Flitsend gefilmd, ruw gemonteerd, steevast met grove korrel ‘geschoten’. Beelden van optredens, filmische dagboekverslagen, kleine kijkjes in de keuken bij opnamesessies of andere behind-the-scenes footage. Bij de werkelijk prachtige dvd Miroir Noir (Vincent Moon filmde, Vincent Morisset regisseerde) van Arcade Fire valt de kijker annex luisteraar van verrassing in verrassing, van verbazing in verbazing. Neem die akoestische versie van Wake Up tussen (!) het publiek. Of het nummer Neon Bible, uitgevoerd in een lift, inclusief ludieke ‘papierscheurpercussie’. Of een bijna emotioneel bandlid Régine Chassagne (‘thank you, thank you!’) nadat een vioolorkest extra partijen ingespeeld heeft. Of haar partner Win Butler die nummers Keep The Car Running en Windowsill buiten (!) inzingt. Namelijk voor de kerk in Montreal waarin de opnamestudio van Neon Bible gevestigd is en op de achterbank van een auto. Kortom, te veel om op te noemen. Dat alles wordt nog eens gelardeerd met ingesproken voicemailberichten. Voor de release van het tweede album heeft Arcade Fire een telefoonnummer in het leven geroepen waar een ieder naartoe kan bellen. Via 1-866 NEON BIBLE kwam er bijvoorbeeld een mooie boodschap van een moeder binnen over haar 5-jarige dochter. Ze is fan. ‘Ik moet zes uur rijden om jullie binnenkort live te zien. Mijn dochter heeft tekeningen gemaakt. Mag ze die aan jullie geven?’ Op het volgende moment zie je een jong meisje meezingen met de Canadese band. Bij de luxe-uitvoering zit zelfs nog een tweede dvd gevoegd, alwaar onder andere diverse live-nummers (Jonathan Ross, Saturday Night Live, David Letterman) te zien zijn. Dit is met recht een briljant document.

In 2006 trok singer-songwriter Natasha Khan de aandacht met het debuut Fur and Gold van haar nieuwe alter ego Bat for Lashes. De unieke formule van de band leunde zwaar op stevige percussie en de hoge, heldere vocalen van Natasha. Dit leverde een pakkende serie puntige songs op met vele onverwachte wendingen en mystieke strijdlustigheid. Waar het debuut nog een voorname rol had weggelegd voor folk en daarmee refereerde aan Nancy Elizabeth, is de synthpop influx op Two Suns meer te herleiden tot Cortney Tidwell en Kate Bush. De elektronica op dit tweede album zorgt voor een iets minder excentriek en explosief geluid dan voorheen. Daardoor wordt het geheel toegankelijker, gelukkig zonder veel van haar natuurlijke charme te verliezen. De songs zitten er niet minder vernuftig door in elkaar. Een groot deel van de onconventionele stijl wordt verzorgd door de karakteristieke songstructuren, vooral herkenbaar door de hoofdrol van stekelig geaccentueerde melodieën. Naast de rode draad van heftige ritmes is er op Two Suns ook ruimte voor rustige en intense ballades die bijdragen aan de blijvende freakfolk sfeer. Na beluistering zullen net als bij Fur and Gold de expressieve kreten die de feeërieke stem van Natasha vaak ontglippen nog lang blijven hangen. De betovering wordt gaandeweg steeds dieper, culminerend in het verrassend mooie slotduet met Scott Walker. Two Suns is een knappe bevestiging van een authentieke visie.

Met een doorgroefde kop, alsof hij zo uit de Rolling Stones afkomstig is, staat Jeff Beck op het kleine podium van Ronnie Scott’s club. Pretentieloos, zonder franje en zonder alle poses die de meeste gitaristen vandaag de dag nog immer etaleren. Zonder plectrum werkt Beck zich achteloos door een 21-tal composities heen, alsof hij de tuin staat aan te harken. Met open mond heb ik deze dvd bekeken, hier en daar een opkomend traantje wegpinkend. Beck is een van de grootste gitaristen van deze aardbol met een fluwelen touch. Prachtig, werkelijk prachtig zijn de uitvoeringen van Billy Cobham’s Stratus, Nithin Sawhney’s Nadia, Tony Hymas’s Angel en Beck’s eigen Scatterbrain. Beck weet zich omringt door een ritmetandem die zijn weerga niet kent: drummer Vinnie Colaiuta (ex Zappa) en bassiste Tal Wilkenfield (slechts 21 jaar oud en een meisje om ter plekke verliefd op te worden) leggen tapijtjes neer waar Beck als een tovenaar zijn gitaarpatronen door heen weeft. Vijfenzestig wordt hij dit jaar, maar de gedrevenheid en zijn magnifieke spel doen vermoeden dat Jeff Beck’s beste jaren nog moeten komen.

Laten we eerlijk zijn. Van de vele popliedjes die worden geremixed, is slechts een handvol beter dan het origineel. Er is namelijk meer voor nodig dan een harde beat om daadwerkelijk iets relevants toe te voegen. Superstar-dj Erol Alkan en zijn maat Richard Norris aka Beyond The Wizards Sleeve hebben deze kunst geperfectioneerd. Op subtiele wijze reanimeren ze nummers van Franz Ferdinand, Goldfrapp, Peter, Bjorn And John, Late Of The Pier en zelfs Midlake. Iedere track op deze eerste verzamelaar is met recht een psychedelisch juweeltje te noemen.

Re-release van het tweede album van het easy-duo Bert Taken en Arjo Van Loo, alias Black Market Audio. Volgens eigen zeggen de ideale soundtrack voor een tupperware party, maar ook geschikt als tunes voor TV-series en films. Zo waren ze onder meer te horen in de Disney-film The Ice Princess en de Amerikaanse hit-serie Ugly Betty. Noem een genre, noem er tien, je vindt ze allemaal terug op deze plaat. Cocktails als Waikiki Secret Service, White Spy Black Cop, Johnny Tamboo en The Man From V.E.N.U.S., je kunt erop dansen, swingen, grooven en funken. Maar liefst vijfentwintig hits uit de hoge hoed, prachtig verpakt en van tekeningen voorzien door Blue Hipster, de Nederlandse Shag. Shake it baby!

In de loop van zijn muzikale carrière – inmiddels zo'n dertien albums – heeft Bill Callahan steeds meer licht toegelaten in zijn aanvankelijk nogal claustrofobische muziek. De transformatie van het eenmans-lofi-orkest Smog naar een meer openhartige, kleurrijke singer-songwriterstijl, in 2007 ingezet met Woke On A Whaleheart, doet de artiest Callahan beslist recht. Die wijziging pakt nu op I Wish We Were An Eagle zo goed uit dat hier wel eens sprake zou kunnen zijn van een alternatief meesterwerkje. Callahans band – Wurlitzer, harmonium, piano, Hammond, elektrische gitaar en kalme drums – volgt een natuurlijk pad in de uitvoering van de romantische, weemoedige liedjes, wat een organische, rustieke en soulvolle sfeer oplevert die we ook van Lambchop kennen. Dat wordt nog eens versterkt door Callahans berustende en louterende bariton, die een hartverwarmende, zij het melancholische levenslust uitstraalt. De ongelofelijk schitterende liedjes raken vervolgens de grens van perfectie doordat de arrangementen zijn verrijkt met magische, bloedrood getinte strijkers. Hoewel nergens grotesk, altijd intiem, is I Wish We Were An Eagle een barok lofi-meesterwerk, dat zijn machtige apotheose bereikt in het bijna tien minuten klokkende Faith/Void. I Wish We Were An Eagle verschaft Bill Callahan een plek aan de top van het genre, naast Will Oldham en Conor Oberst.

Les Claypool heeft altijd wel een paar projectjes lopen en zo kan het dat de afgelopen tijd een boek (South Of The Pumphouse) uitbracht, een film (Electric Apricot) produceerde en muziek voor computergames maakte (Mushroom Men). Of Funghi And Foe geldt als een verzameling van nummers die geinspireerd zijn door zijn activiteiten van de laatste jaren. Let wel, het gaat niet om verzamelwerk. Opmerkelijk is het percussieve karakter van de meeste nummers. Het refereert aan het werk van Claypool’s grote vriend Tom Waits. Een van de leukste tracks is wel Bite Out Of Life, waarop Gogol Bordello frontman Eugene Hutz zich prima misdraagt.

Maar liefst vijftien jaar hebben we moeten wachten om de legendarische dichter, singer-songwriter, schrijver en Canadees muziekwonder Leonard Cohen weer op de planken te kunnen zien. Sinds het prachtige studioalbum Dear Heather uit 2004 was het even een paar jaar stil rond Cohen, maar in 2008 achtte hij de tijd rijp weer van zich te laten horen. Het resultaat: een wereldtournee en deze zeer uitgebreide Live DVD, opgenomen in de 02 Arena in Londen. Tijdens deze tour komen alle klassiekers uit zijn imposante 40-jarige oeuvre voorbij en worden met zoveel gevoel en animatie uitgevoerd, dat zelfs de koelste kikker hier nog een warm gevoel van krijgt. Neem bijvoorbeeld The Future, Everybody Knows, Suzanne, I’m your man en het door velen gecoverde Hallelujah. Aanvankelijk zou Cohen nooit meer gaan optreden en een wereldtournee stond al helemaal niet op de planning. Dit veranderde echter toen hij in 2005 al zijn geld in rook op zag gaan door een investeringsfout van zijn toenmalige manager Lynch. Dikke pech voor hem, maar een geluk voor de muziekliefhebbers. De geldmachine moest nu namelijk wel weer aangezwengeld worden, met als gevolg een nieuwe impuls in zijn carrière. Dat de tournee voor een deel door financiële motieven in het leven is geroepen, is echter aan het optreden totaal niet af te zien en te horen. Cohen geeft zich voor de volle honderd procent, en meer. Een deel van de opbrengst gaat zelfs naar het goede doel. Het is dan ook niet meer dan terecht dat Leonard Cohen met zijn staat van dienst in 2008 een welverdiende plek in de Rock & Roll Hall of Fame heeft bemachtigd.

Maar liefst vijftien jaar hebben we moeten wachten om de legendarische dichter, singer-songwriter, schrijver en Canadees muziekwonder Leonard Cohen weer op de planken te kunnen zien. Sinds het prachtige studioalbum Dear Heather uit 2004 was het even een paar jaar stil rond Cohen, maar in 2008 achtte hij de tijd rijp weer van zich te laten horen. Het resultaat: een wereldtournee en deze zeer uitgebreide Live DVD, opgenomen in de 02 Arena in Londen. Tijdens deze tour komen alle klassiekers uit zijn imposante 40-jarige oeuvre voorbij en worden met zoveel gevoel en animatie uitgevoerd, dat zelfs de koelste kikker hier nog een warm gevoel van krijgt. Neem bijvoorbeeld The Future, Everybody Knows, Suzanne, I’m your man en het door velen gecoverde Hallelujah. Aanvankelijk zou Cohen nooit meer gaan optreden en een wereldtournee stond al helemaal niet op de planning. Dit veranderde echter toen hij in 2005 al zijn geld in rook op zag gaan door een investeringsfout van zijn toenmalige manager Lynch. Dikke pech voor hem, maar een geluk voor de muziekliefhebbers. De geldmachine moest nu namelijk wel weer aangezwengeld worden, met als gevolg een nieuwe impuls in zijn carrière. Dat de tournee voor een deel door financiële motieven in het leven is geroepen, is echter aan het optreden totaal niet af te zien en te horen. Cohen geeft zich voor de volle honderd procent, en meer. Een deel van de opbrengst gaat zelfs naar het goede doel. Het is dan ook niet meer dan terecht dat Leonard Cohen met zijn staat van dienst in 2008 een welverdiende plek in de Rock & Roll Hall of Fame heeft bemachtigd.

Hobbyproject van From First To Last-leden Derek Bloom en Travis Richter. Prima dat mensen er hobby's op nahouden, maar daar hoeft de rest van de wereld natuurlijk niet altijd van mee te genieten. Youthanize is een halfslachtige mengelmoes van matige mathcore, hardcore, screamo en humor. Toegegeven, op de momenten dat de band gewoon rechtuit doorrockt, klinkt het best lekker, maar zodra er wat creativiteit uitgeprobeerd wordt, is het niet al te veel soeps. Gelukkig nemen ze het zelf ook niet al te serieus.

This is not the new Yo La Tengo album staat er op de hoes. Die bewering mag dan wel juist zijn, het zijn wel degelijk de leden van die eigenzinnige prachtband die schuil gaan achter dit zijproject. Als tussendoortje hebben ze een in één middag een elftal covers opgenomen. De titel refereert naar YLT’s Fakebook uit 1990 dat ook grotendeels uit andermans nummers bestond. Dit keer worden onder andere songs van The Beach Boys, Richard Hell, Kinks en Small Faces door het trio door de mangel gehaald en in een rauw garage jasje gestoken. Het is goed om het trio (in de studio) weer eens zo van leer te horen trekken en het zou mooi zijn als ze deze drive continueren op een nieuwe Yo La Tengo album.

Vorig jaar drukten ze met hun debuut-ep alvast de neuzen tegen het venster, maar met Tentacles zullen ze toch echt hun publiek gaan veroveren. De tomeloze energie en drive die ze overbrengen in hun muziek zal zeker aanspreken tot de liefhebbers van noise-rock/punk, in dit geval met een scheut psychedelica. Dat ligt deels aan het overstuurde orgeltje dat een onmiskenbaar herkenningspunt is van de Crystal Antlers. Het orgeltje is niet het enige wat overstuurd is overigens, de zang- en gitaarpartijen worden met de voortrazende bas en drums, tot op de laatste druppel uitgeknepen. Van gebrek aan afwisseling is geen sprake. In het nummer Andrew verwerken ze namelijk zelfs een glimp soul. Psychedelische uitstapjes Until The Sun Dies, wisselen ze moeiteloos af met flirts naar toonzetters als the Stooges. Tentacles is net een op hol geslagen kermisrit, maar wel eentje waar je na afloop bezweet maar voldaan uit waggelt. Worden de fijne sixties stramienen als op Glacier achter zich gelaten, dan nemen uitdagende en door elkaar kronkelende melodieën als bij Foot Of The Mountain brutaal over.

Dear Reader is voor mij de eerste indiepop uit Johannesburg, Zuid-Afrika. Dat zal mijn mening overigens niet kleuren, maar geeft wel een bijzondere achtergrond aan de plaat. Na hun eerste album moesten Cherilyn en Darryl op zoek naar een nieuwe naam voor de band. Dat leidde tot een heroverweging van hun hele concept. Luisterend naar Replace Why With Funny is dat niets minder dan een zegen. Het is werkelijk en fantastische plaat. Cherilyn's stem heeft magistrale kwaliteiten. Het zeer diverse materiaal zet ze zonder moeite ijzersterk neer. In de arragementen zit gevoel voor drama en soberheid: de roep van de waldhoorn, naast pompende percussie of cinematografische strijkers en de bijna religieuze openbaring van een koor. Dear Reader brengt ons indiepop ten voeten uit en een bescheiden trendy folkrandje ontbreekt niet. Het vuur en de kracht van de band, alsook de vocalen refereren aan Howling Bells en Arcade Fire. Voor de productie strikten ze Bernt Knopf van de stereotypisch eclectische band Menomena! uit Portland. Daarmee is gelijk de andere invloedrijke hoek verantwoord. De balans tussen verstilde, aangrijpende momenten en steviger uithalen tot aan ironische toonzettingen is geweldig. Het prachtige melancholisch escapisme dat uit de tegenstellingen spreekt is zonder twijfel teweeg gebracht door Cherilyn's liefde en haat voor haar land. Ook in de lyrics kan dit niet uitblijven. Dat het tot dergelijk bitterzoete schoonheid kon leiden had ik nooit gedacht. Dear Reader's beklemmende betovering zal me nog lang achtervolgen.

Voor wie The Decemberists de afgelopen jaren een beetje heeft gevolgd, kan het niet echt als een verrassing komen dat de vijfde plaat van de band een theatraal conceptalbum is, dat feitelijk als één compositie – van bijna een uur lang – beschouwd kan worden. The Crane Wife, uit 2006, was al een stap in die richting, maar op The Hazards Of Love heeft Colin Meloy, het creatieve brein van de band, alle remmingen laten varen. Zelf is hij in dit duistere sprookje zowel Willam als het duivelse karakter Rake, terwijl Becky Stark (Lavender Diamond) de onschuldige Margaret op betoverende wijze een stem geeft, en de rol van de gekrenkte Queen Shara Worden (My Brightest Diamond) op het lijf geschreven is. Muzikaal vliegt het ondertussen alle kanten op: zo wordt complexe en soms behoorlijk stevige progrock afgewisseld met lieflijk klinkende folk, en keren diverse thema’s continu in andere vormen terug. Er gebeurt zoveel op deze plaat dat je bij elke draaibeurt nieuwe dingen blijft ontdekken. The Hazards Of Love is daarmee een adembenemend mooi en buitengewoon indrukwekkend werkstuk.

