Er zijn van die bands die niet direct weten te overtuigen, maar die je ook nog niet afschrijft. Over Akron/Family kon ik maar niet besluiten of het allemaal ongemeende gekkigheid, een gimmick of toch een oprechte muzikale visie was. Na vijf jaar en een flinke hoeveelheid aandacht door onder andere optredens op festivals, komt Akron/Family met alweer hun vierde plaat. Eigenlijk schreeuwt de hele presentatie een enorm zelfvertrouwen en muzikaal patriottisme uit. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het album als een vuur ontbrandt. Het labeltje freakfolk is voor Akron/Family meer dan treffend, hoewel ze ook stevig kunnen rocken. Ze spelen hun unieke songs met bezeten begeestering, waarin Amerikaanse naast bijvoorbeeld Afrikaanse invloeden consistente delen zijn en altijd ruimte is voor melodie en subtiliteit. Eigenlijk zijn de veel gehoorde kreten die de groep tussen Animal Collective en Fleet Foxes bijzonder accuraat. Daar kan je een chaotische groep als The Dodos gemakkelijk aan toevoegen. Zelf voelen ze zich zeker wild en vrij, dus de oproep van de titel zal voor anderen bedoeld zijn. Met dit album vormen ze in ieder geval een geweldig precedent.

Na het meermalen beluisteren van Abnormally Attracted To Sin kan ik me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat deze plaat nog beter geweest zou zijn als deze plaat, net als de vorige drie, iets minder liedjes had geteld. Maar welke hadden dan moeten afvallen? Zeker niet de spannende opener Give, of het donkere titelnummer. En al helemaal niet het lange en prachtige Lady In Blue dat het album op indrukwekkende wijze afsluit. En zo is er voor elk van de zeventien tracks wel iets te zeggen, want Tori’s tiende bevat geen zwakke broeders. Of zusters, zoals Tori ze zelf waarschijnlijk zou omschrijven. Muzikaal biedt het diverse Abnormally Attracted To Sin alles wat je van Tori Amos kunt verwachten, hoewel ze ook af en toe nieuwe wegen inslaat, bijvoorbeeld door het inventieve gebruik van strijkers. Misschien was het beter geweest als ze twee albums had gemaakt. Misschien ook niet. Voor de Tori Amos liefhebber valt er in ieder geval meer dan genoeg te genieten!

Een live-dubbelaar uitbrengen met op de eerste schijf alle nummers van het laatste studio-album dat nog geen jaar geleden verscheen. Dat is op papier een zwaktebod maar in het geval van The Black Crowes één groot feest. Dat komt omdat War Paint een voortreffelijk album was en de elf nummers die erop staan in de uitgerekte, nóg rauwere versies op War Paint Live er nog op vooruit gaan ook. Luister naar de stofzuigerbas van Sven Pipien op Walk Believer Walk, het loeiende orgel van Adam MacDougall op Josphine en het gitaristische offensief van Rich Robinson op elke track en bedenk: dit soort dingen komen in de studio nooit zo spetterend uit de verf als hier. Aparte vermelding verdient de meeslepende zang, zoals altijd, van Chris Robinson. Wie stopt er op het podium zo veel soul en blues in zijn voordracht als hij? Disc twee is gevuld met covers van onder meer The Rolling Stones en Eric Clapton en enkele classics van de kraaien zelf. Heerlijke plaat dus, die nieuwsgierig maakt naar de dvd die eraan zit te komen.

Nu was Intimacy op zichzelf al een hele remix in vergelijking met het pompeuze rockgeluid van A Weekend In he City, maar toch leek het Bloc Party wel weer wat om net als bij Silent Alarm de hele plaat te laten remixen. Waar dat bij die eerste keer vooral een hele kleurrijke collage aan onsamenhangende resultaten oplevert, klinkt het in het geval van Intimacy een stuk constructiever. Opvallend is dat de artiesten die de nummer svan Bloc Party onder handen nemen vaak veel beschaafder te werk gaan dan de band zelf. De hysterie van Ares verandert bij de Villains in een heerlijk groovende met een paar genadeloze hooks en ook in Mogwais versie van Biko is het heerlijk wegzakken. Maar artiesten als Hervé (Mercury), Phones (Talons) en Gold Panda (Ion Square) laten horen dat het ook allemaal nog veel gekker kan. Terechte eerste single is Armand van Heldens heerlijk opgepompte interpretatie van van Signs.

Maart 2000 ontviel de charismatische frontman Ian Dury deze (volgens de Uncut van mei 2009, die een hele pagina mag wijden aan deze fijne plaat) finest funk bank that these isles have ever produced –and that includes everyone from Cymande to the Average White Band –who are able to bounce gleefully between slick funk, modal jazz and pub rock. Nieuwste aanwinst als frontman (vorige oplossingen op aanvraag) is Derek ‘The Draw’ Hussey, de oppas annex rechterhand van Dury zijn laatste jaren (een beetje Bobby Byrd/ James Brown verhouding bij optredens) met zowaar een even Cockney bariton als manier van voordracht. Deze bangmakende sound-alike schrijft gelukkig wel zijn eigen materiaal samen met Blockhead van het eerste uur Chaz Jankel, en daar kan The Draw zijn oude maat meer dan trots op zijn.

Man of Aran is een Iers docudrama (1934) over het leven in harde condities op de ruige Aran eilanden, die langs de west Ierse kust liggen. De film won in 1935 de Grote Prijs op het filmfestival in Venetië en kijkend naar de indrukwekkende, maar vooral ook knappe en snelle scènes van deze oude film is niet moeilijk voor te stellen waarom. Dat verklaart gelijk waarom British Sea Power ‘ja’ zei op het verzoek de film van een nieuwe soundtrack te voorzien. Wie echter denkt een typisch BSP album in handen te hebben, komt met Man of Aran bedrogen uit. De soundtrack is echt op de film geschreven, zodat het eigenlijk meer wordt dan dat alleen. De letterlijke soundscapes zitten de film als gegoten. Afgezien van een passende cover van Come Wander with Me zijn het originele composities, waarin de hand van BSP te herkennen is vermengd met sfeerverhogende folkelementen. BSP is voor mij altijd een band geweest die zich kranig staande wist te houden tussen het geweld aan andere Britse indiegeluiden, zonder daar echt bovenuit te steken. Met dit project tonen ze zich echter van hun meest creatieve kant. Het idee is op zich niet nieuw, denk aan Steve Reich en anderen, maar pakt een stuk vooruitstrevender uit dan bijvoorbeeld Marie Antoinette van Sofia Coppola.

Op cd en dvd krijgen we hier een bijzonder fraai pakketje voorgeschoteld. In de lijn van de optredens van Cream komt Clapton hier met Blind Faith, want eerlijk is eerlijk dit is het natuurlijk gewoon. Op 25, 26 en 28 februari 2008 herleefde die twee-eenheid. Weliswaar met andere begeleiding, waaronder een magistrale Willie Weeks, bracht de band een drietal fantastische sets waarvan dit een samenvatting is. Had I Cry Today, Well All Right, Precense Of The Lord en natuurlijk Can’t Find My Way Home vallen ons ten deel naast een aantal stukken uit de carrière van beide mannen. Winwood komt bijzonder goed uit de verf en blijkt nog steeds een bijzonder muzikant te zijn. Gelukkig zit hij Clapton goed achter de broek aan zodat ook hij excelleert. Let bijvoorbeeld eens op de Hendrix-tribute Voodoo Chile, waar Winwood overigens ook op het origineel te horen was. Prachtig allemaal. Op de dvd is een aantal extra’s te vinden, waaronder een uitgebreid interview, een docu en drie extra stukken waaronder Low Down, overigens wel op cd te vinden, maar ook Crossroads, de toegift van de eerst avond. Een prachtige set!

Op cd en dvd krijgen we hier een bijzonder fraai pakketje voorgeschoteld. In de lijn van de optredens van Cream komt Clapton hier met Blind Faith, want eerlijk is eerlijk dit is het natuurlijk gewoon. Op 25, 26 en 28 februari 2008 herleefde die twee-eenheid. Weliswaar met andere begeleiding, waaronder een magistrale Willie Weeks, bracht de band een drietal fantastische sets waarvan dit een samenvatting is. Had I Cry Today, Well All Right, Precense Of The Lord en natuurlijk Can’t Find My Way Home vallen ons ten deel naast een aantal stukken uit de carrière van beide mannen. Winwood komt bijzonder goed uit de verf en blijkt nog steeds een bijzonder muzikant te zijn. Gelukkig zit hij Clapton goed achter de broek aan zodat ook hij excelleert. Let bijvoorbeeld eens op de Hendrix-tribute Voodoo Chile, waar Winwood overigens ook op het origineel te horen was. Prachtig allemaal. Op de dvd is een aantal extra’s te vinden, waaronder een uitgebreid interview, een docu en drie extra stukken waaronder Low Down, overigens wel op cd te vinden, maar ook Crossroads, de toegift van de eerst avond. Een prachtige set!

Deze lange Engelse man, die tegenwoordig in Parijs woont, kennen we natuurlijk het best van zijn jarenlange werk met Pulp. Maar wie glad gezongen catchy-glam-Britpop verwacht van zijn tweede solo-album, moet de verwachtingen bijstellen. Further Complications klinkt eerder als zijn side-projects Relaxed Muscle en The Weird Sisters: rauwe, soms onnavolgbare indie rock. De productie van Steve Albini (Nirvana, Pixies) geeft het album iets droogs en donkers. Zelf het laatste nummer, krap negen minuten disco, blijft hierdoor nagenoeg ondansbaar. Tekstueel is het album direct te herkenen als typisch Cockeriaans: observerend, gevat, erotisch en grappig tegelijk. Een echte groeiplaat.

In het achttienjarige bestaan van de band werden vooral de laatste jaren verschillende paden bewandeld, in zowel thematisch opzicht als muzikaal. Waren die albums of liedjes soms niet altijd even relevant, leverde het vaak wel interessante momenten op. Toch is het stiekem ook wel fijn, dat Cracker met dit album weer eens flink en compromisloos door rockt. Met Frank Funaro op drums en Sal Maida op bas, werd er voor dit album eens besloten echt met z'n vieren aan het materiaal te werken. Normaal droegen David Lowery en Johnny Hickman bijna kant-en-klare liedjes aan voor de nieuwe albums. Opener Yalla Yalla (Let's Go) en de titeltrack bevatten onweerstaanbare rockmelodieën en met Turn On, Tune In, Drop Out With Me, wist de band eindelijk weer zo'n onvervalst typisch Cracker-juweeltje te maken. Opvallende hulpkrachten als Adam Duritz, Patterson Hood, John Doe en Kevn Kinney, deden daar bovenop een kleine duit in het zakje.

Op de schitterend verpakte nieuwe cd van Daan (Stuyven) kijkt hij indringend richting de camera op een manier die doet denken aan Jacques Brel en Serge Gainsbourg. Hiermee maakt Daan meteen duidelijk dat de zaken dit keer heel anders zijn aangepakt. Weg met (alle) elektronica, maak plaats voor echte instrumenten en een organisch geluid. Een hoofdrol is er weggelegd voor zijn stem, die net als de muziek een stuk donkerder is geworden. Naast stevige rock (Exes), klinkt hij in Icon zowaar als Johnny Cash en in A Great Retriever horen we een croonende Daan. Geen makkelijke plaat, maar wel een met kop en staart.

Er zijn mensen die denken dat ze vrouwenstem horen als ze voor het eerst kennis maken met de muziek van Brett Dennen, maar hij is toch echt een man. Of een jongen, eigenlijk. Zijn opvallende manier van zingen roept Billie Holiday in herinnering, maar muzikaal is hij vooral schatplichtig aan Bob Dylan en Paul Simon. De kans is groot dat deze originele singer/songwriter met zijn derde album eindelijk en meer dan terecht een breed publiek aan zich gaat binden, want dankzij producer John Alagia (Dave Matthews Band, Jason Mraz, John Mayer) klinkt zijn muziek toegankelijker dan ooit. Zonder overigens ook maar iets aan eigenheid in te boeten. Hope For The Hopeless is een heerlijke mellow zomerplaat met een opvallende gastrol voor Femi Kuti, op de eerste single Make You Crazy, waarmee Dennen zijn voorliefde voor Afrikaanse pop onderstreept. Van Brett Dennen gaan we in de toekomst hopelijk nog veel meer horen!

Texaan Jonathan Brown is een vriendelijk ogende folksinger die al het nodige gezien heeft van de wereld. Voor de liefde kwam hij naar Nederland en hij nam zijn liedjes mee. Op het eerste gehoor lieve songs met gitaarbegeleiding, maar als je goed naar de teksten gaat luisteren zul je tot de ontdekking komen dat ze vrijwel allemaal gaan over vreselijke dingen: (zelf)moord, depressiviteit, mensen die letterlijk in putten vallen, onmogelijke liefdes, etc. Eén en al misère, maar wel met een vleugje sardonische humor. Samen met Marjolein Van Der Klauw (tweede stem) en Gert-Jan Blom op staande bas neemt Jonathan je mee door de wereld van murderballads en andere sad songs. Heerlijke luisterliedjes, warme sound en origineel. Wendy And The Creature is mijn favoriet. Doet wel een beetje denken aan Jim White. Maar er staan meer sterke songs op. Ook het boekje van Piet Schreuders is bijzonder fraai en voorzien van ingekleurde foto’s van ruige rotsformaties uit een grijs en stoffig verleden.

Als One Man Band heeft hij al menig etablissement doen veranderen in een feesttent met zijn rockin’ tunes en rollin’ blues op zijn enorme rode Gretch-gitaar voorzien van vioolgaten. You name it... Arthur kent iedere song ten zuiden van Chicago. You Handsome Devil is zijn derde album voor Basta Records. Op twee na schreef hij ditmaal alle liedjes. Hij zingt over zijn liefde voor Rita, over strugglin’ (overlevingsdrang) en ramblin’ (het leven in een auto), over eenzaamheid en honger en over zijn droomland (dat moet wel Amerika zijn). Tussendoor tracteert hij ons bovendien op classics als Henry Mancini’s Moon River en Juan Tizol’s Caravan. Ongecompliceerd genieten dus van heerlijke muziek met een zeer herkenbare sound. Arthur Ebeling kan nog jaren vooruit!

Hombre Lobo is Spaans voor ‘menswolf’. Wel, Mark Oliver Everett (beter bekend als E) ziet er met die ellenlange baard momenteel aardig uit als een wolf. Dat terzijde, hoe hij er ook uitziet, het brein achter de topformatie Eels staat immer garant voor goede muziek. Maar hoe lang kan dat nog als gegeven gelden? Ligt saaiheid op de loer? Het antwoord op die laatste vraag? Neen. Ook dit zevende album van Eels staat vol met prachtig werk. Met het grootste gemak vermengt deze wolf in schaapskleren, meer dan ooit, z’n harde ongepolijste kant met de welbekende intieme, mierzoete pareltjes. Roestige rammelrock (Prizefighter, Tremendous Dynamite, Lilac Breeze, What’s a Fella Gotta Do) gaat op Hombre Lobo hand in hand met luchtige schuimtaartpop (All The Beautiful Things, In My Dreams, That Look You Gave That Guy en The Longing). En het moet gezegd: wat combineert dat heerlijk. Of zoals E zelf stelt in het slotstuk: ‘I’m no ordinary man’.

Als tweede cover, na de cover van Gnarls Brakley’s Crazy, waarmee Erkens vliegensvlug nationale erkenning behaalde in de Belgische kringen rond Humo en Studio Brussel, tippen wij Billy Idol’s Sweet Sixteen, alleen al om de titel en het begin: I’ll do anything for my sweet sixteen. Uiteraard weten wij ook wel dat het onderwerp van Idol’s hit weer eens de andere sekse betreft en ook daar kan onze olijke krullenbol (een gelijkenis met Dylan in zijn begintijd) hier gezien zijn teksten wel mee uit de voeten, maar dit moet gewoon het jaar van Jasper Erkens zijn. We kunnen de naam niet vaak genoeg laten vallen. Terug naar de leeftijd, een onoverkomelijk gegeven in dit geval, want zo bespottelijk jong (jongste ooit op Werchter) én toch geloofwaardig overkomen hebben wij het niet eerder meegemaakt, in het genre dan. Zes maanden arbeid, en dan volkomen begrijpelijk trots als een aap in een interview zeggen met je nog net niet helemaal uitgerekte stembanden: ik heb de plaat helemaal zelf gemaakt. Ontroerend, en ter afsluiting een inkopper van jewelste die we nooit serieus dachten nog eens te schrijven: een grote belofte voor de toekomst!

Die Engelse Ben Esser (24), het is een ware kameleon. Dat blijkt vrijwel meteen wanneer zijn debuutalbum Braveface door de kamer schalt. Deze topgeezer met vetkuif is een waar muzikaal talent, daarmee is geen woord teveel gezegd. Bijna alles speelde de man zelf in, bijna alles verzon hij de afgelopen jaren in z’n uppie. Braveface is een dampend caleidoscopisch feest geworden. De ene keer lijken z’n composities op die van Beck (Headlock) of Kaiser Chiefs (Leaving Town), dan ineens hoor je Bauer (Bones) van Berend Dubbe langskomen, of glinsteren er flinters van Blurdeuntjes (Real Life, Braveface). En als Esser ‘gewoon’ op Esser lijkt, dan nog komt de kwaliteit bovendrijven. Hoe we composities als Satisfied, Work It Out en I Love You noemen moeten? Kolkende dance-reggae-elektra-rock van hoogstaand niveau. Deze jongeling is veelzijdig, maar bovenal muzikaal eigenwijs en eigenzinnig. Over eigenzinnig gesproken, hierbij nog even een tip aan Essers geluidsman voor de komende zomerfestivals (dit is namelijk zo’n typisch geval van één van dé Lowlands-verrassingen): zorg dat het afgemixte livegeluid in ieder geval niet zo voorgoed-gehoorschade-aanrichtend hard staat als tijdens dat Eurosonic-optreden in januari van dit jaar. Naast die constante pijnlijke piep en bijkomende ruis in je oren is er namelijk werkelijk niets meer van de prachtige muzikale nuances van Esser te horen.

