Absentee werkt hard aan een doorbraak, maar om de een of andere reden wil die maar niet komen. En dus is de band uit Londen veroordeeld tot de eerste divisie van de Britse pop. En daar doen ze het heel aardig. Zo staat Victory Shorts weer vol met heerlijk catchy songs zoals The Nurses Don�t Notice a Thing en Bitchstealer. De gitaren zijn net iets vetter aangezet dan op de vorige albums van de band. Onveranderd zijn de donkerbruine vocalen van Dan Michaelson die doen denken aan die van Brad Roberts van de Crash Test Dummies. Al gaat Michaelson niet z� diep. Victory Shorts is weer een leuke plaat van een sympathieke band.

Hoewel de eerste vijf albums van Joseph Arthur zonder uitzondering goede kritieken kregen, vertaalde zich dat nooit naar goede verkopen. Gelukkig maakt hij nog steeds goede muziek. Op zijn zevende studioplaat (de tweede met The Lonely Astronauts) haalt hij zijn inspiratie meer dan ooit uit de vroege jaren ’70, vooral bij de Rolling Stones. De composities klinken losjes, de gitaren lekker gruizig en er wordt vooral heerlijk ouderwets op los gerockt. Temporary People klinkt echter nergens belegen of oubollig, want Joseph Arthur is, net als bijvoorbeeld Pete Yorn, helemaal van deze tijd. Heerlijk frisse rockplaat dit!

Toetsenist Richard Barbieri heeft een indrukwekkende staat van dienst, maar dit is pas zijn tweede soloalbum. De medeoprichter van de inmiddels legendarische post-punk/new wave band Japan viert momenteel successen in de neoprog band Porcupine Tree. Daarnaast is hij regelmatig actief in projecten van en met zijn ex-Japan maatjes Mick Karn, Steve Jansen en David Sylvian. Barbieri laat zich ditmaal, naast Steve Jansen, begeleiden door drummer Gavin Harrison en de legendarische bassist Danny Thompson. Het is een overwegend instrumentaal album geworden, maar bevat de gesamplede stemmen van Tim Bowness en Suzanne Barbieri. Een absolute aanrader voor fans van David Sylvian.

Een heerlijk rammelend zootje was Blitzen Trappers Wild Mountain Nation van vorig jaar, met het jengelende countryeske titelnummer als het hoogtepunt van het album. Goed nieuws: opvolger Furr – met op de hoes een prachtig ingebrand logo op een ruwhouten plank – is volgeladen met dergelijke geweldige songs. Songs met volop harmoniezang, gekke gitaarloopjes en een zoemend Hammond-orgel, zoals getoonzet in de prachtige opener Sleepy Time In The Western World. De gekte is gekanaliseerd en Blitzen Trapper vliegt nagenoeg nergens uit de bocht. Wat dan overblijft is een ambachtelijk gemaakt poprockalbum dat richting Wilco leunt. Ook Blitzer Trapper vermengt klassieke americana met avontuurlijke indierock. Wat dat betreft lijkt Furr een waar eerbetoon aan iconen als Bob Dylan en Neil Young – de prachtige pianoballad Not Your Lover had zo op Harvest kunnen staan. Dat is dan ook de sfeer die Purr ademt: een soort van contemporaine versie van Harvest. De band uit Portland, Oregon maakt een enorme groei door, weet zijn muzikale creativiteit in goede banen te leiden en is perfect gefocust op dat hogere doel: een klassieke moderne rockplaat maken. Wat met Purr al zo'n beetje gelukt is.

Zes jaar na The Naked Ride Home keert Jackson Browne terug met een ijzersterk nieuw album dat klinkt als een klok. Wilden de laatste studioalbums van Browne nog wel eens al te glad geproduceerd zijn, Time The Conqueror heeft hier een daar een rauw randje. Natuurlijk, de zoetgevooisde stem van Jackson Browne en de smaakvolle arrangementen zijn er nog altijd, maar ditmaal is niet alles gladgestreken. Een tweetal nummers schreef Browne samen met zijn hele band (The Drums Of War en Where Were You), maar die zijn door hun buitensporige lengte (zes en negen minuten) en drammerige politieke boodschap – oorlog is slecht en de president heeft Katrina niet goed aangepakt – de zwakke broeders op deze plaat. Veel beter zijn Off Of Wonderland, Just Say Yeay en het titelnummer die klinken als klassiekers uit de jaren zeventig en het zeker live goed zullen doen.

Het is een rare wereld. Zo duurt het veertien jaar voor er weer een soloplaat van Buckingham uitkomt en zo krijg je er in twee jaar twee. Samen met Say You Will van Fleetwood Mac en Under The Skin stamt ook het hier geboden materiaal uit de Gift Of Screw-sessies. Kennelijk waren die zo vruchtbaar dat deze plaat niet alleen erg goed is maar ook tot het beste hoort wat Buckingham opgenomen heeft. Overigens is het aardig dat zowel Mick Fleetwood als John McVie meedoen, iets wat zou leiden tot de reünie van de Mac. Als er iets duidelijk wordt op dit meesterwerk, is het dat Buckingham degene is die de koers voor FM uitzet. Met een paar Stevie Nicks nummers erbij had je een nieuw Fleetwood Mac meesterwerk en zou de plaat miljoenen keer verkopen. Nu staat de naam Buckingham er alleen op en zal dat minder zijn. De kwaliteit is er niet minder om. Tjonge, wat een goede plaat!

Veertien jaar is het ontzettend stil geweest rondom Toni Childs. Na haar succesvolle debuut Union uit 1988 en de opvolgers House of Hope en The Woman�s Boat (waaraan ook Peter Gabriel en Robert Fripp een bijdrage leverden) was ze spoorloos verdwenen. Keep The Faith laat echter horen dat ze nog steeds prachtige muziek maakt. De instrumentatie is wat minder uitbundig dan twintig jaar geleden, de muziek wat ingetogener, haar stem beter dan ooit en soms weer ontroerend mooi (zoals op Because You�re Beautiful). Keep The Faith is de onverwachte en erg mooie comeback van de ondergewaardeerde Toni Childs.

En Cold War Kids werden donkerder. Nu is het niet, dat ze nog niet donker waren, mensen zeiden dat al een hele tijd tegen ze, zelf hadden ze niet het idee dat ze het ook werkelijk waren. Donker kan vele dingen betekenen. Het begon met de naam. Bassist Matt Maust, ook voor het aparte artwork verantwoordelijk, reisde tien jaar geleden met zijn broer door Oost-Europa, toen ze in Boedapest in Memento Park kwamen. Een begraafplaats waar overblijfselen uit de tijd van de koude oorlog worden bewaard. Tijdens een korte pauze realiseerde Maust, dat ze allemaal Cold War Kids zijn. Die gedachte bleef hangen. Terug in Amerika, vormde hij in 2004 de band met zanger Nathan Willett, gitarist Jonnie Russell en drummer Matt Aveiro. Ze leefden samen in een vervallen huis in een buitenwijk van Los Angeles, deelden de huur en zorgden voor elkaar. Werk voor een kledingzaak zorgde voor gratis kleding maar maakte ze niet rijk. En van helemaal niets ging het heel snel naar heel erg veel. Ze hadden de labels voor het uitkiezen en de EP's die ze uitbrachten bij het independent-label Downtown Records, o.a. van Gnarls Barkley en Art Brut, deden al wat stof opwaaien en maakten een veelgevraagde en veel besproken act van ze. Het debuutalbum volgt in 2006. Daarna begint het steeds meer vorm aan te nemen door veel optredens en oefenen, een sfeer vergelijkbaar met Tom Waits, potten en pannen-muziek met de bezwerende stem van Willett eroverheen, die zijn verhalen vertelt over figuren aan de rand van de samenleving, echte figuren, niet gedramatiseerd, maar gestrand in het leven. Willett las de verhalen van schrijfster Ayn Rand en denker Josiah Royce en liet zich door hun manier van denken inspireren. De nieuwe plaat heeft een bluesier karakter en is daardoor donkerder soms op het psychedelische af. Volgens de band zelf ademen de nieuwe songs meer. Swordfishtrombones van Tom Waits wordt genoemd. Het kale en hoekige geluid heeft er inderdaad veel van weg. Maar deze band heeft genoeg eigenheid om het op eigen kracht te maken. Ze zijn van ver gekomen en zullen ver komen.

En Cold War Kids werden donkerder. Nu is het niet, dat ze nog niet donker waren, mensen zeiden dat al een hele tijd tegen ze, zelf hadden ze niet het idee dat ze het ook werkelijk waren. Donker kan vele dingen betekenen. Het begon met de naam. Bassist Matt Maust, ook voor het aparte artwork verantwoordelijk, reisde tien jaar geleden met zijn broer door Oost-Europa, toen ze in Boedapest in Memento Park kwamen. Een begraafplaats waar overblijfselen uit de tijd van de koude oorlog worden bewaard. Tijdens een korte pauze realiseerde Maust, dat ze allemaal Cold War Kids zijn. Die gedachte bleef hangen. Terug in Amerika, vormde hij in 2004 de band met zanger Nathan Willett, gitarist Jonnie Russell en drummer Matt Aveiro. Ze leefden samen in een vervallen huis in een buitenwijk van Los Angeles, deelden de huur en zorgden voor elkaar. Werk voor een kledingzaak zorgde voor gratis kleding maar maakte ze niet rijk. En van helemaal niets ging het heel snel naar heel erg veel. Ze hadden de labels voor het uitkiezen en de EP's die ze uitbrachten bij het independent-label Downtown Records, o.a. van Gnarls Barkley en Art Brut, deden al wat stof opwaaien en maakten een veelgevraagde en veel besproken act van ze. Het debuutalbum volgt in 2006. Daarna begint het steeds meer vorm aan te nemen door veel optredens en oefenen, een sfeer vergelijkbaar met Tom Waits, potten en pannen-muziek met de bezwerende stem van Willett eroverheen, die zijn verhalen vertelt over figuren aan de rand van de samenleving, echte figuren, niet gedramatiseerd, maar gestrand in het leven. Willett las de verhalen van schrijfster Ayn Rand en denker Josiah Royce en liet zich door hun manier van denken inspireren. De nieuwe plaat heeft een bluesier karakter en is daardoor donkerder soms op het psychedelische af. Volgens de band zelf ademen de nieuwe songs meer. Swordfishtrombones van Tom Waits wordt genoemd. Het kale en hoekige geluid heeft er inderdaad veel van weg. Maar deze band heeft genoeg eigenheid om het op eigen kracht te maken. Ze zijn van ver gekomen en zullen ver komen.

Een kijkje in de zieleroerselen oftewel de psyche van de eenenzeventigjarige Italiaanse crooner, zanger en ex-advocaat Paolo Conte is natuurlijk niet te versmaden. De levensgenieter maakt al jaren prachtige platen en schiep onderweg een heel eigen genre, dat elementen heeft van jazz, klassiek, volks- en popmuziek en opgebouwd werd rond de altijd aanwezige piano. Hij begon met nummers voor Italiaanse superster Adriano Celentano te schrijven, tot hij in 1974 zijn debuut maakte als zanger. Hij lijkt niet te slijten, blijft een krasse, oude man, die de wereld over reist. Een beschaafde oude heer, een gentleman waar geen vat op te krijgen is. Zijn twintigste album is het eerste wat hij opnam voor zijn nieuwe label Universal Music Italy en het klinkt bijzonder intiem, opgenomen met een kleine bezetting en lichte accenten van toetsen, drums en wat blazers. Met buiten Italiaanse nummers, in het Engels en Frans gezongen materiaal is het zeer internationaal en past het uitstekend bij een Italiaanse maaltijd. Maar ook wat later op de avond bij een goede fles wijn is het zeer aangenaam. De nummers klinken op zich bekend, af en toe hoor je een flard Max of Gli Impermeabili, maar de nummers zijn echt nieuw. De herkenning hoort bij een eigen stijl en ook het bezwaar dat het wat eenvormig is, maar het mag de pret niet drukken, Conte is altijd goed voor een feest der herkenning en de kwaliteit van zijn platen is altijd hoog. De muziek ligt prettig in het gehoor en is licht zonder oppervlakkig te zijn. Deze man mag nog jaren doorgaan met zulke platen maken, hij maakt er heel veel mensen heel gelukkig mee.

Christopher Cross is de vijftig inmiddels al ver gepasseerd, maar zijn stem klinkt nog net zo fris en jongensachtig als in 1979, toen voor heel even de hele wereld aan zijn voeten lag. Het succes van zijn titelloze debuut heeft hij nooit weten evenaren, maar hij maakt nog altijd muziek. Op The Café Carlyle Sessions echter geen nieuwe liedjes, maar akoestische interpretaties van vijftien oude nummers, waaronder uiteraard zijn bekendste hits Sailing, Ride Like The Wind en Arthur’s Theme. Deze kale aanpak luistert lekker weg, maar persoonlijk hoor ik toch liever zijn prachtige eerste album, dat nog altijd geldt als een van de beste softrockplaten ooit.

Het is alweer acht jaar geleden dat The Datsuns uit Nieuw-Zeeland ons overdonderden met hun eerste hardrockende garagesingle gevolgd door de naar hen zelf vernoemde debuutplaat die insloeg als een bom. Bovendien kletsten de vier snotrockers er een stel onvergetelijke concerten tegenaan. Hun naam was kortom vrijwel instant gevestigd. Later volgden budgetten en (dus) betere producers en eigenlijk ook veel geklooi en gedoe om hun karakteristieke bravoure vast te leggen. Gelukkig is er nu Headstunts waarop de band herboren klinkt. Volwassen, zelfbewust, melodieus maar ook stuiterballend, stoer en met het volle gewicht op de effectenpedaaltjes leunend. In 41 minuten brengen The Datsuns 12 tracks over de streep waarna de luisteraar vermoeid in de touwen hangt. Dit is puike punk recht uit de rock ’n roll high school. Van het langzaam opbouwende en daarna gigantisch uitwaaierende Eye Of The Needle tot doorjakkerende klagerige poppunkers als Hey! Paranoid People! Ze zijn scherp als The Fall, ze stuiteren als The Stooges, en ze draaien thuis gewoon hun AC/DC. The Datsuns zijn terug. Ga ze dit najaar vooral live zien, als je Headstunts net zo leuk vindt als wij.

Als Jeff Buckley een Ier was geweest, had hij misschien wel net zo geklonken als Declan de Barra, een singer-songwriter die op zijn achttiende naar Australië emigreerde, daar in diverse politiek geëngageerde punkbands speelde, maar inmiddels alweer een paar jaar terug is in Ierland en daar zijn roots heeft ontdekt. Stem, intonatie en de losse songstructuren doen regelmatig denken aan Jeff, en vaak ook Tim Buckley, maar door de vermenging met elementen uit de Ierse folktraditie klinkt Declan de Barra toch vrij uniek. In zijn band vinden we overigens ook muzikanten uit de kring rond Damien Rice, met wie de muziek van De Barra ook overeenkomsten vertoont. Het vorig jaar verschenen Songs Of A Thousand Birds maakte al enthousiaste reacties los (onder meer bij Jan Douwe Kroeske die hem uitnodigde voor een 2 Meter Sessie), maar met A Fire To Scare The Sun gaat hij ongetwijfeld een breder publiek bereiken. De muziek is niet heel erg toegankelijk, maar wel zeer intens en bijzonder. Een plaat waaraan wij graag het predikaat Luistertrip meegeven dus.

