Als erfgenaam van Hanoi Rocks en Mötley Crüe staat het Zweedse Backyard Babies al jarenlang garant voor stoere staaltjes sleazerock. Toch wisten de laatste drie albums niet meer het niveau van de mijlpaal Total 13 uit 1997 te halen. Dit had met name te maken met de keus om op die albums wat minder heftig van leer te trekken om zodoende een wat grotere markt proberen open te breken. Met dit gelijknamige album wordt de huidige Backyard Babies-sound nog eens overtuigend gedefinieerd. Het is wellicht hun meest strakke werkstuk tot dusver geworden waarbij de commerciële – Amerikaanse- aspiraties de geloofwaardigheid noch de bekende Fuck Off And Die- houding in de weg zitten. Met masculiene riffs en melodieuze soli, ritmes zo strak als een leren broek en aanstekelijke classic rock –refreinen vuurt het getatoeëerde viertal de ene hit na de andere af. Met zoveel potentie zou een grote doorbraak dan ook binnen handbereik moeten liggen.

Wat het eerste opvalt aan dit kollektieve gebeuren van de heren Vrienten, Hofstede en Boeijen zijn de jeugdfoto's aan de binnenzijde van Henkie met zijn eerste gitaar naast de televisie, Frankie die soldaatje speelt met zijn schoolvriendjes en Henny op een feestje met schuifelpartner. Jongens waren het, maar aardige jongens. Nescio schreef het ooit in Boven Het Dal. Maar de jongens zijn ouder geworden, hebben kinderen gekregen, maar gaan nog altijd voor de heilige kunst van de muziek en de poëzie. 'Ja, we waren jong, toen de dag begon. Ach we dachten niet zo na en we keken niet vooruit. Nee, we wisten niet hoe of wat we zouden worden. Misschien iets met muziek...' Dit liedje komt uit de pen van Vrienten, maar ook Henk en Frank kwamen droegen songs aan, zoals Bleekwater en Walvis, Ik Dwaal, U wacht en Ronda, over de zwarte vogels in Adalusië. Over de kwaliteit kunnen we kort zijn: vakmanschap is meesterschap! Het is een mooi album geworden dat tijdens de komende theatertoer nog op veel open doekjes zal kunnen rekenen.

Regie: Marjane Satrapi en Vincent Paronnaud
Het gelijknamige stripverhaal van Marjane Satrapi, stond aan de basis van deze innemende tekenfilm. Het verhaal van Persepolis is autobiografisch en begint over Marjane als acht jarig meisje in Teheran, tentijde van de Islamitische Revolutie. Fundametalisten dwingen vrouwen tot het dragen van sluiers en nemen menig van haar landgenoten gevangen. Evenwel weet Marjane zich in het terreurbewind staande te houden en ziet kans desondanks de punk, Michael Jackson en Abba te ontdekken. Haar ouders vrezen dat de bijdehante en eigenwijze Marjane zo wel eens voor problemen zou kunnen komen te staan en sturen haar naar het veilige Oostenrijk op school. Daar wordt ze na verloop van tijd geaccepteerd, maar kiest ze als ze wat ouder is toch terug te keren naar Iran. Haar eigen kijk op de zaken is ze in ieder geval nooit verloren, daarvan is Persepolis het bewijs. De mooie zwart-wit tekeningen van Satrapi zijn levendig en het verhaal aangrijpend, maar dankzij haar geestige invallen nooit zwaarmoedig. Tussen de "acteurs" van Persepolis, zitten overigens de stemmen van Sean Penn en Iggy Pop.

Vraagje: het ramt, stampt en gromt en toch het is geen familie van Tom Waits? Antwoord: The Agnostic Mountain Gospel Choir. Iedereen haalt de mosterd uit de Mississippi Delta dachten deze vier heren, dus waarom kunnen wij, pummels uit Canada, niet ook een potje breken met banjo’s, op en neer percussie en intense schreeuwzang. En ja waarom ook niet? De Agnostics zijn een stelletje duivel-worshippers die een verdraaid lekkere alternatieve plaat hebben gemaakt die het in het kringen Jon Spencer goed zal doen. Intensiteit gaat hier boven variatie enzo maar dat had je al begrepen.

Het is onvoorstelbaar, maar in 1958 begon de carrière Joan Baez. Day After Tomorrow markeert dus haar vijftigjarige jubileum, en voor haar vierentwintigste studioalbum vroeg de grande dame van de Amerikaanse folk niemand minder dan Steve Earle als producer. Die moest gelukkig niet lang nadenken en is zelf ook veelvuldig te horen op wat zonder enige twijfel een van de betere studioplaten van Baez is. Earle heeft de begeleiding sober en akoestisch gehouden, waardoor de stem van Baez – die aangenaam lager is geworden in de loop der jaren – uitstekend tot zijn recht komt. Earle schreef speciaal voor Baez een drietal nieuwe nummers, waarvan God Is God het meeste indruk maakt. Naast twee fraaie covers van Eliza Gilkyson ook verrassend materiaal van Tom Waits en Elvis Costello.

Nu Blue Mountain na enkele jaren uit elkaar te zijn geweest de draad weer heeft oppakt, hebben we dit jaar kunnen uitzien naar de release van maarliefst twee albums. Omnibus verscheen al een maandje eerder en was een nieuw opgenomen uittreksel van hun beste waar. De band was ooit een van de pioniers in het rootsrock-genre en wilde op deze wijze waarschijnlijk weer fris de draad oppakken. Frontman Cary Hudson heeft al die jaren niet stilgezeten. Hij maakte enkele solo-albums en ook voor dit nieuwe album had hij al snel wat klaarliggen. Samen met Laurie Stirratt op bas en Frank Coutch op drums werkte hij aan dit nieuwe materiaal om de hervonden samenwerking te bekronen in de vorm van een nieuwe cd. Zoals zijn solo-werk ook al prijsgaf is er waarschijnlijk geen probleem geweest om liedjes te schrijven. Wonend in Oxford, Mississippi werd de muziek hem praktisch in de schoot geworpen. Zoals de titelsong daar nog even naar refereert, reden ze vanuit hun woonplaats met regelmaat even in de richting van Junior Kimbrough's Juke Joint om hem of een van de andere gasten te zien spelen. De swampy delta-blues op bijvoorbeeld Skinny Dipping, is behalve andere traditionele Amerikaanse genres goed terug te horen in het geluid van de band. Lekker in het gehoor liggende song als Groove Me, She's A Wild One of het ingetogen Pretty Please, doen deze reünie echt rechtvaardigen.

Al jaren ploegt het Engelse Benediction achter de trendsetters Napalm Death en Carcass aan. Zanger Barney verloren ze zelfs aan eerstgenoemde. De death metal veteranen hebben echter altijd stug hun eigen weg gevolgd en platenmaatschappij Nuclear Blast beloont dat doorzettingsvermogen nu door de nieuwe cd Killing Music te koppelen aan de heruitgave van de zes eerdere cd’s, die in drie mooi uitgevoerde dubbelpacks worden aangeboden. De dubbelpacks bevatten veel extra’s en tonen de evolutie van Benediction van jonge hond tot ongevaarlijke, versteende dino. Een prachtig overzicht van een sympathieke band die haar death metal maar op een manier kan spelen!

Het Engelse Benediction brengt met Killing Music de zevende volledige cd in haar inmiddels dik achttien jarige bestaan uit. De wereld veranderde maar de death metal van Benediction blijft puur en onaangetast. Ook op Killing Music. De gortdroge dubbele betekenis van de titel geeft op subtiele wijze aan dat je de band haat of geweldig vindt. Als je tot de laatste categorie behoort, dan hoor je de vertrouwde sound, de gruizige strot van Dave Hunt, een aantal goed gefrituurde, vette nummers, diepe riffs die worden gedragen door een lekker looppastempo en een tweetal verrassende covers van de punkbands Broken Bones en Amebix. Hulde voor de volharding en toewijding!

