Met het verhuizen van Jeremy Barnes en Heather Frost naar Budapest, schoof het geluid van hun albums steeds verder mee de kant van de gypsy op. Ze werkten al met Fanfare Ciocarlia en The Hun Hangar Ensemble om hun sound verder te ontwikkelen. Barnes, die zelf als voormalig drummer van Neutral Milk Hotel, eigenlijk uit de indie-hoek komt, heeft aan multi-instrumentalist Frost een gedegen kompaan. Er wordt ditmaal weinig gezongen, gezien op voorgaande albums het pop-verleden nog wel eens de kop opstak. De mooie up-tempo instrumentaaltjes als Hummingbird, zijn veelal eigen werk en behalve traditioneel van karakter evengoed voorzien van een eigen twist. Het prachtige intro van opener Foni Tu Argile, die na zo'n veertig seconden geleidelijk op gaat in de elegant bezwerend fanfare stuk, is daarvan zo'n voorbeeld. Al zijn de popinvloeden grotendeels verruild voor die van Oost-Europese, heeft het vergelijkbare Beirut nog een hele dobber om A Hawk And A Hacksaw bij te houden.

Never Say Goodbye is het eerste album van Sarah Bettens op haar eigen label Cocoon Records. Het is een akoestisch album met een aantal nummers van haar soloplaten, een nummer van K’s Choice, een aantal covers en nieuwe liedjes. Het is het repertoire van haar theatertournees van de afgelopen jaren, samen met Tom Kestens (piano, background vocals). Het zijn stuk voor stuk juweeltjes, alle nummers mooi bewerkt, ingetogen en met liefde gebracht. Met het lieflijke Cry Me A River van Julie London en het energieke I Can’t Make You Love Me van Bonnie Raitt bewijst ze dat ze toch originele arrangementen van al vaak gecoverde nummers weet te maken. Go, Scream en Daddy’s Gun krijgen akoestisch een geheel nieuwe lading. De cd word afgesloten met de K’s Choice-hit Not An Addict en dit lijkt symbolisch. Het is immers geen geheim meer dat K’s Choice weer bij elkaar gaat komen!

Na de herfst volgt de lente. Althans, bij de mannen van Bløf. Najaar 2008 verscheen het album Oktober als eerste deel van een akoestisch tweeluik dat nu April als opvolger kent. Het vrij donkere Oktober deed, hoe goed ook, vooral uitkijken naar het als optimistisch en hoopvol aangekondigde April. Maar echt vrolijk wordt het ook dit keer niet. Het album telt vooral ingetogen nummers met een bedachtzaam zingende Paskal Jacobsen, die zijn kenmerkende uithalen achterwege laat. Alleen de teksten van bassist Peter Slager zijn een stuk positiever. Uit Gelukkig: ‘Wij zingen over de zee/En jullie dansen mee/Tot we gaan slapen/Moe maar tevreden/Of domweg gelukkig’. April is, net als zijn voorganger, een plaat met een prachtig geluid, prima samenspel en een solide zingende Jacobsen. Alleen lijkt April qua sfeer en muziek iets te veel op Oktober. Logisch, aangezien beide cd’s tijdens dezelfde Pickering Sessies zijn opgenomen. Maar ook jammer, want hoe langer je luistert, hoe meer je zin krijgt om meer rockende albums als Blauwe Ruis onder het stof vandaan te halen. Niet getreurd, die rockplaat gaat er zeker nog komen. Na twee akoestische albums heeft Bløf weer zin de versterkers van stal te halen. Tot die tijd zullen we het moeten doen met April, dat ondanks bovenstaande kritiek een vakkundig werkje genoemd mag worden. Bij aanschaf van April ontvangt de koper overigens XXS2; een akoestische live-plaat met niet altijd even bekende, maar zeker interessante nummers uit diverse tijdvakken. Een geschenk dat absoluut niet onderdoet voor een regulier Bløf-album.

Deze groep kan lef noch vernieuwingsdrift ontzegd worden. Van Brits americana-bandje tot volgroeide rockband, dat is een flinke stap. Al die tijd is Stephen Malkmus van Pavement de vaste inspiratiebron gebleven. The Broken Family Band komt met haar onderkoelde, Engelse karakter nu zelfs opvallend dicht bij Interpol. Halverwege de cd explodeert de groep in een paar geweldige songs, zoals Cinema vs House dat op zijn Engels natuurlijk eigenlijk nergens over gaat maar wel krom trekt van onderhuidse passie. Borrowed Time, de volgende track, is helemaal magisch. Dit is een heel fijn plaatje dat ook na talrijke draaibeurten kakelvers blijft.

We hielden even onze adem in toen bekend werd dat het Schotse Camera Obscura gewisseld had van label is nu onderdak had gevonden bij het legendarische 4AD. Maar muzikaal heeft die overstap gelukkig weinig gevolgen. Camera Obscura is en blijft de meester van de van de vederlichte pop Het eerste dat je opvalt als je My Maudlin Career beluistert zijn de prachtige arrangementen. Songs als The Sweetest Thing, My Maudlin Career en Swans komen, ook door de majestueuze strijkers, in de buurt van Phil Spector’s Wall of Sound, inclusief de echo. Dat geluid is zeker voor een deel op het conto te schrijven van producer Jari Haapalainen die ook de productie deed voor Let's Get Out of This Country. De prachtige stem van Tracyanne Campbell voert ook hier weer de boventoon. Het lijkt er wel op dat zijn met elk album beter gaat zingen. Natuurlijk hoor je op My Maudlin Career echo’s van Camera Obscura klassiekers als Eighties Fan en Lloyd, I'm Ready to Be Heartbroken. Maar het album onderscheidt zich vooral door die uitbundige arrangementen van het eerdere werk van de Schotten. Hoe opgewekt de muziek ook klinkt op My Maudlin Career, de teksten zijn niet altijd even rooskleurig. Tracyanne Campbell constateert zelf dat dit misschien wel de donkerste teksten zijn die ze ooit heeft geschreven. Muzikaal luistert het allemaal even heerlijk weg, van de fantastische opener French Navy tot Honey in the Sun en het album is zo de gedroomde opvolger van Let’s Get Out of This Country Het kan wel eens een hele mooie zomer gaan worden met My Maudlin Career.

Ooit begonnen als eenmans-hobbyproject van Aldo Struyf (Millionaire/Mark Lanegan Band), inmiddels is Creature With The Atom Brain uitgegroeid tot een volwassen monster in de Belgische rockscene. De band bestaat nu uit ex-leden van Millionaire, Evil Superstars, Mauro, en Vive La Fete. Stoner/70's rock van de bovenste plank! Als je je band vernoemt naar een nummer van Roky Erickson kun je natuurlijk al niet veel meer fout doen.

Dat Cryptacize je geen alledaagse ervaring gaat geven, blijkt al uit de eerste seconden van hun tweede album Mythomania. Ze beheersen de kunst om avant-gardisme te verpakken in zeer goed luisterbare songs. Hoe bevreemdend vele momenten ook mogen zijn, het punt waarop de band dit ombuigt naar een pakken refrein of een zonnig melodietje is nooit ver weg. De crux daarvan zit in de bijzondere balans van de kristalheldere stem van Nedelle Torrisi, die niet anders dan onbezorgd kan klinken. In de weelderig wilde arrangementen op de achtergrond kan vervolgens van alles gebeuren in klankwerelden die soms een eigen wil lijken te hebben. Dit gegeven brengt me op referenties als Broadcast, Yo La Tengo, Pram en Danny Seim (Lackthereof, Menomena!). Cryptacize echter doet er een artistiek schepje bovenop, omdat Mythomania, zoals de titel al suggereerd, ook cinematografische kwaliteiten bezit. Een elftal composities neemt je mee in enigmatische, tegendraadse verhalen. Ze laten je muziek anders beluisteren.

Met het vorige album Playing The Angel uit 2006 stond Depeche Mode ineens weer midden in de schijnwerpers. De inspiratie was weer helemaal terug en dankzij de eightiesrevival ging hun invloedrijke oeuvre in de herwaardering. Dat deze hernieuwde belangstelling het heilige vuur bij het trio verder heeft aangewakkerd bewijzen ze met dit twaalfde studioalbum. Naar eigen zeggen was de samenwerking tijdens de opnames zelden beter. Het wederom met producer Ben Hillier opgenomen album laat een door analoge elektronica, sobere beats, stuwend gitaarwerk en bluesy zang gedomineerde koers horen die duidelijk maakt hoe zeer de groep haar eigen sound uit de jaren tachtig/begin jaren negentig weer heeft omarmd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de intro’s van Peace en Perfect. In eerste instantie klinkt het allemaal vooral erg vertrouwd maar het album groeit per luisterbeurt. Waar de voorganger nog een aantal compositorische dipjes kende ligt het niveau dit keer vrijwel continue hoog. Ruim de helft van de songs – waaronder In Chains, Fragile Tension, In Sympathy, Peace en Corrupt – kan zich zelfs meten met hun beste werk. Sounds Of The Universe is dan ook het album geworden waarvan gehoopt werd dat ze het nog eens zouden maken.

Met het vorige album Playing The Angel uit 2006 stond Depeche Mode ineens weer midden in de schijnwerpers. De inspiratie was weer helemaal terug en dankzij de eightiesrevival ging hun invloedrijke oeuvre in de herwaardering. Dat deze hernieuwde belangstelling het heilige vuur bij het trio verder heeft aangewakkerd bewijzen ze met dit twaalfde studioalbum. Naar eigen zeggen was de samenwerking tijdens de opnames zelden beter. Het wederom met producer Ben Hillier opgenomen album laat een door analoge elektronica, sobere beats, stuwend gitaarwerk en bluesy zang gedomineerde koers horen die duidelijk maakt hoe zeer de groep haar eigen sound uit de jaren tachtig/begin jaren negentig weer heeft omarmd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de intro’s van Peace en Perfect. In eerste instantie klinkt het allemaal vooral erg vertrouwd maar het album groeit per luisterbeurt. Waar de voorganger nog een aantal compositorische dipjes kende ligt het niveau dit keer vrijwel continue hoog. Ruim de helft van de songs – waaronder In Chains, Fragile Tension, In Sympathy, Peace en Corrupt – kan zich zelfs meten met hun beste werk. Sounds Of The Universe is dan ook het album geworden waarvan gehoopt werd dat ze het nog eens zouden maken.

Met het vorige album Playing The Angel uit 2006 stond Depeche Mode ineens weer midden in de schijnwerpers. De inspiratie was weer helemaal terug en dankzij de eightiesrevival ging hun invloedrijke oeuvre in de herwaardering. Dat deze hernieuwde belangstelling het heilige vuur bij het trio verder heeft aangewakkerd bewijzen ze met dit twaalfde studioalbum. Naar eigen zeggen was de samenwerking tijdens de opnames zelden beter. Het wederom met producer Ben Hillier opgenomen album laat een door analoge elektronica, sobere beats, stuwend gitaarwerk en bluesy zang gedomineerde koers horen die duidelijk maakt hoe zeer de groep haar eigen sound uit de jaren tachtig/begin jaren negentig weer heeft omarmd. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de intro’s van Peace en Perfect. In eerste instantie klinkt het allemaal vooral erg vertrouwd maar het album groeit per luisterbeurt. Waar de voorganger nog een aantal compositorische dipjes kende ligt het niveau dit keer vrijwel continue hoog. Ruim de helft van de songs – waaronder In Chains, Fragile Tension, In Sympathy, Peace en Corrupt – kan zich zelfs meten met hun beste werk. Sounds Of The Universe is dan ook het album geworden waarvan gehoopt werd dat ze het nog eens zouden maken.

De drie uitverkochte concerten in de Amsterdamse HMH bewezen dat Bob Dylan ondanks zijn 67 jaar nog altijd een fenomeen is. Waar Dylan in de eerste helft van de jaren negentig de weg op het podium meer dan eens (letterlijk) kwijt was, heeft hij zichtbaar de inspiratie en het spelplezier hervonden. Dat is ook nadrukkelijk terug te horen op het nieuwe studioalbum Together Through Life. De trilogie die met het onvolprezen Time Out Of Mind in 1997 werd ingezet en vervolgens resulteerde in het iets vrolijker Love And Theft en Modern Times krijgt een opmerkelijk vervolg met een al even opmerkelijke ontstaansgeschiedenis. De vraag om een enkel nummer te schrijven voor een film resulteerde in tien nieuwe nummers, grotendeels geschreven samen met Grateful Dead-tekstschrijver Robert Hunter. Net als op Modern Times produceerde Dylan het album zelf en nam de nummers op met zijn huidige tourband, met als belangrijkste aanvulling de accordeon van David Hidalgo (Los Lobos). Het wordt meteen duidelijk in de opener Beyond Here Lies Nothing – een standaard bluesnummer, dat die kwalificatie al snel overstijgt, net zoals de rest van het album. Chicagoblues is duidelijk herkenbaar in Shake Shake Mamma en My Wife’s Hometown, maar het is vooral het aan John Lee Hooker refererende It’s All Good dat indruk maakt. Hierin wordt de ene na de andere treurige gebeurtenis besloten met ‘It’s all good’ – een cynische omdraaiing die op soortgelijke wijze opduikt in I Feel A Change Coming On dat zeker niet beluisterd moet worden als een Obama-jubelsong, maar eerder als commentaar op de totale leegheid die het woord change – vooral dankzij reclame, commercie en Obama-idolaten – inmiddels oproept. Ook de andere nummers rechtvaardigen de conclusie dat Dylan in tegenstelling tot generatiegenoot Neil Young het afgelopen decennium wél platen maakt die ertoe doen en niet alleen op zijn archief hoeft te teren, zelfs al is Dylan’s archief vele malen rijker dan dat van zijn op geld beluste Canadese vakbroeder.

De drie uitverkochte concerten in de Amsterdamse HMH bewezen dat Bob Dylan ondanks zijn 67 jaar nog altijd een fenomeen is. Waar Dylan in de eerste helft van de jaren negentig de weg op het podium meer dan eens (letterlijk) kwijt was, heeft hij zichtbaar de inspiratie en het spelplezier hervonden. Dat is ook nadrukkelijk terug te horen op het nieuwe studioalbum Together Through Life. De trilogie die met het onvolprezen Time Out Of Mind in 1997 werd ingezet en vervolgens resulteerde in het iets vrolijker Love And Theft en Modern Times krijgt een opmerkelijk vervolg met een al even opmerkelijke ontstaansgeschiedenis. De vraag om een enkel nummer te schrijven voor een film resulteerde in tien nieuwe nummers, grotendeels geschreven samen met Grateful Dead-tekstschrijver Robert Hunter. Net als op Modern Times produceerde Dylan het album zelf en nam de nummers op met zijn huidige tourband, met als belangrijkste aanvulling de accordeon van David Hidalgo (Los Lobos). Het wordt meteen duidelijk in de opener Beyond Here Lies Nothing – een standaard bluesnummer, dat die kwalificatie al snel overstijgt, net zoals de rest van het album. Chicagoblues is duidelijk herkenbaar in Shake Shake Mamma en My Wife’s Hometown, maar het is vooral het aan John Lee Hooker refererende It’s All Good dat indruk maakt. Hierin wordt de ene na de andere treurige gebeurtenis besloten met ‘It’s all good’ – een cynische omdraaiing die op soortgelijke wijze opduikt in I Feel A Change Coming On dat zeker niet beluisterd moet worden als een Obama-jubelsong, maar eerder als commentaar op de totale leegheid die het woord change – vooral dankzij reclame, commercie en Obama-idolaten – inmiddels oproept. Ook de andere nummers rechtvaardigen de conclusie dat Dylan in tegenstelling tot generatiegenoot Neil Young het afgelopen decennium wél platen maakt die ertoe doen en niet alleen op zijn archief hoeft te teren, zelfs al is Dylan’s archief vele malen rijker dan dat van zijn op geld beluste Canadese vakbroeder.