Ze komen niet uit de hippe muziekstad Portland, maar gewoon uit New York. En ze maken de mooiste muziek denkbaar ter rechterzijde van Fleet Foxes. Department Of Eagles creëert namelijk dezelfde betoverende sfeer, alleen is het vertrekpunt niet folky americana, maar uitgekiend georkestreerde pop. Massieve koralengezang, een akoestisch instrumentarium, gesampelde strijkers en ouderwets krakende elektronica maken de dienst uit op dit imposante album, dat zo'n mooi paar vormt met Fleet Foxes. Al in 2000 startten Fred Nicolaus en Daniel Rossen de band, gingen uiteen – Rossen trad toe toe tot Grizzly Bear – en kwamen in 2007 weer bij elkaar over de vloer om aan deze tot op het bot fascinerende plaat te werken. Rossen heeft een warm, melancholisch stemgeluid dat aan Jeff Lynne doet denken. Maar dat niet alleen; een werkelijk schitterende compositie als Phantom Other lijkt rechtstreeks geïnspireerd te zijn door ELO's Can't Get It Out Of My Head. Maar dezelfde betoverende schoonheid vinden we terug in de barok-psychedelische sfeer van dit fantastische album en in het bijzonder in de neo-symfonica van songs als Around The Bay, Waves Of Rye en Floating On The Lehigh. In Ear Park is vol van schoonheid.

Het is praktisch onmogelijk om in tien zinnen een lading dekkend stukje te schrijven over Dogtroep. Bij deze kunst- en theatergroep kon letterlijk alles. Niets was te dol. In 33 jaar tijd hebben ze de wereld op z'n kop gezet met waanzinnige en integere spektakelstukken op de meest vreemde locaties en in diverse landen. Dit jaar valt definitief het doek. De subsidiekraan wordt dichtgedraaid. Maar ze hebben school gemaakt en gaan in versplinterde vorm verder waar ze zijn gebleven. Deze fascinerende documentaire is dus eigenlijk een soort afscheid voor al die mensen die Dogtroep in hun hart hebben gesloten. De verschillende artistiek -en zakelijk leiders komen uitgebreid aan het woord, er is uiteraard aandacht voor het menselijke drama toen twee leden het leven lieten tijdens een vakantie in Frankrijk, en je krijgt een kijkje achter de schermen waar de ideeënmachine vaak op volle toeren draaide. Toegevoegde waarde is de tot 27 minuten teruggebrachte voorstelling Noorwesterwals in het dok van de NDSM-Werf in Amsterdam, het beste en zeker het natste wat Dogtroep ooit maakte. Dit heeft nog immer een ongekende artistieke kwaliteit. Voor al die trouwe bezoekers is er nu deze dvd. Lang zullen ze voortleven!

Alles wat je kunt verwachten van deze cd, krijg je ook. De toetsen van Keith Emerson domineren, net als bij Emerson, Lake and Palmer en bij zijn band van n�g langer geleden: The Nice. Ook is hij het uitgangspunt trouw gebleven dat prog rock niet zonder een conceptuele epic kan. Dat is het drie delige Miles Away geworden, waarvan, vreemd genoeg, tussen het tweede en laatste deel acht nummers zijn gestopt. Over de opbouw van dit album lijkt sowieso niet heel lang te zijn na gedacht waardoor de plaat nogal verbrokkeld, om niet te zeggen: als een zoekplaatje, over komt. Dat verhoogt de drempel onnodig en dat is jammer want The Keith Emerson Band, de eerste vaste club die Emerson na de wederopstanding in de jaren negentig met Greg Laken en Carl Palmer om zich heen weet, is een regelrechte aanwinst voor het genre. Met de zeer overtuigende gitarist/zanger Marc Bonilla als mede-schrijver aan zijn zijde moet het voor Emerson, die de 60 jaar is gepasseerd, mogelijk zijn om met het volgende album de plek te veroveren waar hij thuis hoort: in de top.

Het is het vierde solo-album in drie jaar van de zanger uit Wales. Euros Childs was een aantal jaren voorman van Gorky's Zygotic Mynci en maakte met die band met wisselende muzikanten een aantal even prachtige als totaal genegeerde platen, die even wonderlijk als origineel waren. Sinds hij op de solotoer is, grossiert hij in intieme gitaarplaten, die volgespeeld worden met een sobere bezetting. Zijn laatste album ontstond in Nashville, waar hij opnam met Mark Nevers. Gastmuzikanten waren o.a. Matt Swanson van Lambchop en leden van lokale bands. Het album is ontspannen en Childs' stem past bijzonder goed tussen gitaren, piano,wat pedalsteel en een verdwaalde banjo. Het is een herkenbare stijl, die meteen vertrouwd klinkt na de andere albums van Euros Childs. De nummers werden dit keer live in de studio opgenomen en meestal werd of de eerste opnamesessie of de tweede gebruikt. De opnames waren binnen zes dagen voltooid. Het geeft dit album een ongelofelijke frisheid en dat het zo ontspannen klinkt is de grote verdienste van zowel Childs als Nevers, die hiermee een eerlijke en intieme plaat hebben gemaakt, die weer een nieuw hoofdstuk in de carriere van Childs is. Als het grote publiek hier niet aan wil, dan niet, maar daarmee mist men wel deze prachtige oase van rust in een verder hektische en chaotische tijd.

Uitgesponnen, fragmentarisch, ingetogen en maniakaal; onder de noemer Fantomas and Melvins Big Band speelden beide groepen in 2006 samen verschillende van hun composities. De opnames zijn gemaakt in London en laten zien hoe divers, bizar, geniaal en lawaaiig muziek tegelijkertijd kan zijn. Zanger/toetsenist Mike Patton profileert zich (uiteraard) als excentriek, muzikaal leider, maar ook de samenwerking van de twee drummers - waar Slayer’s Dave lombardo er één van is – is verbluffend. Wie muzikale experimenten niet schuwt schaft deze dvd aan, gaat rustig onderuit hangen en zit vanaf het eerste moment op het puntje van zijn stoel.

Met de in alle opzichten sublieme dvd Remember That Night, opgenomen in de Royal Albert Hall, trakteerde David Gilmour nog maar een jaar geleden op een zinderend live-document. Zowel zijn eigen composities als de stukken uit het repertoire van Pink Floyd zijn nog niet eerder zo indringend vertolkt. Echt urgent kan het vers van de pers gerolde Live in Gdansk, dat in verschillende gedaantes tot ons komt (alleen op cd of met een of twee dvd's erbij) daarom onmogelijk worden genoemd. Maar je neus ervoor ophalen, is absolute waanzin. Ook al ontberen deze Poolse opnamen gastoptredens van Robert Wyatt, Graham Nash, David Crosby en David Bowie en ook al zijn de setlists in Londen en Gdansk bijna kopietjes, wederom bewijst de gitarist/zanger dat hij de beste vaandeldrager van Pink Floyd is. Met platen als deze is een hereniging met Roger Waters niet nodig. Trouwens, een reunie van Pink Floyd is voortaan uitgesloten want op Live in Gdansk is toetsenman Richard Wright voor het laatst te horen en te zien. Zo'n beetje tegelijk met de release verruilde hij dit aardse bestaan met een ander. Vooral tijdens het schitterende Echoes, dat Gilmour en Wright geheel naar hun hand zetten, doet het afscheid gemeen pijn.

Met de in alle opzichten sublieme dvd Remember That Night, opgenomen in de Royal Albert Hall, trakteerde David Gilmour nog maar een jaar geleden op een zinderend live-document. Zowel zijn eigen composities als de stukken uit het repertoire van Pink Floyd zijn nog niet eerder zo indringend vertolkt. Echt urgent kan het vers van de pers gerolde Live in Gdansk, dat in verschillende gedaantes tot ons komt (alleen op cd of met een of twee dvd's erbij) daarom onmogelijk worden genoemd. Maar je neus ervoor ophalen, is absolute waanzin. Ook al ontberen deze Poolse opnamen gastoptredens van Robert Wyatt, Graham Nash, David Crosby en David Bowie en ook al zijn de setlists in Londen en Gdansk bijna kopietjes, wederom bewijst de gitarist/zanger dat hij de beste vaandeldrager van Pink Floyd is. Met platen als deze is een hereniging met Roger Waters niet nodig. Trouwens, een reunie van Pink Floyd is voortaan uitgesloten want op Live in Gdansk is toetsenman Richard Wright voor het laatst te horen en te zien. Zo'n beetje tegelijk met de release verruilde hij dit aardse bestaan met een ander. Vooral tijdens het schitterende Echoes, dat Gilmour en Wright geheel naar hun hand zetten, doet het afscheid gemeen pijn.

De opvolger van Vegetables & Fruits, hun debuut voor Excelsior, stond al tijden aangekondigd. De dubbel-cd Leather On My Soul, laat Hallo Venray van twee kanten zien. Op de elektrische zijde horen we de meest rockende kant van het drietal sinds jaren. Je kunt er op het eerste gehoor bijna niet zonder glimlach naar luisteren, met in het achterhoofd nog de mooie ingetogen liedjes van de vorige albums. De eerste helft is deels zo compromisloos stevig, dat het zelfs een enkele knipoog naar het stoner-genre behelst. Cd twee, laat diezelfde twaalf tracks nog eens horen in akoestische vorm. Alsof hier het tipje van de sluier wordt opgelicht, waarmee het geheim van de plaat wordt prijsgegeven. Het zijn dan toch weer die fijne liedjes van Henk Koorn, die doen spreken, zoals typische Venray-songs als het Ira, Winner of het stevig voortrollende Circles en You Lost It. Gevarieerd, intiem en eerlijk, terwijl ze op de elektrische kant nog zo onweerstaanbaar woest deden rocken. Dat is het contrast dat Leather On My Soul extra complimenteert en Hallo Venray op haar best is.

Herman Dune is een band die sneller uitbrengt dan wij ze kunnen bespreken. Gelukkig kiest dit eigenaardige gezelschap er nooit voor om iets totaal anders te gaan doen. Zo voorziet het twaalf tracks tellende album Next Year In Zion ook weer in aangenaam rammelende en prettig gestoorde folkrock die zeker in smaakt in valt bij liefhebbers van baardige singer-songwriters (Iron & Wine, Bonnie �Prince� Billy, Devendra Banhart, noem maar op). Bijzonder hier is harmonieuze vrouwenzang die een extra dimensie geeft aan deels speelse, deels introverte liedjes. Zo weet Herman Dune dus keer op keer een goeie indruk achter te laten.

Achter een naam als Hot Club De Paris zou je niet zo snel een popband verwachten, eerder een Django Reinhardt achtige jazz band. Toch is dit een Engelse band uit Liverpool. Het is hun tweede album, na het debuut Drop It 'Til It Pops in 2006. De uit drie leden Alasdair Smith, Paul Rafferty en Matthew Cameron Smith ontstond in 2004, een jaar nadat Rafferty en Cameron-Smith elkaar hadden ontmoet terwijl ze werkten als uitzendkrachten bij de racebaan in Chester. De leden speelden afzonderlijk al eerder in bands als punkband Down And Outs. Van gezamenlijke voorkeur voor bands als Firehose en Minutemen voerde hun interesse verder naar mathrock en experimentele muziek, waarna ze in 2005 bij Moshi Moshi Records tekenen en uitgebreid gaan toeren. Na diverse t.v.- en radio-optredens, vinden ze een belangrijke fan in XFM DJ John Kennedy, die veel reclame maakt voor de band. De muziek klinkt Brits, een wat kaal geluid, maar songs waarin veel gebeurt en de invloed van mathrock duidelijk te horen is, een mengeling van het open geluid van The Cure en het experimentele en rafelige van bijvoorbeeld The Fall. Het resultaat is een hecht geluid, dat de band heeft aangescherpt tijdens optredens met Maximo Park en The Who en een goed en degelijk album, dat op het eerste gehoor simpel is, maar veel gecompliceerder in elkaar zit dan de luisteraar denkt. Vaker draaien en het wordt één van je favorieten.

Dat ze niet echt uit Barcelona komen, mag inmiddels bekend geacht worden. Toen eind 2006 het wereldwijd zeer positief ontvangen debuutalbum Let Me Introduce My Friends uitkwam, werd immers al ruimschoots aandacht besteed aan het feit dat deze blije Zweden niet uit Catalonië komen, maar gewoon uit Jönköping. De juichende mix van sixtiesrock, powerpop, folk, psychedelica, en de Zweedse variant op Kinderen voor Kinderen werkt nog steeds prima, zoals al bleek uit vooruitgesnelde single Paper Planes. En ook met de rest van de liedjes op deze tweede plaat laat dit nog steeds bijna dertig leden tellende collectief de zon schijnbaar moeiteloos doorbreken. Ondanks het grote aantal muzikanten, klinken de songs compact en uitermate catchy. Overtuigende plaat.

Amper anderhalf jaar na het verpletterende Because of the Times zijn de priesterzonen uit Tennessee alweer terug met een vierde album, om voor nog meer opschudding te zorgen in de hedendaagse Rockmuziek. In Engeland staan ze al aan de top, het kan niet missen dat de rest van de wereld nu zal gaan volgen. De lekker in het gehoor liggende radiosingle Sex on Fire wordt momenteel de ether in geslingerd. De opener Closer brengt je meteen in een heerlijke melancholische stemming. Dit wordt benadrukt door de ongrijpbare zang van frontman Caleb Followell, die betoverend, indringend, subtiel en rauw onbeschoft tegelijk is. De tien songs zijn geheel uiteenlopend met allen hun eigen kracht en genoeg potentie om afzonderlijk overeind te blijven staan op het album. Enkele hoogtepunten zijn Crawl, Use Somebody en Be Somebody. Een nieuw tijdperk is begonnen met deze uitstekende plaat! Leuke bonus: Op hun website worden 23 homevideos gelinkt naar YouTube welke tijdens de releaseperiode van het nieuwe album (van 1 t/m 23 september) werden geschoten. Deze zullen zijn geïntegreerd in hun nieuwste video Crawl.

Hoewel voor mij dit een kennismaking is met het werk van Nederlandse singer-songwriter Dennis Kolen, is hij met vijf platen, waarvan nu drie soloalbums, één van de meest productieve muzikanten van ons land. Met al die platen is hij bepaald niet onopgemerkt gebleven. Op Hard Road/Muddy Track combineert Dennis Kolen zijn kenmerkende basis van westcoast pop en The Beach Boys melodieën met een stevige scheut door americana geïnspireerde rock. Dat resulteert in een vakkundig gesmeed album met overtuigende, fijne rockballads. Gelukkig blijft Kolen niet alleen plakken in de stereotypische tremolo's en harmonica's. Vooral in ingetogen songs zoals Hey California laat hij zijn volgroeide talent extra gelden. Zelf geeft hij aan dat de albumtitel is afgeleid van de lange weg naar een creatieve identiteit en publiek. Tegelijkertijd laat hij er geen twijfel over bestaan dat die weg doel heeft geraakt. Hard Road/Muddy Track vormt een goede toevoeging voor de Nederlandse americana en toont aan dat veelschrijven niet altijd broodschrijven is.

