiden (Karnataka) met de Hindoestaanse muziek uit het noorden. Het is allemaal gewijd aan de eeuwige liefde in al haar verschillende emoties. Debashish weet inmiddels van de hoed en de rand. Vorig seizoen werd hij genomineerd voor een BBC Worls Music Award. Tintelende spirituele muziek ideaal voor in bad. Sluit de ogen en geniet.

Kimi Djabate is afkomstig uit Tabato, ooit het toevluchtsoord van de Griots, de rondtrekkende muzikanten van West Afrika, en tegenwoordig onderdeel van de voormalig Portugese kolonie Guinea-Bissau. Hoewel hij eerder een eigen beheer CD maakte, maakt hij nu zijn volwaardige debuut in de nieuwe Discovery serie van Putumayo's zuster label Cumbancha. Opererend vanuit Lissabon is hij meer dan veel van zijn generatiegenoten trouw gebleven aan zijn Afrikaanse roots. Zelf een meester op de Kora, het Griot instrument bij uitstek, en de Balafon, een Afrikaanse xylofoon, houdt hij ook de rest van instrumentatie traditioneel en akoestisch. Muzikaal weet hij echter zowel de ritmiek van de Kaap Verdische Morna, als de tragiek van de Portugese Fado in zijn songs terug te laten komen. Dat resulteert in prachtig melancholische muziek die met de Afrikaanse koortjes donker en emotioneel overkomt. Hoogtepunten Banhane en Bagi drijven daarbij vooral op percussie, wat de dreigende en indrukwekkende sfeer alleen maar versterkt. Hoewel hij vanaf zijn derde gedwongen werd muziek te maken, lijkt hij het plezier zeker niet verloren, en weet hij op dit debuut met traditionele middelen een bijzonder verrassend geluid te laten horen.

De televisie is en blijft een vreemd ding voor veel Africanen, zo betoogt Baaba Maal. Niemand heeft er om gevraagd, hij kraamt veel onzin uit en het wordt nog geloofd ook. Hij koos het als titel voor zijn nieuwste album omdat media en technologie ook het Afrikaanse continent steeds meer in hun greep krijgen. Tegelijkertijd schept dat veel nieuwe kansen natuurlijk. Op Television klinkt Baaba Maal modern en eigenlijk vrij on-Afrikaans. Het blijft zijn inspiratiebron, maar door de moderne studiotechnologie is zijn geluid universeler geworden. John Leckie (Radiohead, XTC) produceerde het album en hij werkte samen met de electronische dans/popgroep The Brazilian Girls en zangeres Sabina Scubbia. Hiermee verdwijnt grotendeels zijn Afrikaanse identiteit, wat wel jammer is. Baaba Maal komt het best tot z’n recht op het podium, waar hij gehuld in excentrieke gewaden zijn ideeën tot uitdrukking kan brengen over mensenrechten, politiek en de toekomst van Afrika.

Dat het met het kostuum- en pruikontwerp wel snor zit in dit weelderige drama over een verre voorouder van Lady Diana, Georgiana Spencer (Keira Kneightley), zag de Amerikaanse Oscar-commissie ook. The Duchess werd dan ook terecht een Oscar toebedeeld voor de ontworpen kledendracht. De verdere inhoud van de film, over de schone mevr. Spencer die uitgehuwelijkt wordt aan één van de machtigste mannen van het 18de eeuwse Engeland, de Hertog van Devonshire (Ralph Fiennes), om in zijn aanwezigheid alleen gelaten te worden, weet niet altijd onze interesse te behouden. Je vraagt je af voor wie de Engelsen dit zoveelste kostuumdrama hebben gemaakt? Vrouwen? Meisjes van zestien? En dat laatste roept een verband op met een ander recent kostuumdrama, Marie-Antoinette van Sofia Coppola. Een film die zó geënt leek te zijn op het jeugdige en elke vorm van inhoud of verdieping links liet liggen, dat je als kijker er het nodige in kon projecteren. In verhouding doet The Duchess dan nogal leeg en pretentieus aan. Het lijkt hier te gaan om een wonderschoon Kneightley-vehikel, weggelegd voor de doelgroep waar zij voor gemaakt is. Voor de rest: een kleurrijke schelp met een niet vervolmaakte slak erin.

De Afro-Peruviaanse smeltkroes van Novalima’s Coba Coba werd niet alleen in uw Mania prima besproken, maar vond ook een groot publiek in de DJ wereld. Die mogen nu losgaan op de remix CD. Nummers worden meer dan eens verbouwd, waarbij de DJ’s allen een behoorlijk andere insteek hadden. De uitgelaten Tumbala remix van Chris Franck staat haaks op de minimalistische versie van Oreja. Een kale aanpak kent ook Coba Guarango’s remix van Novalima’s huis DJ, maar die heet dan ook DJ Economides. Speciale vermelding verdient de Boozoo Bajou remix van Africa Lando, waar het origineel naar de kroon gestoken wordt. Een prima bewerking van een uitstekend album, zodat u er eentje voor de huiskamer en eentje voor het dansfeest heeft.