Onvermoeibaar lijken ze wel, de heren Fishbone. Sinds de doorbraak in 1985 is dit funk-ska-jazz-rock-reggae cross-over gezelschap altijd stug door blijven spelen. Met wisselend succes weliswaar, maar ondertussen wel uitgegroeid tot een ware cult band en een vaste waarde in de live scène. Fishbone maakt er live namelijk een feestje van en dat is duidelijk te horen en te zien op deze live cd en dvd. Krakers als Ma&Pa, Ground Zero en Hide Behind My Sunglasses komen uiteraard langs, evenals de benodigde grappen en grollen. Mooi muzikaal spektakel dat het verlangen naar het festivalseizoen doet groeien.

Het is interessant om te zien dat het merendeel van de reacties op de bandpagina van The Gathering op Last.fm, in tegenstelling tot die bij de meeste Nederlandse bands, voornamelijk afkomstig zijn uit het buitenland. Ook leuk is dat Allmusic het heeft over “this very important band.” Wat dat betreft is het toepasselijk dat The Gathering het vertrek van Anneke van Giersbergen heeft opgevangen met een buitenlandse zangeres, de Noorse Silje Wergeland, voorheen van Octavia Sperati. Hoewel Anneke een belangrijk stempel drukte op het geluid van de band, blijkt er op The West Pole minder veranderd dan je zou verwachten. De stem van Silje Wergeland lijkt namelijk verrassend veel op die van haar voorgangster, al zijn er ook wel wat verschillen. Muzikaal gaat The Gathering verder waar ze gebleven was op het uit 2006 stammende Home. Geen terugkeer dus naar de metal, al opent The West Pole best stevig. Hoogtepunten zijn de wat langere en meer atmosferisch klinkende tracks, zoals het titelnummer, Pale Tracks en afsluiter A Constant Run. Het is fijn om te constateren dat The Gathering ook met een andere zangeres weet te overtuigen!

Maak u op voor Londen’s meest besproken, heet getipte trio van het moment! Hip dus, en dan wordt er dus ook getwitterd, alwaar wij via een losse flodder vernamen dat de Golden Silvers in ons land een mix tussen Roy Orbison en Fela Kuti genoemd zijn. (Wil diegene zich bekend maken?) Elders lazen wij Nat King Cole. En Blur. En Franz. Feit is dat als er drie verschillende nummers rondzwerven op YouTube, hoogstwaarschijnlijk wegens retecatchy, er iets aan de hand is of dan toch snel gaat zijn. Daar heeft het eveneens hippe XL Recordings (Basement Jaxx, Dizzee Rascal, Adele, The White Stripes) een neus voor, dus daar verschijnt het hele album. Titelnummer heeft hét in ieder geval -something old, new, borrowed & blue- en als wij het predikaat 80’s synth ooit eerder gemeend hebben van stal te moeten halen: dat hadden we voor dit letterlijk en figuurlijk schitterende True Romance moeten bewaren. Verblindend!

Toen beroepschauffeur Jason Mozersky een demo-bandje van zijn band bij Ben Harper afgaf kon hij niet vermoeden dat deze zo onder de indruk was dat ze een kleine tien jaar later samen een plaat zouden maken. Harper liet zijn Innocent Criminals een keertje thuis en komt nu met dit opvallend stevige gitaar-georienteerde album. Zijn akoestische slide heeft hij wel meegenomen, en zo ontstaat een bijzondere combinatie waarin de gospelblues roots van Harper en de garage rock van de Relentless 7 elkaar perfect ondersteunen. In de enkele ballad die het album telt is de link met eerder Harper werk hoorbaar, wat meteen ook tot een hoogtepunt leidt in The Word Suicide. Op zijn stevigst doet het geluid enigszins denken aan een roots versie van Living Colour, terwijl in Up To You Now zelfs even het grote geluid van U2 een referentie is. De composities zijn steevast van hoog nivo, zoals we van Harper mogen verwachten. Mocht de zwartkijker na vorige albums van Harper even denken dat hij afgleed naar een mainstream geluid, met dit album bewijst hij dat hij nog steeds geen oogkleppen opheeft en zijn invloeden uit de meest onverwachte hoeken weet te verwerken in een prachtig album.

Insides klinkt als een openbaring. Zinderende strijkerstapijten drijven de speakers uit om uit te monden in weidse ambient composities. De jongen die verantwoordelijk is voor al dit schoon, luistert naar de naam Jon Hopkins. Voor mensen die op details letten na afgelopen jaar geen vreemde meer in de muziek. Door zijn eerdere werk werd hij al opgemerkt en vergeleken met elektronicagrootheid Brian Eno. Die introduceerde hem bij Coldplay waar hij samenwerkte aan de productie. Een mooie prestatie als autodidact op dit vlak. Als componist gebruikt hij compositietechnieken uit dance, modern klassiek en ambient om elektro-akoestische soundscapes en geluidsmuren te scheppen. Hij vindt gelijkgestemden in Jóhann Jóhannson, Gregor Samsa en Olafur Arnalds. Maar de manier waarop klassieke rust in botsing komt met heftige beats en elektronica komt nog het meest overeen met het jonge Rival Consoles. Net als op de EP Helvetica van deze laatstgenoemde, is er een precaire balans tussen twee stijlen, dance en klassiek, waarin prachtige melodieën de rode draad vormen. Dit zelfs waar composities pulserend een driftige wending maken. De cinematografische stijl van Jon voorkomt dat Insides verzandt in experiment en daarmee voor leken een onneembaar fort wordt. Zijn talent werd ook al voor een choreografie van Wayne McGregor gebruikt, waarvan het eerste deel van dit album getuige is. Onlangs was hij nog te bewonderen op Motel Mozaïque. Stel je ervoor open en Insides blijkt een desolate wereld met een textuur waar slechts muzikale schittering heerst. Jon Hopkins’ visie is gedurfd en weergaloos.

The Horrors rocken op hun tweede album keihard door. Ze doen dat in de beste traditie van bands als The Jesus & Mary Chain, The Cramps, Suicide, My Bloody Valentine en Joy Division. Inktzwarte rock ’n roll en met recht meer horrorpunk genoemd. Rammelende gitaren, galmende vocalen en dikke synths, waarbij de drums soms wat teveel op de tweede plaats komen. De groep zet je met hun muur aan geluid behoorlijk terug de jaren tachtig in, maar wel op een goede en vooral ook overtuigende manier. Wel is de groep iets trager gaan spelen en zijn de nummers wat meer uitgerekt, uitgestreken en experimenteler, maar nog steeds even rauw. De plaat is overigens geproduceerd door Geoff Barrow van Portishead.

Hanne Hukkelberg is zonder twijfel één van de meest excentrieke tussen de creatieve Scandinavische singer-songwriters. Op Blood from a Stone bewijst ze ook haar eigen stijl te kunnen ontwikkelen in een totaal afwijkende richting. Over dit derde album bekent Hanne zelf dat het meer een rockplaat is. Dat beperkt zich echter met name tot een zwaardere, rockende sfeer. Nergens staat dat haar gebruikelijke arsenaal aan alternatieve arrangementen in de weg. Concreet is het effect dat de dichtheid van gemakkelijk luisterbare liedjes hoger is. Ook de typerende vreemde uitwassen zijn sneller te doorgronden. Toch blijft ze altijd haar bijzonder eigengereide stijl trouw, die zeker niet op toegankelijkheid gericht is. Op Blood from a Stone heerst weer die heerlijk bezwerende en onwereldlijke berusting. Waar ze voor haar eerdere werk koos voor de stad om haar composities te schrijven, toog ze voor dit album naar het eiland Senja, 300 km boven de poolcirkel. Zoals ze zelf aangeeft, blijkt dat de noodzaak voor ingetogen en rustige muziek in de stad groter is. Dit in tegenstelling tot de hang naar geluid op het afgelegen platteland. Hanne is een van die singer-songwriters die laat zien dat moedertaal ook invloed lijkt te hebben op de structuur van de muziek. Dit is ook hoorbaar bij Sigur Rós en Under Byen. Helaas horen we alleen in Bygd Til By het Noors terugkomen, maar dat mag het genot over het geheel niet drukken. In gastmuzikanten en haar producer zien we de bevestiging van de constante factoren in haar geluid. Haar composities blijven ongenaakbaar, erupties van een innerlijke pracht. Blood from a Stone laat Hanne ongereserveerd floreren op net ontgonnen land.

Om een beeld te geven van de muzikale strapatsen van deze striptekenaar (Fuff/ Guff) , die onder de noemer anti-folk vallen, noemen wij even wat van zijn legendarische songtitels die bij u gegarandeerd een vermoeden oproepen: Williamsburg Will Oldham Horror. The History Of The Fall. The Chelsea Hotel Oral Sex Song. Tot zover. Iemand combineerde Lewis’ kwaliteiten en liefhebberijen van woordspel, boodschap en humor tot een mix van de Woody’s Allen en Guthrie en beter kunnen wij het eigenlijk niet verzinnen, maar dat is uiteraard een kwestie van ruimtegebrek hier. Liefhebbers van Adam Green en gelijkgestemden moeten hun spaarcentjes maar vast aanspreken!

Het lijkt erop dat 2009 het jaar van Johan gaat worden. Een paar maanden geleden verscheen de fijne overzichtsbox 12.5 Years, 3 Albums, 36 Songs en nu is er een nieuw album. Eerder dan verwacht, want de gebruikelijke vijf jaar die er tussen twee platen van Johan zitten zijn nog lang niet voorbij. Dat is niet de enige trendbreuk. Waar zanger/gitarist/boegbeeld Jacob de Greeuw op de vorige twee platen alle liedjes voor zijn rekening nam- wat Pergola en THX JHN in feite zijn albums maakte- dragen gitarist Maarten Kooijman en bassist Diets Dijkstra hier drie nummers bij. Die songs (Maria, The Receiving End en Over) halen niet het niveau van het beste van Johan, maar ze misstaan zeker niet. Wat 4 ook anders maakt is dat de melodieuze, melancholieke topsongs aangekleed worden op een manier die we van Johan niet gewend zijn. Opener In The Park is een heerlijk fel gitaarnummer, World Game #10 is opgesierd met een Ennio Morricone-motiefje en Over timmert op een Queens Of The Stone Age-achtige manier erop los. Dat brengt ons gelijk bij de vier hoogtepunten van 4: Something About You, dat op een ongemakkelijke manier sleept en trekt, Together Now, een popsong uit het boekje, het bijna psychedelische Alone Again en afsluiter Why Don’t We, dat eindigt met drie minuten sprankelend gitaarwerk. Gelukkig is met de belangrijkste trend niet gebroken: Johan staat nog steeds garant voor liedjes van zeer hoog niveau. En dat is uiteindelijk waar je een plaat van Johan voor koopt.

Zou het een referentie zijn naar die Amerikaanse punkers die daten met it-girls zoals Paris Hilton? Of deze vier Zweedse jongens hun wens echt menen zullen we waarschijnlijk nooit weten, maar veel van hun nummers bevatten een dergelijke puberale punk knipoog, zoals I’m Your Villian, Bottoms Up For Cutie en People Say You Find Everything On Wikipedia. Kid Down bestaat sinds 2001 en is getekend bij de in punkbands gespecialiseerde combinatie Epitath / Burning Heart. Hun tweede album bevat stevige poppunk à la Fall Out Boy, Panic at the Disco en Millincolin. Pretpunk voor tijdens een roadtrip met een Volkswagenbusje.

Otto Wichers is Lucky Fonz III. En Lucky Fonz III is die sympathieke, charmante, humoristische artiest met de ietwat onvaste ‘love-it-or-hate-it’-stem. A Family Like Yours is zijn derde album en composities zijn nergens onder de maat. Op z’n tijd zelfs (en dat is nieuw) vrolijk en uptempo. Niet alleen zwaar op de hand-folk dus, maar diverser dan voorheen. Natuurlijk is het traditionele LFIII-recept aanwezig. Neem songs als Every Ghost Back To Blanket, Leave You Body en het schitterende slotstuk We Are Still Young (met een hoofdrol voor Carol van Dyks tweede stem!) als voorbeelden. Maar verder gaat het eveneens van theatraal slepend (Summer Day) via buitengewoon dansbaar (In Your Underwear, The Mermaid) naar een klassieke Cashcompositie, maar dan met hoge stem (My Daughter). Verrassend? Dutch Fonz laat zijn voorliefde voor gabber nog even horen in de met trekzak gelardeerde uptempobeatsong The World Wants You To Stay. De definitieve doorbraak naar het grote publiek kan gewoonweg niet uitblijven.

Lucky Fonz III instore Concerto 15 april 2009 op You Tube:

Erg productief is Kendall Jane Meade niet, maar het handjevol albums dat ze sinds 2001 uitbracht onder de naam Mascott is van hoge kwaliteit. Mascott maakt mooi verzorgde pop, vaak licht van toon, en gaat daarbij nogal perfectionistisch te werk. En dat is ook op Art Project goed te horen. Zo schrijft ze songs die zich al na één keer draaien in het brein vastzetten, zoals Press Play (And Then Repeat) en Nite Owl, is de instrumentatie uitstekend en de doet de stem van Mascott de rest. Art Project is een fijne afwisselende plaat, van het lichtvoetige 4th of July tot het ingetogen Red Flower. Alleen jammer dat de CD na een half uurtje alweer afgelopen is.

Nieuwe release van Sub Pop, het label van oerband Mudhoney. Daar heeft Obits wel naar geluisterd maar van frontman Rick Froberg (ex-Drive Like Jehu en Hot Snakes) mag je gerust een eigen stijl verwachten. Hij kiest voor een messcherp garagegeluid waar hij zijn gekwelde schreeuwzang prima in kan etaleren. Ergens houdt de groep het ook weer klein en compact, deze cd dendert en dronet je niet plat. I Blame You bevat prima eigen composities en van de Gun Club-achtige bewerking van Milk Cow Blues kunnen we helemaal geen genoegen krijgen.

Was het leven van veel nu-metal bands al niet makkelijk, de afgelopen jaren is het er zeker niet makkelijker opgeworden. Na een aantal succesvolle jaren is het genre immers volledig out of fashion geraakt. Met dank aan de albums Infest en Lovehatetragedy en de hit Last Resort behoorde Papa Roach tot de grotere namen, maar de volgende platen wisten het succes niet te continueren. Vandaar dat de heren het nu over een andere boeg gooien. Dat betekent concreet dat de inspiratie nu in de sleazy jaren ’80 wordt gehaald, zeg maar bij Mötley Crüe en Guns ‘n’ Roses. Van een echte metamorfoses is echter geen sprake, daarvoor klinkt Papa Roach nog steeds teveel als Papa Roach. Boos. Op zich niet erg, maar van een sleazy rockplaat verwacht je toch net iets meer luchtigheid.