Een goed begin is het halve werk. Op Person to Person laat Foreign Born je daar tot het tweede nummer mee wachten. Dan slaat de zonnesteek toe en koppen ze in met een zomers rifje. Zo ontspinnen zich de ontspannen en prettig gestoorde karaktertrekken van deze Californische band. De songstructuren lijken niet altijd erg vastomlijnd, maar de pakkende manier waarop invloeden uit de jaren ’70-’80 samenvloeien met het grootse folkrock gebaar dat opkwam na Arcade Fire is erg aangenaam. Foreign Born is er niet op uit hapklare, gepolijste songs te spelen. Ze lijken erop te gokken dat het engagement dat ze zelf tonen vanzelf wel zal overslaan op de luisteraar. Daarin hebben ze ten dele gelijk. Enkele songs hebben een urgentie die je direct begrijpt, maar anderen vragen om wat meer geduld. Zonder stereotypisch te klinken, is Person to Person perfect voor een nachtelijke barbecue op het strand zonder servetjes. Hun subtiele en excentrieke trekjes vinden aansluiting bij innovatieve bands als Wolf Parade en The Walkmen. De leuke stijlcombinaties maken van Foreign Born misschien niet onmiddellijk een hoogvlieger, toch biedt de band absoluut geen karige luisterervaring.

Zonder dat dit een bewuste keuze was, werd Survival opgenomen in twee van de meest creatieve, muzikale hubs in de VS: Portland en Brooklyn. Dat ligt er overigens niet heel dik bovenop, maar het zal bij beluistering ook niemand verbazen. De reden is echter slechts dat de leden van Forest Fire verspreid over west- en oostkust leven. Survival is eigenlijk een soort conceptalbum, dat alleen beoogt een persoonlijk, artistiek tijdsbeeld neer te zetten. Meer aansporing was er niet voor nodig. Op Survival vinden we een bonte verzameling songs, die een stilistische mix bevatten geïnspireerd op americana pop, shoegaze en punk. Dat resulteert in ijle, dromerige liedjes als Slow Motion en Sunshine City, maar ook in een pakkend popliedje met Fortune Teller. Hierbij is het geen vereiste dat alle instrumenten en geluiden zuiver op de graat zijn om mooi te kunnen klinken. In het proces werden de opnames vele malen gedubd, wat een ongrijpbaar en diep klankbeeld geeft. Als kortstondig tijdsbeeld is Survival een fascinerend document.

Vriend en vijand stonden met de bek vol tanden toen Green Day vijf jaar geleden met American Idiot op de proppen kwamen. Een punktrio dat een rockopera uitvoert, gekker moest het niet worden. Maar dat werd het wel, want het was gewoon een ongelooflijk goede plaat. Logisch dus dat Green Day met 21st Century Breakdown voor dezelfde aanpak koos. En even logisch dat het eindresultaat net even wat minder is dan zijn voorganger. Goede nummers zijn er genoeg, waarbij vooral ¡Viva la Gloria!, Peacemaker en Horseshoes And Handgrenades opvallen door hun gedrevenheid. Maar helaas wil Green Day net te vaak de boel wat mooier voorstellen door overbodige intro's met piano's en strijkers en tussendoor nog een akoestisch rustpuntje. Dat leverde op American Idiot mooie momenten op maar het pakt op 21st Century Breakdown geforceerd uit. Daarnaast mist de plaat hits als Boulevard Of Broken Dreams en When September Ends en blijft veel ruis over. Een goede plaat die veel geduld van zijn luisteraar vraagt is het niet helemaal bevredigende eindresultaat.

Het betoverende album Yellow House van Grizzly Bear bleef niet onopgemerkt en de band werd door zowel Radiohead als TV On The Radio meegevraagd op tournee. Na het met bevriende collega-muzikanten opgenomen tussendoortje Friends verschijnt nu het derde album. En met Veckatimest – vernoemd naar één van de Elizabeth eilanden in Massachusetts - voert hun muzikale zoektocht ons weer door de meest kleurrijke folkrocklandschappen. Hun progressieve folkrock heeft dankzij raakvlakken met het werk van bijvoorbeeld Robert Wyatt en The Strawbs gelukkig haar avontuurlijke randje behouden. Toenemende westcoastpop-invloeden zorgen echter voor een toegankelijker en opgewekter geluid resulterend in eigenwijze folkrockers als You Wait For The Others en Cheerleader. Het zonnige Two Weeks is een meesterlijke popsong waar zelfs Brian Wilson jaloers op kan zijn. Een ander prijsnummer is het fraai opgebouwde Ready, Able dat uitmondt in een hemelse symfonie van vocalen en gitaren. Deze rijkdom aan stijlen en sferen maakt Veckatimest tot een grandiose regenboog waarin steeds weer nieuwe kleuren te ontwaren zijn.

Ja, er bestaat zoiets als ‘liefde op het eerste gehoor’. Aan de andere kant is er de categorie van langer muzikaal onderzoek en uiteindelijk (al dan niet) voor een album vallen. Het titelloze debuut van de Zwolse band The Horse Company viel ontegenzeglijk in de eerste categorie. Pure, eerlijke rechtgeaarde rootsrock met een indy-bite. Muziek waar de liefhebber meteen blind voor ging. Binnenkort brengt The Horse Company haar tweede album uit. Een waarschuwing! Dit muzikale wapenfeit genaamd Olympus is geen liefde op het eerste gehoor. Dit is rustig luisteren. Dan nog eens opzetten. Vervolgens nader onderzoeken wat je eigenlijk allemaal gehoord had. Even wegleggen. Dan keuren, ontdekken, wederom muzikaal onderzoeken en nogmaals afspelen. Waardoor je steeds meer zin in en liefde voor deze muziek krijgt. Om er uiteindelijk achter te komen dat je als een blok voor Olympus gevallen bent. Zielsveel houdt van wat vanaf heden wat mij betreft te boek staat als het nationale album van 2009.

“A guitar will never leave you”, staat het er onder een van de tekeningen in het boekje van Mr. Lucky. Dat zal zo zijn, maar zo langzamerhand begon het er op te lijken dat Chris Isaak zijn gitaar in de steek had gelaten, want zijn laatste plaat dateerde alweer van 2002. Gelukkig blijkt niets minder waar en laat Isaak op Mr Lucky horen dat hij nog steeds kan spelen, en, belangrijk, zingen. De moderne, vrij glossy producties van Eric Rosse, Mark Needham en John Shanks blijken een ideale omgeving voor zijn galmende stem, die nog altijd zingt over hartzeer en droefheid, hoewel Mr. Lucky ook een aantal opvallend opgewekte liedjes herbergt. Eigenlijk is dat helemaal niet zo vreemd. Want hoe naar het ook is om in de steek gelaten te worden door een vrouw, je gitaar laat je nooit in de steek.

Nu de eerste zomerse temperaturen gemeten zijn, is het nieuwe album van het Canadese Junior Boys zeer welkom. Wat een plaat. De basis van de tracks is nog steeds elektronische muziek, maar nog meer dan op de eerste twee albums lijken de liedjes centraal te staan en eens temeer wordt duidelijk wat een fantastische muzikanten deze twee zijn. Ook worden de met funk doordrenkte synths nog meer op de voorgrond geplaatst. Als Prince een nieuwe plaat uit gaat brengen, dan zou die maar zo eens zo kunnen klinken. De eerste single Hazel kan zelfs omschreven worden als de Sign O The Times van nu. Junior Boys dompelen je in diepe, subtiele en warme sounds, deephouse beats, lichte percussie, met veel melodie en mooie zanglijnen, aangevuld met disco, soul, zompige funk en experimentele elektronica, met een zweem van romantiek. Deze boys weten hoe het moet.

Grandaddy, de unieke band die vanaf het eind van de jaren negentig americana met pop, rock en elektronica vermengde tot een onweerstaanbaar geheel, bestaat niet meer. Doodzonde natuurlijk, maar gelukkig is daar nu het soloalbum van boegbeeld Jason Lytle. En er is gelijk goed nieuws: zijn Yours Truly, The Commuter ligt duidelijk in het verlengde van Grandaddy, al is het tempo iets teug geschroefd. Maar daardoor sluit Lytle opeens aan bij Eels en zelfs Wilco, en doet dankzij de elektronica op sommige momenten zelfs denken aan het beste van ELO, maar dan lo-fi en zonder bombast. Dit is kortom een droomdebuut dat uit louter ijzersterke nummers bestaat en dat ongetwijfeld hoog gaat eindigen in de jaarlijstjes. Want hoewel het album op het eerste gehoor vooral lekker, maar niet wereldschokkend, klinkt, verlang je toch meteen naar een nieuwe luisterbeurt, waardoor in no time pareltjes als Brand New Sun en I Am Lost onder de huid kruipen. Grandaddy is dood, leve Jason Lytle!

Dat niet alle toonaangevende Britse gitaarbandjes afkomstig zijn uit Londen, Liverpool of Leeds, bewijzen The Maccabees. Deze vijfkoppige formatie uit badplaats Brighton brak in 2007 door met debuut Colour It In. Een plaat vol doortastende punkrock, gedragen door het nerveuze, echoënde stemgeluid (inclusief fijn accent) van zanger Orlando Weeks. Dat horen we nu terug op Wall Of Arms, het altijd lastige tweede album dat werd geproduceerd door Markus Dravs (oa bekend van Coldplay, Björk en Arcade Fire). Verschil zit ‘m in de teksten, deze zijn ietwat donkerder en somberder van toon, zoals goed te horen is in No Kind Words. Wat niet wil zeggen dat de melancholieke, soms humoristische observaties voortaan achterwege blijven. Can You Give It is daar een mooi voorbeeld van, een track waarvan de drumpartij en het aanstekelijke refrein direct doen denken aan Adam & The Ants’ Stand And Deliver.

Net als goede wijn wordt Madness met de jaren steeds beter. Na hun tegenvallende vorige plaat, die was gevuld met covers van ska-klassiekers, komen de heren ijzersterk terug met een conceptplaat over Londen, de stad waar ze zijn opgegroeid en waar ze nog steeds wonen. Toen de band eind jaren ‘70 debuteerde was hun muziek doordrenkt van ska, maar sindsdien is het ska-gehalte geleidelijk teruggelopen. Het werd steeds meer tot een integraal onderdeel van een totaalgeluid, waarmee de band een geheel eigen sound ontwikkelde. Steeds duidelijker stond de band in de Britse Music Hall-traditie, waarin met een knipoog de Britse samenleving op de korrel werd genomen. Op The Liberty Of Norton Folgate komt de band ook in dat opzicht thuis. Verleden jaar gaf de band een aantal optredens in een theater in London, waar de hele plaat werd uitgevoerd. Van deze concerten heeft cineast Julian Temple een film gemaakt, die de soundtrack vormt van deze plaat. Voor dit album is de originele bezetting weer verenigd met het producersduo Langer-Winstanley. En dat een echt groepsalbum is blijkt wel dat iedereen ook aan dit album heeft meegeschreven. Het album begint met een prachtig instrumentale ouverture om daarna los te barsten in de lofzang op hun Londen. En daarna het aangrijpende Sugar & Spice, dat verhaalt over hun jeugd. Andere prijsnummers zijn het ska-getinte Forever Young, het ontroerende MK II met een prachtig piano-intro en On The Town met een vocale bijdrage van Rhoda Dakar. Maar de uiteindelijke hoofdrol is toch echt weggelegd voor het titelnummer, dat de plaat afsluit: Norton Folgate. Madness voert ons in dit 10 minuten durend sleutelnummer door het Londen van vroeger en daar komen we allerlei kleurijke figuren tegen, zoals Old Jack Norris en de Limehouse Golem. Zonder twijfel is deze nieuwe plaat een nieuw hoogtepunt in het toch al indrukwekkende oeuvre van Madness, dat in de Engelse bladen terecht wordt vergeleken met Sgt. Pepper. Madness toont wederom dat zij veel meer in hun mars hebben als grappige liedjes over baggy trousers. (Er is ook speciale versie van de plaat in omloop, waarop de liedjes van dit album met zeven extra nummers zijn verdeeld over twee schijven.)

‘You know so little about me,’ fluistert acteur Christian Bale in The Machinist. De zin uit deze film is eveneens het treffende intro van het nieuwe album van de Manic Street Preachers. En dan barst Peeled Apples (meteen één van de onbetwiste hoogtepunten van het album) los. Tjonge, wat hakt dat er in. Wat een waanzinnige rocksong, wat een riffs, wat een heerlijk breed gitaargeluid. Zanger James Dean Bradfield bezorgt vanaf seconde één van het refrein al voor een kippenvelmoment. En er zullen er velen volgen. Belangrijk ingrediënt daarvoor: alle teksten voor dit negende album zijn geschreven door Richard James Edwards, het bandlid van het eerste uur dat sinds februari 1995 nergens meer gezien is. Edwards is in november 2008 door z’n nabestaanden officieel dood verklaard. Die teksten snijden daardoor recht door je ziel. Bassist Nicky Wire zingt ergens: ‘Goodnight, sleep tight.’ Oorspronkelijk bedoeld als liefdesliedje, maar nu overheerst toch ineens een bijsmaak. Elders schreeuwt Bradfield uit: ‘Empy arms and an aching heart!’ Dan weer zingt hij prachtig melodieus: ‘It’s the facts of life sunshine.’ En steevast kan je niet anders dan denken: ach, die Edwards. Wat jammer dat we zo weinig van zijn laatste tijd hier op aarde weten. Dit prachtalbum van The Manics brengt ons echter iets dichter bij hem.

Een nieuw album van Andre Manuel is bij ons thuis altijd reden voor vreugde. Andre Manuel staat met zijn ene been in de cabaretwereld en met zijn andere in de muziekwereld. Vroeger mixte hij dit nog wel eens maar zijn cabaretprogramma’s bevatten tegenwoordig geen liedjes meer. Deze bewaart hij voor De Ketterse Fanfare. Na Fratsen, Krang en soloalbum’s is De Ketterse Fanfare instrumentaal gezien ongetwijfeld zijn beste band. Het album Tjuup is na de recycle-cd Op Verzoek Van De Goden het tweede album. Tjuup was een dorpsgenoot van Andre en was medewerker van het legendarische Pand Van Janna. Tjuup leerde Andre met echte muziek kennismaken en is de bedenker van de zin ‘Een Goeie Tukker Is Geen Motherfucker.’ Deze tekst gaf hij Andre op een zelfgemaakt tegeltje. Tjuup is inmiddels overleden maar zijn tegelspreuk is de basis van dit prachtige album. Andre zegt zelf over het album: ‘Het doet me deugd dat er werkelijk geen nummer tussen zit dat door Dries Roelvink valt te coveren.’ En daarmee heeft Andre dit album zelf al het grootst denkbare compliment gegeven. En voor de echte fans nog een tip: er gaan geruchten dat Andre Manuel samen met zijn oude band Fratsen op tweede kerstdag in Hengelo een eenmalige reünieconcert zullen geven t.b.v. de ziek geworden voormalig road-manager. Ook weer reden voor feest, feest, feest!

Componeerde Scott Matthews de songs van zijn debuut op gitaar, sinds hij door een ongeluk zijn linker middelvinger mist doet hij dat op de ukelele. Daar is op Matthew’s tweede cd weinig van te merken. Naast zijn intense, bijna sacrale zang, wordt dit album namelijk gedomineerd door piano, koper- en houtblazers en barokke strijkers. Scott Matthew oogt nogal zonderling en verder is verwarrend dat Matthew afkomstig is uit Australië, al twaalf jaar woonachtig is in New York en dat zijn albums verschijnen op een Duits label, maar o, wat een hartverscheurend mooie liedjes bevolken deze plaat. Scott Matthew is niets anders dan de verpersoonlijking van de 19e-eeuwse romanticus, overlopend van verlangen en verdriet. Aan pathos geen gebrek op dit There Is An Ocean..., al staat dit geheel in dienst van schoonheid en verstilling.

Als we de titel mogen geloven, moet het nieuwe derde album van post-punkband Maximo Park ons hart sneller doen kloppen. En het moet gezegd: ze hebben hun best gedaan er iets bijzonders van te maken. Maximo Park heeft het van lokaal kroegbandje weten te schoppen tot wereldwijde vuller van de grotere muziektempels. Pas in 2005 begint de band naam te maken met het debuutalbum A Certain Trigger en de sterke opvolger Our Earthly Pleasures, die respectievelijk de hitsingles Apply Some Pressure en Our Velocity voortbrachten. De volwassen vormgeving en presentatie van dit derde album onderstrepen deze groei. Niet alleen is er een album vol nieuwe nummers afgeleverd, ook een speciale deluxe edition met een live-dvd, twee fotoboekjes en songtekstenboekje is te verkrijgen. Voorafgaand aan Quicken The Heart is de single The Kids Are Sick Again uitgebracht, die een goed beeld geeft van de rest van het album: een hoog meeblèrgehalte, catchy, melodieus en intelligent. Nummers als Wraithlike, A Cloud Of Mystery en In Another World zijn hier een goed voorbeeld van. Let’s Get Clinical en The Penultimate Clinch brengen wat rust. Het lijkt er alleen wel op dat Maximo Park nog niet aan toe is aan experimenteren met hun sound. Als ze dit aan zouden durven op hun volgende album kan de band zich nog verder ontwikkelen.