Naast namen als Elbow en Coldplay mag ook Doves niet meer ontbreken. Het zijn enkele van de namen die in Engeland het post Britpop van de 21ste eeuw vertegenwoordigen. Doves heeft zijn eigenzinnige geluid gedurende de drie (plus één) albums die voorafgingen alleen maar ontwikkeld en zich de meester getoond in het schrijven van ruimtelijke, rondzingende melodielijnen. De composities zijn vrijwel altijd uitgestrekt en ritmisch tegelijk. Het scherpere, rockende randje dat met Lost Cities werd toegevoegd, krijgt op de speelse, epische wijze van Doves meer ruimte op Kingdom of Rust. Muzikaal geweld wordt slechts toegepast met de beste bedoelingen. Zie het als een ploeg die het land omschept voordat uit de voren complexe, nieuwe gewassen ontspruiten. Vergelijkbaar en kenmerkend is het zorgvuldige opnameproces, waar alles lijkt te draaien om klankkleur en detaillistische nuances. Zo zorgen de heren ervoor dat uit een heleboel geluid telkens weer een gelaagd liedje ontstaat. Gelukkig is alles dus hetzelfde gebleven, maar niet zonder een vastbesloten stap voorwaarts te zetten. Zoals gebruikelijk zit het intrigerende van de plaat in datgene wat op herhaling lijkt. Kingdom of Rust blijft trouw aan het concept en streeft toch de verwachtingen voorbij.

Met Candy Store uit 2007 maakte Candy Dulfer een van haar best ontvangen albums. Het bleek bovendien ook haar meest succesvolle plaat in jaren. Wat ze op die plaat op één schijfje deed, doet ze op haar nieuwe album op twee. Op de eerste, Funked Up, staan, zoals de titel al doet vermoeden, de meer opzwepende stukken. In My Funk krijgt ze daarbij vocale hulp van Pete Philly. Het daaropvolgende Step Up, gezongen door Leona, neigt richting ragga en lijkt gemaakt voor de dansvloer. Overigens is van echt harde funk zelden sprake en hadden sommige nummers ook prima op de tweede cd kunnen staan, waarop Candy haar laidback kant etaleert. Funked Up & Chilled Out biedt niet heel veel nieuwe gezichtspunten, maar laat wederom wel horen waarom Candy Dulfer ook buiten de eigen landgrenzen zoveel aanzien bezit.

Muziek fabriceren met een laptop? De heren van Filthy Dukes hebben er weinig mee op. Het drietal uit Londen prefereert analoge opnameapparatuur, waardoor je diepe grooves met een rafelig randje krijgt. Grote voorbeeld is de legendarische Duitse producer en geluidstechnicus Konrad ‘Conny’ Plank (onder meer bekend van Kraftwerk). Met diens werkwijze in het achterhoofd zijn Olly Dixon, Tim Lawton (beide dj van huis uit) en Mark Ralph (producer) al sinds 2005 volop aan het experimenteren. Eerst vooral voor anderen (oa Bloc Party, Late Of The Pier), maar inmiddels ook met eigen materiaal. Met eerste single The Rhythm wisten ze de afgelopen maanden al het clubcircuit én de podia te veroveren. En nu is daar het bijna een uur durende Nonsense In The Dark. Dat qua stijl een gevarieerd geheel is geworden van synthipop, acid house, disco, funk en een beetje punk. Een zeer aangenaam debuut.

Flare Acoustic Arts League werd in de jaren ’90 door gitarist Damian Costilla en producer-vocalist-songwriter LD Beghtol (The Magnetic Fields, LD & the New Criticism). Sindsdien warden slechts twee albums gemaakt. Deze derde plaat brengt onder leiding van LD Beghtol een arsenaal aan muzikanten uit de top van de hedendaagse, alternatieve pop en freakfolk bij elkaar. Het vereist een overwicht, een ijzeren wil en een onverstoorde visie om zoveel eigenzinnig talent te beteugelen. Het collectieve karakter drukt zich uit de potente composities die zich begeven tussen ontzettend mooi en gewoon een beetje raar in. Het is artistiek verantwoord romantisch escapisme. De referenties zijn legio, wat maakt dat onbekendere namen als Nigel of Bermondsey, Scott Matthew, Get Well Soon naast Andrew Bird en Sufjan Stevens genoemd kunnen worden. Een overwegend akoestisch instrumentarium draagt bij aan de folky klassieke fundering. Eigenlijk klinkt Flare als alles en niets tegelijk en dat in weelderige proporties. Cut is zelfs tot in de humoristische interludes een getuige van kunde. Dit derde Flare hoofdstuk zet met flair een treffende tijdsgeest neer.

Waar in recensies van Forbert altijd zijn hit Romeo’s Tune van drie decennia geleden – ook hij was eens De Nieuwe Dylan – wordt aangehaald, kennen wij hem hier nog meer van Schoolgirl, een hitje van zijn derde plaat Little Stevie Orbitt. Dus van een one-hit wonder is geen sprake en dat zou ook respectloos zijn voor iemand van Forbert’s kaliber. Ook op The Place And The Time staan weer een aantal vondsten die slechts van een veteraan kunnen komen, ingebed in die luchtige folky stijl, zeg een E-Street Band maar dan unplugged, en voorgedragen door zijn uit duizenden herkenbare warme stem met raspje. En hier en daar een accordeonnetje natuurlijk!

Behalve koude soep is Gazpacho ook het openingsnummer van Marillion's legendarische Afraid Of Sunlight album. Het is overduidelijk dat deze zes Noren zwaar zijn geïnspireerd door de Hogarth periode van Marillion. Grotendeels buiten het zicht van de Mania bouwde Gazpacho aan een mooi oeuvre, waaraan met Tick Tock een nieuw indrukwekkend zesde hoofdstuk is toegevoegd. Net als hun grote voorbeeld schilderen ze met hun muziek sfeervolle plaatjes, die je zowel op de achtergrond voorbij kan laten rollen, als intens met een koptelefoon kan ondergaan, waarbij de subtiele gelaagdheid pas goed doordringt. Het is te vroeg om te stellen dat de leerling de meester overbodig heeft gemaakt. De passie waarmee vooral de toetsen en de gitaar worden bespeeld, is voor Marillion wel reden voor een nerveuze blik in de achteruitkijkspiegel.

Met Mirror Mirror levert de Belgische band Ghinzu alweer het derde album af. Een album waar ze trots op mogen zijn, want het staat als een huis. In razend tempo raast de band door de tracks heen, met ronkende gitaren, stuwende drums en pulserende bassen. De melodieën zijn fraai, liggen makkelijk in het gehoor. De nummers zijn soms wat breekbaar, maar over het algemeen rocken ze enorm. Van intiem naar furieus en kolkend en weer terug. IJzersterke tracks, waar ze de oorlog wel mee gaan winnen. Als dit ambitieuze album geen werelddominatie oplevert, dan weten we het ook niet meer. Mirror Mirror is een album dat echt van nu is, prima in deze tijd past en waarmee Ghinzu zich prima kan meten met andere grote rockbands.

De formule van het tweemansorkest met gitaar en drums en een jongen en een meisje blijkt nog veel mogelijkheden te bieden. Joe Gideon & The Shark pakken het weer net wat anders aan dan The White Stripes en The Ting Tings. Harum Scarum is een plaatje dat lekker warm en duister klinkt en toch goed rockt. Het Londense broer en zus duo houdt van spannende verhalen vertellen en het is vooral Gideon die veel praatzingt zoals dat in de Engelse traditie van Mark E. Smith niet ongewoon is. Muzikaal zijn de songs rijk gevuld, meer dan je van een tweetal zou verwachten. Toffe plaat.

Het zesde album van Gomez kent een duidelijke muzikale tweedeling. Aan de ene kant hoor je Amerikaanse bluesrock in de traditie van de Dave Matthews Band, aan de andere kant zijn composities gelaagder, bezwerender. De Engelse band refereert dan bijvoorbeeld aan vakbroeders als The Charlatans. De band vertoeft zowel in New York als in Brighton. Het lijkt er daardoor een beetje op dat deze plekken voor de twee muzikale stijlen zorgden. Britpop, maar óók americana. Grooves en funk, maar óók akoestisch getinte gitaarliedjes. Gomez heeft wéér een erg goed en bovenal divers album afgeleverd.

Met ieder nieuw album drijft Great Lake Swimmers weer wat verder af van het delicate lofi-folkgeluid van het debuut. Werden dat album en Bodies And Minds nog opgenomen in respectievelijk een graansilo en een kerk, voor de opnames van dit vierde album hebben de Canadezen zich weer wat meer luxe kunnen permitteren. Het wederom voortreffelijke Lost Channels is dan ook hun meest gepolijste productie tot dusver geworden. Tevens is het atmosferische bandgeluid – ondersteund door onder meer viool, cello, fluit en vibrafoon – weer wat voller uitgevallen dan op Ongiara. De schitterende opener Palmistry en vooral She Comes To Me In Dreams zijn zelfs vrij energieke countryrockers die muzikaal wel wat doen denken aan Iain Matthews of het vroege Poco. De gewoonlijk wat kabbelende groepssound raakt hierdoor regelmatig in een stroomversnelling waardoor de muziek afwisselender en toegankelijker wordt. De groep rond de getalenteerde loner Tony Dekker blijft zich ook in deze setting manifesteren als hofleverancier van bijzonder fraai gestileerde en gezongen countryfolk. Gezien het succes van Fleet Foxes zou Great Lake Swimmers met Lost Channels ook goede zaken moeten kunnen doen.

Opnieuw een soloplaat van een ervaren musicus. Martin Hagfors heeft zijn sporen verdiend in de bands HGH en Home Groan. Hij werkte samen met verschillende musici vanuit diverse genres, waaronder The National Bank. Voor zijn debuut maakte hij veelvuldig gebruik van de diensten van Lars Horntveth voor de arrangementen en productie. Gezien zijn lidmaatschap van The National Bank en zijn uitzonderlijke solowerk, is het niet vreemd dat de arrangementen lenen van die ervaring. Het nadeel van het album is dat Martin’s stem niet overal lijkt opgewassen tegen de vele complexe lagen in de composities. Door de bijzonder rijke orkestraties verzanden soms de songstructuren. Gelukkig blijven die momenten zeer beperkt. De ambitieuze aanpak van beide heren leidt tot heerlijk muzikale momenten, zoals in het subtiele Liaison. Tegen het zachte karakter van zijn stijl die gebaseerd is op folk, kamer- en filmmuziek met jazzaccenten, steekt zijn in verhalen verpakte politieke commentaar schril af. Mij bekruipt altijd de vraag of je dat als muzikant wel moet willen. De kinderkwaaltjes ten spijt is Men and Flies een veelbelovend album dat even makkelijk aan Ben Sollee alsook Sufjan Stevens en Thief refereert. Hopelijk kan hij het optreden van afgelopen februari met orkest ook eens komen herhalen in Nederland.

Prominent op de hoes: ‘Music written & sung by PJ Harvey. Music written & played by John Parish’. Dance Hall At The Louse Point (1996) was de naam van hun eerste muzikale samenwerking, nu is het tweede wapenfeit verschenen. Meer dan ooit haalt dit duo de muzikale vechtlust in elkaar naar boven en wordt uiteindelijk een klinkende overwinning behaald. PJ Harvey voelt de muziek die Parish schrijft en maakt daar de juiste teksten bij, zo zegt ze zelf. Nou, zo klinkt het ook. Hijgen, krassen, gillen, schreeuwen, fluisteren, madame laat zichzelf volop horen. Polly Jean zong nog maar weinig zo hoog, zo iel, maar tegelijkertijd zo doeltreffend. Ook muzikaal gezien is er geen reden tot klagen. Van feeërieke liedjes (The Soldier) naar bezwerende trips (The Chair), van experimenteel (Pig Will Not), naar rustiek (April), van eigenzinnige countryblues (Sixteen, Fifteen, Fourteen) naar rock (Black Hearted Love). Alles komt langs. Bij deze vrouw, bij deze man.

Wie The Hold Steady al eens live heeft gezien, weet dat de Craig Finn en z'n mannen er alles aan doen om het hun publiek naar de zin te maken. Vorig jaar deed de band dat nog met de uitstekende studioplaat Stay Positive en op A Positive Rage is de succesvolle weg te zien die aan die plaat voorafging. Behalve een redelijk klinkende live-cd die in 2007 in Chicago werd opgenomen bevat deze release namelijk ook een dvd, waarop de band gevolgd wordt op hun tour om Boys And Girls In America te promoten. Ook hierop veel live-materiaal en gesprekken met de bandleden, waaruit hun grote waardering voor de fans blijkt. Soms wordt die enorme dosis aardigheid wat te veel, maar als je The Hold Steady daarna weer stralend op het podium ziet genieten, weet je dat het in ieder geval oprecht is. Smakelijk tussendoortje!

Sophie Hunger is een van de best bewaarde geheimen van de Zwitserse muziekwereld. Monday’s Ghost is haar eerste plaat. Opgegroeid in Londen, Duitsland en Zwitserland levert ze een plaat af die in niets doet denken aan het Alpenland. Haar muziek is bovendien niet onder te brengen in een hokje. De meeste liedjes zijn rustig en sfeervol, zoals (het enige Duitstalige nummer) Walzer Für Niemand. Sfeervol en atmosferisch zijn ook woorden die bij het luisteren naar Monday´s Ghost opkomen. Ook de minder rustige nummers zijn fraai. De volgorde van de liedjes die op de ontvangen promo staat aangegeven lijkt echter niet te kloppen. Individuele nummers bespreken is daarom nogal lastig. Eén zaak is echter overduidelijk: Monday’s Ghost is muzikaal gezien een geweldige verrassing met prachtige liedjes van een dame waarvan we hopelijk nog veel moois voorgeschoteld krijgen.

‘Een man zijn huis is z’n kasteel’ wordt wel gezegd maar daar hoef ik bij mijn vrouw niet mee aan te komen, ik heb gelijk een pets te pakken. Maar ik neem subtiel wraak op de liefde van mijn leven, ik draai te pas en (volgens haar) te onpas de nieuwe cd van I Was A King en verkondig daarbij luidkeels dat dit mijn favoriete cd van dit moment is omdat die zo goed bij me past. Tja, je moet toch wat na zoveel jaren huwelijk. Maar let op, het tweede album van het Noorweegse I Was King is helemaal geen straf voor de oren want de lekkere up-tempo muziek, met de tweekoppige zoetgevooisde vrouw/manzang met daartussen solo na solo van drie distorted gitaren, houdt er flink de vaart in. Korte, stevige nummers met een veelheid van stijlen die vaag wat weg hebben van de jaren negentig shoegazer muziek en ook My Bloody Valentine maar, juist door die hoeveelheid aan slaghouten, een stuk interessanter zijn. Vooral live komt dat goed tot z’n recht, check I Was A King maar ’s uit op youtube. De songs zijn nog steeds, net als op het debuut van de voormalige koning, nogal aan de korte kant en de solo’s mogen van mij best wel wat uitgerekter worden, maar aan de andere kant loop je als luisteraar geen moment het gevaar om verveeld te raken. Uh, ja schat, ik kom afdrogen, even de cd-speler zachter zetten …

Het heeft even geduurd, maar gelukkig is The Glass Passenger nu ook officieel uit in Nederland. Aangezien ik Everything In Transit, het zomerse en onweerstaanbare debuut van Jack’s Mannequin, helemaal grijsgedraaid heb, keek ik erg uit naar deze nieuwe plaat. Voor wie de band niet kent: Jack’s Mannequin is Andrew McMahon, de vroegere voorman van Something Corporate – een punkrockband die eigenlijk geen punkrock maakte – maar bovenal een getalenteerde pianospelende powerpop singer/songwriter met een perfect gevoel voor catchy melodieën en harmonie. Dat talent etaleert hij ook op The Glass Passenger, hoewel het me wel enkele draaibeurten koste om daarvan overtuigt te raken. De plaat sprankelt namelijk net iets minder dan zijn voorganger en haalt ook net niet helemaal het niveau van dat album. Gelukkig blijft er nog meer dan genoeg over om enthousiast over te zijn en bevat The Glass Passenger bovendien voldoende aanwijzingen dat de creativiteit van Andrew McMahon nog lang niet uitgeput is.