Nieuw-Zeelandse Pip Brown is zesentwintig jaar. Ze besluit zich Ladyhawke te noemen naar de gelijknamige film. Ze vindt dat die naam goed bij haar muziek past. Met Stevie Nicks wordt ze veel vergeleken, dat vindt ze geen bezwaar, ze is fan van die zangeres en bewondert haar muziek en levensstijl. Maar Brown's stem is minder schor dan de Fleetwood Mac-vedette. En ze is breder georienteerd, in haar muziek hoor je heel veel verschillende invloeden die ze knap verwerkt. Komende uit een muzikale familie speelt ze verschillende instrumenten en drumt ze al vroeg in een lokale rockband. Dit debuut, waarop ze alle instrumenten zelf speelt en de nummers zelf schrijft, klinkt aangenaam, ze wilde ook dat mensen zouden luisteren en dat het op de een of andere manier bekend zou voorkomen, zonder dat het storend zou zijn. Dat is gelukt, het is een mengeling van Human League, Prince, Gary Numan, Pet Shop Boys, Duran Duran en Kim Wilde. Die laatste vooral vanwege de stem, ze heeft er wel wat van weg op een beetje ongrijpbare manier. De poppy en funky synthi-disco-pop heeft duidelijke eighties-invloeden, maar haar talent is ook het eigentijds te laten klinken en het in aanstekelijke en goed in het gehoor liggende nummers te smeden. En daardoor werd bijvoorbeeld iemand als Peaches al fan van haar en remixte ze voor Ladyhawke een paar nummers en ze wil tijdens optredens ook nog wel eens een gastoptreden verzorgen. Van de zomer staat ze dan twee keer op Glastonbury. Van het gebodene op dit debuut uitgaande moet dat een onvergetelijke ervaring zijn geweest en voor de mensen die daarbij waren is het zo, dat ze getuige waren van het debuut op een groot festival van een nieuw en veelbelovend talent.

Terwijl frontman Kurt Wagner zijn enorme bandbezetting juist weer tot zes man heeft gereduceerd, is OH (ohio) opvallend aangekleed. Het toch degelijke Damaged van twee jaar terug was niet het meest geïnspireerde werk van Lambchop. Gelukkig is dit album weer geheel op niveau. Wagner produceerde deze cd eens niet zelf, maar besteedde dit uit aan Roger Moutenot en Mark Nevers. Ondanks dat beide een eigen deel van de nummers op zich nam, klinkt alles erg samenhangend. De productie van Moutenot is helder en aangenaam broeierig. Dat geld ook voor die van Mark Nevers, maar die wil op zijn beurt nog wel eens uitpakken met vederlichte blazers/fluit-partijen. Met name Of Raymond, al een hoogtepunt op zich, is bijvoorbeeld zo fijntjes gearrangeerd. OH (ohio) ademt meesterschap, tijdens liedjes als Ohio, I'm Thinking Of A Number of Please Rise die ook zo op het repertoire van Nick Cave had kunnen staan. Kurt Wagner heeft zelf ook zo'n mooie geschikte stem, die hier goed tot zijn recht komt.

Terwijl frontman Kurt Wagner zijn enorme bandbezetting juist weer tot zes man heeft gereduceerd, is OH (ohio) opvallend aangekleed. Het toch degelijke Damaged van twee jaar terug was niet het meest geïnspireerde werk van Lambchop. Gelukkig is dit album weer geheel op niveau. Wagner produceerde deze cd eens niet zelf, maar besteedde dit uit aan Roger Moutenot en Mark Nevers. Ondanks dat beide een eigen deel van de nummers op zich nam, klinkt alles erg samenhangend. De productie van Moutenot is helder en aangenaam broeierig. Dat geld ook voor die van Mark Nevers, maar die wil op zijn beurt nog wel eens uitpakken met vederlichte blazers/fluit-partijen. Met name Of Raymond, al een hoogtepunt op zich, is bijvoorbeeld zo fijntjes gearrangeerd. OH (ohio) ademt meesterschap, tijdens liedjes als Ohio, I'm Thinking Of A Number of Please Rise die ook zo op het repertoire van Nick Cave had kunnen staan. Kurt Wagner heeft zelf ook zo'n mooie geschikte stem, die hier goed tot zijn recht komt.

Ze is de zangeres van Rilo Kiley, een Californische popband die maar niet echt wil doorbreken. Lewis zelf echter, debuteerde in 2006 solo met een prachtige countrypopplaat die zeer gunstige kritieken mocht ontvangen. Na het volgende Rilo Kiley-album komt Jenny Lewis weer met een soloplaat, Acid Tongue. En die is opnieuw prachtig. Jenny Lewis (als kind actrice in sitcoms als The Golden Girls en Roseanne) maakt het opnieuw waar met haar geweldige songs. De countrytwang is een beetje op de achtergrond geraakt, maar sfeervolle arrangementen en donkere strijkers (en een cameo van Elvis Costello) zijn nu de verfraaiers van Lewis' sterke composities. Acid Tongue verschijnt ook in een versie met een dubbele vinylplaat en de cd bijgevoegd.

Ruim 3000 liedjes heeft hij geschreven in ongeveer vijftig jaar, een gemiddelde van ongeveer éen per week. En het lijkt wel alsof we ze allemaal kennen. Zeur Niet, Hondedrollen, Gerrit De Liftboy, Wosjni Nowgarad, Vluchten Kan Niet Meer en ga zo maar door. Harry Bannink's muziek is verweven met ons culturele erfgoed en niet in de laatste plaats natuurlijk door de fantastische teksten van o.a. Annie M.G. Schmidt en Willem Wilmink. Met hen vormde hij gouden koppeltjes. In De Ban Van Bannink is een glorieuze live opname van het programma dat in januari in de theaters stond met Loes Luca, Nynke Laverman, Hennie Vrienten en Frans Van Deursen, onder begeleiding van Holland Symfonia. Het is een gevariëerde revue met glansrollen voor Luca in haar lijfnummer Aan De Trapeze en het vooral van Conny Stuart bekende Hoezepoes over de omstreden klassieke patenhoezen van Paul Huf, voor Nynke die o.m. Samen Met Eén vrijer en Stormvloedkering mag vertolken en Hennie met Aan Een Klein Meisje en Onder De Appelboom. Gaat dat horen, Erg leuk!

Het Noorse vijftal Lukestar debuteerde in 2004 met het album Alpine Unit. Het was een wonderlijk debuut van een band, die zowel middeleeuwse mythische figuren, powerrock als de liefde als uitgangspunt heeft. Zanger Truls heeft een hoge, ijle stem, waaraan je moet wennen, maar die goed in het bandgeluid past. De twee jaar na het debuut, werd er getoerd in Duitsland, Spanje en Scandinavi�. Nieuwjaarsavond 2006 gebeurde er iets wonderlijks, de band verdween geheel van de aardbodem. Een aantal maanden vernam men niets meer van de band, totdat in 2007 dan dit tweede album, Lake Toba, verscheen. Joergen, Yngve, Marius, Torbjoern en Truls hadden zichzelf opnieuw uitgevonden. Ontevreden over het oude geluid, besloten ze het wat commerci�ler te maken. De nieuwe stijl leunt sterk tegen het oude Weezer en Blonde Redhead aan en kenmerkt zich door goede songs en een volwassen geluid. Producer Carl Vikman was verantwoordelijk voor het resultaat, dat kan wedijveren met de produkties van de grote voorbeelden en het album is al een succes in Noorwegen, waar er al meer dan 4500 exemplaren verkocht zijn. In Noorwegen moet je 15.000 exemplaren verkopen om goud te halen. Dit gaat de band zeker halen. Het is een bloedcommercieel produkt, het zal zonder meer opgepakt worden als Bertus het in de Benelux uitbrengt in September 2008. En overal lovende recensies. Als dat maar goed gaat.

Derek Meins - The Famous Poet Als jonge tiener was Derek Meins als zanger en gitarist van Eastern Lane enkele jaren terug al heus Plato-materiaal. Meins, ondertussen 21 jaar, streeft een solo-carrière na en debuteert nu met dit korte mini-album. Hij deelt hier met ons zijn gedichten, tekstuele vondsten en liedjes. Er komen soms spitsvondige passages voorbij, maar pakt bijwijlen ook uit met bijpassend maniakaal geschreeuw. Het doet denken aan de novelty-hit They're Coming To Take Me Away Ha Haaa! Dat hij een performer is, wordt al gauw duidelijk en dat is hier op plaat een aardig deel van zijn talent. Met een enkele rocksong, het shanty-achtige The Gin Song en songwriterliedjes als Oh! You Pretty Woman en Honeygirl laat hij gelukkig ook zijn muziek spreken. The Famous Poet werd hierdoor een bijzonder allegaartje.

‘All my friends are sick or dyin’ and I’m here all by myself, all I got left is is a headful of memories and a thought of my upcoming death.’ Zo somber en desolaat als op Life Death Love And Freedom klonk de nu 56-jarige John Mellencamp nog niet eerder. Naar verluidt zijn de teksten niet autobiografisch, maar ze klinken wel alsof ze uit het diepst van zijn ziel komen. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de inbreng van producer T-Bone Burnett, wiens gouden hand (en gitaarspel) duidelijk hoorbaar is en die bovendien het beste in Mellencamp heeft weten boven te halen. Meer nog dan op het uitstekende Trouble No More (2003) put John Mellencamp op Life Death Love And Freedom uit de Amerikaanse blues- en folktraditie, waardoor de plaat onder meer Springsteen’s Nebraska, de vorig jaar verschenen duoplaat van Robert Plant en Alison Krauss, en de eerste en laatste albums van Bob Dylan in herinnering roept. Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat deze ongelooflijk mooie plaat een van de allerbeste uit Mellencamp’s inmiddels ruim dertig jaar lange carrière is.

Ten tijde van Mercury Rev's Deserter's Songs uit 1997, het jaar van de grote doorbraak, waren de vergelijkingen met The Band niet van de lucht. De bijdragen van Garth Hudson en Levon Helm aan die plaat waren daar mede debet aan. Het geluid van de groep is in de loop der jaren steeds meer met elektronica opgebouwd. Maar door de wat afgeknepen, licht klagelijke zang van Jonathan Donahue bleven de referenties aan The Band geldig. Op Snow Flake Midnight, het achtste werkstuk, rukt Mercury Rev zich echter volledig los van welke vergelijking dan ook. Donahue, vaste producer Dave Friddmann, Jeff Mercel en Grasshopper verschansen zich ergens in het heelal en betreuren vanuit daar de ondergang van onze planeet. Dat gebeurt met intens fraaie muziek, die bombastisch en lichtvoetig tegelijk klinkt. Mercury Rev verkondigt geen Ongemakkelijke Waarheden maar heeft zich nu al volledig neergelegd bij de ineenstorting van alles wat kwetsbaar is. Mercury Rev laat Snow Flake Midnight vergezellen van een album dat gratis van de website kan worden getrokken. Strange Attractor heet die volledig instrumentale plaat en er zou sprake zijn van samenhang. Op het moment van schrijven kan deze weggever nog niet worden beluisterd. De opnamen hiervoor komen echter voort uit dezelfde bijeenkomsten in de studio en dus is Strange Attractor veelbelovend.

Albums die tot ons komen via het Franse kwaliteitslabel Naïve zijn zelden echt succesvol, maar bijna altijd wel heel erg goed. Outland van Marie Modiano is er weer zo eentje. Het is de tweede plaat van deze schone Française die zich enerzijds laat inspireren door de popchanteuses uit de jaren ’60, maar anderzijds ook geen slecht figuur slaat tussen hedendaagse ‘buitenlandse’ artiesten als Belle & Sebastian, Feist en Camera Obscura. Outland bevat twaalf kleine, ingenieuze en melodieuze popliedjes met mooie en regelmatig verrassende arrangementen. Vaak ingetogen, soms behoorlijk opgewekt. Openingsnummer Searching For Pearl is al meteen zo’n liedje dat direct blijft hangen en hetzelfde geldt voor het vrolijke Spider’s Touch. Maar dat zijn zeker niet de enige hoogtepunten op deze fraaie plaat. En laten we vooral niet vergeten dat Marie Modiano ook een bijzonder mooie stem heeft.

Tussen zachte, dromerige gitaarvlagen en alles verscheurende riffs ligt een heel eind zou je denken, maar Mogwai weet die twee uitersten al jarenlang op onverklaarbaar logische wijze bij elkaar te brengen. Op the Hawk Is Howling werkte de band voor het eerst in tien jaarweer met producer Andy Miller. Misschien een te makkelijke verklaring, maar zo gedreven en hongerig als nu heeft Mogwai toch al een paar platen niet meer geklonken. De rustige details zijn echt wonderschoon en soms hartverscheurend, terwijl de daar tegenover staande geluidsexplosies heftiger en doordringender dan ooit tevoren zijn. Mogwai neemt hier niet de makkelijke weg door deze contrasten recht tegenover elkaar te zetten, maar laat ze sluipend in elkaar overlopen. Het resultaat is dat je soms op verassende manieren merkt hoe je ineens een paar minuten helemaal van de wereld bent geweest. Wie al onder de indruk was van de onlangs verschenen clip van Batcat mag zich schrap gaan zetten, want er staat je nog heel wat te wachten.

Bij de eerste tonen klinkt het net of The Presidents Of The USA een nieuwe plaat hebben. Ga je beter luisteren hoor je verder een beetje PIL, vooral in de overslaande zang, er is experimentele gitaarrock en heel veel herrie. Het toch echt het debuutalbum van de nieuwe Nederlandse band The Moi Non Plus, een duo, bestaande uit Bas Marsch, hij speelt gitaar, zingt, zorgt voor de samples en nog wat instrumenten en Leon Caren, die drumt en zingt en verder ook nog wat gitaar speelt. Morsch verzorgde ook het artwork van dit debuut en het zwart-witte hoesje ziet er verzorgd uit en is direkt herkenbaar. De beide muzikanten staan garant voor behoorlijk compromisloze muziek, die af en toe behoorlijk uit de bocht giert als het experiment gezocht wordt. Er zijn wel kaders van nummers, maar die worden ook behoorlijk door elkaar gegooid. Het geeft de band een fris en avontuurlijk geluid. Morsch en Caren willen eigenlijk niet mee in de gewone golf van bands en ook het predikaat "Nederlandse band" hoeft voor hun niet zo nodig. Het is een beperking, waar ze niet voor kiezen. Ze zien zichzelf gewoon als muzikanten die hun eigen muziek maken. Daarom gingen ze al meteen internationaal toeren met de Amerikaanse band These Are Powers en ze belandden in het voorprogramma van Queens Of The Stone Age in 2007. Daarna was het wachten op het debuut en dat is er nu. Opgenomen in de Sing Sing Studio en Studio Sound Enterprises in Weesp door Hospital Bombers-zanger Jan Schenk klinkt het album springerig en is het zonder opsmuk hard en direkt opgenomen. De aparte geluiden en de instrumenten van het duo komen op deze manier optimaal tot hun recht, maar doordat het duo ook bevriend raakte met Schenk vergaten ze weleens dat er ook gewerkt moest worden en zaten ze vijfentwintig dagen in de studio. Begin oktober is de albumpresentatie in Bitterzoet in Amsterdam. Het is ook het startschot voor een korte en krachtige toernee, in achtendertig dagen zullen vijfentwintig optredens volgen in vijf landen, te weten Nederland, Spanje, Engeland, Duitsland en Amerika. Als het duo iets van hun tomeloze energie op de toeschouwers kan overbrengen zullen de gevolgen waarschijnlijk onoverzienbaar zijn. Maar ja, dat is iets waar ze zelf voor tekenen moeten ze maar niet van hyperenergieke muziek maken.