Hoewel aanbevolen door Nirvana, Stone Temple Pilots en Dinosaur Jr, is het grote publiek voor het karakteristieke brouwsel van punk, country, weirdness en psychedelica van Meat Puppets nog altijd niet gevallen. Het bandje van de gebroeders Curt en Cris Kirkwood heeft dat ook op Sewn Together wederom niet in zijn vizier. Al moet worden gezegd dat de gepolijste productie en de vele aandacht die is geschonken aan de zang anders zouden kunnen doen vermoeden. Toch zijn het juist de trouwe fans die hiervan profiteren. Zelfs die begonnen namelijk steeds meer het gevoel te krijgen dat hun idolen hun ideeën voor de verandering eens moesten laten uitkristalliseren alvorens ze op tape te slingeren. De typerende rommelige aanpak mag dan al dik twintig jaar de kracht en de charme van Meat Puppets zijn, er zat nog maar weinig progressie in hun muziek. Zo bezien, doorbreekt de groep met Sewn Together krachtig en overtuigend de impasse. En het resultaat daarvan is opzienbarend. Meat Puppets blinken op dit album uit in heerlijk deinende walsjes (Go To Your Head), ijzersterke teksten (Clone), karakteristieke schuurpapiergitaren, melancholieke mandolines en gelukkig nog steeds een hoop gekte.

My Latest Novel is een Schotse band die met hun debuut Wolves hier niet echt hoge ogen wist te gooien. Onterecht, want het bleek een regelrechte groeiplaat met veel mooie composities die hun geheimen uiterst gedoseerd leken af te geven. Om goed te luisteren moest je je echt overgeven aan de ritmes op de plaat en aan het infuus. Dat wordt met opvolger Deaths & Entrances niet anders. De band is zijn eigenwijze zelf gebleven en heeft zijn herkenbare geluid verder uitgekristalliseerd. Dat betekent concreet dat waar de composities op Wolves verschillend van opbouw waren, Deaths & Entrances eenduidiger is. De iets wollige, donkere onderlagen krijgen veelal een heldere omlijning van strijkers. De melodieën zijn duidelijk en kunnen sterke refreinen hebben. My Latest Novel volgt overwegend Britse paden en komt daarop bands als The Open of Hope of the States tegen. Daarnaast is de uitgesproken Schotse folkrocksfeer wederom aanwezig. Een belangrijk kenmerk is het diverse gebruik van samenzang, waaruit op subtiele wijze de verhalende songs ontspringen. My Latest Novel maakt muziek die niet te koop loopt met zijn kwaliteiten en speurneuzen vraagt nogmaals te luisteren. Dan blijkt ook dit tweede album een heel aantal verrassingen te bevatten.

Er zijn van die bands met een genrelabel dat helemaal niet klopt. Het Londense drietal Noisettes bijvoorbeeld. Indie rock post punk? Op hun debuut album What's The Time Mr. Wolf? uit 2007 misschien, maar nu zeker niet meer. De soul van zwarte zangeres Shingai Shoniwa en het kunstig geproduceerde geluid maken van de band eerder een mix van de Ting Tings en dames als Adele en Duffy. Op Wild Young Hearts steelt de discopop van de succesvolle single Don't Upset The Rhythm zonder twijfel de show. Maar er is meer: de Noisettes zijn een ster in het aanwenden van diverse stijlen in vernuftige nummers, zoals het sixties Phil Spector-achtige Never Forget You, het simpele maar aanstekelijke 24 Hours en het groezelige gitaarnummer Beat Of My Heart. Wild Young Hearts is misschien minder gecompliceerd dan het debuut, maar maakt van Shingai een geweldige illustratie van een rock-icoon à la Debbie Harry in wording.

Liet Conor Oberst op zijn vorige plaat de bandnaam Bright Eyes nog achterwege, blijkbaar bestaat er toch behoefte aan een collectief. Vreemd genoeg is zijn samenwerking met The Mystic Valley Band meer een bandproject dan Bright Eyes ooit geweest is, aangezien zelfs composities van anderen worden toegelaten, en Oberst ook niet per definitie de lead zang voor zijn rekening neemt. Met maar liefst drie gitaristen kent de plaat een flink steviger karakter dan Oberst’ eerdere werk, hoewel de invloeden uit country, folk en lo-fi wel degelijk hoorbaar gebleven zijn. Woest hoogtepunt is Roosevelt Room, een soort heavy metal scheld kanonnade tegen alles en iedereen die hem in de weg loopt. Deze en ook het akoestisch uitgevoerde White Shoes laten horen dat misschien iedereen zijn kans krijgt, maar het toch Oberst zelf is die boven de rest uitstijgt en zijn gevarieerde carrière opnieuw een verrassende richting opduwt.

Het debuut Laughter Through Tears dateert alweer van zo’n zes jaar terug. De cd heeft een jaar lang in onze auto-cdplayer gezeten. Overal ging hij mee naar toe. Twee jaar geleden verscheen de opvolger, maar die viel toch een beetje tegen. Waar was die mooie cocktail van stijlen gebleven? Klezmer, electronica, dance en wereldpop. Nu is er de cruciale derde en die laat eigenlijk alles weer op z’n plek vallen. Meeslepende melodietjes, broeierige sfeertjes en fraaie muzikale landschapjes. KT Tunstall en Sophie Solomon gingen op het solopad, maar Bridgette Amofah en Anna Phoebe zijn meer dan uitstekende vervangers. Gitarist Nik Ammar blijft de spil en schrijft het merendeel van de nummers, maar het is vooral het collectief dat hier zegeviert. Het schitterende openingsnummer Waiting is daarvan het beste bewijs. Een nummer met zuigkracht! Every Time is ook prima en het Hebreeuwse S’Brent sprankelend en puur. Op een vliegend tapijt gaan we met Oi Va Voi de wereld rond. We genieten volop van het uitzicht en krijgen als dank nog een leuke foto voor op de schoorsteen. Een kunststukje!

Het Franse Phoenix is zo’n band die een beetje pech heeft met haar beginnersgeluk. Eind jaren negentig waren ze de begeleidende band op Kelly Watch The Stars van Air. Hun debuutalbum United uit 2000 vol electropop-rock, funk en soul was vervolgens een groot succes. Die standaard handhaven blijkt dan lastig: twee goede albums volgden, maar het nieuwe was er een beetje af. Voor Wolfgang Amadeus Phoenix werd Philippe Zdar (Cassius), de producer van hun debuut, opnieuw aangetrokken. En dat is te horen. Phoenix klinkt weer fris en dansbaar in ruim 35 minuten vol funky baslijnen, groovy gitaren en fijne toetsen. De albumopener Lisztomania is direct een van de beste nummers: een blije meezinger die meteen in je hoofd blijft plakken. Maar ook 1901 en Fences laten de voetjes automatisch van de vloer komen. Een perfect album voor lome zomerdagen en liefhebbers van alles wat tussen Air en Tahiti 80 in zit.

Onder de kopers van dit album mogen we 5x2 kaarten verloten voor het uitverkochte concert in Trouw Amsterdam op 4 juni.

Voor meer info over deze actie klik *** HIER***

Voor de gelimiteerde versie met DVD (€ 17,99) van dit album klik je op de link.
***LIMITED CD + DVD***

De setting is huiselijk, begin jaren zeventig. Felix Meurders presenteert nog echte radio en door de ether schalt Demis Roussos. Onvergetelijke foute meezingers als My Friend The Wind, Goodbye My Love Goodbye en natuurlijk het überfoute Schönes Mädchen Aus Arcadia. Dat waren nog eens tijden! Ouderen onder ons herinneren zich allicht nog zijn fijne bandje Aphrodite’s Child (Rain And Tears). En toen was het stil. Driehonderd jaar later is Demis terug en verdomd: niet slecht. Nog steeds dat prachtige hese stemgeluid, dat maar niet aan slijtage onderhevig lijkt. Beetje brave composities dat wel, maar who cares, want Demis is Forever And Ever!

O, wat een schoonheid. Betoverend en sprookjesachtig, leunend op avantgarde-pop, symfonische rock en orkestraal aangeklede singer-songwritersliedjes, is dit Wooden Arms, de derde cd van Patrick Watson, van een onweerstaanbare pracht. Hoe zat het ook weer: met zijn tweede cd Close To Paradise uit 2006 brak Watson in Europa door, helemaal toen de Canadees een Europees platencontract in de wacht sleepte. Het gevolg: verpletterende optredens in den lande van deze charismatische zanger en zijn fabuleuze begeleidingsband. Ook nu zetten zij op Wooden Arms een spannend en avontuurlijk geluidsdecor neer waarin fascinerende percussie (Beijing), barokke strijkers (Hommage) en schitterende walsjes in intense Jeff Buckley-stijl (Traveling Salesman, Where The Wild Things Are) elkaar perfect in evenwicht houden en tezamen meer dan de som der delen vormen. Mooie rollende Hammonds, stekelige gitaarmotiefjes en Watsons warme vibrato tillen de geweldige liedjes naar een nog hoger plan. Beeldend en filmisch is Wooden Arms de meesterlijke soundtrack, het perfecte vehikel voor Patrick Watsons grootse talent.

Met I Am Trying To Break Your Heart wist Wilco een van de indrukwekkendste films over een band in moeilijkheden te maken. De nieuwe film die de groep tijdens de Amerikaanse loot van de Sky Blue Sky tour volgt, is van een heel andere impact doch haast even fraai. Wilco is al een aantal jaren constant in de bezetting en heeft in drummer Glenn Kotche en meestergitarist Nels Cline de ideale vertolkers gevonden voor de songs van Jeff Tweedy. Gekozen is voor vijf redelijk intieme zalen waarin de band een bloemlezing uit haar albums geeft. Jeff Tweedy, in Oklahoma gestoken in een prachtig Nudie-suit, leidt de band die soms wordt aangevuld met een blazerssectie, de Total Pro’s. Tussen de nummers door zijn sfeerbeelden gemonteerd en hoor je commentaren van de diverse leden. Fraai is hoe Tweedy zijn medebandlid John Stirratt typeert, de bassist is volgens hem het enige onvervangbare bandlid. Aan het einde heeft Tweedy nog een ontroerende ontmoeting met zijn vader die zichtbaar trots is op zijn zoon. Let nog even op het moment waarin Tweedy het zichtbaar ongemakkelijk heeft is als hij een beha toegeworpen krijgt…

Geheel in de lijn van het gelijknamige debuutalbum, presteert Wooden Shjips haar tweede album Dos. Het gekke is dat alle nummers van Dos inwisselbaar zijn met de nummers van het eerste album en dat de Shjips er nog mee wegkomen ook! Daar waar elke andere band met zo’n opstelling neergesabeld zou worden, maakt het in dit geval eigenlijk niet eens zo veel uit, want Wooden Shjips is eigenlijk één lange song; één lange fuzznoot. Patroontje neerleggen, psychedelische zanglijntje eroverheen en gaan met die gitaarsolo’s. Psychedelisch, minimaal, maar uiterst prettige krautrock én met verve neergezet. Laat Tres maar komen, dan kan ik ongetwijfeld deze recensie integraal herplaatsen.

Yusuf is Yusuf Islam, die in de jaren ’70 nog gewoon Cat Stevens heette, en megahits scoorde als Morning Has Broken en Father and Son. Eind jaren ’70 bekeerde Stevens zich tot de islam, en kwam er een abrupt einde aan zijn muzikale loopbaan. Yusuf is nog altijd moslim, maar kwam na jaren tot de conclusie dat het een het ander niet uitsluit. Hij hervond zijn oude liefde, en pakte de draad op waar hij hem had laten liggen. Hij was altijd al een singer-songwriter die in zijn liedjes verslag deed van zijn spirituele zoektochten. Op dit nieuwe album, de opvolger van het uit 2006 daterende An Other Cup, is dat niet anders. Zo doet de titelsong verslag van Yusuf’s eigen verhaal, dat van de troubadour die verlichting zoekt. En in To Be What You Must zoekt hij de essentie op die weg: "To be what you must, you must give up what you are". Dat hij dat doet middels liedjes die regelmatig het niveau van zijn oude werk evenaren, bewijst maar weer eens dat kwaliteit zich niet verloochent.

Enige tijd geleden verscheen al de losse dvd en de losse cd-versie van dit gebeuren. Nu is het geheel bij elkaar gestopt, waarschijnlijk om weer nieuwe mensen over de streep te trekken. Nou dat is dus mooi voordelig! Over de inhoud kunnen we kort zijn, daar is niets aan veranderd. Fantastisch concert, fantastische sfeer, fantastische band en nu dus ook fantastisch waar voor je geld.

Barclay James Harvest - Live
Barclay James Harvest - Live Tapes
Wooly Wolstenholme & Maestoso - Uneasy Listening
Barclay James Harvest werd in Amerika en vooral in Duitsland altijd meer op waarde geschat dan in thuisland Engeland. Ze kregen daar zelfs het etiket Poor Man's Moody Blues opgeplakt. Later zouden ze die bijnaam met gepaste zelfspot promoveren tot songtitel. Hun twee klassieke live albums uit de jaren zeventig zijn nu opnieuw uitgebracht door Esoteric Records. Live uit 1974 is een mooie samenvatting van hun eerste vier albums, waarin ze als prog band beschouwd werden, niet in de laatste plaats door de kenmerkende mellotron van Wooly Wolstenholme. Daarna volgde een serie platen waarin de composities eenvoudiger van opzet en de instrumentatie minder weelderig werden, overigens met groeiend commercieel succes. Die transitieperiode werd afgesloten met Live Tapes uit 1978, waaraan drie bonus tracks toegevoegd zijn. Spoedig daarna stapte Wolstenholme uit de band en vormde Maestoso, dat in 1980 één album uitbracht en daarna een zachte dood leek te sterven. In dit decennium herrees Maestoso echter uit de as en bracht diverse CDs uit. Op Uneasy Listening is het beste werk uit beide periodes gebundeld, gekoppeld aan wat exclusief solomateriaal van Wolstenholme.

Er zijn al vele films gemaakt over Herman Brood waarin vooral wordt ingegaan op diens rock ’n roll imago. Maar Brood was natuurlijk in eerste instantie muzikant en deze film tracht een beeld te schetsen hoe hij zich van onbeduidend pianist wist op te werken tot Neerlands grootste popidool op zijn 31ste. Regisseur Peter Scholten en zijn team hebben een enorm archief verzameld en tot een film gemonteerd met unieke beelden van Brood en zijn omgeving. Natuurlijk is er veel aandacht voor de periode met Cuby + Blizzards, maar het is vooral de periode daarna die in veel films onderbelicht bleef. En daar vult A Star Like Me een gat in de geschiedenis: de reünie met Cuby, de ontmoeting met Coach, de flirt met Vitesse en de opzet naar het eerste album Street komen uitgebreid aan bod. Scholten is daarmee geslaagd in zijn opzet en heeft zo een mooi eerbetoon aan Brood gemaakt.

Jammer genoeg moest Sugar Pie DeSanto in haar hoogtijdagen – we spreken hier over de jaren zestig – in de schaduw opereren van de succesvolle Etta James. Deze zangeressen, beiden verbonden aan Chess Records, beschikten over een grote stem en excelleerden in hyperenergieke R&B-vertolkingen. Go Go Power is niet de eerste compilatie met Chess-opnamen van Sugar Pie, maar is wel de definitieve. Al haar singles voor Chess Records en zijn sublabels zijn hier verenigd, waaronder een drietal duetten met Etta James. Ook is een niet eerder uitgegeven bonustrack in de verzameling opgenomen. Een mooie kans om alsnog kennis te maken met het werk van een zangeres die in rauwe passie en kracht onovertroffen is.

Op dit door Joe Boyd geproduceerde debuutalbum uit 1969 presenteren Ivan Powle, Tim Goulding en Tim Booth (samen met Linus en Jay Myrdal) zich als een Ierse tegenhanger van de Incredible String Band. De band ontstond in de alternatieve scène in Dublin – waar ook Phil Lynott en Gary Moore deel van uitmaakte – en traden in eerste instantie op in het voorprogramma van Skid Row (met Gary Moore en mogelijk Lynott). Op aanraden van Robin Williamson van de Incredible String Band vloog Joe Boyd naar Ierland en raakte onder indruk van de groep. Via hem tekende band bij het “grote” Island en zo werd de groep labelgenoot van Fairport Convention, Nick Drake en Sandy Denny. Kip Of The Serenes groeide uit tot een klassieker in de Britse folk, die het vooral in de kringen van de hippies erg goed deed. Op Hux Records is zojuist een prachtige reissue verschenen met naast een geremasterde versie van het originele album ook nog vier bonustracks, waaronder een alternatieve versie van het openingsnummer Strangely Strange But Oddly Normal. (Dit nummer leent ook zijn naam aan een fraaie driedelige cd met een overzicht van de folkplaten op Island.)