Een plaat met een toepasselijke titel, want het eerste dat in gedachten sprong was: ‘Huh, is dit een nieuwe plaat van het Nederlandse Kong?’. Ja dus. De band is terug na een break van zo’n zeven jaar. Begonnen aan het eind van de jaren tachtig maakte Kong indruk met haar experimentele, instrumentale muziek en quadrafonische live-opstelling. Zoals je van Kong mag verwachten is deze nieuwe plaat geen hapklare brok. De band beschikt echter over een bepaalde groove die de licht progressieve samensmelting van rock en elektronica prettig weg doet luisteren. Een interessante comeback plaat.

Australië had The Birthday Party, België had La Muerte. “Absolute chaos through butchery, a blood spattered dream”, schreef Melody Maker in 1986. Vlamingen en Walen zijn het tegenwoordig in veel opzichten vaak met elkaar oneens, maar in de documentaire op 450 Big Block spreken inwoners uit beide gewesten vijftien jaar na het uiteenvallen van de band nog steeds met veel respect over La Muerte. Aan het woord komen onder meer Mauro, Arno, Front 242, vroegere roadies, journalisten en fans, maar ook buitenlandse bewonderaars en vrienden als Peter Pan Speed Rock en The Young Gods. Hoe La Muerte klonk, kun je horen en zien op de eerste zijde van deze dvd in een zestal clips en een registratie van het afscheidsoptreden in 1994, het jaar waarin dEUS en Jon Spencer Blues Explosion net aan het doorbreken waren. Als deze boeiende dvd iets duidelijk maakt, dan is het wel dat La Muerte zijn tijd minstens tien jaar vooruit was, maar dat de snoeiharde en compromisloze garagerock van de band de tand des tijds opvallend goed heeft doorstaan.

De drie Vlaamse dames van Laïs blijven het avontuur opzoeken. Op hun vorige album werkten ze met Bjorn Eriksson (Maxon Blewitt/ex-Zita Swoon), ditmaal is het de beurt aan een andere landgenoot. Simon Lenski van DAAU gaf met zijn cello een bijzonder sferisch tintje aan het veelal Engels-talige album. Geen geproduceerde fratsen of een flirt met electronica zoals op de voorganger. Slechts mooi verweven zangpartijen en Lenski's cello, die met geluidsvervorming opvallend vullend uit de hoek komt. Zo klinkt een van de meest rake tracks Zandberg betoverend onheilspellend. De vederlichte stemmen en de logge pikzwarte donderwolken die de cello doet voortbrengen, gaan passend in elkaar op. Bijvoorbeeld tijdens Désespéré en Blind Boy wordt op het scherpst samen gespeeld, waardoor dit album Laïs duidelijk naar een hoger plan brengt.

Klik hier voor een gratis download van een a capella versie van het nummer Désespéré.

Ze zijn lang, de zomeravonden van Daniël Lohues. Om de verhalen te vertellen die er 's zomers laat op de avond in Erica rond gaan, heeft hij op Allenig III maar liefst twintig nummers nodig. Een indrukwekkend aantal, vooral omdat Allennig II een krap jaar geleden verscheen. Maar wie Lohues een beetje kent, weet dat hij over veel zaken veel kan zingen. Hier en daar logisch gekoppeld aan zomerse thema's, zoals het loom luieren in de schaduw van een boom of de bieten die slap en dorstig op het land staan, maar ook vanuit kleine observaties doormijmerend naar grotere thema's. Een ode aan zijn geboortestreek mag natuurlijk ook niet ontbreken en met Ten Oosten Van De Iessel gunt Lohues zelfs de hele goede kant van het land zijn eigen lijflied. Verder natuurlijk nummers om de zomer mee te vieren, maar ongecompliceerd genieten lijkt voor Lohues onmogelijk, dus zijn er zwaardere stukken als Blief Wat An´t Zuuken Zonder Joe en Iederenie Moet ´t Ooit leren, een prachtige bewerking van The Korgi´s Everybody´s Got To Learn Sometime, voor de balans. Muzikaal is het weer de inmiddels bekende minimale maar doeltreffende solobegeleiding op piano, gitaar, en banjo. En weer is het resultaat een mooi, compleet plaatje dat heerlijk weg luistert... laat die zomer maar komen.

Verwacht bij deze Marching Band geen tambour-maître of sousafoon. De Zweedse band met de naam Marching Band maakt namelijk heerlijk aanstekelijke pop in de stijl van bijvoorbeeld de Shins. Vooral het deel van Spark Large is prachtig, daarna leek de inspiratie een beetje op te zijn bij Erik Sunbring en Jacob Lind. Maar dan hebben we al kunnen genieten van onweerstaanbare songs als Feel Good About It en Make Up Artist, de lekkere koortjes van Make No Plans en de absolute klapper Gorgeous Behaviour, waarin zelfs wat Afrikaanse invloeden à la Vampire Weekend te horen zijn. Marching Band is in april in Paradiso en op het Motel Mozaique Festival te zien.

Ze bestaan al vijf jaar niet meer, Midnight Choir, toch is de onlangs verschenen dvd In The Shadow Of The Circus een relevante release. Sober gefilmd biedt deze registratie van een thuiswedstrijd in Oslo een zeer fraai overzicht van de werkelijk schitterende muziek die het drietal in zo'n tien jaar tijd maakte. De nadruk ligt terecht op de drie albums Amsterdam Stranded, Unsung Heroine en Waiting For The Bricks To Fall – en dus kun je kijken en luisteren naar barokke moodrock die diverse invloeden als The Gun Club, Neil Young en Nick Cave fraai vermengt. Zanger Paal Flaata noch gitarist/componist Al DeLoner zijn grote entertainers, maar ze laten terecht hun muziek het werk doen. Aangevuld met een rollende Hammond en Talk Talk-drummer Lee Harris, laat deze live-dvd Midnight Choir zien op de toppen van hun kunnen.

Dankzij Hüsker Dü, een van de meest invloedrijke hardcorebands van de jaren tachtig, heeft Bob Mould zijn plaats in de rockgeschiedenis verdiend. Minder succesvol was de band Sugar, en ook zijn solocarrière is nogal wisselvallig. Op zijn negende soloalbum revancheert Mould zich echter voor een aantal mindere platen. Niet geheel toevallig doet Life And Times denken aan Mould's eerste soloalbum Workbook uit 1988; Mould heeft naar eigen zeggen geprobeerd op dezelfde manier nummers te schrijven. In tien nummers die eigenlijk allemaal over de breekbaarheid van relaties gaan wisselt Mould hardcore (Argos, MM17) af met akoestische nummers die uitmonden in fikse gitaarerupties (The Breach, het wonderschone Bad Blood Better) en ook de elektronica die zijn vorige album nogal ontsierde valt hier op z'n plaats, alleen in het slotnummer Lifetime slaat Mould naar de verkeerde kant door. Het resultaat is Mould's beste album sinds Workbook en Black Sheets Of Rain.

Zijn debuut Ash Wednesday was niets anders dan een soort muzikale therapie; een verwerking van verdriet en rouw om het verlies van zijn ouders, gevat in prachtige, zij het harverscheurende singer-songwritersliedjes. Elvis Perkins bleek een groot talent. Een talent dat hij waarmaakt op de opvolger die gelijk een groepsalbum is: Elvis Perkins In Dearland. Omdat Perkins de Dearland-muzikanten een prominente rol heeft gegund, is Elvis Perkins In Dearland een rijk georkestreerd album geworden. Naast elektrische gitaar, drums en staande bas is het album royaal bestrooid met banjo, autoharp, Hammond en pomporgel – dit laatste puur overweldigend in het monumentale prijsnummer I'll Be Arriving. Hier komen Perkins en zijn band over als een soort kruising tussen Dylaneske folk, de ketelmuziek van Tom Waits en de zwabberende indie-sound van The Arcade Fire. De laatste komt zeker voorbij vanwege de gypsy-achtige sfeer en de tristesse van de ceremoniële blazers die donker getinte songs als Chains, Chains, Chains en How's Forever Been Baby hoog opstuwen. De melancholie blijft zwaar op Perkins drukken in de fenomenale songs Shampoo en Hours Last Stand, maar als de fanfare en het strijkorkest langskomen in het melancholieke Send My Fond Regards To Lonelyville is het feest, wat in zijn algemeenheid geldt voor deze schitterende plaat; een feest met een lach en een traan.

De tragiek van Peter Bjorn & John is in twee woorden te vatten: Young Folks. De Zweden brachten drie jaar geleden dit fantastische nummer uit en het is absoluut een van de leukste nummers van de afgelopen jaren. Terecht hoor je het nog regelmatig langskomen, tot in reclames toe. De tragiek is dat alles dat het drietal sindsdien heeft uitgebracht wordt afgemeten aan Young Folks. En dan kan het alleen maar tegenvallen. Voor de opvolger van Writer’s Block, het album van Young Folks, gooide het drietal het volledig over een andere boeg. Seaside Rock was tot nu toe slechts digitaal en op lp te verkrijgen en bevat uitsluitend instrumentals. De ontvangst was dan ook wat lauw. In de tussentijd maakte Peter Morén nog een alleraardigst soloalbum, The Last Tycoon. Met Living Thing is Peter Bjorn & John weer helemaal terug. Maar verwacht geen Writer’s Block deel 2. Voor Seaside Rock verdiepten de drie Zweden zich in de sound van bijvoorbeeld Depeche Mode en Cabaret Voltaire en die invloeden hoor je terug op Living Thing. Dat hoor je in ragfijne synthesizerlijntjes in het dansbare It Don’t Move Me en de electrobeats die je in bijna elke song tegenkomt. Living Thing is een album vol met supercatchy popsongs met lekker veel afwisseling in tempo en sfeer. Zo komt er een leuk kinderkoor voorbij in Nothing To Worry About en is I Want You! op een klunzige manier charmant. Living Thing bevat geen Young Folks, maar Peter Bjorn & John zijn het songschrijven nog niet verleerd.

Alweer zo’n singer/songwriter die continu goede recensies krijgt, maar desondanks volledig onder de radar blijft. En dat terwijl Richard Shindell muziek maakt die veel mensen zou kunnen aanspreken. Bijvoorbeeld de mensen die in de jaren ’70 naar James Taylor, Ian Matthews en Al Stewart luisterden, of later naar Luka Bloom of John Gorka. Of die houden van Dar Williams en Lucy Kaplansky, met wie Shindell ooit een gelegenheidsproject vormde. Kaplansky is trouwens ook te horen op Not Far Now, zijn zevende studioplaat. Niet een album dat om aandacht schreeuwt, maar dankzij Shindell’s fraaie stem en prachtige liedjes wel een juweeltje.

Voor de eerste keer op dvd: een concert uit 1994 (voorheen wel op video) en een liefdadigheidsconcert uit 2006. De bonusdisc is een making-of van het Broadway Album uit 1985 waarin we de charmante kant van Barbra zien en vooral de uitleg omtrent hoe een lied werkt tot de verbeelding spreekt. Grote wereldklasse dus, en van die legendarische problemen die La Streisand zou hebben met op een podium staan is niets te merken: het publiek eet uit haar hand en zij schept er duidelijk genoegen in eenieder te behagen.

Soul Jazz Records is eigenlijk wel van de origineelste labels van de afgelopen jaren. Bijv. op hun Studio One reggaeverzamelaars en hiphopverzamelaars zoals recentelijk Fly Girls! ontdek je continue pareltjes die je nog niet kende. Een label dus voor de muzikale avonturiers. Op deze plaat vinden we de 50 singles die de afgelopen twee jaar bij SJR verschenen zijn: 50 keer vooruitstrevende elektronische muziek dit keer. En ja hoor ook hier geldt dat elke song en ontdekking is: de ene keer wat dubstep, de andere keer wat toegankelijke house met her en der wat disco en minimale funk uitstapjes. Verplichte kost voor de muziekliefhebber!

Sit Down By The Fire, de opener van het derde album van The Veils begeeft zich ergens tussen een ballad en een rocksong. Mooi, poëtisch en stuwend. ‘There aint no way to get what I want,’ zingt de excentrieke Finn Andrews. Ook in het titelnummer is hij in mineur. De woorden ’I have no faith in my heart’ worden door niet meer dan piano en bas ondersteund. Nee, het leven van een Andrews is niet gemakkelijk. Maar wie ooit twijfelde aan de oprechtheid van de zanger, zal snel overtuigt zijn. Andrews, nog maar vijfentwintig lentes jong, bewijst op prachtige wijze dat er een overtreffende trap is na het veel geprezen Nux Vomica. Vol sentiment pakt hij de luisteraar bij de keel met ongepolijst werk. In Larkspur combineert hij romantiek en hectiek door zich van zijn meest emotionele kant te laten horen. The Veils, eigenlijk Finn Andrews met band, levert met Sun Gangs een meesterwerk af dat zich in tegenstelling tot zijn voorganger meer op rock richt dan op folk. Als er een rijtje Nick Cave, Jeff Buckley, 16 Horsepower bestond, dan zou The Veils hier perfect in passen.

Carl Verheyen is toch die schaatser? Nee, deze Carl Verheyen is gitarist. En wat voor één. De Amerikaan leverde Supertramp fijne klanken en met zijn eigen band doet hij wat hij leuk vindt. En waar hij goed in is. Voor zijn laatste album nam hij tien nummers op en voor zes ervan nodigde hij zes van zijn favoriete gitaristen uit, voor duetten. In veel gevallen gaat het dan om schema's van 8 maten of bars. Een fijn album voor gitaarliefhebbers. Mooie solo's van Joe Bonamassa, Steve Morse, Robben Ford, Albert Lee, Rick Vito en Scott Henderson. Verheyen houdt het bij elkaar en het is weer een pareltje in zijn oeuvre.

Deze Schotse indie rockband kan niemand zijn ontgaan na hun aanstekelijke liedje Same Jeans uit 2007. Na hun succesvolle debuutalbum Hats Off The Buskers komen deze jonge honden nu met opvolger Which Bitch?, beide duidelijk geproduceerd door Owen Morris (Oasis, The Verve, Ash). The View is een typische mix van klassieke, oude en nieuwe Britse muziek: referenties naar The Beatles, Oasis gitaarrifjes en huppelende melodielijnen waar Pete Doherty het warm van krijgt. Which Bitch? klinkt net als haar voorganger jong en rock ‘n’ roll, maar bevat ook nieuwe geluiden. Bijvoorbeeld de tedere viool in Unexpected, het orkest in Distant Dubloon en de onverwachte rap in One Off Pretender. De zang is lastig verstaanbaar, maar de nummers gaan wel ergens over: dronkenschap, ruzies met je meisje, maar ook het overlijden van een vader. Het zou een doodzonde zijn wanneer The View deze zomer niet op de festivals te zien is.

Het debuut van dit New Yorkse viertal is al een tijdje uit in Amerika, maar krijgt nu eindelijk een verdiende release hier. Veel ervaring als muzikanten hadden ze nog niet, maar hoe je een plaat catchy kunt laten klinken weten The Virigns maar al te goed. Denk aan The Strokes met een jonge Elvis Costello op zang en je hebt een aardig idee. Zanger en tekstschrijver Donald Cumming leerde zijn medebandleden kennen via een modellenbaantje en al na 2 (!) optredens stond de band naast Sonic Youth en Patti Smith op het podium. Voor de productie werd het hippe duo S*A*M & Sluggo gevraagd en het resultaat smaakt naar meer. Dit is dus niet zomaar een snoepje van de week, want nummers als She’s Expensive en One Week Of Danger kunnen zo maar in augustus een hele tent in Biddinghuizen aan het springen krijgen.

The Von Bondies hebben een roerige tijd achter de rug, vol personeelswisselingen en andere problemen, maar ze wisten er toch maar even een nieuw album uit te persen. De Amerikaanse band werd groot met rammelende garagerock, maar slaat op dit derde album een iets andere weg in. Love, Hate And Then There’s You is veel vriendelijker dan eerdere platen en staat meer vol poprock, met toch nog steeds een sneer naar de garagerock uit de jaren tachtig, maar de vaart zit er nog steeds in. Het materiaal blijft solide, van goede kwaliteit. De stevige songs zijn sterk, zitten wat harmonieuzer in elkaar en staan toch bol van de catchy gitaarriffs. Fans van het oude werk moeten misschien nog een keertje luisteren, maar zullen dan ook om zijn. The Von Bondies zijn het rocken nog niet verleerd.

