Het is weer smullen geblazen met de huidige Belgische generatie gitaarbands. Eerder al prima werk van Triggerfinger, en nu dan de derde plaat van A Brand, vijf heren uit Antwerpen. Het gitaarband label zou hen echter werkelijk te kort doen, want de manier waarop deze jongens Underground, Glamrock, Artrock, Disco en alles wat daartussen hangt tot een geheel weten te smeden is onnavolgbaar. Knallen ze met opener Time nog al gitaarpunkend uit de speakers, bij The Bubbles is die energie omgezet in een scheurende electro beat. Ook Prince zal ongetwijfeld wel eens op de draaitafel liggen bij de heren thuis getuige het titelnummer. Ondanks deze wijdverbreide invloeden en het gebruik van verschillende vocalisten wordt het nooit fragmentarisch, vooral door de constante energieke inzet van de gehele band. Hoogtepunt Where’s Your Heart dient nog genoemd te worden, en de eis om Resolver zo snel mogelijk op single te brengen zodat het zijn verdiende plek aan de top van de hitparade kan innemen. Ook hun optreden op Eurosonic 2009 gooide hoge ogen, en dus kan Nederland, net als België door deze heren ingenomen worden.

Al bij het eerste nummer van dit album slaak je een diepe zucht, ga je behaaglijk achterover hangen en laat het deze plaat over je heenkomen. Tenzij je voor ze bij het podium staat, dan wordt het keihard dansen. Het titelloze album is één brok herkenning en schaart zich moeiteloos in het rijtje Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, The Fratellis, Echo & The Bunnymen en The Killers en wie heel goed luistert hoort er zelfs Pulp in terugkomen. De liedjes op dit album staan stuk voor stuk als een huis. Hoekige gitaarriffs, stuwende drums, aanstekelijke melodieën en subtiele orkestpartijen van violiste Anna Bulbrook. Heel af en toe neemt de band uit Los Angeles een stapje terug, maar voor het merendeel is het flink de voet op het gaspedaal. The Airborne Toxic Event weet donders goed hoe ze dikke party anthems moeten schrijven en doen dat dus ook met verve.

Het is al even geleden dat Lily Allen in het nieuws was vanwege haar muzikale prestaties. Bracht ze in 2006 het sublieme debuut Alright, Still uit, het laatste jaar wilde de (Engelse) roddelbladen van haar graag een nieuwe Amy Winehouse maken. Alleen maar verhalen over drank- en drugsmisbruik, haar miskraam en onzinnigheid over shopverslavingen en zo. Het beste antwoord hierop is The Fear, de niet minder dan briljante eerste single. Dit nummer wordt voorafgegaan door Everyone’s At It, waarin ze laat horen dat het tweede album grootser en dansbaarder klinkt dan het debuut. Waar Lily zo goed in is, is die supergladde nummers te voorzien van messcherpe teksten. Om die reden is Not Fair leuk, niet door het cowboythema-tje. Fuck You geeft George W. Bush een goeie trap na. Ze laat zich nog één keer van haar slechte kant zien in Never Gonna Happen (met accordeon!), maar Back To The Start en He Wasn’t There laten wel degelijk haar zachte kant zien. Dat levert een album, dat in eerste instantie vederlicht klinkt, maar per luisterbeurt groeit. Verantwoordelijk voor het feit dat het een mooi geproduceerde, en toch volwassen popplaat is geworden is Greg Kurstin, bekend van The Bird And The Bee.

Animal Collective Merriweather Post Pavillion (Domino/Munich) Animal Collective wordt door fans en critici op handen gedragen als zijnde één van de meest vooruitstrevende bands van de afgelopen jaren. Zowel Strawberry Jam als het eveneens briljante solo-album Person Pitch van Panda Bear scoorden in 2007 dan ook hoog in de jaarlijsten. Ondanks dat de groep sinds Sung Tongs (2004) wat minder experimenteel te werk gaat bleek hun aanpak toch nog vaak te onconventioneel om een groot publiek aan te spreken. Dit magische nieuwe album – dat bijna een jaar geleden is opgenomen - is hun meest toegankelijke werkstuk geworden. De invloed van Panda Bear’s solowerk is evident. De inventieve songstructuren zijn weliswaar nog steeds behoorlijk ongrijpbaar maar de uitvoering is dit keer ontdaan van alle stekeltjes. Avey Tare laat zelfs zijn befaamde schreeuwzang achterwege. Wat overblijft zijn verbluffende soundscapes van (meerstemmige) Beach Boys- vocalen zwemmend in een psychedelisch bad van kleurrijke elektronica, hypnotiserende samples en opzwepende beats. De euforische harmonieën bezorgen je geheid een weldadig zomergevoel. Wie verstandig is viert daarom dit jaar vakantie in Animal Collective's Merriweather Post Pavilion.

Ach, arme Antony, de weltschmerz heeft inmiddels groteske vormen aangenomen. Natuurlijk kom je ze nog steeds tegen: mensen die hem niet trekken, die het theatraal geneuzel vinden, maar volgens mij is elke emotie van Antony oprecht en zeker niet geacteerd. Geboren in een verkeerd lichaam, bedroefd over de teloorgang van het milieu en de wereld in het algemeen, zingt hij op The Crying Light alle emoties van zich af. Ooit begonnen als achtergrondzanger in de band van Lou Reed, trekt Antony & The Johnsons inmiddels zelf uitverkochte zalen en is hij een van de weinigen die het publiek verbijsterd en met betraande ogen achter weet te laten. Ik mocht er zelf een keer getuige van zijn, in een uitverkocht Carré, al waar hij ook live zijn reputatie meer dan waar maakte met een ongelofelijk vaste stem. The Crying Light is een logisch vervolg op I'm A Bird Now (het prijswinnende album uit 2005), hoewel de piano wat meer op de achtergrond is geraakt en de strijkers ditmaal prominenter aanwezig zijn. Prachtig ingetogen zijn de arrangementen en nergens slaat de kitsch toe. The Crying Light kent namelijk geen zwakke plekken, het herbergt hoogstens een paar iets mindere goede songs. De liefhebber raad ik aan zijn recent verschenen EP Another World aan te schaffen, waarop nog vier nieuwe nummers te vinden zijn. De slotconclusie moge zijn dat Antony & The Johnsons met The Crying Light een verpletterende indruk achter laat en hard op weg is om een van de groten der aarde ter worden.

Corduroy, was dat niet dat bandje van de tweeling Addison uit Londen dat zo’n tien jaar geleden het Britse clubcircuit onveilig maakte met acid jazz? Ja, inderdaad! Populair als act op schoolfeesten, maar hitsucces bleef uit. Ze maakten drie platen voor het label Acid Jazz. Einde verhaal? Toch niet. Ze keren hier terug op het platenfront als The Fab Guiro en hebben met ‘een beetje hulp van hun vrienden’ een heuse Beatles-coverplaat gemaakt met een Latijns-Amerikaans tintje. De meeste Beatlefans zullen het vrijwel zeker links laten liggen, maar hen die gevoelig zijn voor camp of gewoon gek zijn op covers, lopen er waarschijnlijk zo maar mee weg. We noteren een swingende Latin soulversie van Got To Get You Into MyLife, een schattige cover van Good Day Sunshine a là The Monkees, een reggae versie van Ob La Di, Ob La Da (kan het erger?), I Feel Fine en Come Together in combinatie met Exoticamuziek (best leuk) en last but not least... Help! met Braziliaanse Batucadaritmes. Wat wil je nog meer?

Voor zijn vorige plaat Holy Pleasure ontving Boris Titulaer in 2007 de Edison Jazzism publieksprijs. Logisch dus dat de verwachtingen rond zijn nieuwe, derde album Live My Life hooggespannen waren. De ex-winnaar van Idols die zoveel meer bleek te zijn keert terug uit de studio met zijn meest persoonlijke plaat tot nog toe. Tien nieuwe pareltjes, in dezelfde stijl als Holy Pleasure, zij het af en toe wat rauwer. Een ding maakt deze plaat duidelijk, voor zover dat nog niet zo was: Boris is een blijvertje. Tijdens zijn clubtour van 2007 bleek al dat hij het Idols-podium méér dan ontgroeid is, en dat hij het in zich heeft een kritisch poppodiumpubliek een avond lang te vermaken met eigen materiaal. Met Live My Live, gemasterd door de Amerikaan Brian Gardner (o.a. bekend van Marvin Gaye), voegt de zanger uit Venlo weer een handvol heerlijke, funky soulsongs toe aan zijn toch al niet onaardige oeuvre.

Ondanks het eerder dat jaar verschenen album Garden Ruin is dit optreden voor Austin City Limits uit 2006, toch voornamelijk een uittreksel van hun toenmalige oeuvre. Het leeuwendeel van de live-registratie is opgemaakt uit werk van Feast Of Wire en de periode er na. Er wordt bijvoorbeeld geopend met de gelijknamige EP-track Convict Pool en tegen het einde van de show verschijnen Sam en Sarah Beam van Iron & Wine op het toneel. Een jaar eerder brachten beide formaties samen een mini-cd uit, waarvan het tevens met Salvador Duran uitgebreide gezelschap, nu He Lays In The Reins laat horen. Het is een interessante periode van Calexico die hier werd vereeuwigt. De cinematische woestijnsferen, werden steeds meer afgewisseld met duidelijke popliedjes, zoals ook hier hoorbaar tijdens Not Even Stevie Nicks of All Systems Red. Van gebrek aan inspiratiebronnen en avontuur is nog nimmer sprake van geweest, zoals duidelijk wordt tijdens de bovenstaande samenwerking of bij Love's Alone Again Or. Deze avond bevat een uitstekende mengeling van dit alles en hun debuut op het City Limits podium, bracht nog een beetje extra inzet met zich mee.

Sinds zijn droomdebuut uit 1995, Fade Away Diamond Time, is hem regelmatig een gouden toekomst voorspelt, maar het dichtste bij een commerciële doorbraak komt Neal Casal als lid van Ryan Adams’ Cardinals. Dat lijkt de druk van zijn solocarrière af te nemen, want waar hij eerder hoorbaar zijn best deed om het de luisteraar naar de zin te maken, is zijn nieuwe album een prachtig voorbeeld van iemand die gedreven en vol talent zijn eigen ding doet. En passant levert dat twee hoogtepunten uit zijn carrière op, Back To Haunt You en Cold Waves, Met een grote rol voor steelgitaar en het, over het algemeen redelijk lage, tempo, is dit countryrock album eigenlijk zijn beste sinds zijn debuut en zelfs die wordt regelmatig overtroffen. Niet gering, dus.

In de drieentwintig jaar, die verstreken sinds het uitbrengen van hun eerste plaatwerk is de Deense band D-A-D, of eigenlijk Disneyland After Dark, stabiel gebleken. Begin jaren tachtig werd de band opgericht in Kopenhagen en alleen de drummer werd vervangen. Van punkband evolueerde het kwartet langzaam naar rockband. Op dit tiende album klinken ze strak en hard en mooi in de langzamere nummers. Het album werd geproduceerd door Joshua, bekend van Kent en Carpark North, in Long Branch New Jersey, en klinkt iets meer Amerikaans. In de langzame nummers doen ze denken aan bluesy broertjes van Tom Petty, in de hardere nummers aan Live of Bush. Het klinkt doorleefd, dat kan je wel overlaten aan deze gedreven veteranen op dit degelijke album.