1977 is op het eerste oog misschien geen cruciaal jaar voor het legendarische gezelschap uit San Francisco. Daarom lijkt een 3cd-livealbum uit die tijd ook niet direct een 'must have'. Toch is dat een misrekening. Sowieso zijn de talloze liveplaten van Grateful Dead dikwijls vele malen interessanter dan de studioverrichtingen. Daar komt in dit geval nog eens bij dat gitarist/zanger Jerry Garcia en zijn gevolg zo'n twee jaar als band niets noemenswaardigs hadden gedaan en met een zekere frisheid, een nieuw label en een aantal nieuwe nummers op zak, bedoeld voor het later dat jaar te verschijnen album Terrapin Station, de podia in de VS weer bestegen. Een uiterst geinspireerde doorstart van de superjammers was het gevolg en dat is op deze voortreffelijke opnamen met vlammend en dikwijls betoverend gitaarspel van Garcia. Van Terrapin Station wordt vierzesde deel gespeeld, waaronder het titelstuk en het reggae-achtige Estimated Prophet. Op het programma staan verder prachtversies van Playing In The Band, Sugaree en Wharf Rat. Daar in Hartford was werkelijk niets te merken van de uitbraak van het punkvirus. In 1977 regeerden de hippies ongestoord door.

Enige tijd geleden verscheen de audioregistratie van het Isle Of Wight concert van de Moodies. Om gelijk met de deur in huis te vallen, die is uitgebreider. Er staat dus meer muziek op. Betekent dit dat deze dvd overbodig is? Nee, natuurlijk niet. De dvd begint met een reflectie van de bandleden op de geschiedenis van de band in combinatie met het concert om daarna los te barsten in het concert zelf. Van de veertien nummers is nog maar beeldmateriaal over van tien stuks. Maar wat voor een kwaliteit. Voor een geweldige mensenmassa speelt de band een prima set en het beeldmateriaal voegt echt toe aan het geluid. Het geheel wordt afgesloten door de bandleden en sluit daarmee een geweldig document af!

Met eerdere reissues van The Move wist het Salvo label al indruk te maken en dat is ze nu met de heruitgave van de eerste twee albums van Procol Harum wederom gelukt. Het eerste titelloze album van de band verschijnt in 1967 midden in de Summer Of Love en met de single A Whither Shade Of Pale is de band het stralende middelpunt. Kern van de groep is zanger/pianist Gary Brooker die met tekstschrijver Keith Reid een samenwerkingsverband aangaat. Er wordt uiteindelijk een vaste band opgericht die bij Deram tekent. Met A Whither Shade Of Pale heeft de band een enorme hit en ook opvolger Homburg is van hoge kwaliteit. Het eerste album verschijnt dan zonder beide hits en verkoopt daarom matig. Deze reissue bevat ze gelukkig wel naast een aantal door Gary Brooker verzamelde outtakes en wat afwijkende mixen. Het boekwerk is uitmuntend geschreven en van illustraties voorzien. Shine On Brightly heeft dezelfde aanpak: een fraai boekwerk en elf bonustracks. Het album geld onder fans als het beste wat de band heeft gedaan en deze heruitgave onderstreept dat. Het album laat de unieke combinatie tussen rock en klassiek dat de band zo beroemd maakte in volle glorie horen.

Het is niet alleen door zijn uitvoering van Spanish Harlem dat soulzanger Freddie Scott associaties met Ben E. King oproept. Zowel zijn sonore, licht gruizige stem als zijn stijl van vertolken doet denken aan zijn vermaarde collega. Mr Heartache is samengesteld uit de beste opnamen die Freddie Scott in het midden van de jaren zestig voor achtereenvolgens Columbia Records en Shout Records maakte. De zanger vertokt hier soul uit de grote stad, ballads en in een geval countrysoul. Solide soul van een artiest met een grote stem.

Op deze door Now Sounds samengestelde compilatie vinden we behalve werk van The Sixpentz ook werk van Fun & Games en Fun & Games Commission, groepen die voortkwamen uit The Sixpentz. Deze band uit Houston, Texas debuteerden in 1966, maar pas met hun tweede single maakten ze echt indruk: Summer Girl. Op basis van deze single dachten velen dat ze uit California kwamen. De b-kant van deze single, She Lied, is minstens zo goed. Om verwarring met andere (bijna) gelijknamige groepen te voorkomen koos de band voor een nieuwe naam: Fun & Games Commission om na een single de toevoeging Commission te laten vallen. Ondertussen werd de sound van de band steeds gelikter. Van Fun & Games is een paar jaar geleden ook een compilatie verschenen op Rev Ola.

In 1979 was punk op zijn retour en Engeland in een crisis. In Coventry - of all places - ontstond een subcultuur onder invloed van die punk gemengd met Jamaicaanse ska. Belangrijkste band van de beweging waren The Specials en zij traden in mei van dat jaar op in de Moonlight Club in West Hampstead. De eerste single Gangsters moest nog uitkomen, maar er heerste al een behoorlijke buzz rond deze bijzondere band - vooral omdat ze een multi-raciale bezetting hadden. Het optreden vindt een dag voor de verkiezingen waar Margaret Thatcher zou winnen plaats, dus in alle opzichten is het een historisch document. En de band is in absolute topvorm. De meeste tracks van het eerste album komen voorbij en het valt vooral op dat ze nog niet zo opgefokt klinken als in latere live optredens. Beter dan je ze hier hoort zijn ze niet geweest - zeker niet in de huidige gemankeerde (want Dammers-loze) reünie.

Deze dubbelcd betekent een nieuw hoogtepunt in de rijke catalogus van Amerikaanse Sundazed, dat al zoveel pareltjes uit de jaren ’60 heeft heruitgebracht (ook op vinyl). Centraal staan twee labels uit Chicago, die in de periode 1966-1967 een belangrijke rol speelden in de garagescène in de Windy City en de naaste omgeving: U.S.A. en Destination. Vele bands uit de stad en omstreken – maar ook de omliggende staten - vonden een gewillig oor bij labelbaas Jim Golden, hetgeen resulteerde in een groot aantal onvergetelijke opnamen. Slechts The Buckinghams en The Cryan’ Shames hadden buiten Illinois succes, de meeste groepen werden alleen in de eigen staat gehoord. In totaal komen twee-en-twintig groepen voorbij met in totaal acht-en-dertig liedjes. Met zoveel hoogtepunten dat het niet te doen is om ze allemaal op te noemen. Een uitzondering wil ik maken voor vier groepen (die opmerkelijk genoeg allemaal van buiten Illinois komen). De eerste eervolle vermelding hoort toe aan de uit Saginaw, Michigan afkomstige band The Cherry Slush, wiens I Cannot Stop You zeer veel indruk maakt. Bijna net zo mooi is het moody I’ll Never Let You Go van The Jokers uit Valpairiso, Indiana. De uit Minnesota afkomstige Messenger overtuigen met de b-kant van hun “hit” The Midnight Hour: Hard Hard Yeah. Op Destination verzorgen The Ricochettes – ook wel The Millwaukee Beatles genoemd – het prachtige I Don’t Want You – helaas ontbreken andere nummers van deze band. Om dan toch nog een groep uit Illinois te noemen: Lord & The Flies, die overtuigen met Echoes. Zoals altijd is ook deze uitgave van Sundazed weer prima uitgevoerd: in de uitvoerige liner notes worden alle bands geïntroduceerd en van bijna alle bands zijn foto’s gevonden. De prachtig uitgevoerde vinyl-uitgave verdient een extra vermelding.

Deze dubbelcd betekent een nieuw hoogtepunt in de rijke catalogus van Amerikaanse Sundazed, dat al zoveel pareltjes uit de jaren ’60 heeft heruitgebracht (ook op vinyl). Centraal staan twee labels uit Chicago, die in de periode 1966-1967 een belangrijke rol speelden in de garagescène in de Windy City en de naaste omgeving: U.S.A. en Destination. Vele bands uit de stad en omstreken – maar ook de omliggende staten - vonden een gewillig oor bij labelbaas Jim Golden, hetgeen resulteerde in een groot aantal onvergetelijke opnamen. Slechts The Buckinghams en The Cryan’ Shames hadden buiten Illinois succes, de meeste groepen werden alleen in de eigen staat gehoord. In totaal komen twee-en-twintig groepen voorbij met in totaal acht-en-dertig liedjes. Met zoveel hoogtepunten dat het niet te doen is om ze allemaal op te noemen. Een uitzondering wil ik maken voor vier groepen (die opmerkelijk genoeg allemaal van buiten Illinois komen). De eerste eervolle vermelding hoort toe aan de uit Saginaw, Michigan afkomstige band The Cherry Slush, wiens I Cannot Stop You zeer veel indruk maakt. Bijna net zo mooi is het moody I’ll Never Let You Go van The Jokers uit Valpairiso, Indiana. De uit Minnesota afkomstige Messenger overtuigen met de b-kant van hun “hit” The Midnight Hour: Hard Hard Yeah. Op Destination verzorgen The Ricochettes – ook wel The Millwaukee Beatles genoemd – het prachtige I Don’t Want You – helaas ontbreken andere nummers van deze band. Om dan toch nog een groep uit Illinois te noemen: Lord & The Flies, die overtuigen met Echoes. Zoals altijd is ook deze uitgave van Sundazed weer prima uitgevoerd: in de uitvoerige liner notes worden alle bands geïntroduceerd en van bijna alle bands zijn foto’s gevonden. De prachtig uitgevoerde vinyl-uitgave verdient een extra vermelding.

Vraag een argeloze voorbijganger wat het grootste soullabel uit de vorige eeuw is en deze zal zonder aarzeling Atlantic, Stax of Motown roepen. Dat Goldwax Records niet in één adem met deze vermaarde platenmaatschappijen wordt genoemd ligt eerder aan het relatief bescheiden aantal releases op dit label dan aan de kwaliteit ervan. Kwaliteit vóór kwantiteit, zo luidde het motto van Goldwax – een productie met een ongehoord hoog soortelijk gewicht was het resultaat. Soulminnaars mogen dan ook blij zijn dat Ace Records de complete Goldwax singles (a- en b-kantjes!) gaat uitbrengen in een reeks van drie dubbel-cd’s. Het zojuist verschenen eerste deel richt zich op de pioniersjaren van Goldwax en zijn sublabels. De eerste reeks producties laat een verscheidenheid aan stijlen horen, zoals pop, R&B, soul en in een enkel geval zelfs onversneden country & western. Hier duiken obscure namen op als Jon Kennedy, Bobby McDowell en Oboe. Maar dan maken O.V. Wright, James Carr, The Ovations en Spencer Wiggings een voor een hun entree voor het label en beginnen zich geleidelijk de contouren van een nieuwe stijl af te tekenen: deep soul. Soul van een peilloze diepte, vertolkt door zwarte broeders en zusters die met een ongehoorde passie over hun diepste zielenroerselen zingen. Luister maar eens naar de hartverscheurende uitvoering van That’s How Strong My Love Is door O.V. Wright. Of naar de al even hartstochtelijke vertolking van She’s Better Than You door James Carr. En dat was nog maar het begin. Reikhalzend kijken we uit naar het volgende deel.

Handen omhoog bij iedereen die zin heeft in een goed afgewogen Ennio Morricone verzamelaar, met zowel bekend als obscuur materiaal. Unaniem, dat dacht ik al. Ondanks dat uitgangspunt en het uitkomen op een over het algemeen prima verzamel label, Metro, is het toch even slikken. Het gaat hier namelijk niet om de originele versies maar om uitvoeringen door het City Of Prague Philharmonic Orchestra. En hoewel er technisch weinig aan te merken valt op hun uitvoeringen van stukken uit diverse Spaghetti-westerns, The Mission en het bijna vergeten meesterwerk Days Of Heaven, gaat de originele harmonica toch iets harder door de ziel en is het echte Morricone koor altijd een stuk indrukwekkender. Een gemiste kans.

Goldwax Records was bij uitstek een producent van zuidelijke soul – of zuidelijke soul in het kwadraat: deep soul. Toch neigen sommige opnamen die voor dit label werden gemaakt wel degelijk naar de zogenoemde northern soul. Laat een deep soul zanger een of twee versnellingen hoger schakelen en de blues van zich afschudden en hij kan zomaar een superieur staaltje northern soul ten beste geven. Op de zojuist verschenen compilatie Goldwax Northern Soul zijn 24 van dergelijke songs bijeengebracht. Dezelfde artiesten die ons zo vaak hebben meegesleurd in hun onmetelijke verdriet, laten ons hier dansen of – op zijn minst – goedgeluimd meeneuriën. James Carr, Wee Willie Walker, Barbara Perry, Percy Milem en andere meesters van de zuidelijke soul: allen laten zich hier horen van een andere, minder bekende kant. De uitvoering van Let’s Talk It Over door Spencer Wiggins kan model staan voor zulke noordelijke soul op zuidelijke leest geschoeid.

Als deze heruitgave aan iemand te danken is, is het wel Kurt Cobain. Niet alleen was hij fan van dit kwartet uit Schotland, tevens coverde hij met Nirvana Son Of A Gun en Molly’s Lips (beiden op Incesticide) en werd Jesus Wants Me For A Sunbeam gespeeld tijdens de beroemde unplugged-sessie. De spil van The Vaselines werd gevormd door Eugene Kelly en Frances McKee. Hij zong altijd cool en stoer, zij heerlijk zoet. Soms klonken ze als echte punkers, dan weer als lo-fi helden, maar altijd origineel, volstrekt uniek met liedjes van een ongekend hoog niveau. Pure popmuziek en nu voortreffelijk heruitgegeven door Sub Pop.

Allereerst een paar misverstanden uit de weg ruimen: The Walker Brothers zijn geen Britse groep, de leden Gary Leeds, John Maus en Scott Engel heten geen Walker en hun eerste platen zijn niet door Phil Spector geproduceerd. Toch klinken hun grootste hits Make It Easy On Yourself en The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore als de successen van The Righteous Brothers. En ging Gary Leeds later verder als Gary Walker & The Rain en bouwde Scott Engel een indrukwekkende loopbaan op als Scott Walker en presenteert hij zich daar als Britser dan Brits. In 1965 vliegen Gary, Scott en John vanuit Californië naar Engeland om daar hun geluk te vinden en als snel staan ze in de Britse hitlijsten. Het grote succes van hun singles en het daaraan gekoppelde aandacht van de pers en het publiek leidde tot spanningen binnen de groep en uiteindelijk tot het einde. (In 1975 zouden ze nog een keer bij elkaar komen voor het album No Regrets.) Op deze dubbelcd is al het werk dat in de jaren ’60 verscheen verzameld.