Op een dag, zo belooft Juana Molina, zal ze liedjes zingen zonder teksten waarbij iedereen voor zichzelf kan verzinnen waar ze over gaan. Aangezien ik het Spaans niet echt machtig ben, probeer ik dit nu al en kom uit bij zacht kabbelende bergbeekjes en gelukkige mensen die in de zon genieten van elkaar en ongerepte natuur. Liedjes als Vive Solo, Lo Dejamos en No Llama gaan vast ergens anders over, maar muzikaal laten ze wel die indruk achter. Op haar vijfde album hypnotiseert de mooie Argentijnse haar luisteraars met een haast achteloze mix van ingetogen elektronica en exotische ritmes die steeds dieper onder de huid kruipt. Gaat deze plaat haar doorbraak worden?

�The Best is Yet to Come�, zingt Joost Zwegers � beter bekend als Novastar � op zijn debuut. Vier jaar later voegt hij daad bij woord op Another Lonely Soul. Mede door de productie van Ozark Henry is het album niet te versmaden. Novastar weet de stijgende lijn vast te houden en overtreft zichzelf met deze opvolger waarop de invloed van The Fab Four duidelijk hoorbaar is. Zowel het gebruik van instrumenten als de mix van de stem doen regelmatig herinneren aan Harisson en Lennon. De loepzuivere stem van Zwegers en de strakke, perfectionistische productie maken het titelloze album een prachtige luisterplaat. Er valt geen oneffenheid in te ontdekken, het is bijna onecht mooi. Dit is tegelijkertijd de valkuil van de Nederlandse Belg, die je soms doet verlangen naar een plotselinge uitschieter of een ruig randje. Maar ook zonder een vuiltje aan de lucht staat deze plaat als een huis.

Het is altijd even afwachten als een band na drie jaar afwezigheid een nieuwe plaat uitbrengt. Soms is dat het begin van het einde, soms is er sprake van een nieuwe start. Oasis past perfect in deze laatste categorie, want hun terugkeerplaat Dig Out Your Soul is stukken beter dan de laatste platen van de Gallaghers. Ze keerden terug naar het volle groepsgeluid en draaiden alle registers open. Het album start overdonderend met het opzwepende Bag It Up, maar ook het iets ingetogenere The Turning overtuigt. De single The Shock Of The Lightning en het prachtige door Liam Gallagher geschreven I’m Outta Time behoren tot de hoogtepunten van de plaat. Helaas lukt het Oasis niet om het hoge niveau van de eerste zes songs vol te houden, hoewel To Be Where There's Life na een paar draaibeurten ook begint te groeien.

People You Know was SneakerFreak. Hun debuutalbum Go kreeg fantastische recensies en ze speelden het voorprogramma van o.a. Starsailor en The Veils, en bovendien nog eens vele festivals. De akoestische, subtiele gitaarpop met soepele vocalen stonden met beide benen in de recente alternatieve Nederpop van Mist en Solo. Met verbrede blik en de toevoeging van een bassist en drummer ontstond op de valreep van het nieuwe album People You Know. Dit zal niet alleen naar verwijzen naar de bekenden in de band, maar ook naar de inhoud van de nummers. Dit album kenmerkt zich door een muzikaal diverser en verdiept geluid. Ze koppen in met een groovy, alt country ge�nspireerde opener en in alle volgende puur menselijk excentrieke verhaaltjes houden ze een torenhoog niveau vast. Voor de kenners verschilt het met het gitaargedomineerde geluid van het debuut, maar met het natuurlijke, Nederlandse karakter dat gebleven is, komt niemand bedrogen uit.

Eerder dit jaar verraste The Cloud Room ons al met een rasechte indiepopplaat van Amerikaanse bodem, die niet onderdeed voor krachtige en urgente Engelse equivalenten. Zij het minder zweverig en melodisch, doet Ra Ra Riot hier hetzelfde. Het debuutalbum volgt op de dood van een bandlid, dat van ruime invloed was op het schrijven van de songs. Hoewel er vele verwijzingen zijn naar deze gebeurtenis, is The Rhumb Line geen zwaardragende plaat geworden. Sterker nog, het is een coherente, levendige, opzwepende plaat waarin drums, strijkers en percussie samen met af en toe staccato achtergrondvocalen een grote rol spelen. De excentrieke orkestraties van Arcade Fire en Vampire Weekend met de oprechte openheid van Bishop Allen. Zonder overdreven origineel te zijn en zonder te kopiëren weet Ra Ra Riot een wijd spectrum van luisteraars aan te spreken. Ik heb hoge verwachtingen van deze gevarieerde, veerkrachtige band.

Forty Nine van Mathilde Santing. De titel verwijst inderdaad naar haar leeftijd… Met haar band The Spirit Of Volunteering en een aantal gastmusici weet ze weer een fantastisch resultaat neer te zetten. Het afgelopen jaar toerde ze samen met de steeds groter wordende band langs theaters met het programma Stay Into The Light. In dezelfde tijd namen ze ook deze plaat op. Het nieuwe album bevat een interessante combinatie van bewerkte oudere en nieuwere nummers. Zoals we al weten van haar eerdere werk is ze er heel goed in liedjes van anderen om te toveren in haar eigen nummers. Intiem klinkt All Blues van Miles Davis, intens de Rufus Wainwright-cover Going To A Town, net als de bekende Rod Steward hit Maggie May. Er is een jazzy versie van KT Tustall’s Big Black Horse And A Cherry Tree. De eerste single van het album is Supply And Demand van Amos Lee. Gezongen met veel pit, evenals Shadow On The Wall van Brandi Carlili en Stitched Up van John Mayer. Forty Nine eindigt met David Sylvian’s Ghosts, mysterieus en mooi georkestreerd. Mathilde Santing laat opnieuw horen dat ze met de tijd meegaat en zichzelf blijft.

Gepresenteerd als een soundtrack voor een niet bestaande film, is dit het tweede album van het Nederlandse collectief. Erg bekend zijn ze met hun eersteling niet geworden, maar dat is onterecht. This Ain’t Hollywood bewijst dat ook Nederlandse bands kunnen meedraaien in de top van de huidige gitaarscene. Ergens tussen Interpol en Franz Ferdinand liggen de uitstekende post-punk songs zoals 1984 en het fraaie Closing Titles. Net iets toegankelijker dan die eerste band, en iets donkerder dan die tweede, draait Silence Is Sexy met dit album moeiteloos mee in de gitaartop van Nederland. Verrassend fraai.

Het instinctieve enthousiasme van The Spinto Band kent geen obstakels om volledig mee te gaan in hun vriendelijke gekte. De instrumentatie op het voorgaande album kwam divers en simpel over en liet met nummers als Oh Mandy niemand onberoerd. Toch was er een onconventionele aanpak, die op Moonwink gelukkig alleen aan vrijheid gewonnen heeft. Het geluid is bij uitstek lichtvoetig, maar in rijke arrangementen die twijfelen tussen een mathematisch en ongepolijst organisch karakter, geven de songs op Moonwink je een voldaan gevoel. Het is over voor je er erg in hebt. In een poging tot een typering te komen denk ik aan Yo La Tengo met een flinke deuk van een botsing met hyperactieve, trippende rockers. Namen als The Strokes, Bishop Allen, The Shout Out Louds en vergelijkbaar materiaal kunnen haast niet missen. Het energieke geknutsel van The Spinto Band heeft wederom een serie uiterst aanstekelijke songs opgeleverd met dynamische texturen en aansprekelijke melodieën. Ze zijn maf, zachtaardig, direct en overmatig plezierig. Hoewel erkend moet worden dat de songs ook enorm goed in elkaar steken, missen ze variatie. Kennelijk is The Spinto Band ook een strak georganiseerde, overdonderende wervelwind om mee te maken vanaf het podium.

Waar tussen 12 Memories en het vorig jaar verschenen The Boy With No Name bijna vier jaar zat, komt Travis dit keer veel sneller met nieuw werk. De plaat werd ook in zeer korte tijd opgenomen, omdat de band opeens midden in een creatieve fase zat. En dat is te horen, want Ode To J. Smith zou wel eens de beste plaat van Travis kunnen zijn sinds The Man Who. Vanaf de gruizige opener Chinese Blues klinken de Schotten gefocust en geïnspireerd. Muzikaal is het uit duizenden herkenbaar, maar nieuwe elementen worden niet geschuwd. Zo zijn eerste single Something Anything en Long Way Down een stuk steviger en duikt in J. Smith zelfs een bombastisch koor op, dat wonderbaarlijk genoeg blijkt te werken. Zwakke broeders bevat de plaat niet en meerdere liedjes behoren zelfs tot de allerbeste die Travis ooit heeft opgenomen. Laten we hopen dat deze creatieve fase nog lang aanhoudt.

Het Amerikaanse TV On The Radio maakt volgens eigen zeggen muziek die een binding met het publiek aangaat. Persoonlijk lief en leed van de bandleden wordt in de nummers verwerkt en zijn door voor velen herkenbaar. Niet in de minste plaats wordt dit versterkt door de zang van Tunde Adebimpe, dat in samenspel met de fenomenaal klinkende strijkers als in Stork & Owl en Love Dog de spijker midden op z’n kop slaat. Zo kun je glimlachen om Crying, kunnen de voetjes van de vloer op Golden Age en de anti-oorlogssong Red Dress zet aan tot denken. Ondanks een herkenbaar jaren tachtig popjasje, dat overduidelijk geïnspireerd is door voorgangers als The Cure, Joy Division, Echo & The Bunnymen en New Order, is TV On The Radio niet makkelijk in een hokje te plaatsen. Avant-gardistisch, meeslepend en meditatief zijn woorden die te binnen schieten na het horen van de nummers, die steeds meer indruk maken hoe vaker je ze hoort.

Volgens Midge Ure was dit coveralbum al 25 jaar in de maak. Afgaand op de trackselectie hoeft niemand daaraan te twijfelen, want de meest recente nummers stammen uit de jaren zeventig. Over de hele CD hangt een aangenaam ongedwongen, zelfs lome sfeer. Dat terwijl Ure toch een breed palet bestrijkt van Badfinger (Day After Day) en Peter Green (Man Of The World), via The Carpenters (Goodbye To Love) naar Queen (Nevermore) en David Bowie (Lady Stardust). De instrumentatie is bewust vrij sober gehouden. 10 is typisch het product van een ervaren artiest die een keer lekker zijn eigen gang heeft kunnen gaan.

Er was eens een band uit Australië die aan het begin van het nieuwe millennium werd gezien als de reïncarnatie van Nirvana. Met een snufje The Beatles. Toch ging het mis, naar men zegt door het zelfdestructieve gedrag van zanger en Asperger-patiënt Craig Nicholls. Na wat voorzichtige stapjes komen ze nu met hun vierde studioalbum. Opnieuw klinkt de band als de samensmelting van de breinen van Kurt Cobain (Braindead, Scream) en John Lennon (True As The Night). Maar ook liefhebbers van bijvoorbeeld The Hives, The Strokes en The Subways hoeven niet weg te rennen voor het geluid van The Vines. Okay, de teksten zijn, zeker in het licht van de twee eerder genoemde woordkunstenaars, wat simpel. Ook de muziek hebben we al honderd keer eerder gehoord. Is dat erg? Nee, want Melodia is gewoon een fijne grunge-rock-plaat.

Gevestigd in een tijdloze rocktraditie construeren The Walkmen op hun vierde album een selectie composities die blaken van originaliteit. Met een zwaar pulserende basis van bassen en drums, klinken de ruimtelijk galmende, afstandelijke vocalen als een roepende in de woestijn. Langzaam nadert de muziek en weet je mee te lokken in artificieel aandoende landschappen van geluid verpakt in compacte songs. Ze weten te boeien met een combinatie van ouderwets songschrijver vakmanschap met een eigen karakter van herkenbare verrassende twists. The Walkmen namen dan ook de tijd en de materialen (400 8-track tapes en vele instrumenten) om dit bescheiden hoogtepunt te laten schitteren. Op een spannende wijze lijken vooral de zorgvuldige relaties tussen de ritmes een zeer persoonlijke noot te raken. Een gevoel van romantiek bekruipt je, zowel door de volle arrangementen als geademd door de lyrische teksten. Ondanks de gruizig pompende klanktapijten die de songs dragen, zijn de vocalen aangenaam direct en nestelen melodieën zich onopvallend in je hoofd. De convexe structuren vormen een emotief geraamte voor diep gevoelige uithalen. You & Me is een dynamisch en divers album dat bijna ongemerkt enorme indruk maakt.

Thijs de Clus kent zijn klassiekers mag blijken uit het album dat hij met zijn band Zender maakte. Deze Belgische zanger/gitarist bouwde een paar jaar geleden zijn tuinhuis om tot opnamestudio en kon zo in alle rust aan zijn songs werken. Met een aantal vrienden werden de tapes volgespeeld met het album Acid Avenue als resultaat. De Clus houdt van de sixties en The Beatles, The Byrds en The Kinks in het bijzonder laat hij blijken. In de liedjestraditie van deze bands zijn de songs met kop en staart, hebben ze aanstekelijke melodie�n en rijke arrangementen. Het is dan ook vooral de psychedelische periode van deze bands die hem hoorbaar be�nvloed hebben en het mag gezegd worden, dat werkt hij goed uit. Vocaal is het mooi gearrangeerd en het is vooral het instrumentale deel dat je regelmatig naar adem doet happen. Referenties aan die gouden jaren te over en ook in de instrumentenkeuze en de productie is het authentiek. Zender mag dan retro lijken, het resultaat is indrukwekkend en dat is knap.

Ergens in 1983 hoorde ik voor het eerst van ZZ Top. Prachtige muziek met nog mooiere videoclips die rondvlogen over de televisie en die het in Amerika op MTV erg goed bleken te doen. Plaat gekocht en toen eerdere platen opgezocht van die band. Die waren wel mooi maar toch heel anders. Later ben ik die platen meer gaan waarderen maar Eliminator is toch we de plaat die de band vleugels gaf. Kwestie van de juiste plaat, de juiste video op het juiste moment. Dat zou suggereren dat Eliminator een novelty plaat is maar niets is minder waar. Prachtige nummers die nog steeds ondanks sequencers en samplesgebruik nog steeds overeind staat en waarvan iedereen Legs, Sharp Dressed Man en Gimme All our Loving nog kent. Inclusief clips dus. Nou, die clips zijn nu op de dvd-schijf te vinden samen met een ultracool optreden bij The Tube terwijl de cd uitgebreid is met livenummers en zowel de single als de lp-versie van Legs bevat. Veel en overbodig? Luister en kijk en je voelt je vijfentwintig jaar jonger. Prachtig klinkende reissue dus die ook nog een fraai boekje bevat.

In juli 1991 neemt een frêle, ietwat onzekere roodharige jongedame plaats achter haar piano op het Montreux festival, verloren tussen het immense instrumentarium van de Moody Blues, die na haar zullen spelen. Het tweeduizend man sterke publiek heeft nog nooit gehoord van de dan 27-jarige Myra Ellen Amos, maar na elk nummer klinkt het applaus luider en uiteindelijk wordt ze zelfs – tot haar eigen verbazing – teruggeroepen voor een toegift. Het wordt Led Zeppelin’s Thank You. De Moody Blues kunnen daarna alleen nog maar tegengevallen hebben. Een jaar later is Tori Amos weer in Montreux. Inmiddels is haar plaat, Little Earthquakes, verschenen en wordt verwachtingsvol uitgekeken naar haar optreden. De onschuld van 1991 is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor de zelfbewuste houding waarmee Tori Amos al snel de wereld zou veroveren. Dit tweede optreden is net iets minder intens, maar de uitvoering van Me And A Gun is huiveringwekkend. Een must have voor elke Tori Amos fan, deze dvd en dubbel-cd.