Nou daar ben je dan mooi klaar mee. Nog maar nauwelijks de tijd gehad om te beginnen met dromen over een carrière als rockster en nog voor je debuutalbum er is wordt je door de vaderlandse pers al uitgeroepen als dé rockrevelatie der lage Landen. Toegegeven, het is verbluffend hoe deze twee jongens nu al spelen alsof ze backstage verwekt zijn en de podiumspots als eerste levenslicht zagen, maar de meest indrukwekkende rockplaat van dit jaar gaat het helaas niet worden. Op hun album horen we veel invloeden terug, waaronder Hendrix, The White Stripes en The Black Keys en The Death Letters hebben genoeg kwaliteit in huis om liefhebbers van die bands te behagen. Helaas klinkt er nog niet al te veel eigen smoel in die referenties door en laat de afwisseling het hier en daar wat afweten. In de rustigere tracks als Easy Moments (And) Obsession, The Mirror en On The Run lijken de jongens wat meer ruimte te voelen om hun eigen vibe te creëren en merk je als luisteraar direct dat de band het in zich heeft om sfeervolle, gedreven muziek te maken. Niet dat ruigere tracks als An Ache In My Brain, I'll Decay en Simple Soul de moeite niet waard zijn, integendeel zelfs, maar een bepaalde mate van inwisselbaarheid kleeft er toch wel aan. Gelukkig heeft de band nog alle tijd en ruimte om te groeien, dus met die volgende plaat komt dat ongetwijfeld wel goed.

Lou Reed gaf ze hun naam en Al Perkins, Gillian Welch en Spooner Oldham doen mee op hun debuut, een EP die slechts 5 tracks kent. The Deep Vibration maakt hiermee al diepe indruk. De groep rond zanger en liedjesschrijver Matt Campbell zal veel harten in beroering brengen, hartjes die al langer kloppen voor Wilco, Gram Parsons, Stones begin jaren zeventig en natuurlijk de meester, Neil Young, van wie The Deep Vibration ook nog even producer Niko Bolas leende. Deze grofkorrelige rockers en meeslepende ballads barsten van de Amerikaanse plaatsnamen en zijn zó lekker… Een topband in de dop.

Genoemd naar een psychische aandoening, is dit alweer het vijfde studioalbum van Fall Out Boy, hoewel velen hen vooral zullen kennen van This Ain’t A Scene uit 2007. Folie à Deux is precies wat we van een Amerikaanse pop punk band mogen verwachten: een eclectische verzameling van rock, punk, metal, maar ook soul en oldies. En dat alles begeleid door de krachtige, getergde en sarcastische stem van zanger Patrick Stump, eigenlijk best vergelijkbaar met Elvis Costello, die meezingt op What a Catch, Donnie. Ook leuk voor fans van Panic At The Disco (wiens zanger zelfs op twee nummers meezingt) en My Chemical Romance.

De wonderlijke muziek van Fol Chen wordt door hunzelf omschreven als een mix van Prince, Amon Duul II, Gwen Stefani, Hot Chip, Pink Floyd, Pere Ubu, Scritti Politti, Pulp en Boards Of Canada. Gevormd in Californië, wonen de vijf bandleden in Los Angeles. Ze zouden klinken zoals het object op het album Presence van Led Zeppelin eruit ziet. Een mysterieus zwart ding. Asthmatic Kitty, van Sufjan Stevens, tekende de band en brengt dit debuut uit. Zangeres Melissa Thorne klinkt over een achtergrond die steeds verandert, instrumenten zijn nauwelijks herkenbaar. Een hypnotiserend geheel met wisselende sferen. Wat is het? Electro-pop? Melodieus en dansbaar op een Sufjan Stevens-achtige manier. Wonderlijk.

De debuutplaat van Franz Ferdinand was in 2004 zo’n beetje de eerste (en een van de leukste) van een vloedgolf van gitaarbands met een eighties-tik. De plaat sloeg in als een bom: puntige, stekelige gitaarpop die hartstikke dansbaar was, met typisch Brits onderkoelde teksten vol lust en hedonisme. Amper een jaar later volgde You Could Have It So Much Better: een prima vervolg, maar ook wat gejaagd. Na die plaat en toernee laste de band uitgeput een rustperiode in. In de eigen Govan Studio in thuishaven Glasgow hebben ze vervolgens lang aan Tonight: Franz Ferdinand gewerkt. Ze zijn uitgekomen op een langzamer, groovier sound en ze klinken zelfverzekerd als vanouds. En er zijn meer, veel meer toetsen, uiteenlopend van kitscherige jankorgeltjes (Send Him Away) tot pompende synthesizers (Lucid Dreams). Het resultaat is nog steeds uitbundig, dansbaar en duidelijk herkenbaar, en doet door de combinatie van postpunk, synthipop en glamrock net zo goed aan David Bowie als aan Soulwax denken. Vooral de eerste zes nummers zijn ijzersterk, met Ulysses (grimmig), Send Him Away (laidback met uptempo staartje) en Bite Hard als hoogtepunten. In de teksten wordt afgerekend met een voormalige geliefde, waarbij beurtelings weemoed, jaloezie en kwaadheid tentoongespreid worden. De plaat eindigt opmerkelijk: na de pulserende beat van Lucid Dreams worden de rokende puinhopen van het wilde feestje overzien in het verstilde Dream Again (waarin de hoop het wint van de kater) en Katherine Kiss Me, een venijnig, akoestisch (!) liedje. Voor de snelle beslissers is er een bonus-cd met dub-versies.

John Frusciante is natuurlijk het meest bekend als de gitarist van de Red Hot Chili Peppers, maar in de loop der jaren heeft hij al aardig wat soloplaten uitgebracht. Het nieuwe album The Empyrean is een heus conceptalbum, dat zowel muzikaal als tekstueel een verhaal vertelt dat niet fysiek bestaat, maar zich afspeelt in het hoofd van een persoon. De titel betekent zoveel als de hoogste hemel, iets wat bereikt wordt na het doorstaan van verschillende stadia, in dit geval de verschillende nummers. Opener Before The Beginning is een ruim 9 minuten durende gitaarsolo a la Maggot Brain, waarna Frusciante Song To The Siren van Tim Buckley covert. Het bovennatuurlijke krijgt gestalte in prachtige gitaarsolo’s, maar ook door het gebruik van het Sonus Quartet en de New Dimension Singers. Johnny Marr en Flea zijn ook van de partij, maar dat doet er eigenlijk niet toe. John Frusciante maakt het de luisteraar niet gemakkelijk, maar wie er voor open staat, hoort een heel bijzondere plaat.

Achter deze zweverige bandnaam gaat een al even zweverig drietal schuil. Het gezelschap is afkomstig uit Ierland en houdt zich bezig met instrumentale post-rock, dus dan zijn hogere sferen al snel bereikt. God Is An Astronaut haalt de invloeden ook uit wat vlottere hoeken en in hun muziek klinkt dan ook een stevig potje rock door en wil het af en toe zelfs wel wat up-tempo doordenderen. Met een goede zanger erbij zou de band het in de emo-hoek ook goed kunnen doen en hun compactere benadering van het genre klinkt absoluut verfrissend. Misschien wat te oppervlakkig voor de post-rock puristen onder ons, maar zeker een laagdrempelige kennismaking voor wie wat minder bekend is met het genre.

De stemmige en statige koperklanken waarmee het album opent, doen iets klassiekers verwachten dan het vervolg inhoudt. Ondanks dat Hjaltalín de gebruikelijke somberheid van het Scandinavische geluid grotendeels heeft afgeschud, blijft de noordelijke stijl prettig herkenbaar en toegankelijk. Een vrolijke, vlotte Sigur Rós, een wolkje folk à la Beirut en A Hawk and A Hacksaw, naast een klassiek gestructureerde orkestratie die ze delen met bijvoorbeeld landgenoten Amiina, maakt een uitzonderlijke mix. Uiteindelijk sluit het geluid ook nog aan bij extravert singer-songwriterwerk als Patrick Watson en Britse indiepop. Sleepdrunk Seasons staat als een huis en is één van de ontdekkingen van afgelopen editie Eurosonic. Gelukkig kunnen we op deze plaat ook genieten van de bijzondere IJslandse taal waarin de nummers gedeeltelijk gezongen zijn. Het moet gezegd dat de band het vooral van compositie en instrumentatie moet hebben, want vocaal is de kwaliteit wisselend. De sfeer daarentegen is altijd innemend en daardoor blaakt de groep van het zelfvertrouwen. De vrolijke toonzetting kent een prettige balans, die de stemmigheid van het begin in het geheel doorzet. Zo valt er tegelijk te genieten van de enthousiaste, echte liedjes en de intuïtieve omslagen in structuur, die de twee gezichten van Sleepdrunk Seasons kenmerken. IJsland trakteert ons wederom op smaakvol talent.

Zweed Vick Lindström is een echte nomade, hij woont in Brighton en Madrid, speelt gitaar, zingt, componeert en speelt toetsen en ontmoette in 2002 de twee Spanjaarden bassist Migui en drummer Juan. De band die ontstond heet net als een Lars von Trier film, waarin iedereen zo idioot mogelijk doet. Het klopt niet helemaal. Deze band speelt frisse punky rock, in de buurt van Green Day. Zelf noemen ze de opheffing van At The Drive In voor hun belangrijk, ze willen graag net zo zijn. Ondertussen hoor je invloeden van oude Police, The Clash en andere seventies bands. Alleen wil Idioterne graag modern zijn. Een leuk debuut, strak en hard gespeeld en de band heeft goede nummers. Opener Jive werd door Pepe Jeans gebruikt voor een grote campagne en ze traden op met Audioslave en Marilyn Manson. Ze komen er wel.

Onder auspiciën van Jem Cohen, maakte Vic Chesnutt een album met de experimentele rockband Silver Mount Zion. Nou werd producer en filmmaker Cohen op zijn beurt gevraagd een film te maken voor het Weense filmfestival Viennale, met de voorwaarde dat het voorzien moest zijn van live-muziek. Silver Mount Zion past muzikaal uitstekend bij de flarden stadslandschappen die Cohen ondermeer had gemaakt en verzameld. Met behulp van Vic Chesnutt kreeg het nog wat extra's. Vic schreef voor de gelegenheid een nieuw nummer Coward en gebruikte enkele oudjes, die samen met Zion tot een uitgesponnen geheel werden gesmeed. Een uitdagende en boeiende eenheid die zich laten beleven als een reis, maar in alle eerlijkheid niet eentje voor het hele gezin. Daar is het toch wat te zware kost voor.

Met veel succes toerden Ricky Koole en haar partner, de sympathieke omgevallen platenkast Leo Blokhuis, vorig jaar langs de theaters. Ricky en Leo vonden elkaar in de liefde voor mooie en vaak vergeten rootsliedjes uit de muziekgeschiedenis. It Makes No Difference van Robbie Robertson, I Live On A Battlefield van Nick Lowe, Love’s Enough van David Ackles, en ga zo maar door. Deze dubbel-cd bevat een registratie van hun optreden vorig jaar in de Kleine Komedie in Amsterdam met Wouter Planteijdt en Eric Van Dijsseldonk (Sjako!) als muzikale supervisors en Leo op harmonium en basgitaar. Ricky heeft een mooie heldere stem die je omarmt. Het mooiste liedje is natuurlijk van Tim Hardin: Reason To Believe. Als extraatje is Ricky’s tweede plaat uit 2007 aan deze verpakking toegevoegd. Dit voorjaar kun je deze show nog op enkele plaatsen zien.