Reikhalzend hebben we hier naar uitgekeken en eindelijk is het een feit, het eerste deel van Archives is verschenen. Young is vanaf de zeventiger jaren fanatiek verzamelaar van alles wat met zijn carrière te maken heeft – er is later zelfs een speciaal Archives-team voor samengesteld – en beschikt over een enorm archief met beeld- en geluidsmateriaal. Dat moet nu een plek krijgen op een unieke collectie schijven op diverse formaten. Een van de hoofdredenen van al het uitstel was vooral de problemen rondom de te kiezen geluidsdrager. Young verafschuwt het geluid van de gewone cd en dat probleem is met de komst van Blue Ray eindelijk naar tevredenheid opgelost. Deze geluidsdrager heeft wel het vereiste spectrum en biedt legio technische mogelijkheden. Daarnaast was Young steeds bezig met nieuwe albums die keer op keer voorrang kregen.
Het eerste deel van Archives beslaat tien schijven waarvan de eerste (disc 00) meteen het interessantste is. Hier vind je opnames uit de vroege jaren van Young toen hij nog in Canada in bandjes zat. Met The Squires bijvoorbeeld speelde hij de kroegen plat en je hoort zijn uit duizenden herkenbare gitaarstijl meteen. Dan raakt hij onder invloed van folk en Dylan in het bijzonder en dat hoor je in de demo’s die hij maakte voor Elektra in New York. Op disc 01 staat de Buffalo Springfield in volle glorie. Gekozen is voor de monoversies die we ook al van de box kennen en er zijn twee onbekende tracks (waaronder het fantastische Sell Out) toegevoegd. De volgende schijf laat een zoekende Young horen die net uit de Springfield is gestapt en een solocarrière tracht op te zetten. Hij woont in de hippie/kunstenaarsconclave Topanga en we horen veel songs van zijn eerste titelloze album, soms in een afwijkende mix. Cruciaal is de ontmoeting met The Rockets. Als hij met deze band gaat samenspelen is het resultaat explosief en daarmee sluit disc 02 dan ook af. Drie knallende songs van het album Everybody Knows This Is Nowhere laten Young en de inmiddels tot Crazy Horse omgedoopte band in topvorm horen en hier dan ook eindelijk in een fenomenale geluidskwaliteit. De cd-versie van Everybody Knows This Is Nowhere klonk immers als een krant en dat is hier volledig hersteld.
Disc 03 is een concert vergelijkbaar met het kort geleden uitgebrachte Sugar Mountain. Young speelt in 1969 in Toronto een soortgelijke set waarbij een mooie preview van Whiskey Boot Hill opvalt. De eerder verschenen registraties uit Fillmore East en Massey Hall zijn ook in de box terug te vinden op respectievelijk disc 05 en 07. Disc 04 is het tweede deel van Topanga en laat de sterke ontwikkeling horen die Young in deze jaren doormaakt. Hij maakt zijn beste albums (After The Goldrush en Harvest) en gaat samenwerken met Crosby, Stills & Nash. Op deze schijf en disc 06 staat dan ook vooral materiaal van deze platen en vaak weer in een afwijkende mix. Drie legendarisch geworden Crazy Horse-outtakes zijn ook hier te vinden: Everybody’s Alone, Dance Dance Dance en It Might Have Been krijgen eindelijk hun officiële release. Afgesloten wordt met een paar sterke CSN & Y live-versies van Tell Me Why en Only Love Can Break Your Heart.
Disc 08 staat volledig in het teken van Harvest. Young is de superster geworden die hij eigenlijk niet wil zijn – dat zal zijn weerslag hebben op het vervolg van zijn carrière – en is zijn maatjes uit CS & N voorbijgestreefd. Hij heeft een Ranch gekocht die Broken Arrow wordt gedoopt en bouwt er zijn eigen studio. Het album staat er in diverse afwijkende versies op en klinkt als nooit tevoren. Ook nu valt op hoe goed de band is die Young verzameld heeft – The Stray Gators zullen dan ook later nog vaak zijn begeleidingsband vormen.
Naast muziek heeft Young een grote interesse gekregen voor films en het eerste resultaat van zijn regiekwaliteiten krijg je te zien in Journey Through The Past. De film uit 1973 is destijds volledig geflopt en ziet er ook nu hopeloos gedateerd uit. Geen wonder dat Young’s regiepseudoniem Bernard Shakey werd. Toch toont de film vooral in het begin mooie beelden die lang niet te zien waren: Buffalo Springfield, Crosby, Stills, Nash & Young en scènes van de opnames van Harvest maken de film de moeite van het bekijken waard.
Wie een DVD of Blue Ray editie heeft gekocht kan zich vervolgens vermaken op een enorme hoeveelheid extra;s. In de vele menu’s kun je een schat aan memorabilia vinden en wie goed zoekt komt de nodige muziek tegen die vaak van beeld vergezeld gaat. Echte juweeltjes zitten verborgen in de Timeline, daarin o.a. prachtige concertopnames van CSNY en een solo caféoptreden uit 1970. Er is een werkelijk prachtig uitgevoerd en rijk geillustreerd boek toegevoegd waarin je alles terug kunt vinden en er is een kistje met daarin Sugar Mountain en een toegangscode om alles op mp3 te kunnen downloaden. Beziitters van de Blue Ray hebben het voordeel dat ze kunnen luisteren terwijl ze navigeren en ze hebben de mogelijkheid tot het downloaden van extra tracks - zo beloofd de box. Deze Archives moest volgens Young de nieuwe standaard worden en dat lijkt te zijn gelukt. Het is een overdadig en overweldigend overzicht geworden van nog maar het eerste deel van een imposante carrière, samengevat in een enorme doos. Het vervolg is iets waar we de komende jaren weer naar uit kunnen zien.

Er zijn genoeg voorbeelden van Amerikaanse (blues)artiesten die hun heil elders zoeken. Zo woont Big Daddy Wilson al enige tijd in Duitsland, waar hij ook dit album opnam. Dit deed hij voor het alom gewaardeerde Ruf label en Love Is The Sky werd een tedere en soulvolle cd, zoals Eric Bibb ook zo goed kan. Sterker nog, Bibb schiet Big Daddy op twee nummers zelfs te hulp, waarbij hij meteen een stempel drukt op het zwoele Country Boy en het gemoedelijke Walk A Mile In My Shoes. Wilsons begeleidingsband gaat evengoed op subtiele wijze te werk, iets wat je ze bijvoorbeeld op Jazzy Rose wel kan toedichten.

Niet te stoppen, de Bintangs. Sinds 1961 het Rhythm ’n Blues geweten van Nederland, en dan vooral die van het rauwste soort. En hoewel alleen Frank Kraaijeveld nog als origineel lid is te bestempelen, is er geen sprake van tweederangs vervanging. De van Bad To The Bone bekende gebroeders Ibelings en Dagomar Jansen, de zoon van de eerste Bintangs drummer, weten de fakkel goed brandende te houden. Op Fire And Iron zijn het dan ook als vanouds de gitaren die de boventoon voeren, uiteraard in de vorm van pakkende riffs, zonder notenverslindende solo’s. Het uitstekend getitelde The Riff is hier het hoogtepunt. Gas terug genomen wordt er slechts in Secrets And Lies en afsluiter Outskirts Of Town, voor de rest dendert de Bintangs trein onvermoeid voort. Vernieuwende muziek voorzien van literair diepgravende teksten? Een deur verder, alstublieft. Rauwe vocalen, knallende gitaren uit het tijdloze rock ’n roll hart? Het juiste adres!

Als eenmans-band is het vaak lastig, om je in muzikaal opzicht te blijven ontwikkelen. Het derde album van Scott H. Biram gaat in ieder geval dit gevecht aan. De man uit Austin neemt om te beginnen, naast voet-stampende rockers, de ruimte voor kalme 'beschouwende' liedjes als Still Drunk Still Crazy Still Blue, Draggin' Down The Line of country-bluesnummers zoals Ain't It A Shame. Tijdens dit liedje maakt hij slechts gebruik van zijn mondharmonica en footstomp. Enkel sporadisch laat hij zijn eigen productie inkleuren door een Fender Rhodes of Drums. Zelf speelt hij behalve gitaar en harmonica ook hammond orgel. Met afwisselend werk, als bijvoorbeeld het rock & rollende I Feel So Good of de delta-blues van Hard Time en The Wishing Well, weet Scott H. Biram voldoende nuance aan te brengen.

Stanley ‘Buckwheat’ Dural jr. leidt Buckwheat Zydeco al 30 jaar en hij trekt een steeds breder publiek. Hij durft zydeco met rock te mengen, zoals uit een cover van Captain Beefheart blijkt. Zydeco is immers altijd een hybride muziekvorm geweest dus Buckwheat staat volkomen in zijn recht. Bovendien swingt het als een tierelier en is een enkele track, zoals When The Levee Breaks (van Memphis Minnie maar bekender van Led Zep) hartstikke relevant voor zuid-Louisiana. De productie Steve Berlin (Los Lobos) is warm en de gastbijdragen van o.a. Sonny Landreth mogen er zijn. Dit is de eerste zomerplaat met allure.

Tijdens de laatste editie van het Blue Highways Festival vormde het optreden van Marybeth D’Amico een aangename verrassing. Toegerust met enkel een gitaar vertolkte zij liedjes van haar onlangs verschenen debuutalbum Heaven, Hell, Sin & Redemption. Door de smaakvolle begeleiding van topmuzikanten als Lloyd Maines (pedal steel, dobro) en Richard Bowden (viool) komen deze liedjes op de plaat nog meer tot leven. Marybeth zingt met een klaaglijke ondertoon over mensen die ontsporen in het leven. In het ene geval gaat het om een ter dood veroordeelde, in een ander om een predikant die verstrikt is geraakt in een sexschandaal. Deze duistere verhalen staan in een bedrieglijk contrast met de lichtvoetige melodieën waarop de liedjes steunen. Een veelbelovend debuut!

Voor fijne Americana met wat bluesy en soulvolle accenten ben je bij Brigitte DeMeyer aan net juiste adres. Songs als Shepherd, Sweet Lady Rosa en Without You zijn pure Americana, met volop ruimte voor de fiddle, mandoline en steelgitaar. DeMeyer kan daarbij beschikken over fantastische muzikanten zoals Al Perkins en Buddy Miller, dus dat zit wel goed. En DeMeyer’s licht bluesy stem is een feest voor het oor. In de bluesstomp Wicked to Win mogen DeMeyer’s vocalen en de slide van Buddy Miller even lekker los gaan. Het handjevol ballds, waarvan Bird de sterkste is, maakt deze fijn gevarieerde plaat af.

Rick Derringer hoort inmiddels, na een veertig jaar (!) lange loopbaan, bij de categorie ‘de boer hij ploegde voort’ muzikanten. Na al in 1965 een hit te hebben gehad met Hang On Sloopy en daarna een gewaardeerde sideman te zijn geweest voor zowel Johnny als Edgar Winter, wierp hij zich net als Gary Moore in de jaren negentig op de blues om zijn kwakkelende carrière nieuw leven in te blazen. Helaas voor Rick had hij daarmee minder succes dan vriend Gary wegens de wisselende kwaliteit van zijn bluesplaten. Ook Knighted By The Blues lijdt aan dit euvel. Na de tenenkrommende opener The Mess Around revancheert Derringer zich met het gloedvolle Sometimes, gevolgd door het niemendalletje Give Me Some Money, waarna de dreigende Hendrix cover If 6 Was 9 volgt. Zo gaat dat de hele cd door, prima tracks afgewisseld door doorspoelnummers, waardoor ik de bluesliefhebber aanraadt voor aanschaf Knighted By The Blues eerst’s rustig te gaan beluisteren in de winkel.

Dat Steve Earle een innige band had met de grootmeester onder de songschrijvers Townes Van Zandt, mag bekend zijn. Een album van Earle opgemaakt uit louter liedjes van Townes, komt dan ook eigenlijk als een natuurlijk gevolg. Met deze oprechte aanpak, waarbij hij de hulp inriep van rasmusici als Tim O'Brien, Darrell Scott en Tom Morello van Rage Against The Machine, wist hij het authentiek te houden. Uiteraard ontbreekt vrouw Allison Moorer niet en doet, iets verrassender, ook zoon Justin Townes mee aan deze cd. Al vanaf het mooie sobere Pancho and Lefty en de vrijelijk klinkende bluegrass tijdens White Freightliner Blues, lijkt hij alles in de juiste vorm te gieten. De herkenbare klanken van Earle wisselen zich af met het meer oorspronkelijke Townes-geluid. Toch experimenteert hij ook met bijvoorbeeld drumloops en bijgeluiden op Lungs, om erna evenwel met pure eenvoud en totale schoonheid uit te pakken tijdens No Place To Fall. Tussen het gekozen repertoire horen we ook Loretta, Delta Momma Blues, Mr. Mudd and Mr. Gold en het sierlijk uitgevoerde sluitstuk To Live Is To Fly. Met Townes kon Steve Earle de plank gewoonweg geen misstap begaan.

De blues krijgt het de komende tijd weer moeilijk want de zomer is natuurlijk bij uitstek niet het jaargetijde waarin sombermannen en –vrouwen het te kwaad krijgen. Gelukkig is er ook nog een andere, vrolijker vorm van de blues, een vorm zoals het Belgische rootsrockin’ rhythm ’n blues gezelschap Howlin’ Bill speelt: up-tempo, vrolijk, hip shakin’, boogie woogie en de beentjes van de vloer, dat soort blues dus. Ter gelegenheid van hun tienjarig bestaan hebben Magic Frank, Little Jimmy, Walkin’ Winne en Howlin’ Bill deze gezellige cd met onbekommerd plezier opgenomen, een plezier dat uit de boxen komt druipen. En geef nou toe, hoe kun je niet van een band houden die zingt over ‘a mouse with an attitude’, nou dan, niet langer tegenstribbelen en gewoon lekker meebrullen!

In de onvolprezen serie Live In Montreux dvd en cds komt nu tot ons een concert uit 1993 van de King of Blues, the Blues Boy from Beale Street, the big man himself, B.B. King en zijn trouwe metgezel Lucille de gitaar. Geruggensteund door het uitstekende achtkoppige B.B. King Orchestra sneert, gromt, graait, hakt en soleert de grote man zich door een serie klassiekers die als het ware de geschiedenis van de blues in één avond vormen. Let The Good Times Roll, The Thrill Is Gone, Ain’t Nobody Home, Rock Me Baby, ze gaan er allemaal in als gepeperde koek in kleine fietsertjes en, dankzij het prima geluid en beeld, ook bij ons achter de beeldbuis. The Thrill Has Gone … dacht het dus niet, B.B. King rules!

Reverend Peyton's band kan bijna als eenmansband worden gezien. Het hoge tempo waarin hij de delta-blues verwerkt tot een opzwepend en overtuigend geheel, is bijna van hetzelfde kaliber als van bijvoorbeeld Scott H. Biram. Op zijn doorleefd ogende gitaar speelt hij snaren-beulende melodieën of slide-gitaar in de traditie van Son House. Peyton's vocalen zijn snerpend, maar de washboard, drums en achtergrondvocalen, laat hij over aan Jayme en Breezy, en samen houden ze het hiermee authentiek, simpel, doch doeltreffend. Voor deze nieuwe cd belandde ze niet ver van huis in een kerk in Bloomington, Indiana. The Creeks Are All Bad of Persimmon Song, zijn voorbeelden waarin hij zijn slide op hoge snelheid laat spreken. Gelukkig laat hij tevens horen dat hij tijdens John Hughes en What's Mine Is Yours, hiermee ook op ingetogen wijze kan omgaan. Behalve het fraaie artwork van Jon Langford, krijgt de luisteraar er overigens ook nog een recept bij voor een persimmon-pudding, al is de liefhebber gedoemd de vrucht zelf te kweken.

Op She Ain’t Me horen we Carrie Rodriguez voor het eerst zonder haar ontdekker en mentor Chip Taylor, met wie ze drie duoplaten opnam en die ook een grote rol speelde op haar officiële debuut Seven Angels On A Bicycle. Hij wordt echter niet gemist. Hoewel ze hier en daar wordt bijgestaan door ervaren songschrijvers als Lucinda Williams, Gary Louris en Mary Gauthier, bewijst Carrie Rodriguez definitief dat ze tot de betere singer/songwriters van de laatste jaren behoort. Een belangrijk rol is er ook voor producer Malcolm Burn die ervoor heeft gezorgd dat haar krachtige stem alle ruimte krijgt en dat de inventieve arrangementen goed uit de verf komen. Dit prachtplaatje gaan we aan het eind van het jaar terugzien in de lijstjes van de Americanaliefhebbers.

Onopvallend maar gestaag werkt Matt Schofield aan een groeiende reputatie van een van de belangrijkste bluesspelers van deze tijd. Minder uitgesproken als Walter Trout en meer gepolijst als Joe Bonamassa, klinkt hij als een mix van Robben Ford en Larry Carlton met peper in de juiste plaats gestopt. Schofield heeft sinds zijn debuut in 2004 werkelijk nog geen slechte plaat afgeleverd en Heads, Tails & Aces vormt daar geen uitzondering op. Gelijk up-tempo van start gaand in opener What I Wanna Hear snellen zijn vingers dusdanig over de gitaarhals dat menig gitaarshredder er jaloers op wordt, terwijl zijn laidback stem helemaal in contrast klinkt met die snelheid. Waar op vorige albums nog een flink e scheut jazz was te ontdekken, is het nu één en al bluesrock wat uit de boxen galmt, met zo nu en dan een hartverscheurende slowblues ertussen waar deze luisteraar subiet van in een depressie raakt, precies zoals het hoort bij dit soort muziek. Wat mij betreft heeft vriend Matt een full house gescoord met deze plaat!

De soulkikkers van Daptone weten iedereen naar een hoger plan te tillen. Amy Winehouse, Jay-Z, Mark Ronson en dan nu Naomi Shelton, koningin van de meest tijdloze aller genres, de gospel. En mijn God, wat is dit mooi. Diep geworteld in de Soul Stirrers- en Pilgrim Travelers-traditie, zijn het nota bene de eigen nummers van labelbaas en Dap-Kings bassist Boscoe Mann die de vraag en antwoord zangstijl van Shelton en haar Queens het diepst in je ziel weten te brengen. De piano van vaste begeleider Cliff Driver en het orgel van ex-Wilson Pickett begeleider Jimmy Hill roepen de sfeer op van een kleine kerk in het diepe zuiden van de Delta. De ingetogen cover van A Change Is Gonna Come is het prachtige sluitstuk. De verlossing is nabij, hij ligt vanaf nu gewoon in uw favoriete platenzaak.

Het bluesgenre kent vele revivals, maar Rough Guide geeft een vrije interpretatie van de huidige stand van zake. Al zijn de meeste artiesten op deze cd toch wat ouder, dan bijvoorbeeld de wel behoorlijk doorleefd klinkende Shemekia Copeland. The Blind Boys Of Alabama, hier vertegenwoordigt met You Got To Move, doen het de laatste jaren weer erg goed. Hun vorig jaar verschenen Down In New Orleans was een van de speerpunten in het genre. Van Irma Thomas tot Kelly Joe Phelps, is het soms een wat onsamenhangend geheel, maar duidelijk is dat met namen als Eric Bibb, Robben Ford en JJ Grey, we van hen mogen we verwachten dat de blues voorlopig nog lang niet kapot te krijgen is.

Fischerspooner stond in 2002 met debuutalbum #1 mede aan de basis van de elektroclash-revival van de daaropvolgende jaren. Het duo uit New York deed daarnaast van zich spreken via extravagante live shows, waarin hun muziek werd verweven met elementen uit film, fotografie, dans en de catwalk. In 2005 continueerde Fischerspooner deze formule met Odyssey, waarop enkele rockinvloeden vielen te bespeuren. Entertainment, ditmaal uitgebracht via het eigen FS Studios-label, is nu de langverwachte opvolger. Prima opener is The Best Revenge, waarop we Robert Aaron (die meedeed aan veel albums van David Bowie) op saxofoon horen. Daarna volgen nog negen, veelal midtempotracks met straffe synthmelodieën, zoals het relaxte Money Can’t Dance en het stuwende Supply & Demand (wat doet denken aan het vroege werk van Vince Clark). Het was even wachten, maar Warren Fisher en Casey Spooner leveren opnieuw een aangename en gevarieerde plaat af.