Een uniek project. De Duitse broers Robert en Ronald Lippok, bekend van To Rococo Rot en Tarwater en Italiaanse modern klassieke componist Ludovico Einaudi. Geen doorsnee muzikanten, daarom werkt het. Tussen dromerig en realistisch, tussen ambient, klassiek en elektronica. In 2006 vroeg Einaudi de broers voor een Italiaanse tournee. Het klikte en een week repeteren was genoeg. Het idee ontstond een plaat te maken. Live in één kamer opgenomen in Planet Roc in voormalig Oost-Berlijn. De bandnaam komt uit de roman The Palm-wine Drinkard. Een paradijselijk oord. Sluit je ogen en luister om er te komen.

Al geruime tijd verkrijgbaar via de import, nu ook eindelijk officieel uit, dit prachtige tweede album van Rachael Yamagata. Elephants… Teeth Sinking Into Heart is een ambitieuze plaat met twee gezichten en bestaat daarom ook uit twee schijfjes. De eerste, Elephants, bestaat uit rijkelijk georkestreerde en sombere ballads, terwijl Teeth Sinking Into Heart een stuk steviger klinkt en bij vlagen aan PJ Harvey doet denken. Yamagata, die de afgelopen jaren te horen was op albums van onder meer Bright Eyes, Ryan Adams, Jason Mraz en Ray LaMontagne (die nu zijne eigen stem leent aan Duet, op Elephants), is duidelijk gegroeid als songschrijver en heeft in Saddle Creek huisproducer Mike Mogis het juiste klankbord gevonden. Het meer poppy klinkende Happenstance uit 2004 was al een erg mooie plaat, maar met Elephants… Teeth Sinking Into Heart levert Rachael Yamagata haar eerste echte meesterwerk af.

Neil Young is naast geniaal songschrijver ook altijd een opportunist geweest. In de jaren zestig en zeventig was hij uiteraard tegen de Vietnam-oorlog, in de jaren tachtig was hij een groot voorstander van Ronald Reagan, na 9/11 toonde hij zich van zijn meest patriottistische kant om vervolgens met de wolven mee te huilen tegen de oorlog in Irak. Ook muzikaal is Neil Young nooit te beroerd geweest om aansluiting te zoeken bij actuele trends als punk en grunge. Op enkele uitzonderingen na leverden zowel zijn politiek als muzikaal opportunisme zwakke albums op, met als dieptepunten Living With The War en Mirror Ball. Neil Young anno 2009 is tegen de kredietcrisis, want die is alleen maar slecht voor de gewone man (en niet voor rijke sterren die honderden euro’s gaan vragen voor hun eigen Archive), uiteraard nog altijd tegen de oorlog en vooral voor het milieu. En hij geeft ditmaal het goede voorbeeld: een van de vijftig (!) auto’s die hij bezit heeft hij ‘groen’ gemaakt en daarmee rijdt hij rond om ons te vertellen hoe het moet. Dat doet hij in een tiental rammelende songs, vol typische Neil Young-riffjes en dito teksten.

Neil Young is naast geniaal songschrijver ook altijd een opportunist geweest. In de jaren zestig en zeventig was hij uiteraard tegen de Vietnam-oorlog, in de jaren tachtig was hij een groot voorstander van Ronald Reagan, na 9/11 toonde hij zich van zijn meest patriottistische kant om vervolgens met de wolven mee te huilen tegen de oorlog in Irak. Ook muzikaal is Neil Young nooit te beroerd geweest om aansluiting te zoeken bij actuele trends als punk en grunge. Op enkele uitzonderingen na leverden zowel zijn politiek als muzikaal opportunisme zwakke albums op, met als dieptepunten Living With The War en Mirror Ball. Neil Young anno 2009 is tegen de kredietcrisis, want die is alleen maar slecht voor de gewone man (en niet voor rijke sterren die honderden euro’s gaan vragen voor hun eigen Archive), uiteraard nog altijd tegen de oorlog en vooral voor het milieu. En hij geeft ditmaal het goede voorbeeld: een van de vijftig (!) auto’s die hij bezit heeft hij ‘groen’ gemaakt en daarmee rijdt hij rond om ons te vertellen hoe het moet. Dat doet hij in een tiental rammelende songs, vol typische Neil Young-riffjes en dito teksten.

Kijk, dat noem ik nou eens een aardige geste van EMI: drie fraaie remasters boordenvol extra’s van ons aller Kevin voor de vriendenprijs van nog geen 8 euro. De verzorging van deze re-issues is netjes te noemen. Bij opening van de doosjes lachen de aloude Harvest logo’s je vriendelijk toe in stemmig geel. De boekjes bevatten allemaal een achtergrond verhaal van Mike Powell, die ook verantwoordelijk is voor de samenstelling van deze uitgave. Eerst maar even een spoedcursus Kevin Ayers in 20 seconden: begenadigd zanger, inmiddels bijna 65, Engels, medeoprichter van Softmachine (1968), vanaf 1969 verder als soloartiest met hier en daar wat uitstapjes (Gong). Midden jaren 70 leverde Ayers een paar albums af met dat typische Engels geluid; een mix van psychedelica en progressive rock: The Confession Of Dr. Dream And Other Stories (1974), Sweet Deceiver (1975) en Yes We Have No Mananas, So Get Your Mananas Today (1976). Alle drie de cd’s zijn prachtig opgepoetst en aangevuld met bijzondere opnames, waaronder een aantal John Peel Sessions (1974 en 1976), wat BBC radio 1 recordings (1975 en 1976) en een paar A- en B singlekantjes. Mijn complimenten: een fijne uitgave voor een fijn prijsje.

Kijk, dat noem ik nou eens een aardige geste van EMI: drie fraaie remasters boordenvol extra’s van ons aller Kevin voor de vriendenprijs van nog geen 8 euro. De verzorging van deze re-issues is netjes te noemen. Bij opening van de doosjes lachen de aloude Harvest logo’s je vriendelijk toe in stemmig geel. De boekjes bevatten allemaal een achtergrond verhaal van Mike Powell, die ook verantwoordelijk is voor de samenstelling van deze uitgave. Eerst maar even een spoedcursus Kevin Ayers in 20 seconden: begenadigd zanger, inmiddels bijna 65, Engels, medeoprichter van Softmachine (1968), vanaf 1969 verder als soloartiest met hier en daar wat uitstapjes (Gong). Midden jaren 70 leverde Ayers een paar albums af met dat typische Engels geluid; een mix van psychedelica en progressive rock: The Confession Of Dr. Dream And Other Stories (1974), Sweet Deceiver (1975) en Yes We Have No Mananas, So Get Your Mananas Today (1976). Alle drie de cd’s zijn prachtig opgepoetst en aangevuld met bijzondere opnames, waaronder een aantal John Peel Sessions (1974 en 1976), wat BBC radio 1 recordings (1975 en 1976) en een paar A- en B singlekantjes. Mijn complimenten: een fijne uitgave voor een fijn prijsje.

Kijk, dat noem ik nou eens een aardige geste van EMI: drie fraaie remasters boordenvol extra’s van ons aller Kevin voor de vriendenprijs van nog geen 8 euro. De verzorging van deze re-issues is netjes te noemen. Bij opening van de doosjes lachen de aloude Harvest logo’s je vriendelijk toe in stemmig geel. De boekjes bevatten allemaal een achtergrond verhaal van Mike Powell, die ook verantwoordelijk is voor de samenstelling van deze uitgave. Eerst maar even een spoedcursus Kevin Ayers in 20 seconden: begenadigd zanger, inmiddels bijna 65, Engels, medeoprichter van Softmachine (1968), vanaf 1969 verder als soloartiest met hier en daar wat uitstapjes (Gong). Midden jaren 70 leverde Ayers een paar albums af met dat typische Engels geluid; een mix van psychedelica en progressive rock: The Confession Of Dr. Dream And Other Stories (1974), Sweet Deceiver (1975) en Yes We Have No Mananas, So Get Your Mananas Today (1976). Alle drie de cd’s zijn prachtig opgepoetst en aangevuld met bijzondere opnames, waaronder een aantal John Peel Sessions (1974 en 1976), wat BBC radio 1 recordings (1975 en 1976) en een paar A- en B singlekantjes. Mijn complimenten: een fijne uitgave voor een fijn prijsje.

Weer een prachtig voorbeeld van een groep die tijdens zijn bestaan slechts een single heeft uitgebracht en ondanks dat deze release flopte toch is uitgegroeid als een ‘grote naam in het circuit’. En na enig speurwerk blijkt dan dat de band zelfs in de jaren zestig nog veel meer heeft opgenomen, dat dan nu vele jaren na dato in al zijn glorie wordt uitgebracht – met de single als bonus. De in 1968 uitgebrachte single Ice Cream Tree en de b-kant Julius Ceasar hebben een heerlijke poppy sound, terwijl het latere werk duidelijk heavier is. Zoals The Story Of Peer Gynt dat als tweede single is opgenomen, maar nooit als zodanig verscheen. Vermeldenswaard is verder het prachtige I Have A Dream met de onvermijdelijke geluidsfragmenten van Martin Luther King. Zo blijkt het een groep waar Birmingham terecht trots op was. (

De eerste twee titels zijn al eerder geremasterd uitgebracht met diverse bonusjes maar krijgen nu de gevierde deluxe-behandeling. Voor The Snow Goose en Moonmadness betekent dat een extra schijf waarop in beide gevallen een concert terug te vinden is. Voor The Snow Goose een vertolking van het album voor BBC in Concert in 1975 en een Old Grey Whistle Test-opname uit hetzelfde jaar. In het geval van Moonmadness een Hammersmith-opname uit 1976 en deze is misschien wel het spannendst aangezien die een doorsnede geeft van het repertoire van de band. Muzikaal klinkt het misschien allemaal wat gedateerd, maar het zit wel verbazend knap in elkaar. Rain Dances heeft nu voor het eerst een oppoetsbeurt gekregen. Het is misschien wel het sterkste Camel-album. Zeer sterk openend met First Light wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een progressief pareltje. Vol tempowisselingen, prachtige instrumentatie en hier en daar een jazzy inslag. Ook deze plaat is uitgebreid met een BBC-concert, ditmaal is het Sight And Sound uit 1977. Alle drie zijn ze voorzien van prima boekjes. Camel is niet zo groot geworden als Genesis en Yes, maar geen enkele progliefhebber kan om dit drietal heen!

De eerste twee titels zijn al eerder geremasterd uitgebracht met diverse bonusjes maar krijgen nu de gevierde deluxe-behandeling. Voor The Snow Goose en Moonmadness betekent dat een extra schijf waarop in beide gevallen een concert terug te vinden is. Voor The Snow Goose een vertolking van het album voor BBC in Concert in 1975 en een Old Grey Whistle Test-opname uit hetzelfde jaar. In het geval van Moonmadness een Hammersmith-opname uit 1976 en deze is misschien wel het spannendst aangezien die een doorsnede geeft van het repertoire van de band. Muzikaal klinkt het misschien allemaal wat gedateerd, maar het zit wel verbazend knap in elkaar. Rain Dances heeft nu voor het eerst een oppoetsbeurt gekregen. Het is misschien wel het sterkste Camel-album. Zeer sterk openend met First Light wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een progressief pareltje. Vol tempowisselingen, prachtige instrumentatie en hier en daar een jazzy inslag. Ook deze plaat is uitgebreid met een BBC-concert, ditmaal is het Sight And Sound uit 1977. Alle drie zijn ze voorzien van prima boekjes. Camel is niet zo groot geworden als Genesis en Yes, maar geen enkele progliefhebber kan om dit drietal heen!

De eerste twee titels zijn al eerder geremasterd uitgebracht met diverse bonusjes maar krijgen nu de gevierde deluxe-behandeling. Voor The Snow Goose en Moonmadness betekent dat een extra schijf waarop in beide gevallen een concert terug te vinden is. Voor The Snow Goose een vertolking van het album voor BBC in Concert in 1975 en een Old Grey Whistle Test-opname uit hetzelfde jaar. In het geval van Moonmadness een Hammersmith-opname uit 1976 en deze is misschien wel het spannendst aangezien die een doorsnede geeft van het repertoire van de band. Muzikaal klinkt het misschien allemaal wat gedateerd, maar het zit wel verbazend knap in elkaar. Rain Dances heeft nu voor het eerst een oppoetsbeurt gekregen. Het is misschien wel het sterkste Camel-album. Zeer sterk openend met First Light wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een progressief pareltje. Vol tempowisselingen, prachtige instrumentatie en hier en daar een jazzy inslag. Ook deze plaat is uitgebreid met een BBC-concert, ditmaal is het Sight And Sound uit 1977. Alle drie zijn ze voorzien van prima boekjes. Camel is niet zo groot geworden als Genesis en Yes, maar geen enkele progliefhebber kan om dit drietal heen!

In de Montreux reeks worden we voor de tweede keer verblijdt met een concert van Willy DeVille, dit keer uit 1994. DeVille had net zijn inspiratie hervonden in New Orleans, en dus veel materiaal van zijn eerste Orleans platen Victory Mixture en Backstreets Of Desire. Beide twee hoogtepunten uit zijn carrière met Key To My Heart, All In The Name Of Love en natuurlijk de Mariachi uitvoering van Hey Joe, die ook allemaal in dit concert langskomen. Oude hits als Spanish Stroll en Demasiado Corazon worden niet vergeten, en krijgen een heerlijk bayou sausje mee. In de band onder andere Freddy Koella op gitaar en viool, die voor menig kippenvel moment zorgt en niet voor niets enkele jaren later in de band van Bob Dylan zou plaatsnemen tot ziekte hem dwong te stoppen. Met het hele concert op DVD en bijna helemaal op CD erbij, een fraai hoofdstuk in een mooie reeks.

Frans Halsema was slechts 44 jaar oud toen hij in 1984 aan keelkanker overleed. Aangezien er amper wat van Halsema op cd te verkrijgen is, besloten de erven om 25 jaar na zijn dood Frans’ sterfdag te herdenken met een muzikaal overzicht. Twee cd’s waarvan de eerste het bekendere werk bevat, zoals, natuurlijk, het prachtige duet met Jenny Arean: Vluchten Kan Niet Meer (geschreven door de geniale Harry Bannink, tekst: Annie M.G. Schmidt). Halsema is de vertolker van het zgn. verhalende Nederlandse lied, waarin hij alledaagse situaties bezingt met zijn wat lijzige hese stem. Merkwaardig is dat er op dit overzicht geen stukken te vinden zijn die hij samen met Gerard Cox opnam. Sterker nog: Cox wordt, geheel ten onrechte, doodgezwegen in het begeleidende boekje. De tweede cd bevat 23 liedjes die nooit eerder verschenen zijn. Ze werden gevonden in de archieven van de Nederlandse omroepen of kwamen uit privé collecties.

Is The Stooges een plaat die weliswaar hard is maar toch mooi in balans, en bevestigt opvolger Fun House (1970) deze status, dan is het in 1972 opgenomen en in 1973 uitgebrachte Raw Power het krankzinnige eindpunt van een dolgedraaide band. Ron Asheton is geswitcht naar bas en James Williamson speelt nu de gitaar. Het geluid van de plaat is kil, fel en elektrisch. Minder bonkig dan dat van de twee voorgangers die nog ergens aan de stuiterende bluesbeat van Bo Diddley schatplichtig zijn. Gimme Some Skin, I Got A Right en natuurlijk Search And Destroy zetten de toon voor de jaren erna. Op het podium staat Iggy met blote bast minutenlang provocatief de zaal in te turen om er vervolgens recht in te duiken. Zo vindt hij het stagediven uit. De gekte van Raw Power blijkt achteraf nog steeds prima genietbare rock ’n roll.

In Nederland wordt Iggy wereldberoemd als hij op het opwindende drumritme van Lust For Life de studio van Toppop afbreekt. Een nieuwe generatie maakt kennis met de archetypische punker die zich een weg kronkelt door Ad Vissers kamerplanten en bordkartonnen decor. De drugs beginnen bij Iggy dan al flink hun tol te eisen. Toch is Lust For Life, ook uit 1977, meer rock ’n roll dan zijn voorganger. The Passenger is een prachtig nummer en Tonight is opnieuw een track die Bowie opzij legt om later zelf nog eens flink (met Tina Tuner) mee te scoren. In de jaren en decennia na Lust For Life maakt Pop nog een paar geweldige nummers (I’m Bored) en enkele albums die oké zijn (Zombie Birdhouse, Brick By Brick), maar dan begint toch vooral de carrière van het podiumbeest dat kan interen op een geweldige back catalogue.