Merrill Beth Nisker werd in November 40. De in Toronto geboren Canadese begon onder eigen naam op te treden, voor ze veranderde in Peaches. Ze werkte als muziek en toneellerares met een obsessie voor dingen als sex en de traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen. Als muzieklerares speelt ze haar muziek zelf en ze weet precies hoe zich moet presenteren. Op de hoes van Fatherfucker uit 2003 is ze bijvoorbeeld te zien met een volle baard. In haar teksten is ze zowel vulgair als mysterieus, een bijzondere mix, maar het is altijd duidelijk waar het over gaat. En live is ze een belevenis. Het siert haar, dat ze altijd haar eigen weg gaat. Ze verhuisde naar Berlijn om middenin de electro-scene te zijn. Dit is het vierde album onder de naam Peaches. Haar debuutalbum maakte ze in 1995 onder eigen naam. Te horen op soundtracks van films als Lost In Translation, remixen en in duetten is ze taboedoorbrekend en veelgevraagd en haar dwarse electro-punk met gerapte en gezongen teksten werkt hypnotiserend. Monotone en beukende beats. Voor dit album nodigde ze weer de nodige gasten uit, zoals Simian Mobile Disco, Soulwax en Digitalism. Verrassend toegankelijk met expliciete teksten en een poppy randje, wat niet ten koste gaat van haar rauwheid. We horen echo's van Madonna, Donna Summer en hip-hop. De Duitse band Sweet Machine werd gevraagd om haar te begeleiden op toernee en ze toert door Engeland in het najaar. Ja, het is weer meer van hetzelfde, maar dit is wat je wilt van Peaches. Compromisloos en rechtuit. Dat dit album ook toegankelijk is, maakt het alleen maar interessanter.

Dit derde album van Pink Mountaintops is niet alleen interessant vanwege de waslijst aan gastmuzikanten die regelneef Stephen McBean van Black Mountain laat opdraven. Godspeed You! Black Emperor, Destroyer, Whiskeytown, Bonnie ‘Prince’ Billy en Caroline Mark zijn slechtse enkele werkgevers die hun muzikanten beschikbaar stellen voor dit ronduit prestigieuze project. Die vrijgevigheid kan haast niet anders dan een boeiende plaat opleveren, die soms wat aan My Morning Jacket doet denken. De veelzijdige en eigenzinnige hippiefolk van Pink Mountaintops is zowel vrolijk makend als melancholisch. Je krijgt zin om een lange baard te laten groeien en de zon op te zoeken.

Prince Roger Nelson heeft een drieling geworpen. Dat mag voor menig artiest een aardige bavalling zijn, maar voor het 51 jarige wonderkind uit Minneapolis is het niet meer dan een business as usual. Soms geniaal, soms wanstaltig slecht is Prince altijd op zoek naar muzikale uitdagingen en dat siert de man. Het maakt hem bovendien tot een van de interessantere gearriveerde sterren van het moment. Hebben we hier te maken met een nieuw meesterwerk, of is het er eentje in de serie Pretentieuze Flops? Het antwoord op deze vraag is tweeledig. Laten we daarom eerst maar even het kaf van het koren scheiden. Er zijn twee minpunten aan te wijzen. Allereerst is er de wanstaltige hoes, die zo lijkt weggelopen uit een foute Bollywood film en is opgeleukt met een fikse dosis Amerikaanse edelkitsch. De tweede misvatting is de eerste cd, waarop Prince een album presenteert van zijn nieuwste protegé Bria Valente. Een aantrekkelijk meiske dat ongetwijfeld haar weg tussen de lakens kan vinden, maar op cd niet verder komt dan derderangs r&b-geneuzel. Doorspoelen maar! Wat resteert is 2 schijfjes Prince waar de vonken van afspatten. Prince rockt er op los als een jonge gitaargod en jammert de ene na de andere vette gitaarsolo uit zijn gitaren. Prachtige soulfulle miniatuurtjes zijn ook te bewonderen, zoals het ingetogen Colonized Mind en Prince’s versie van Crimson And Clover is om door een ringetje te halen. Prince doet er nog steeds toe!

Reader begon haar carrière in 1988, als zangeres van Fairground Attraction, die een megahit scoorden met Perfect. Die titel dekt wat ons betreft ook volledig de lading van haar jongste album. Dat is namelijk een perfecte cocktail van folk, pop en jazzliedjes, die door Eddi, samen met een uitgelezen gezelschap muzikanten, uiterst smaakvol wordt gepresenteerd. Dit is zo’n plaat waar je een uur lang heerlijk in weg kunt zinken, en waarin je je laat meevoeren door die geweldige stem die bij elk album beter gaat klinken. Van prachtige liedjes als het melancholieke New York City kunnen wij in ieder geval maar niet genoeg krijgen.

Here And Now And Long Before is het langverwachte derde album van The Sheer. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: The Sheer is vanaf nu ongetwijfeld Nederlands beste Britpopband. Dit is echter wel met een vleugje warme Amerikaanse sound eroverheen. Volgens kenners is dit toe te schrijven aan de toevoeging van Krezip’s JP Hoekstra aan de line-up. Na The Keyword Is Excitement en Feel The Need is ook dit derde album weer van een opmerkelijk hoge kwaliteit. Het is wel even wennen aan het begin van de cd: Find Something For Me To Do When You’re Gone en With The TV On zijn minder energiek dan de liedjes op voorgaande albums. Het zijn echter prachtige liedjes waar bands als Coldplay, Athlete en Starsailor jaloers op zouden zijn. De sfeer en spirit van deze eerste twee liedjes blijven in het gehele album terugkeren. Dit geldt ook voor The Devil On His Own, een nummer met een lekker meezing-refrein. Titeltrack Here And Now And Long Before is ontroerend melodieus met een pakkende zin: Here Comes That Song Again… Guess It’s True What They Say had zonder twijfel op geen enkel Athlete-album misstaan. Luisterend naar deze cd besef je dat The Sheer nu voor het eerst echt een album heeft gemaakt en niet alleen een bonte verzameling mooie liedjes. Here And Now And Long Before is een geheel. Ook Cruisin’My Mind, Bang Bang en het hoogtepunt Paper Plane Pilots zijn daar uitstekende bewijzen van.

Meteen maar met de deur in huis vallen? Anne Soldaat (voorheen in Daryll-Ann en Do-The-Undo) heeft met In Another Life een prachtig album afgeleverd. In dit andere muzikale leven gebruikt de man z’n eigen naam. Terecht, want Soldaat verdient namelijk letterlijk en figuurlijk de credits voor datgene waartoe hij muzikaal in staat is. Al moeten we eerlijk zijn: Jason Falkner (onder andere Jellyfish) blijkt ook een aardige vinger in deze meerstemmige poppap te hebben gehad. Niet dat Soldaat zelf geen liedjes kan schrijven. Niet dat hij zelf geen prachtige stem heeft. Niet dat hij niet fantastisch gitaar kan spelen. Aan de andere kant: wellicht heeft Soldaat toch iemand als Falkner aan zijn zijde nodig om het allemaal naar een nog hoger plan te tillen. Want ja, dit is beter dan Do-The-Undo. Falkner schreef mee aan een aantal composities, heeft het album geproduceerd, opgenomen en gemixt. En het resultaat van dit Soldaatleven klinkt als een klok.

Even groot als de verwachtingen van een nieuw album van de band rond Robin Proper-Sheppard is ook de verbazing dat dergelijk album juist midden in de lente het levenslicht ziet. Zeker als je bedenkt dat de voorman zelf aangeeft dat There Are No Goodbyes wellicht het somberste album is dat Sophia tot nu toe maakte. Nu wordt naar mijn mening die donkere kant van Sophia altijd wat op de spits gedreven. Ook deze huidige plaat valt me niet bijzonder zwaar en dat doet niets af aan het hoge niveau dat Sophia zichzelf al jaren oplegt. Opnieuw zijn de strijkers van The Sophia Quartet van de partij om de band bij te staan met mooie gevolgen. Dit kwartet speelde overigens afgelopen jaar ook met Tindersticks, The Divine Comedy en Ed Harcourt. Zelf heeft Sophia een kwinkslag meegekregen van een band als South of van de jaren ’80 geïnspireerde post-rock die ook Editors voortbracht. Deze kant van de balans met stevigere arrangementen is ook sterker vertegenwoordigd dan soberheid. Thematisch brengt de band wederom een ode aan de spelonken van de geest. Pas met Something, Heartache en Portugal bereikt Sophia op dit album volle sterkte. Voor mensen die liever live genieten van muziek, komt het album ook in een 2-CD versie uit met 14 nummers opgenomen in Wenen op Valentijnsdag.

Lekker zonnetje buiten, raam open, de nieuwe St. Vincent in de cd-speler: het blijkt een ideale combinatie. Annie Clark, zoals deze heilige Vincent eigenlijk heet, borduurt op Actor voort op het bijzondere eigen geluid dat ze twee jaar geleden introduceerde op het lovend ontvangen Marry Me. Het blijft verbazingwekkend hoe dreigende elektronica en overstuurde gitaren toch zo lieflijk kunnen klinken. Misschien is het de piano, of de blazers, die de liedjes een soulvolle ondertoon meegeven. Of is het Annie’s lieve meisjesstem? Op Actor krijgt ze hulp van onder meer producer John Congleton (The Polyphonic Spree), de ritmesectie van Midlake, en avantgarde fluitiste Alex Sopp. Samen creëren ze een vol en bijzonder geluid dat nou niet direct toegankelijk klinkt, maar toch redelijk makkelijk in het gehoor ligt. En dat bovendien nergens gekunsteld klinkt. Mooie plaat!

Iedereen die alvast het zomergevoel in huis wil halen, doet er verstandig aan Never Gonna Touch The Ground aan te schaffen van Still Flyin’. Want met dit aanstekelijke mengelmoesje van folk, ska en pop weet de elfkoppige formatie uit San Francisco een ongedwongen sfeertje te creëren. Waarbij de nummers bovendien spontaan uit de mouw lijken te worden gejamd. Still Flyin’, in 2004 geformeerd door zanger/tekstschrijver Sean Rawls, leverde tot nog toe slechts twee EP’s af. Maar nu dus een volwaardig album, met Good Things It’s A Ghost Around Town Here als potentiële zomerhit.

Robert Jan Stips heeft zijn sporen ruimschoots verdiend in de Nederlandse popscene. Monumentale platen heeft hij gemaakt met het beste dat ons landje ooit heeft voortgebracht: Supersister. Maar ook groepen als Golden Earring en Sweet D’Buster bracht hij naar een hoger plan. De pianolik van Brood’s Saturday Night is bijvoorbeeld ook van zijn hand en hij scoorde een nummer 1 hit met Freek De Jonge. De laatste 25 jaar is hij vooral actief met de Nits. Sinds een jaar of drie treedt hij ook regelmatig op met een solovoorstelling: Piano & Songs. Verzoeknummers konden via zijn website worden doorgegeven en dat resulteert nu in een fraaie uitgave: Rond (cd + dvd). Stips solo achter zijn piano zich een dwarsdoorsnede banend door zijn uitgebreide repertoire. Klassiekers komen aan bod (She Was Naked, Dankzij De Duinen, Psychopath), maar ook knotsgekke arrangementen van een paar opvallende nummers (Una Paloma Blanca, Twilight Zone) en een paar nieuwe stukken (United States Of Mine, Days Of The Privat). Stips solo is een persoonlijk document geworden dat smaakt naar meer.

Jongens en meisjes, Strange Boys is waarlijk één van de leukste nieuwe bands die jullie in onze winkels kunnen vinden. De groep heeft de attitude van The Strokes, alleen klungelen deze knapen zich helemaal suf. Ze komen nu eenmaal niet uit het perfectionistische noorden maar uit het spookachtige zuiden van Amerika. Met slordig rommelen, een verstopte maar immens diepe hang naar roots, blues en de oude Dylan, en heerlijk scheve zang – godbetert wat een zanger is snotaap Ryan Sambol – is dit plaatje een revelatie. De productie komt uit de kelder van In the Red Records dus het is echt voor ieder wat wils. Come and get it.

Dat Richard Swift graag met analoge tape-recorders aan de slag gaat, bleek al op de voorgangers van Atlantic Ocean. Dit keer kocht hij zelfs een antieke tape-machine van Wilco-frontman Jeff Tweedy. Wilco nam Swift als voorprogramma al eens mee op sleeptouw. Met behulp van Casey Foubert (werkte met Sufjan Stevens), werden zijn vreemde muzikale brouwsels ditmaal wel heel smakelijk. Op het Beatleske Ballad Of Old What's His Name, kreeg hij zelfs nog hoog bezoek van Mark Ronson, Ryan Adams en Sean Lennon. Met Atlantic Ocean wist Swift de ingenieuze edel-pop tot in het detail uit te werken. Zijn meeslepende fluisterende stemgebruik iets op de achtergrond, betekend ruim baan voor bijvoorbeeld de piano, of zijn rare geluiden-kabinet aan geluiden. Gelijkgestemden als Money Mark, of in compositorisch opzicht Rufus Wainwright, krijgen er dankzij pakkende liedjes als Bat Coma Motown en opener The Atlantic Ocean, concurrentie bij.

De Friese Meindert Talma heeft voor het eerst in zijn carrière een Engelstalig album afgeleverd, na zeven eerdere in het Fries en het Nederlands. Tamango is de soundtrack die hoort bij een voorstelling die al in 2006 op het Noorderzon-festival is uitgevoerd. De liederencyclus gaat over The Tourist, die afscheid neemt van zijn geliefde Jackie Hall en daarna klaar is afscheid te nemen van zijn eigen leven. Ondanks dat alle teksten en muziek door Meindert Talma is gemaakt, wordt het door een groot aantal muzikanten uitgevoerd, met speciale aandacht voor Jurgen Veenstra (als The Tourist) en Alicia Ziff (als Jackie). Deze prachtig uitgevoerde cd/dvd combinatie bevat tevens een 50 minuten durende film van René Duursma. Het bijzondere Tamango project zal de komende tijd op verschillende plekken in het land te zien zijn met Meindert zelf en een achtkoppig orkest.

Het geeft niet dat The Thermals hun felle en rafelige popsongs niet meer thuis in de keuken opnemen maar in een heuse studio, zolang hun liedjes nog klinken alsof je een plas water in je gezicht gegooid krijgt. Bij de vorige plaat Here’s Your Future was dat ietsje minder, want een concept plaat. Gelukkig is het concept verdwenen en is Now We Can See weer persoonlijk en individualistisch. Heavy kun je hun sound inmiddels wel noemen, bas en drums beuken flink op je in. Tal van spitse liedjes stuiteren langs en dat is het echte feest. Niet wezenlijk nieuw of anders, weer gewoon in your face.

In de Amerikaanse Indie scene heeft Vanderslice in de afgelopen tien jaar een aardige reputatie weten op te bouwen. Hij deed dat met melodieuze popliedjes die meestal als vehikel dienden voor maatschappelijke geëngageerde teksten. Voor dit zevende album verruilde John zijn inmiddels befaamde Tiny Telephone Studio in San Francisco voor een simpel studiootje in de kelder van zijn huis. Daar vond hij de rust en concentratie die hij gebruikte om nu het accent te leggen op melodie en structuur van zijn nieuwe liedjes, niet afgeleid door studiotechniek. Het resultaat is absoluut zijn mooiste plaat tot nu toe. Daarmee verdient de zanger met die Hollands klinkende naam ook hier te lande beslist meer aandacht.