De merengue behoort ongetwijfeld tot de meest aanstekelijke ritmes op aarde. Ook het jonge publiek krijgt het op de heupen bij de stotende ritmes van deze dansmuziek uit de Dominicaanse Republiek. Pablo Iglesias is Latijns-Amerikaans muziekdier en samensteller van deze feestplaat bij uitstek. Juseito Mateo is de oorspronkelijke koning van het genre, Milly Quezada de koningin en Johnny Ventura de grootvader van de moderne merengue. Bij de modernere ‘straatvarianten’ wordt vaak rap en reggae toegevoegd, zoals bij El Boy en Charlie Valens. Als extraatje krijg je een complete cd van Carlitos Almonte Y Su Acordeon Cinco Estrellas bijgeleverd. Traditionele merengue met toevoeging van piano. Zeer populair in Puerto Plata en zijn thuishaven Santiago.

Eén enkele cd is uiteraard te weinig om een goed beeld te krijgen van de zo beroemde Ierse Folk, maar de zeventien nummers die Geoff Wallis (FRoots / Songlines) uitkoos laten wel horen dat de traditie nog altijd springlevend is. Daarom koos hij vooral voor de nieuwe lichting en enkele vaste waarden als Patrick Street en Four Men And A Dog. Seamie O’Dowd is een opvallend talent uit Ballymote, uit Connemara komt de jonge met een warme stem gezegende Roisin Essafty en we verwelkomen ook Martin Tourish & Luke Ward, winnaars van de Young Musician Of The Year Award 2008 van TV zender TG4. Een verfrissende kijk op de Ierse muziek van nu en voor wie haar nog niet kent: Karan Casey’s album Ships In The Forest uit 2008 krijg je er zo maar gratis bij. Cheers!

Rough Guides zijn al sinds jaar en dag in onze winkels te vinden. Het zijn ideale staalkaarten om een genre of een land op muzikaal gebied te verkennen. Cuba behoeft uiteraard geen introduktie meer, maar ter meerdere glorie van de fantastische muziek die er nog altijd gemaakt wordt is deze update toch wel op z’n plaats. De keuze werd ditmaal verzorgd door salsadeejays Lubi Jovanovic en Dr. Jim van Salsa Caribe. Centraal staat het onvolprezen Sierra Maestra die bovendien de gehele bonus-cd vullen, inclusief twee nieuwe tracks. Verder horen we o.m. Estrellas De Areito (met Ruben Gonzales), meesterdrummer Pancho Quinto en de sympathieke zangeres Osdalgia. Lang leve de Cubaanse son, de Hollandse zon doet de rest.

Na de prima box Goth komen de Finse gothrockers The 69 Eyes nu met een nieuwe plaat waar een kleine stijlwijziging op plaats heeft gevonden. Natuurlijk klinken de Helsinki poseurs nog immer als een mix van de Sisters Of Mercy en Type O Negative maar er zit nu een flinke scheut Billy Idol doorheen. Bij opener Back in Blood en vooral tweede song We Own The Night krult je bovenlip als vanzelf rechtsop en begint een onbedaarlijk verlangen te ontstaan naar een fles peroxide. Verderop de plaat komen de oude invloeden gelukkig weer meer terug want Idol is leuk voor een nummertje of twee maar die muziek is toch iet teveel hoempa hardrock voor een echter gother. Daarmee kan Back in Blood wel ‘s een scheuring veroorzaken onder de The 69 Eyes fan en ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen, alhoewel beide kampen de nieuwe single Dead Girls Are Easy toch wel zeer smakelijk zullen vinden (smaakvol is anders), laat me weten hoe het gegaan is!

Ondanks boze tongen vanuit de onderlaag van de metalwereld blijft metalcore gewoon hot. Of deathcore of mathcore. Het is maar hoe je het wilt noemen en welke draai een band eraan geeft. Feit is dat hele volksstammen warmlopen voor beukriffs, melodieus gitaarwerk, krachtige break downs en brute growls. August Burns Red profiteert hier duidelijk van. Het vorige album ging vele malen over de toonbank en er werd flink getrourd. Gedurende die periode werd ook het materiaal voor deze plaat geschreven. Het resultaat is een plaat volgens het (metalcore) boekje. De melodieën zijn lekker volgbaar, het hoofd gaat algauw mee in de maat van de staccato riffs en de band klinkt goed op elkaar ingespeeld. Positieve zaken dus, maar dit maakt ook dat August Burns Red als vele andere bands klinkt. En dat komen we regelmatig tegen. Voor deze plaat op zich genomen geen probleem, alles klopt. En dat mag ook wel eens gezegd worden.