Nee, dit is niet Milk & Honey uit Israël. Desalniettemin is Dog Eared Moonlight alweer het vierde album van The Milk & Honey Band. Het is voor de tweede achtereenvolgende keer dat de groep haar plaat uitbrengt via het label Ape Records van Andy Partridge van XTC. Die band en Teenage Fanclub lijken model te staan voor de ideeën van Robert White, de grote man bij The Milk & Honey Band. Dog Eared Moonlight komt moeizaam op gang. De vonk slaat pas over bij Waste Of Time, track drie. En dat gebeurt ook niet eerder dan na een keer of drie afspelen. Maar als de luisteraar eenmaal is aangehaakt, zit hij voorgoed aan dit fascinerende album vast. Dog Eared Moonlight moet het hebben van de nuances, grijstinten en subtiliteiten. En van de tragikomische teksten. Op welk album van XTC werden we ook zo tergend langzaam verliefd? Juist ja, English Settlement. En die plaat kan inmiddels gerust een klassieker worden genoemd...

Murcof zelf heeft het over een tussendoortje, en wie lette op de eerste letters van de eerder verschenen CD-titels (Martes, Utopia, Remembranza, Cosmos...) had dat al in de gaten, simpelweg omdat The Versailles Sessions niet met een O begint. The Versailles Sessions bevat muziek die Fernando Corona schreef voor een performance op het festival “Les Grandes Eaux Nocturnes” in 2007. Voor deze gelegenheid maakte hij, naast elektronica, gebruik van 17e eeuwse barokinstrumenten, en van de stem van de mezzo-sopraan Sarah Jouffroy. Die combinatie levert een fascinerend en spannend werk op, dat het midden houdt tussen ambient, modern klassiek en avant-garde geluidsexperiment. Dat klinkt als zware kost, en bij tijd en wijle is het dat ook, maar dat wordt aan het eind van de CD weer flink gerelativeerd door het vermakelijke "Lully’s “Turquerie” as interpreted by an advanced script" (Jean-Baptiste Lully was in de 17e eeuw de hofcomponist voor Lodewijk XIV). Als dit een tussendoortje is dan staat ons nog wat te wachten!!

Ze komen van het Chemikal Underground-label en reiken al snel behoorlijk ver. Want deze groep herbergt zoveel creativiteit en smaken, dat we van weinig minder dan een kleine sensatie kunnen spreken. Experimenteerdrift kenmerkt deze artistieke vogels uit Glasgow. Crocodile kraut er lekker op los tot een bak gitaren het nummer overeind trekt. Blitzen Trapper, The Fall en ook The Flaming Lips, vanwege het psychedelische dekentje, lijken invloeden op dit verrassende debuut. De songs mogen lang duren en er is volop aandacht voor de samenzang. Wat de groep weer een beetje ouderwets maakt. Precies al die combinaties maken Checkmate Savage zo boeiend.

Zoals de albumtitel al doet vermoeden is To Willie een eerbetoon aan niemand minder dan onze favoriete blowende cowboy Willie Nelson. Helemaal in de stijl van diens To Lefty From Willie, een tribute aan Lefty Frizzell, komt baardmans Matthew Houck, alias Phosphorescent, met een buitengewoon bezielde coverplaat. Dit opmerkelijke album bevat duidelijk meer countrymuziekinvloeden dan de vorige platen van Houck, die vooral overlopen van duistere sombermanmuziek. To Willie is van een andere orde. Dit is bovendien Phosphorescents vrolijkste plaat tot dusver, hoewel er zeker ook het nodige te treuren valt bij tearjerkers als Permanently Lonely en afsluiter The Party’s Over.

Liet het Balanescu Quartet (album: Possessed) ooit al eens horen dat Kraftwerk zich uitstekend leent om door strijkinstrumenten uitgevoerd te worden, Powerplant doet het nog eens dunnetjes over. Powerplant (lees: percussionist/xylofonist Joby Burgess) brengt vrolijke klassiek aandoende uitvoeringen van Tour De France, Radioactivity en Pocketcalculator en verdomd, het is zowaar een aanvulling op mijn uitgebreide Kraftwerk verzameling te noemen. Dat hij ook Steve Reich’s Electric Counterpoint covered vind ik wat minder geslaagd, daar het hier en daar wel een beetje erg veel weg heeft van kneuterige jaren 80 Midi vingeroefeningen. Maar eerlijk is eerlijk: zijn Kraftwerk versies zijn de moeite waard.

Het in 2006 verschenen debuut van The Rifles, No Love Lost is bijna onopgemerkt gebleven, ondanks een dozijn aanstekelijke Britpop-liedjes. Nu ligt de opvolger Great Escape in de winkel, een plaat die in alle opzichten laat zien dat dit Londense viertal is gegroeid. Liet het debuut vooral echo’s van een band als The Clash horen, nu wordt uit een veel breder muzikaal spectrum geput. Zo zijn er meer instrumenten te horen en staat er een zelfs een ballad op. Dit prachtige nummer For The Meantime laat zich omschrijven als een moderne versie van Strawberry Fields Forever van The Beatles. Wat is gebleven, zijn de aanstekelijke en zeer goed meezingbare refreinen. Lekker opschepperig, tekstueel misschien niet al te diepgravend, maar dat maakt in dit geval niets uit. Het levert toekomstige hits op als Sometimes, Winter Calls en het titelnummer. Sterkste troef is misschien wel het feit dat het hele album boeit en het geen moment inzakt.

Adelaide bracht Sia Fuller niet het succes waar ze op hoopte en ze besloot naar Londen te verhuizen. Daar vond ze al snel emplooi in de band van Jamiriquai die op het hoogtepunt van zijn roem stond. Een uitstekende leerschool dus voor deze veelbelovende zangeres die al snel opdrachten kreeg van Massive Attack en Zero 7. In 2002 debuteerde ze met Healing Is Difficult, een plaat die verder onopgemerkt bleef ondanks de aanwezigheid van de kleine hit Drink To Get Drunk. Ze is al aan haar vierde album toe en eindelijk lijkt het succes haar toe te lachen. Na een kleine release is de plaat nu groot uitgebracht en dat is genoeg reden Sia nogmaals aan te bevelen. Liefhebbers van Feist en Corinne Bailey Rae zullen zeker vallen voor de charmante voordracht van Sia en de heerlijke liedjes die het album heeft.

Zestig wordt hij later dit jaar, maar Bruce Springsteen is de laatste jaren opvallend productief. Na The Rising (’02), het akoestische Devils & Dust (’05), het ‘tussendoortje’ The Seeger Sessions (’06) en Magic (’07) is Working On A Dream het vijfde album van dit decennium, concertregistraties, compilaties, soundtrackwerk en opgepoetste heruitgaven niet meegerekend. Zijn vaste producer daarbij is Brendan O’Brien, en hij was het ook die Springsteen over wist te halen om nog tijdens de Magic-wereldtour de studio weer in te duiken om nieuwe songs op te nemen. Het verrassend goede resultaat ligt overduidelijk in het verlengde van Magic, met wederom Beach Boys- en sixtiespastiches, vertrouwde rockers en enkele typische Springsteen mid-tempo songs. Opener Outlaw Pete wijkt als enige duidelijk af, maar klinkt vooral als een krampachtige poging de epische nummers uit de jaren zeventig te doen herleven. The Last Carnival is een waardig eerbetoon aan de vorig jaar overleden Danny Federici, aan wie ook het hele album is opgedragen. Op de bijgevoegde dvd een onderhoudende ‘making of’ en een geweldig Halloween-nummer dat vooral aan Tom Waits doet denken. Met optredens tijdens de Superbowl en op Pinkpop voor de boeg kan Springsteen zijn zestigste verjaardag vol vertrouwen tegemoet zien.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik geeneens meer wist dat deze sister nog steeds aan het swingen was. Na haar prachtige albums uit de jaren tachtig (It’s Better To Travel, Kaleidoscope World) ben ik de swingende zuster langzaam uit het oor verloren maar het blijkt dat het duo achter SOS, met grote tussenpozen, steeds productief gebleven is. Beautiful Mess geeft de luisteraar precies wat je verwacht: een hoofdrol voor de zwoele stem van Corinne Drewery, die nog steeds niets aan kracht en sexiness heeft ingeboet ,en de swingende arrangementen van Andy Connell, die nog immer zijn voorliefde voor bossa nova en andere exotische ritmes niet onder stoelen of banken steekt. Sympathiek is dat deze cd vergezeld gaat van de in 2005 uitgebrachte live-cd Live In Tokyo met daarop natuurlijk alle grote hits, zoals Surrender, in soms ietwat andere uitvoeringen. Beautiful: ja, Mess: zeker niet!

Terwijl het album nog niet eens uit is wordt deze band al genoemd als de nieuwe Joy Division. Maar hebben we dat niet vaker gehoord? Toch zijn de vergelijkingen niet van de lucht. White Lies is zowel muzikaal als tekstueel donker, de nummers hebben een vergelijkbare hypnotiserende werking. To Lose My Life… is doorspekt van angst, dood en de lastige bijwerkingen van de liefde. Hoe droevig dit ook mag klinken, de heren uit Londen leveren toch een uitgebalanceerd debuut op, dat enerzijds dansbaar is en aan de andere kant beklemmend en neerslachtig. Een kwaliteit die voor weinig bands is weggelegd. De kracht zit hem in zowel de zang, de songs en de productie. Niets lijkt onhaalbaar voor zanger Harry McVeigh, die zich zowel de lage als hoge regionen meester is. Ieder nummer staat als een huis, waardoor er geen dal te bekennen valt. Zo neemt dit debuut de luisteraar mee in een reis vol emoties, spanning, prachtige arrangementen en hitpotentie. To Lose My Life is een droomdebuut dat op een onverwacht moment op de proppen komt. Want wie had gedacht dat er na The Editors, Interpol en The Killers nog een relevant debuut zou komen in dit genre? White Lies brengt met dit prachtige album niets nieuws, maar wel iets steengoeds.

Op mijn iPod staat een afspeellijst met de titel Ochtendhumeur. Hier vind je muziek om rustig bij wakker te worden en het album van Woodpigeon past qua sfeer prma op deze afspeellijst. De band van Mark Hamilton maakt verzorgde pop en als je naar songs als 7th Fret Over Andres en A Moment’s Peace for Mary Christa O’Keefe luistert valt je de overeenkomst met de muziek van Sufjan Stevens op. Dat komt niet alleen door de opbouw en instrumentatie, maar ook vooral door de zang van Hamilton. Het lukt Woodpigeon helaas niet om de spanning van begin tot eind vast te houden, maar Treasury Library Canada bevat wel een handjevol erg fijne songs.

In 1967 debuteert Beefheart met Safe As Milk, een met Delta blues doordrenkt album. De dan nog jonge Ry Cooder speelt gitaar op een aantal tracks en schrijft een paar arrangementen. Beefheart’s stem is reeds overdonderend aanwezig. In een stijl die doet denken aan Howlin’ Wolf, weet hij vijf octaven te halen. De twee eerste klassiekers zijn een feit: Abba Zabba (een favoriet snoepje dat CB in zijn jeugd veelvuldig nuttigde), maar vooral Electricity is een weergaloze song. De gestoorde harmonieën, springende gitaren en Beefheart’s huilende uithalen zijn zo uniek, dat je gerust mag spreken van gestructureerde waanzin! Iets wat een trademark voor zijn stijl zou gaan worden. De plaat blijft overigens in Amerika onopgemerkt.