Muray Perahia's opnamen van de zes Engelse Suites behoren tot de mooiste die er op piano van gemaakt zijn. De beide losse cd's waren al sinds hun verschijnen, 10 jaar geleden, bestsellers en zijn nu samen uitgebracht. Perahia probeert niet zijn instrument te laten klinken als een klavecimbel: hij weet juist een fraaie balans te vinden tussen pianistische subtiliteit en stijlbewuste uitvoering. Tien jaar na dato en in een nieuwe verpakking zijn deze opnamen nog steeds een topaanbeveling.

Yuri Bashmet is wellicht de beroemdste altviolist van onze tijd. Hij heeft in de loop der jaren een indrukwekkende discografie opgebouwd, met de nadruk op romantisch en Russisch repertoire. Op zijn nieuwe cd, die een selectie van zijn favoriete recitalstukken en toegiften bevat, leren we de musicus van een andere kant kennen. Hij trakteert ons op een eclectisch programma, met transcripties van werk van Marais, Rameau, Benda, Ravel en Satie, en van 'vertrouwdere' componisten als Brahms, Stravinksy en Prokofiev, in even verrassende arrangementen. Een heerlijk onderhoudende cd.

De titel van deze set, Musicien d'avenir (musicus van de toekomst), is ontleend aan een brief van Maurice Ravel, waarin hij zijn Nederlandse vakbroeder Jacques Beers aanbeval bij een Parijse muziekuitgeverij. Ravel had duidelijk hooggespannen verwachtingen van de componist, en het is dan ook te wijten aan Beers' vroege dood, op 45-jarige leeftijd, dat hij geen bekendere figuur in het Nederlandse muziekleven is geworden. Het label Attacca heeft met de uitgave van deze dubbel-cd een aanzet gegeven tot eerherstel. Het programma bevat een mooie verzameling liederen en kamermuziek met een duidelijke Franse inslag, en zowel de composities als het leven van Jacques Beers worden uitvoerig toegelicht in het tekstboekje.

Het label Hyperion heeft een naam hoog te houden als het op kamermuziek aankomt. Tot de gerenommeerde ensembles die bij Hyperion onder contract staan behoort sinds kort ook het Dante Quartet, dat zijn debuut maakt met een prachtige opname van twee Franse strijkkwartetten. Hoewel ze nooit tot het standaard kamermuziekrepertoire zijn gaan behoren, zijn zowel Gabriel Fauré's kwartet in e als César Francks kwartet in d twee topwerken uit de Franse romantiek.

Het Jerusalem Quartet behoort tot de voorhoede van de jonge generatie strijkkwartetten en de opnamen van werk van Dvořak en Shostakovich die dit ensemble eerder voor Harmonia Mundi maakte waren bijzonder succesvol bij zowel pers als publiek. Het zal deze nieuwe opname niet anders vergaan. De vier musici bewijzen in Schuberts meest geliefde strijkkwartet met hun gepassioneerde maar toch gepolijste spel dat ze tot de absolute top behoren. Als aanvulling bevat de cd de Quartettsatz in c.

Onlangs eerde Sony/BMG Gustav Leonhardt ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag met een indrukwekkende box, nu is het de beurt aan Warner voor een fraai retrospectief. In deze Gustav Leonhardt Edition wederom veel Bach natuurlijk: naast klavecimbelconcerten en de Goldbergvariaties onder andere het Quodlibet en een aantal liederen en koralen. Verder een breed scala aan barokcomponisten: klavierwerk en kamermuziek van Purcell, Biber, Kuhnau, Couperin, Rameau en Mondonville. Al met al een schitterende collectie met veel onbekend repertoire.

Het Nederlands Blazers Ensemble blijft verrassen met originele programma's. De cd La Lugubre Gondola bevat late composities van Liszt in arrangementen van Geert van Keulen, Peter-Jan Wagemans, Elmer Sch�nberger en Dmitri Smirnov. De veelal introspectieve muziek vol suggestie en ambigue harmonieën krijgt in deze arrangementen voor blazersensemble en enkele strijkers een geheel nieuwe uitdrukkingskracht, zo mogelijk nog geconcentreerder en bevreemdender. Een fascinerende uitgave.

Op 1 september gaat bij DNO Die Frau Ohne Schatten in première – volgens velen het hoogtepunt in Strauss' oeuvre. Van de handvol opnamen die ervan op cd verkrijgbaar zijn, heeft die van Karl Böhm wellicht de meest indrukwekkende rolbezetting. Met o.a. Leonie Rysanek, Birgit Nilsson, James King en Walter Berry was dit een gedenkwaardige productie van de Wiener Staatsoper, die gelukkig is vastgelegd door Deutsche Grammophon. Aan de geluidskwaliteit valt overigens amper te horen dat het hier om een live-opname gaat, en applaus blijft beperkt tot het einde van de aktes.

Een mooie aanbieding voor de zomer: een viertal arcadische cantates van de jonge Handel (geschreven toen hij tussen 20 en 25 jaar oud was) in superieure uitvoeringen door Andreas Scholl. In Il duello amoroso wordt hij bijgestaan door sopraan Hélène Guilmette en de Accademia Bizantina onder leiding van Ottavio Dantone verzorgt de begeleiding.

Erwin Schrott heeft dankzij zijn in de media breed uitgemeten relatie met sopraan Anna Netrebko en zeker ook door zijn goedgeproportioneerde borstkas, die hij als het maar even kan in praktisch elke operarol met graagte showt, al een zekere reputatie opgebouwd, maar krijgt nu met dit debuutalbum Decca ook eindelijk de gelegenheid aan een breder publiek te laten horen dat hij kan zingen. Hij brengt op deze cd een aantal aria's ten gehore uit rollen waarmee hij triomfen viert aan operahuizen overal ter wereld: Mozarts Don Giovanni, Leporello en Figaro, rollen van Verdi, Berlioz, Gounod en Meyerbeer. Met zijn in de pers als 'chocoladeachtige' omschreven bariton en de broeierige foto's in het begeleidende boekje biedt deze uitgave voor elk wat wils.

Juan Gutiérrez de Padilla (ca. 1590-1664) werd geboren in Spanje, maar werd een van de toonaangevende componisten van de Nieuwe Wereld. De kathedraal van Puebla in Mexico, waaraan hij verbonden was als maestro de capilla, groeide uit tot een van de belangrijkste centra van Iberische muziek buiten het Spaanse moederland. Het Engelse koor The Sixteen heeft op de cd Stream of Tears een mooie selectie uit het oeuvre van Padilla samengebracht, met onder meer de achtstemmige Missa Ave Regina Caelorum en een aantal motetten, alle gekenmerkt door verrassende ritmes en spannende harmonieën.

Mahler, Mozart, Wagner, Bach: allemaal zijn ze door meesterpianist Uri Caine en zijn ensemble onder handen genomen. Dat resulteerde steevast in cd's die door de puristen verafschuwd worden, maar die wel degelijk zeer inventief zijn. Nu waagt Caine zich voor het eerst aan een dramatisch werk: Verdi's Othello. Naast melodieën van de operacomponist, gebruikt Caine ook stukken uit de oorspronkelijke tekst van Shakespeare en alles van bebop tot R&B en elektronica. Het geheel is door Winter & Winter weer prachtig vormgegeven en een aanrader voor iedere avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber.