Songs For In Insane Times is een met vier cd's volgepropt overzicht van de kleurrijke en excentrieke Brit Kevin Ayers. De subtitel An Anthology 1969-1980 is een verheugende mededeling die de lading van het gebodene geheel dekt, want op deze uitputtende verzamelaar is zowel Ayers' werk voor Harvest als dat voor Island te beluisteren. Vooral het laatste doet het hart van de liefhebber sneller kloppen omdat Ayers' beide Island-albums heel moeilijk verkrijgbaar zijn. Cd 1 begint met Kevin Ayers' solodebuut Joy of A Toy uit 1969 nadat de enigmatische zanger met het koffiebruine, sexy stemgeluid Soft machine verlaten heeft. We volgen in chronologie Ayers' muzikale carrière via Religious Experience, een unieke samenwerking met Syd Barrett, en de Harvest-albums die hij maakt met zijn band The Whole World, met daarin een jonge Mike Oldfield, en later solo. We horen avontuurlijke progrock, weirde ballads, popsongs met een twist en muziek die herinnert aan het beste werk van Roxy Music, John Cale en Lou Reed. Dan maakt de blonde Apollo een overstap naar Island, maakt de fraaie albums The Confessions Of Dr. Dream And Other Stories en Sweet Deceiver – gezamenlijk vertegenwoordigd met zo'n tien songs – en keert in 1976 weer terug naar Harvest. De drie albums die dan volgen, bestaande uit elegante, zonverbrande sophisticated rock, generen tien composities die cd 3 completeren. Maar na 49 songs is de koek nog niet op: als exclusieve bonus is als vierde cd een nooit uitgebrachte live-lp uit 1973 toegevoegd, waarop Kevin Ayers en zijn band in blakende vorm verkeren.

Na de fraaie Can You Follow?-box gaat Esoteric gewoon door met het uitgeven van Bruce-gerelateerd materiaal. Na de teloorgang van Mountain hadden West en Laing wel zin om verder te gaan en benaderden Jack Bruce. Hij had met Cream ook ervaring in een powertrio dus de gedachte was dat ze elkaar mooi aanvulden met Why Dontcha als eerste alleraardigst resulaat. Whatever Turns You On is misschien nog wel sterker en knalt er lekker op los. Natuurlijk met schaduwen van beide bands maar weldegelijk prachtig. Het zou echter de zwanenzang zijn met Live ‘n’ Kickin’ als laatste stuiptrekking. Die plaat herbergt vier nummers waarvan de gerekte versie van de Stones’ Play With Fire drie fantastische muzikanten laat horen. Ook op de Friends-plaat spelen fantastische muzikanten als Billy Cobham, David Sancious en Clem Clempson mee. Origineel uit 1980 heeft de plaat een bepaald sophisticated tegen de jazzrock aanleunend geluid maar staat nog recht overeind. Liefhebbers van Steely Dan en de latere Doobies zouden hier prima mee uit de voeten moeten kunnen.

Naar ieder deel van Dylan’s Bootleg Series wordt reikhalzend uitgekeken. Dat geldt zeker voor dit achtste deel, gevuld met outtakes, demo’s, live-opnamen en soundtrackwerk uit de periode 1989-2006, vanaf Oh Mercy tot en met Modern Times dus, bepaald niet Dylan’s minste periode. De outtakes van Oh Mercy waren grotendeels bij de fans al bekend (op een schitterende akoestische uitvoering van Most Of The Time na), maar de nummers die Dylan voor Time Out Of Mind heeft opgenomen zijn hier voor het eerst te horen. En daar zitten ware juweeltjes tussen als het ronkende Dreamin’ Of You, de slepende blues van Marchin’ To The City en ruwe versies van Mississippi dat later op Love & Theft zou belanden. Erg fraai zijn ook de alternatieve versies van Ain’t Talkin’ en vooral Someday Baby van Dylan’s laatste studioalbum Modern Times en de Robert Johnson-cover 32-20 Blues. Zoals we inmiddels gewend zijn, is alles schitterend verpakt, maar daarbij ditmaal wel een kantekening. Tell Tale Signs verschijnt niet alleen als regulier dubbelalbum, maar eveneens als – volkomen overbodige – enkelaar en als deluxe 3cd-versie. Daarvoor moet echter een klein fortuin neergeteld worden – Dylan onwaardige geldklopperij van platenmaatschappij Sony…

In de zomer van 1990 ging het Britse Happy Mondays op tournee door Noord-Amerika. Deze concertregistratie werd destijds vastgelegd en is nu op deze DVD te zien. Hun synthetische indie rock geluid wordt tijdens de concertregistraties voorzien van een redelijk experimentele cameravoering. Onscherpe close-ups, psychedelische publieksopnamen en een statische camerastand vanaf het podium trachten te voorkomen dat de kijker in slaap sukkelt van de bij vlagen eentonige dreun. De afwisseling met de backstage- en tourbeelden helpen het geheel wat op te leuken. Een aardig tijdsdocument van een band die in hun beginperiode een spannend nieuw geluid en een aantal geinige hits voortbracht.

De Britse muziekscene in het begin van de jaren ’60 bestond niet zozeer uit langharig tuig, zoals The Pretty Things en The Rolling Stones, maar vooral uit goedgekapte, van stropdassen voorziene en in het pak gestoken ideale schoonzonen, zoals Peter Noone. “The safe face of beat music”, was de voorman van de uit Manchester afkomstige Herman’s Hermits, die begonnen als een Buddy Holly-coverband. Dit vijftal werd gespot door Mickie Most, succesvol als producer van The Animals, op basis van hun uiterlijk: Most zag kansen op de Amerikaanse markt, omdat hij Peter Noone op een jonge Kennedy vond lijken. Hun eerste single haalde direct de top van de Engelse hitparade en was ook een succes in de USA. Most bleek zeer kundig in het kiezen van de songs en zodoende volgden een grote reeks hits, vooral in Amerika. Terwijl de band steeds meer in de Britse Music Hall-tradities a la George Formby pastte konden juist de Amerikanen geen genoeg krijgen van hits als Mrs. Brown You’ve Got A Lovely Daughter en I’m Henry VIII, I Am. Later scoorden zij nog grote hits met de dubbele a-kant No Milk Today/Dandy en There’s A Kind Of Hush. Het is dan ook niet zo heel vreemd dat er reeds vele verzamelaars van de band zijn verschenen, maar nu heeft EMI op deze 4CD bijna alles van Herman’s Hermits – ook nooit eerder verschenen materiaal – bij elkaar gebracht. En steeds als je het gevoel krijgt dat het allemaal iets teveel van het goede is komt er weer een van hun hits of een onverwachte parel voorbij. Helaas is de info in het boekje mager, maar de muziek op de vier schijven maken veel goed. Peter Noone blijkt meer dan “just a pretty face”.

Uitgekomen in 1971 zou je de National Headband kunnen beschouwen als het grote geheim. Een prachtige plaat uit de vroege jaren zeventig waarop muziek gemaakt zoals we die nooit meer horen en die het best te omschrijven is als soulrock met wat progelementen. Misschien niet overal even consistent maar met een prachtige variatie. Neil Ford is de grote man maar het zijn Jan Schelhaas en Leer Kerslake die we later nog terug zien bij respectievelijk Camel/Caravan en Uriah Heep/Ozzy.

Wij zijn altijd weer benieuwd wat het Britse Rev-Ola label nu weer voor obscuriteit heeft opgediept uit de grote jaren zestig grabbelton. Voor de Engelsen is onze trots 'De Kjoe' een grote onbekende, behalve onder de fans van The Pretty Things misschien, die wel eens hadden gehoord dat er in The Lowlands nog een heel ruig bandje scheen rond te lopen. Wij wisten wel beter natuurlijk. Q'65 is met The Outsiders, Cuby en Shocking Blue het beste wat wij te bieden hebben gehad in die tijd. Ooit gingen ze als promotiestunt per rubberboot naar Londen om hun LP Revulution te promoten. Het is niet bekend hoeveel mensen er voor deze Hollandse jongens op de Tower Bridge hebben gestaan. Kijkend naar de mooi afgedrukte single- en EP-hoesjes komt de legende weer helemaal tot leven en eenmaal in de cd-speler met de knop op streepje zeven klinkt The Live I Live weer alsof hij gisteren binnenkwam in de top veertig waar hij uiteindelijk zou blijven steken op de vijfde plaats. Op deze voorbeeldig samengestelde compilatie vindt je al hun hits en beste albumtracks, aangevuld met twee obscure nummers van de groep Circus, uit de 'nadagen' van de heren Baar en Nuijens. Maar waar staat nou die letter Q voor? Het boekje biedt uitkomst.

Van Chris Rea zijn door de jaren heen al diverse verzamelalbums verschenen, maar een definitieve greatest hits was er nog niet. Welnu, dat is Fool If You Think It’s Over, ondanks zijn ondertitel, ook absoluut niet. In de eerste plaats maakt de man nog steeds muziek, in de tweede plaats staan niet al zijn grootste hits op deze plaat, en in de derde plaats draait het hier niet in alle gevallen om de originele tracks die de hitlijsten bereikten. Zo zijn onder meer Josephine, On The Beach en het titelnummer zijn in een nieuw bluesje gestoken. Mooi is deze verkleedpartij wel, maar het is de vraag is of deze release daadwerkelijk iets toevoegt ten opzicht van eerdere verzamelaars.

Jeff Tweedy van Wilco-faam heeft een uitstekende smaak en oog voor vergeten meesterwerken. Zo wist hij al eerder Bill Fay aan de vergetelheid te ontrukken en de volgende door hem getipte en miskende cultheld is Jimmie Spheeris. Deze in 1949 in Alabama geboren singer songwriter maakte in 1971 het briljante album Isle Of View. Spheeris woonde in New York en sloot zich aan in de sc�ne rondom folkzanger Richie Havens. Met producer Paul Leka en arrangeur David Campbell neemt Spheeris tien songs op die opvallen door hun ingehouden schoonheid. Spheeris heeft een warme stem die de luisteraar naar zich toetrekt en weet met zijn intieme songs een sfeer neer te zetten die zich laat vergelijken met het debuutalbum van Nick Drake. Isle Of View kent tenminste ��n klassieke song in het wonderschone I Am The Mercury. Het album beland in de vergetelheid, net als het in 1973 verschenen The Original Tap Dancing Kid dat aan deze reissue is toegevoegd. Deze plaat werd geproduceerd door Felix Cavaliere en heeft een topbezetting: Leland Sklar en Russ Kunkel als ritmesectie en Sneaky Pete Kleinow op pedal steel, Op dit album is de magische sfeer minder aanwezig, doch de plaat is zeer genietbaar. In 1984 kwam Spheeris om het leven toen een dronken automobilist hem van zijn motor reed. Hij werkte net aan een comeback album dat postuum onder de titel Spheeris verscheen.

De geschiedenis van deze uit Liverpool afkomstige band geeft een mooi inzicht in de ontwikkeling van de beatscene in deze Britse havenstad, hoewel de band steeds een stapje te laat kwamen. De groep ontstond door het samengaan van twee talentvolle skifflebands en trad veelvuldig op in The Cavern, dat toen nog een jazzclub was. Door de opkomst van de rock ‘n’ roll schakelden vele stadgenoten in navolging van The Beatles over op beat, maar The Bluegenes bleven nog vasthouden aan hun jazz- en skiffle-achtergrond. Op hun eerste opnamen is de skiffle dan ook nog goed te horen. Tijdens een bezoek aan Hamburg gooiden zij het roer radicaal om door de negatieve reacties van het Duitse publiek. De banjo verdween uit het instrumentarium (op aanraden van John Lennon) en de naam werd veranderd in Swinging Blue Jeans. Na twee minder succesvolle singles won de band de jackpot met de uit de Beatles-repertoire geleende cover van Chad Romero: Hippy Hippy Shake, dat aan beide kanten van de grote plas een kanjer van hit werd. Daarna volgden in eigen land nog drie hits: Good Golly Miss Molly, het prachtige You’re No Good en Don’t Make Me Over. Ondertussen veranderde het muzikale klimaat en weer ging de band niet met zijn tijd mee. Daardoor verdween ze steeds meer naar de achtergrond. Dankzij de vier schijven van dit grotendeels chronologisch gerangschikte carrièreoverzicht wordt duidelijk dat de groep veel meer in haar mars had dan de vier grote hits lieten zien. Ook zijn van een groot aantal songs ook stereoversies opgenomen.

Na zijn hit Hold What You Got uit 1965 groeide Joe Tex binnen enkele jaren uit tot een van de grote zangers binnen de zuidelijke soul. Samen met Solomon Burke en anderen sloeg hij een brug tussen de zwarte soulmuziek en de blanke country & western en smeedde zo een muziekstijl die alras countrysoul ging heten. Toch had Joe Tex lang op succes moeten wachten. In de periode 1955-1965 maakte hij een stuk of twintig singles voor diverse labels, maar hits bleven uit. Get Way Back bevat 27 vroege opnamen van Joe Tex, gemaakt voor King Records in New York en Ace Records in New Orleans. Nog op zoek naar een eigen, definitieve stijl ontfermt de zanger zich hier over een aantal songs die variëren van R&B en rock ‘n’ roll tot bluesballads. Klinkt hij in een song als You Little Baby Faced Thing nog als een soundalike van Little Richard, in andere liedjes vangen we al een glimp op van de grote soulzanger die hij in latere jaren zou worden.

De twee van Ultravox. Zo kunnen we deze schromelijk onderschatte parels uit de jaren tachtig wel noemen. Ultravox was eind jaren zeventig onder leiding van John Foxx al uitgegroeid tot een aardig post punk wave bandje, de komst van Midge Ure gaf ze de definitieve duw richting sterrendom. In de slipstream van de megahit Vienna kreeg de bijbehorende LP de nodige aandacht, maar leek tegelijkertijd moeilijk onder de schaduw van deze klassieke song uit te kunnen kruipen. Ruim 25 jaar later blijkt hoe onterecht dat was. De muzikale tijdgeest perfect aanvoelend mengt Ultravox de kille klanken van mechanische drums en synthesizers met warme strijkersarrangementen en de gepassioneerde stem van Midge Ure. Het resultaat is een trits perfecte popsongs als Sleepwalk en Passing Strangers en de sfeervolle meesterwerkjes Mr X en Astradyne, een lesje new wave op synthesizers in zeven minuten. Vienna is ook een ultra Europees klinkende plaat. Op Rage In Eden weten ze hetzelfde niveau nog een plaat lang vast te houden (The Voice, The Thin Wall), al ontbreekt deze keer een grote hit. Beide CDs liggen nu als remaster opnieuw in de winkel. Naast de B-kantjes die al op eerder uitgebrachte reissues te vinden waren, zijn de nodige live opnamen en enkele ‘work in progress’ versies uit begin jaren tachtig toegevoegd. Een passend eerbetoon aan deze mijlpalen, die gedurende dat decennium zelden meer overtroffen werden. En zeker niet door Ultravox zelf.