Wordt beschouwd als zijn comebackalbum, na een wat mindere periode midden jaren zeventig. CB rekruteerde een groep nieuwe (veelal jonge) muzikanten om zich heen en trainde ze in de Beefheart-traditie. Het resultaat is een frisse plaat, die door velen als de voorloper van de new wave wordt gezien. Beefheart is goed in vorm en zijn stem klinkt opmerkelijk helder. Vooral trombonist Bruce Fowler speelt een hoofdrol op deze plaat en geeft het een fraaie ietwat melancholieke klank.

Een van de wat meer toegankelijke platen van de Captain, maar daardoor niet minder interessant. Gitarist Zoot Horn Rollo maakt zich onsterfelijk met zijn long-lunar-note in het meeslepende Big Eyed Beans from Venus. Prachtige liefdesliedjes ook zoals (het later door de Tubes gecoverde) My Head Is My Only House Unless It Rains. Momenteel samen met het mooie donkere Spotlight Kid op een cd te verkrijgen.

Het is net of Danko ons niet op adem wil laten komen. Na het prima album van vorig jaar en de aansluitende wereldtour komen ze nu met een album vol met B-Sides. Dit zijn echter niet zo maar een paar bij elkaar geraapte nummertjes , maar 27 lekker in elkaar overlopende nummers met een speelduur van ruim 71 minuten beuken op de bekende Danko-sound. Dus voor de fans volop genieten. Ze zullen terugkeren op de festivals dit jaar, ik ben benieuwd of ze daar ook wat van deze nummers ten gehore brengen, want ze zijn zeer zeker de moeite meer dan waard!

'It’s nighttime in the big city... it’s Theme Time Radio Hour with your host Bob Dylan’. Vanavond gaan we het hebben over fruit! Bananas, grapes, avocados, eh... strange fruit, forbidden fruit and... ‘The Big Apple’. Zomaar een aflevering uit de inmiddels vermaarde serie radioprogramma’s die Bob Dylan al drie seizoenen met veel succes maakt voor XM-Radio en die je via het internet kunt beluisteren in al hun glorie. Chroniqueur Bob leidt ons met zijn typische droge manier van praten door het doolhof van de Amerikaanse muziekgeschiedenis langs de kleine weggetjes op de kaart en vertelt ons aan de hand van uiteenlopende thema’s als cars, dogs, drinking, jail, telephone, laughter, dreams en smoking en geïllustreerd door vele honderden liedjes zijn verhalen en anekdotes.
Vorig jaar maakte Ace al een uitstekend samengestelde dubbel-cd met het beste van het eerste seizoen. Het onbekende labeltje Chrome Dreams komt nu met twee in samenwerking met het Dylan magazine Isis gemaakte dubbelcd’s die, het moet gezegd, handig inhaken op de hype. Liefdeloos gemaakt zijn ze echter allerminst. De in totaal 105 nummers (ruim vijftig per set) geven een goede dwarsdoorsnede van het materiaal dat Bob gebruikt heeft en net als op de Ace-set komen alle thema’s aan bod. Natuurlijk is daar zijn grote held Hank Williams met het geweldige My Son Calls Another Man Daddy (aflevering ‘fathers’), is er een keur aan blues- en country- grootheden, rhythm & blues (o.m. het dranklied Bad, Bad Whiskey van Amos Milburn), rockabilly (Ain’t I’m A Dog), soul van o.a. Percy Mayfield en Leroy Carr en nog een kleine portie jazz. Het aardige is dat door de ruime variatie aan stijlen de draaibaarheid groot is. Ondanks dat Dylan’s stem hier schittert door afwezigheid maken we nog beter kennis met zijn muzikale voorkeuren en dat is leuk voor alle fans. Voor 14.99 per dubbelaar koop je hier zeer veel avontuurlijk luisterplezier.

We schrijven 1996 als Johan Cruijff op het punt staat om Abraham te gaan zien, Johan Museeuw ongedrogeerd (toch?) grote triomfen viert als wielrenner en de wereld kennis maakt met Johan. Ze komen uit Hoorn en debuteren met een plaat vol tijdloze popsongs met een ruw randje (hoogtepunten: Everybody Knows, Easy, Swing). De grote B’s uit de popcanon (Beatles, Byrds, Big Star) zijn voor Johan een baken, maar ook ninetiesbands als Buffalo Tom en Ash, die melodieuze popsongs hard spelen, klinken door. Het gaat Johan voor de wind, maar na een zeer drukke tijd raakt zanger/gitarist Jacco de Greeuw in een depressie, waardoor opvolger Pergola pas in 2001 het licht ziet. De Greeuw blijkt de voorafgaande tijd van zich af geschreven te hebben in melancholieke prachtsongs. Pergola (hoogtepunten: Tumble And Fall, Tomorrow, Save Game, maar eigenlijk alle twaalf nummers) is minder ruig dan het debuut, maar zeldzaam sterk. Niet verwonderlijk duikt de plaat steevast op in de lijstjes van beste Nederpopplaten aller tijden. Hierna moet de wereld opnieuw vijf jaar wachten op een volgende plaat. THX JHN verschijnt in 2006 en is de toegankelijkste van de drie (hoogtepunten: Oceans, When I’m On My Own, Any Other Guy). Inmiddels is alleen Jacco de Greeuw nog over van de originele bandleden (hij schreef alle nummers voor Pergola en THX JHN), zodat men wel mag stellen dat hij Johan is. We schrijven 2009 als Johan twaalf-en-een-half-jaar bestaat en dat dient gevierd. De box waar dit stukje over gaat bevat alle drie de albums plus een dvd met videoclips. Johan onderneemt dit voorjaar ook een theatertoernee, waarbij de nummers in chronologische volgorde zullen worden gespeeld, om te eindigen met nummers van hun nieuwe album, dat in de late lente zal verschijnen. Doe uw voordeel met dit Nederpopjuweel!

Northern soul is in menig opzicht de tegenhanger van de op deze plaats zo vaak bejubelde southern soul. Beide soulstijlen steunen op goede zwarte stemmen, maar daarmee houdt de overeenkomst op. Is de stemming in southern soul vaak droef en zwaarmoedig, in northern soul wordt de meeste tijd een goede luim aan de dag gelegd. En ontrolt een southern soul vertolking zich meestal traag en slepend, in uitvoeringen van northern soul wordt steevast een rap tempo gevoerd. Northern soul is dan ook dansmuziek bij uitstek. De zojuist verschenen vierdelige cd-box A Complete Introduction To Northern Soul maakt zijn pretentieuze titel helemaal waar. Het in Detroit gevestigde Motown Records stond in de eerste jaren zestig aan de wieg van de northern soul en het is dan ook een daad van rechtvaardigheid de eerste twee cd’s van deze box te wijden aan de superieure soulproducties van deze vermaarde platenmaatschappij. De eerste cd is samengesteld uit klassieke hits van grote artiesten uit de Motown-stal - het draaien hiervan is een feest der herkenning. Zo vertolkt Marvin Gaye hier Little Darling (I Need You) en is Stevie Wonder present met Uptight (Everything’s Alright). De tweede cd bestaat uit onbekende, vergeten liedjes die ooit voor Motown zijn opgenomen. Hieronder bevinden zich pareltjes als You’ve Lost That Lovin’ Feelin’ van Gladys Knight & The Pips en Baby Hit And Run van The Contours. In het kielzog van het succesvolle Motown Records richtten diverse andere labels zich in de loop van de jaren zestig op de northern soul. De vijftig liedjes van de laatste twee cd’s van de box zijn ontleend aan de archieven van zulke labels, zoals Cameo Parkway uit Philadelphia en Stax uit Memphis (!). De derde cd bevat een bonte verzameling van ‘northern floorshakers’. Naast de klassieker Tainted Love van Gloria Jones en het blijmoedige I Got A Feeling van Barbara Randolph treffen we hier een prachtige vertolking van Soul Self Satisfaction door ene Earl Jackson aan. In het noorden van Engeland ontwikkelde zich in de latere jaren zestig een levendige northern soul scene die tot in de jaren tachtig zou blijven floreren. Een aantal soulnummers die de dansende jongeren in de clubs van steden als Manchester en Liverpool in die eerste jaren in vervoering brachten zijn bijeengebracht op de vierde cd van de box. Deze songs en hun vertolkers waren destijds behoorlijk obscuur, maar verwierven in de clubs van Noord-Engeland grote faam. De box A Complete Introduction To Northern Soul is waarlijk een lust voor het oor.

Het roemruchte verhaal van Factory Records - het legendarische label uit Manchester onder leiding van Tony Wilson - is bekend bij het grote publiek geworden dankzij de films Control en 24 Hour Party People. In de eerste film draait het om Factory’s eerste en belangrijkste band Joy Division en zij openen dan ook deze box. In de beginjaren stond Factory voor kwaliteit: een productie van Martin Hannett en een prachtige hoes van Peter Saville. Die hoezen zijn achterin terug te vinden en samen met de voorbeeldige teksten, maakt deze box het verhaal compleet. Inhoudelijk is er ook weinig op aan te merken, van obscure singletjes uit begin jaren tachtig tot de grote successen met New Order en Happy Mondays, het komt allemaal voorbij. Enige miskleun is het ontbreken van Joy Divisions Atmosphere maar dat onze eigen Minny Pops er op staan maakt veel goed. Groot voordeel is ook dat in tegenstelling tot het eerder verschenen Palatine box waar de samenstelling thematisch was, nu gekozen is voor een chronologische volgorde. Daarmee komt de groei van het label beter in beeld en wordt eens te meer duidelijk hoe belangrijk Factory is geweest voor de Britse popmuziek.

Reeds lang voor een kwajongen uit Tupelo de Sun studio binnenstapte was de rock ’n roll al lang uitgevonden. Het startpunt volgens velen is Ike Turners Rocket 88 uit 1951, maar de term en het genre waren al even populair als subgenre van de rhythm & blues. Trikont is een specialistenlabel en zij brengen deze vroege ontwikkeling van de rock ’n roll mooi in kaart op Roll Your Moneymaker. Hierop vind je veel bekende pioniers die vaak met een wat minder bekende track vertegenwoordigd zijn. De blues is een belangrijk onderdeel en vormt met Howlin’ Wolf (You Gonna Wreck My Life), Otis Rush en Slim Harpo de hoofdmoot. Ike Turner trapt af met zijn Kings Of Rhythm hij laat samen met typische crossovers als Andre Williams, Etta James en Bo Diddley horen hoe de rock ‘n’ roll geboren werd.

Deze live-cd uit 1992, is stukje Ween historie. Een prima voorbeeld van een van hun optredens uit de periode dat Gene en Dean Ween nog zonder band op tournee gingen. Er werd desalniettemin onverminderd stevig gerockt op songs van hun toenmalige mijlpaal GodWeenSatan: The Oneness en ook The Pod. Tracks van het pas verschenen meesterwerk Pure Guava, werden echter tijdens dit concert vrijwel overgeslagen. Toch is het concert in North Carolina, ongetwijfeld een van die vele memorabele Ween-avonden geweest. Geliefd waren ze in deze periode dan ook zeker in Nederland. Het is dan niet verbazend dat er tussen het kleine uurtje antiek dvd-materiaal, grotendeels opnamen zitten van hun optreden in Vera Groningen in 1991. Als dat geen aanrader is.