The Bug is de Britse muzikant Kevin Martin die op het debuut Tapping The Conversation nog samenwerkte met DJ Vadim. Vervolgens werkte hij veelal samen met Jamaicaanse mc’s die ook op dit album in overvloed aanwezig zijn. De stijl van Bug is een vernieuwende maar tevens duistere mengelmoes van ragga, dubstep, grime en dancehall. De eerste platen verschenen op Aphex Twin’s Rephlex-label maar tegenwoordig brengt Ninja Tune de rauwe en onheilspellende klanken uit. De albumtitel doet het al vermoeden: dit luisteren op je i-Pod in een lieflijk natuurgebied zou de plank misslaan. London Zoo is de soundtrack voor de dark side van de grote stad.

Naast de hernieuwde samenwerking met Brian Eno is David Byrne de afgelopen tijd bezig geweest met het schrijven van de grotendeels instrumentale score voor de H.B.O. serie 'Big Love'. De muziek is deels gebaseerd op hymnen van de Mormonen, een oude omstreden sekte, die zich traditioneel heeft gevestigd in de Amerikaanse staat Utah. De serie gaat over drie vrouwen die te maken krijgen met de fundumentalistische opvattingen van Mormoon Prophet Roman Grant over familieaangelegenheden. Byrne verzamelde al langer oude langspeelplaten met Mormoonse liederen en kreeg het idee om zelf nieuwe te gaan schrijven, wat niemand natuurlijk nog doet. Op deze soundtrack tovert hij met fraaie gedragen melodielijnen voor piano, strings en vibrafoon. Geen vuiltje aan de lucht in dit gecreëerde muzikale landschap. Het drukke en jachtige leven van de grote stad is mijlen verwijderd van de verstilde atmosfeer in Utah, maar ondertussen...

Voor een deel volgt dit nieuwe album het verhaal van een schrijver ten tijde van de schrijversstaking in de Amerikaanse televisiewereld van vorig jaar. Hij reist naar het oosten van het land waar hij een oude kaart koopt, met hierop een al uitgestippelde route. In stoffige winkeltjes koopt hij onderweg regelmatig oude exemplaren van de National Geographic en laat zich hier inspireren door verhalen over Moskou, verlaten wijken in New Orleans en de bijzondere huizen van de Chileense kustplaats Valparaiso. Hervonden inspiratie viel de schrijver ten deel, hetgeen we ook kunnen zeggen van Calexico. Er werden gasten uitgenodigd als, Pieta Brown, Doug McCombs van Eleventh Dream Day/Tortoise en leden van Amparanoia. Tevens vindt de eerdere samenwerking met Iron & Wine een vervolg dankzij de medewerking met Sam Beam. De aankleding is een feest van herkenning met de trompetpartijen en uiteraard de opwindende drums van John Convertino, het gitaargeluid en fluisterzang van Joey Burns. Alles wisten ze tot in de finesse te combineren. Van in vervoering brengende cinematische melodieën tot tropische popliedjes als het Manu Chao-achtige Victor Jara's Hands. Er klinken vleugjes indie-pop door op Writer's Minor Holiday en het prachtig zwoele Two Silver Trees, maar er zijn natuurlijk ook genoeg typische Calexico-songs als The News About William. Nog niet eerder wist de band al haar stijlen en invloeden tot zo'n passend geheel te brengen.

Een paar jaar terug deed Adam Carroll na aanleiding van zijn toenmalige album Far Away Blues, een tourtje door ons land. Het hoogtepunt was hoogstwaarschijnlijk zijn optreden tijdens het Blue Highway-festival, waar hij met Scrappy Jud Newcomb toch een verademing was. Geen Scrappy Jud op zijn vierde studio-album, al prijkt zijn naam nog wel op de hoes als co-schrijver van openingstrack Black Flag Blues. Op Old Town Rock And Roll, breekt hij voor het eerst met producer Lloyd Maines, die hier is verruild voor Scott Nolan. Samen met hem speelde hij het leeuwendeel van dit album in. De sobere begeleiding bestaande uit voornamelijk akoestische gitaar met een enkele toevoeging, past bij de intieme en beschouwende liedjes van Carroll. Geschoold op de leest van Townes Van Zandt, Guy Clark en John Prine, is zijn stijl een zeldzaam voorbeeld van iemand die hen zo authentiek in de voetsporen volgt. Luister maar naar bijvoorbeeld Oklahoma Gypsy Shuffler of Porter Wagner (aka the Silvertone Song).

Er zijn van die zangeressen die elke individuele noot, elke lettergreep die zij zingen een speciale behandeling geven. Eva Cassidy was zo’n zangeres. Toen zij in 1996 op 33-jarige leeftijd overleed, werd een ongetwijfeld grootse carrière ruw in de kiem gesmoord. Met de albums die postuum zijn verschenen is Eva Cassidy uitgegroeid tot een legende. Het liet zich aanzien dat alle opnamen die de zangeres ooit bij verschillende gelegenheden had gemaakt inmiddels op plaat waren uitgebracht. Toch zijn recentelijk weer ‘nieuwe’ demo’s en live-opnamen opgedoken en uit dit materiaal is Somewhere samengesteld. Aan sommige opnamen, zoals het live vertolkte Chain Of Fools, zijn onlangs nieuwe arrangementen toegevoegd onder leiding van Cassidy’s muzikale partner Chris Biondo. De spaarzaam gearrangeerde liedjes springen er uit. Hierin komen de gouden stem en de weergaloze frasering van de zangeres het meest tot hun recht. Luister naar het ontroerende If I Gave My Heart en verlies je hart aan Eva Cassidy.

In de hoogtijdagen van de R&B ontpopte Mickey Champion zich als een veelzijdig zangeres. In twaalf jaar tijd maakte zij onder begeleiding van de band van Roy Milton een reeks mooie opnamen voor verschillende diverse labels die opereerden aan de westkust van de Verenigde Staten (o.m. Aladdin en Modern). De compilatie Bam-A-Lam bevat een selectie van 24 nummers hieruit. Mickey Champion beschikte over een machtige stem waarmee zij diverse stijlen binnen de R&B vertolkte én beheerste. Klinkt zij in haar vertolking van Bam-A-Lam als een vrouwelijke Little Richard, in I’ve Got It Bad lijkt het warempel alsof Dinah Washington zelf ons toezingt. Jump blues, after hours blues, R&B op New Orleans-leest geschoeid – Mickey Champion ontfermt zich er met verve over. In enkele nummers zingt Mickey Champion een duet met haar echtgenoot Roy Milton. Aan het eind van de compilatie horen we opeens een bekende stem klinken. Het blijkt niemand minder dan Jimmy Witherspoon te zijn. Mickey en Jimmy geven samen een gloedvolle vertolking van There Ain’t Nothing Better ten beste.

Nostalgische pracht en praal, dat is waar de eerste gedachten naar toe gaan bij beluistering van dit heerlijke album van Clare and The Reasons. Het recept is verraderlijk vergelijkbaar met dat van stadsdeelgenoot Nicole Atkins. Het resultaat is echter herkenbaar anders. De jazzy en klassieke arrangementen zijn minder bombastisch, zitten gedetailleerd in elkaar, de songs gevoeliger. In combinatie met het melancholiek, hemels harmonieuze vocalen heeft Clare verwantschap met Mara Carlyle, terwijl ook iets van het karakter van een moderne Amerikaanse troubadour bewaard blijft. Het orkestrale geluid wordt mede veroorzaakt door het strijktrio dat deel is van The Reasons, waar ook haar man in meespeelt. Verder wordt The Movie nog eens verrijkt door de aanwezigheid van onder andere Van Dyke Parks en Sufjan Stevens. Na de zomer komt zo ook hier touren met My Brightest Diamond. Tegen de overredingskracht van twee van de meest muzikale popmuzikanten van het moment zal niemand bestand zijn. De crème de la crème komt niet uit Manhattan, maar Brooklyn!