Dylan Mania is niet de eerste en zal ook niet de laatste verzamelaar met Dylancovers zijn. De 68-jarige volkszanger is hot, zoals drie uitverkochte concerten in Amsterdam bewijzen. Hoewel deze door Béatrice Ardisson samengestelde compilatie met een zoutloze versie van Like A Rolling Stone begint, zijn we ettelijke malen aangenaam verrast. De zwoele bewerking van Lay Lady Lay door Magnet of de aandoenlijke Kim in Don’t Think Twice, It’s Alright (kan dit nummer eigenlijk mislukken?) zijn hoogtepuntjes. Op Bryan Ferry en Antony & The Johnsons na zijn er weinig grote namen te bespeuren, maar dat mag de pret niet drukken.

Nou wordt het misschien makkelijk te vergeten, maar toch heeft Nieuw Zeeland wel degelijk een belangrijke invloed gehad op de alternatieve popmuziek. Met name in de jaren tachtig, waren bands als The Chills, Chris Knox, Verlaines, The Clean en de Tall Dwarfs, behoorlijk toonzettend. Prettig om na al die jaren dat terug te zien in een zeer leuke tribute in de vorm van een dubbel-cd. De deelnemende formaties komen uit de diverse winstreken van de wereld. Van IJsland, Duitsland en Zweden tot Amerika. Er zijn diverse muzikanten uit de electronica-hoek, maar Not Given Lightly is geheel in de stijl van hun voorbeelden. Delicate en subtiele popliedjes als Kaleidoscope World (Chills), uitgevoerd door People Press Play, of Afternoon In Bed (Bats), door The Wooden Birds, worden in hun waarde gelaten. Andere opvallende namen zijn Lali Puna, Tarwater, The Go Find, B.Fleischmann, American Analog Set en Masha Qrello. De eerste cd met louter covers en de tweede met aansluitend werk van de deelnemende artiesten, sluiten met hun moderne versies en visies naadloos aan bij het origineel.

De American Analog Set, AmAnSet voor vrienden en bekenden, heeft door albums als The Golden Band en From Our Living Room to Yours inmiddels een bijna legendarische status. In The Wooden Birds vinden we AmAnSet voorman Andrew Kenny terug samen met onder andere David Wingo, de zanger van Ola Podrida. Veel wijkt Magnolia niet af van het werk van de AmAnSet. Het licht hypnotiserende geluid waar de band van Andrew Kenny zo beroemd mee geworden is, is hier gelukkig intact gelaten. Wingo en zangeres Leslie Sisson zijn aanwinsten die vooral Seven Seventeen en Believe in Love tot absolute pareltjes maken. Persoonlijk had ik iets meer verwacht van de combinatie AmAnSet en Ola Podrida, maar dat neemt niet weg dat Magnolia een fijne plaat is in de beste AmAnSet-traditie die de luisteraar moeiteloos in een prettig soort half-slaap brengt.

Eric Woolfson is de grote onbekende man in The Allan Parsons Project. Niet voor niets heeft hij wel eens gezegd dat hij er spijt van had dat alleeen Parsons naam in de groepsnaam vermeld werd terwijl, hij eigenlijk het leeuwendeel van het materiaal aanleverde en tevens grotendeels verantwoordelijk was voor de vocalen. (vb. Eye In The Sky & Don’t Answer Me) Op deze plaat vinden we een aantal stukken terug die, zoals de title aangeeft, nooit op een APP-plaat terugkwamen. Veel van de nummers zijn boven water gekomen tijdens het samenstellen van de remasters. Hier vinden we alsnog afgemaakte ruwe songs of min of meer kant en klare left-overs. Het geheel heeft niet helamaal het gladde van wat we gewend zijn maar biedt zeker een kijkje in de keuken van APP. Bij sommige stukken is het echt duidelijk dat het een ruwe versie is terwijl andere prachtig uitgewerkt zijn zoals Rumour Goin’Round. Hoewel sommige stukken wel lijden onder het destijds in zwang zijnde synth-geluid is er, en zeker voor APP liefhebbers, genoeg te genieten. Het is voor liefhebbers van de band een prachtige tien nummers tellende plaat.

Derde studioalbum van New Yorkse indie rockband Yeah Yeah Yeahs steunt op een (naar verluidt via eBay aangeschafte) vintage synthesizer. Dat geeft een catchy discopop; minder rauw, meer gelikt, minder rock, meer elektronisch gedreven. Of zoals hipster en gitarist Nick Zinner het zegt: ‘De plaat heeft een nieuw gevoel van ruimte en atmosfeer dat ongewoon is voor de band.’ Niet dat It’s Blitz een optimistische danslaat is - al wekt ook het openingsnummer/single Zero die indruk. Luister daarvoor tracks als Dull Life en Shame and Fortune, die het lijntje vormen naar het voorlaatste album Show Your Bones. Verklaring voor de synth sound schuilt in de productie. Achter de knoppen namelijk Dave Sitek (TV On The Radio) en Nick Launay (Arcade Fire). Knappe nummers, prima plaat, dito artwork.

Dit soort initiatieven verdienen een compliment, want zij maken legendes uit de Nederlandse popmuziek opnieuw beschikbaar voor het publiek. Na mooie uitgaven van bijvoorbeeld CCC Inc. en The Rhodys, is het nu Corazong Records die de meest swingende plaat van The Bintangs in een deluxe-edition op de markt brengt. De hardwerkende rhythm & blues-band uit Beverwijk toog in 1975, in zo'n beetje de 29e bezetting, naar de fameuze Rockfield Studios in Wales om daar in de landelijke klei hun meest aardse en greasy album op te nemen. Vuige rhythm & blues, smerige Stones-rock en de gierende slide van de piepjonge Japie Castricum maken Genuine Bull tot een vergeten Nederrock-klassieker, die in deze versie – met maar liefst 23 bonustracks – even aan de vergetelheid ontrukt wordt.

Al een flinke tijd aangekondigd maar nu eindelijk verschenen. Voor deze gelegenheid is het originele album uitgebreid tot drie schijven: twee cd’s en een dvd. Op de eerste cd is de plaat te vinden die flink opgepoetst is. Het titelnummer, War Pigs, Iron Man en ga zo maar door maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met essentiële kost. Zo goed als elk nummer is een klassieker. Zonder deze plaat geen rockliefhebber dat is duidelijk! De dvd is gereserveerd voor de in 1974 uitgebrachte quadrafonische mix. Speel je hem af wordt de muziek voorzien van diverse plaatjes van singlehoesjes etc. Draai je deze veel? Ik weet het niet maar het leuk dat hij er bij zit. De laatste schijf is echter zeer interessant. Daar horen we onder andere de originele versie van Paranoid, op dat moment nog een liefdesliedje… In het zeer informatieve boekje wordt uitgelegd dat dat nummer pas op het allerlaatste moment is toegevoegd om uit te groeien tot een klassieker. Overigens zou de plaat War Pigs heten maar dat was voor de Amerikaanse markt niet zo handig, vandaar de naamwisseling. Het verklaart echter wel de hoes. Er is veel werk van gemaakt om tot een goede reissue te komen die eer doet aan de plaat en dat is prima gelukt!

De eerste vier albums van Nick Cave & The Bad Seeds zijn volledig geremastered en voorzien nieuwe boekjes met foto’s en liner notes. Naast het album heeft iedere reissue ook een DVD met daarop een 5.1 mix, de b-kantjes van de singles en een filmpje met de achtergronden van het betreffende album. De tweede Bad Seeds plaat uit 1985 staat in het teken van de blues en Elvis Presley. De titel verwijst naar de King en een van de sterkste songs - Tupelo - gaat over diens geboorteplaats. Cave heeft de Amerikaanse rootsmuziek ontdekt en tracht zijn bewerking daarvan weer te geven. Zelf vindt hij een redelijk mislukte poging, maar het is toch een wat onderschatte plaat die essentieel is in Cave’s ontwikkeling. De teksten zijn uitermate sterk met vele referenties aan de bijbel. Hoogtepunt is het zes minuten durende Blind Lemon Jefferson waar de spanning vanaf druipt. The Bad Seeds ontpoppen zich op deze plaat steeds beter.

De eerste vier albums van Nick Cave & The Bad Seeds zijn volledig geremastered en voorzien nieuwe boekjes met foto’s en liner notes. Naast het album heeft iedere reissue ook een DVD met daarop een 5.1 mix, de b-kantjes van de singles en een filmpje met de achtergronden van het betreffende album. Nick Cave’s eerste soloplaat is een naadloos gevolg van de laatste sessies met The Birthday Party. Die band is in Berlijn neergestreken en ligt behoorlijk op zijn gat. Als gitarist Rowland Howard niet uit de voeten kan met Cave’s laatste composities en de Berlijnse muzikant Blixa Bargeld dat wel kan, is het lot bezegeld. In de Bad Seeds neemt ook Mick Harvey plaats en de eerste plaat is al snel een feit. Cave kan zich met volle overgave storten in zijn obsessies en neemt prachtige covers op van Leonard Cohen en Elvis Presley. Het album verschijnt in 1984 en is nog wat richtingloos, maar laat goed horen welke kant Cave op wil.

De eerste vier albums van Nick Cave & The Bad Seeds zijn volledig geremastered en voorzien nieuwe boekjes met foto’s en liner notes. Naast het album heeft iedere reissue ook een DVD met daarop een 5.1 mix, de b-kantjes van de singles en een filmpje met de achtergronden van het betreffende album. Dit albums was voor vele fans van het eerste uur even schrikken. Cave als crooner? Deze uit louter covers bestaande plaat laat precies horen waar zijn invloeden liggen. Natuurlijk in de blues (John Lee Hooker, Muddy Waters, Leadbelly), gospel (Jesus Met The Woman At The Well), folk (Dylan) en vroege rock ’n roll (Orbison, Cash) maar ook horen we prachtige versies van Glenn Campbell en Jimmy Webb’s By The Time I Get To Phoenix en een gloedvolle bewerking van Gene Pitney’s Something’s Gotten Hold Of My Heart. Dankzij deze covers leert Cave steeds beter met zijn stem om te gaan en is hij niet meer bang om te zingen. Dat zal zijn blijvende invloed hebben op de rest van zijn oeuvre.

De eerste vier albums van Nick Cave & The Bad Seeds zijn volledig geremastered en voorzien nieuwe boekjes met foto’s en liner notes. Naast het album heeft iedere reissue ook een DVD met daarop een 5.1 mix, de b-kantjes van de singles en een filmpje met de achtergronden van het betreffende album. Het eerste album na de coverplaat bevat dan ook meteen de nodige songs waarin Cave kan croonen als de beste. Uiterst spaarzaam met instrumenten weten de Bad Seeds Cave’s stem steeds beter te laten uitkomen. De plaat werd matig ontvangen bij release maar blijkt achteraf een sleutelalbum te zijn en heeft de tand des tijd goed doorstaan. The Mercy Seat zal snel volgen en de band krijgt eindelijk de status die het verdient.

Nadat Boys Blue (bekend van Up From The Grave) uit elkaar gevallen was ontstond de band Colours, die in Los Angeles een plaat opnamen die wordt vergeleken met Smile (Beach Boys), Forever Changes (Love) en Odessa (Beach Boys). Deze plaat is nooit verschenen, maar is integraal te horen op Voluptous Doom, die binnenkort door Frantic wordt uitgebracht. Binnenkort volgt een recensie - als de plaat binnen is.

Als er één plaat uit Nederland het verdient om de deluxe-treatment te krijgen, dan is het Niemand In De Stad van De Dijk. De vijfde plaat van De Dijk, alweer stammend uit 1989, is hun absolute meesterwerk. Neder-rhythm & blues, dampende rock en teksten recht uit het hart, altijd zeer gedreven gezongen door Huub van der Lubbe. Met de klassieke singles Ik Kan Het Niet Alleen en Nergens Goed Voor, maar ook onvergetelijke nummers als Deze Stad, Wat Een Vrouw en het door berg en been gaande titelnummer. Cd 1 bevat het originele album en cd 2 staat boordevol extra’s zoals (thuis)demo’s, afvallers en b-kantjes. Om het geheel af te maken het live-optreden in Paradiso van 7 april 1989, waar de plaat voor het eerst aan het publiek ten gehore werd gebracht. Dit is essentiële nederpop-geschiedenis, die iedereen, echt iedereen in de kast moet hebben staan.

Het Dylan-reissueprogramma is al even onvoorspelbaar als de oude meester zelf. In 2003 verscheen een vijftiental albums geremastered op SACD, variërend van zijn tweede album uit 1963 tot Love And Theft uit 2001. In 2005 was het de tijd voor Dylan’s debuut en The Times They Are A-Changin’. Nu verschijnt het volgende opgepoetste viertal, net zoals de eerdere reissues overigens zonder bonustracks, maar wel in optimale geluidskwaliteit. Tot slot Dylan’s samenwerking met de Grateful Dead. Die combinatie was tijdens de tournee van 1987 al niet zo’n goed idee, en is dat op cd evenmin, vooral omdat ook nog eens gekozen is voor inferieure live-versies – de door de Dead samengestelde maar nooit uitgebrachte cd is vele malen beter. Toch is ook Dylan & The Dead de moeite waard, al was het alleen maar om de schitterende uitvoering van Queen Jane Approximately.

Al verdient het oeuvre van singer/songwriter Alejandro Escovedo een degelijke verzameling als eerste kennismaking, is deze cd inderdaad niet veel meer dan een introductie. Het repertoire dat hiervoor werd gebruikt is geleend van de Texas Music Group en die beheerd slechts een beperkte hoeveelheid Escovedo's werk. Enkele jaren terug gaven ze zelf zijn twee eerste albums uit de begin jaren negentig opnieuw uit en het toen wel nieuwe thema-album By The Hand Of The Father. Nou is er uit deze korte reeks voldoende moois te plukken, om te begrijpen waarom Escovedo bij muzikanten als Lucinda Williams, Steve Earle, en Chuck Prophet, hij een gewaardeerd collega is. Bijvoorbeeld liedjes als Thirteen Years, Wave en Rosalie, waarvan de laatste twee terug grijpen op zijn Mexicaans-Amerikaanse roots, zijn te sterk om deze matig verzamelde introductie helemaal af te schrijven.

Recensie volgt

“Eigenlijk zou iedereen dit driedubbelalbum van overheidswege uitgereikt moeten krijgen”, aldus Tjerk Lammers in het boekje bij Collected. Wellicht wat overdreven, maar in het verleden is vaak genoeg belastinggeld verspild aan minder zinvolle projecten, dus waarom niet? De Golden Earring is de belangrijkste band uit de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek en dus zou iedereen best een verzamelaar in kast mogen hebben staan. Collected is dan een goede keus, hoewel het jammer is dat de beginjaren van de Earring(s) niet zijn meegenomen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de eveneens omvangrijke compilatie The Devil Made Us Do It uit 2000. Wat je wel krijgt is 52 overwegend ijzersterke nummers, van Sound Of The Screaming Day tot en met de Naked III-versie van Angel.