De meeste docu’s zijn na een keertje bekijken rijp voor het archief. Vooropgesteld dat interesse in de artiest natuurlijk een vereiste is, komt de docu Zappa In The 1960s er nog redelijk genadig af. Al is het alleen maar om Jimmy Carl Black vlak voor zijn dood nog een keer over de good ol’ days te horen verhalen. Boeiender zijn de herinneringen van Arthur Tripp en Ian Underwood, maar Don Preston laat het meeste indruk achter, alleen al omdat hij tot op de dag van vandaag niet begrijpt waarom Zappa de Mothers Of Invention de nek heeft omgedraaid.

Te mooi om waar te zijn: drie Zweedse zusjes die ongehoord ruige countrymuziek maken. Met hun eerste cd Fall Among Thieves bewijst dit harmonieuze trio dat sommige sprookjes dus wel degelijk uitkomen. Met die blues- en countrygetinte oersongs staan de jonge blonde dames van Baskery met hun cowboylaarsjes mijlsdiep in de modder van de Mississippi. Soms griezelig, soms heel aandoenlijk. Soms wild, soms toch ook wat rustiger. Maar altijd komt hun authentieke sound recht uit het hart en word je als luisteraar meteen verliefd. En zo laat Baskery, met hun verleidelijke stemmen, dus de laatste restjes sneeuw in Stockholm smelten.

In de dertig jaar van haar bestaan is Beausoleil uitgegroeid tot ’s werelds beste Cajun band. De band van fiddler Michael Doucet heeft zich er altijd voor ingezet deze volksmuziek uit Louisiana levend te houden. Bijzonder is dat ze dit doen door niet alleen traditionele Cajun te spelen, maar ook door het experiment op te zoeken. Dat levert op dit nieuwe album fraaie staaltjes op van jazz, blues en country, die uiterst smaakvol in het Cajun idioom worden gespeeld. Er zijn prachtige gastbijdragen van Garth Hudson en Natalie Merchant, maar het is toch vooral Beausoleil zelf dat hier weer een puike feestplaat aflevert. Schep de gumbo maar op!

Je kan niet anders dan die uitvoering van Anouk waarderen. Maar je kan tegelijkertijd ook niet anders dan de oorspronkelijke versie stukken beter te vinden. Het gaat hier natuurlijk over Lovin’ Whiskey van Rory Block. Onlangs is speciaal over dat wonderschone nummer een filmpje gemaakt. Tijdens het tv-programma Top 2000 a gogo zette de zangeres met de prachtig golvende stem zelf nauwgezet uiteen hoe het eindigen van een relatie ooit haar enige hit opleverde. Dit verzamelaar heeft een hoofdrol voor Blocks meest bekende song. De titel grijpt er naar terug en naast de oorspronkelijke studioversie prijkt er ook een intieme live-versie op dit album. Toch moet tegelijkertijd zeker gezegd: Rory is veel meer dan alleen dat nummer. Deze prachtige compilatie bevat songs zoals Gipsie Boy, Love Without The Heart, Angel Mercy, Misty Glen en Lovin’ Fool. Met dit prachtige muzikale totaalpakketje bewijst ze nog immer één van de meest veelzijdige vrouwelijke countryrockers van Amerika te zijn.

Op haar nieuwe, vijfde plaat predikt Ruthie Foster haar waarheid in woord en muziek. Voor welke beproevingen het leven je ook stelt, blijf trouw aan jezelf, zo houdt de zangeres ons voor. Deze positieve boodschap verpakt zij in soul en blues. Met een stem die is gedrenkt in de gospel vertolkt zij elf songs, daarin bijgestaan door onder anderen Robben Ford op gitaar en Jim Dickinson en Charles Hodges op klavier. Bij enkele gelegenheden draven de legendarische Memphis Horns op. Van haar eigen pennenvruchten springt I Really Love You, dat leunt op een aangename reggaebeat, eruit. Ook de uitvoering van de countryblues Joy On The Other Side, voorzien van mooi spel op slidegitaar, maakt indruk. Met haar bezielde vertolking van de klassiekers A Nickel And A Nail (O.V. Wright) en (You Keep Me) Hangin’ On (Ann Peebles) plaatst Ruthie Foster zich in de rijke traditie van de zuidelijke soul.

Memo Gonzalez behoort bij de categorie muzikanten die je er goed bij kan hebben op een feestje. Zijn honky-tonk blues wordt uptempo en opgewekt uitgevoerd door de hillbilly Bluescastere, waarbij zelfs de treurigste jammerklanken nog een sprankje hoop in het hart doen opleven. Memo mag dan een vriendin hebben die niet meer van hem houdt, schuldeisers die zijn huis hebben leeggehaald, een hond die tegen zijn been piest, vrienden die hem blut drinken, het maakt hem allemaal niets uit, the party has to go on! En dat doet het ook, met de dampende soulklanken en groovy bluesritmes is Dynomite een mooie antidote voor de echte blues.

Als je al zoveel platen, met een herkenbaar eigen karakter hebt gemaakt als The Gourds, rest er niet veel anders dan gewoon fijne liedjes te blijven maken en het niveau hoog te houden. Het is ze weer gelukt, al is er gelukkig toch ook weer een kleine progressie te vinden op Haymaker! Ze gaan voortvarend van start met drie up-tempo openers, daarna gaat het ietsjes gas terug tijdens het typerende Thurman en het fris klinkende New Dues. Een hoop swingende prijsliedjes als meezinger All The Way To Jericho, Blanket Show of de sixtiesrocker Luddite. Haymaker! is wat strakker dan anders en hierdoor opvallend goed samenhangend. Het blijven tot tevredenheid de geletterde ruwe bolsters, die het altijd waren. Weldenkende country-rock, met een knipoog.

Between Jennings And Jones, het slotnummer van zijn nieuwe plaat, geeft aan waar Jamey zichzelf ziet in het muzikale spectrum, ergens tussen Waylon Jennings en George Jones. Het lijkt grootspraak, maar hij maakt de vergelijking meer dan waar op dit prachtige country album, dat met kop en schouders uitsteekt boven alles wat de laatste tijd onder die noemer verscheen. Jamey is bepaald niet de ideale schoonzoon, waar de country scene al vol mee zit. Nee, dit is een dwarsligger, die in zijn teksten ongeremd verhaalt van zijn drugsmisbruik, en zijn recente scheidingsperikelen. Wat hem echter vooral onderscheidt van de rest is het simpele feit dat hij dat in werkelijk schitterende liedjes weet te vangen, en daarmee de luisteraar volkomen weet te overtuigen.

Met Ride The Shadows wist deze gruizige Canadese singer-songwriter ons vorig jaar al danig te imponeren. Lutes is een verhalenverteller, die de kunst verstaat die verhalen in een fraai muzikaal jasje te gieten, zonder al te veel opsmuk. Dat is hem opnieuw uitstekend gelukt. Met de titel wil Rob vooral aangeven dat zijn verhaaltjes dan wel fictie zijn, maar dat hij er tegelijkertijd toch heel zijn ziel en zaligheid in heeft gelegd. De begeleiding op deze cd is bescheiden maar uiterst effectief. Erg mooi zijn bijvoorbeeld de vocale bijdragen van Annabelle Chvostek (Wailin’ Jennys). Halverwege het album verrast Lutes ons ook nog eens met een prachtige cover van Warren Zevon’s Mutineer. Opnieuw een zeer geslaagd roots album.

In Amerika herkennen ze in de Belg Ht Roberts een groot vertolker van Amerikaanse Gotiek. Dat heeft niets met vleermuizen van doen, maar wel met William Faulkner en de ritselende raadsels van het diepe zuiden. En dat klinkt zo’n beetje als Dylan nu, in zijn schorre maar fascinerende nadagen. Roberts is geen kleine meneer in België en Motion/Still, zijn zesde, is een singer/songschrijver-plaat waarop goed gedoseerd en met strakke hand wordt gemusiceerd zodat de verhaaltjes en de doorleefde, hese voordracht van Roberts alle ruimte krijgen.

Even bijpraten over Diplo aka Wesley Pentz. Leraar te Philadelphia, maar in de donkere uurtjes uitbater van Club Hollertronix, DJ, muzikant, producer en remixer. In die laatste hoedanigheid moeten we Diplo’s nieuwste telg: Decent Work For Decent Pay zien. Een album vol met remixen en verdomd: niet van de minste broeders in het muziekwereldje. Maar Diplo kan er zelf ook wat van, want zijn eigen compositie Newsflash scoorde hoge ogen in de diverse hitlijsten. Straffe striemende drums en bekkens als een typmachine zijn Diplo’s trademark. Als je van Bloc Party’s Where Is Home een vloerkraker weet te maken, dan kan je wat! Daft Punk ligt meer voor de hand, of M.I.A.’s Paper Planes in een scheef hiphopjasje. Diplo’s bassen in de remix van Black Lip’s Veni Vidi Vici zijn dodelijk en zo kunnen we nog wel even door gaan. Een bijzonder fijn en origineel plaatje derhalve!

Oei, het 44e volume van de Fabric reeks is een echte fijne. De Oostenrijkse Dj John Tejada is verantwoordelijk voor 20 smakelijke tracks. Tejada oogstte in 2004 wereldfaam met Sweat On The Walls en Mono On Mono. Hij staat bekend om zijn muzikale benadering van de techno, niet raar als je weet dat hij zelf een klassiek geschoolde achtergrond heeft. Ook op deze Fabric vind je daar sporen van terug, zoals het springende Palette All Stars, maar ook bekendere namen als Plaid en Orbital komen voorbij. Liefhebbers van het betere techno-werk kunnen John Tejada’s knutselwerk blind aanschaffen.

De loungeserie Buddha-bar behoeft geen verdere introductie na de vele puike releases die we de afgelopen jaren hebben mogen ervaren. Zo’n serie kun je natuurlijk niet eindeloos continueren en ook Buddha-bar en zoekt naar vernieuwing. Die zit deze keer in de toevoeging van een dvd naast de cd. Op de recensiedemo waren slechts twee travel impressions toegevoegd. Op deze tracks horen we sterke Indiaanse invloeden ingebed in een luchtige loungesound en voorzien van artistieke beelden van rondreis door India of ander land daar in de buurt. De beelden zijn leuk, maar voegen weinig toe aan de muziek want die blijft gewoon toplounge!

Basserk, een Amsterdams dancelabeltje, brengt zijn tweede compilatieplaatje uit: Some Tunes II. Basserk was bijvoorbeeld het label dat in 2007 het leuke Aux Raus lanceerde. Weet u gelijk in welke hoek u dit moet plaatsen. Volgens mij verzon ik er destijds de term punk-dance voor en verdomd, als je de 16 tracks van deze sampler doorloopt, dan dekt het nog steeds goed de lading. Some Tunes II heeft een dreinerig, beetje dopey, geluid, waarin drammerige synthpartijen de hoofdrol spelen. Er zijn wat bekendere namen uit het circuit op te vinden, zoals Lucky Goat en Milkmoneymaffia. De lijst met nieuwe namen zal ik u besparen. Het genre dat Basserk op de kaart probeert te zetten is m.i. wat te eendimensionaal om een album lang te kunnen boeien, maar af en toe een krentje uit de pap gaat er wel in.