Divine Heresy is tot op heden het meest serieuze project van gitarist Dino Cazares sinds hij Fear Factory diende te verlaten. En daar herinnert hij ons op deze plaat weer even aan. Waar ex-collega’s Olde Wolbers en Herrera met een futloze plaat op de proppen komen, knalt Divine Heresy meteen met opener Facebreaker. Cazares maakt wederom dankbaar gebruik van het maniakale talent van drummer Tim Yeung, maar ook nieuwe zanger Travis Neal is een aanwinst. Maar Divine Heresy blijft natuurlijk Cazares zijn band, dus hangt de muziek erg op de gitaarriffs. Wel moet gezegd worden dat deze plaat minder verrassend is dan het debuut, de insteek was vooraf namelijk al duidelijk: snel en strak met in de refreintjes wat melodie. En die strakheid is waar de cd onderuit gaat. Producer Logan Mader heeft alles strakker getrokken dan Robert Schoemacher doorgaans doet. En daarmee is de ziel uit de muziek verdwenen. Het resultaat is een ultra strakke plaat voor liefhebbers van lompe, kille muziek.

De debuutplaat van het Zwitserse Gotthard kwam uit in 1992, maar zelfs in deze volgende eeuw klinkt de band alsof ze uit de vroege jaren tachtig stamt. Uiteraard niet qua productie, maar de melodieuze arena (hard) rock refereert nog immer aan de bekende, grote hard rock bands uit die tijd. Gotthard heeft sinds haar oprichting vele platen verkocht en laat met deze verdienstelijke plaat horen nog steeds haar plekje te verdienen. In een scala aan lekker in het gehoor liggende liedjes delen ze wederom hun lief en leed omtrent vrouwen, vrijheid, vertrouwen en andere wereldse zaken.. De ene keer middels brede refreintjes en een andere keer ondersteund door een hoekige gitaarlijn. Uiteraard klinkt het hier en daar wat oubollig, maar dat is ook wel een stukje charme. Op een nummer als Break Away is het in ieder geval goed meedeinen en –zingen. Het leuke is dat de melodieuze aanpak – met name de zang in de coupletten – die Gotthard heeft, door de jaren heen ook in extremere vormen van muziek is ingeburgerd. Leg de laatste van Disturbed er bijvoorbeeld maar eens naast.

Intwine heeft eigenlijk altijd vanaf het begin goede kritieken en nog meer succes gehad., De eerste drie albums hebben allemaal de top zoveel gehaald en ook de singles deden het goed. Dat komt ongetwijfeld door de aantrekkelijke stem van zanger Roger Peterson die beurtelings gruizig en dan weer emocorig zijn ziel en zaligheid ventileert, over een achtergrond van moderne rock. Op Kingdom Of Contradiction is dit niet anders wardoor deze plaat enerzijds vertrouwd klinkt maar anderzijds weinig verrassingen herbergt. Vooral niet het eerste gedeelte waar de songs nogal op elkaar lijken. Op het tweede gedeelte van de plaat verandert dit, vanaf de Police-cover Walking On The Moon (een duet samen met Sarah Bettens van K’s Choice). Dan komt er meer afwisseling, vooral in het tempo van de nummers, wat vraagt om de shuffle-knop op de cd-speler nu ’s eindelijk te gebruiken. Dit plaatje gaat het vast ook weer goed doen.

De Noorse Liv Kristine stond aan de wieg van het hele door dames aangevoerde gotische rockfront, eerst in de groep Theatre of Tragedy en vervolgens, sinds begin deze eeuw met haar eigen Leaves' Eyes. Liv’s engelenstem gecombineerd met (spaarzame grunts), zware orkestraties, raggende gitaren, en beukende drums staan garant voor een portie opzwepende muziek en vormen sinds debuutalbum Lovelorn hét succesrecept van de band. Dat wordt wederom tot in de puntjes uitgerold op nieuweling Nord waardoor het dan ook voorspelbaarheid troef is en er maar spaarzame verrassingen zijn. Die zitten met name in de folky uitvoeringen van de Engelse traditional Scarborough Fair en de Ierse ballad Irish Rain waar Liv’s stem fraai uitkomt. Liv consolideert met Nord haar positie voor in het peloton maar is niet de absolute leidster meer. De ware fan zal dat bloedworst zijn, voor hem en haar is het op Njord vooral gotisch hout wat de op de muren slaat en daarmee een inkoppertje voor de portemonnee.