De eerste schreden van deze band die uitgroeide tot wereldfaam - alle drie de uitgaven zijn uitgerust met bonustracks (voornamelijk a- en b-kantjes van de singles). Na release volgen recensies.

De eerste schreden van deze band die uitgroeide tot wereldfaam - alle drie de uitgaven zijn uitgerust met bonustracks (voornamelijk a- en b-kantjes van de singles). Na release volgen recensies.

De eerste schreden van deze band die uitgroeide tot wereldfaam - alle drie de uitgaven zijn uitgerust met bonustracks (voornamelijk a- en b-kantjes van de singles). Na release volgen recensies.

Ook op Frantic en ook afkomstig uit Northern California - recensie volgt na release

De veel te vroeg overleden Jeff Healey wordt hier geëerd met een heerlijk setje. Twee cd’s met een doorsnede van zijn carrière en om het af te maken een fijn dvd’tje. Op de eerste schijf vinden een flinke mep singles terug. Beginnend bij See The Light en Confidence Man meanderen we door de loopban van de man waarbij opvalt dat een flinke schep werk van andere auteurs vertegenwoordigd blijkt te zijn. Het moet gezegd worden dat de nummers nog prima staan al hebben nummers als Heart Of An Angel een wel erg jaren negentig stadiondrumgeluid. Toch zal Healey vooral bekend staan als een live performer. Dat horen we dan ook terug op de op verschillende plaatsen opgenomen liveopnames. Healey excelleert en dat is ook zoals we hem zullen herinneren: Gedreven tot het uiterste. De dvd bevat een vijf kwartier durende documentaire over Healey en bevat een schat aan bijzondere opnames die variëren van livemateriaal met de Stones en Clapton tot gewoon solomateriaal. Wel wordt vooral aandacht geschonken aan de begintijd van The Jeff Healey Band maar dat mag de pret niet drukken. Het wordt pijnlijk duidelijk dat een sympathiek en groot artiest heen gegaan is…

De naam van Luther Ingram zal voor altijd verbonden blijven met de wereldhit (If Loving You Is Wrong) I Don’t Want To Be Right uit 1972. Da’s niet erg, maar laten we alsjeblieft niet vergeten dat deze soulzanger in die zelfde jaren een aantal andere prachtige southern soul-opnamen maakte voor het in Memphis gevestigde Ko Ko Records. Luther Ingram was gezegend met een soepele hoge stem waarmee hij zijn merendeels zelf geschreven songs van een eigen stempel voorzag. Zijn vertolking van ballads was onovertroffen, maar ook up-tempo songs waren wel aan hem besteed. Vermaarde studiomuzikanten uit Memphis en Muscle Shoals begeleidden Ingram bij deze sessies. Eerder al zagen twee compilaties met alle singles die Ingram voor Ko Ko Records maakte het licht. Behalve singles maakte Luther Ingram ook een viertal albums voor dit label. De eerste twee, I’ve Been Here All The Time en If Loving You Is Wrong I Don’t Want To Be Right, verschenen in 1972 en bevatten behalve a- en b-kantjes van singles ook nieuwe songs, waaronder een hartverscheurende vertolking van Dying And Crying.

Hij mag dan niet de erkenning hebben gekregen die tijdgenoten als Ray Charles, Sam Cooke en James Brown wel ten deel vielen, Little Willie John is onbetwist een van de grootste en invloedrijkste R&B-artiesten van zijn tijd. In 1955 verbond Little Willie zich aan King Records, voor welk label hij onmiddellijk een reeks hits scoorde. Onsterfelijk maakte Little Willie John zich met zijn weergaloze vertolking van Fever. Met deze hit uit 1956 zette Little Willie John al vroeg de kroon op een muzikale loopbaan die door het noodlot maar een jaar of tien zou duren.. De compilatie Heaven All Around Me is gewijd aan diens latere opnamen voor King Records (1961-1963) en completeert daarmee de heruitgave van het werk van Little Willie John voor dit label. Met zijn zeldzaam krachtige en lenige stem vertolkt de nog immer jonge zanger hier 24 songs op het snijvlak van R&B en soul.

Het is volkomen terecht dat Amsterdam Stranded nu op de markt komt in een deluxe-editie, want dit derde album van het Noorse Midnight Choir is een meeslepende en sublieme plaat. De band wendt de bloedrode romantiek van iconen als Leonard Cohen en Scott Walker aan om in negen epische, adembenemende songs zijn muzikale grandeur te etaleren. Verstilde piano-intro's, akoestische pathos en vervreemdende elektronische effecten beheersen de sfeer op Amsterdam Stranded, al verlenen de Portugese strijkers van het Orquestra de Camara de fantastische songs Mercy Of Maria en Muddy River Of Loneliness een goddelijke grootsheid. Voeg daarbij Al DeLoners spel op piano en gitaar en Paal Flaata's stemgeluid, die de beklemmende, in mineur getoonzette songs naar immense hoogten stuwen, en je hebt een in marmer uitgehouwen meesterwerk, nu fraai uitgegeven en opgeluisterd met een extra schijf met demo's en outtakes.

Na de zeer goed ontvangen reissue van Cold Fact (2008), is het de beurt aan het tweede album dat Sixto Diaz Rodriguez voor het Sussex label maakte. Coming From Reality werd in 1971 uitgebracht en had de doorbraak voor Rodriguez moeten betekenen. Maar zoals dat wel vaker gaat bleef het onopgemerkt en werd hij uit de Sussex-stal gedonderd. Bijna 40 jaar later krijgt Sixto, alias Jesus Rodriguez dan toch eer naar werken en ligt de eeuwige roem voor het oprapen. Hoewel de verrassing er na het uitmuntende Cold Fact natuurlijk een beetje af is, kan ik toch stellen dat Coming From Reality niet onderdoet voor het eerste album. Deze plaat heeft een wat meer gitaargeoriënteerde uitstraling, zoals gelijk te horen is op de prachtige opener Climb On My Music. Rodriguez’ stem klinkt fris, op het bezwerende af en de composities hebben een bijna bluesy uitstraling. Drie bonustracks maken deze uitgave compleet. Blind kopen dus!

Deze groep komt uit San Francisco en wordt veelvuldig vergeleken met Jefferson Airplane, Buffalo Springfield en Quicksilver Messenger Service. Dat belooft veel goeds - dus later meer hierover als de plaat is verschenen.

Interessant ogende verzamelaar van twee labels uit de buurt van Philadelphia met zowel soul als garage - recensie volgt na release

De wat ouderen onder ons worden op slag nostalgisch bij het beluisteren van het bonte gezelschap dat gitaarlabel Excelsior hier heeft samengebracht. Allemaal Nederlandse bandjes uit het begin van de seventies, die muzikaal aansloten op wat in het Verenigd Koninkrijk gebeurde. Daar heerste glamrock, met helden als T.Rex, Bowie, Slade en The Sweet. Stilistisch liep het daar en dus ook hier behoorlijk uit elkaar, en dat beeld vinden we ook terug in deze collectie. Long Tall Ernie & The Shakers en gitaarneefje Hank the Knife zijn rock’nrollrevivalists en hebben weinig te maken met de glamteenybopperstampers van Catapult. Veel one hit wonders ook, hoewel het in veel gevallen met die hits wel meeviel. Bonnie ‘kom je buiten spelen’ St. Claire en BZN (!) hebben het wat langer volgehouden, maar hoe zou het toch zijn afgelopen met The Heavy Dwarfs, hier vertegenwoordigd met hun zwaar door Gary Glitter beïnvloede Moeder Natuur?

Prachtige compilaties op Norton met tracks die voorheen alleen op acetaat verschenen zijn - het is opmerkelijk hoe goed de kwaliteit van de platen zijn. Het is voorlopig vinyl-only, maar we hopen ook een digitale release. Op deze plaat horen we tracks van o.a. Cirkit, Coachmen, Hayze,,Thorns, Hidden Charms, Night Crawlers, Muphets, Vampires, Henchmen, Bedlam's Offspring en Khuns.

Een muzieksoort waar een flinke laag stof op is neergedaald is de Britse skiffle beweging. Die duurde van circa 1954 tot 1958 en piekte in de jaren 56 en 57. Amerika was al helemaal aan de rock ’n roll maar de Engelsen speelden nog hun eigen variant van oude folk. Snelle versies van veelal Amerikaanse traditionals met pittige partijen op het wasbord, de akoestische gitaar en de viool. Zo bezingen de Engelsen geladen pistolen in de staat Tennessee. Lonnie Donegan is de grote ster en hij wordt ook door George Martin geproduceerd. Deze hele stijl en periode is het voorland van de Beatles die ook skiffelend begonnen. De dubbelaar Great British Skiffle bevat, zoals alle deeltjes in deze reeks, zowel bekende namen en favoriete tracks als obscure liedjes die ruim voldoende worden toegelicht in de liner notes.

Tussen Bacharach & David, Pomus & Shuman en Leiber & Stoller misstaan de namen van Gerry Goffin en Carole King zeker niet. Het duo schreef in de jaren zestig een reeks mooie liedjes waarvan diverse uitgroeiden tot een hit. Wie kent niet pennenvruchten als Oh No, Not My Baby van Maxine Brown of Up On The Roof van The Drifters? Honey & Wine is de tweede verzameling die Ace Records aan dit befaamde componistenduo, tevens echtelieden, wijdt. Klassiekers, lang vergeten pareltjes, zeldzame liedjes alsook originele uitvoeringen van latere hits vullen deze compilatie, die een aardige staalkaart van de popmuziek in de jaren zestig vormt.

Prachtige compilaties op Norton met tracks die voorheen alleen op acetaat verschenen zijn - het is opmerkelijk hoe goed de kwaliteit van de platen zijn. Het is voorlopig vinyl-only, maar we hopen ook een digitale release. Voor dit vierde deel staat New York centraal en dat levert tracks op van o.a. Blue Embers, Michelle's Menagerie, Sideburns, Younger Set en vooral Henchmen.

Prachtige compilaties op Norton met tracks die voorheen alleen op acetaat verschenen zijn - het is opmerkelijk hoe goed de kwaliteit van de platen zijn. Het is voorlopig vinyl-only, maar we hopen ook een digitale release Op deze plaat tracks van Loved Ones, Briks, Apparitions, Others, Muphets, Other Ones, Fabulous Courdels, Unleashed, Creations, Hollow Steps, Blue Embers, Half Beats en Sheep.

Prachtige compilaties op Norton met tracks die voorheen alleen op acetaat verschenen zijn - het is opmerkelijk hoe goed de kwaliteit van de platen zijn. Het is voorlopig vinyl-only, maar we hopen ook een digitale release Op deze plaat tracks van Loved Ones, Briks, Apparitions, Others, Muphets, Other Ones, Fabulous Courdels, Unleashed, Creations, Hollow Steps, Blue Embers, Half Beats en Sheep.

Sinds zijn oprichting in 1953 ging het in Los Angeles gevestigde Money Records drie keer opnieuw ter ziele, om uiteindelijk in 1976 definitief zijn deuren te sluiten. In de loop van de jaren bracht het label vier dozijn singles uit, maar veel succes oogstte het label hier niet mee. Aan de kwaliteit van zijn producties kan het niet hebben gelegen, zo laat een derde compilatie met opnamen van Money Records horen. Het waren vooral de singles van Bettye Swann die het label enig geld in het laatje brachten. Van deze soulzuster bevat dit nieuwe deel drie northern soul uitvoeringen. Maar The Soul of Money Records biedt meer dan alleen opgewekte soul voor de dansvloer. Treurig stemmen ons enkele vertolkingen van zanger Bobby Angelle, terwijl The Larks en The M-M’s & The Peanuts ons imponeren met hun meerstemmige hoogstandjes. Voorts geeft Hank Jacobs met zijn groep een tweetal opzwepende funkinstrumentals ten beste. Alsof de verscheidenheid van deze verzameling zo al niet groot genoeg is, voegen de broeders van Fillmore Street Soul Rebellions hier nog eens een superieur staaltje mod jazz aan toe.

Prachtige compilaties op Norton met tracks die voorheen alleen op acetaat verschenen zijn - het is opmerkelijk hoe goed de kwaliteit van de platen zijn. Het is voorlopig vinyl-only, maar we hopen ook een digitale release Op dit derde deel komen we Fanatics, Noblemen, Dave & the Wanderers, Six Minus One, Bedlam's Offspring, Wombats en Straight Jackets tegen. Lekker obscuur!

De eerste vier delen van deze serie bevatten veel obscuur werk en een blik op de namen op de tracklisting doet vermoeden dat dit zeker ook nu weer het geval is. We zijn benieuwd ....

Up From The Grave: North Valley Garage 1965-1969 Steeds vaker verschijnen er verzamelaars die zich richten op de garagescène in een bepaalde regio. Frantic’s Up From The Grave brengt de scène in de Northern Valley, ten noorden van California’s hoofdstad Sacramento in beeld: een agrarische, weinig vooruitstrevende streek rond het universiteitsstadje Chico, waar op de campus een veel vrijere sfeer heerste. Chico State functioneerde als een magneet voor de jongeren, die zich niet thuis voelden in conservatieve klimaat in de streek. Veel van deze jongeren waren van buiten de streek afkomstig en zij vormden de kern van een ontluikende muziekscène. Centraal hierin stond de band Boy Blues, die was ontstaan uit een aantal andere groepen, zoals de Big Timers. In de nieuwste editie van het sixties-blad Ugly Things beschrijft Alec Paleo, bekend van Ace en ook de schrijver van de zeer uitgebreide en leerzame liner notes bij deze release, het muzikale verhaal van Boy Blues. Deze band rond Bob Brien en Mark Cipollo was sterk beïnvloed door de Britse band, The Rolling Stones en The Pretty Things. Door hun uiterlijk vielen zij nogal op in conservatieve streek en dat leidde tot veel ongemak. De band bracht twee singles uit, waarvan beide kanten op deze compilatie te vinden zijn. Interessant zijn de twee versies van Living Child – een met blazers en een zonder. De band zou uiteindelijk overgaan in The Colours, die weer het onderwerp zijn van een binnenkort te verschijnen dubbelcd op Frantic. Even opmerkelijk is het verhaal van The Next Step uit het naburige Marysville, die met vijf prachtige tracks vertegenwoordigd zijn op deze schijf. De persoonswisselingen en de spanningen tussen de leden van de band, maar ook de rol van een vader als manager zorgen voor een spannend verhaal, dat exemplarisch is voor veel bandjes in deze periode. Twee andere band verdienen een vermelding: The Graveyard Five en Custer & The Survivors. De naam van The Graveyard 5 en hun Marble Orchard – en de titel van de verzamelaar – wijst op de belangrijke rol van de plaatselijke begraafplaats als ontmoetingsplek voor de verveelde jeugd. Custer & Survivors hadden met hun zeer succesvolle I Saw Her Walking een belangrijke rol in de bloei van de regionale muziekscène. Niet alleen de prachtige muziek, maar ook de uitmuntende uitvoering maken Up From The Grave tot een van de beste compilaties van 2009 tot nu toe. Hiermee legt Frantic de lat hoog voor andere labels.