Hoewel Terry Lynn op Jamaica is geboren en ze een vet accent heeft, lijkt haar debuut meer op Britse grime en dubstep, dan op traditionele reggae zoals hier populair is. Ze is dan ook muzikaal goed te plaatsen in het rijtje M.I.A. en Santogold, het nummer IMF doet zelfs denken aan Paper Planes. Hiphop ritmes doordrenken de plaat, die zeer dik geproduceerd is door Russell Hergert. Terry’s revolutie is niet alleen muzikaal, ook tekstueel heeft ze wat te melden over de staat van het eiland. Mocht ze een crossover hit scoren, dan zet ik mijn geld op Streetlife.

Zanger John Holt had al naam gemaakt in The Paragons – onder meer met The Tide Is High – toen hij in 1973 met dit best verkopende Trojan-album aller tijden kwam. Liefhebbers die zich willen beperken tot rootsreggae moeten maar even de kamer uit, want dit was een frontale en geslaagde aanval op de westerse muziekconsument. Holt nam met een rij grote namen de basis op in Jamaica, waarna producer Tony Ashfield er in Londen violen en wat niet al aan toevoegde, voor de geliktere sound. Ook over de repertoirekeuze is nagedacht. Holt zingt louter covers van gekende hits als Girl From Ipanema en Help Me Make It Through The Night. Deze luxe-editie bevat naast het originele album acht ruwe Jamaicaanse mixen van het originele materiaal. Op een tweede schijf staan niet afgemixte opnamen die Holt in 1975 aan Trojan leverde. Door zakelijke meningsverschillen bleven ze tot op heden in de kast liggen. Die wijsheid hebben we weer uit het rijk geïllustreerde boekje dat de achtergronden belicht van deze plaat die een heel nieuwe stroming in gang zette – loversrock – en tot op de dag van vandaag een enorme invloed op de reggae uitoefent.

Kort nadat deze elpee in 1975 verscheen ging de platenmaatschappij failliet, zodat uiteindelijk slechts een paar honderd exemplaren hun weg naar de liefhebbers vonden. De prijzen voor een exemplaar zijn inmiddels opgelopen tot vele honderden euro’s. De vlag ging hier dan ook uit, toen Pressure Sounds eindelijk met een – uitgebreide – cd-release kwam. Nog net op tijd om er de rerelease van het jaar van te maken, want o, wat is dit geweldig. Grote muzikale man is de ten onrechte in de obscuriteit verdwenen producer Ivan ‘Jimmy’ Radway, die het hele proces van idee tot opname superviseerde. Het zijn duistere, zwaar in de roots duikende arrangementen, met een belangrijke rol voor het koper. Meestermixer Errol T. maakte er vervolgens bij Joe Gibbs in één dag (!) verpletterende dubs van. Dit is dub zoals dub zou moeten zijn: elementair, spaced out en knetterhard. Met van die analoge geluidseffecten die je regelrecht uit je sokken blazen, zoals de wervelwind aan blazers op een bedje van drum en bas die T. op de luisteraar loslaat in Mother Liza. De oorspronkelijke tien tracks werden voor deze gelegenheid aangevuld met vijf nummers uit dezelfde stal, die naadloos aanlsuiten op het origineel.

Toots staat precies op het breekpunt van de ontwikkeling van ska naar reggae. Met The Maytals maakte hij onder leiding van Coxsone Dodd al ska met een sterke rootsfeel, in de periode 1969-1974 komt dat tot volle wasdom. Met grote hits als Pressure Drop, het aanstekelijke 54 46 That’s My Number en het veelgecoverde Monkey Man is dit een collectie die zich volledig op die gouden rocksteady tijd toelegt. Trojan heeft hiermee een goede verzameling toegevoegd aan de vele die er al zijn, maar Sweet And Dandy is dankzij de verhouding prijs/inhoud een prima aanvulling.

De Amsterdam Klezmer Band brengt met Zaraza het achtste album uit. Zaraza betekent infectueus of besmettelijk. En inderdaad heb je slechts een luisterbeurt nodig om door Zaraza gepakt te worden. Ik werd onlangs zelf gepakt door de nummers toen ik de Amsterdam Klezmer Band een concert zag geven tijdens Viva Fiesta. Dit album van de Amsterdam Klezmer Band is een bijzonder album: het eerste met alleen maar eigen composities. Op een enkeling na zijn de teksten in het Russisch geschreven. Mijn persoonlijke favoriet op het album is echter het nummer Op Een Goppe. Deze Yiddish-Nederlandse tekst heeft dezelfde aanstekelijke werking als het eerdere nummer Een Chassid In Amsterdam. De Amsterdam Klezmer Band begon in 1996 en heeft sindsdien een lange maar succesvolle weg afgelegd en is tegenwoordig echt hip voor een breed publiek. Dit is mede te danken aan Shantel die de Amsterdam Klezmer Band remixte. Overigens komt Zaraza uit op het label Essay Recordings waarvan Shantel de platenbaas is! Balkan, Klezmer, Gypsy, cross-over: het zit allemaal in deze plaat die naast Op Een Goppe nog enkele mooie hoogtepunten kent zoals bijvoorbeeld Vesna. Vesna swingt de pan uit en de stem van Alec Kopyt vloeit er als water doorheen. Ander hoogtepunt is ongetwijfeld het groovy The 7th Seven. Zaraza is een prachtige plaat met overigens een heerlijke titelsong. De enige aanmerking die je zou kunnen verzinnen is dat er meer gezongen had mogen worden door Alec Kopyt. Voor de rest valt er geen aanmerking te maken op dit meesterwerk.

Drank is de benzine voor menig muzikant. Goran Bregovic is er mee opgegroeid. Dat wil zeggen, zijn vader was een notoir drankorgel. Goran’s moeder is de enige die hem voor een periode van vijftien jaar van de drank af wist te houden, maar na haar dood begon hij een wijngaard in het Kroatisch-Hogaarse grensgebied die 1000 liter wijn per jaar opleverde. Alle onverkochte flessen zoop hij zelf op. Drankliederen zijn van alle tijden en daarom besloot Goran dat hij er maar eens een heel album vol mee moest pompen. Samen met zijn Wedding And Funeral Band, bestaande uit de nodige blazers, ‘goc’ trommelaar Alen Ademovic en Bregovic op de gitaar, hebben ze weer een feestelijke plaat gemaakt die een waardige opvolger is van Tales And Songs From Weddings And Funerals uit 2002. Pure onvervalste Balkanmuziek met als troeven het stampertje Gas Gas Gas, een samenwerking met Dj Shantel en een meeslepende ode aan Esma Redzepova.

Lang voordat Cesaria Evora de beroemdheid werd die zij nu is, was de ‘Voz De Cabo Verde’ al actief in de marge van de Afrikaanse muziekgeschiedenis. Een klein labeltje bracht rond 1964 haar allereerste e.p. uit. Twee liedjes op iedere kant. Opgenomen door het radiostation Radio Barlavento die haar stem vermoedelijk als eerste de ether injoeg. De tapes zijn gelukkig bewaard gebleven en zijn nu in al hun authenticiteit te beluisteren op dit historische document dat mede dankzij het met prachtige foto’s gelardeerde boekje een aardig inkijkje geeft in de rijke historie van de Kaap Verdische Eilandengroep. Het waren de hoogtijdagen van de zgn. coladeira. Cesaria werd ontdekt door songschrijver Gregorio Conçalves die haar als twintigjarig meisje introduceerde bij bandleider Ti Goy. Al snel werd ze zijn pareltje. Ze trad in die tijd vooral op in bars of gewoon op het strand. Het leven was er goed, maar er was weinig geld. Omdat er brood op de plank moest komen ging ze aan boord van cruiseschepen richting Portugal. Hier begint feitelijk haar internationale carrière. De rest is geschiedenis.

Wat het Gotan Project met tangomuziek doet dat doet Novalima met de Afro-Peruaanse muziek en de ook in Peru nog altijd populaire cumbia, althans een eigen variant hierop. De fusie met hedendaagse dance was op het debuut album al niet te versmaden, op deze tweede plaat doen ze het met meer akoestische instrumenten misschien nog wel beter. De cajon is van oorsprong een Peruaanse uitvinding. In de tijd van de Spaanse overheersing waren djembe's en tomtoms verboden en toen werd dit dichtgespijkerde (klank)kistje bedacht. De snaren aan de binnenkant kwamen pas later. Novalima maakt uiteraard gebruik van een groter scala aan percussie-instrumenten en dit in combinatie met een dub-basgeluid. De zangeres geeft kleur aan de overvloedige ritmes en er zijn spaarzame rollen weggelegd voor toetsen en gitaar. Reggae en rap geven de muziek streetcredibilty. Leuke plaat voor de avontuurlijk ingestelde deejay.

Het gaat uitstekend met de Afro Soul, dank u wel. Behalve de Amerikaanse brandhaard Brooklyn, hebben wij in Europa Madrid, waar Booker T en Fela Kuti regelmatig op de draaitafel liggen. Vampisoul brengt opnieuw een verzameling Spaanse funkbands uit, 24 stuks maar liefst, met geen enkele overlap met deel 1 van deze serie. Het nivo ligt enorm hoog, en er wordt nauwelijks gas teruggenomen. Veel blazers uiteraard, en ondanks dat ze allemaal in dezelfde vijver vissen, zijn er genoeg randverschijnselen, zoals rap, blaxploitation, samba, om het interessant te houden. Een prima overzicht van een zeer bloeiende scene.

Het Zweedse Deathstars ontstaat rond 2000 uit het blackmetal-project Swordmaster. In dit projekt voormalige leden van Dissection zoals drummer Ohmann en gitarist Nodtveidt. Zanger Bergh komt erbij en bassist Kangur speelt alleen live mee, tot hij gevraagd wordt toe te treden. Het geluid van de band wordt omschreven als: koud en synthetisch maar hard en warm. De met toetsen en vrouwelijke zang versierde metal op dit derde album is zowel glam als gothic, tussen Rammstein en Marilyn Manson en klinkt indrukwekkend, opgenomen in New York en Zweden. En met een morbide gevoel voor humor. Muziek waar je sex bij kan hebben, bloed bij kan drinken, zelfmoord kan plegen, de soundtrack van de verdorven stad. Achter het zorgvuldige imago schuilt een band die het genre ontstijgt met meer klasse dan je zou denken. Daarom gaan ze scoren. Ze verdienen het.

Hed-PE heeft geen half werk gemaakt van hun zevende album. Zo zijn er maar liefst drie verschillende covers en staan op elke release twee extra bonus tracks en heb je met een tracklist van een nummer of 25, afhankelijk van welke versie van de plaat je koopt, ook niet te klagen. New World Orphans is een van de meest intense albums van de Amerikaanse band en zanger Jahred Shane en consorten smeden het heavy, trash, punk-rock ijzer uiterst heet met hiphop, reggae en hardcore, waarbij ze altijd blijven funken als waren ze George Clinton himself. Hed-PE wijkt niet van hun eigen pad af, maar voegt daar toch nog wat aan toe, vooral op melodieus gebied. Met zijn intense trash-rap vocalen is Jahred zelf ook op zijn best, maar ook de spoken-word samples van DJ Product c1969 geven de tracks dat extra beetje meer. Het wordt tijd dat de groep nu echt de waardering krijgt die het verdient.

Zanger Bobby Liebling maakt al vanaf het prille begin in 1971 deel uit van het Amerikaanse Pentagram en is still going strong. Ten tijde van de originele releases van Review Your Choices (1999) en Sub-Basement (2001) was hij samen met Joe Hasselvander verantwoordelijk voor de zwar(t)e doom metal van Pentagram waaruit diep hallucinerende psychedelica, zware Sabbath riffs en de bleek galmende vocalen van Liebling opborrelen. De nummers zijn ijzersterk en opgebouwd rond de onwrikbare heavy metal standaard, maar erg lekker en doeltreffend! Het is fantastisch dat dit gedeelte van het oeuvre van Pentagram opnieuw is uitgebracht en (tijdelijk) beschikbaar is, want het is pure en obscure klasse!