Deze jonge Canadese band is gestaag aan de weg aan het timmeren. Met het enthousiasme dat op deze nieuwe plaat te horen is, zal de band zeker weer een stap verder komen. Er wordt vrijwel de hele plaat lekker doorgestampt. Niet dat er geen rustpuntjes in zitten, maar zowat elk nummer kent krachtige momenten. Door de grote hoeveelheid bands die zich tegenwoordig op ultra strakke, groovende en moderne metal richten is het vrijwel onmogelijk om niet wat riffs te ‘lenen’. Bekende namen als Arch Enemy, Slayer en Pantera dienen zich dan ook aan. Threat Signal weet dit echter aardig te verbloemen door haar gretigheid in de muziek door te laten klinken. En dat is waar het de nieuwe van Arkaea (die zowat gelijktijdig uitkomt en waar zanger Jon Howard en bassist Pat Kavanagh samen met de helft van Fear Factory op spelen) aan ontbreekt. Naarmate de plaat vordert wordt de valse emotie in de stem van Howard wel wat vervelend. Door de toevoeging van synth melodietjes en samples zoals in Through My Eyes is deze band ook een aanrader voor liefhebbers van het latere werk van In Flames en Sonic Syndicate.

Het is geen geheim dat Steven Wilson (Porcupine Tree) een fervent elektronica- liefhebber is Een gegeven dat tot dusver vooral tot uiting is gekomen in zijn werk met Bass Communion, No-Man en het vroege PT-werk. Het uitbrengen van zijn soloalbum Insurgentes eerder dit jaar was voor hem een goede gelegenheid om eens een aantal illustere artiesten uit het genre te vragen tot het maken van een remixversie. Het resultaat toont aan hoe goed Wilson’s songs zich laten lenen voor dit soort bewerkingen. Uiteenlopende geluidskunstenaars als David Andrew Sitek (TV On The Radio), hiphoppers Dälek, Engineers, Pat Mastelotto (King Crimson) en Fear Falls Burning leveren stuk voor stuk diep groovende en ronduit magische variaties op een aantal Insurgentes nummers af. Daarnaast bevat dit mini-album ook nog de Danse Macabre Mix van Abandoner. Het is te hopen dat dit zeer geslaagde project de aanzet vormt voor meer van dit soort collaboraties in de nabije toekomst.

Wie bij de klank van een orgel onverkwikkelijke associaties heeft met kerkbanken en psalmgezang, doet er goed aan Richard Egarrs opname van de Orgelconcerten opus 7 van Handel op te zetten. Verraste Egarr vorig jaar al met zeldzaam speelse uitvoeringen van opus 4, deze nieuwe opnamen stralen nog meer spontaniteit en eigenzinnigheid uit. Keer op keer verrast Egarr met brutale (maar historisch geïnformeerde) ad libitums en improvisaties waarmee hij een geheel eigen stempel drukt op deze meesterwerkjes, die Handel componeerde als pauzemuziek voor zijn oratoriumuitvoeringen (ze ademen dan ook meer de sfeer van het theater dan van de kerk). Het fraaie instrument waarop Egarr speelt (een kopie van een orgel uit Handels tijd) en de in vrij forse bezetting musicerende Academy of Ancient Music staan garant voor een aangenaam rijke klank. De zes concerten van opus 7 worden aangevuld met het immer populaire concert The Cuckoo & the Nightingale en een paar stukken voor klavecimbel, waaronder de magistrale Chaconne in G. Een van de hoogtepunten van dit Handeljaar!

Amsterdam Sinfonietta behoort tot de avontuurlijkste ensembles die het Nederlandse muziekleven rijk is. Een van de specialiteiten van de musici is het uitvoeren van kamermuziek in orkestbezetting, wat resulteerde in veelgeprezen opnamen van strijkkwartetten van Schubert/Mahler, Beethoven, Shostakovich en anderen. Voor zijn nieuwe opname heeft het ensemble de blik op Tsjechië gericht. Een cd die met zo'n gloedvolle uitvoering van Dvoraks Serenade begint (een van de meesterwerken in het strijkersrepertoire) kan eigenlijk al meteen niet meer stuk, en dan moeten de verrassingen nog komen. Het Tweede Strijkkwartet van Pavel Haas, hier in de versie voor strijkorkest en slagwerk, is een kleurrijke impressie van een zomer in de heuvels van Moravië, de zogenaamde 'Apenbergen'. De muziek kenmerkt zich door markante ritmes en verrassende sonoriteiten (veelal ontleend aan volksmuziek), en de virtuoze uitvoering door Amsterdam Sinfonietta geeft Haas' compositie de allure van een onbetwist meesterwerk. Erwin Schulhoffs Vijf Stukken voor strijkkwartet vormen samen een danssuite. De componist heeft op geniale wijze invloeden uit jazz en voksmuziek gemengd met het idioom van componisten als Milhaud. Het resultaat is een kostelijk serie miniaturen, waarvan alleen al de zinderende uitsmijter Alla Tarantella de aanschaf van de cd waard is.