Wat op deze twee live-opnamen goed is te horen, is dat Eric Bibb, in de loop der jaren precies weet hoe hij zijn muziek zo authentiek mogelijk over moet brengen. Als zoon van folk-zanger Leon Bibb en neef van John Lewis, pianist van het Modern Jazz Quartet, waren er thuis altijd wel muzikanten over de vloer. Zo heeft naast Pete Seeger en Odetta, Bob Dylan vast invloed gehad in de oprechte eenvoud waarmee Bibb nu muziek maakt. Een enkele traditonal, maar vooral veel eigen werk, dat vaak goed aansluit bij helden als Mississippi John Hurt. Het is ook hoorbaar op prijsnummer Still Livin' On, waarin hij Hurt, naast enkele andere voorbeelden nog even aanhaalt. De dubbel-cd werd opgemaakt uit twee optredens uit 2008, voor het Franse Fip Radio. Met de stemmige begeleiding, kwamen de folk-blues en luisterliedjes hier uitstekend tot hun recht.

Blues man Jim Byrnes draait al een tijdje mee, maar met zijn vorige album House Of Refuge wist hij iedereen goed te raken. Snel tijd voor een opvolger dus, die het hoge nivo van de voorganger zeker evenaart. Opnieuw weet de man een tijdloze setting te creëren, waardoor het voor de argeloze luisteraar moeilijk in te schatten is of opener Ol’ Rattler gisteren of dertig jaar geleden is opgenomen. De man heeft het een en ander meegemaakt, hij heeft geen benen meer om maar wat te noemen, en dat hoor je in zowel in muziek als stem. Prachtige covers, eveneens uit alle tijden, van Ray Charles via The Band naar Oh Susanna. Een tijdloos roots album, zoals een roots album ook hoort te zijn.

Na 30 jaren komt er dan tóch nog nieuw materiaal. Driewerf hoera! De blues is back, want Cuby is terug. Natuurlijk toert Harry Muskee al weer jaren zeer verdienstelijk met de huidige C+B-formatie (Herman Deinum, Hans La Faille, Erwin Java, Helmig van der Vegt), maar tot nieuw materiaal kwam het nog nooit. Tot nu toe. Daniël Lohues tekende voor de productie en schreef met de rest van de band aan de nummers. De eerlijkheid gebiedt te zeggen: de stem van Muskee is her en der wat vlakker dan voorheen. Okay, soms heeft de man tevens een Nederlands accentje. Maar ja, Cuby is Cuby. En laten we eerlijk zijn: Cuby mág dat. Wanneer hij af en toe nog onverwachts roestig uithaalt, zijn dergelijke kleine kritiekpuntjes snel vergeten. Wanneer zijn vlijmscherpe teksten klinken, dan is Cuby als vanouds. Dan luister je naar heerlijke bluesmuziek. Aangevuld met blazers bijvoorbeeld (Devil Made Religion en Baghdad Blues) die werkelijk door de speakers heen spatten. Stranger rockt de pan uit, I’m In Your Corner (hè, is dat Solomon Burke?) is wonderschoon. De (zeer terechte!) single Low Country Blues is mede door de dromerige pianopartij een 2009-versie van Windows of My Eyes. En als een nummer uitgekleed wordt tot op het bot (Peabody Hotel Room #13)? Tja, dan is Cuby helemaal in z’n element. En buigen wij diep. C+B: chapeau voor deze te gekke comeback.

De vergelijkingen met Eli "Paperboy" Reed zijn treffend. Niet alleen op muzikaal vlak, ze gebruikten zelfs dezelfde producer, maar beide komen ook nog eens uit Boston. Nou is Reed de authentieke niet te stuiten rocker van de twee en tapt Jesse Dee graag uit een sentimenteler vaatje. Over & Over Again en New Blades of Grass zijn hiervan duidelijke voorbeelden. Daarnaast volgen er wat gevoelige pop-liedjes als Remember Me en Still Here. Dee, neemt met zijn eigentijdse stijl ook een plaatsje in tussen collega's als Amos Lee en Jamie Lidell. Behendig laat hij tijdens de intro van opener Alright de boel eerst in stijl opwarmen, eer hij zijn band met blazers en al laat excelleren. Onweerstaanbaar swingende soul en subtiele r&b-liedjes hebben de overhand en met de daarop volgende pop-soul liedjes Around Here en Slow Down, weet hij zijn toehoorders in ieder geval even gemakkelijk te plezieren. Begrijpelijkerwijs zal hij de buhne de komende periode, dan ook delen met grootheden als Etta James en Solomon Burke.

Op zijn vijfde album doet Tim Easton precies dat wat hem zo goed maakt: eerlijke liedjes brengen zonder opsmuk, maar wel met veel passie. Gezegend met een stem die het midden houdt tussen die van John Mellencamp en Steve Earle, kan Easton door zijn ijzersterke rootsrocknummers zich meten met de groten uit Austin. ‘I wanted to make some noise and get that jagged, midwestern rock and roll sound again,’ aldus Easton zelf, en dat levert een geweldige mix van blues, folk en rootsrock op. Variatie te over bovendien, van het fraaie met strijkers opgesierde Stones Throw Away, het poppy 7th Wheel dat aan Ryan Adams doet denken tot het swampy Northbound, het lekker rockende Get What I Got en het dreigende The Young Girls (met gospelvocalen) – het is allemaal goed, heel erg goed. John Hiatt en Lucinda Williams zijn al fan – nu u nog, want Easton overstijgt met Porcupine de laatste studioprestaties van dit tweetal met gemak!

Ook in Scandinavië wordt er flink aan de weg getimmerd door mensen die het wiel opnieuw lijken uit te vinden. Emil en zijn Ecstatics, putten onbeperkt uit traditionele genre's en stijlen als soul, r&b, blues, rock & roll, jazz en zelfs surf en maken het hun eigen. Al is de grote variatie van Bit By Bit een absolute pluspunt, komen liedjes als instrumental The Spook, soms wat belegen uit de verf. Met ondermeer toetsenist Johan Bendrik op hammond als speerpunt, laat de band evenwel een goeie indruk achter. Emil Arvidsson zelf weet met zijn gitaarsolo's af en toe te verrassen, maar de levendige sfeer doet het muzikale jatwerk het meest recht.

Country mag een conservatief imago hebben, als er iemand anti-establishment was, was het Waylon Jennings. Grondlegger van de Outlaw country, afzettend tegen Nashville, vervloekte hij zijn eigen stroming, toen deze geaccepteerd werd door de grote labels. Dat deed hij in het stampende Outlaws, één van de nummers die hij opnieuw opnam tijdens zijn laatste sessie in 1997, vijf jaar voor zijn dood. Zoon Shooter hielp en nam de tapes onder handen met zijn 357’s. Stevige countryrock, waarbij Neil Young’s Are You Ready For The Country even wennen is, maar de rest eigentijds rockt. Waylon was verzwakt door de diabetes, maar zingt venijnig van zich af. Hij haalde nooit de icoonstatus van vriend Johnny Cash, daarvoor maakte hij teveel ruzie met teveel mensen, maar ook Waylon is voor altijd een held.

De alternatieve country is rijk aan meisjes en dames die mooie liedjes schrijven en vertolken. Slechts voor een enkeling is het weggelegd zich te onderscheiden en een aparte plaats op te eisen binnen dit fluks uitdijende segment. Iris DeMent is er zo een, Gillian Welch, en ook Caroline Herring. Met haar nieuwe, derde plaat treedt Eilen Jewell definitief toe tot dit selecte gezelschap. Op Sea Of Tears vertolkt zij, bijgestaan door gitaar, bas en drums/percussie, negen liedjes van eigen hand en drie covers, waaronder – heel opmerkelijk – I’m Gonna Dress In Black van Them. In deze liedjes zingt Eilen over de tragische lotgevallen van de liefde en het leven aan de zelfkant van de samenleving. Sommige hiervan ontroeren, andere schrijnen eerder. De zangeres heeft een stem die werkt als een magneet: reeds bij de eerste gezongen woorden trekt haar stem je aandacht en vervolgens houdt deze je in haar greep totdat de laatste klanken zijn weggestorven. Niet alleen is de kleur van haar stem bekoorlijk, ook haar frasering is bijzonder. Talmend en lijzig geeft zij haar woorden prijs als een door het leven getekende jazzzangeres. Eilen vertolkt hier echter geen jazz, maar een mix van country, honky tonk, rockabilly en blues.

Booker T. Jones is één van de grootse legendes in de muziekbizz. Achtien jaar oud is hij als hij in 1962 Booker T. & The MG’s opricht. De band die Otis begeleidt en alle artiesten op het Stax-label van een gortdroge, gruizige sound voorziet die swingt als een tierelier. And the rest is history… Totdat Booker T. onlangs weer opduikt met zijn MG’s en drie geweldige, stijf uitverkochte shows geeft in Nederland. Gevolgd door deze plaat, Potato Hole, het debuut van de man op ANTI. Ditmaal heeft hij de Drive-By Truckers en Neil Young achter zich en met hen speelt de orgelman uit Memphis, tegenwoordig woonachtig in Californië, een fantastische instrumentele plaat vol. Potato Hole zit dicht tegen het werk aan van de Truckers en mist misschien het raffinement en de intelligente tempowisselingen en felle breaks van de MG’s. Maar des te meer staat Booker T. met deze sound helemaal in het hedendaagse heden. Zijn Hammond B3 ronkt als vanouds en is feitelijk de zanger en verhalenverteller in songs van Tom Waits, Outkast en de Drive-By Truckers maar vooral in de zeven nieuwe eigen composities. Van Green Onions naar Potato Hole: zonder Booker T. was de muziek lang niet zo smaakvol geweest.

De uit Austin afkomstige Lewis spelt onvervalste rhythm and blues in de traditie van zoals Big Joe Turner. Nu uit op het Lost Highway label. Tip!

Als Donavon Frankenreiter en Marc Broussard in een tijdmachine zouden stappen voor een opnamesessie met een jonge Delbert McClinton en Little Stevie Wonder is de kans aanwezig dat ze op de proppen zouden komen met iets dat klinkt als Gulf Coast Highway, de derde plaat van Californiër Eric Lindell. Vanaf de zonnige eerste tonen is te horen dat Lindell is geboren in de Golden State, terwijl tegelijkertijd zijn huidige woonplaats, New Orleans, van onmiskenbare invloed is op de sound van de plaat. Een belangrijke rol is weggelegd voor saxofonist Jimmy Carpenter, die alle ruimte krijgt van zijn baas. Countrywortels blijken uit de aanwezigheid van een drietal covers, Crying Time (Buck Owens), I Can Get Off With You (Willie Nelson en Waylon Jennings) en Here Come The Blues Again (McClinton), maar net als de twaalf eigen liedjes zijn deze overgoten met een heerlijk soul en r ‘n’ b sausje. Prima plaat!

Devil’s Bridge is de titel van dit album, omdat opnames plaatsvonden in een dorpje dat zo heet. Dat plekje met die uitnodigende naam vind in je Wales, waar Christopher Rees vandaan komt. Aan de hand van de duivel loopt Rees langs de eeuwenoude ravijnen van blues, country en folk. Dreigende songtitels als Sacrifices Made, Shadows In The Night, Burned en Hangman’s Tree en spannende banjoriedeltjes jagen zelfs geharde liefhebbers van 16 Horsepowers de stuipen op het lijf. Als satan in de buurt is, dan is God ook nooit ver weg. Hemelse koortjes halverwege de plaat laten zon door wolken schijnen.

Devil’s Bridge is de titel van dit album, omdat opnames plaatsvonden in een dorpje dat zo heet. Dat plekje met die uitnodigende naam vind in je Wales, waar Christopher Rees vandaan komt. Aan de hand van de duivel loopt Rees langs de eeuwenoude ravijnen van blues, country en folk. Dreigende songtitels als Sacrifices Made, Shadows In The Night, Burned en Hangman’s Tree en spannende banjoriedeltjes jagen zelfs geharde liefhebbers van 16 Horsepowers de stuipen op het lijf. Als satan in de buurt is, dan is God ook nooit ver weg. Hemelse koortjes halverwege de plaat laten zon door wolken schijnen.

Tot op de dag van vandaag komt de 71-jarige Allen Toussaint nog regelmatig voorbij als arrangeur, producer of pianist van nieuwe albums en reissues. Met solowerk was hij de laatste jaren niet zo scheutig. Toch is daar dan weer die dekselse Joe Henry, die hier met Toussaint's nieuwe album aan de haal ging. Uiteindelijk is The Bright Mississippi niet perse een typische productie van Henry, maar vooral heel authentiek New Orleans. Het is de muziekhistorie die hier geëerd wordt, in de breedste zin van het woord. Tussen de songs, werk van Jelly Roll Morton en Sidney Bechet, maar ook van Duke Ellington, Django Reinhardt en Thelonious Monk. Uiteraard blijft hoe beroemd ook, St. James Infirmary een onmisbare klassieker tussen de liedjes van dit hoofdzakelijk instrumentale album. Slechts aan het einde zingt hij op gepaste wijze Long, Long Journey. Verder is het piano en koperwerk, dat ons op oorspronkelijke en sierlijke wijze door deze nieuwe mijlpaal in Toussaint's oeuvre leidt.

Een jaar na Phillips’ dood in mei 2008 stelt Ani DiFranco haar label Righteous Babe beschikbaar om met bekende, minder bekende of zelfs geheel onbekende gelijkgestemden een respectvol dubbelalbum te initiëren om het gedachtegoed van deze zo een beetje laatste der originele hobo’s levend te houden. Sowieso een goed idee, er was namelijk altijd een probleempje: de stem van de man. En eerlijk is eerlijk, Utah is geen Woody Guthrie, om maar iemand te noemen. Ook geen Pete Seeger trouwens. Onderschat de bedrieglijke eenvoud echter niet. Hoe dan ook een onderhoudend levenslesje.

Vergis je niet, dit is niet de nieuwe soloplaat van Sister Bliss van Faithless, we hebben hier te maken met een Deens duo dat gebruik maakt van bijna dezelfde naam. De Deense Steffen Aaskoven is dj en producer, kompaan Marc-George Andersen is een klassiek geschoolde muzikant. Met hun vorige plaat Quiet Letters wisten ze zich in de kijker te spelen en mochten ze een aantal tracks aanleveren voor populaire tv series als CSI en Sex & The City. Muzikanten als Carlos Santana en Boy George vielen als een blok voor Bliss: de eerste vroeg meteen songmateriaal en de tweede werkt mee op het nieuwe album No One Built This Moment. Op deze plaat hoor je ook Zero 7’s Sophie Barker en Ane Brun op vocalen en is er zelfs een behoorlijke rol voor actrice Lisbeth Scott. De aangename filmische ambient vol invloeden uit de klassieke muziek hebben een wat melancholische sfeer en dat werkt op dit album bijzonder louterend.

Oosterijker Dunkelbunt bracht in 2007 het album Morgenlandfahrt uit. Een verzameling samenwerkingen en remixen van voornamelijk balkan-beat artiesten. Dit keer heeft Uli Lindmann een aantal tracks geselecteerd (inspiraties) en vult hij dit naadloos aan met eigen tracks en remixen. Het sterke van Dunkelbunt is dat hij met zijn remixen een nummer helemaal opnieuw opbouwd door er bijvoorbeeld nieuwe vocalen in te zetten. Daarnaast stopt hij veel reggae, dancehall en hiphop in zijn werk waardoor het samen met de balkan-beats een leuke en vrolijke samensmelting van stijlen wordt. Je zou Dunkelbunt kunnen zien als de Manu Chao van de balkan. Een goed voorbeeld is de remix van Waldeck op deze release. Hij veranderd het origineel een klein beetje, maar stopt er wel nieuwe vocalen in en halverwege het nummer komt de originele zang erbij en valt alles op zijn plaats. Verder horen we op deze release bijvoorbeeld Arabische dub, balkan-pop van Deladap en een remix van de Eastenders in een drum 'n' bass jasje met surf invloeden.