Afgezien van enkele bescheiden hits was commercieel succes Judy Clay en Veda Brown niet vergund. Naar de oorzaken hiervan is het gissen, want aan hun vocale kwaliteiten en de productie van hun opnamen kan het niet hebben gelegen. Veda Brown en vooral Judy Clay waren gezegend met een mooie, in de gospel gedrenkte stem en ook genoten beide soulzusters het voorrecht in de jaren rond 1970 opnamen te mogen maken voor Stax Records. Deze hoogwaardige southern soul producties zijn nu verenigd op The Stax Solo Recordings. Deze compilatie bevat negen songs van Judy Clay, die naast haar solowerk in die jaren ook een duo met William Bell vormde. Van Veda Brown treffen we hier zestien opnamen aan. Sommige nummers swingen onder aanvoering van de Memphis Horns de pan uit, andere zijn soulslijpers in de beste traditie van de zuidelijke soul. Bijzondere aandacht verdient de vertolking van I Know It’s Not Right (To Be In Love With A Married Man) door Veda Brown. Hiermee diende zij Luther Ingram moreel van repliek, die in die tijd met (If Loving You Is Wrong) I Don’t Want To Be Right een grote hit had.

Heel klein in een hoekje is vermeld ‘The Rockpalast Collection’, dan weet je het dus gelijk. Cocker gaf twee legendarische optredens voor het Duitse programma waarvan de eerste hier volledig te vinden is en de tweede gedeeltelijk. Waarschijnlijk is de gedachte hier achter dat er anders nummers dubbelen aangezien de weggelaten 1983-nummers ook te vinden zijn in het concert van 1980. Ik vind dat jammer. Persoonlijk heb ik liever twee volledige concerten. Het 1980-concert is een zeer belangrijk concert geweest voor Cocker. Hij liet niet alleen zien dat hij het nog kon maar won ook een stuk credibility terug. Vanaf hier namelijk geen extreme uitspattingen en dat soort zaken meer. Muzikaal stond Cocker recht overeind net als in 1983 overigens en de dvd is dan ook een genot om naar te kijken.

Het klinkt alsof er weer leven in de Mississippi-delta is. Muddy Waters en Howlin'Wolf zijn opgestaan en zijn samen met Billy Holiday weer muziek gaan maken. Kale en holle delta-blues, die krast en scheurt. En dat is knap, want het gaat hier om een Engels duo, dat zich Congregation noemt. Ze hebben de blues op dit debuutalbum ontdaan van alle ballast, en samen maken Benjamin Prosser, gitaar en drum, en Victoria Yeulet met zang, teksten en enkel-bellen er een smakelijk geheel van, geproduceerd en opgenomen door Ed Deegan, die ook additional instrument speelt. The Duke Spirit zijn al lang fans en brachten in 2007 al een single van deze band uit. Yeulet heeft een stem, waarmee ze de pannen van het dak kan zingen, krachtig en emotioneel, en Prosser is de dreigende persoon in de achtergrond, die geluiden maakt, waar heel veel Engelse blues-artiesten alleen maar van kunnen dromen. Yeulet zingt ook bij de band Television Personalities, waarmee ze meer pure pop maakt. Voor Congregation schrijft ze de teksten die gaan over verloren liefdes en foute personen en die ongemeen doorleefd klinken. Prosser maakte onder eigen naam muziek en dat was meer van het Son House en Slim Harpo-achtige soort. Hij speelt op een hele rauwe en ongekunstelde manier gitaar en beukt, bonkt, krast en scheurt zoals Bo Diddley op zijn beste momenten. Het duo heeft goed geluisterd naar folk, blues en country maar de foto in het boekje van de cd toont ze met cd's in hun hand, het zijn liefhebbers van muziek, die gek zijn op traditionele muziek, maar ook modern zijn. Intussen zien ze eruit alsof ze zijn weggelopen uit een documentaire over de depressie in de jaren dertig. Het is een wonderlijk geheel, ook het hoesje is prachtig verzorgd. Het lijkt me wijs, dit niet te draaien vlak voor het slapen gaan. Tenzij je niet bang bent voor de demonen waardoor dit duo achtervolgd wordt, dan zal je nog vele fijne en huiveringwekkende momenten beleven met dit unieke duo.

Weinig mensen weten dat Bop Till You Drop het allereerste digitaal opgenomen album ooit is. Die techniek staat in 1979 weliswaar nog in de kinderschoenen en je hoort het er dan ook niet echt aan af, maar ook hier is hij dus vroeg bij. Cooder weet keer op keer de muziekgeschiedenis op waarde te schatten en ondanks het feit dat hij niet zo’n goede zanger is, is Bop Till You Drop een ode aan de grootheden van de soul en rhythm & bluesmuziek Met Arthur Alexander’s Go Home Girl, The Very Thing That Makes You Rich, bekend van Ike & Tina Turner en het door soulzanger Bobby King gezongen I Can’t Win, is het zijn gedroomde soulplaat geworden. Mede door het relaxte gitaarspel werd het éen van zijn succesvolste platen tot dan toe.

Geheel in het verlengde van zijn titelloze debuutalbum van een jaar eerder laat Cooder op Into The Purple Valley zijn inmiddels fenomenale (slide)techniek horen aan het grote publiek. Hij keek deze af van de legendarische Hawaiiaanse ‘slack key’ spelers en de Bahamaanse meestergitarist Joseph Spence. De instrumental Great Dream From Heaven is oorspronkelijk van zijn hand. Maar ook Woody Guthrie, Leadbelly en Johnny Cash worden geëerd met coverversies van Vigilante Man, On A Monday en Hey Porter. Het geeft Cooder de gelegenheid te excelleren binnen bestaande blues- en countryschema’s en daarnaast is het zijn ultieme zoektocht naar de bron. Met o.m. Jim Dickinson op de piano en Jim Keltner op drums. Een plaat die deuren opende naar de eigen geschiedenis.

De soundtrack te mogen schrijven voor de Wim Wenders film Paris, Texas heeft Cooder bepaald geen windeieren gelegd. De film krijgt lovende kritieken en wordt gedragen door het bevlogen slide-spel van de meester, waardoor het landschap nog groter en overweldigender lijkt. Net als in Once Upon A Time In The West valt muziek en beeld praktisch samen en dat is een sensatie die je niet snel meer vergeet. Hij baseerde het hoofdthema losjes op Blind Willie Johnson’s Dark Was the Night (Cold Was the Ground), een stukje Amerikaanse roots dat meer invloed heeft gehad dan menigeen dacht. Daarna kreeg hij de ene na de andere opdracht, hetgeen resulteerde in muziek voor films als Last Man Standing, Trespass en Crossroads.

The Cool Kids weten wat moderne promotie is. Na bekendheid vergaard te hebben met een te downloaden EP'tje (Totally Flossed Out) en een aantal clips, zijn ze al voor hun officiële debuut vrij bekend in hiphopland. Op The Bake Sale zijn alle tracks van hun internet-EP te vinden plus een paar nieuwe tracks. The Cool Kids zijn jong (begin 20) maar rappen veel over muziek van rond hun geboorte. Mc's met een oude ziel zullen we maar zeggen. De beats zijn kaal en industriëel en doen regelmatig aan producties van The Neptunes denken. De raps van het duo zijn simpel doch doeltreffend. Hoogtepunten zijn het lome Gold And A Pager en het rauwe 88. Fris, rauw en pretentieloos, dat zijn The Cool Kids.