Felix Da Housecat waagde zich in 2003 als eerste aan de Bugged Out-reeks. Daarna was het de beurt aan Erol Alkan, Klaxons en Miss Kittin. Dubbelalbum nummer vijf komt nu voor rekening voor Hot Chip. Het eerste schijfje (Bugged Out) staat volgens het inmiddels beproefde recept vol met techno en house. Gedurende ruim zeventig minuten horen we uiteenlopende stijlen als stripped-back acid (Armando), dubstep (Prevelist) en minimal techno (Mark Henning). Hot Chip weet dit alles aanstekelijk en vakkundig met elkaar te verweven. De heren leveren zelf ook hun bijdrage met de gloednieuwe track Take It In. De tweede cd (Bugged In) stort zich op pop, soul en disco. In deze afwisselende en plezierige mix, opnieuw ruimschoots een uur, horen we onder anderen Hall & Oates, Luther Vandross, Dub Narcotic Sound System en zelfs The Andrew Sisters.

Laurent Garnier is een graag geziene dj in Technoland, al waar hij zijn sporen inmiddels ruimschoots verdiend heeft. Het is dan ook verrassend om te horen dat zijn nieuwste album afwijkt van de gebaande paden. Tales Of A Kleptomaniac is namelijk een prettig/onprettig (doorhalen wat niet wordt verlangd) allegaartje geworden. Hier en daar relaxed jazzy, zoals in het door trompet omlijste Dealing With The Man, melig housend in No Music, hiphoppend in Freeverse en noisy techno in Back To My Roots. En zo sleept het album je van het ene uiterste naar het andere uiterste, wat de luisterbaarheid niet altijd ten goede komt. Wat mij betreft had het allemaal wel een paar grammetjes minder gemogen, want Tales Of A Kleptomaniac verzuipt een beetje in sferen en input. Garnier kan zich in het vervolg beter richten op dat waar hij echt goed in is: techno!

Alleen het artwork op de cd hoes is al geweldig en geeft een idée wat je mag verwachten op het tweede album van Lindstrom en Prince Thomas. Tussen het eerste en tweede album zitten drie jaar. Maar deze Noorse heren hebben bepaald niet stilgezeten en hebben succesvolle remixprojecten op hun naam staan. Het album kens acht psychedelische neo-disconummers die geen einde kennen. Hun sound breng je een trance waar je direct van gaat trippen. Het is even schrikken als je de cd in je speler doet en 75 minuten aangeeft met maart liefst 92 tracks. Met II hebben de heren hebben zichzelf overtroffen en mag dit album niet ontbreken in je collectie.

De combinatie van vrouwelijke en mannelijke vocalen doet enigszins denken aan de hoogtij dagen van Human League. Tracks als Simple life en No Time doen wel heel erg denken aan Don’t You Want Me en Being Boiled. Zoals ze zelf al aangeven “a disco inflected Human League sounding record.” Wij zeggen: beter goed gejat dan slecht verzonnen

Het debuut van de nu in de USA wonende Nederlander Martijn Dekkers. Samen met Dave Huijsmans (2562) vormt hij de voorhoede van de Nederlands dubstep producers alhoewel zijn muziek ook de nodige oldschool techno invloeden bevat. Wat opvalt, zijn de verschillende tempo’s en sfeerbeelden die hij neer weet te zetten. Een ding is duidelijk, een indrukwekkend debuut dat zich kan meten met succesvolle album Aerial van 2562

Je ziet op dit moment veel electro in de mix met hiphop, denk maar aan Crookers of Count & Sinden . Ook electronica met hiphop zoals Flying Lotus. Prefuse doet dit al jaren en ook op dit album is dat geluid weer onmiskenbaar. Niet zo plat als Crookers maar toch een zeer geslaagde fusion van stijlen.

Na lieden als Dave Clarke, DJ Hell, Joris Voorn en Shinedoe was het wel eens tijd om de Duitse technopionier Anthony Rother een mix voor de Brusselse Fuse-club te laten verzorgen. In zijn verfijnde dj-mix komen een aantal subtiele krakers voorbij waaronder Shadowbreaker van John Starlight in de Boyz Noize-remix en With You van Ricardo Tobar. Overigens doet Rother nog regelmatig het Belgische technowalhalla aan, dus waag je eens op een zaterdag aan de Fuse in Brussel: Rue Blaesstraat 208. Open tot 07.00 uur.

Even slaat de twijfel toe als de mooie rustige akoestische nummers voortkabbelen, maar als met het nummer Somersault van I Got You On Tape voorzichtig de eerste drum te horen is en de opbouwende mix zich meer richting elektronica beweegt, wordt duidelijk dat Trentemoller hier aan het werk is. Dit zijn de favoriete tracks van Anders Trentemoller, luister maar naar de zware bassen in de Nic Endo Remix van het nummer Aly, Walk With Me van The Raveonettes en het obscure Fantomes van Khan. Een gevarieerde mix van stijlen over vier decennia waarin de meester zelf nog even laat horen dat de bas nog veel lager kan zoals in zijn Live Edit van het Vamp en er ook nog gedanst mag worden op de remix van Soft Cell's Tainted Love.

Two Fingers is een nieuw project van de Braziliaanse Ninja Tuner Amon Tobin die zich nu op het Big Dada-label op de hiphop stort. Two Fingers is een samenwerking met Doubleclick achter de knoppen en hoofdzakelijk de rapper Sway achter de microfoon. Sway is een interessante vogel gelet op zijn eerdere collaboraties met Stanton Warriors, Madness en Kaiser Chiefs. Samen levert het trio rauwe, duistere en opzwepende hiphop met drum ’n bass-invloeden die lekker uit de huiskamerboxen knalt maar het ook uitstekend zal doen in de betere club.

Even leek het erop dat Eminem geen platen meer zou maken. Hij had genoeg van het rappen. Maar dat was natuurlijk niet de echte reden, verslaving aan allerlei pillen had de grootste rapper aller tijden totaal uitgeschakeld. Nu is weer clean en heeft het protégé van Dr. Dre de draad weer opgepakt. Als concept is Relapse erg geslaagd. Om een terugval in oude (slechte) gewoonten te voorkomen, moet je dit product gedoseerd tot je nemen. Niet bijster origineel, maar wel tot in de puntjes uitgevoerd. Waar de schoen wel wat wringt, is het songmateriaal en niveau van de raps zelf. Die waren ongekend hoog tijdens Eminem´s hoogtijdagen (The Marshall Mathers lp), maar worden hier slechts mondjesmaat gehaald. Begrijp me niet verkeerd, menig rapper zou dromen van zo´n talent, maar bij Eminem ligt de lat gewoon een stuk hoger. We zijn blij dat hij terug is (en clean), maar het allemaal wat spannender gemogen.

De Zwolse vernieuwers zijn terug! Opgezwolle is niet meer; Leve de Fakkelbrigade. Rico en Sticks hebben zich het afgelopen jaar met Typhoon, James en Sanders (en vele anderen) hoorbaar vermaakt in de studio van producer A.R.T. Uit talloze sessies en schetsen is er een album ontstaan dat gerust meesterlijk genoemd mag worden. Er wordt volop geëxperimenteerd met flows, beats en songstructuren waardoor er iets geheel origineels ontstaat. De cd klinkt organisch, spontaan en fris, mede dankzij de produkties van A.R.T. die zich met Colucci Era schaart tussen de topproducers van Nederland. Te prijzen valt dat de Zwollenaren niet kiezen voor een herhalingsoefening, maar hebben gepoogd de lat weer een stukje hoger te leggen hetgeen absoluut geslaagd is. Gastbijdragen zijn er o.a. van Duvelduvel, Dries Bijlsma en Benjamin Herman die Tot Hier En Niet Verder naar grote hoogten stuwt. Kostbaar en Medicijn bevatten Drum 'n Bassinvloeden, Kosmos en met name Karavaan zijn sublieme muzikale trips. Eigenlijk is hoogtepunten noemen zinloos; dit is een nieuwe standaard binnen de Nederlandse Hiphop die zich het beste aan een stuk laat beluisteren en beetje bij beetje meer geheimen prijs geeft. Bij de Limited Edition zit overigens een extra schijf met outtakes en oude tracks. Wees er tijdig bij!

Chabuca Grande, haar naam zegt het al, is de grote dame van het Peruaanse lied. Op haar sterfbed schreef ze een brief aan Susana Baca, op dat moment nog een onbekende aankomende zangeres. Ze noteerde: ‘vergeet mij niet, zing mij’ Op het mini-album Seis Poemas brengt ze haar eerbetoon aan de moeder van het Afro-Peruaanse lied. De teksten van Federico Garcia Lorca, de Spaanse avant garde dichter, zijn daar onlosmakelijk mee verbonden. Die sentimenten en de herinneringen aan de burgeroorlog maken nog altijd veel los bij de Peruanen. Met haar prachtige beheerste stemgeluid en haar uitstekende begeleidingsgroep swingt ze als vanouds en David Byrne mag blij zijn dat ze trouw is gebleven aan zijn label Luaka Bop dat dit jaar 21 jaar wordt.

Heel in de verte aan de horizon komt ie er al aan, de zomervakantie. Om de debuut CD van Fransman Bense dan in de auto CD speler te stoppen is een erg goed idee. De heerlijke folk rock van opener Au Grand Jamais staat niet alleen garant voor een prima sfeer, maar is ook de opener van een debuut wat er wezen mag. Hoewel het over het algemeen een vrolijke boel is, staat dat niet gelijk aan oppervlakkigheid, getuige de prachtige ballads Et Si en Ma Veuve. In de bonus nog een verrassende hidden track, geheel in de stijl van Rainy Day Women Nos 12 & 35, en ook nog eens accentloos Engels gezongen. Chanson en Singer-Songwriter liefhebbers kunnen nu tegelijkertijd hun voordeel doen met deze zeer leuke zomerplaat.

Nieuwe cd van de moeder van de zigeunersoul, ook wel eens de Ella Fitzgerald van de Balkan genoemd. Haar expressieve stemgeluid laat je niet koud namelijk. Zo warm, zo beheerst en zo troostrijk. Samen met Mostar Sevdah Reunion toerde ze enkele jaren geleden met veel succes door Europa en deed iedere zaal veranderen in een rokerige kroeg. Vanaf haar twaalfde jaar zingt ze namelijk in dit soort gelegenheden. Inmiddels is ze de zestig gepasseerd en gaat eigenlijk steeds mooier zingen. Gloedvolle Balkan blues met cabaret-invloeden, flarden jazz en natuurlijk traditionele zigeunerinstrumenten. Pilem,Pilem is zo’n nummer waar dit allemaal in zit. Ej Borije is ook een heerlijk lied, diep geworteld in de Bosnische traditie. De klarinet komt erbij, de saxofoon en de gitaar in Kada Moja Mladost Prodje, de viool en overal prachtig pianospel. Deze muziek valt als een warme deken over je heen en doet zeer weinig onder voor het succesalbum The Mother Of Gypsy Soul. Aanrader!

Ze is half Portugees, half Nederlands, ze zingt fado’s en is door Radio 3FM uitgeroepen tot ‘Serious Talent’, wat dat ook moge inhouden. Daisy Correia stond reeds op haar zestiende op een groot podium op het Museumplein. Het was Koninginnedag en BLØF en Trijntje Oosterhuis waren er ook. Ze neemt les bij dezelfde zangpedagoge als Trijntje, maakt al snel een demo met eigen repertoire en ontdekt mede dankzij Fernando Lameirinhas haar eigen roots. Hij neemt haar als opvolgster van Nynke Laverman mee op de Fado Blue-tour en dit seizoen staat ze weer met hem op de planken voor de show ‘Saudade Du Futuro’. Op haar debuut Este Meu Fado is goed te horen hoezeer Daisy zich heeft ontwikkeld. Ze zingt haar fado’s voorteffelijk. Niet al te streng in de leer, maar wel rechtstreeks vanuit het hart brengt zij een handvol zelf geschreven nummers en mooie versies van het van Mariza bekende Chuva en Frederico De Brito’s Cançâo Do Mar. Luister vooral eens naar de titelsong.

Mamane Barka is uniek. Hij is namelijk de laatste biram meester. De biram is een Afrikaanse harp, in de vorm van een kleine kano. Het is een heilig instrument uit de cultuur van de Boudouma stam in Niger. Mamane, zelf lid van de Toubou stam, hoorde dit instrument jaren geleden, en werd er zo door getroffen dat hij leerling werd bij de laatste nog levende biram meester. Hij maakte zich de biram volledig eigen, en maakte het tot zijn missie, na de dood van de oude meester, om de wereld kennis te laten maken met dit bijzondere instrument. Mamane zingt op dit album traditionele Boudouma songs, maar schreef ook eigen nummers, waarmee hij op een voortreffelijke manier er in slaagt om deze fascinerende muziek te transformeren naar onze tijd.

De archieven van de Afro-soul uit Nigeria en Senegal hebben de laatste jaren voor flink wat prima verzamelaars gezorgd en daar had Mdungu een prominente plaats op kunnen hebben. Ware het niet dat ze pas in 2003 zijn opgericht en doodgewoon uit Nederland komen. De band rond altsaxofonist Thijs van Milligen weet exact waar de Afrikaanse mosterd gehaald dient te worden en middels een zeer authentiek klinkende blazerssectie, ondersteunt door een bijzonder vette ritmesectie, imponeren ze volop. Sheikh Tijan Samba, een originele Griot die ook bij Ifang Bondi zong, weet ook de vocale nummers tot hoogtepunten te maken. Opmerkelijk is de invloed vanuit andere exotische hoeken, getuige de prachtige Les Baxter-achtige gitaar solo in Slow Music. De akoestische afsluiter Paps Toure, die zo uit de Malinese woestijn lijkt te komen, onderstreept het rare gevoel dat een van de meest indrukwekkende Afrikaanse albums van dit moment uit ons eigen koude landje komt.

Zwoele Afrikaanse pop doet het de laatste tijd uitstekend. Prachtige jongens en meisjes met een gitaar en een fijne stem, maar vooral ook hele mooie liedjes. Balancé was het bewijs dat Sara Tavares op het juiste moment kwam. Twee op de vier klanten vroegen wie het was en één op de vijf liep er direct mee weg. Op het album Xinti krijgen we meer van dit lekkers voorgeschoteld. Puur maar niet ongezoet, want de studiotechniek wordt hier zeker als smaakversterker gebruikt. De rijkdom aan klanken is echter wel een lust voor het oor. Sara gebruikt haar stem als verleidingsinstrument en daar kun je weinig tegen beginnen. De veertien liedjes zijn hoofdzakelijk akoestisch met een mooi basgeluid en lichtswingende ritmes. Het openingsnummer Quando Das Um Pouco Mai raakt direct de juiste snaar, waarna het exotische Sumanai, het gesproken voorspel op het fraaie Caminhanti en nummers als Di Alma en So D’Imagina haar klasse verder onderstrepen. Wie van de Portugese taal houdt en graag melancholisch aan een roséetje nipt komt bij Sara Tavares helemaal aan zijn of haar trekken. Eenmaal in slaap gesust blijkt er na een minuutje stilte bovendien nog een bonusnummer op te staan: Mana Fe.

Deze zoon van de grote Malinese gitarist Ali Farka Touré is hard op weg om uit de schaduw van zijn legendarische vader te treden. Dat valt niet mee als je ook nog eens hetzelfde instrument bespeelt, maar Vieux doet het door een stap verder te gaan dan zijn vader. Ali leverde het overtuigende bewijs dat de ziel van de blues in West Afrika te vinden is. Vieux wil ons echter laten horen dat die Sahara roots terug te vinden zijn in alles van de jam band scene tot Jamaicaanse dub. Fondo is een overtuigende stap voorwaarts in Vieux’s carrière. Fondo bestrijkt een breed spectrum, van meeslepende Afrikaanse blues tot stevige rockers en Afrikaanse reggae. Vieux is een ongelofelijk goede gitarist, en met dit album kon hij wel eens een groter publiek aanboren dan alleen de liefhebbers van wereldmuziek. Touré stuwt de Afrikaanse rock op in de vaart der volkeren, en het knappe is dat hij daarbij de roots niet verloochent.

Een rondje Europa van het Putumayo Kids label. We gaan op schoolreisje! Niet met de auto, niet met de bus, maar per tandem! We gaan door het Vlaamse land waar we onderweg even stoppen bij een wielrennerscafé. Daar spelen Les Deménageurs een vrolijke deuntje. We steken over naar Engeland en horen op de boot Herbie Treehead een vrolijk lied zingen over verandering. Hoezo crisis? In Frankrijk woont zanger Alain Le Lait. Hij verschaft ons letterlijk en figuurlijk een heerlijke maaltijd: kroketjes, spaghetti, chocola en caramel. Portugal is ons wat te ver, maar we gaan wel naar Spanje, Griekenland en Zweden. Bij terugkomst in Nederland halen we nog eventjes alles uit de kast voor een eindspurt. De Band Krijgt Kinderen is de Hollandse bijdrage aan dit prettig gestoorde verzamelaartje voor kids die niet volwassen willen worden en andere muziekdieren.