Aan de westkust van de Verenigde Staten tierde de R&B in de jaren rond 1950 welig. Vooral in de omgeving van Los Angeles was sprake van een bruisende muziekscene. Het vijfde deel in de reeks Modern Downhome Blues Sessions vormt een aardige staalkaart van de typische bluesstijlen uit die contreien. Relaxte after hours blues vormt de hoofdmoot, maar de compilatie bevat ook enkele staaltjes jump blues. Gitarist Lowell Fulson en pianisten Jimmy McCracklin en Roy Hawkins zijn hier de meest klinkende namen. Vooral de onbekende muzikanten prikkelen de nieuwsgierigheid. Ene James Reed laat in acht opnamen horen een begenadig blueszanger te zijn. En weleens van Johnny Fuller gehoord? De blues die deze man in zeven songs vertolkt is van een peilloze diepte.

Aan heruitgaven van soulproducties uit de gouden jaren van de soul is geen gebrek, maar het aandeel van de soul uit het diepe zuiden van de Verenigde Staten hierin is bedroevend mager. Gelukkig mogen wij ons, soulminnaars, dan ook prijzen met deze tweede worp opnamen uit de archieven van XL Records en Sounds Of Memphis Records. Zuidelijke soul op zijn minst, deep soul op zijn best. Gevestigde soulbroeders als Spencer Wiggins en The Ovations zijn wederom van de partij, terwijl ook Barbara & The Browns hun opwachting maken. Obscuur als ze zijn verrassen Rudolph Taylor en Carroll Lloyd ons hier het meest. En met zijn huiveringwekkende vertolking van I Don’t Need You No More levert George Jackson de mooiste soulslijper van het jaar.

Aan goede, soms zelfs briljante ideeën ontbreekt het de samenstellers van Ace Records bepaald niet. Neem nu hun jongste onderneming. Ze zijn op zoek gegaan naar de oorspronkelijke uitvoering van liedjes die pas later door een andere artiest of groep tot hit werden gepromoveerd en hieraan hun bekendheid danken. Op de compilatie You Here It Here First! zijn 26 van dergelijke originelen bijeengebracht. Naar deze compilatie luisteren is even leerzaam als verrassend. Denk je dat Bill Haley met zijn vertolking van Rock Around The Clock aan de wieg van de rock ‘n’ roll heeft gestaan, blijkt nu dat ene Sunny Dae met zijn Knights dit nummer al een paar jaar eerder had opgenomen! En verwacht je bij de eerste klanken van Suspicious Minds weldra de vertrouwde stem van Elvis te gaan horen, klinkt daar ineens een onbekende stem die ene Mark James blijkt toe te behoren. Verder kom je aan de weet dat Tommy Hunt Dusty Springfield voorging in de uitvoering van I Just Don’t Know What To Do With Myself en ook dat de klassieker I Fought The Law helemaal niet Bobby Fuller, laat staan The Clash, toebehoort. Wie dan wel? Voor het antwoord hierop en heel veel andere wetenswaardigheden moet je deze prachtcompilatie maar gauw in huis halen.

Na de fraaie Can You Follow?-box gaat Esoteric gewoon door met het uitgeven van Bruce-gerelateerd materiaal. Na de teloorgang van Mountain hadden West en Laing wel zin om verder te gaan en benaderden Jack Bruce. Hij had met Cream ook ervaring in een powertrio dus de gedachte was dat ze elkaar mooi aanvulden met Why Dontcha als eerste alleraardigst resulaat. Whatever Turns You On is misschien nog wel sterker en knalt er lekker op los. Natuurlijk met schaduwen van beide bands maar weldegelijk prachtig. Het zou echter de zwanenzang zijn met Live ‘n’ Kickin’ als laatste stuiptrekking. Die plaat herbergt vier nummers waarvan de gerekte versie van de Stones’ Play With Fire drie fantastische muzikanten laat horen. Ook op de Friends-plaat spelen fantastische muzikanten als Billy Cobham, David Sancious en Clem Clempson mee. Origineel uit 1980 heeft de plaat een bepaald sophisticated tegen de jazzrock aanleunend geluid maar staat nog recht overeind. Liefhebbers van Steely Dan en de latere Doobies zouden hier prima mee uit de voeten moeten kunnen.

Chris Duarte gaat er door de jaren heen steeds verweerder en afgeleefder uitzien en dat heeft ook een weerslag op zijn muziek. En dat komt goed uit want Duarte opereert in het bluesidioom waar geldt: hoe ellendiger het leven, hoe beter de muziek. Okay, Duarte probeert geforceerd opgewekt als George Thorogood te klinken in Let’s Have A Party maar een nummer later is het alweer kommer en kwel in The End Of Me And You, is hij de wanhoop nabij in The Best I Can Do, want z’n best is niet goed genoeg getuige She Don’t Live Here Anymore. Maar voor mij is dat wel goed genoeg, Chris blows my mind met zijn lekkere rockende blues.

Ad van Meurs en Ankie Keultjes lopen natuurlijk al jaren mee in de Nederlandse roots-scene. Onder de naam Folksurvivalclub geven ze samen met de Vlaamse Marjan Cornille een nieuwe impuls aan hun carrière. De songs op Break of Dawn zijn van de hand van Van Meurs en qua sfeer kun je ze plaatsen in de hoek van Gillian Welch en Emmylou Harris. Er wordt prachtig gemusiceerd, maar dat is bij Van Meurs en zijn kompanen natuurlijk in goede handen. De vocalen zijn soms wat netjes, hoe mooi de samenzang ook is. De band zal de komende tijd regelmatig in ons land live te zien zijn. Mis ze niet.

Our Little Planet is een plaat zoals we van Tish Hinojosa gewend zijn. En da’s maar goed ook! Een mix van twaalf liedjes die aangenaam in het gehoor liggen en zich bewegen tussen folk, country en pop. Op een plaat van Tish mag een in Spaans gezongen smartlap natuurlijk niet ontbreken: hierin voorziet een stemmige vertolking van Mi Pueblo, waarin de zangeres zich laat bijstaan door Carrie Rodriguez (zang en viool) en Chip Dolan (accordeon). Uit welke muzikale traditie zij ook put, alle liedjes dragen onmiskenbaar het stempel van deze zangeres van Mexicaanse komaf. Met haar warme stem verleent ze elke song een zweem van melancholie.

Het nieuwe album van Jolie Holland laat zich beluisteren als een roadmovie op plaat. Onderweg komen we uiteenlopende personages tegen en de zangeres vertelt ons over hun - niet zelden tragische – lotgevallen. Met haar breekbare stem en haar jazzy frasering brengt zij deze karakters tot leven. The Living And The Dead telt tien nieuwe liedjes die laveren tussen folk, country en …. rock ‘n’ roll! Bestonden haar vorige drie platen uit overwegend rustige, sober gearrangeerde liedjes, op deze nieuwe laat Jolie Holland sommige songs behoorlijk rocken. Drums, bas en een soms venijnig jankende elektrisch gitaar (meesterlijk bespeeld door Marc Ribot) leggen hiervoor het fundament. De plaat opent met het bedrieglijk opgewekte Mexico City, waarvan het aanstekelijke refrein zich onmiddellijk in je hoofd nestelt. En de plaat eindigt met het schijnbaar spontaan opgenomen deuntje Enjoy Yourself, waaraan Samantha Parton (Be Good Tanyas) haar stem leent. Het zijn slechts twee van de hoogtepunten op een plaat die de luisteraar van begin tot eind in zijn greep houdt. Met haar eigenzinnige vertolkingen, de gekte die haar voortdurend aankleeft en de sfeer die haar songs oproepen treedt Jolie Holland onbedoeld in de voetsporen van haar illustere labelgenoot Tom Waits.

De eerder dit jaar verschenen cd Two Men With The Blues is net als deze dvd opgemaakt uit twee live-concerten in het Lincoln Center in New York. Voor Willie Nelson geen uitstapje te gek, zoals we weten. Zo leek op papier een jazz-plaatje met op de tracklist liedjes als Georgia On My Mind, Basin Street Blues en Sweet Georgia Brown, gedoemd tot de stempel overbodig en te gemakkelijk. Het resultaat was echter verrassender. Zo kan Wynton Marsalis namelijk uitstekend uit de voeten met New Orleans en Hot Jazz. Hij geeft met zijn band net de juiste draai aan de liedjes, die mogelijke middelmatigheid zodoende het nakijken geeft. Willie's vertellende zangstem en morsige gitaarsolo's, is samen met Wynton's bedreven begeleiding een geslaagde combinatie. Deze registratie werd zonder poespas, op smaakvolle wijze verfilmt. Het blijft natuurlijk een tussendoortje, maar naar dit soort uitstapjes zien we halsreikend uit.

Na een jaar of tien aan de weg timmeren is de Old Crow Medicine Show een gevestigde naam in het alt-country-genre. Tennessee Pusher is hun derde album voor het Nettwerk label, dat weer een aanstekelijke mengeling is van bluegrass, folk, old-time country en blues. Op hun c.v. prijken optredens in de Grand Ole Opry, concerten op diverse grote festivals en ook een optreden bij Jools Holland en Conan O'Brien viel hen al ten deel. In tegenstelling tot hun label- en stijlgenoten de Hackensaw Boys zijn ze daarentegen minder bekend in Nederland. Dat dit album daar verandering in mag brengen. De variatie in liedjes is groot. Zo horen we de mooie harmonieën van That Evening Sun, of onmisbare up-tempo swingers als Alabama High-Test, Humdinger, Mary's Kitchen en zowel luisterliedjes als Lift Him Up als een instant-meezinger zoals Highway Halo. Op al deze tracks komt hun muzikale bekwaamheid naar voren en die is groter dan die van menig collega-act.

Ian Siegal is een van de meest charismatische en creatieve bluesartiesten van dit moment. De Engelse zanger/gitarist is gezegend met een krachtige en gruizige stem, die het midden houdt tussen Tom Waits en Howlin’ Wolf. Zijn Ian Siegal Band is een dijk van een bluesband, die gelukkig ook regelmatig buiten de platgewalste bluespaden treedt. Hun optredens zijn altijd de moeite waard, en worden gekenmerkt door een hoog energiegehalte. Halverwege zijn concerten bouwt Siegal steeds een rustmoment in, waarbij hij zijn publiek vergast op fraaie akoestische blues en roots. Op verzoek van zijn fans nam hij nu dan eindelijk een geheel akoestisch album op. In slechts enkele nummers begeleidt door onder meer pedal steel gitarist BJ Cole, laat Siegal horen dat hij ook onversterkt zijn mannetje staat. De plaat bevat een aantal fraaie originals, maar Ian maakt nog meer indruk met zijn doorleefde covers van Steve Earle’s CCKMP (Cocaine Cannot Kill My Pain), en Mary Gauthier’s I Drink.

Met een ondertitel als New Blues & Roots Songs Of Peace And Protest is er voor ons eigenlijk nog weinig te teasen richting lezer, behalve dan dat de politieke bijdragen van onder meer Bob Brozman, Guitar Shorty, de Blakes Norman en Nancy, Candye Kane en Eddy The Chief Clearwater inhoudelijk laveren tussen enigszins gewaagd en ronduit sibbedeeig en tussenin ergens best grappig, maar het resultaat blijft hier sterk afhankelijk van de (af)wisselende muzikale aanpak. Rich Man’s War zal (inderdaad, Ruf Records) de eerste protest-bluesplaat zijn van deze eeuw, maar dat deden Leadbelly, Josh White en J.B. Lenoir toch anders in eerdere decennia. Zo zie je maar weer, het is altijd allemaal de schuld van de politiek!

Na zelf twee zeer goed ontvangen albums uitgebracht te hebben (waarvan het prachtige rej een echte aanrader is), mogen de heren Beyer en Wiedemann een volume van Fabric produceren. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: het 42e Fabric volume is er eentje om in huis te halen. Alle aspecten van de hedendaagse dance komen voorbij: van het zweverige Linkwood, tot heerlijke nare neurotische techno van Armando. Ame mixt het hele zooitje van veelal onbekende danceplaatjes naadloos aan elkaar tot een orgastische techno ervaring. Respect!

In 2006 bracht de Italiaanse funkband Casino Royale Reale uit, en was DJ Howie B zo onder de indruk dat hij het complete album geremixed heeft. Daarmee vergt hij veel van de luisteraar, aangezien hij in bijna alle songs voor een zeer minimalistische aanpak heeft gekozen, waarin hij slechts de thema’s laat terugkomen, en verder terugvalt op (elektronische) percussie. Daarmee lijkt hij zich volledig af te keren van de meer sferische samenwerkingen uit het verleden met onder andere U2 en Robbie Robertson. In In My Soul Kingdom wordt de sound toegankelijker, dat neemt niet weg dat dit een zeer goed gemaakt album is, voor de liefhebber die er aandacht aan wil besteden.

Where You Go I Go Too is een album waar je in eerste instantie erg aan moet wennen. Lindstrom heeft namelijk slechts drie tracks op de ambitieuze plaat staan, lang en uitgesponnen. De eerste track duurt maar liefst 29 minuten, waarin Lindstrom zijn spacey en kosmische disco house vermengt met bijna trance-achtige sounds, in een spannende en uitgestrekte soundscape. Een bijna ambient achtig meesterwerkje, waarin de melodie centraal staat. De tweede track duur bijna elf minuten en de derde bijna zestien. De tweede track is net iets meer gericht op de dansvloer, terwijl het laatste nummer, The Long Way Home, een soundtrack van een jaren tachtig film lijk en ook het eighties gevoel uitstraalt. Lindstrom neemt alle tijd om de nummers en ook het totale album te ontwikkelen en tot zijn recht te laten komen. Als je gewend bent, dan wil je niet anders.

24 post-klassieke ringtones?!? Bij nader inzien niet echt letterlijk - in een drukke omgeving zullen de meeste miniatuurtjes te intiem en introvert zijn om ze sowieso te kunnen horen. Ze zijn bedoeld voor performances op kleine schaal. Liefhebbers kunnen zich vooraf registreren, en ontvangen dan tijdens het bericht SMS-notificaties waardoor de ringtones tamelijk random via de telefoons in het publiek te horen zijn. Gezien de geluidskwaliteit van de meeste telefoons ben ik benieuwd hoe dat zal uitpakken. Een CD is natuurlijk iets geheel anders, maar ook dan blijken de mini-composities goed stand te houden. Korte schetsen voor piano, strijkkwartet, gitaar en/of ambient-elektronica – een bont palet aan indrukken en emoties. Voor maximaal verrassingseffect het best te beluisteren op de shuffle stand.

Hiphop groep Wu-Tang Clan is op papier indrukwekkend, maar live zeker ook. Zeker ook als, net zoals bij dit optreden op het Montreux festival, de hele clan op het podium staat. Iedereen was aanwezig, behalve de iets eerder overleden Ol’ Dirty Bastard. De energie spat er vanaf bij de leden en vol overgave en vooral goed op elkaar ingespeeld brengen ze een ruim anderhalf uur durende show. Deze dvd is een pure registratie van het concert, niets meer en niets minder. Geen extra’s. Wu-Tang brengt een gedegen hiphop show, weet het publiek in no time op de hand te krijgen en voor je het weet is het feest. Maar liefst 32 nummers passeren de revu, waaronder veel klassiekers en materiaal van de eerste albums. Tracks als Wu-Tang Clan Ain’t Nothing To Fuck With, Bring The Pain, Uzi, Protect Ya Neck, Gravel Pit en met Shimmy Shimmy Ya nog een ode aan Ol’ Dirty Bastard. De vaart zit er aardig in en met wat freestyles en grapjes her en der kom je de show op je sloffen door. Uitstekend optreden, dat pure hiphop ademt.