Cordero is de band van Ani Cordero, Puerto-Ricaanse van geboorte. In 1999 vormt ze de band in Tucson, Arizona waar ze woont en leent ze leden van Giant Sand en Calexico. De line-up is geen lang leven beschoren en ze verhuist in 2000 naar New York. Ze is inmiddels getrouwd met drummer Chris Verene en die gaat drummen in de band. Zelf zingt ze, schrijft alle nummers en speelt gitaar en percussie. Gouden zet is het bij de band halen van Omar Akil Little, die trompet en keyboards speelt, hij bezorgt de band een heel eigen geluid, die dan behalve drummer Verene verder nog bestaat uit bassist Eric Eble. Dit vierde album, de titel betekent van waar ben je of waar kom je vandaan, is opgenomen, geproduceerd en gemixed door Ethan Donaldson in diverse studio's in en rond New York. Hij gaf de muziek een droog geluid mee, waarin het prettig gedijt en die sfeerverhogend werkt. Cordero heeft zelf geen heel erg bijzondere stem, maar binnen het bandgeluid is het meer dan voldoende. De songs zijn gevarieerd en bewegen zich ergens tussen pop, jazz, rock en world. Met een onmiskenbare latino-saus er overheen gegoten. Traditioneel, dan weer experimenteel, af en toe alsof Tom Waits voorzichtig latin is gaan maken, intiem en zacht swingend. De hoes is gemaakt naar het voorbeeld van een Cubaanse politieke poster, Cordero is trots op haar latin-achtergrond en daar moeten we blij mee zijn als het in zulke muziek resulteert als deze.

Een van de meest bevlogen songschrijvers van zijn generatie borduurt met Sex & Gasoline voort op zijn drie americana voorgangers The Houston Kid, Fate’s Right Hand en The Outsider. Zo laat hij zich opnieuw kritisch uit over een aantal misstanden in de wereld. The Rise And Fall Of Intelligent Design en Truth Decay gaan over ideeën die steeds vaker onterecht als feiten worden gepresenteerd. Het titelnummer verwoordt zijn kritiek op het feit dat de vrouw nog altijd enkel als lustobject wordt gezien. Maar naast het opgestoken vingertje zorgt Rodney Crowell ook altijd voor een aantal pretentieloze prachtsongs, zoals hier Moving Work Of Art en Closer To Heaven. Het is de combinatie van Dylan-achtige wijsheid en sinistere humor die keer op keer blijkt te werken. Muzikale steun krijgt hij van Doyle Bramhall II, Greg Leitz en Jay Bellerose. De legendarische Joe Henry tekende voor de productie en heeft ervoor gezorgd dat Rodney Crowell boven zichzelf uitsteeg. Een typisch voorbeeld van deze samenwerking is Funky And The Farm-boy. Hierdoor krijgt Sex & Gasoline net dat beetje extra, waardoor dit een plaat is van een vijftiger op de toppen van zijn kunnen.

Als je maar lang genoeg wacht, dan wordt het vanzelf weer hip. Dat lijkt het uit Australië afkomstige Cut Copy goed door te hebben. Wederom grijpt de groep met dit tweede album opzichtig terug naar de jaren tachtig syntipop van met name New Order, terwijl opener Feel The Love en het refrein van So Haunted zelfs wel wat doen denken aan de bombastische symfopop van ELO. In Ghost Colours klinkt daarentegen opvallend fris en eigentijds. De goed opgebouwde nummers staan strak van de onweerstaanbare hooks en zomerse melodieën (de single Lights & Music) en het album is ook nog eens van een sprankelende en warme productie voorzien. De tinkelende synths, akoestische gitaren, swingende beats en de ietwat stoïcijnse zang stromen als een weldadige douche over de luisteraar heen. In Ghost Colours klinkt als warme zomeravonden en volle dansvloeren.

Damien Jurado is het best bewaarde geheim in songschrijversland. De bonkige melancholicus maakt al ruim tien jaar mooie, duistere countryfolk en trapt daarbij af en toe beheerst op het rockpedaal. Niemand echter die er acht op slaat en naar Nederland vliegen doet Jurado ook niet graag. Maar een nieuwe plaat biedt weer nieuwe kansen. Caught In The Trees herbergt wederom spaarzaam ingeklede liedjes, duetten met vaste kompane Jenna Conrad en een paar flinke uitschieters. Voor liefhebbers van Jason Molina en Iron and Wine en ieder ander die zijn indie graag rootsy hoort of zijn country het liefst eigentijds krijgt opgediend.

Met Waiting For The Sunrise maakt David Vandervelde een grote stap voorwaarts ten opzichte van zijn debuut-cd. In afwisselende en aantrekkelijke rocksongs trekt hij de luisteraar mee in zijn belevingswereld. De jonge singer-songwriter uit Chicago heeft een band om zich heen verzameld met de curieuze naam The Lickedy Splitz, die naast bas en drums ook space guitar, piano en pedal steel inzetten. Vandervelde wisselt een losse, aangename Westcoastsfeer af met intense rocksongs, waardoor dit prachtige album glimt als een ruwe diamant. Vooral schitterende nummers als California Breezes, Cryin’ Like The Rain en Lyin’ In My Bed zijn het bewijs van het talent van deze muzikale neo-hippie.

Na het wereldwijde commerciële succes van de speelfilm Juno, waarvoor Kimya Dawson de begeleide muziek schreef, kon een nieuw studioalbum vanzelfsprekend niet uitblijven. Op de cd Alphabutt verwent de voormalig zangeres van het bijna vergeten rammelorkest Moldy Peaches voornamelijk jongere luisteraars. De antifolkheldin kiest namelijk voor een heuse kinderplaat, compleet met allerlei gekke geluidjes en haar bekende schaamteloze aanpak. Juist de combinatie van die eerlijke houding en dat aanstekelijke enthousiasme zal bij kinderen aanspreken. Stiekem mogen de ouders ook meegenieten. Bovendien treedt Kimya hiermee in de voetsporen van Johnny Cash en Woody Guthrie, die in hun carrière ook kinderplaten opnamen.

De Dijk staat al meer dan 25 jaar garant voor een potje Nederlandstalige Rock met soul en blues. Wie kent ze niet? Tijdloze nummers als Bloedend Hart, Binnen Zonder Kloppen en Als ze er niet is zijn klassiekers die iedereen meezingt. Met Brussel, de lokatie van de opnamestudio, lijkt er aanvankelijk niets nieuws onder de zon te verschijnen. Heel andere wereld opent met een smeuige gitaarlick een een opzwellend blazersensemble. De kracht van deze band zit 'm in de de poetisch gedragen teksten van Huub Van Der Lubbe en de herkenbare refreinen (Mijn Van Straat Geredde Roos). Zijn teksten zijn uit het leven gegrepen en naar verluid heeft de band het livegevoel nog nooit zo goed weten vast te leggen. Bij het Swingende Het Moet En Het Zal (eerste single) neemt soullegende Solomon Burke halverwege bezit van de microfoon. De combinatie van Engels en Nederlandstalig gezongen teksten vormen een mooi contrast, evenals het verschil in stemkleuring. De verrassing van de plaat is echter het Antilliaans gezongen Mira. De Dijk durft het aan om een Salsanummer op plaat vast te leggen, geweldig! Op Brussel klinkt de band dan ook diverser dan ooit, maar vooral als zichzelf. Ook in productioneel opzicht is alles uit de kast gehaald. Het lijkt alsof men de volledige collectie gitaarversterkers van de studio heeft uitgeprobeerd. Elk nummer krijgt hierdoor net een ander accent. De ene keer opzwepende rock (Ietsje Later) de andere keer ingetogen (Mooier Dan Nu). Kortom, een dijk van een plaat.