De muziek van Dominique Phinot (Nederlands polyfonist) werd begin zestiende eeuw zeer gewaardeerd. Van hem zijn er twee missen en vele meerstemmige motetten en chansons bekend. Het Engelse The Brabant Ensemble zingt de Missa Si bona suseepimus (de muziek is gebaseerd op een motet van Claudin de Sermisy ) en een aantal prachtige motetten in 4/5 en 8 stemmen. In deze meerstemmige werken is weinig rust, zodat het contrast tussen hoge en lage tonen minder is. Een breuk met contrasten die Josquin in zijn muziek gebruikte. Palistrina heeft later deze muziek als inspiratiebron voor zijn eigen werken gebruikt om zelf te componeren. Prachtige muziek waarin je hoort dat de componist in het zuiden is geweest en de zon nadrukkelijker heeft ervaren.

Na een korte crisis (vertrek van de zakelijk leidster) heeft het Nederlandse zangensemble Capella Pratensis succesvol aan haar comeback gewerkt door de weinig uitgevoerde Missa de Sancto Donatiano van Jacob Obrecht op te nemen. Deze mis werd door de Brugse weduwe van Donaes de Moor bij de componist besteld. Volgens documenten werd de jaarlijkse mis voor het eerst op 14 oktober 1487 in de privé kapel uitgevoerd. Met veel passie en toewijding voeren de acht zangers dit werk uit. Hier en daar worden bepaalde woorden anders uitgesproken. Op de DVD is een boeiende reconstructie van de mis te zien. Daarnaast is er een zeer uitvoerige toelichting van de sympathieke professor Jennifer Boxam. Over de diepere achtergronden van dit zijn werk valt hier meer te lezen.

Dylan Thomas is een van de belangrijkste dichters van de eenentwintigste eeuw. De gedichten van de Welshman kregen al muzikale omlijstingen van ondermeer John Cale, maar nooit eerder zo sfeervol als op A Thin Sea Of Flesh. Het schijfje bevat een selectie gedichten, die componist Lucas Gillet tussen 1992 en 2004 op muziek zette. Elise Caron . De steeds veranderende stem van de Franse zangeres klinkt uitbundig in het anderhalve minuut durende Was There A Time en poeslief in het voortkabbelende And Death Shall Have No Dominion, het hoogtepunt van het album. De gedichten van Thomas, complex qua thematiek en ritme, krijgen van Gillet de begeleiding die ze verdienen. De muziek bepaald de sfeer en verdwijnt naar de achtergrond als de woorden nadruk behoeven, om even later terug te keren. Een topprestatie.

Een mooie combinatie: de Nederlandse componist Robin de Raaff componeert een opera over een opera waarin Anton Raaff in conflict komt met de componist over de Idomeneo die in 1781 in première gaat. Het gaat over de jonge Mozart (M in de opera) en de meer dan veertig jaar oudere tenor. Een conflict over hoe de opera moet verlopen en hoe te zingen. Een klassiek generatieconflict over behoud van de goede waarden en vernieuwende ontwikkelingen. De muziek in de opera is van onze tijd: prachtige ongekende klanken, van ondermeer slagwerk en saxofoons. De zang is in het Nederlands en Italiaans. Het fraaie tekstboekje biedt gelegenheid om de strijd tussen oud en nieuw alsmede de voortreffelijke zangers en musici optimaal te volgen.

Berlioz, Gounod, Liszt, Boïto, Mahler: allemaal hebben ze zich laten inspireren door Goethes magnum opus Faust. Door de hybride opzet van Goethes dichtwerk biedt de tekst stof voor zowel dramatiek (het eerste deel, over Faust, Mephistopheles en Gretchen) als beschouwing (het tweede deel, waarin Faust uiteindelijk ten hemel stijgt en een stoet aan allegorische figuren aan het woord komt over schuld en verlossing). De meeste componisten hebben zich tot een van de beide delen beperkt, maar Schumann heeft een ambitieuze poging gedaan Goethes complete dichtwerk muzikaal samen te vatten. Dat het resultaat een enigszins verbrokkelde indruk maakt, rechtvaardigt de titel van het oratorium: Szenen aus Goethes Faust. Niettemin is de componist erin geslaagd een werk te maken dat meer is dan de som der delen. Nikolaus Harnoncourt leidt het KCO, het Groot Omroepkoor en de negen vocale solisten (van wie vooral de mannen grote indruk maken) met verve door Schumanns glorieuze en slechts zelden uitgevoerde partituur. Een fascinerende toevoeging aan de discografie van het KCO!