Update van The Rough Guide To The Music Of The Gypsies uit 1999. In tien jaar is er namelijk het nodige gebeurd in de wereld van de zigeunermuziek. Deels hebben deejays de muziek voor een groter publiek toegankelijk gemaakt (Dj Shantel), maar ook de films van Tony Gatlif en Emir Kustarica hebben een belangrijke bijdrage geleverd. Fanfare Ciocarlia maakte met Queens & Kings enige tijd terug hun beste album, Mostar Sevdah Reunion is uitstekend bezig en diva Liljana Butler komt deze maand met een geheel nieuw album. Springlevend dus die gypsies, en of ze nu uit Roemenië, Spanje of Hongarije komen, overal hoor je de vrijheid. Nooit statisch of plichtmatig, altijd uit volle borst en virtuoos als ze op hun instrumenten spelen. Opnieuw een waardige staalkaart van Balkanstijlen.

Zakk Wylde houdt er vreemde gewoontes op na zo blijkt uit deze verzamelaar. Opent de plaat met redelijk southern rock gericht materiaal van het ene op het andere moment wordt de boel omgegooid om loodzwaar en knalhard uit de hoek te komen. En dan zijn we dus bij het BLS-materiaal aanbeland. Vergeleken met de vorige verzamelaar Kings Of Damnation dubbelt alleen Stillborn. Voor de gelegenheid is deze verzamelaar uitgebreid met vier akoestische stukken en juist die zijn zo fraai dat alleen die de aanschaf al rechtvaardigen. Misschien moet hij weer eens een Book Of Dreams-achtige plaat maken. Tot die tijd vermaken wij ons met deze plaat!

Het intro van opener The Venom Inside zet de luisteraar in eerste instantie op het verkeerde oor omdat het zwaar symfonisch en slepend is maar gelukkig gaat de beuk er na een paar minuten ouderwets genadeloos in. Toch geeft dat intro wel wat aan: de teringherrie op The Infection is voor Chimaira’s begrippen een tandje langzamer gezet en lijkt wat meer weloverwogen gedoseerd te worden. Dat wil niet zeggen dat zware beukers als Frozen In Time of Secrets Of The Dead de grondvesten van je huis niet zullen laten trillen, maar de Black Sabbath-invloeden hebben toch redelijk de overhand waardoor de groove aan belang heeft gewonnen. Okay, even het voorgaande vertalen in headbangerspeak: je kunt nog steeds de hersens uit je pan schudden maar onderwijl kun je het niet nalaten met je voeten het ritme mee te tappen. En de geheel instrumentale afsluiter The Heart Of It All dwingt je zelfs om, pardon gevraagd voor het vloeken in de metalkerk, te luisteren, het moet niet gekker worden. Of eigenlijk wel, dit is nou ’s een virus waar ik wel door besmet wil worden, en die komt geeneens uit Mexico!

Wat de grootste hit van The Prodigy, Firestarter, zo heftig maakte ,was niet alleen de snerende zang van Keith Flint maar vooral de ongemeen gemene gitaarlicks van Jim Davies. De laatbloeier Davies vormt met zijn mix van elektronica en gitaar niet alleen een integraal onderdeel van deze danceband uit maar is ook de centrale pilaar van de industriële hardcore band Pitchshifter, waar over het algemeen flink wat bos tot brandhout wordt verwerkt. Het mag duidelijk zijn dat Davies niet een doorsnee gitaarshredder is en dat komt op zijn instrumentele debuut Electronic Guitar ten volle naar voren. Naar eigen zeggen wilde hij het melodieuze shredwerk van de Satriani’s en Vai’s van deze wereld links laten liggen om zich te concentreren op de effecten die uit de vermenging van elektronica en elektrische gitaar te halen zijn. Daar is Davies buitengewoon goed in geslaagd omdat hij niet alleen heel goed kan spielen en pielen maar omdat hij ook prima dancenummers kan componeren om die vervolgens om te vormen in hardrock elektronica waarbij de benen stampend van de vloer komen. Een heel fijn album dat absoluut hard gedraaid moet worden en tot de laatste track headbangend blijft boeien.

Tegenwoordig is het vrij gebruikelijk om na een tournee een registratie op de markt te brengen. Iron Maiden is geen uitzondering. Als dvd, blue ray en in een cd-versie krijgen we een verslag van de Somewhere Back In Time Tour. Toch is Flight 666 anders van opzet, aangezien het hier niet direct een concertregistratie betreft maar veel meer een inzicht geeft in hoe een tournee in elkaar zit. Die registratie is gemaakt door dezelfde mannen die ook al kwamen met Metal: A Headbanger’s Journey en net als die film is deze tourregistratie van bijna twee uur een genot om naar te kijken. Vroeger met een busje, tegenwoordig met spullen en crew in een Boeing 757… Hoewel het dagelijkse beslommeringen voor de band zijn, is het voor ons een genot om naar te kijken, mede door het enthousiasme van zowel band als crew. De tweede dvd bevat het concertgedeelte. Ditmaal niet opgenomen op een plek maar verspreid over verschillende plekken waarbij de nummers chronologisch in de tournee geplaatst zijn. De cd-versie bevat eveneens dit concertgedeelte waarbij de gedrevenheid zeker de ouderdom verhult. Dickinson is nog steeds een fantastische frontman terwijl de band op volle toeren draait en dat alles verpakt in een prachtige show. Essentiële kost.

Die Zwitsers zijn zo betrouwbaar als de uurwerken die ze maken en dus weet je precies wat je krijgt wanneer Lacrimosa met een nieuw album komt. Sinds 1991 is er namelijk niet zo gek veel veranderd: de hoezen zijn altijd in zwart-wit getekend, er staat altijd een in min of meerdere mate ontklede vrouw op, de muziek is immer een mix van gotische metal met een vleugje rustige Rammstein, en alles draait om de stem en uitstraling van bandleider Tilo Wolff, met als tweede stem zangeres/toetseniste Anne Nurmi. Op Sehnsucht is dit niet naders en worden de meeste songs volgens het vaste recept uitstekend uitgevoerd. Als extraatje komt in Die Sehnsucht In Mir een lekker Pink Floyd The Wall themaatje voorbij (u herkent ‘m wanneer u ‘m hoort) maar de plaat verliest wat vaart in het te lange en te operette-achtige Die Taube. Lacrimosa is duidelijk sterker in de korte songs waarin snel een stevige dreun uitgedeeld kan worden, zoals in Feuer, maar dat wist de echte fan natuurlijk al.

Opnieuw drie reissues van deze vaandeldragers van de Engels hardrock jaren tachtig. Volgde Denim And Leather nog de lijn van Wheels Of steel en Strong Arm Of The Law met het beukende titelnummer, Princess Of The Night en het fraaie And The Bands Play On, voor Power And The Glory was dat anders. De band moest een doorbraak maken in de VS dus werd de productie van de plaat flink wat radiovriendelijker gemaakt. Dit leidde tot een flinke controverse aangezien men vond dat Saxon uitverkoop hield. Gek genoeg heeft deze plaat een algemeen geluid wat nog prima overeind staat en met nummers als The Eagle Has Landed en Redline is niets mis. Diezelfde kritiek gold ook voor Crusader waar helemaal niets van zou deugen. Tegenwoordig wordt het titelnummer als klassieker onthaald en wordt ook de rest weer op waarde geschat. Deze herwaardering zorgt er voor dat deze reissues mooi op tijd komen, destemeer omdat ze ook nog eens flink uitgebreid zijn met ongelooflijk veel demo’s en b-kanten. Bovendien zijn de boekjes weer goed voor elkaar. Dit drietal is dan ook een welkome en prachtige aanvulling op de eerdere drie.

Dat onze vaderlandse symfoscene zo bescheiden van omvang is, ligt niet aan het Amerikaanse proglabel The Laser’s Edge. Naast Knight Area hebben ze nu ook The Aurora Project in hun stal opgenomen, terwijl hun debuut Unspoken Words nog wel wat ruimte voor twijfel liet. Goede zet is het inhuren van Joost van den Broek (After Forever, Ayreon) als producer. Hij geeft op Shadow Border de muziek van The Aurora Project de nodige punch zonder de symfonische rock te laten verkruimelen tot zielloze prog metal. Ook de atmosferische passages klinken door zijn inbreng een stuk dynamischer. In de toekomst kan nog wat aan de originaliteit van de composities geschaafd worden, zodat al te nadrukkelijke verwijzingen naar Pink Floyd en Genesis (het intro van Photonic Return is bijna No Son Of Mine) achterwege kunnen blijven. Het met veel instrumentaal vuurwerk omlijste titelnummer sluit dit ongecompliceerde prog album in stijl af.

Marin Marais is vooral bekend vanwege zijn oeuvre voor viola da gamba. Als Musicien de la Chambre du Roi componeerde hij echter een grote hoeveelheid kamermuziek, waaronder alleen al 68 pièces voor fluiten, viool en gamba. Op deze cd zijn vier suites van deze stukken opgenomen. Het is aangename kamermuziek vol contrasterende dansen, airs en andere delen, die met veel raffinement worden vertolkt door de zeven musici van het ensemble Aux Pieds du Roi. Met hun aandacht voor detail en timbre weten ze deze soms wat erg gestileerde muziek te transformeren tot ware juweeltjes.

Het voert misschien wat ver om Richard Goode de beste levende Beethoven-vertolker te noemen zoals sommige kranten doen, maar onmiskenbaar is dat Goode meer dan in bijvoorbeeld zijn Schubert-opnames zich onderscheidt wanneer hij Beethoven verklankt. Niet eerder was dat zo duidelijk hoorbaar als nu: zijn opname van de complete pianoconcerten van Beethoven behoort absoluut tot de beste die ooit opgenomen zijn. En dat wil wat zeggen, want elke pianist van naam heeft zich gewaagd aan de vijf monumentale concerten. Goode wordt hierbij geholpen door het uitmuntend musicerende Budapest Festival Orchestra onder leiding van alleskunner Ivan Fischer, dat zich zeker het vierde en vijfde pianoconcert niet neerlegt bij een dienende rol, maar aangenaam weerbaar en stekelig uit de hoek komt en zo Goode naar nog hogere hoogten jaagt, zonder dat Goode zich laat verleiden tot merkwaardige frasering. Goode blijft meester over zijn instrument en daarmee over het orkest. Wat klinkt de destijds terecht veel geroemde opname van Murray Perahia en Bernard Haitink opeens braaf en gecontroleerd!

Bizets Carmen is een van de allerpopulairste opera's in het repertoire. Dankzij het verhaal vol hartstocht en tragiek, de overdaad aan Spaanse couleur locale en natuurlijk Bizets temperamentvolle muziek met zijn aaneenschakeling van hits, is dit werk bij zowel kenners als beginnende operafans geliefd. Binnenkort brengt De Nederlandse Opera Carmen in het kader van het Holland Festival. Wie zich alvast wil voorbereiden en nog geen opname van Carmen in huis heeft, kan eigenlijk niet beter doen dan Claudio Abbado's beroemde DG-opname aanschaffen. De op plaat nooit geevenaarde cast telt naast Teresa Berganza als Carmen, Placido Domingo als Don José en Sherrill Milnes als Escamillo voorts Ileana Cotrubas, Yvonne Kenny en Robert Lloyd. Een essentiele titel voor elke operacollectie.

Er zijn maar weinig symfonieën die zo onlosmakelijk met een enkele opname en een enkele solist verbonden zijn. De Amerikaanse sopraan Dawn Upshaw kon in 1992 niet vermoeden dat de cd die zij met dirigent David Zinman en het London Sinfonietta van Górecki’s derde symfonie maakte niet alleen uit zou groeien tot de bestverkopende klassieke cd van dat jaar, maar dat die opname de Poolse componist die vooral bekend was als een religieuze kluizenaar wereldberoemd zou maken – en dat terwijl Górecki het stuk al vijftien jaar eerder schreef. Net als in zijn andere werken overheerst een onwezenlijke rust, die weinig met minimalisme te maken heeft, maar alles met zijn katholicisme. Meer dan welke symfonie ook is dit een klaaglied, en niet alleen voor de vele Poolse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Dit heeft dirigent David Runnicles goed begrepen, en op het snellere eerste deel na, kiest hij voor dezelfde langzame tempi als Zinman. Dankzij sopraan Christine Brewer en de formidabele geluidskwaliteit kan deze opname zich meten met de befaamde Upshaw-opname, sterker, door de keuze voor wél een sneller tempo in het lange eerste deel, klinkt deze derde symfonie onverwacht urgent.

Veel muziekliefhebbers hebben de Symfonieën van Gustav Mahler leren kennen door de opnamen die Bernard Haitink jaren zeventig met het (inmiddels Koninklijk) Concertgebouworkest maakte. In mei 2008 voerde Haitink dit werk met het Chicago Symphony Orchestra (CSO) uit, waarin echo’s van zijn eerste interpretaties klinken. Haitink (80) is nog altijd niet op Mahler uitgekeken. Na opnieuw intensief de partituren te bestuderen, slaagt hij erin om nieuwe verrassende accenten aan te brengen. Deze opname is van een verrukkelijke kwaliteit. Het lijkt alsof je midden tussen de muziekanten op het podium zit. Het CSO heeft inmiddels 60 keer de prestigieuze Grammy Awards gewonnen. Niemand zal verbaasd zijn als Haitink voor de derde keer met dit orkest een Grammy Award weet te verwerven.

Menig muziekliefhebber zal de naam Mancini associeren met de beroemde Pink Panther tune van Henry Mancini. De Vlaamse musicoloog en dirigent Erik van Nevel ontrukt op zijn nieuwe cd een compositie van een andere, veel oudere Mancini aan de vergetelheid, namelijk van Francesco. Diens Missa Septimus bevindt zich in de muziekcollectie van de Sint-Romboutskathedraal van Mechelen, die beschikt over een grote verzameling missen, motetten en dergelijke van Italiaanse barokcomponisten. Mancini's mis is een zogenaamde missa brevis, alleen bestaand uit Kyrie en Gloria. Met name het Gloria is een groots opgezet deel met een rijke contrastwerking tussen koorpassages en soloaria's. Voorafgaand aan deze mis klinkt een drietal stukken van anonieme componisten, waarvan twee voor sopraan solo en strijkers. Van Nevel heeft hiervoor de beschikking over niemand minder dan Claire Lefilliatre, die in haar fenomenale opnamen met ensemble Le Poeme Harmonique al veelvuldig heeft laten horen tot de meest getalenteerde specialistes in het barokrepertoire te horen.

Door de liefhebbers werd er al reikhalzend naar uitgekeken: René Jacobs' opname van Mozarts vroege meesterwerk Idomeneo. Zoals hij al met La clemenza di Tito heeft bewezen is Jacobs de ideale dirigent om Mozarts opere serie te laten klinken alsof ze gisteren gecomponeerd werden. De cast is voortreffelijk: de onvolprezen Richard Croft is een schitterend heroïsch-pathetische Idomeneo, Bernarda Fink een aangrijpende Idamante, Sunhae Im een aandoenlijke Ilia en Alexandrina Pendatchanska - hard op weg Jacobs' favoriete Mozart-sopraan te worden - een indrukwekkende Elettra. Op zich al reden genoeg deze schitterende registratie aan te schaffen, maar het sublieme Freiburger Barockorchester tilt het geheel nog eens naar een hoger plan. In het streven van dirigent en orkest om Mozarts beoogde klankkleuren zo dicht mogelijk te benaderen, heeft men zelfs speciaal voor deze opname klarinetten in B laten bouwen, instrumenten die door Mozart in enkele nummers worden voorgeschreven, maar als sinds eeuwen in onbruik zijn.Het is een van de kleinigheden die illustreren hoeveel zorg er aan deze schitterende opname is besteed.

Ezio was zo ongeveer de laatste opera van Handel waarvan nog geen fatsoenlijke studio-opname bestond, maar Alan Curtis en zijn Complesso Barocco hebben het Handel-jaar aangegrepen om ook dit werk vast te leggen, met een cast die niet anders dan exemplarisch genoemd kan worden. Mezzo Ann Hallenberg schittert als generaal Flavius Aetius (Ezio), wiens liefde voor de patriciersdochter Fulvia (Karina Gauvin), wordt gedwarsboomd door keizer Valentinianus (Sonia Prina). Natuurlijk eindigt alles uiteindelijk op een voor iedereen acceptabele manier, maar niet voordat alle karakters, en Ezio zelf in het bijzonder, de gelegenheid hebben gehad hun gemoedsgesteldheden te bezingen in de ene schitterende aria na de andere. Een van de hoogtepunten is Ezio's aria Se la mia vita, waarin Handel een ongebruikelijk rijk geinstrumenteerde orkestbegeleiding voorschrijft. Hallenberg doet alle recht aan de oorspronkelijk voor de castraat-superster Senesino geschreven partij, en ook de overige solisten zijn van het hoogste niveau.

Hoewel er tegenwoordig weinig twijfel meer bestaat dat Bach zijn Kunst der Fuge voor een klavierinstrument heeft gecomponeerd, blijft dit werk geliefd materiaal voor arrangementen in diverse graden van historische (on)aannemelijkheid, variërend van strijkkwartet tot saxofoons. Het label Winter & Winter heeft een reputatie op het gebied van wilde arrangementen en hercomposities (denk aan Uri Caine), en zo bezien is deze nieuwe opname van de Kunst der Fuge bijna teleur¬stellend conventioneel. Maar bij nader inzien is er toch iets eigenaardigs aan de hand met de bezetting die Vittorio en Lorenzo Ghielmi voor deze gelegenheid hebben samengesteld. Lorenzo bespeelt, naast een klavecimbel, een fortepiano van Silbermann, een instrument dat tijdens Bachs leven nog maar net in zwang begon te raken, en doet dat samen met het ensemble Il Suonar Parlante dat op gamba's speelt, instrumenten die in Bachs tijd snel uit de mode begonnen te raken. De combinatie van fortepiano en gamba's is daarmee zeer hypothetisch. De timbres van de instrumenten mengen echter bijzonder fraai en het resultaat is wonderschoon. Enige toelichting op muziek en interpretatie ontbreekt, en daarmee laten de musici deze muziek op verfrissende wijze geheel voor zichzelf spreken.