Regie: Julien Temple
Geheel onverwachts kwam in december 2002 het bericht dat Joe Strummer, kapitein van The Clash was overleden aan een hartstilstand. Strummer heeft in zijn leven de nodige impact op zijn naasten, de fans en de popmuziek nagelaten en dat leidde tot een eerbetoon gemaakt door Julien Temple. Wie The Filth & The Fury (over The Sex Pistols) heeft gezien weet dan dat we een doortimmerd verhaal te zien krijgen en deze docu is dan ook van vergelijkbare kwaliteit. Strummers leven wordt middels een overstelpende hoeveelheid archiefmateriaal in beeld gezet en door vele verrassende betrokkenen toegelicht. Uiteraard zijn mede Clash-bandleden Mick Jones (monter en relativerend) en Topper Headon (helder en eindelijk eens aan het woord) aanwezig, doch missen we Paul Simenon. Strummer is een betrokken en bevlogen man waarmee niet altijd even makkelijk te werken viel blijkt. Zo heeft hij zelf berekend 48 man uit de diverse bands te hebben gezet. Van The 101-ers en de succesjaren met The Clash gaat de film ook diep in op het zwarte gat waarin Strummer viel. Dat hij met The Mescaleros het muzikale plezier weer vond maakt het extra wrang dat we hem nu moeten missen. Wederom zet Temple niet alleen het leven van een unieke persoonlijkheid neer, maar hij weet tevens er een prachtig tijdsdocument van te maken.

Regie: Kevin McDonald
In deze documentaire schets regisseur Kevin McDonald (One Day in September en The Last King of Scotland) de drie verschillende, maar even schokkende levens van nazibeul Klaus Barbie. Hoe kon het dat Barbie – ook bekend als ‘The Butcher Of Lyon’ – wegens misdaden tegen de menselijkheid levenslang achter de tralies zou gaan, maar hij als contraspion voor de Amerikaanse geheime diensten kwam te werken? Of hoe hij nog later, met hulp van het Vaticaan, Europa uitvlucht en zijn oude idealen nastreeft in Bolivia? Zijn misdaden zijn gruwelijk, maar dat hij ze kon begaan is misschien nog wel schokkender.

Het gaat allemaal tussen neus en lippen door wat The Donkeys op plaat zetten. Lekker hoor. The Band kon dat ook zo goed. De luie nazomerse rootspop van The Donkeys klinkt een tikje elementair met pielerige en gezellig goedkoop klinkende gitaartjes. Toch rammelen de songs behoorlijk gewiekst, het gevoel in de liedjes is heerlijk en de samenzang is pure westcoast. Een fijne plaat kortom om bij te onthaasten, thuis bij de haard alsmede bij lange autoritten.

Dragonforce doet op hun nogal knullig getitelde vierde CD wat ze al vijf jaar tot in de puntjes beheersen: supersnelle opgewekte powermetal, volgepropt met hyperventilerende solo’s van de gitaarhelden Herman Li en Sam Totman. Zij zijn er vooral de oorzaak van dat de songs al snel rond de zeven minuten klokken. Het is geen geheim dat diverse leden van de band fanatieke gamers zijn, wat ook te zien is aan het artwork van Ultra Breakdown. Een nummer van Dragonforce werd gebruikt voor Guitar Hero 3, wat de verkoop van hun vorige CD bepaald niet frustreerde. In songs als Reasons To Live en The Warrior Inside is subtiel wat game muziek verwerkt. Samen met de grotere afwisseling in tempo dan voorheen zorgt dat ervoor dat Ultra Breakdown niet het ene oor in en het andere oor weer uit dendert.

The Dudes is een groep bestaande uit vier jolige Canadese gasten, die niet te zwaar op de hand willen zijn. Hun album Brain, Heart, Guitar werd al in 2006 aan de andere kant van de Atlantische Oceaan uitgebracht, maar is nu ook in Europa te krijgen. En dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat de meeste nummers zich vroeg of laat enorm in je hoofd gaan nestelen. Met name de eerste helft van de plaat staat vol met potentiële hits als Do The Right Thing en Dropkick Queen Of The Weekend. Vergelijkingen met Weezer en Cold War Kids zijn gemakkelijk te maken. Sterke troef is de soulvolle stem van zanger Dan Vacon, het brein achter de meeste nummers die ervoor zorgt dat The Dudes boven het maaiveld uitkomen. En van nummers als het melodieuze The Fist met zijn sterke gitaarrif kunnen we geen genoeg krijgen.

Je kunt momenteel de TV niet aanzetten of die irritante ringtonecommercial van Achmed The Dead Terrorist (Shut Up! I Kiiiiill You!!) giert door de huiskamer. In Amerika kennen ze deze dode zelfmoordterrorist al langer, namelijk ais één van de creaties van comedian Jeff Dunham. Dunham is al jaren vaste gast in programma’s als The Tonight Show en Comedy Central en op zijn schoorsteenmantel pronken al diverse stand-up comedy prijzen. Na zijn eerste op DVD uitgebrachte show Arguing With Myself uit 2006, is Dunham met Spark Of Insanity terug met een koffer vol hilarische poppenvriendjes. Zo is er José de Jalapeno , bijdehante Peanut, chagrijnige Walter en de anti-held Melvyn. Je zou bijna vergeten dat je naar poppen zit te kijken, want Dunham weet de karikatuurtjes met zijn onovertroffen buikspreektechniek tot leven te brengen met hun eigen stemgeluid en dialect. Onderling zeiken ze elkaar en Dunham flink af, wat hilarische momenten oplevert. Als toegift nog wat geinig bonusmateriaal dus buikpijn van het lachen gegarandeerd!

Electric President is een elektropopduo uit Florida en Sleep Well is hun tweede album. Het debuut heb ik gemist, maar kennelijk plaveide het wel de weg voor een algemene release van deze voortreffelijke tweede plaat. De atmosferische arrangementen met veelvuldig gebruik van samples, hier en daar een basgitaar en pakkende, syncopische drums brengen strategische gelaagdheid aan in de overwegend lome songs. Over het algemeen worden conventionele songstructuren gebruikt, maar alle composities hebben een onmiddellijk boeiend, eigen geluid. Er wordt de tijd genomen het album en de songs op te bouwen. Daarbij gebruiken de heren een melancholisch gevoel voor melodie. Bovendien laat de heldere productie de verhalende songs goed uitkomen. Net als gerelateerde bands Raz O'Hara and the Odd Orchestra, The Go Find, Uzi and Ari en meest bekend, Grandaddy, is er een constante sfeer die meestal bitterzoet aandoet, met uitstapjes naar donkere dreiging of harmonieuze ontspanning. Voor de liefhebbers van de genoemde bands is dit verplichte kost, voor minder ingewijden is dit een uitermate spannend alternatief voor de elektropop van Air. Sleep Well geeft niet altijd een goede nachtrust, maar staat garant voor vele mooie momenten met originele vindingen. Nachtmerrie of wonderdroom, Electric President laat je na een donkere, contemplatieve nacht ontwaken met de geur van dauwdruppels rond de lippen.

Na onlangs enige geïnspireerde optredens met het hier onbekende Jefferson Steelflex, dat dansmuziek maakt volgens hun myspace-pagina, is hedendaags gitaargod Ford dan op het meer dan excellente idee gekomen om zijn zes nieuw geschreven nummers -het nobele ambt lijkt hij pas echt te beheersen sinds viersterrenplaat Weary And Wired van vorig jaar- ook op plaat te zetten en wel onder de naam Marc Ford & The Neptune Blues Club, want blues is hier toch duidelijk wel de hoofdmoot. Dat klinkt in Ford’s geval als een verschroeiend goede optelsom van zijn wispelturige maar razend interessante en vooral no-nonsense rootsy rock ’n roll-carrière, die dankzij Burning Tree via The Black Crowes naar (productie)klussen voor geestverwante (in bandjes verenigde) muzikanten (Steepwater Band, Ryan Bingham) loopt.

Deze coole surfdude, ooit begonnen onder de vleugels van die andere surfgast Jack Johnson, levert zijn derde plaat af. De eerste plaat was vooral akoestisch en riep de sfeer van een warm kampvuur op het strand op. Op de tweede plaat werden de arrangementen gevarieerder en georkestreerder. Met zijn derde plaat zit Donovan een beetje tussen beide albums in. Zijn snor heeft hij nog steeds en met zijn relaxte liedjes over liefde, zee en zijn familie bevestigt hij nogmaals zijn status als neo-hippie. Maar, beste Donovan: mogen we op de volgende plaat wat meer lekkere up-tempo songs zoals Hit The Ground Running?!