Joseph Bodin de Boismortier. Een enigszins onbekende naam voor de liefhebber van klassieke muziek. Geboren in het jaar 1689, stond deze componist in de schaduw van zonnekoning Lodewijk de XIV. Zijn meesterschap en productiviteit hebben hier echter niet onder te lijden gehad, Boismortier schreef na zijn verhuizing naar Parijs in 1724, meer dan 100 werken. Hoewel een weinig geleid door de mode in die dagen, bestaat de naam van Boismortier ook nu nog in de wereld van de Barokke speelsheid. Zo ook met deze Ballet opera uitgevoerd door Le Concert Spirituel onder leiding van Hervé Niquet, één van de grootste specialisten in de Franse Barokmuziek. Met fijn gevoel worden solo- en koorpartijen opgebouwd met de, voor barok kenmerkende, virtuositeit. Toch floreert voornamelijk het ‘bel canto’ en verdwijnt dan de muziek naar een ondersteunende positie die prachtig is in haar bescheidenheid. Daphne en Chloé een verhaal van blijvende wederzijdse liefde, krijgt in deze muziekuitvoering een vriendelijke dimensie, bijvoorbeeld te horen in Air gracieux. Verder is de aria Vole, amour vole steeds weer een groot succes geweest. Boismortier zette Frankrijk hiermee op voorsprong in haar strijd met Italië om de hegemonie in de muziekwereld. Hervé Niquet draagt hier anno 2009 misschien een klein steentje aan bij.

Terecht een daverend applaus aan het slot van beide stukken. Hier is goed gespeeld: met passie, vuur en ingetogenheid. Twee fraaie live-opnamen van het kamermuziekfestival in Heimbach, Duitsland. De cd begint met de Serenade voor blazers . Deze serenade vraagt virtuositeit en samenspel en dat komt volledig uit de verf. Heerlijke Boheemse muziek door 11 voortreffelijke muzikanten. In het strijkkwartet ging Dvorak op zoek naar nieuwe mogelijkheden zichzelf uit te drukken. Het kwartet dateert uit de tijd dat hij na zijn Amerikaanse avontuur weer terug was in Tsjechië. Hij gebruikte daarbij (misschien wel daarom) oude vertrouwde Boheemse thema’s. Ook hier volop enthousiasme in het spel bij de 4 strijkers. Een gemis bij het hoesje is informatie over de spelers. Zijn het gelegenheidscombinaties voor het festival? Slechts foto’s en de namen worden genoemd.

Stephen Hartke (1952) is één van de toonaangevende componisten van zijn tijd. Helaas is hij bij ons weinig bekend. Hierin komt verandering met het album The Horse with the Lavender Eye. Dit werk voor klarinet, viool en piano begint heel grappig. Het eerste deel wordt uitsluitend met de linkerhand gespeeld. Dat levert een boeiend klankbeeld op, waarbij ook Japanse hofmuziek aan de orde komt. In The King of the Sun excelleert het Los Angeles Piano Quartet in het speciaal voor hun geschreven werk. Het heldere werk is mede gebaseerd op principes uit de Middeleeuwen. In de Dutch Room komt zijdelings een doek van Jan Steen langzij. Tussen deze twee stukken mooie pianomuziek met een vleugje Satie satire.

Haar fans hebben er twee jaar op moeten wachten, maar hier is dan eindelijk het nieuwe soloalbum van Danielle de Niese. Stond haar eerste cd in het teken van Handel, haar tweede is gewijd aan een andere componist die haar na aan het hart ligt en van grote betekenis is in haar nog prille operacarrière. The Mozart Album bevat, naast Mozarts immer geliefde Exsultate, jubilate en het Laudate Dominum uit de Vesperae solennes de confessore, twee concertaria's en enkele van Mozarts mooiste opera-aria's voor sopraan, waaronder 'Padre, germani, addio!' uit Idomeneo en 'L'amerò, sarò costante' uit Il re pastore. Met haar heldere en wendbare sopraan beschikt De Niese over het ideale instrument voor Mozarts veeleisende coloratuurpartijen. Het Orchestra of the Age of Enlightenment staat onder leiding van Mozart-veteraan Sir Charles Mackerras. En voor het duet 'Là ci darem la mano' uit Don Giovanni kwam niemand minder opdraven dan Bryn Terfel.

Op het hoesje van de CD is het meteen al duidelijk: de vingers van Sa Chen staan centraal. Alsof ze wil zeggen: luister maar eens wat ik met deze korte vingers kan doen. En het is het luisteren waard. Ze heeft een prima techniek met verrassende kijk op de stukken die ze speelt. Jammer dat het geluid hier en daar wat wegzakt, bijvoorbeeld aan het einde van Bydlo in de Schilderijententoonstelling. Een nacht op de kale berg in de pianotranscriptie van Chernov levert fraaie sfeerbeelden op. Een mooie uitgave met een Nederlands tintje: de opname is gemaakt in Valthermond met Nederlandse technici.