Tim Shaw, zoals hij in het ware leven heet, is een interessante muzikant. Zo’n jongen met een universitaire graad (filosofie en electro-akoestische composities) en daarnaast ook nog eens een klassiek geschoold violist. Zijn debuutalbum (Tim Exile’s Nuisance Gabbaret Lounge) uit 2006 bleef onopgemerkt door het grote publiek, maar na een contract gesloten te hebben met Warp, zou Listening Tree zijn doorbraak moeten worden. De plaattitel is bijzonder goed gekozen, want het album staat bol van de rare muzikale vertakkingen. Exile heeft zijn stukken bijzonder vernuftig in elkaar gezet, waardoor je steeds op het verkeerde been wordt gezet. Maffe springerige ritmes die af en toe tellen lijken over te slaan, freaky zangpartijen met een typisch Engelse jaren 80 inslag (Fortress) en het veelvuldig gebruik van maffe effecten maken Listening Tree tot een bijzonder interessante luisterervaring. Geen muziek for the masses, maar voer voor danceliefhebbers die hun horizon eens flink willen verbreden.

Bijna alles dat uitkomt op het Berlijnse label Bpitch Control heeft een kwaliteitsstempel. Je kunt het blind kopen. Zo ook dit eerste album van het project Moderat. Dat bestaat uit drie toonaangevende Duitse producers: Apparat, die ook onder zijn eigen naam weer platen uitbrengt op Bpitch en het Duitse duo Modeselektor. Weet je ook gelijk waar de naam vandaan komt. De hoek van de muziek laat zich dan ook al wat raden. Dit titelloze album is er eentje die je bij vlagen kippenvel bezorgd en je het beste van de twee werelden brengt. Broeierige en warme electro, beginnende met de hoekige Modeselektor beats, vol aanzwellende synths. Maar ook bijna uitgeklede tracks, met daarop de bijna Radiohead-achtige zang van Apparat kunnen zo de boeken in, maar ook de bijdragen van Eased, zanger van de populaire Duitse reggaeband Seeed passen uitstekend, zoals te horen is op Slow Match. Op sommige nummers, zoals Seamonkey gaan de drie meer de experimentele kant op. Het album beweegt zich heen en weer tussen hele experimentele elektronica, een beetje in de richting van Squarepusher, en uiterst dansbare electro, met knipogen naar techno, wat een veelzijdig beeld oplevert. Dit album is in ieder geval een sterk visitekaartje, waarmee Moderat de wereld over kan. Ze staan in ieder geval op Lowlands, mocht je het live mee willen maken. Dit is overigens niet de eerste samenwerking van de drie. In 2002 leverde Moderat al een EP af op Bpitch Control.

Tiga is een naam die al vele jaren meedraait in het dance circuit, maar ondanks dat is Ciao! pas zijn tweede album. De lijn van het debuut Sexor wordt doorgetrokken, maar duidelijk is dat Tiga veel meer ervaring heeft. De Canadese dj/producer werkt opnieuw samen met Soulwax, Jori Hulkkonen en Jesper Dahlback, maar hij krijgt ook hulp van Jake Shears (Scissor Sisters) in het electro noise nummer What You Need en van James Murphy (LCD Sound System) in Sex O’Clock. Vanaf opener Beep Beep Beep ligt het tempo hoog en wordt het geen moment gepolijst. Mind Dimension kent een nu al klassieke hook: Every Time I Look Into Your Eyes I See The Future. Pet Shop Boys-echoes in Luxury en de heerlijke single Shoes zijn zelfs geschikt voor de huiskamer. Ciao! wordt groots afgesloten met het ruim 10 minuten durende Love Don’t Dance Here Anymore.

Helaas is de nieuwe dubbel-cd van Osdorp Posse een afscheidsalbum. Maar Def P gaat niet stil zitten. Er zijn nieuwe samenwerkingsprojecten met Digibombers, Bl3nder en rock ’n roll-trio Howling Coyote’s. Op de dubbelaar van O.P. stonden al voorproefjes maar hier is het complete album van Bl3nder. Bl3nder is Def P samen met het Hans van Lier-trio. Rap en Jazz in een perfecte swingende combinatie. Bas van Lier werkte eerder samen met o.a. Hans Dulfer, Hans Teeuwen, Ralph Peterson en Candy Dulfer. De samenwerking met Nederlands beste rapper is een gouden greep. Tien nieuwe nummers en twee bewerkte O.P. nummers staan er op Leipe Shit Ouwe! Abstract Met Tact en Leot Sed Dap zijn het oude materiaal. Het jazztrio met piano & hammond B3, contrabas en drums is groovy, keistrak en swingt de pan uit. Def P ontwikkelt zich duidelijk door: nooit eerder hoorde je hem zingen. In Vrouwenpower wel en dat gaat hem goed af. Pietje Politiek is een leuke rap-versie van een oude mop. In Zolang Je Niet Te Ver Kijkt zijn zelfs zangeressen te horen. In combinatie met Def P’s raps bevalt dit goed! Het coolste nummer is Sorry: een gave tekst en een ongelofelijke muzikale drive. Wat het hele album opvalt is de afwisseling, wisselwerking en samenwerking tussen de raps en de muziek. Het is niet Def P met een jazzbegeleiding. Er is echt interactie. Dit smaakt naar meer! En nu hopen dat de samenwerking met de Howling Coyote’s ook gauw op cd komt!

Sterke vrouwen die eigentijdse soul met inhoud zingen én schrijven. Daarvoor kijken we meestal naar de overkant van de oceaan naar bijvoorbeeld Mary J. Blige, Alicia Keys en Lauryn Hill. Deze keer kunnen we iets dichter bij huis blijven: maak kennis met de Ierse Laura Izibor. Laura werd in 1987 geboren in Dublin in een gezin met vijf kinderen. Als tiener luistert ze naar Stevie Wonder, Marvin Gaye, Roberta Flack en Otis Redding en op haar vijftiende wint ze een belangrijke zangwedstrijd. Zes jaar later heeft ze al concerten mogen openen van Aretha Franklin, Estelle en John Legend en komt ze met haar langverwachte debuutalbum, Let The Truth Be Told, uitgebracht op het befaamde Atlantic Records. Op dat debuut vinden we nu-soul, uptempo liedjes, ballades en zelfs een snufje gospel. De nummers behandelen echte soul-thema’s: prille liefde, onvoorwaardelijke liefde, voorbije liefde, maar ook veranderen om verder te komen. Laura zingt en speelt piano, heeft ieder nummer zelf geschreven en was zelfs betrokken bij de productie van het album. “Ik wilde niet iemands protégé zijn, maar dat mijn debuut 100% van mij zou zijn.” En dat is gelukt: met haar melodieën, ritmegevoel en krachtige stem komt die typische flow van soul prachtig tot leven.

Het succesvolle Nederlandse reggae collectief Beef heeft begin dit jaar een pauze aangekondigd, maar voordat het zover is, brengen ze eerst een best of-cd uit en wordt er getourd tot half september. Ooit ontstaan uit bands als Gotcha!, City Pig Unit, Eboman en Tree Funk Concept bestaat Beef inmiddels alweer tien jaar. Tijd voor een terugblik en wel met songs die het meest populair zijn bij de band zelf. Er is materiaal genoeg om uit te putten, want in het afgelopen decennia brachten ze meerdere succesplaten uit: Babylon By Beef, Flexodus, Beef, Last Rudy Standing en The Original van vorig jaar. Meest bekend is Late Night Sessions, maar ook Rudeboys (On A Mission), Alice, Justified en Rich Man (met een hoofdrol voor The Special Request Horns) blijven favorites. Als extraatje krijg je twee nummers, die nog niet eerder zijn uitgebracht, hun allereerste opname When Doves Cry (vrij naar Prince) en She Loves Me.

Arkul is een duo bestaande uit zanger Vladimir Mickovic en instrumentalist Atilla Akzoj. Het zijn Sefardische Joden afkomstig uit Bosnië-Herzegovina. Hun volk is in de 15e eeuw gevlucht vanuit Spanje naar Bosnië. De taal die ze vooral gebruiken is het oude Ladino, een bijna vergeten Spaansachtige taal. Arkul betekent oude, antieke vaas met een schat erin. En een schat bevat dit eerste album zeker! De liedjes gaan over liefde, verdriet, verlangen, en vooral over wat de reizende voorouders hebben meegemaakt. Melancholisch, maar ook energiek, vormen de beweeglijke stem van Mickovich en de verschillende instrumenten van Akzoj een heerlijk geheel. Veelbelovend debuut!

Sinds haar vorige, uitstekend ontvangen, album Helele is er een hoop gebeurd met de Nederlands/Antilliaanse zangeres Calister. Ze trad met Raymi Sambo op in het verhalen programma Verhalen Voor Een Warme Lentenacht en speelde in Mali samen met Toumani Diabate, toch niet de minste. Genoeg inspiratie dus, voor het overwegend zelf geschreven Speransa, waarop zij zichzelf nadrukkelijk als singer/songwriter presenteert. Hoewel de voertaal nog steeds Papiamentu is, de taal van haar geboortegrond Curaçao, is de horizon muzikaal gezien een stuk breder dan op de voorgangers. Het complete scala van Zuid-Amerikaanse en Zuid-Europese ritmes is vertegenwoordigd, van Curaçaose Dansa tot Spaanse Flamenco. Zelfs het vocale experiment wordt niet geschuwd in het met klanken gevulde Juny. De instrumentatie is vooral akoestisch en sober, zodat Calister’s prachtige stem de welverdiende aandacht krijgt, en de laidback sfeer benadrukt wordt. Een flinke stap voorwaarts voor de ook internationaal toch al hoog aangeschreven zangeres, die schijnbaar moeiteloos de muziek uit alle windstreken in haar sound weet op te nemen.

Het is alweer een aantal jaar geleden dat Jaune Toujours een studioalbum uitbracht (Barricade in 2004). Stilgezeten heeft de band niet: veel toeren en een live-album. En nu is er Kolektiv, een mooie opzwepende plaat rechtstreeks uit Brussel. Het is een ode aan deze stad, waar volksmuziek uit Oost- en Zuid-Europa samengaat met rock en ska. Zanger/accordeonist Piet Maris gebruikt vooral Franse teksten, maar af en toe worden er uitstapjes gemaakt naar Engels of Nederland. Net als in hun eerdere werk hebben de teksten een maatschappelijke boodschap, al is het nu allemaal wat subtieler. Aanstekelijke klanken van de blazers, dit album doet verlangen naar een lange zomer, met verre reizen, of een lekker Belgisch terrasje….

Darna is het nieuwe album van de groep Kasba. Kasba is Marokkaans/Nederlands en timmert al sinds 2001 aan de weg. Met Darna zet de band een nieuwe stap: voor het eerst een akoestisch album en er is veel ruimte voor improvisatie. Kasba’s muziek blijft een oproep om verder te kijken dan de grenzen van religie en nationaliteit. Het nummer Nabina, met gastmusici uit India en Ethiopie, gaat daar over. Darna betekent Mijn Huis en op dit album blijkt ook zeker dat de groep zich thuis voelt, met deze muziek, en met elkaar. Opgewekte en ingetogen klanken wisselen elkaar af net als Marokaanse en westerse invloeden en Kasba heeft een mooie balans gevonden.

Zangeres Lhasa De Sela is al ruim twaalf jaar onderweg, maar maakte pas twee albums. Beide uitmuntend en zeker niet vergeten. Lang hebben we dan ook uitgezien naar de opvolger van The Living Road. De donker getinte melancholie is gebleven, maar de Mexicaanse invloeden van met name haar debuut zijn steeds verder op de achtergrond geraakt. Sinds ze een nummer bijdroeg aan het Tindersticks album Waiting For The Moon is haar stijl wel veel evenwichtiger geworden. Ze kiest steeds vaker voor een traag walstempo of zelfs een bluesachtige atmosfeer om haar pure, maar tekstueel eenvoudige liedjes te omkleden. Staande bas, harp en pedal steel geven het album een desperate sfeer waar je wel even aan moet wennen. “Bells are ringing, birds are flying upside down, my heart has been lost for too long...” Je bent als luisteraar even helemaal alleen met Lhasa. Alleen de bomen bewegen lichtjes in de wind. Fool’s Gold is wat lichtvoetiger en ook Where Do You Go is tintelend, maar in 1001 Nights wordt het weer langzaam donker. Een plaat die vooral liefhebbers van de vroege Cowboy Junkies, Lambchop en Tindersticks zal bekoren. Sluit de ogen en droom zacht!

Ndidi klinkt wel erg Afrikaans, en als we dan lezen dat haar achternaam Onukwulu is, leggen we al snel de link met het continent dat indrukwekkende zangeressen als Oumou Sangare voortbracht. Mis, tenminste een beetje! Ndidi is weliswaar de dochter van Nigeriaanse ouders, maar is geboren en getogen in Canada. Van jongs af aan was ze dol op de blues, en het is dan ook niet vreemd dat ze haar eerste platen in dat genre maakte. Ze viel echter meteen op door haar krachtige en veelzijdige stemgeluid. Haar debuutalbum bevatte vooral blues, maar wel met een duidelijke Afrikaanse ondertoon. Opvolger The Contradictor gooide al wat jazz in de mix, en die trend trekt Ndidi op dit derde album nog eens flink door. Al vanaf het eerste nummer is het feest, en een aanstekelijke blazerssectie ondersteunt de moeiteloos swingende stem van Ndidi, die zich op dit album ontpopt als een zangeres van kaliber. Het album is een afgewogen melange van up-tempo liedjes en langzame ballads, tot smeulende torch songs. Het maakt eigenlijk niet uit wat ze zingt, Ndidi overtuigt in elk nummer, en levert met Move Together een plaat van absolute wereldklasse af.

De agelopen jaren is Ojos De Brujo bijna continu op toernee geweest. Sinds de cd Bari gaat het nameljk voor de wind en dat zeilt lekker. Aocana is het nieuwste studioalbum en is in tegenstelling tot het iets te hoogdravende Techari toch weer wat meer flamencopopgetint. Een goede zaak, want dat smaakte op hun doorbraakplaat Bari nu juist zo lekker. De zonnige klanken van Aocana glijden erin als vruchtensap en klinken over de hele linie overtuigend genoeg om de plaat niet na een enkele draaibeurt naar de rustplaats in de kast te verwijzen. Alle ingrediënten zijn aanwezig: de typische rumba catalan, flamenco, jazz, funk, rap en een lekkere scheut pop met heerlijke melodieën en kraakheldere klanken. Ojos De Bruo brengt op Aocana niets nieuws, maar wel kwaliteit.