De drie leden van de Engelse band Friendly Fires ontmoeten elkaar al op veertienjarige leeftijd op school in St.Albans. De band die ontstaat is post-hardcore, en wordt opgeheven als ze naar de universiteit gaan. Zanger Ed MacFarlane brengt tegelijkertijd eigen muziek uit, onder eigen naam, via het invloedrijke electronica-label Skam en via Precinct Recordings. In 2006 verlaten ze de universiteit en begint MacFarlane met Jack Savidge en Edd Gibson Friendly Fires, een band beïnvloed door shoe-gazing en dance. De naam komt uit een nummer van Section 25, het is het openingsnummer van de lp Always Now. Als hun grote voorbeelden beschouwen ze Carl Craig, het Duitse label Kompakt en Prince. Het mengsel is wonderlijk, weer echt Brits, veel electronica, dansbare nummers, maar ook goede songs. Origineel en aanstekelijk en net zoveel pop als dance. In 2007 worden ze dan de eerste act zonder platen-contract in het Channel 4 programma Transmission. De eerste single Paris wordt vervolgens in 2007 gekozen als single van de week door de Britse krant The Guardian en door New Musical Express. Na drie EP's en twee singles, na Paris wordt van het debuutalbum Jump In The Pool gehaald als tweede single, is hier het debuutalbum. Uitgebreid toeren, live worden ze nog versterkt met extra lid Rob Lee, en oefenen hebben van deze band een geoliede machine gemaakt. Als ook nog single On Board in mei 2008 wordt gekozen voor de trailer van het nieuwe Play Station 3 spel Gran Turismo 5, is het duidelijk: dit is een band van deze tijd, die op het juiste moment op de juiste plaats is en het in zich heeft uit te groeien tot een echte publiekslieveling. Het talent hebben ze in ieder geval, nu moet erkenning gaan volgen.

Jong onstuimig bandje uit New Jersey. Dorpsoudste Bruce Springsteen is The Boss in die contreien en Southside Johnny speelt er zijn soulvolle Jersey rock. The Gaslight Anthem doet dat ook, hoewel de heren nog nat achter de oren zijn van lekkende garages en punkkelders. Punk is het viertal zoals The Clash dat was: onstuimig, zelfverzekerd en direct. De twaalf tracks van The ’59 Sound hebben de wind stevig in de rug. Een enkel liedje houdt het intiem, zoals Here’s Looking At You Kid, maar de meeste knallen er direct in of doen dit na een verleidelijk introotje. Op volle stoom klinkt The Gaslight Anthem alsof ze klaar is voor grote stadionshows. Zanger Brian Fallon heeft een strot die de achterste rijen zeker zal bereiken. Bovenal is hij een songschrijver in de bloei van zijn leven die behendig met kleine muziekcitaatjes strooit. The Gaslight Anthem gaat hoge ogen gooien!

Voor het luisteren naar Giant Sand moet je in de juiste stemming zijn. Howe Gelb is al jarenlang bekwaam in het maken van ongepolijste, ruwe, stoffige en misschien zelfs gruizige liedjes. Wie niet allergisch is voor stof en deze herfstige plaat beluistert zal mogelijk onvervalste diamantjes waarnemen. Met zijn donkere hese stem, mompelt, zingt en bromt hij nors zijn liedjes. Het past bij de geluidsferen die hij maakt met rauwe gitaren en veel tremelo, soms stemmig pianospel, verwaaide dromerige klanken, of juist fluisterende miniatuurtjes. Gelb weet als geen ander spanning te brengen in zijn sferische woestenij-liedjes, want ja, als voormalig lid van Giant Sand leerde Calexico hier immers de kneepjes van het vak. Naast Howe Gelb bestaat de band ondertussen uit een drietal bekwame Denen. Het album werd behalve in thuisbasis Tucson ook in Denemarken en Canada opgenomen. Twee jaar terug maakte hij in Canada een soort eigenzinnige gospelplaat en daarvan is ook nu het Voices of Praise Choir heel even van de partij. Naast een eveneens Canadese blazerssectie, horen we diverse gastzangeressen waaronder Neko Case. Ook Isobel Campbell verliet Mark Lanegan, voor een eenmalig duet met Gelb. proVISIONS is evenwel een typische Giant Sand-plaat, luister maar naar robuuste liedjes als Without A Word, of het olijke Can Do. Van broeierige songs als Increment Of Love en Pitch & Sway kunnen we geen genoeg krijgen. Immers, hoe groezelig verpakt de liedjes ook mogen zijn, dit album laat evenwel meer schoonheid doorschemeren dan menig ander.

Goede stonerrock van eigen bodem? Het Brabantse Gomer Pyle zet Nederland eindelijk weer op de kaart in dit genre. Dit is het eerste album waarop drummer Sander Evers (ex-37007) te horen is. Deze drukt zijn psychedelische stempel op de band. Gomer Pyle beperkt zich daarom niet tot logge stonerrock, maar laat zich ook van een subtiele kant horen. Denk hierbij aan een kruising van Monster Magnet en Kyuss, met invloeden van Soundgarden en Pearl Jam. Geniet van stevige, dromerige, songs met soms briljante opbouw (Mimesis, Albino Rattlesnake) en de meer grungeachtige nummers als Detrimental. Dit is een verassend goed album.

Tussen alle Britpop in de jaren negentig was Gomez uit Southport een buitenbeentje, omdat ze niet leenden van The Beatles en The Kinks, maar hippe bluesy rootsrock maakten met een beetje electronica. Hierdoor waren ze meer verwant met Beck dan met Blur of Oasis. Ze hadden bovendien drie sterke zangers in huis, waarvan vooral Ben Ottewell met zijn studentikoze bekkie en Tom Waits-achtige stemgeluid opviel. Bring It On, hun debuutplaat, kreeg in 1998 terecht de prestigieuze Mercury Music Prize voor beste plaat van het jaar. Nadat ze een jaar later nogmaals diepe indruk maakten met Liquid Skin, raakten ze, onterecht overigens, wat op de achtergrond. Dus is de tiende verjaardag van Bring It On een mooie gelegenheid om deze prachtplaat weer eens in de schijnwerpers te zetten, ook omdat deze heruitgave een extra schijfje bevat, met daarop zes songs uit BBC-sessies en niet minder dan negen b-kantjes.

Met Country Ghetto (2007) vestigden JJ Grey & Mofro uit Florida hun status als authentieke rootsrockformatie. Diep geworteld in de zuidelijke muziek van de VS en tegelijkertijd kakelfris en helemaal van deze tijd. Nu er voor soul sowieso meer aandacht is, zal Orange Blossoms de naam en faam van JJ Grey logischerwijs alleen maar doen toenemen. Grey is geen man van half werk, hij zit met zijn hele hebben en houwen in deze plaat. Als strijkers van zuidelijk gevoel druipende songs als The Truth nog beter doen uitkomen: send them down. Hetzelfde geldt voor gortdroge orgels en het koperwerk. Of de funky baslijn in Move It On: hoeveel sexier kun je vier snaren laten klinken? Fans van Ben Harper, Dr. John, The Meters, Sly Stone en Creedence kunnen met Orange Blossoms in de speakers best een avondje sappig barbecuen.