David Bowie mixt al mee aan Raw Power maar wordt helemaal dominant in Iggy’s muziek na het uiteenvallen van The Stooges. In 1976 nemen Bowie en Pop in Parijs The Idiot op dat in 1977 uitkomt. De plaat is een duidelijke breuk met de rauwe garagepunk van weleer en meer een popexperiment. Ingebed in Bowies decadente en weldadige productie, die nu aanvoelt als typisch jaren zeventig, vindt Pop een nieuwe uitweg voor zijn artistieke aspiraties en een nieuwe manier van zingen. China Girl is een beheerst gek en catchy liedje dat later een dikke hit wordt voor Bowie. Met Pop en Bowie blijft het de vraag wie nu precies wie helpt of wie nu eigenlijk op wie parasiteert.

Deze groep uit Memphis, Tennessee heeft maar een single uitgebracht, maar dat wel bij Sam Philips’ Sun Records. Dat was op zich niet zo vreemd, want gitarist Jerry Philips was Sam’s zoon. Daarnaast speelde ene Jim Dickinson, die we later nog vaak zullen tegenkomen in de geschiedenis van de popmuziek, op het b-kantje van hun enige single. Op deze op Big Beat verschenen overzicht-cd komen we veel onuitgebracht werk tegen met een grote invloed van de rhythm & blues, zoals blijkt uit hun versie van Heartbreak Hotel. Zanger Tommy Minga verliet uiteindelijk de band en maakt met zijn nieuwe band, The Escapades, een fantastische single, waarvan zowel de a- als de b-kant een juweeltje opleverde: Tell No Lies en She’s The Kind. Samen met twee niet eerder uitgebrachte nummers zijn deze terug te vinden op Cadillac Men. (

Kate Korus, die heel kort even lid was van The Slits, ontmoette op de set van The Great Rock & Roll Swindle van bevriend cineast Julian Temple drummer June Miles-Kingston en samen richtten zij een band op. Het was de tijd van veel vrouwenbands, zoals de Slits, Raincoats, Au Pairs, Girls At Our Best en Delta 5. The Mo-Dettes waren iets lichter dan de andere bands. Ze debuteerden in 1979 met de single White Mice en sloten een contract met het aan Decca gelieerde London Records. Eerst een single (Paint It Black) en daarna de debuutelpee The Story So Far, die nu met vijf bonustracks opnieuw is uitgebracht door Cherry Red. De band was erg ontevreden met de productie en de verhouding met de platenmaatschappij verslechterde zienderogen. Na een floppende single (Tonight) was het over. Toch blijft The Story So Far een heel leuke plaat.

Net als The Blue Things kwam Morning Dew uit Topeka, Kansas. De wortels van de band gaan terug naar 1963, maar in 1966 kreeg de band haar huidige samenstelling en sound. Ze trokken naar het naburige Lawrence om vier tracks op te nemen, die geen van alle zouden verschijnen: twee covers, waaronder I’m Not Your Steppin’ Stone, en twee eigen nummers, Winter Dreams en Touch Of Magic. Ondertussen werd de band steeds populairder en in april 1967 namen ze hun eerste single op: No More. Deze single was een regionale hit en de band trad steeds vaker op. Helaas was hun tweede single (Be A Friend) geen succes, maar dat verhinderde de band niet gewoon door te gaan met optreden en opnemen. In 1968 namen ze voor Roulette zelfs een hele lp op. Deze compilatie richt zich op de singles en de nooit eerder verschenen tracks van de band – binnenkort zal een cd rond de genoemde lp verschijnen, compleet met bonustracks.

Dit is een typisch voorbeeld van geen half werk. We worden bij heruitgaves regelmatig gepaaid met anderhalf B-kantje en een sticker, maar wat Radiohead ons hier doet toekomen is het tegenovergestelde: pure verwennerij zoals dat heet. Hun eerste drie albums zijn, voorzien van fikse bonuspakketten, opnieuw uitgebracht. De aanleiding voor deze heruitgaves is niet duidelijk en evenmin is bekend of de volgende albums binnenkort eenzelfde behandeling staat te wachten, maar als dat met evenveel moois gepaard gaat, juichen we dat alleen maar toe. Toen Pablo Honey in 1993 uitkwam, hadden weinigen voorzien dat Radiohead de invloedrijkste band van z’n generatie zou worden. Een fijne indierock-plaat, waarop Jonny Greenwood z’n gitaar al vervaarlijk tekeer laat gaan. Let ook op het contrast met het nette spel van collega-gistarist Ed O’Brien. Het tegen elkaar af laten steken van hun gitaarwerk werd een handelsmerk van Radiohead, net als de fluisterende, jammerende, huilende falset van Thom Yorke. Als geheel niet supersterk, maar met You, Ripcord en Anyone Can Play Guitar bevat Pablo Honey al een paar lekkere songs. Het is vooral de hit Creep die bekend werd- en waar de heren zelf vervolgens zo’n hekel aan kregen dat het later nauwelijks nog gespeeld werd. Aan bonusmateriaal een cd met 22 demo’s, live-versies en b-kantjes en een dvd met videos van de vier singles (o.a. Creep en Anyone Can Play Guitar) en een sfeervol optreden in Londen uit 1994 (negen nummers maar liefst). Ten tijde van The Bends (1995) hadden de meesten van ons nog steeds niet in de gaten met wat voor een getalenteerde band we te maken hadden- dat bandje van Creep heeft zichzelf overtroffen was meer de teneur. Nu is dat natuurlijk ook zo, want vergeleken met hun debuut is The Bends een enorme sprong voorwaarts. De sound was krachtiger en het gitaarwerk ongekend sterk. Niet onbelangrijk: de vocalen en teksten van Thom Yorke waren een stuk volwassener geworden. Nummers als High And Dry, Fake Plastic Trees, Just, My Iron Lung (met die heerlijk waanzinnige uitbarstingen) en de aanstekerballade Street Spirit behoren tot het beste dat de band ooit opnam. Wat bonusmateriaal betreft barst deze helemaal uit z’n jasje: een cd met 21 (!) b-kantjes (waaronder Talk Show Host en Bishop’s Robes, b-kantjes die toch echt een beter lot verdiend hadden) en een dvd met 22 songs: vijf videoclips, nog acht nummers van dat zelfde optreden in Londen uit 1994, een 2 Meter Sessie (jawel!), een optreden bij Jools Holland en nog drie nummers van Top Of The Pops. Over OK Computer kunnen we kort zijn, al kun je er ook een boek over schrijven. Het absolute meesterwerk van Radiohead: aangrijpend, verontrustend, meeslepend en nog twaalf mooie liedjes ook. Weer een reuzenstap vooruit, bracht het de band tegen wil en dank een megastatus. Paranoid Android werd een onwaarschijnlijke hit, voor zo’n lang en ingewikkeld nummer, en ook songs als No Surprises, Karma Police en Exit Music werden klassiekers. Als bonus ook hier weer 15 b-kanten en een dvd met drie videoclips en drie nummers van Later With Jools Holland. Voor wie twijfelt tussen deze drie zeggen we: schaf ze allemaal aan, ze zijn prachtig!

Dit is een typisch voorbeeld van geen half werk. We worden bij heruitgaves regelmatig gepaaid met anderhalf B-kantje en een sticker, maar wat Radiohead ons hier doet toekomen is het tegenovergestelde: pure verwennerij zoals dat heet. Hun eerste drie albums zijn, voorzien van fikse bonuspakketten, opnieuw uitgebracht. De aanleiding voor deze heruitgaves is niet duidelijk en evenmin is bekend of de volgende albums binnenkort eenzelfde behandeling staat te wachten, maar als dat met evenveel moois gepaard gaat, juichen we dat alleen maar toe. Toen Pablo Honey in 1993 uitkwam, hadden weinigen voorzien dat Radiohead de invloedrijkste band van z’n generatie zou worden. Een fijne indierock-plaat, waarop Jonny Greenwood z’n gitaar al vervaarlijk tekeer laat gaan. Let ook op het contrast met het nette spel van collega-gistarist Ed O’Brien. Het tegen elkaar af laten steken van hun gitaarwerk werd een handelsmerk van Radiohead, net als de fluisterende, jammerende, huilende falset van Thom Yorke. Als geheel niet supersterk, maar met You, Ripcord en Anyone Can Play Guitar bevat Pablo Honey al een paar lekkere songs. Het is vooral de hit Creep die bekend werd- en waar de heren zelf vervolgens zo’n hekel aan kregen dat het later nauwelijks nog gespeeld werd. Aan bonusmateriaal een cd met 22 demo’s, live-versies en b-kantjes en een dvd met videos van de vier singles (o.a. Creep en Anyone Can Play Guitar) en een sfeervol optreden in Londen uit 1994 (negen nummers maar liefst). Ten tijde van The Bends (1995) hadden de meesten van ons nog steeds niet in de gaten met wat voor een getalenteerde band we te maken hadden- dat bandje van Creep heeft zichzelf overtroffen was meer de teneur. Nu is dat natuurlijk ook zo, want vergeleken met hun debuut is The Bends een enorme sprong voorwaarts. De sound was krachtiger en het gitaarwerk ongekend sterk. Niet onbelangrijk: de vocalen en teksten van Thom Yorke waren een stuk volwassener geworden. Nummers als High And Dry, Fake Plastic Trees, Just, My Iron Lung (met die heerlijk waanzinnige uitbarstingen) en de aanstekerballade Street Spirit behoren tot het beste dat de band ooit opnam. Wat bonusmateriaal betreft barst deze helemaal uit z’n jasje: een cd met 21 (!) b-kantjes (waaronder Talk Show Host en Bishop’s Robes, b-kantjes die toch echt een beter lot verdiend hadden) en een dvd met 22 songs: vijf videoclips, nog acht nummers van dat zelfde optreden in Londen uit 1994, een 2 Meter Sessie (jawel!), een optreden bij Jools Holland en nog drie nummers van Top Of The Pops. Over OK Computer kunnen we kort zijn, al kun je er ook een boek over schrijven. Het absolute meesterwerk van Radiohead: aangrijpend, verontrustend, meeslepend en nog twaalf mooie liedjes ook. Weer een reuzenstap vooruit, bracht het de band tegen wil en dank een megastatus. Paranoid Android werd een onwaarschijnlijke hit, voor zo’n lang en ingewikkeld nummer, en ook songs als No Surprises, Karma Police en Exit Music werden klassiekers. Als bonus ook hier weer 15 b-kanten en een dvd met drie videoclips en drie nummers van Later With Jools Holland. Voor wie twijfelt tussen deze drie zeggen we: schaf ze allemaal aan, ze zijn prachtig!

Tommy Roe startte in 1960 als een Buddy Holly-soundalike met het prachtige Sheila en scoorde in 1969 een wereldhit met Dizzy. Maar veel minder bekend zijn de twee platen die hij in 1967 heeft uitgebracht, waarop hij sterk beïnvloed is door de toenmalige muzikale ontwikkelingen. Zijn muzikale koerswijziging begon in 1966 toen hij ging samenwerken met de nu legendarische Curt Boettcher. In eerste instantie leidde dit tot fraaie bubblegumhits, zoals Sweet Pea en Hooray For Hazel. Een jaar later ging Roe weer samen met Boettcher de studio in en deze met eigen composities gevulde plaat toont een overgang naar een meer volwassen Roe. Het titelnummer, It’s Now Winter’s Day, is een goed voorbeeld van het nieuwe geluid. Op zijn volgende plaat klinkt Roe helemaal up to date – mede dankzij de inbreng van Boettcher en zijn maatje Sandy Salisbury. Beide platen zijn nu samen op een cd uitgebracht door Rev-Ola.

Ondanks een creatieve opleving begin jaren negentig duurde het maar liefst 9 jaar voordat Southside Johnny weer nieuw materiaal opnam. De eerste drie platen die hij toen opnam zijn nu verzameld in dit budget-boxje met de fantasieloze naam. Messin With The Blues maakte hij samen met E-Streeter Garry Tallent en laat een bluesier sound horen dan we van The Asbury Jukes gewend zijn, met een hoofdrol voor Southside’s eigen mandharmonica, iets wat hij niet genoeg kan laten horen. Opvolger Going To Jukesville greep terug op zijn jaren zeventig Rhythm ’n Blues geluid, maar voegt daar te weinig aan toe om echt te overtuigen. Into The Harbour, de laatste van de trilogie, doet dat wel en herbergt mooie covers van onder andere Delbert McClinton en Richard Thompson, en uitstekende soulballades zoals het titelnummer. Een mooi moment om de Southside collectie compleet te maken.

Ultieme garageplaat. En wat klinkt die nog geweldig. Elke nieuwe generatie puistpunkertjes zal met The Stooges uit 1969 beginnen. The Psychedelic Stooges uit Ann Arbor nabij Detroit, Michigan beginnen met zelfgebouwde instrumenten en een stel tonnen om op te rammen. Verveeld zijn ze en lelijk, vreselijk lelijk. Producer John Cale komt er aan pas om rock ’n rolls enige antwoord op de dichter Charles Baudelaire en zijn Les Fleurs Du Mal – op het kwaad kortom – vast leggen. Deze plaat toont hoe mooi lelijk kan zijn en hoe stompzinnigheid kan uitpakken als super smart. Nihilistisch zijn de teksten, kretologie wellicht, maar niemand zal het meer zo urgent verwoorden als Iggy Stooge. Laat je het gezanik van We Will Fall weg, die de plaat moet oprekken tot een langspeler, dan heb je puur goud in handen. No Fun, 1969 en I Wanna Be Your Dog vind je op deze plaat. Het kan niet zo zijn dat je m niet in huis hebt.

Nu denken we bij calypso natuurlijk voornamelijk aan het zonovergoten Caribische Trinidad. De eerste invloedrijke namen kwamen daar immers vandaan. Behalve muzikale invloeden uit Europa en Trinidad zelf, behoort de West-Afrikaanse kaiso tot de belangrijkste grondstoffen in het ontstaan van deze muziekstijl. Toen in de decennia erna calypso uitgroeide tot een commercieel succes, ontstonden er steeds meer plekken waar deze muziek werd gemaakt. In West Afrika zelf duurde het tot in de jaren vijftig eer Ebenezer Calendar en Famous Scrubbs in Freetown, Sierra Leone naam begonnen te maken. Van beide horen we meerdere tracks op deze Honest Jons verzamelaar. Tussen de zomerse songs, Bobby Benson's geestige Taxi Driver (I Don't Care) en de vriendelijk voortkabbelende instrumental Mami van The Rhythm Aces. Subtiel rammelende orkestjes en de innemende verhaaltjes en teksten, prikkelen je gemoed. Deze liedjes zijn perfect voor lente en zomer.

Gibson Lifestyle beveelt ons deze vierde plaat van de uit Brooklyn afkomstige nieuwe gitaarheld aan, en het Engelse Mojo Music Magazine bestempelde Fall Changes tot numero uno bluesplaat van 2008. Gezaghebbende instituten waar wij graag nog een schepje bovenop doen door u nu even de gelegenheid te bieden uw agenda te checken, want Bergson doet slechts een drietal optredens binnenkort: Koninginnenach Den Haag, Moulin Blues Ospel (1 mei) en de Blues Night Groningen (2 mei). De studio van Levon Helm in Woodstock wist naar verluidt niet wat ze meemaakte tijdens de opnames van Fall Changes, terwijl deze legendarische hut wel wat gewend is; The Band, Muddy Waters, Dr. John, Eric Clapton en Keith Richards vonden er eveneens inspiratie. Tel daar nog Little Feat bij en u heeft een goed idee van deze plaat!

De titel Winter Hours mag best letterlijk genomen worden, want de makers van deze fraaie cd, The Deep Dark Woods, zien zich in Saskatoon, Canada geconfronteerd met uitzichtloze winters. Dat buiten-koud-binnen-warm-sfeertje weet het viertal uitstekend over te brengen op deze derde cd, die bevolkt is met warmbloedige countryfolksongs met jaren zeventig-invloeden. Net als bij The Felice Brothers lijken Neil Young en The Band model te staan voor de walsende liedjes, die zijn verwarmd met Hammond, piano, pedal steel en schitterende elektrische gitaarsolo's. Gevoelig, hartverwarmend en zeer bescheiden weten The Deep Dark Woods – verstopt in de besneeuwde Canadese bossen – met Winter Hours wederom een fascinerende muzikale gloed uit te stralen.

Voor een lekker potje traditionele blues kun je altijd op de visite komen bij Omar Dykes. Met een stem die klinkt als Captain Beefheart met teveel pruimtabak in de wang en zijn op het eerste gezicht simpele getokkel op de gitaar dat bij verdere beluistering verdraaid effectief blijkt te zijn, zorgt Omar er in een mum van tijd voor dat de sfeer er prima inzit. Deed hij het vroeger met de Howlers, voor Big Town Playboy heeft vriend Omar de crème de la krop van de Austin sessiespelers bij elkaar gebracht, waardoor gitarist Jimmie Vaughan en de mondharmonicaspelers Lazy Lester en James Cotton. Tezamen brengen ze met veel plezier en nog meer smoelenorgeluithalen twaalf, soms wat obscure covers en traditionals die er bij zelfs bij zonnige dagen nog prima in zal gaan bij de bluesliefhebber.