Wat een radio is weet u, en een Kijada is een Peruaans percussie instrument gemaakt van de onderkaak van een ezel. Deze combinatie van moderne middelen en eeuwenoude muzikaliteit vormt de basis voor deze samenwerking tussen de Peruaanse componist Rodolfo Munoz en geluidstovenaar Christoph Muller, die we nog kennen van Gotan Project. De muziek van de Afro-Peruanen werd al eerder ontdekt door onder andere David Byrne, maar een hernieuwde kennismaking met deze unieke combinatie van Afrikaanse roots met Zuid-Amerikaanse ritmes is zeer welkom. De moderne interpretatie van de heren laat ook duidelijk horen dat deze muziekvorm niet stil is blijven staan. Een prachtige ontdekkingsreis.

Dit is uniek. Staff Benda Bilili uit Congo, Kinshasa bestaat uit vier oudere, gehandicapte straatmuzikanten op aangepaste driewielers, en een swingende ritmesektie. De solist is zeventien jaar en speelt zijn solo's op een zelfgemaakt instrument met één snaar. Hun muziek mengt Congolese klanken met James Brown, reggae en blues. Benda Bilili betekent: kijk voorbij uiterlijk en toen Damon Albarn en Massive Attack als onderdeel van Africa Express de muzikanten bezochten waren ze diep onder de indruk. Vincent Kenis bekend van Konono No. 1 en Congotronics, nam dit album buiten op met twaalf microfoons, een lap-top en clandestien afgetapte stroom. Een mooi, puur, eerlijk en fijn album, dat een groot publiek verdient.

Edguy komt op de proppen met een dvd en wat voor een. Naast een viertal clips en een uur durende documentaire over de geschiedenis en het wel en wee van de band op tournee is het vooral het liveconcert dat de aandacht trekt. Opgenomen in Sao Paulo in 2006 wordt gelijk duidelijk dat Zuid-Amerikanen wel een stuk fanatiekere fans zijn. Voor een uitzinnig publiek staat de band een prima show weg te geven. De stem van Tobias Sammet wordt vaak vergeleken met die van Bruce Dickinson, feit blijft dat ook Sammet live gewoon rechtovereind blijft. De band speelt geweldig en het beeldmateriaal is fraai geschoten. Dat geheel zorgt er voor dat Fucking With Fire een prima te verteren dvd is geworden.

Nu Gilbert weer helemaal in het middelpunt van de belangstelling staat door de heroprichting van Mr. Big, komt deze sympathiek ogende gitarist gewoon met een nieuwe eigen plaat op de proppen. Dit keer is gekozen voor een samenwerking met zanger/gitarist Freddie Nelson die over een prettig stemgeluid beschikt. Zijn zijn soloplaten nogal gitaargeoriënteerd, zijn samenwerkingen zijn veel meer gebaseerd op het traditionele(re) bandjesgeluid. Denk bijvoorbeeld ook eens aan de samenwerking met Jimi Kidd die eveneens resulteerde in een zeer prettige plaat. Eveneens inderdaad, want ook dit is weer een zeer prettig beluisterbare plaat waarin invloeden van rock tot beatles aaneengesmeed zijn tot een fijne uit tien liedjes bestaande plaat en waar alle instrumentatie in dienst staat van de liedjes. United States geeft aan dat, hoewel Gilbert wars is van sterallures, hij een alleskunner is die misschien hier wel veel te weinig erkenning krijgt!

In navolging van het almachtige Neurosis heeft Isis zich in de afgelopen jaren bewezen als één van de meest interessante vertegenwoordigers binnen het sludgemetal genre. Vooral het broeierige Oceanic uit 2002 is een mijlpaal van jewelste waarna de groep met Panopticon en In Absence Of truth haar sound verder wist te verfijnen. Het samen met producer Joe Barresi (Queens Of The Stone Age, Melvins) opgenomen Wavering Radiant stelt allerminst teleur al wordt de lijn van de laatste albums naadloos doorgetrokken. Het is goed om te constateren dat de groep haar ruwe randje behouden heeft wat met name toe te schrijven is aan Aaron Turners veelvuldig opduikende brulzang. Wavering Radiant is het muzikale equivalent van een sluimerende vulkaan die regelmatig tot uitbarsting komt.

Wie Repomen al eens live heeft gezien weet het: Repomen is vet. De band heeft vette riffs en een nog vettere sound. Het is ze aardig gelukt om dat loodzware geluid ook op dit debuut vast te leggen. Het past de logge stoner-achtige muziek erg goed. De nummers reiken van schurende grooves tot lome lange tonen. Soms in één nummer samengebracht, zoals in Dia Dos Los Muertos. Het is trouwens Peter, de gitarist van Peter Pan Speedrock, die de basgitaar en de zang voor zijn rekening neemt. Hij brult even prettig als altijd over de muziek. Een goede rauwe combinatie. De tekstflarden die op zijn te vangen, zijn al even opzwepend. Titels als Orange County Raceway, All Systems Go! en Jesus Chrylser Superbuick zeggen wat dat ook betreft genoeg. Je krijgt spontaan zin om te tanken.

De Crobar bevindt zich in Londen en deze compilatie geeft weer wat er in die tent in de jukebox zit. Dat is vooral veel van het zware werk. Alice Cooper, ZZ Top en Lynyrd Skynyrd zijn haast de lichtgewichten hier want naast dit drietal vinden we ook bands als Testament, Carcass en Exodus terug. Achtentwintig tracks die zich laten beluisteren als een fijne avond in een hardrockkroeg. Tuurlijk zijn niet alle nummers mijn favoriet maar er is genoeg te genieten en je komt weer eens met wat ander werk in aanraking. Duidelijk is wel dat ze in de Crobar van riffgeorienteerde muziek houden want dat maakt het grootste deel uit van deze dubbelaar. Volume een staat er bij , ik lust er nog wel een paar.

Handels enorme opera-oeuvre wordt bevolkt door een schare aan kleurrijke halfgoden, keizers en prinsessen, maar een van de meest tot de verbeelding sprekende personage is ongetwijfeld Alcina in de gelijknamige opera. In een aantal van zijn allermooiste scènes schildert Handel het portret van een fatale tovenares, die uiteindelijk haar magische kracht verliest en als gedesillusioneerde vrouw sterft. Dat Handel van Alcina een karakter heeft weten te maken dat, ondanks haar boosaardigheid en egomanie, sympatie en zelfs ontroering weet op te wekken, zegt veel over het psychologisch inzicht van de componist en verklaart waarom deze rol nog altijd zo geliefd is bij sopranen: Joan Sutherland vierde wereldwijd triomfen als Alcina, Arleen Auger en Renée Fleming behoren tot haar illustere navolgers. Alan Curtis heeft voor zijn nieuwe opname een beroep gedaan op een van de Handeldiva's van dit moment: Joyce DiDonato. De zangeres weet uitstekend raad met de grote emoties en domineert de opera zoals het haar karakter betaamt. Niettemin zijn ook de overige rollen niet te versmaden: Maite Beaumont als Ruggiero, Karina Gauvin als Morgana en Sonia Prina als Bradamante zijn allen in topvorm.

Eind jaren negentig nam pianiste Angela Hewitt voor het eerst het complete Das Wohltemperierte Klavier op, en die opname groeide uit tot een van de bestsellers van het label Hyperion. Een nieuwe opname van de 48 preludes en fuga’s lag dus niet echt voor de hand, maar gelukkig heeft zij de platenbazen weten te overtuigen van het nut ervan. Directe aanleiding was de wereldtour waarbij zij dit meesterwerk van Bach in 58 steden verspreid over zes continenten in de concertzalen ten gehore bracht. Die ervaring heeft haar naar eigen zeggen haar visie op de muziek ingrijpend veranderd. En inderdaad, een vergelijking laat horen dat Hewitt op deze nieuwe opname frisser en vooral vrijer klinkt, vooral in haar tempokeuzes. Daarin slaat ze gelukkig niet zover door als de legendarische Glen Gould die geniale momenten afwisselde met die van totale waanzin, maar ligt een vergelijking met Sviatoslav Richter meer voor de hand. Zoals gewoonlijk bij Hyperion klinken de vier cd’s weer buitengewoon warm en helder, waardoor deze set een welkome aanwinst is op Hewitt’s toch al aanzienlijke hoeveelheid Bach-opnamen.

Dit jaar brak zelfs het Concertgebouw met zijn traditie, en gaf op Palmzondag in plaats van een passie van Bach een uitvoering van MacMillans St John Passion. Met deze passie heeft James MacMillan een monumentaal werk aan zijn oeuvre toegevoegd. Door zijn naadloze vermenging van archaïsche en moderne elementen en het dramatische aandeel van het koor (dat zowel de turbapas¬sages als de rollen van verteller en handelende personages op zich neemt), is dit een meeslepende zetting van het lijdensverhaal geworden. De rol van Christus wordt als enige door een solist vertolkt (de magistrale bariton Christopher Maltman) en is zo op indringende wijze het dramatische middel¬punt van de handeling.

Het Schoenberg Quartet is niet weg te denken uit het Nederlandse muziekleven. Naast een van de topensembles voor het uitvoeren van het werk van de Tweede Weense School (Schoenberg, Berg, Webern) is dit ensemble een onvermoeibaar pleitbezorger voor nieuw werk van eigen bodem. In dit boxje zijn nieuwe opnamen samengebracht met opnamen die eerder op diverse andere labels zijn verschenen. Samen vormen ze een mooi overzicht van Nederlandse kamermuziek van de 20ste en 21ste eeuw. Van inmiddels bijna 'klassieke' opnamen van kwartetten van onder anderen Willem Pijper (vroeger op het label Olympia, maar al een poos niet meer te krijgen), tot registraties van werk waarvan de inkt nog nauwelijks droog is: strijkkwartetten van Otto Ketting en Bob Zimmerman, het sextet van Jan Van Vlijmen en nog veel meer. Een fascinerende anthologie.

Kenny Anderson is zo’n muzikant die volledig zijn eigen gang gaat. Onder de naam King Creosote bracht hij vier albums en een handjevol EP’s uit. Anderson woont in een afgelegen deel van Schotland en doet daar bijna in isolatie zijn eigen ding, ook al krijgt hij hier wel hulp van de Earlies. Flick the VS bevat overwegend redelijk conventionele pop, zoals Two Frocks at a Wedding, maar in No One Had it Better steken de beats voorzichtig de kop op. Het album weet niet van begin tot eind te boeien, maar nummers als het tedere Camels Swapped for Wives en het spannende Fell An Ox maken Flick the VS tot een feest voor de luisteraar.

Eind jaren tachtig was de serie Brideshead Revisited naar een boek van Evelyn Waugh een doorslaand succes. Prachtig acteerwerk, schitterende decors en een verstild maar dramatisch verhaal. Dat gaat over vergane glorie van de Engelse aristocratie, onderdrukte liefdes, genadeloze invloed van de Rooms Katholieke kerk. Een film maken over hetzelfde boek lijkt dan ook een riskante onderneming. Kan de serie overtroffen worden? De film heeft dezelfde sterke punten, acteerwerk, decor, dramatische verhaallijn. Het verhaal staat opnieuw als een Engels landhuis, Brideshead om precies te zijn, en er wordt ook mooi gespeeld. Met name door Emma Thompson, die de door schuldgevoelens en katholicisme verteerde moeder speelt. Verder veel schitterende beelden over een verloren tijd in Engeland.

Regie: Antonio Grimaldi Caos Calmo (naar Sandro Veronesi’s gelijknamige roman Kalme Chaos) is zo’n film die alleen de Italiaanse cinema lijkt te kunnen voortbrengen. Geen helden of boeven, maar een ontroerend fragment uit de samenleving. We maken kennis met Pietro Paladini, een succesvolle topmanager, gelukkig getrouwd en vader van de 10-jarige Claudia. Zijn leven neemt een onverwachte wending wanneer hij bij thuiskomst met de dood van zijn echtgenote Lara wordt geconfronteerd. Boem, stilstand. Een paar dagen later, nadat Pietro zijn dochter bij haar school heeft afgezet, besluit hij tegenover het gebouw te wachten totdat ze er ook weer uit komt. De dag erna ook, en de volgende dag, en de daaropvolgende… En terwijl zijn collega’s, vrienden en familie op de klap van het verdriet wachten, leeft Pietro in een bijzonder kalme gemoedsgesteldheid zijn leven - zitten in zijn auto, wandelen in de omgeving van de school en door het vlakbij gelegen park, een kop koffie drinken in het café in de buurt… Caos Calmo – met een voortreffelijke Nanni Moretti, die bovendien meeschreef aan het scenario - is een film over stilte, een intrigerend rouwdocument zonder clichémomenten die stemt tot het stellen van levensvragen, of je wilt of niet.

In de sterke docu Cocaine Cowboys schetste Billy Corben een onthutsend beeld van de cocaïne handel in Florida eind jaren ’70 begin jaren ’80. Op indringende wijze vertelt hij het verhaal van Cubaanse vluchtelingen die zich opwerken tot drugsbaron. Scarface blijkt dichter bij de realiteit te liggen dan menigeen voor mogelijk hield. Het tweede deel focust zich op Charles Cosby, een uit Oakland, Ca. afkomstige dealer. Zijn carrière binnen de organisatie van drugs-godmother Griselda Blanco en zijn relatie met haar zou menig scriptschrijver in Hollywood doen kwijlen. Desondanks haalt Billy Corben met Cocaine Cowboys 2 het niveau van deel 1 niet hoewel het te ver gaat om te spreken van een slap aftreksel.

Regie: Steve McQueen
Hunger is het verpletterende regiedebuut van de gelauwerde kunstenaar Steve McQeen. Het verhaal speelt zich af in de beruchte Maze-gevangenis in Belfast aan het begin van de jaren tachtig. De toenmalige Britse regering onder leiding van Margaret Thatcher ontneemt de republikeinse gevangenen hun politieke status. Een van die leden is Bobby Sands. Samen met zijn medegevangenen komt hij in verzet tegen het barbaarse gevangenisregiem. In eerste instantie weigeren de gevangen voorgeschreven kleding te dragen. Als dat geen effect heeft op de regering wordt de druk opgevoerd en eindigt de actie in een tot de dood doorgevoerde hongerstaking. Bobby Sands sterft na 66 dagen op 27 jarige leeftijd. Hunger is op sommige momenten geen prettige film om naar te kijken, aan de andere kant zijn de beelden buitengewoon gestileerd en met veel oog voor detail opgenomen. Dat balanceren tussen twee uitersten zie je ook terug in een scène van vijftien minuten waar Bobby een gesprek voert met een priester. Beiden staan achter de goede zaak maar houden er een andere moraal op na. Vijftien minuten in een schot opgenomen, je zit op het puntje van je stoel. Net als de rest van de film.

Regie: Woody Harrelson reist in deze zenuwslopende thriller als naïeve zendeling samen met zijn al even sukkelige vriendin van Peking over de Transsiberische spoorlijn naar Moskou, en raakt onderweg verwikkeld in een strijd om drugs en veel geld. Dat allemaal volgens het ijzersterke stramien dat Hitchcock al zo goed beheerste, waarin iemand bij toeval verstrikt raakt in een complot waar hij zelf – en de kijker – heel langzaam de fijnere details van leert kennen. Tot het bittere einde blijft onduidelijk wat de rol is die Ben Kingsley hier speelt, maar gelukkig is het niet echt een open einde en konden we tenminste nog slapen die nacht. En passant werpt de film ook nog wat morele vragen op, maar die zitten niet in de weg, helpen alleen maar mee aan de beklemmende atmosfeer in de door een winters landschap voortrazende trein.