Strakke nederreggaeformatie heeft volgens het begeleidende schrijven al een behoorlijke livereputatie bladibla, maar dit is een studioplaat dus het zal wel. Band heeft twee sterke troeven. Allereerst zit het muzikaal retegoed in elkaar, hecht en met flink veel dub en een hele kast levende blazers, waarvoor het gezelschap alleen maar lof verdient. Lekker afwisselend plaatje ook, met op een wazige uitschieter – de kampvuursoul van Love Is Grooving – na vooral veel professioneel klinkende groovy reggae. Over voorvrouw Maaike Lans was de jury verdeeld. Ze zingt als een nachtegaal, dat wel, maar haar stem is teveel dertien in een arrenbiedozijn en mist persoonlijkheid. Gewoon de komende jaren flink roken, whisky drinken en rondhoereren, dan komt dat vanzelf ook allemaal goed.

Tweede plaat alweer van de Antilliaanse reggae-Nederlander, nadat hij zichzelf twee jaar geleden met de fijne rootsplaat So Much Reason op de internationale kaart zette en in eigen land een prijzenkast vol awards binnensleepte, om maar te zwijgen van de vele succesvolle optredens. Deze nieuwe is een flinke stap voorwaarts. In Transit wordt ook nog gedistribueerd door het fameuze VP/Greensleeves, en dat wil wat zeggen in de reggaewereld. Formeel mag de op het Antilliaanse St. Eustatius opgegroeide Ziggi dan een reggaekaaskop zijn, aan zijn werk hoor je dat niet af. De plaat staat vol met stevig in de traditie wortelende roots, richting de Wailers, en ook nog wat dancehall, met een zanger die flink wat soul en ook een doorleefd tikje gruis in zijn stem doet. Tegelijk klinkt hij zeer actueel en ook muzikaal zit het helemaal goed in elkaar, zonder de concessies aan de middelmaat die je helaas vaak ziet als Nederlanders aan de reggae gaan. Met medewerking van types als de internationale sterren Anthony B. en Gentleman. Jah heeft het kortom goed voor met Ziggi, en het goede nieuws is dat wij mogen meegenieten.

Na haar debuut Joyful en de overal ter wereld van het net geplukte single Down On My Knees is het hard gegaan met de carrière van de half Nigeriaanse zangeres Ayo. Vooral omdat ze het live ook heel aardig deed met haar aan soul, blues en reggae gerelateerde popliedjes. Ze stond reeds in de Lateshow van David Letterman en trad o.m. op in Monte Carlo. Op dit nieuwe album staan weer enkele potentiële hits, zoals de heerlijke ‘Ayo Blues’ Maybe, Slow Slow (Run Run) en Thank You. De plaat werd in vijf dagen tijd vrijwel live opgenomen in de wereldberoemde Compass Point Studios op de Bahamas, waar o.m. Bob Marley en de Rolling Stones in het verleden graag werkten, en ademt dan ook die typische relaxte eilandsfeer, met name in de reggae-achtige nummers. Maar luister vooral eens naar het fraaie Love And Hate en de ballads Piece Of Joy en Mother, waarop Ayo ook op viool te horen is. Een zonnig album dat de komende winter zeker zal overleven.

Zimbabwe is nu niet bepaald The Place To Be, maar behalve ruzie, kunnen ze er ook hele mooie muziek maken. Zoals het eerste album van zangeres Chiwoniso Maraire in elf jaar, een pauze die ze nam voor het opvoeden van haar kinderen. Stond ze begin jaren negentig nog als Afrikaanse hiphop pionier te boek in het A Peace Of Ebony collectief, tegenwoordig is ze vooral enthousiast bespeelster van de Mbira, het Zimbabwaanse instrument, bestaande uit een klankkast en metalen plaatjes. Dit instrument is het middelpunt van Rebel Woman, een plaat in het teken van de Zimbabwaanse onderklasse die, gedwongen door oorlog en onderdrukking, maanden van huis moeten om nog iets te kunnen verdienen. En hoewel de instrumentatie traditioneel is, laat ze haar achtergrond van hiphop en Nu-Soul zeker niet achter zich. Maar met doorgewinterde muzikanten uit de bands van Oliver Mtukudzi en Hugh Masekela komen de diverse stijlen volledig organisch tot een sluitend geheel. Met teksten zowel in het Shona als in het Engels slaat ze op alle mogelijke manieren de brug tussen Zimbabwe en de rest van de wereld. Van de gitaarriffs in Vanorapa tot de spaarzame Mbira begeleiding van Pamuromo is dit in alle opzichten een strijdvaardig en oprecht album.

Anderhalf jaar na het eerste is hier het tweede album van de Tsjechische band Gipsy.CZ. Het eerste album, Romano Hip Hop was een enorm succes en werd door de frisheid overal met enthousiasme ontvangen, kreeg lovende recensies en zorgde voor meer optredens. Het heeft de band rond Radoslav "Gipsy" Banga af en toe wat moeite gekost, met beide benen op de grond te blijven, maar door hard te werken en zich te concentreren op de muziek is er nu dit tweede album, dat uitgebalanceerder en volwassener is dan het debuut. Er werd uitgebreid getoerd door Europa en vorig jaar was Gipsy.CZ de eerste Tsjechische band die op Glastonbury speelde. Banga was een zigeunerjongen, die op straat zwierf die met de wereld van de hip-hop in aanraking kwam en dat ging verwerken in zijn eigen muziek, hij rapt, zingt, beatboxt, programmeerde, speelt akoestische gitaar en toetsen.. Violist Voijta Lavicka kwam erbij en de broers Petr en Jan Surmaj. Petr speelt accordeon en Jan speelt de akoestische bas. Uitgangspunt was rap en de ritmes van de hip-hop te koppelen met de duizelingwekkende snelheden van de zigeunerorkesten en zo een eigen stijl te scheppen. Er werd wat pop en r&b door het smakelijke soepje gemengd en het resultaat is een bruisend, swingend, stuiterend en energiek geheel. In de vorm van een compleet kinderkoor, twee DJ's en het Apollon strijkkwartet zijn er veel gastmuzikanten die verantwoordelijk zijn voor het rijke en verzorgde geluid van dit album. De snelle nummers worden voldoende afgewisseld met nummers, die een mengeling zijn tussen volksmuziek en r&b. De teksten, die erg maatschappijkritisch zijn en vol van humor worden helaas niet vertaald. Hoewel misschien niet de essentie te vangen is, wordt met een Engelse of desnoods Duitse vertaling misschien wel duidelijker, waarom deze band zo goed in staat is om vooroordelen en agressie weg te nemen en mensen dichter bij elkaar te brengen. Nu moet je er naar gissen er een woordenboek bij pakken of goed opletten als de band in het Engels zingt. Maar plezier zal de luisteraar er genoeg aan beleven, dat staat vast.

Ze zingt in het Frans, Engels enZuid-Afrikaans en natuurlijk in haar moedertaal. Ze acteert, danst, lacht en overdondert. Als er iemand durft te leven dan is het wel Wende Snijders. In het spoor dat begint bij Piaf, Brel en Shaffy zoekt ze haar eigen weg om uitdrukking te geven aan haar gevoelens. In dit theaterconcert opgenomen in Rotterdam en Gouda leeft ze zich helemaal uit in liedjes als Le Plat Pays en Vesoul van Jacques Brel, in Leo Ferré’s prachtige Avec Le Temps, Le Chanson De Mandalay van Brecht en Weil en haar eigen lied De Wereld Beweegt. Die Begin Van Die Aarde is een Zuid-Afrikaanse song met een tekst van Antjie Krog en de opvallendste cover komt hier van Lennon & McCartney: Come Together. Een ware stortvloed aan theatrale voordracht zoals we dat van haar gewend zijn met stuwende begeleiding van slechts piano, bas en percussie door Bart Wolvekamp, Guus Bakker en Arthur Lijten. Voor de snelle beslissers is er de extra dvd van haar optreden op de Uitmarkt in 2007 met het Metropole Orkest. Weer andere nummers en vooral mooie beelden.

Death, grind, hardcore, All Shall Perish weet er een mooie mix van te maken. De band neemt zelfs de tijd om het in sommige nummers eens rustig aan te doen, luister maar naar The Ones We’ve Left Behind. Afwisseling troef dus. Het nummer Black Gold Reign bevat zelfs klassieke metal invloeden. En het werkt allemaal. De heren zijn dan ook uiterst vakbekwaam, zo zijn de gitaarleads erg fraai en swingt het drumwerk ondanks de vele hoge tempo’s. Verder moet je dit soort muziek niet uitleggen, maar als liefhebber van extreme muziek gewoon luisteren.

Een nieuwe Metallica is een plaat waar iedereen een mening over heeft. Dat komt omdat Metallica er toe doet en tegelijk de grenzen van de heavy metal overstijgt omdat het zich beoordeeld weet door een groot poppubliek dat de band graag als wild en verantwoord muzikaal uitstapje gebruikt. Prachtig allemaal, maar hoe goed is Death Magnetic nu eigenlijk? Naar mijn mening erg goed en volgens een oude, bijna vergeten Metallica gewoonte, na iedere luisterbeurt steeds beter. Na het Spartaanse St. Anger (2003), dat als uitlaatklep van interne spanningen en afkickverschijnselen diende, is Death Magnetic een frisse, analoge en energieke plaat geworden met nummers die gemiddeld meer dan 7 minuten klokken. Daarin gebeurt werkelijk alles wat Metallica al een kwart eeuw zo goed en herkenbaar heeft gemaakt; lange intro’s, uitgebreide instrumentale stukken, krachtige hooks, superriffs en fenomenale refreinen. En godzijdank zijn de gitaarsolo’s in ellenlange ere hersteld. James Hetfield klinkt bevlogen en heeft als vader en flinke veertiger nog steeds een heerlijke cynische en donkere kijk op de wereld. Het is aanstekelijk om te horen dat de band tegen het einde van The Day That Never Comes en in het boeiende instrumentale Suicide & Redemption nog onnavolgbaar los gaat. Dat komt omdat op Death Magnetic heel subtiel de periode van voor de Black Album doorklinkt.

Een nieuwe Metallica is een plaat waar iedereen een mening over heeft. Dat komt omdat Metallica er toe doet en tegelijk de grenzen van de heavy metal overstijgt omdat het zich beoordeeld weet door een groot poppubliek dat de band graag als wild en verantwoord muzikaal uitstapje gebruikt. Prachtig allemaal, maar hoe goed is Death Magnetic nu eigenlijk? Naar mijn mening erg goed en volgens een oude, bijna vergeten Metallica gewoonte, na iedere luisterbeurt steeds beter. Na het Spartaanse St. Anger (2003), dat als uitlaatklep van interne spanningen en afkickverschijnselen diende, is Death Magnetic een frisse, analoge en energieke plaat geworden met nummers die gemiddeld meer dan 7 minuten klokken. Daarin gebeurt werkelijk alles wat Metallica al een kwart eeuw zo goed en herkenbaar heeft gemaakt; lange intro’s, uitgebreide instrumentale stukken, krachtige hooks, superriffs en fenomenale refreinen. En godzijdank zijn de gitaarsolo’s in ellenlange ere hersteld. James Hetfield klinkt bevlogen en heeft als vader en flinke veertiger nog steeds een heerlijke cynische en donkere kijk op de wereld. Het is aanstekelijk om te horen dat de band tegen het einde van The Day That Never Comes en in het boeiende instrumentale Suicide & Redemption nog onnavolgbaar los gaat. Dat komt omdat op Death Magnetic heel subtiel de periode van voor de Black Album doorklinkt.

Met deze nieuweling zet Moore de traditie van zijn laatste platen voort om nieuw materiaal af te wisselen met bestaand blues(rock)werk. Die combinatie levert weer een lekker plaatje af waarop Moore opnieuw laat horen dat hij niet alleen een fantastisch gitarist is maar ook nog eens van alle markten thuis is. Door de afgewogen mix van vlot en langzaam materiaal is de plaat ook nog eens flink gevarieerd en verveelt hij geen moment. Met Bad For You Baby heeft Moore gewoon weer een heel fijn plaatje uitgebracht.

Vanaf de eerste tonen word ik volkomen overdonderd door Ob(servant), de vierde schijf van het Australische Psycroptic. En dat gebeurde tot nu toe alle keren dat ik de cd beluisterde. Ob(servant) klopt gewoon van alle kanten en is in alle facetten een extreme aan death metal schurkende thrash metal plaat. De open sound, de impact, de arrangementen, maar vooral de sublieme riffs en het megastrakke drumwerk zijn dodelijk aanstekelijk. Het Australische viertal is in een ongelooflijke flow en laten power, talent en spelvreugde samenkomen in puur en extreem luistergenot.

Hoe ging Within Temptation de al niet kinderachtige Silent Force tour overtreffen? Het antwoord daarop was even simpel als complex: nog groter en nog spectaculairder. Na flink repeteren (te zien bij de extra’s) traden ze op 7 februari 2008 aan in Ahoy Rotterdam met het zestigkoppige Metropole Orkest en een koor. De eerste dvd bevat het volledige concert, inclusief bijna alles van hun laatste cd The Heart Of Everything. Met uitzondering van een paar kleine productionele foefjes (zoals bij The Howling en The Other Half) zijn de meeste nummers relatief clean in beeld gebracht. Het goed gevulde podium biedt immers al voldoende spektakel in de vorm van prachtige backdrops, vuurwerk en de jurken van zangeres Sharon den Adel. Het bonusmateriaal is van uitzonderlijke kwaliteit en kwantiteit: een extra concert van ruim een uur (Beursgebouw Eindhoven, november 2007), een docu over de band, video’s, behind the scenes en impressies van de wereldtournee, waaruit blijkt hoe groot Within Temptation buiten Nederland en Europa is geworden. Black Symphony is zonder twijfel een van de indrukwekkendste muziek dvd’s ooit geproduceerd in Nederland en zal zelfs verschijnen als Blue Ray. Een 2cd versie is ook nog leverbaar, al dan niet in combinatie met de dvd.

Hoe ging Within Temptation de al niet kinderachtige Silent Force tour overtreffen? Het antwoord daarop was even simpel als complex: nog groter en nog spectaculairder. Na flink repeteren (te zien bij de extra’s) traden ze op 7 februari 2008 aan in Ahoy Rotterdam met het zestigkoppige Metropole Orkest en een koor. De eerste dvd bevat het volledige concert, inclusief bijna alles van hun laatste cd The Heart Of Everything. Met uitzondering van een paar kleine productionele foefjes (zoals bij The Howling en The Other Half) zijn de meeste nummers relatief clean in beeld gebracht. Het goed gevulde podium biedt immers al voldoende spektakel in de vorm van prachtige backdrops, vuurwerk en de jurken van zangeres Sharon den Adel. Het bonusmateriaal is van uitzonderlijke kwaliteit en kwantiteit: een extra concert van ruim een uur (Beursgebouw Eindhoven, november 2007), een docu over de band, video’s, behind the scenes en impressies van de wereldtournee, waaruit blijkt hoe groot Within Temptation buiten Nederland en Europa is geworden. Black Symphony is zonder twijfel een van de indrukwekkendste muziek dvd’s ooit geproduceerd in Nederland en zal zelfs verschijnen als Blue Ray. Een 2cd versie is ook nog leverbaar, al dan niet in combinatie met de dvd.