Al hielp het Anti-label een paar jaar terug Ramblin' Jack al aan een memorabele comeback, zal desondanks dit nieuwe A Stranger Here waarschijnlijk hogere ogen gooien. De tien gekozen traditionals uit de jaren dertig depressie-periode, speelde hij samen met niemand minder dan Van Dyke Parks en David Hidalgo. Wat misschien nog het meest tot de verbeelding spreekt is dat Joe Henry de productie deed. Zo werd letterlijk en figuurlijk de toon gezet, zoals hij eerder al deed bij onder andere Solomon Burke, Loudon Wainwright en de samenwerking van Elvis Costello en Allen Toussaint. De pianopartijen zijn scherp, met een flinke scheut New Orleans en soms een klein knipoogje naar Randy Newman. Afgewisseld met gitaar, dobro, accordeon en mandoline, en de vaste basis van een solide contrabas en alerte drums, een muzikale smulpartij. Behalve dat het traditionele liedjeswerk als Rising High Water Blues en Richland Women Blues Ramblin' Jack Elliott als vanzelfsprekend past, dwingt hij met behulp van zijn doorleefde stem nog maar eens groot respect af.

Een portie niet te versmaden western swing, muzikale virtuositeit en het nonchalante van Wayne Hancock, is een gouden combinatie. Hancock heeft een prototype stem voor dit soort werk en zijn bandleden wisselen elkaar onophoudelijk af in soms fraaie lome, maar vooral vingervlugge solo's. Echt veel tijd voor kalme liedjes neemt hij niet. Het zou zijn bijnaam 'The Train' immers geen eer aan doen en Viper Of Melody dendert dan inderdaad ook in straf tempo voort. Zoals tijdens het swingende Jump The Blues waarin Steel-gitarist Anthony Locke, gitarist Izak Zaidman op snelheid de loef probeert af te steken. Beide zijn zeer aan elkaar gewaagd en het zorgt met de luchtige liedjes van Hancock voor een appetijtelijk plaatje.

Sommige dingen veranderen nooit: de nieuwe van The Handsome Family begint met een zwoel countrynummer, dat je meesleurt naar de jaren vijftig. In werkelijkheid beland je in de speeltuin van het excentrieke echtpaar Rennie en Brett Sparks. Zij mag graag over allerlei beestjes schrijven, zoals songtitels als Little Sparrows en June Bugs al doen vermoeden. Hij beschikt over een baritonstem die de speelse songs een griezelige kant meegeeft. Honey Moon – de titel is al prachtig – is weer ouderwets goed. Deze onwaarschijnlijke tortelduifjes klinken gelukkiger dan ooit tevoren, maar dat heeft geen negatieve uitwerking op hun even macabere als humoristische countrymuziek.

For those about to line dance, we salute you! Want hier staan ze allemaal mooi op een rijtje: de beste liedjes van Hayseed Dixie. Hardrockcovers zoals Highway To Hell gespeeld op banjo’s en andere tokkelsnaren. Bluegrass gekruist met AC/DC en Mötorhead levert het zelfbedachte rockgrass op. Van alle punkers die je tegenwoordig met banjo’s in de weer ziet, is Hayseed Dixie beslist de pionier. Het begon misschien als een grapje, maar het is inmiddels een serieuze bezigheid geworden en Hayseed Dixie is een liveband van jewelste. Raap deze Best op en ga ze snel een keer live zien.

Op de slipcase staan de namen van Malford Milligan en Greg Koch vermeld. Nu zullen die niet voor iedereen gelijk een belletje doen rinkelen maar wie wel eens een gitaarinstructievideo of dvd in de hand gehad heeft, heeft de kans dat hij Koch heeft zien spellen. Nation Sack moet gezien worden als band maar het is dus wel duidelijk wie het gezicht vormen. Naast een prachtige cover van Jealous Guy die klinkt alsof Hendrix weer op aarde terug is, is het vooral het eigen materiaal wat gewoon dik voor elkaar is. Milligan heeft een stem die ergens tussen soul en blues in zit en die prima bij dit soort muziek past. Het is geen blues, geen soul en geen rock maar wel een goede vermenging is van deze soorten. Naast het goede materiaal klinkt de plaat klinkt daarbij ook nog eens lekker vet en dat is mooi meegenomen. Nation Sack is dan ook een meer dan goede debuutplaat geworden die wat mij betreft het begin mag zijn van een reeks.

Je zou er bijna niets van durven verwachten, zo'n nieuw plaatje van de ouwe vos Louisiana Red. Er worden dan wel geen nieuwe wegen ingeslagen op zijn Back To The Black Bayou, maar de twaalf tracks zijn verrassend fris van toon. Zijn oude lijflied I'm Louisiana Red wordt als een soort introductie nog maar eens van stal gehaald, waarna er lustig op los word gegaan met rauwe (swamp)blues. Tegen het einde van de cd lijkt hij zelfs steeds enthousiaster te worden en met het instrumentale slide/harmonica-stuk At The Zanzibar tot slot, is het verleidelijk om nog eens op play te drukken. Meest opvallend tussen de gasten is Kim Wilson. Ondanks dat Red zelf zijn harmonica niet bespeelt is het instrument, tussen het ruwe gitaargeluid toch regelmatig prominent aanwezig. Back To The Black Bayou toont in ieder geval aan, dat de excentrieke baas zijn streken nog niet is verleerd.

Met Sweet Something Steady uit 2006 maakte Romi Mayes een geslaagde entree in de wereld van de Americana. Was deze plaat op sommige punten nog wat onevenwichtig, op Achin’ In Yer Bones valt alles op zijn plaats. Dit nieuwe album telt tien songs die alle door Romi Mayes zijn geschreven. Het zijn persoonlijke liedjes met karakter, waarin Romi verhaalt over het leven onderweg, ver van huis, en het verlangen naar liefde dat maar zo zelden wordt vervuld. Het typisch zuidelijke geluid van de plaat verraadt de hand van producer Gurf Morlix. Romi Mayes heeft een prachtige stem die de luisteraar diep in het hart treft. Sommige songs zijn rauw en stevig, zoals de blues If the Lord Won’t Love You. De zangeres vertolkt deze met passie en lef. Andere liedjes zijn rustig en laten de zangeres van haar ingetogen, kwetsbare kant horen. Hieronder vormt het intieme luisterliedje Hard Road een waar hoogtepunt.

Zoals u van uw favoriete periodiek mag verwachten houden wij de brandhaarden van goede muziek goed in de gaten. Spanje, bijvoorbeeld. Daar komt de laatste jaren een opmerkelijke hoeveelheid goede soul en funk vandaan. Zoals daar zijn The Sweet Vandals. Was hun eerste album al een bewijs dat ze de groove goed te pakken hadden, op Lovelite hebben ze hun geluid iets voller gemaakt, af en toe voorzien van wat blazers of achtergrondzangers, waardoor ze ook in staat zijn deelgebieden als southern soul succesvol te lijf te gaan. In de klassieke Booker T & Th MG’s opstelling, hammond-gitaar-bas-drum, en voorzien van een lekker rauwe, felle zangeres in de persoon van Mayka Edjo houden ze de lat van de Spaanse soul hoog.

In tegenstelling tot Europa is Taylor Swift in Amerika inmiddels een megaster. De pas 19-jarige singer/songwriter schrijft haar liedjes grotendeels zelf. Ze brak op haar zestiende door, nadat ze daarvoor een platendeal had geweigerd omdat ze haar eigen liedjes wilde opnemen. Haar eerste single heette Tim McGraw en was al direct behoorlijk succesvol. Fearless is vorig jaar in Amerika uitgekomen en was daar (en is dat nog steeds) een van de best verkopende platen. Dat is eenvoudig te begrijpen want Fearless bevat gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes en Taylor Swift heeft een zeer aangename stem. Alhoewel ze in Amerika als country-artiest wordt gezien, is het country-gehalte minimaal. Ondanks haar jonge leeftijd heeft Taylor Swift met Fearless een zeer volwassen plaat gemaakt. Het ligt voor de hand dat ook Europa voor haar zal vallen. Dat zou terecht zijn want Fearless is gewoon een goede plaat.

Ooit begonnen als ’60’s folkie, is Ian Tyson in de loop der jaren getransformeerd tot zingende cowboy. Letterlijk, want deze inmiddels 75 jaar oude singer-songwriter kocht in de jaren ’80 een oude ranch, en sindsdien is de romantiek rond het leven op de prairie het hoofdthema van zijn liedjes. De Canadees heeft met zijn country-folk een ruime schare volgelingen opgebouwd, en die zullen beslist verrast en opgetogen zijn met deze plaat. Verrast omdat Tyson’s ooit zo krachtige stem hier opeens hees en gruizig klinkt. Dit is het gevolg van een stembeschadiging die Ian opliep, maar die maakt juist dat deze plaat heel warm en intiem overkomt. En het past wonderwel bij de prachtige liedjes die handelen over ouder worden en verloren liefdes.

Er zijn weinig bands die zoveel diversiteit hebben getoond in hun albums als Archive. Niet in de laatste plaats zal dat ermee te maken hebben dat Archive gedurende de jaren niet echt een band geweest is, maar een collectief rondom duo Darius Keeler en Danny Griffiths. Een stabiele en zeer eigen geluidstaal vond Archive pas met hun voorlaatste en laatste platen Noise en Lights. Met de voortvarende en pretentieuze aanpak die Controlling Crowds laat zien en horen, lijkt het huidige collectief direct aan te sturen op een apotheose. Ook voor ingewijden betekent dat: stoelriemen vast voor een verheffende trip in het onbekende. Het geluid van Archive laat zich altijd kenmerken door een stevige fundering in de dance. Vanuit die fundering kan je alles verwachten. Het collectief speelt met vergelijkbare muzikale genialiteit een aangrijpende ballad, een lekker indierocknummer, structuurvervagende soundscapes of laat zich inspireren door rap. In alle epische grootsheid, schuwt ook Controlling Crowds stille subtiliteiten niet. Opgebouwd uit drie delen is de plaat in de gebruikelijke Archive traditie een echt album geworden. Niets laat voorspellen hoe het ene nummer uitmondt in het ander, maar alle mindtwisting overgangen slik je als zoete koek. Archive zuigt je op als een droge spons en spuugt je als een krachtige waterval weer uit. Deze visionaire muzikale attractie moet je zonder onderbrekingen ervaren. Laat je overweldigen door de industriële beats, betoverende en verontrustende vocalen, ritmische en slepende melodieën, een klassiek orkest en een 32-koppig koor. Kosten nog moeite zijn gespaard en Archive overspeelt daarmee zijn hand nooit. Neem er de tijd voor, want de openbaring duurt een ruimhartige 78 minuten.

De opvolger van Boratto’s Chromophobia (2007) is daar. Techno voor fijnproevers. Het is hip om vandaag de dag allerlei stijlfiguren op muziek los te laten en daar waar het persbericht overloopt van kreten als melodic progressions, epic en densely, kan ik je geruststellen: Take My Breath Away is een donkere lege technoplaat die de oorsprong van deze muzieksoort eer aan doet. Lege structuren, prachtig schommelende synths, drammerige neurotische beats en kale hi-hats die de cadans in een hypnotiserend evenwichtig houden. Hier en daar is Boratto zelfs vrolijk te noemen. Vooral de openingsnummers zijn dodelijk op de dansvloer. Een aanrader!

De Finse Jimi Tenor is een rasmuzikant die constant op zoek is naar nieuwe stijlen en daarmee genres overstijgt. Hij werd bekend werd met electrohits als Take Me Baby en Sugardaddy om vervolgens de lounge-hoek in te duiken. In navolging van het album Joystone uit 2007 verkent hij nu opnieuw de afrobeat. Dit doet hij samen met het West-Afrikaanse trio Kabu Kabu waarmee de vergelijking met Fela Kuti en zelfs Sun Ra niet uit de lucht gegrepen is. Wie wil weten hoe een funk-soul-jazz-ontmoeting tussen Finland en Afrika klinkt, moet de 4th Dimension zeker niet schuwen.

Waren de vorige twee platen van dit Belgische electronica-duo misschien erg lekker een echt anthem stond er niet op, maar op album nummer drie staan er een van jewelste; Kidzz. Op het world wide web was al een aardige buzz ontstaan, maar nu kan het echt gaan klapperen. Het nummer is zelfs al aangekocht door een populaire Amerikaanse tv-serie. Yeah Yeah Yes straalt als geheel sowieso meer rock’n roll uit dan voorheen. Gierende sequencers, veel opzwepende ritmes gaat het de concurrentie erg pittig maken. Benieuwd naar het antwoord van bijvoorbeeld Goose en Digitalism.

Elektronische beats van eigen bodem. In 2003 won het trio uit Utrecht de Grote Prijs van Nederland, categorie dance. Waarna het werk aan dit debuut door omstandigheden behoorlijk uit de hand liep. Druk met andere dingen, kan gebeuren. Dat het wel goed zat met de band, weten onder meer de bezoekers aan de jongste Noorderslag maar al te goed. Ook op de plaat komt hun zompige en hoogst actuele retrodance goed over. Relatief lage maar dwingende tempo’s, behoorlijk gevarieerd en toch in een heftige flow, met blieps en tuuts uit het synthmuseum, gestoorde en verstorende breaks en vakkundig geplaatste samples. DJ Sjam Sjamsoedin, VJ Rogier van der Zwaag en toetsenman Jori Colignon maken er een eigentijdse mix van, zeer dansvloergericht en toch ook goed beluisterbaar in de huiskamer. Een uitermate herkenbaar geluid bovendien, dat wel aan van alles doet denken, maar toch genoeg eigenheid heeft. Met het behoorlijk geflipte Planet Comotax heeft het drietal zelfs een geheel nieuwe stijl geschapen: symfobreaks. Een hit zit er ook al aan te komen, check de zelfgemaakte clip van Quit Your Job op youtube (hoezo The Prodigy). Daar is ook nog wat heftig live-materiaal te vinden.

Dit Deense trio brak een aantal jaar een beetje door met de cover versie van Benny Benassi's 'Satisfation'. En dan komt het altijd moeilijke tweede album. Een knaller als ' Satisfaction' staat er in ieder geval niet op. Toch heeft Who Made Who een hele degelijke plaat afgeleverd. Vrolijke dansbare pop en rock met een electro-randje zoals je dat hoort van Hot Chip, Lcd Soundsystem en de Whitest Boy Alive. Niet bijster origineel maar wel heel leuk. De punk-funk invloeden zoals die op het eerste album te horen waren zijn wat meer naar de achtergrond verdreven. De inspiratie komt nu eerder uit de jaren '70 soft-pop hoek (denk aan E.L.O.) en soms hoor je ook een vage glam-rock echo. De opener ' TV Friend' (een soort Fad Gadget meets Scissor Sisters) heeft wel de potentie om een bescheiden club-hit te worden. En titeltrack 'The Plot' en 'Trickster' met hun vrolijke huppelbasjes zal je ook wel op de dansvloer tegen kunnen komen. Maar uiteindelijk is 'The Plot' vooral een plaat die lekker wegluisterd.

Voor wie Zombie Nation alleen nog kent van de stadionhit Kernkraft 400 uit 1999 doet er zeker goed aan om te weten dat deze electro-pionier veel meer in zijn mars heeft. De Duitser Florian Senfter ging van DJ Hells’ International DeeJay Gigolo Records naar Sven Väth’s Cocoon Recordings om daarna ook nog eens met Tiga samen te werken onder de naam ZZT. Nu komt hij met alweer de vierde plaat die simpelweg een schot in de roos is. Anno 2009 doet Zombie Nation hier en daar denken aan Mr. Oizo en Justice maar hij zet vooral een eigen vet electrogeluid neer. Zombielicious dus.

Het is weer eens tijd om lekker te clubben moet Zuco 103 hebben gedacht. Na het wat akoestischere After the Carnaval begon het wat te kriebelen en werden bevriende muziekrelaties benaderd voor Zucowaardige remixes van het oudere werk. Dertien remixes en twee niet eerder verschenen songs zorgen voor een uiterst gevarieerd album. Waar het Utrechtse Nobody Beats The Drum hun breakbeats er uitdagend op loslaten in Begrimed, horen we later de lekker in het gehoor liggende disco van onze nationale trots Kraak en Smaak (Back Home). De deephouse van het Spaanse Wagon Cookin’ (Longing) zal komende zomer veel in de clubs te horen zijn. Vooral de remixes uit Brazilie springen er uit. DJ Patife uit Sao Paulo maakt een subtiele versie van de oude single Nunca Mais, terwijl Bossacucanova met Volta een heerlijke up-tempo nu-bossa neerzet. Retouched heeft heerlijke scherpe randjes die vraagt om meer dan 1 draaibeurt: replay dus, recessie of niet!