Het debuut van de jonge Franse pianist was opmerkelijk. Niemand had het nog aangedurfd om Franse klavecimbelmuziek op de piano uit te voeren. Na een voorbereiding van tien jaar slaagt Alexandre Tharaud erin om een voortreffelijke opname te maken van de laatste twee suites van Jean-Philippe Rameau’s Nouvelle Suites (1728). De vertaalslag van authentiek naar hedendaags uitvoeren, alsmede het omzetten klavecimbel naar piano zijn bijzonder geslaagd. We kunnen met de middelen van onze tijd deze suites opnieuw ervaren. In de afgelopen acht jaar volgden elf nieuwe albums, waaronder - naast veel Franse muziek - Bach op de piano. Zijn eerste album is opnieuw tegen een aantrekkelijke prijs uitgebracht. Een mooie gelegenheid om dit album alsnog te verwerven.

Met The little match girl passion won David Lang in 2008 de Pulitzer Prijs. Zowel het concept als de uitvoering van het verhaal van de meisje met de zwavelstokjes van Andersen is bijzonder. Lang heeft het verhaal voor kinderen omgewerkt naar een versie voor volwassen gevat in het concept van Bach’s Matteus Passie. Het openingkoor verwijst naar het beroemde openingskoraal. De leesteksten worden als één stem gezongen, met accentueringen van belletjes. Er zijn heuse aria’s en een sterfscène. Buitengewoon prachtig is de harmonische zang van Theatre of Voices. Een zeer indrukwekkend werk dat je telkens de herhalingstoets doet indrukken. Met ondersteuning van Ars Nova Kopenhagen volgen vier vocale werken, ondermeer gebaseerd op Genesis, Hooglied, Prediker) gebaseerd. In For love is strong smelten de stem en de klank samen tot een lange ode aan de liefde. Het meest tijdloze is Again, dat aangeef dat niets stil blijft staan.

Janine Jansen mag dan op dit moment de bekendste Nederlandse violiste zijn, Isabelle van Keulen staat al decennia aan de wereldtop, zo bewijst zij in het aangrijpende vioolconcert dat Alban Berg in 1935 schreef na de dood van de achttienjarige dochter van Alma Mahler en architect Walter Gropius. In dit concert presteert Berg het ogenschijnlijk onmogelijke: een toegankelijke en melodische twaalftoonscompositie schrijven, met dank aan het Bach-koraal Es Ist Genug. Van Keulen schittert en wordt bijgestaan door Gothenburg Symphony Orchestra, dat op deze prachtig klinkende SACD onder leiding van Mario Venzago een aanzienlijk deel van Bergs orkestwerken laat horen, van Verhey’s orkestratie van de eerste pianosonate tot de suites uit de opera’s Wozzeck en Lulu. Met name drie orkeststukken opus 6 (hier in de gereviseerde versie uit 1929) blijven, ook na vele malen herluisteren, een unieke sensatie. Al even indrukwekkend is concertaria Der Wein uit 1929, hier zowel in de Franse versie voor tenor (Robert Murray) als de Duitse versie waarin sopraan Geraldine McGreevy schittert.

Jacob ter Veldhuis schreef voor trombonist Jörgen van Rijen I was like WOW. Van Rijen dacht aanvankelijk dat het WOW sloeg op iets sensationeels, maar de uitdrukking wordt ook gebruikt als iets een diepe indruk maakt. Dit bracht de trombonist op de gedachte een cd te maken met muziek voor zijn geliefde instrument die de luisteraar zal kunnen overtuigen dat de trombone – een instrument dat vaak op de achtergrond in een orkest meespeelt – een fantastisch instrument is. Dit album geeft een veelzijdig beeld van de trombone. Het varieert van Mozart via Franse componisten uit de vorige eeuw tot hedendaagse componisten van eigen bodem. Van Rijen blijkt een uitstekende trombonist te zijn, die de mooie soms diepgetinte klanken van de trombone weet te tonen.

Voor haar debuut heeft de jonge Venezuelaanse pianiste Natalia Valentin nu eens niet de bekende variaties of sonates van Beethoven opgenomen, maar gekozen voor de relatief kleinere rondos en bagatelles. Zij speelt deze niet minder virtuoze miniatuurtjes op een fortepiano uit Beethovens tijd. Sommige van deze stukken kon de componist geen plaats geven in zijn sonates, andere kwamen voort uit improvisaties, zoals Valentin goed laat horen in de zeven bagatelles Op. 33 (die in tegenstelling tot latere verzamelingen bagatelles overigens niet als samenhangende set bedoeld waren). Valentin beschikt over een aangename lichte touch, waardoor de rondo Die Wuth über den verlorenen Grosche (‘De woede over een verloren stuiver’) levenslustig sprankelt.

Het was te verwachten dat in het Haydn jaar Universal de Opera's van Haydn o.l.v. Antal Dorati in een zeer aantrekkelijke prijsklasse zouden verschijnen. Deze vroegere opnamen van het label Philips zijn nog steeds niet te versmaden, ook omdat een aantal zeer grote namen van weleer deze produkties nog steeds hun allure geven. Namen als: Arleen Auger, Jessye Norman, Helen Donath, Renato Bruson, Samuel Ramey, Anthony Rolfe Johnson en zelfs onze eigen Elly Ameling is van de partij in Orlando Palandino naast stersopraan Arleen Auger. Verder in deze box o.a. Armida,Il Mondo Della Luna, La Vera Costanza, L Isola Disabitata. De opera's worden begeleid door het Orchestre de Chambre de Lausanne. Deze box is een aanwinst voor uw CD Kast!