Een loflied op de huwelijkse liefde en trouw, een politieke parabel over de Franse revolutie, een universeel verhaal over de strijd van een onderdrukte massa tegen de tirannie. Verschillende typeringen van Beethovens Fidelio. Beethoven zelf kwam er ook niet helemaal uit, want hoewel hij slechts een enkele opera componeerde, schreef hij hem wel driemaal. De eerste versie, met als naam Leonore, ging in 1805 in première, maar beviel het publiek nauwelijks. Vrienden wisten Beethoven te overtuigen de opera te bewerken, maar ook de tweede versie die een jaar later in première ging flopte. De derde versie, nu onder de naam Fidelio, werd pas in 1813 in Wenen voor het eerst opgevoerd, met het grote succes dat de opera nog altijd is. Het befaamde Glyndebourne Festival bracht de opera onder leiding van Mark Elder in 2006 op de planken en de prachtig vormgegeven cd-opname daarvan laat vanaf de eerste noot horen dat de dirigent zich grondig in de partituur heeft verdiept. Hinderlijker is dat op deze live-opname veel van de toneelgeluiden te horen zijn, vooral in de tweede akte. Gelukkig maken de solisten en het London Philharmonic dit meer dan goed, waardoor deze nieuwe Fidelio een warme aanrader is.

Dieter Klöcker is al sinds de jaren zestig, toen hij het Consortium Classicum oprichtte, een van de belangrijkste klarinettisten en dirigenten van klassiek en romantisch repertoire voor blazers. Op zijn nieuwste cd speelt hij samen met collega's Giuseppe Porgo (klarinet) en Luigi Magistrelli (basset¬hoorn) een viertal Konzertstücke van klarinetvirtuoos Carl Baermann en diens goede vriend Felix Mendelssohn. De twee virtuoze Konzertstücke voor klarinet en bassethoorn van Mendelssohn worden briljant uitgevoerd door Klöcker en Magistrelli, maar de grote verrassing zijn de twee Concertantes voor twee klarinetten van Baerman. Met hun romantische inslag en Slavische invloeden zijn het onderhoudende melodieuze stukken vol belcanto-achtige melodieën, en met net iets meer substantie dan veel concerten in het bravouregenre. Het Praags Kamerorkest neemt op sprankelende wijze de oorspronkelijke pianobegeleiding voor zijn rekening.

Hoewel Mahler zijn Lied von der Erde in eerste instantie bedoelde voor hoge mannenstem (tenor) en lage vrouwenstem (alt of mezzo), gaf hijzelf als alternatief een bezetting met twee mannenstemmen, waarbij een bariton de liederen van de vrouwelijke solist voor zijn rekening neemt. Dit is de versie die Kent Nagano heeft opgenomen, en daar hij de beschikking had over bariton Christian Gerhaher kan men hem zijn keuze niet kwalijk nemen. Gerhaher is een van de grootste liedzangers van het moment, en dat bewijst hij ook hier in Mahlers magistrale lied-symfonie. Zijn partner in deze opname is de tenor Klaus Florian Vogt, die vooral naam maakt in de opera's van Wagner en Strauss. Hij bedwingt moeiteloos Mahler's orkestrale climaxen zonder zichzelf te hoeven overschreeuwen. Samen met Kent Nagano slagen de zangers erin een mooi evenwicht te vinden tussen de verfijnde sfeer van de klassieke Chinese poezie en Mahlers hoogromantische toonzetting.

Een catalogus met een cadeautje van Medici Arts. De 72 pagina’s dikke catalogus staan de 300 dvd’s die de uitgeverij in haar assortiment heeft. Het cadeautje, een in 2001 opgenomen concert van het Berliner Philharmoniker onder leiding van de Letse Mariss Jansons, is er een van formaat. Werken van Mozart en Haydn passeren de revue, maar vooral Berlioz’ Symphonie Fantastique maakt indruk. Niet alleen de opname is van bijzondere schoonheid, ook de locatie werkt mee aan het kijkplezier. De Hagia Irene kerk in Istanboel is een feest voor het oog en draagt met haar goede akoestiek bij aan een prettige luisterervaring. Je zou ze de afzichtelijke foto op de hoes bijna vergeven.

Twee live-opnamen van het Philharmonia Orchestra met de oude rot Christoph von Dohnanyi. De opnames dateren van 2001 en 2007 toen hij nog chef-dirigent van het orkest was. Sinds het seizoen 2008-2009 is hij ere-dirigent voor het leven bij dit orkest. Waarschijnlijk de reden dat deze opnamen nu worden uitgebracht. Het eerste werk op de cd is het symfonisch gedicht “ Till Eulenspiegels lustige Streiche”. De uitvoering mist de schalksheid van de schelmenstreken die Tijl uithaalt. De klarinetten maken hier en daar vreemde glijders. Ook valt het gebruik van de ratel in de opname wat weg. Jammer dat het publiek het applaus iets te vroeg inzet . Met “ Ein Heldenleben” , ook een symfonisch gedicht, geeft Strauss een serie impressies over zichzelf, zijn echtgenote en zijn blik op de wereld. Hier in een fraaie uitvoering met duidelijk aanwezige blazers en slagwerkers. De kwaliteit van de opname is goed. In het bijgesloten boekje is alleen een foto van de paukenist terug te vinden.

De Portugese sterpianiste Maria Joao Pires heeft in haar inmiddels indrukwekkende carrière voor verschillende labels pianowerken van Chopin opgenomen. Vele prijzen mocht zij daarvoor in ontvangst nemen, dus de vraag lijkt gerechtvaardigd wat een nieuwe dubbel-cd, simpelweg Chopin getiteld, nog toe kan voegen, zeker daar het merendeel al eerder door Pires is vastgelegd. Veel blijkt na beluistering, want Pires concentreert zich ditmaal niet exclusief op Nocturnes, Mazurkas of Valses, maar onderwerpt de laatste vijf levensjaren van de Poolse componist aan even nauwgezet als fascinerend onderzoek. Door deze chronologische in plaats van stilistische selectie komen niet alleen verschillende genres aan bod, maar toont Pires vooral een gerijpt kunstenaar die dankzij zijn enorme ervaring zich meer vrijheden veroorlooft – en dat geldt zowel voor Chopin als Pires zelf. Bijzonder is dat zij zich niet beperkt tot de solostukken, maar ook de Sonate voor cello en piano heeft opgenomen. Een onderschatte compositie, die hier dankzij de fabuleuze inbreng van cellist Pavel Gozmiakovv misschien wel het kroonjuweel van de dubbel-cd is. Alle eerder Chopin-opnames van Pires zijn niet in een klap overbodig geworden, maar dit nieuwe album behoort absoluut tot de top.

Drie orkesten onder leiding van drie verschillende dirigenten spelen op deze cd werk van drie hedendaagse componisten. Maar er is een verbindende schakel: de artiest aan wie de drie concerten zijn opgedragen en die ze hier ook uitvoert: cellist Jean-Guihen Queyras. Zijn status als een van de grootste cellisten van onze tijd is inmiddels onbetwist, en hij bewijst dat ook in dit avontuurlijke programma. In het concert van Bruno Mantovani, dat qua idioom verwant is aan Boulez en Ligeti, wordt hij begeleid door het Rundfunk Sinfonieorchester Saarbrucken onder Gunther Herbig. The eyes of the wind van Philippe Schoeller is impressionistischer van karakter en herinnert aan Dutilleux. Queyras wordt hierin bijgestaan door het Orchestre Philharmonique de Radio France onder Alexander Briger. Het programma besluit met het substantieelste van de drie werken, dat van Gilbert Amy. De componist dirigeert zelf het Orchestre de Paris in dit concert, dat werd gecomponeerd ter nagedachtenis aan Toru Takemitsu. De schitterende uitvoering die het hier krijgt bevestigt de reputatie die deze compositie aan het verwerven is als een van de meesterwerken onder de hedendaagse soloconcerten.

Vier jaar geleden besloten de leden van het Schönberg Quartet (vanaf 1976) dat zij na het uitvoeren van een aantal werken in mei 2009 gaan stoppen. Dit afscheid, van één van de ambassadeurs van de muziek van Arnold Schönberg en tijdgenoten, wordt gemarkeerd met twee cdboxen: The Dutch Legacy (zie Mania 255) en The Retrospective Edition. Een mooi overzicht van bijna negentig jaar kamermuziek. Van de romantiek van gelouterde meesters als Johannes Brahms (klarinetkwintet) tot jonge componisten zoals Ernest Chausson (die verongelukte voordat zijn strijkkwartet af was) Claude Debussy en Maurice Ravel, die beiden hun talent voor één strijkkwartet inbrengen. Meer strijkjuweeltjes zijn van Henri Dutilleux, Max Reger, Béla Bartók en Erwin Schulhoff. Betoverend zijn de werkjes van Anton Webern.

Weinig bijbelboeken zijn zo'n rijke bron van inspiratie geweest voor componisten als het Hooglied van Salomo. Die populariteit laat zich gemakkelijk verklaren: het is de meest wereldlijke tekst uit het Oude Testament, die bovendien druipt van de erotiek. Weliswaar werden de teksten in latere tijd geïnterpreteerd als metafoor van de goddelijke liefde, maar de vele lippen en borsten en andere lichaamsdelen inspireerden componisten niettemin tot werken met een onmiskenbaar sensuele kwaliteit. Het nog jonge ensemble Stile Antico heeft op zijn derde cd een prachtige collectie Hoogliedzettingen bijeengebracht van een aantal van de grootste Renaissancemeesters. Naast motetten van Palestrina, Gombert, Lassus en Victoria bevat het programma werk van Clemens non Papa, Guerrero, Lhéritier, Ceballos en Vivanco. Ze worden stuk voor stuk subliem uitgevoerd door de twaalf zangers van Stile Antico. Hun homogene maar rijkgeschakeerde klank is ideaal voor de vele gradaties aan vervoering en zingenot die in de teksten worden bezongen.

Het was een hele zit, vorig jaar: Messiaens magnum opus Saint Francois d'Assise in het Muziektheater. Maar de kritieken waren al even extatisch als Messiaens muziek zelf. De indrukwekkende cast werd aangevoerd door bariton Rodney Gilfry als Sint Franciscus en sopraan Camilla Tilling als engel. Met het op de toppen van hun kunnen musicerende Residentieorkest en Koor van De Nederlandse Opera onder Ingo Metzmacher in diens meest succesvolle Amsterdamse productie, was dit het onbetwiste hoogtepunt van het Messiaen-jaar in Nederland. Terecht is deze productie nu uitgebracht op dvd. Pierre Audi's sobere en geconcentreerde toneelregie en de effectieve beeldregie resulteren in een visueel indringende registratie. Het blijft een hele zit, maar door het hoge niveau van de uitvoering als geheel en met de verhelderende documentaire extra's is dit een uitgave geworden die geen enkele liefhebber van twintigste-eeuws muziektheater eigenlijk mag missen.

Zo langzamerhand verovert Azië de westerse pianomuziek. Deze pianiste, bekend om haar vliegende vingers, brengt haar debuutopname met een gevarieerd en persoonlijk programma. Aan de hand van Chopin is een keuze gemaakt uit pianosonaten en etudes van Ligeti, Scriabin en Liszt. De pianowerken van Chopin vergen naast een daadkrachtige aanslag op de piano, ook een gevoel voor de muziek. Liszt, die zich liet inspireren door de techniek van Chopin, eist een beheersing van ritme en snelheid. Yuya Wang speelt dit debuut met kracht. Ze schittert op technisch vlak, en verliest daarbij het gevoel niet uit het oog. Chopin en Liszt zouden deze Aziatische waarschijnlijk dankbaar zijn.

Een componist op tijdvlak van twee eeuwen. Toch is het werk van Max Reger niet heel bekend. Rusteloos en harmonieus. Beide kenmerken komen terug op deze Nederlandse opname. Lars Wouters van de Oudenweijer en Hans Eijsackers bespelen de sonates voor klarinet en piano. Deze getalenteerde musici van Nederlandse bodem slagen in de moeilijkheid van het werk van Reger. In zijn wens de klarinet te laten zingen, componeerde Reger namelijk soms uiterst moeilijke passages. Moeilijk maar niet onmogelijk. Muzikaal talent en verbeeldingskracht maken het werk van een onbekende componist bijzonder toegankelijk.

Regie: Matteo Garrone
Tony Soprano, Micheal Corleone en natuurlijk Tony Montana hebben ons een romantisch beeld gegeven van de Maffia. Eerlijk gezegd ik smul er van, eigenlijk zou ik ook wel een beetje "fout"willen zijn Na het lezen van het boek Gomorra en het bekijken van de DVD heb ik mijn referentie kaders enigszins moeten bijstellen. Gomorra speelt zich af in een rond Napels. De film geeft een schrijnend en onthutsend beeld van het gebied dat door de clans word beheerst en geterroriseerd. Geen kleine Italiaanse straatjes, grote betonnen woonkazernes gebouwd en in handen van "families". Er is voor bewoners van deze wijken geen ontsnappen mogelijk het is eten en gegeten worden. Een tamelijk uitzichtloos bestaan waarin geweld en paranoia regeert. Ook zien we feilloos hoe de onderwereld is verweven met de bovenwereld. Van Gomorra word je niet vrolijk, wel wijzer. Een van de acteurs uit de film wordt geroemd om zijn natuurlijke acteerwerk. Dat klopt ook, na de opnames van de film werd hij gearresteerd op de verdenking van lidmaatschap van de Maffia.

L’empreinte de l’lange is een film van Safy Nebbou uit. In deze psychologische thriller schitteren Catheringe Frot en Sandrine Bonnaire. L’empreinte de l’lange is het waargebeurde verhaal van Elsa die haar zoontje ophaalt na een verjaardag en een sterke band voelt met het meisje Lola. Elsa is er stellig van overtuigd dat Lola haar eigen dochter is. Geobsedeerd door Lola doet Elsa alles om haar moederinstinct te volgen. Claire, de moeder van Lola is het gedrag van Elsa beu en neemt maatregelen. L’empreinte de l’lange is tot de laatste minuut spannend. Je verwacht op elk moment een plotwending. Briljant. Op de DVD zitten veel extra’s. Een extra korte film Une naissance van Safy Nebbou is ook zeker een toevoeging in hetzelfde kaliber als L’empreinte de l’lange.

Regie: Gus van Sant
Milk is de verfilming van Gus van Sant over het leven, de strijd en tragische dood van Harvey Milk, de eerste homoseksuele Amerikaanse politicus in de jaren zeventig. Milk was een bijzonder mens. Als voorvechter voor gelijke rechten van niet alleen homo’s, maar van alle minderheden, werd hij als gewone man, na een jarenlang gevecht, ingezetene van het stadsbestuur van San Francisco. Nog geen jaar na zijn benoeming werd hij samen met medestander burgermeester George Moscone op tragische wijze om het leven gebracht door een medegemeenteraadslid, de conservatieve, maar bovenal homofobe Dan White. De film schetst niet alleen op intieme wijze een beeld van het privéleven van Milk en zijn manier van politiek bedrijven, maar toont ook de sfeer van de jaren zeventig. Sean Penn kreeg een welverdiende Oscar voor zijn rol als Harvey Milk. Voor wie het niet zo heeft op Amerikaans drama, is er overigens ook de documentaire The Times Of Harvey Milk uit 1984.

De nieuwe film van Martin Koolhoven (), naar het beroemde kinderboek van Jan Terlouw, is een avonturistische coming-of-age film geworden die zich afspeelt in een met sneeuw overdekt Nederland ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Een jonge, introverte burgemeesterszoon raakt, doormiddel van een mysterieuze brief en een ondergedoken piloot, betrokken bij de oorlog. Een voor Nederlandse begrippen zeer vaardig gemaakt film met sterk acteerwerk van Yorick van Wageningen, Raymond Thiry en de jonge hoofdrolspeler Martijn Lakemeijer. De film schittert vooral in de momenten dat de relatie tussen vader (Thiry) en zoon (Lakemeijer) verder wordt uitgediept.

Tropa De Elite, uit 2007 alweer, is in wezen heel gemakkelijk samen te vatten: Cidade De Deus, maar dan vanuit het oogpunt van de politietroepen. Maar natuurlijk doet dat deze controversiële Braziliaanse productie te weinig eer aan. Het gaat hier om een maatschappijkritisch meesterwerk over politiegeweld in de slopenwijken van Rio de Janeiro en de vervaging van de grenzen tussen criminaliteit en uitvoerende macht die daar plaatsvindt. Gebaseerd op de belevenissen van scenarist Rodrigo Pimentel, die 19 jaar lang zelf – als politieofficier – midden in het conflict zat tussen de drugsmaffia en de politie. Keihard, nietsontziend en rauw-realistisch. Winnaar van de Gouden Beer in Berlijn. Aboslute tip!