De Vierde Symfonie is een van de sleutelwerken in het oeuvre van Shostakovich. Tijdens de repetities begonnen al snel geruchten te circuleren dat Shostakovich het Sovjetgezag in deze complexe symfonie ondermijnde, hetgeen resulteerde in de terugtrekking van de compositie, die uiteindelijk pas in 1961, 25 jaar na voltooiing, in premi�re zou gaan. Met zijn ambitieuze schaal, grote bezetting en duidelijke invloeden van Mahler, is dit een van Shostakovich' monu- mentaalste symfonie�n geworden, die bij het Chicago Symphony Orchestra o.l.v. Shostako- vich-veteraan Haitink in goede handen is. Het spectaculaire sacd-geluid en de bonus-dvd met documentairemateriaal en interviews maken van deze uitgave iets heel bijzonders.

Warner heeft de vijf cd's van zijn Ligeti Project bijeengebracht in een handzaam boxje. Hier- in een aantal van de belangrijkste stukken uit Ligeti's oeuvre, zoals de concerten voor respec- tievelijk piano, viool en cello, het Kamerconcert, Aventures en Nouvelles Aventures. De uit- voeringen door het Asko en Sch�nberg ensemble onder Reinbert de Leeuw en door de Ber- liner Philharmoniker onder Jonathan Nott hebben inmiddels een onbetwiste status in de Ligeti- discografie verworven. In deze aantrekkelijk uitgave mag geen liefhebber van eigentijdse mu- ziek deze opnamen laten liggen!

EMI brengt met The Art of Christa Ludwig een prachtig overzicht van de beste opnamen die deze onvolprezen mezzosopraan in de loop der jaren heeft gemaakt. De box bevat een ruime selectie liederen van Brahms, Mahler, Schumann, Schubert en Wagner, maar ook van Ravel en Rossini, en voorts een aantal hoogtepunten uit haar belangrijkste operarollen: Adal- gisa (met Callas als Norma), Isolde, Octavian (met o.a. Schwarzkopf) en andere. In elke track op elk van de vijf cd's bewijst Ludwig het zeldzame niveau waarop zij haar vak be- Heerste; alleen al haar onovertroffen opname van Brahms' Altrhapsodie is de prijs van dit boxje meer dan waard.

Richard Strauss had een bijzondere band met het Concertgebouworkest en droeg zijn sym- fonisch gedicht Ein Heldenleben zelfs op aan het orkest en zijn dirigent Willem Mengelberg. Mariss Jansons benadrukte de speciale affiniteit die de Amsterdammers hebben met Strauss' oeuvre door op zijn eerste concert als nieuwe chefdirigent datzelfde Heldenleben te dirigeren, en vervolgt nu met een opname van Strauss' orkestrale magnum opus: Eine Alpensinfonie. De componist die pochte een bierglas in muziek uit te kunnen beelden, heeft in deze symfonie met veel orkestraal raffinement, maar ook met het nodige effectbejag, een wandeling door de Alpen op muziek gezet. Het Concertgebouworkest schildert een indrukwekkend bergland- schap, waarin de luisteraar een avontuurlijke tocht maakt langs watervallen en gletsjers, over gevaarlijke bergtoppen en – onvermijdelijk – door noodweer wordt overvallen. Als opmaat tot de symfonie klinkt een van Strauss' beste symfonische gedichten: Don Juan.

Sopraan Krassimira Stoyanova was als soliste reeds te horen in opnamen van onder andere Rossini's Petite messe solennelle en Stabat mater, en op dvd als Desdemona in Verdi's Otello, een rol die zij onlangs ook met groot succes in de Vara-matinee vertolkte. Op deze cd, haar solodebuut, laat ze horen dat ze een geboren operazangeres is, van wie we onge- twijfeld nog heel veel zullen horen. Met haar vlekkeloze techniek en grote, maar aangenaam heldere sopraanstem weet ze raad met zowel het belcantorepertoire als met romantische rollen, waarvan ze hier een aantal over het voetlicht brengt. Begeleid door het Münchner Rundfunkorchester o.l.v. operaspecialist Friedrich Haider zingt ze aria's uit minder bekende Verdi-opera's (Luisa Miller, La Battaglia di Legnano etc.) en van de componisten Meyer- beer, Gomes, Puccini, Massenet, Offenbach en Halévy.

Pieter Wispelwey speelt op zijn nieuwe cd werk van twee van de belangrijkste componisten van de twintigste eeuw: Dmitri Shostakovich en Benjamin Britten. Het is een programma vol kruisverwijzingen. Niet alleen droegen de beide componisten hun werk op aan hun weder- zijdse vriend Mstislav Rostropovich, Britten verwerkte in zijn Derde Suite voor cello solo bo- vendien motieven die uitdrukkelijk refereerden aan zijn vriend Shostakovich. Wispelwey, die al eerder fenomenale opnamen van zowel Shostakovich als Britten heeft gemaakt, geeft een intense vertolking van de Suite, en van Shostakovich' emotioneel geladen Tweede Cellocon- cert. Hij wordt prachtig begeleid door de Sinfonia Cracovia o.l.v. Jurjen Hempel.

Dit album mag diverse zangeressen herbergen, het is meteen duidelijk dat dit een experiment is van meesterlounger Marc Collin. De man achter Nouvelle Vague verlegt zijn jaren 80 obsessie naar de filmwereld. In de ruimste zin des woords, want ook songs die niet direct geassocieerd worden met soundtracks komen langs, zoals The Simple Minds’ Don’t You Forget About Me, onderdeel van The Breakfast Club. Eye Of The Tiger, Flashdance, allemaal krijgen ze de zomeravond bewerking en worden voorzien van een zwoele zangeres. Hoogtepunt komt van Hollywood’s eigen enfant terrible : Juliette Lewis in haar prachtige vertolking van This Is Not America.

Regie: Cedric Klapisch
De film Paris is in korte tijd alweer de derde ode aan de eeuwige stad van het licht. Een stad waarin de rijken steeds meer de boventoon gaan voeren, maar waarvan de ziel probeert te overleven in de onder- en middenklasse: op de markt, in de fabriek en bij de bakker op de hoek. Elise (Juliette Binoche) is als maatschappelijk werkster betrokken bij de dagelijkse realiteit van mensen met diverse nationaliteiten die proberen te overleven in deze kapitalistische stad. Haar broer (Romain Duris) heeft een ernstige hartkwaal en ze besluit tijdelijk bij hem in te trekken. In de wijk ontmoet ze diverse mensen die allemaal hun eigen verhaal hebben. Allemaal passen ze in het raamwerk dat regisseur Cedric Klapisch heeft geconstrueerd. Een hoogleraar wordt verliefd op een van zijn studenten en stalkt haar met behulp van sms-jes, de bakkersvrouw is op zoek naar het ideale winkelmeisje, een man uit Kameroen is als illegaal op weg naar zijn broer en droomt van een toekomst in de lichtstad, terwijl Elise op de markt verliefd wordt op de groenteman. De prachtige beelden van de stad en de regelmatig terugkerende muziek van o.a. Erik Satie maken het plaatje compleet. Alles is liefde, ook in Parijs.

Onderhoudende film over twee broers (Colin Farrell en Ewan McGregor) die bij hun rijke oom voor geld aankloppen. Die verlangt echter wel een wederdienst: er moet een moord gepleegd worden. De broers reageren totaal anders op dit voorstel, maar gaan wel akkoord – de een om zijn gokschulden af te kunnen lossen, de ander verblind door ambitie en jonge actrice. Alles lijkt voorspoedig te verlopen, maar natuurlijk gaat het fout, met een even opmerkelijke als totaal onverwachte ontknoping tot gevolg. Niet Allen’s beste film van de laatste jaren, wel een van zijn verrassendste

Regie: Shane Meadows
Terwijl Shane Meadows' This Is England langzaam een eigen hype toegewezen kreeg bij de cinefielen in Nederland, verzuimden de bioscopen deze briljante film aan te kopen. Hetzelfde gold voor Meadows' voorganger Dead Man's Shoes. Volledig onterecht, want het gaat hier over één van de beste revenge-flicks ooit gemaakt. Afgezet tegen het grauwe decor van de Engelse Midlands, schetst Meadows met beperkte middelen een krachtig en aandoenlijk verhaal. Hoe minder je weet van de plot, hoe beter. Bij vlagen nog beter dan This Is England!

Regie: Jan Sverak
Na het winnen van een Oscar met de film Kolya, komt Jan Sverak opnieuw in samenwerking met zijn vader Zdenek met een vertederend verhaal. Zdenek speelt de 65-jarige Tsjechische leraar Josef Tkaloun die zijn pensioen opneemt, omdat hij in zijn vak geen plezier meer beleeft. Om niet elke dag thuis te hoeven zitten gaat hij toch al snel opzoek naar een ander baantje. Na een geestig uitstapje als fietskoerier, gaat hij aan de slag achter de balie van het leeggoed in een supermarkt. Zijn wat naïeve enthousiasme en vriendelijkheid, maakt hem al gauw geliefd bij klant en personeel. Alleen zijn vrouw Eliska begint zich meer buitengesloten te voelen. Hun 40ste huwelijksverjaardag grijpt hij aan om alles weer met haar goed te maken. Het vernuftige scenario komt extra goed tot z'n recht dankzij het natuurlijke spel van Zdenek, mede hierdoor werd Empties een humoristische maar smaakvolle film.

Regie: F.W. Murnau
F.W. Murnau's stille films zijn legendarisch, van Nosferatu tot Der Letzte Mann, en waren indertijd baanbrekend. Tegenwoordig zijn wij verwend met CGI en brullende geluidseffecten en juist daarom is Murau's laatste Duitse film – een bewerking van Goethe's bekendste werk – zo geweldig. Alles moest nog met de hand in elkaar gezet worden en acteren moest groots en met pathos. En wie was daar het beste in? Jawel, Emil Jannings (Der Letzte Mann) speelt Mephisto.

Regie: Jean-Paul salome
De Tweede Wereldoorlog blijft een onuitputtelijke bron vormen voor scenarioschrijvers en cineasten. De definitieve geschiedenis zal wel nooit geschreven worden, maar de optelsom van verhalen levert wel een steeds completer beeld op van die verschrikkelijke oorlog. In Les Femmes De L’Ombre worden vier vrouwen gerekruteerd door de SOE, de geheime dienst onder bevel van Churchill. Ze moeten een commando vormen met als doel een Britse agent uit handen van de nazi’s te redden waarvan gevreesd wordt dat hij gevoelige informatie zal prijsgeven over de op handen zijnde landing van de geallieerden op de kust van Normandië. Kolonel Heindrich van de Duitse contraspionage dient hierbij uit het veld geruimd te worden. Met veel bravoure wordt de actie uitgevoerd, maar de moffen doen hun werk uiteraard ook. Een spannende film waarin nu eens een keer vrouwen de heldenrollen vervullen, met o.m. Sophie Marceau en Julie Depardieu.

Regie: Mike Newell
Eigenlijk voelde Gabriel Garcia Marquez er niet zo veel voor om zijn roman Liefde In Tijden Van Cholera te laten verfilmen door een stel Engelsen. Producent Scott Steindorff zeurde de Nobelprijswinnaar echter drie jaar aan het hoofd en dreigde daar net zo lang mee door te gaan als Florentino, de hoofdpersoon uit zijn boek. Die wordt namelijk als jonge man door de piepjonge Fermina afgewezen, maar blijft een leven lang van haar dromen, totdat hij haar uiteindelijk als bejaarde man voor zich weet te winnen. Regisseur Mike Newell (Four Weddings And A Funeral, Harry Potter) nam de tijd voor deze boekverfilming, want ruim twee uur is wat aan de lange kant, maar de prachtig gefilmde landschappen maken veel indruk.

Deze sympathieke en zachtaardige Franse komedie over de gevolgen van een enkele kus, geeft een brave draai aan de seksuele beslommeringen die in onze tijd gebezigd worden. De acteurs spelen naturel en vrij afstandelijk. Zo lijken ze de chemie tussen de personages een beetje af te wachten. De ongemakkelijke aftastingen van de gevoelens krijgen vorm in een irrationeel verhaaltje over aantrekkingskracht dat bij vlagen wat knullig aandoet. De klassieke soundtrack werkt goed en zorgt voor amusante en dramatische noten. Vooral de rustige kadrering en de voorzichtige regie, maken dat het ritme van de film je uiteindelijk voor het verhaal wint.

Het is altijd even afwachten als een band na drie jaar afwezigheid een nieuwe plaat uitbrengt. Soms is dat het begin van het einde, soms is er sprake van een nieuwe start. Oasis past perfect in deze laatste categorie, want hun terugkeerplaat Dig Out Your Soul is stukken beter dan de laatste platen van de Gallaghers. Ze keerden terug naar het volle groepsgeluid en draaiden alle registers open. Het album start overdonderend met het opzwepende Bag It Up, maar ook het iets ingetogenere The Turning overtuigt. De single The Shock Of The Lightning en het prachtige door Liam Gallagher geschreven I’m Outta Time behoren tot de hoogtepunten van de plaat. Helaas lukt het Oasis niet om het hoge niveau van de eerste zes songs vol te houden, hoewel To Be Where There's Life na een paar draaibeurten ook begint te groeien.

Inmiddels heeft de Argentijnse cinema een reputatie van formaat. Deze terecht gelauwerde film van Lucía Puenzo stelt hermafroditisme centraal door te focussen op de morele dilemma's. De rode draad wordt niet alleen gevormd door sociale dramatiek, maar vooral door keuzes en de vraag of de keuzes werkelijk dan wel noodzakelijk zijn. Zonder een oordeel te vellen, vormt deze stille vertelling een boeiend, temporeel beeld waarin de interpretatie op intelligente wijze aan de toeschouwer wordt overgelaten.

Met zo'n bandnaam trek je in ieder geval de aandacht, dachten de vijf vrienden uit Bornholm. Bornholm, da's een eilandje in de Baltische zee, waar platen een luxe zijn, maar waar de vijf toch aangestoken werden door Dinosaur Jr., Nirvana en Weezer. Daarmee is hun muzikale veld ook wel zo'n beetje beschreven, want de heftige gitaarsound van The River Phoenix is een logisch gevolg van een flinke dosis van die bands. Wel voorzien van uitstekende songs, want dit debuut weet van begin tot eind ongemeen te boeien. De gejaagde riff van opener 5 Wheel Drive kan de luisteraar nog het idee geven dat we hier met een poppy gitaarbandje te maken hebben, maar met name in het lang uitgesponnen Engines Fuel geeft de band een diepgang aan de gitaarrock mee die we zelden horen. Als dan in afsluiter Meteorites blijkt dat The River Phoenix ook gevoelig uit de hoek kan komen, ligt hier een debuut met een diversiteit die we alleen nog maar bij klassiekers in het genre zoals Where You Been, Nevermind en Siamese Dream aantroffen. Fans van bovengenoemde bands kunnen zich dan ook zonder risico aansluiten bij de fanschare van deze grote belofte.