John Cassavetes overleed in 1989 op negenenvijftigjarige leeftijd aan levercomplicaties als gevolg van alcoholisme. Net te laat om te zien hoe alleman de beschikking zou krijgen over kleine, mobiele handheld camera’s en goedkope montagesoftware. Net te laat om mee te maken hoe onafhankelijke cinema zich ver buiten de grenzen van de geschoolde cinefielen zou bewegen en zou aanbelanden in de achtertuin van elke leek. Iedereen is tegenwoordig in staat een film te maken. Het is 2009 en de invloed van regisseur, acteur, schrijver en producent John Cassavetes is nog nooit zo sterk aanwezig geweest in hedendaagse cinema. Maar toen Cassavetes in 1959 zijn eersteling Shadows afleverde, was daar nog geen sprake van. Cassavetes financierde zijn debuut, over het taboe van interraciale relaties, met donaties van vrienden en familieleden en die opzet zou de blauwprint worden voor zijn verdere carrière als filmmaker. Sterker nog, door afstand te nemen van input van Hollywood, zowel financieel als inhoudelijk, stond hij aan de kribbe van de Amerikaanse independent cinema. Cassavetes, zelf een begenadigd en veelgevraagd acteur in Hollywood (hij werd genomineerd voor een Oscar voor zijn rol in The Dirty Dozen), schiep in zijn oeuvre een speciale methodologie. Zijn films betroffen veelal naturalistische studies van de zielenroerselen van gekwelde personages. Wat zijn cinema zo onderscheidde was dat Cassavetes nooit koos voor clichématige sentimenten. In zijn films zijn de emoties en motieven van zijn protagonisten nooit eenvoudigweg te verklaren. Cassavetes vond dat de mens velen malen gecompliceerder in elkaar steekt dan Hollywood deed voorkomen. Deze opvatting leidde tot Cassavetes’ eigen stijl die voor de gemiddelde filmtoeschouwer in eerste instantie wellicht wat rauw aan zal doen. Maar wie geduld heeft, zal zien dat zijn films doordrenkt zijn van een ongekende vitaliteit die op een filmoverschrijdende manier ‘uit het leven gegrepen’ is. Hij bewerkstelligde dit niet alleen door zijn ervaring met method acting, maar ook door zijn relatie met cast en crew. Zijn producties kenden geen hiërarchie. Iedereen was gelijk op de set. In tegenstelling tot de Amerikaanse regisseurs van de zeventiger jaren, waaronder Scorsese, Coppola en Friedkin, die veelal geïnspireerd waren door de Westerse cinema van Godard, Truffaut en Fellini, was Cassavetes een ‘original’, die op eigen houtje zijn eigen stem vond. In die zin op gelijke hoogte met meesters als Orson Welles en Stanley Kubrick. De films uit de twee belangrijkste periodes in het oeuvre van Cassavetes, voor en na zijn film Husbands (1970), zijn nu samengebracht in een fraaie box van Lumiere. Het betreft de films Shadows (1959), Faces (1968), A Woman Under The Influence (1974), The Killing Of A Chinese Bookie (1976) en Opening Night (1977). Ook bij de box inbegrepen zijn twee documentaires die een uitstekende inkijk geven in de unieke werkstijl van deze baanbrekende regisseur.
Actie:

Bij aankoop van de box krijgt u, zolang de voorraad strekt, twee toegangsbewijzen tot een van de vertoningen van zijn films in het Filmmuseum te Amsterdam

Regie: Tomas Alfredson
De twaalfjarige scholier, einzelganger en zoon van gescheiden ouders Thomas wordt gepest. Doffe ellende kortom, maar dat verandert als hij de vreemde Eli tegenkomt. Het meisje geeft hem goede raad, waar hij ook echt iets aan heeft. Maar wat hij niet weet – en wij wel – is dat zij een heuse vampier is. We volgen haar en haar vader op hun nachtelijke jachten naar bloed, die uiteraard uiterst bloederig verlopen. Dat alles speelt zich af in de steriele omgeving van een buitenwijk. Voldoende contrast dus, in deze vreemde en aangrijpende Zweedse film voor liefhebbers die in ieder geval over een sterke maag moeten beschikken. De scène met de vrouw die na gebeten te zijn in de fik vliegt als zonlicht op haar valt is nu al legendarisch, en past ook heel goed in het spel van licht en donker dat regisseur Tomas Alfredson op vele fronten speelt.