Ze is niet de eerste en ja, ook als je dood bent kun je nog albums uitbrengen. Maar dit is toch wel het laatste werk dat we van de overleden zangeres en rapster mogen verwachten. Left Eye maakte in de jaren negentig furore als de frontvrouw van TLC en had ook alleen een leuke carrière., maar verongelukte in 2002. De eerste single Let’s Just Do It, waar Missy Elliot op mee doet, is al hard op weg een dikke hit te worden en de rest van het album klinkt ook niet onaardig en ligt lekker in het gehoor, maar haalt het toch niet bij haar eerdere werk. Haar rapstijl is nog steeds vloeiend en het album bevat een relaxte mix van hiphop en r&b, club vriendelijke tracks, een beetje zoals we van haar gewend zijn. Niet voor niets staan er ook enkel nummers op van haar debuut Supernova, dat nooit in Amerika is uitgebracht. Over doden gesproken, zelfs wijlen Tupac Shakur a.k.a. 2Pac rapt een stukje mee. Het charisma van Lisa is er nog steeds.

De Easy Star All Stars hadden na het megasucces van de dubversie die ze maakten van Pink Floyds Dark Side… een klein probleem, want hoe nu verder. Gewoon doorgaan dus, en na een minder geslaagde bewerking van O.K. Computer hebben ze zich volkomen gerevancheerd met een nieuwe benadering van de op één na klassiekste popplaat aller tijden: Sgt. Pepper (van de Beatles). Leuk natuurlijk dat je alles meteen mee kunt zingen, maar het is vooral een reggaeplaat van formaat geworden. Dat komt allereerst doordat dit waarschijnlijk de beste reggaeband is die er op dit moment rondloopt, maar ook de knisperende mix mag er zijn. Voor de finishing touch zorgen de gastvocalisten, waaronder jong – Matisyahu, Junior Jazz – en al wat ouder – Frankie Paul, Mighty Diamons, Luciano, Sugar Minott, Bunny Rugs, Michael Rose, U Roy, Steel Pulse-, waarbij Max Romeo in een extreem psychedelisch Fixing A Hole de show steelt. En dat allemaal zonder ook maar een enkele sample van het geheel.

De link tussen reggae en hiphop is al zo oud als hiphop zelf. Het waren Jamaicanen die in New York de dancehallcultuur introduceerde en de rest is geschiedenis. Deze SoulJazz dubbelaar brengt de kruisbestuivingen tussen beide genres in kaart uit ruwweg de periode tussen 1993 en 1996. Shaggy natuurlijk, die kennen we allemaal, maar ook helden als Shinehead en nog een hele horde andere grotere monden, die loos gaan over beats op het snijvlak tussen rap en reggae en zo het fundament leggen voor een onoverwinnelijke nieuwe stijl. Die is vooral op de dansvloer gericht, met zijn nadruk op diepe bassen en onweerstaanbare drumlijnen. De uitgave is zoals gebruikelijk zeer verzorgd. De twee schijven delen een aantrekkelijk digipack met een boekje dat de achtergronden van de geselecteerde tracks verder belicht.

Ahilea Durcovski werd statenloos geboren in Tsjechoslowakije. Zijn ouders gevlucht als kinderen voor de burgeroorlog. Een grenzenloos levensverhaal. Na in Macedonië gewoond te hebben, belandt hij in Wenen, waar hij dj wordt. Met vriend en collega Stefan Hantel, Shantel, ergeren ze zich aan dj's op Balkan-avonden. Dat kunnen zij beter. Samen richten ze een label op en worden veelgevraagd. Dit is het debuut van Ahilea. Genoemd naar een legendarisch café in Wenen, waar shlaviner of mensen met slavische achtergrond, graag kwamen. Een dollemansrit over de balkan. Griekse, Slavische, Roemeense en zigeunermuziek verdringen zich. Stijlvol gemixt. Ahilea heeft topmuzikanten uitgenodigd en met liefde gecomponeerd en opgenomen. Hij wordt over de hele wereld gevraagd. Dit album zal hem nog bekender maken. Terecht.

Babylon Circus heeft zichzelf opnieuw uitgevonden. Vijf jaar na het laatste album is er een nieuw geluid. Opgericht in 1995 in Lyon door vrienden David en Manu namen ze pauze om na te denken. Er werd getoerd en nummers geschreven, maar geen platen. Van de alternatieve rock uit het begin is de basis over, invloeden Clash en Police werden opgedirkt met chanson, gipsy, cabaret en ska. Resultaat deze onweerstaanbare mix. Zangers David en Manu bleven en de band dijde uit naar tien man. Live fantastisch, zie de video's.

Met het nieuwste album van Cristina Branco worden we eventjes op het verkeerde been gezet. Het Kronos Quartet is namelijk niet van de partij! Had best gekund eigenlijk en was op zich een logische stap in haar carrière geweest, die met haar laatste album Abril al een verrassende wending kreeg. Op Kronos zet Branco de lijn van de vrije interpretatie door. Niet langer in het keurslijf van de traditionele fado. Het lied Trago Um Fado (Ik draag een fado) heeft een walstempo, Amelia Muge’s song O Meu Calendario met fraaie bandoneon is een ballade en Umo Outra Noite is bijna jazz. Wel blijft het typisch Portugees en hoor je dat diep in haar de fado nog altijd leeft. De bezieling is in ieder lied voelbaar. Naast de Portugese gitaar is er op Kronos ook ruim baan voor de piano en de viool. Bomba Relógio is een vocaal hoogstandje en zeker éen van de hoogtepunten. Jorge Palmo is te gast als zanger in Margarida. In het slotnummer Historias Do Tempo blikt Cristiana terug op de totstandkoming van deze plaat. Een serie verhalen over goed en kwaad, over opoffering, maar ook over carnaval, want wat is het leven zonder feest. Geef Kronos de kans om naar je toe te groeien, zoals ieder Branco-album dat altijd doet. Dan komt het allemaal goed.

Perpignan is een stad, waar zigeuners en avonturiers in het centrum leven. In andere steden verscholen in buitenwijken. In 2001 kwamen de leden elkaar tegen. Antoine "Tato" Garcia, zanger en gitarist, was in 1994 toegetreden tot Tekameli en maakte één album met ze: Ida Y Vuelta. Kaloomé, de naam is een samentrekking van Kalo, zigeuner, en Ome, dieptes van de ziel. Bedoeling was rumba catalan, minder dramatisch dan flamenco maar met helden als Péret en Gipsy Kings, nieuw leven in te blazen. De zes leden verwerken zang en dans op dit tweede album en geven het een eigen plaats. Een wijds geluid met gitaren, violen, percussie en verzorgde zang. Warm en eerlijk.

Lura is de parel van de Kaap Verdische eilanden. Een exotische zangeres met een herkenbaar stemgeluid en de uitstraling van een echte diva. Op haar zesde album Eclipse brengt ze opvallend veel ingetogen en romantische morna’s ten gehore. Deze van oorsprong creoolse liedvorm voert al decennia lang de boventoon op de eilanden. Samen met ‘moeder’ Cesaria Evora toerde Lura in 2003 langs de theaters in Europa, maar ondertussen kan ze het geheel op eigen kracht en moest ook Amerika eraan geloven. De veertien songs op haar nieuwe plaat zijn afwisselend swingend en laidback. Het vrolijke Libramor, het zoete tango-achtige Um Dia, de boerderijgeluiden van het spannende Tabanka, de fraaie titelsong Eclipse, de Afro-Caribbische klanken van Maria en de pure schoonheid van prijsnummer Terra L; het klinkt allemaal even fris en genietbaar. Bij Lura krijg je echt zin in een zorgeloze vakantie aan zee!

Voor de Catalanen is Maria Del Mar Bonet al bijna een monument. Ze werd daar meerdere malen onderscheiden voor haar culturele inbreng. Ook in Frankrijk heeft ze vaste voet onder grond gekregen, maar daarbuiten is haar naam minder bekend. Misschien dat daar met dit album wel eens verandering in zou kunnen komen. Raixa is de naam van een tuin op het eiland Mallorca die dateert uit de tijd van de Moorse overheersing. Het is een romantische plek en voor Maria als een bron waar dichtregels en melodiën ontspringen. Het album is dan ook een soort van ode aan die tuin geworden. Aan de geuren en de kleuren en de kleine dingen die er gebeuren. Een aantal songs zijn gebaseerd op oude folksongs van het eiland, zoals Tonada D’Espolsar Ametles (Lied Voor Het Schudden Van De Amandelboom). De liederencyclus werd live opgenomen op het beroemde en intieme Plaça Del Rei in Barcelona, samen met het strijkensemble Ars Ensemble Son. Een uiterst sfeervol concert waarbij menigeen zich zal verbijten op dat moment niet net in de stad te zijn geweest.

Sinds haar poëtische album Drama Box uit 2005 werd het een beetje stil rond Misia, onze fado femme fatale uit Lissabon. Ze ging op zoek naar nieuwe wegen, met een herontdekking van haar eigen stad als gevolg, want wat is er mooier dan te zingen over de plek waar je je helemaal thuis voelt. Op Ruas is Misia hard op weg de Edith Piaf van haar land te worden. Ze heerst over de cafe’s, draagt flamboyante jurken en laat haar fado’s klinken. Middenin de traditie, maar tevens met een internationaal karakter. In de arrangementen hoor je flarden van de Kaap Verdische morna, het Franse chanson en de Europese klassieken. Naast het zogeheten ‘Lisboarium’ worden haar Europese fans op de wenken bediend met de bijgeleverde bonus-cd ‘Tourists’, waar Misia uit alle taalgebieden wel een lied zingt en waarbij de covers van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart en Trent Reznor’s Hurt in negatieve zin opvallend zijn. Een klein smetje op een overwegend geslaagd album dat zijn weg naar de liefhebbers zeker zal vinden.

Israëliër Idan Raichel predikt al jaren vrede en tolerantie met zijn Project, iets wat in het Midden-Oosten soms ver te zoeken is. Raichel kijkt echter voorbij grenzen en culturele verschillen en haalt zijn inspiratie uit alle windstreken. Het feit dat hij jaren in Ethiopië verbleef zorgt ook op zijn tweede album voor een bijzonder prettige Arabisch-Afrikaanse invloed, maar dit keer kijkt hij nog verder middels een paar mooie Zuid Amerikaans getinte songs. Een groot zanger is hij niet, reden waarom hij dit nagenoeg in elke song overlaat aan zangers uit alle wereldhoeken, wat weer bijdraagt aan de multiculturele invalshoek. Compositorisch is hij er sinds zijn debuut op vooruitgegaan, waardoor zijn ambient sound veel beter tot zijn recht komt. Zonder dat het ooit een cliché wordt, zijn Raichels wereld-ballads actueler dan ooit.

Er was eens een tuin… Zo heette ook een van de eerste albums van de Grieks-Joodse zanger George Moustaki. Moustaki werd vooral bekend in Frankrijk, maar in de hele wereld maakt hij muziek en zijn liederen hebben invloeden vanuit alle streken. Hij vroeg Maria Teresa in 2000 om in zijn voorprogramma te zingen. Ze ontwikkelde zich, maakte mooie albums, en zijn invloed bleef hoorbaar. Na haar mooie debuut O Mar in 2004 en Lusofonia in 2005 was het een tijd stil. De zangeres komt nu met haar derde album Era Um Vez Um Jardim. De klank is heerlijk vertrouwd. Ze zingt met begeleiding van haar vaste ensemble: de Brazialiaanse gitarist Toninho Do Carmo, Tarcisio Gondim, ook gitarist en Francis Varis op accordeon. Een aantal gastmusici waaronder Renaud Gillet met een luit vullen het ensemble aan. Ze zingt voornamelijk Portugese muziek, bijvoorbeeld de traditional Caracois, en Lagrima van Amalia Rodrigues. Naast fado zingt ze een aantal traditionele Angolese liederen en ook de invloed van bossa nova is aanwezig. Voor luisteraars die haar eerste platen kennen is dit een schitterende aanvulling, voor nieuwe luisteraars een uitstekende kennismaking!

De nieuwe grote Italiaanse troubadour, de meester van de melancholie; er wordt louter in superlatieven over hem gesproken. De ex-stationschef Gianmaria Testa is een pure vertolker van de eenvoud. Zijn liedjes schreef hij in de uren dat hij moest wachten op het sein van de volgende trein op het kleine station van Cuneo. Om de hoek van de deur stond altijd wel een lief oud vrouwtje te luisteren om vervolgens te roepen Bella, bella, bella Gianmaria! Inmiddels is hij een veelgevraagde artiest en mocht hij vorig jaar spelen in het prestigieuze Auditorium Parco Della Musica Di Roma met als gevolg dat zijn eerste live album nu een feit is. Dentro La Tasca Di Un Qualunque Mattino van zijn album Il Valzer Di Un Giorno behoort tot zijn bekendste nummers. Hij brengt het hier op integere wijze met zijn bekende fluisterstem. Ook de stukken van zijn beste plaat tot nog toe ‘Da Questa Parte Del Mare’ komen hier uitgebreid aan bod. Ze vertellen het verhaal van een groep Albaneze bootvluchtelingen. Door zijn sociale bewogenheid is Gianmaria Testa nu al het Italiaanse equivalent van Georges Brassens.

Sinds Fela Kuti in de jaren zestig en begin jaren zeventig de Afrikaanse beat gestalte gaf met als motto ‘music is the weapon of the future’, ontdekten vele jongeren de kracht van de protestsong als tegenwicht voor de dictatoriale regimes, vaak overigens niet zonder gevaar voor eigen leven. Na Fela’s dood is het vooral zijn drummer Tony Allen die het genre internationaal levend weet te houden. De laatste jaren zijn ook de zonen van Fela actief geworden (vooral Femi en Seun) en zijn afrobeatgroepen als Antibalas, Kokolo en The Superpowers actief om hun stem te laten horen. De laatste twee opereren met name in New York waar Afro momenteel hot is. Bij deze Rough Guide wordt als bonus-cd een compleet album van de groep Kokolo meegeleverd. Zij kregen al vele lovende kritieken voor hun in cultureel opzicht kleurrijke jamsessies.

Het verhaal van het Italiaanse Gory Blister is er vooral een van vasthoudendheid. De band legde de basis van haar technische en progressieve deathmetal al in 1991 maar debuteerde pas in 2003 met Art Bleeds. De derde cd Graveyard Of Angels blinkt bij de eerste paar luisterbeurten vooral uit in verstikkende ondoorzichtelijkheid en een dichte stroperige sound waar maar moeilijk structuur in aanwezig lijkt te zijn. Maar de aanhouder wint, want volslagen onverwacht wordt het dikke isolatiegordijn opengetrokken en openbaart zich een moeilijke, maar prachtige plaat, die inderdaad de vergelijking met de latere Death zo nu en dan voorzichtig aan kan.

Er is veel gesproken over de klasse van de laatste Candlemass-albums. Regelmatig in negatieve zin. Death Magic Doom gaat hier verandering in brengen. Na de prima midtempo opener If I Ever Die klinkt de band tijdens Hammer Of Doom namelijk weer helemaal op z’n doomst: bezwerend en traag. Het is het machtige geluid dat we graag van ze horen. Ook in The Bleeding Baroness is de band helemaal op dreef. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Bandleider Leif Edling heeft duidelijk zijn best gedaan op dit werkje. De band heeft meer tijd in de studio doorgebracht dan voorheen en dat is een goede zet geweest. Ondanks het basale karakter van de muziek, zijn er interessante details in verwerkt. Hoor bijvoorbeeld het orgeltje in Demon Of The Deep. Extra complimenten ook voor zanger Robert Lowe. Zijn stem past perfect bij de donkere muziek en voegt extra drama toe. Een onverwachte topplaat!

Damnation Army klinkt als een heel leger, maar is het geesteskind van de Zweedse multi-instrumentalist Thomas Nyholm, die met Circle Of The Brave een hele herkenbare melodieuze deathmetalplaat heeft gemaakt zonder dat je hem van een andere band zou moeten kennen. In de vermaarde Necromorbus studio heeft de plaat een heldere en overweldigende productie meegekregen waarin een korrelige en zwartgeblakerde gitaarsound wordt gesust met melancholieke deathmetalriffs en overgoten met een Gothenburg metalsound. Nyholm heeft een prachtige en volle demonische krijs die venijnig scherp boven de bedaarde tempo’s klinkt. Damnation Army is doordachte, ambachtelijke, extreme Zweedse metal.