Net als een topsport team overleeft Sirenia wisselingen in de samenstelling, zonder dat de groepsprestatie eronder lijdt. Op The 13th Floor is Sirenia inmiddels aan de vierde zangeres in even zoveel albums toe: de engelachtig zingende Spaanse Ailyn. Ook gitarist Michael S. Krumins is een nieuw gezicht in de band en speelde eerder bij het inmiddels ontbonden Green Carnation. Het poppier geluid van voorganger Nine Destinies And A Downfall, dat niet bij iedere fan op bijval kon rekenen, is grotendeels intact gebleven. Desondanks is de algehele sound zwaarder door vette orkestrale arrangementen, inclusief koorzang. Daardoor roept The 13th Floor regelmatig de sfeer op van het alleroudste Sirenia werk. De melancholieke viool maakt het afsluitende Sirens Of The Seven Seas tot een van de pareltjes in Sirenia’s geschiedenis. De limited edition komt in digipack met drie bonus tracks.

Fatherpaint is een jonge Italiaanse prog/ techmetal band, waarvan de leden in gedachten vast al duizend keer hun debuut opgenomen hebben. Het label Lion Music gunt ze nu echt die kans en gretig gooit Fatherpaint een karrenvracht aan muzikale ideeën over de luisteraar heen. Gitaar en toetsen vechten felle duels uit, met passende soepele drumroffeltjes en af en toe een randje elektronica. Zangeres Monia Rossi heeft soms moeite boven het instrumentale geweld uit te stijgen. Alleen als de heren achter haar zich een beetje inhouden, komt haar stem echt tot zijn recht. Niettemin een opmerkelijk debuut, waar het jonge honden talent vanaf spat.

Voor het oprichten van The Tangent leidde Andy Tillison een vorig muzikaal leven met zijn band Parallel Or 90 Degrees. Hoewel grote bekendheid niet weggelegd was, bouwde hij tussen 1996 en 2001 aan een solide oeuvre van vijf albums. Bij herbeluistering komt de muziek van PO90 Degrees akelig dicht in de buurt bij wat The Tangent jaren later met veel meer succes produceerde. Aangezien de originele CDs (op het Cyclops label) al jaren niet meer verkrijgbaar zijn, zag ProgRock Records brood in een compilatie van het beste werk op twee tot het randje gevulde CDs. Voor de enkeling die alle PO90 Degrees platen in de kast heeft staan is vooral de tweede schijf interessant, met een half uur opnamen uit 2002 voor de nooit uitgebrachte CD A Kick In The Teeth For Civic Pride. Omdat het niet waarschijnlijk is dat de volledige back catalogue ooit nog het leven zal zien, mogen we ProgRock Records zeer dankbaar zijn voor deze uitgave.

Marc-André Hamelin is een van de grote pianovirtuozen van onze tijd, en een onvermoeibaar pleitbezorger van fascinerende componisten als Alkan, Godowsky en Kapustin. Maar ook in Haydn of Schumann staat hij zijn mannetje. Zijn nieuwe cd bevat 'gewoon' Chopin. Door de geslaagde programmering en Hamelins superieure spel is dit echter allerminst 'zomaar' een Chopin-plaat geworden. Met zijn ravissante uitvoering van de Berceuse op. 57 zet hij de toon voor een prachtig programma dat, naast de Tweede en Derde Sonate, de Nocturnes op. 27 en de schitterende Barcarolle op. 60 bevat. Een all-round succes van deze meesterpianist.

Jean-Marie Leclair is een van de belangrijkste violist-componisten die Frankrijk heeft voortgebracht. Hij lijdt tegenwoordig echter onder een wat stoffig imago, dus deze opname van John Holloway is bijzonder welkom. Holloway is een van de grootste barokviolisten van onze tijd, wat hij in de loop der jaren bewezen heeft in schitterende opnamen van onder anderen Bach, Biber en Schmelzer. Deze vroege sonates van Leclair klinken speels en verrassend in zijn vertolking en vormen hopelijk een flinke boost voor de reputatie van Leclair.

Het langverwachte vijfde deel in deze serie Radio-opnamen bestrijkt de periode 1980-1990 en bevat naast uitvoeringen onder leiding van de beide chefdirigenten uit deze periode, Bernard Haitink en Riccardo Chailly, opnamen van onder anderen Giulini, Kondrashin, Vonk, Bernstein en Harnoncourt, in repertoire van Mozart en Beethoven tot Schat, Dallapiccola, en Keuris.

Sinds ze op 11-jarige leeftijd de Yehudi Menuhin Violin Competition won, is Julia Fischers ster immer rijzende geweest. Inmiddels 25 jaar oud, behoort ze tot de wereldtop. Haar eerste opname voor haar nieuwe platenmaatschappij Decca is gewijd aan Bach. Met de op- name van diens Sonates en Partita's bewees Fischer eerder al dat ze een grote affiniteit heeft met Bach, en dat blijkt ook uit alles bij beluistering van deze cd. Begeleid door de Academy of St. Martin in the Fields en met medesolisten Alexander Sitkovetsky (viool) en Andrey Rubtsov (hobo) presenteert ze Bachs beide vioolconcerten en de beide dubbelconcerten (twee violen, viool en hobo). Strakke, dynamische uitvoeringen die zowel de wolligheid van veel traditionele uitvoeringen als de extremen van sommige authentieke interpretaties weten te vermijden.

Elina Garanča. Operaliefhebbers kenden deze Letse mezzosopraan al enige tijd, maar sinds haar optreden met het Concertgebouworkest onder Mariss Jansons in de Kerstmatinee is haar naam bij een groter Nederlands publiek bekend. Op haar nieuwste cd zingt ze een mooi belcantoprogramma met zowel solo-aria's als scènes met andere solisten (onder wie bas Ildebrando d'Arcangelo) en koor. Met haar fluwelen mezzo en formidabele techniek is zij een ideale vertolkster van bijvoorbeeld de titelrollen in Donizetti's Maria Stuarda en Rossini's Tancredi. Enkele zelden gehoorde aria's uit onder meer Donizetti's L'assedio di Calais en Dom Sébastien vullen het programma aan tot een operarecital uit duizenden.

Nieuw knutselwerkje van regisseur Michel Gondry (Eternal Sunshine Of The Spotless Mind) met een briljante en unieke premisse. Twee medewerkers van een videotheek (hystericus Jack Black en de verbluffend goed acterende rapper Mos Def) worden geconfronteerd met het probleem dat ze per ongeluk alle video's in de winkel van hun baas (Danny Glover) wissen. De oplossing is inventief en wordt op een typische Gondry-wijze uitgevoerd: het tweetal besluit alle films zelf opnieuw op te nemen. Daar komt natuurlijk het nodige aluminiumfolie en papier-maché bij kijken en door de knullig- heid van de twee onervaren 'filmmakers' ontstaan er onbedoelde meesterwerkjes die al snel door de gehele wijk omarmd worden. Hoewel Gondry's film hier en daar ook lijdt aan een zekere knulligheid is de charme van Be Kind Rewind te groot om niet van deze film te houden. Verwacht geen Eternal Sunshine genialiteit, maar een oprechte en bij vlagen hilarische pastiche.

Regie: Michael Gondry
Jerry (Jack Black) werkt bij een autobedrijf en gelooft dat de nabij gelegen elektriciteitscentrale, een slecht effect heeft op de hersenen. Hij besluit over te gaan tot sabotage, waarbij hij per ongeluk wordt blootgesteld aan een magnetisch veld, dat hij vanaf dan met zich mee zal moeten dragen. De toch al onstuimige Jerry presteert het om in de nabijgelegen videotheek waar zijn vriend Mike (Mos Def) werkt, met dit magnetisch veld alle banden te wissen. Om de klanten tevreden te houden en de noodlijdende winkel te redden, zijn ze genoodzaakt alle films zelf opnieuw te filmen, met hilarische taferelen tot gevolg. Al het materiaal dat voor handen is, wordt er gebruikt. Opmerkelijk genoeg worden de rammelige films een succes. De opwekkende film, werd door Michael Gondry een zinnenprikkelend schouwspel van fantasie, maffe decors, humor en een aanstekelijk verhaal. Iets waar Gondry al enkele films geheel eigen in is.

Regie: Sandra Nettelbeck
De mooie Martina Gedeck (o.m. Das Leben Der Anderen) en de doorgewinterde acteur Sergio Castellitto spelen in deze ‘eetfilm’ twee chef-koks wier paden elkaar toevallig kruisen. Martha krijgt van de ene dag op de andere de zorg over haar nichtje Lina en raakt prompt compleet van slag in haar domein, de keuken van een toprestaurant in Hamburg. Mario komt haar vervangen, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Tot het moment dat hij Lina voor zich inneemt en laat kennis maken met de Italiaanse keuken. Zo ontspint zich een liefdesrelatie met koken, lust en passie als katalysatoren. Een zinnenprikkelende film die ook nog ergens over gaat.

Dat regisseur Roger Spottiswoode de Bond-film Tomorrow Never Dies regisseerde doet er nu even niet toe, maar het plaats zijn nieuwe film wel in een wonderlijk kader. The Children Of Huang Shi is een prima gecast, episch verhaal over een Britse journalist (Jonathan Rhys Meyers) die in het door Japan bezette China van 1937 een groep weeskinderen tracht te redden. Grote en degelijke Aziatische acteurs komen voorbij, waaronder Chow Yun-Fat en Michelle Yeoh. En die laatste maakt de cirkel weer rond, want Yeoh speelde ook in… Precies: Tomorrow Never Dies.

Regie: Wes Anderson
Een geestig, warm en kleurrijk gefilmde The Life Aquatic with Steve Zizou was de voorganger van Wes Andersons Darjeeling Limited. Ook deze film is een warm schouwspel met wonderlijke invallen. Drie broers gaan op (trein)reis door India. Na de begrafenis van hun vader hebben ze elkaar al een jaar niet gesproken. De oudste broer Francis is dan ook vast besloten de familiebanden weer aan te halen en zoekt voor het drietal de spirituele plekken en tempels uit om te bezoeken. Stuk voor stuk hebben de broers hun eigenaardigheden, die zo nu en dan ook eens flink botsen met elkaar. Francis laat weten dat hij eigenlijk hun moeder zou willen bezoeken, die ergens in India zich heeft aangesloten bij een klooster. De achtergronden, oogstrelende decors, de stugge verhoudingen tussen de broers en de eerbiedwaardige gewoonten van de inwoners, zorgen voor humorvolle taferelen.

Het kan niet anders dat wijlen Heath Ledger vanuit zijn lounge in de Hemel op de aarde neerkijkt en tegen River Phoenix zegt: kijk ze eens genieten van mijn allerlaatste rol als The Joker. En we kunnen hem geen ongelijk geven. Ledger veegt op indrukwekkend en beangstigende wijze de vloer aan met Jack Nicholsons eerdere vertolking. Grappen en grollen worden dan ook achterwege gelaten in deze donkere en meest pessimistische stripboekverfilming tot nu toe. Batman (stug en getormenteerd vertolkt door Christian Bale) moet kiezen tussen goed en kwaad, terwijl The Joker allerhande paniek zaait in de fictieve stad Gotham. Alom geprezen film doet (met opzet) sterk denken aan Michael Manns Heat, maar mist de foutloze structuur van zijn inspiratiebron. Enkele dubieuze plotgaten daargelaten is dit zonder twijfel de beste, non-clichematige verfilming van een stripboek tot nu toe. Je vergeet zowaar dat je naar een man in een vleermuizenpak zit te kijken. Absolute tip!