Een tijd geleden schreven we hier al eens dat John 5 (Rob Zombie, Marlyn Manson, David Lee Roth) er zeker mag zijn als sologitarist. Van de titel van deze nieuwe plaat is al af te leiden dat John enkele van zijn nummers het laten herbewerken. De nummers komen van verschillende albums en zijn bewerkt met samples, beats, soundscapes, effecten en al wat de remixers van dienst nodig achtten. Dit resulteert erin dat de nummers wat minder gitaar georiënteerd zijn en wat meer richting de muziek van Rob Zombie en Marilyn Manson neigen. Gelukkig maken John’s gitaarerupties nog steeds de dienst uit.

American Soldier is een conceptplaat. Dat klinkt vaak mooi maar het gaat om de goede nummers en niet om een verhaal in eerste instantie. Queensryche heeft in het verleden echter bewezen dat ze een goed verhaal prima vorm kunnen geven in muziek. Zo ook op American Soldier. De plaat is over het algemeen vrij donker van aard maar bevat vele prachtige momenten en alles is weer prachtig gelaagd. Tekstueel heeft Tate alles uit de kast gehaald waarbij hij inspiratie putte uit gesprekken met veteranen uit verschillende oorlogen. Muzikaal staat de ritmesectie weer solide aan de basis terwijl Michael Wilton door het afscheid van Mike Stone alle partijen alleen moest spelen met af en toe wat hulp van Kelly Gray. Wilton heeft dit echter met verve gedaan. Tate zelf weet de slijtage op zijn stembanden meer dan meesterlijk te omzeilen en dat geheel zorgt voor een geweldig geheel. Queensryche heeft sinds Tribe geen slechte studioplaat meer gemaakt maar American Soldier mag met recht een nieuw meesterwerk genoemd worden!

Zo lang als de band met haar naam van stof is, zo kort zijn de meeste nummers. SWWAATS speelt rappe deathmetal met grindcore-invloeden en doet dat niet onverdienstelijk. Het gros van de riffs heeft een hoog déjà vu-gehalte, maar als collectief klinkt de band lekker enthousiast. Linkjes naar verschillende andere brute (death) metalbands zijn uiteraard te leggen, maar storen niet. Denk aan Dying Fetus of Terrorizer. Dat zegt ook wel wat over het tempo, het aantal blastbeats en de hoeveelheid breaks. Het moge duidelijk zijn dat de drums een voorname plek innemen. De credtis daarvan staan op naam van Mike Heller (Malignancy) die als sessiedrummer de nummers inspeelde. De sound is massief, maar laat de instrumenten ook ademen. Samen met de prettige tempowisselingen en variatie maakt dit dat SWWAATS veel concurrenten het nakijken geeft.

Naar Richard Egarrs eigen zeggen is zijn opname van de Brandenburgse Concerten de 464ste in de catalogus. Wat hij daar nog aan toe te voegen heeft? Samen met zijn musici van de Academy of Ancient Music heeft hij zich in het bijzonder toegelegd op het recreëren van de specifieke klank¬kleuren die Bach voor oren moeten hebben gestaan toen hij deze magistrale concerten compo¬neerde. Ze kozen ondermeer voor een extra lage stemming (A = 392 Hz) en enkelvoudige bezetting van de partijen. Het resultaat is kamermuziek van een zeldzame rijkdom aan kleuren en timbres, en door het zeer hoge niveau van de solisten en hun organische samenspel zeker een waardevolle toevoeging aan de lange lijst van bestaande opnamen.

Semele neemt een bijzondere plaats in binnen Handels oeuvre. Officieel is het een wereldlijk ora¬torium, maar het is in menig opzicht operatesker dan Handels echte opera's. Het briljante libretto van William Congreve met zijn mooie evenwicht tussen komische en tragische elementen en sterke karaktertekeningen en de zelfs voor Handels doen zeldzaam inventieve en kleurrijke muziek maken het tot een van de sterkste muziekdrama's uit de achttiende eeuw. Tegelijk is er waarschijnlijk geen andere opera in Handels oeuvre die voor zijn succes zozeer afhankelijk is van de hoofdrolvertolk¬ster. De rol van de ijdele prinses Semele die door Jupiter zelf wordt geschaakt en aan haar eigen wens om onsterfelijk te worden ten onder gaat, bevat de ene schitterende aria na de andere, die allengs obsessiever worden. Cecilia Bartoli is de ideale vertolkster voor deze veeleisende rol. Ze speelt vol overtuiging het opgewonden standje en heeft zich terdege voorbereid op haar eerste Engelstalige rol: haar uitspraak is voorbeeldig! De stijlvolle, subtiel ironische enscenering van Robert Carsen is een lust voor het oog en er wordt uitstekend gezongen en geacteerd door alle betrokkenen (naast Bartoli o.a. Charles Workman als Jupiter, Birgit Remmert als Juno en Anton Scharinger als Cadmus en Somnus). Het koor en het barokorkest van de opera van Zürich staan onder leiding van William Christie. Al met al een topproductie!

Ter gelegenheid van de tiende editie van het naar haar genoemde zangconcours is dit overzicht samengesteld met opnamen van onze grote vaderlandse sopraan Cristina Deutekom. We horen de diva in een aantal van haar grootste rollen: Bellini's Norma, Mozarts Koningin van de Nacht en natuurlijk diverse Verdi-rollen. De geluidsopnamen beslaan de periode 1966-1982, maar als bonus bevat deze uitgave voorts nog een dvd met tv-optredens (1984-1991) van La Deutekom, niet alleen als zangeres, maar ook in bijvoorbeeld een aflevering van Zo moeder, zo dochter. Verplichte kost voor al haar fans!

Kort na Minkowski's fraaie opname van Bachs meesterwerk, komt nu ook Sigiswald Kuijken met een Hohe Messe. De overeenkomst is treffend. Beide dirigenten hebben gekozen voor de tegen¬woordig in zwang zijnde enkelvoudige bezetting, waarbij de solisten samen de koorpassages zingen. Toch zijn het vooral de verschillen tussen beide interpretaties die opvallen. Waar bij Min¬kowski de nadruk ligt op de rijke 'Roomse' klank, heeft Kuijken gekozen voor een strakkere, meer 'Protestantse' benadering, waarin de klare lijn vooropstaat. Met zijn acht uitstekende vocale solisten en dito instrumentalisten is dit een bijzonder organische en uitgebalanceerde uitvoering geworden, die er zonder enig effectbejag in slaagt weer een geheel nieuw licht te werpen op Bachs ultieme koorwerk.

De Vijfde was Bruckners eigen favoriet onder zijn symfonieën. Daarnaast is deze symfonie een sleutelwerk in het oeuvre van de componist. Op indrukwekkende wijze verbindt Bruckner hier zijn voorliefde voor een Wagneriaans klankidioom met een magistrale toepassing van het contrapunt. Philippe Herreweghe nam eerder reeds de Vierde en Zevende op, en lijkt met iedere opname beter in zijn rol van Brucknerdirigent te groeien. Op bewonderenswaardige wijze slaagt hij erin de uiteenlopende stilistische elementen te integreren en de spanningsbogen in deze monumentale symfonie geen moment te laten verslappen. Het op hoog niveau musicerende orkest en de schit¬terende opname doen de rest.

In het omvangrijke oeuvre van de Zweedse mezzosopraan Anne Sofie von Otter was nog een plekje weggelegd voor een cd, geheel gewijd aan haar eerste muzikale liefde Bach. De twaalf hiervoor gekozen stukken bestaan voornamelijk uit delen van religieuze cantates en oratoria. Dirigent Lars Ulrik Mortensen van Concerto Copenhagen en in dit geval ook organist, kreeg vrij spel tijdens twee stemmige sinfonia uit Geist und Seele en Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen. Gevarieerd is dit album zeker, met zinderende aria's en duetten met ondermeer tenor Anders J. Dahlin, waarbij het prachtige Agnus Dei uit Mass in B mineur zeker vermeld moet worden. Otter bewaarde het coro Sei Lob und Ehr dem hochsten Gut tot het laatst. Dit zingt ze samen met sopraan Karin Roman, tenor Tomas Medici en bas-bariton Jakob Bloch Jespersen. Het korte stuk doet de luisteraar aan het einde van dit veelzijdige album verlangen naar meer.

Voor zijn eerste cd op het label Onyx heeft Pieter Wispelwey een programma samengesteld met werken uit het midden van de twintigste eeuw. De hoofdmoot wordt gevormd door het Celloconcert van William Walton. De componist beschouwde het als het beste van zijn drie soloconcerten en het gaat misschien zelfs niet te ver om het tot een van de fraaiste werken uit Waltons gehele oeuvre te verklaren. Wispelwey zelf vergelijkt de cellopartij met de vlucht van een albatros, en dat is een treffend beeld voor de prachtige cellomelodie die majestueus boven Waltons bruisende, veelkleurige orkestpartij scheert. De overige werken op deze cd, Blochs Suite 1, Ligeti's vroege Sonate, Waltons Passacaglia en Brittens Ciaccona, alle voor cello solo, bieden een fascinerend overzicht van twintigste-eeuws cellorepertoire door een van de veelzijdigste cellisten van onze tijd.

Duoconcert van twee Griekse sirenen die elkaar gevonden hebben in hun liefde voor de gitaar en de poëzie. Angélique Ionatos ziet zichzelf staan in de traditie van de grote Griekse componist en songschrijver Manos Hadjidakis en de Franse zangeres Barbara en heeft inmiddels al heel wat albums op haar naam staan. Ze zingt verzen en liederen over pijn en verlangen met de nacht als speeltuin voor de ziel van beroemde dichters als Sappho Van Mytilene. Katerina Fotinaki is minder bekend maar heeft eveneens haar roots in de rijke Mediterrane cultuur. Dit concert werd opgenomen in Lyon in september 2008. Op de cd is het applaus weggehaald omdat dit een storende bijwerking heeft tijdens het luisteren. Op de dvd zien we het tweetal in een stemmige setting op blote voeten en zittend op het podium. Het gitaarspel is soms inventief, maar vooral gericht op het ondersteunen van de teksten. Een bijzondere kijk- en luisterervaring voor de fijnproever.

Regie: Coen Brothers
De gebroeders Coen wisselen hun neo-noirs (Fargo; No Country For Old Men) graag af met ‘luchtige’ kost (Intolerable Cruelty; Raising Arizona). Hun nieuwe klucht Burn After Reading, over de vertrouwelijke memoires van een CIA-agent (John Malkovich) die in de handen van twee sportschoolmedewerkers (Brad Pitt en Frances McDormand) belanden, behoort tot de tweede categorie. Met een ongekend gevoel voor (zwarte) komedie weven de Coens verhaallijnen en subplots door elkaar heen en laten zo de personages elkaars levens (onomkeerbaar en onverwachts) beïnvloeden. John Malkovich steelt de show als de alcoholistische CIA-man met een hilarisch kort lontje. George Clooney speelt voor de laatste keer (aldus de Coens) een idioot. Brad Pitt is zo dom, dat je er kromme tenen van krijgt. En Tilda Swinton speelt weer eens een takkenwijf. Niet vlekkeloos, maar zelfs dit soort ‘kleine’ projecten van de broers zijn onweerstaanbaar.

Regie: Isabel Coixet
In dit geval is het maar goed dat ik het boek van Philip Roth niet ken. Het geeft een puurder uitgangspunt om de film te beoordelen. Waar men zegt dat Philip Roth op een ongebreideld rauwe manier schrijft, wordt in Elegy de beschaafde wereld niet meer dan opgeruwd. Even ingetogen als de subjecten is ook de toonzetting van de film. Elegy is een film over de kloof tussen ouderdom en jeugdigheid en hun geaccentueerde positie als de grenzen overschreden worden. De kloof tussen lichaam en geest. Sommige dingen veranderen echter nooit. Relaties, het huwelijk, seks veranderen nooit. Totdat het leven je inhaalt en diepe littekens achterlaat. Subtiel en direct toont de film nietsontziend de eigen verantwoordelijkheid voor bezinning en reflectie. De sobere regie laat ruimte over voor verschillende interpretaties van de plot.

Regisseur Otto Preminger mag dan bij het grote publiek vrijwel onbekend zijn, maar zijn films zijn stuk voor stuk van groot belang geweest van de ontwikkeling van de Amerikaanse cinema. Vooral zijn film-noirs (Laura, Where The Sidewalk Ends, Fallen Angel, Whirlpool, etc.) en taboe doorbrekende prenten als Anatomy Of A Murder (verkrachting), The Man With The Golden Arm (drugsverslaving) en Advise And Consent (homoseksualiteit) verlegden de grenzen van wat je met film kon behandelen. Oh ja, en tussen de bedrijven door ontdekte hij ook nog even Jean Seberg (de grote ster van Godards A Bout De Souffle). Het vrij klassieke The Fan uit 1949, een bewerking van Oscar Wilde’s toneelstuk Lady Windermere’s Fan, werd wisselend beoordeeld indertijd. Hoewel het duidelijk is dat Premingers liefde voor de stof groot is, valt de film niet onder zijn meesterwerken. De sterke cast, met George Sanders (Brief Encounter) als Lord Darlington, is een hoogtepunt aan The Fan. Daarnaast mag niet vergeten worden dat The Fan tot nu toe niet verschenen was op dvd. Let op: geen Nederlandse ondertiteling. Met uitgebreid boekje.

Regie: Federico Fellini
In wat wel Fellini’s meest autobiografische film genoemd wordt is een filmregisseur in de midlife crisis wanhopig op zoek naar ideëen voor zijn nieuwste filmproject. Het enige wat staat is een raketlanceerbasis die aan het einde van de film voor een apotheose moet gaan zorgen. De twijfel over de gemaakte keuzes is het grootste dilemma van het regisseursbestaan. De angst voor een ‘director’s block’ is groot bij Guido Anselmi, gespeeld door Marcello Mastroianni. Hij besluit enige tijd door te brengen in een kuuroord met heilzame bronnen, maar ook daar wordt hij achtervolgd door het legertje actrices dat onderhand duidelijkheid wil over hun rollen. Iedereen wil wat van hem en hij voelt zich kwetsbaar. Ook zijn maîtresse Carla reist hem achterna, zijn vrouw Luisa (Anouk Aimee) komt op bezoek en in zijn jongenshart bloeit een nieuwe liefde op voor de mooie Claudia (Cardinale). Het kuuroord is het surrealistische decor. Guido wordt continu geplaagd door beelden uit zijn verleden. Zijn zonden als jongeling, de beklemmende sfeer van de Rooms-Katholieke kerk en de dood van zijn ouders. In de ‘twilight zone’ van Guido’s loopbaan voert Fellini zijn preoccupaties met thema’s als religie, erotiek en de dood naar een climax, waarna de muziek van Nino Rota voor het louterende slotakkoord zorgt.

Regie: Eddy Terstall
Politicus Jos Fransen (Tom Jansen) moet zijn kwakkelende partij, de (fictieve) Rood-Groenen, weer op de kaart zetten. Die kans dient zich aan als dochter Zoë (Tara Elders) met een nieuw vriendje thuiskomt: de volkse Sjef (Johnny de Mol), zoon van een recht voor z’n raap autohandelaar. Het blijkt goed te klikken met de schoonfamilie en Jos zet hun populistische standpunten op de politieke agenda. Gevolg: een onstuitbare opmars in de peilingen. Met Vox Populi maakte regisseur Eddy Terstall een aangename zedenschets (geen politiek pamflet) van de Haagse politieke arena. IJdelheid, goedbedoeld gestuntel en de waan van de dag, het komt allemaal aan bod.

Het is dit jaar tweehonderd jaar geleden dat Joseph Haydn overleed. Reeds in 1804, vijf jaar voor Haydns dood, publiceerde een Engelse krant abusievelijk een overlijdensbericht, en dit leidde tot een opdracht voor Cherubini om een herdenkingscantate voor zijn oudere vakbroeder te compo¬neren. Het resultaat is een compositie geworden voor solisten, koor en orkest, waarin symfonische en operateske elementen op indrukwekkende manier samensmelten en vooruit lijken te wijzen naar Beethovens Fidelio. Het tweede werk op deze cd is Cherubini's enige symfonie, in D, een schitte¬rend werk vol pathos en elegantie. Wie deze muziek hoort, begrijpt Beethovens bewondering voor Cherubini, die hij de “grootste levende componist” noemde.