Het komisch talent van Steve Carell is onmiskenbaar. Eerder dwong hij al tot schuddebuiken in The 40 Year Old Virgin en Anchorman. Maar Get Smart, een filmversie van de populaire tv-serie uit de jaren zestig, lijkt niet in dat rijtje te mogen prijken. Get Smart staat, zoals het hoort bij een parodie op het spionage-genre (zie: Austin Powers), bol van de clichés. Russen, kernkoppen, aller- hande gadgets, ze komen allemaal voorbij, maar ondanks dit alles lijkt de film zichzelf een tikkeltje te serieus te nemen. En zelfs een vlekkeloze Steve Carell mist dan zijn glans.

Regie: Mike Leigh
Na de films Naked en Secret & Lies heeft Mike Leigh nu wederom een schitterende film gemaakt. Een op het oog lichtvoetige komedie met Poppy als stralend middelpunt. Zo stralend zelfs dat het irriteert of jaloers maakt. (Te?) Vrolijke mensen roepen dat soms op blijkt ook in Happy-go-lucky. Naarmate je Poppy beter leert kennen, tijdens Flamenco les, op school met haar leerlingen, op bezoek bij haar zus of in discussie met haar rij-instructeur, verovert ze je hart. Soms hilarisch, soms pijnlijk herkenbaar is het om te zien hoe haar vrolijkheid en warmte vaak worden misverstaan. Geleidelijk wordt duidelijk dat het geen oppervlakkige vrolijkheid is maar een manier om te leven en om om te gaan met de tegenslagen en teleurstellingen. Een levenskunst om altijd weer de zonnige, vrolijke kant te zien en deze kunst verstaat Poppy als geen ander! Sally Hawkins is briljant en zeer overtuigend als Poppy en terecht ontving zij vele prijzen voor deze rol waaronder de Zilveren Beer in Berlijn en de Golden Globe.

Regie: Olivier Assayas
De drie kinderen van Hélène vieren samen met kleinkinderen en aanhang haar 75ste verjaardag. Hun ouderlijk huis op het mooie Franse platteland is decor voor deze film. Als moeder niet veel later overlijd, moeten de kinderen de begrafenis regelen, het zomerhuis en haar spullen verkopen. De drie zagen elkaar al niet zo vaak meer, maar zijn nu op elkaar aangewezen. De oudste zoon Frédèric, die eigenlijk was aangewezen voor deze taak, heeft zo zijn twijfels. L'Heure d'Ete volgt de perikelen van het gezin omtrent het moeilijke proces. Regisseur Olivier Assayas, koos behalve dit fijne zomerse decor, ook voor een naturel en oprecht acterende cast. En dat maakt dit een toonbeeld van het type film dat de Fransen zo geweldig onder de knie hebben.

Intelligente en zelfverzekerde debuutfilm van Lucia Cedron over de recente geschiedenis van Argentinië. Dit prachtige drama schakelt vlekkeloos tussen het fascistische Argentinië van 1978 en het Argentinië van 2002, toen een economische crisis het land teisterde. In de kern vooral een familiedrama over een kleindochter, haar moeder en hun in 2002 ontvoerde (groot)vader. Gedeelte- lijk gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de regisseuse.

De Engelse maatschappij BFI bracht ons eerder al de dvd van Reinigers The Adventures Of Prince Ahmed en nu trakteren zij ons op een prachtig vormgegeven box met daarin een keur aan korte films van deze animatiemeester. Voor wie niet bekend is met het werk van Reiniger is het moeilijk om precies uit te leggen hoe haar animatiewerk er uit ziet. Het doet het meeste denken aan de Oosterse schaduwspelen, maar het is zoveel meer… Zoals ze in het Engels zeggen: you've got to see it, to believe it. Tip (vooral nu het zo slecht gaat met de pond)!

ABBA heeft bewezen een ongekende eeuwigsheidwaarde te hebben. De compilatie-albums blijven binnen stromen, musicals en tributes schieten als paddenstoelen uit de grond en dan kon een film niet uitblijven. Topsterren Meryl Streep, Pierce "007" Brosnan en Colin Firth kwamen, met vol enthousiasme lijkt het wel, opdagen om de in een romantische komedie gepropte hits van de Zweedse band te zingen. Om Brosnan al zingend met zijn rug tegen een rots te zien leunen, zal voor menigeen ondenkbaar en belachelijk lijken, maar voor anderen zal dit die ene 'lekkere wegkijk film' zijn waar ze op zaten te wachten.

Regie: Federico Fellini
De Orkestrepetitie (1978) is éen van de latere films van Fellini en voor zijn doen vrij kort, namelijk zeventig minuten. Precies genoeg om de aandacht vast te houden van deze politiek getinte satire. Een stedelijk symfonieorkest oefent in een oude catacombe in Rome met een perfecte akoestiek. Het is een fraai gezelschap met uiteenlopende karakters. De dirigent is tamelijk autoritair en niet snel tevreden. Het werkt een aantal muzikanten nogal op de zenuwen. Gedurende de repetitie slaat de stemming uiteindelijk compleet om en er vindt een revolutie plaats. Er onstaat een losgeslagen bende en de opstandelingen raken onderling slaags. Een reuze metronoom zal de dirigent moeten vervangen, maar uiteindelijk zal hij weer het heft in handen krijgen. Waanzinnige toestanden met hier en daar slapstickachtige elementen en typische Fellini-humor. De film bevat ironisch genoeg de laatste orkestopname van de grote filmmuziekschrijver Nino Rota.

Antonioni's eerste kleurenfilm had al veel eerder op dvd moeten verschijnen, maar het Engelse BFI maakt het wachten meer dan waard. Naast een normale dvd uitgave is er nu ook de blu-ray versie van deze visueel verbluffende film, waarin de Italiaanse meester eens te meer de onmogelijkheid van menselijke relaties benadrukt. Ditmaal afgezet tegen grauwe industriegebieden. Weetjes: dit zou de laatste film van Antonioni zijn met zijn toenmalige vrouw, de beeldschone Monica Vitti; acteur Richard Harris (voorzien van Italiaanse dubbing) liep kort voor het voltooien van de film van de set af en keerde niet meer terug; Antonioni liet hele stukken landschap afbranden zodat de kleuren van o.a. Monica Vitti's groene jurk beter uit het beeld springen. Mede door dat laatste is Il Deserto Rosso op visueel gebied een van de meest baanbrekende kleurenfilms uit de filmgeschiedenis.

Regie: Ruxandra Zenide
De vader van Ryna voedt zijn mooie tienerdochter al haar hele leven op als jongen, door zijn verlangen om een zoon te hebben. Met kortgeschoren haren werkt ze als monteur voor vaders autobedrijf. Moeder verlaat haar dominante man en Ryna blijft over met haar vader en haar liefhebbende maar eigengereide opa. Het eenvoudige Roemeense platteland waar ze leeft, maakt het niet makkelijker voor haar zich te ontplooien. Ze krijgt wel de aandacht van de jonge postbode, de dubieuze burgermeester en uiteindelijk een aantrekkelijke Franse antropoloog, die op onderzoek is in de stad. Als Ryna tijdens het stadsfeest eindelijk eens een beetje durft toe te geven aan haar eigen wensen, gaat het jammerlijk mis.

Er zijn van die films waar je je van afvraagt of je ze wel haarscherp in High Definition wil zien. Paso- lini's Salo is natuurlijk een van die films. Maar deze ongeëvenaarde studie in akeligheid is en blijft een unieke kijk op de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog en zou, waarschijnlijk, de reden zijn voor de even gruwelijke moord op Pasolini. Essentieel (voor de liefhebber).

Het is moeilijk te ontkennen dat Sex And The City een prima geschreven serie was, die schommelde tussen banale kolder en diepgravende emancipatieperikelen. De magische relatie tussen Carrie (Sarah Jessica Parker) en Mr. Big krijgt een enigszins nutteloos en jammerlijk staartje in deze bioscoopfilm: het tweetal gaat trouwen. De film verwoest daardoor de spanning die zo interessant was in de serie en is in wezen ook niet veel meer dan een standaard rom-com. Fans van de serie zullen dat echter allemaal voor lief nemen. Niet geheel onterecht: de film is ook voor hun gemaakt.

Regie: George Sluizer
Twee vrouwen of Twice a Women is de verfilming naar het boek van Harry Mulisch. Deze film uit 1979 is opnieuw uitgebracht in 2008 door gebruik te maken van de meest geavanceerde technieken. De film is gescand, beschadigingen en onvolkomenheden zijn digitaal weggewerkt en zo is een nieuwe versie tot stand gekomen. Het resultaat mag er zijn. Met in de hoofdrollen Bibi Andersson, Anthony Perkins en Sandra Dumas. Daarnaast hebben Kitty Courbois en Joop Admiraal een bijrol in het verhaal van de 40 jarige Laura die verliefd wordt op de veel jongere Sylvia. Het verhaal neemt een wending als Sylvia de ex-echtgenoot verleid om zwanger te worden. Dit doet ze om Laura het kind te geven wat ze niet krijgen kon.

De Japanse animatie wordt zo ongeveer per film overtuigender. Vexille is dan ook een oogverblindend spektakel, door de man die ook de effecten maakte voor Titanic. Dat het verhaal weinig om het lijf heeft doet er dan niet eens zo veel meer toe. In de nabije toekomst heeft Japan zich van de rest van de wereld geïsoleerd. Achter elektronische muren werkt het aan de samenvoeging van levend weefsel en elektronica. Andere landen volgen die ontwikkelingen met argwaan en ondernemen op een gegeven moment gewelddadige actie. Een team commando’s, waar ook heldin Vexille deel van uitmaakt, gaat op onderzoek uit. Eenmaal binnen ontwikkelt zich een daverende strijd, waarbij vooral de JAG’s indruk maken, een soort kwaadaardige megawormen die alles vernietigen wat op hun pad komt. De muziek van Paul Oakenfold maakt het helemaal af.

Regie: Tomislav Radic
Iva krijgt voor haar vijftiende verjaardag een filmcamera en maakt van de gelegenheid gebruik haar verjaardagsfeest te filmen. Een handjevol gasten, waaronder een zakenpartner van haar stiefvader, komen op bezoek. De jarige zelf filmt intussen non-stop de verrichtingen, gespreken, gekissebis en kleine ruzietjes van het gezelschap. Dankzij Tomislav Radic's regie is What Iva Recorded, echt wat anders dan een schokkerig gefilmd en onsamenhangend verhaal. De beeldkwaliteit is prima en amateuristisch geklungel tot een minimum beperkt zonder het onecht te laten worden. Het intieme portret bied een boeiend en ook humoristisch kijkje op dit Kroatische stel.

De allerbeste en meest populaire natuurserie van dit moment is nu ook op blu-ray te krijgen. Ieder die de serie heeft gezien weet dat als er iets prachtig in High Definition zou zijn, dat het dan wel deze prachtige serie is. Heb je net een blu-ray speler aangeschaft, doe dan gelijk deze investering!