Begin jaren ’70 was Claire Hamill een van de eerste Britse vrouwelijke singer-songwriters. In de tumultueuze punkjaren raakte ze wat in de vergetelheid, maar kwam in de jaren ’80 sterk terug, ditmaal vanuit de new age hoek. Haar album Voices uit 1986 was een eclatant succes. Het was een compleet a capella album, waarin Claire’s meervoudig overdubte stem de rol van alle instrumenten invulde, tot bas en drums aan toe. Dit baanbrekende album is nu, samen met de opvolger Love In The Afternoon, heruitgebracht op Esoteric Recordings. Dat laatste album laat een Hamill horen die langzaam de new age losliet, en weer terugkeerde naar haar roots. Het album bevat een aantal prachtige liedjes, en komt nu uit de schaduw van Voices als een van de beste albums uit Claire’s carrière.

Samuel Milton Grawe is een Californische dj, mixer en muzikant, die met Colors Of The Sun zijn debuutalbum aflevert. Het resultaat van het album doet wel denken aan een ambient versie van Air. De nummers zijn instrumentaal en dromerig en bestaan uit lagen opgebouwd met klassieke, analoge synthesizers ondersteund door gitaar gespeeld door Sorcerer oftewel Dan Judd en drumgeluiden. Te horen is, dat Grawe gek is op Duitse acts als Klaus Schulze, Moebius en Roedelius, Kraftwerk en Michael Rother. Maar aan de andere kant hoor je ook zijn liefde voor Brian Eno en Vangelis en ook Abba. Met het album is wat bijzonders aan de hand, het mixt met geluiden van buiten en wordt daardoor sterker. Het is dan ook zeer geschikt voor een terras, waar het in combinatie met een heerlijke cocktail in de hand zeer goed zal werken. Het grappige is dat goed in het gehoor liggende nummers afgewisseld worden met emotionele en gedragen geluiden. Het absolute prijsnummer is de afsluiter Horizon, een nummer dat het best te beluisteren is met de ogen gesloten en al liggend op een bank. Er wordt wel gezegd, dat als Dennis Wilson nog zou leven, dat hij dan zulke muziek zou maken. Dat zou kunnen, maar Hatchback is toch vooral een origineel product van een echte liefhebber.

Na een jeugd vol drugs, gevangenisstraf en dakloos zijn lijkt Micah P. Hinson zijn geluk te hebben gevonden in het huwelijk. En natuurlijk in de muziek. Na 2 albums en een handjevol EP's brengt hij zijn meesterwerk uit, Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra. Het album is groots opgezet, waarbij vooral de prachtige arrangementen, onder andere van de hand van Eric Bachmann van Crooked Fingers, opvallen. Natuurlijk is Hinson nog niet van zijn demonen af. Luister maar 'ns naar het vol passie en bijna zonder begeleiding gezongen The Fire came up to my Knees. Daar tegenover staat het bijna lieflijke The Wishing Well and the Willow Tree, met een arrangement dat doet denken aan Lambchop. De songs kunnen wel eens zwaar op hand zijn, maar dan biedt het licht swingende When We Embrace wat verstrooiing. Ook We Won't Have To Be So Lonesome is zo'n nummer dat het album naar een hoger nivo tilt. Er is een heerlijk orgeltje en misschien wel het mooiste arrangement voor de strijkers dat op het album te horen is. Dit is een song die het ook live goed zal doen. We kunnen het vaststellen als Hinson in oktober naar België en Nederland komt voor een aantal optredens.

Yep Roc brengt stelselmatig al het oude werk van de Engelse singer-songwriter Robyn Hitchcock opnieuw uit, aangevuld met veel bonustracks. Ditmaal is het de beurt aan twee albums uit het midden van de jaren ‘80, die Hitchcock opnam met The Egyptians, een formatie waarin we verschillende leden van The Soft Boys terug vinden, die zich hier een uitstekende backing band tonen. Fegmania en Element Of Light blijken de tand des tijds verrassend goed te hebben doorstaan, omdat ze vol staan met pakkende liedjes. Met name dat laatste album openbaart zich als een van de meest melodische en mooiste die Robyn in zijn carrière gemaakt heeft.

muziek zou als een soundtrack voor films als The Whicker Man en Phantasm kunnen dienen. Het ene moment komen glambands als Alice Cooper en Roxy Music voorbij, om het volgende moment weer te worden herinnerd aan Guns'n'Roses en dat is dan geen schaamteloze kopie, maar een integer gebrachte invloed. Punk en metal zijn nooit ver weg, maar deze band hoort niet in deze tijd thuis. De jaren zeventig in Engeland, daar horen ze. Zonder geforceerd te klinken overigens, dat is ook nog een hele prestatie, want ze lopen erbij alsof ze in hun eigen wereldje leven, dandies met uitgesproken voorkeuren. Dit is het tweede officiële album van de band, na Bleeding Light uit 2005. Eigenlijk werd Twilight Exit al in 2007 uitgebracht, maar het is nu via 1965records uitgebracht en beter te krijgen. Tussendoor brachten ze wel muziek uit, maar die is alleen bij concerten te krijgen. In Ryan Hadlock, bekend van Gossip, Modest Mouse en The Strokes, vonden ze een verwante ziel. Hij brengt de band op een hoger plan, door de uitgekookte produktie, die zowel retro als modern aandoet. Zijn hier nog fans van Kim Fowley, Blue Oyster Cult, Iggy & The Stooges en noem maar op? Deze feestband komt uw feestje nog wat heftiger maken. En het is nog verantwoord ook.

I’m Not Jim is een samenwerking van Walter Salas-Humara van de Silos en dichter Jonathan Lethem. Lethem en Salas- Humara schreven de songs samen, maar een vergelijking met de Silos ligt al snel op de loer. Alleen al vanwege dat uit duizenden herkenbare stemgeluid van Salas-Humara. Bovendien passen nummers als Towtruck en Mr. October naadloos in het werk van de Silos. Maar dat lijkt mij alleen maar een aanbeveling. You Are All My People kent natuurlijk zijn zwakke momenten, maar songs als Uuncomplicated en The Pitchers Gave Up maken het album absoluut een aanschaf waard. Bovendien worden de teksten netjes meegeleverd. En zo hoort het ook bij een dichter.

Kijk, laten we het wel effe bij de feiten houden: iO is gewoon de band Guano Apes maar dan met een nieuwe naam. Feit 1: drie van de vier leden van Guano Apes spelen in iO, alleen de zangeres is vervangen door een zanger. Feit 2: beide bands spelen in het straatje van de alternatieve hardrockbands. Feit 3: beide bands produceerden korte, puntige songs. Feit 4: ik hield helemaal niet van Guano Apes dus For The Masses kan gelijk de schutting over gezeild worden. Toch? Of niet? Want er jeukt iets, iets goed. Bij iO blijf ik namelijk wel luisteren. Komt het omdat die nieuwe zanger nogal klinkt als de onvolprezen zangeres Skin van Skunk Anansie? Of omdat For The Masses hetzelfde onverwacht aangename gevoel teweeg brengt als het door eerdere deze reviewer geprezen Scars On Broadway, ook zo’n band die nagenoeg geheel bestaat uit leden van een vroeger bekende band maar dan stiekem beter? Weet je, wat doet het er ook allemaal toe, iO zit bij mij keurig in de cd-speler en daar blijftie ook nog wel een tijdje, de buurman heeft mooi pech.

Na enkele jaren vol overgave geëxperimenteerd te hebben met het project Wooden Wand, luidt James Jackson Toth met dit solo-avontuur een nieuwe fase van zijn leven in. Wij mogen gelukkig delen in deze diepgaande persoonlijke omslag. Klassieke rock en de invloeden van grootheden als Neil Young en Bob Dylan speelden een grote rol in zijn eerdere werk. Op Waiting in Vain ontpopt James zich tot ware verhalenverteller. De muziek geeft een americana en bluesy gevoel, maar glijdt mooi afgerond over in het popgenre. Daar weet hij soulvol te klinken en zet een gelaagd en ruimtelijk geluid neer. Hij heeft een volle, ronde stem die goed gedragen wordt door diverse instrumentaties. Een variabele invulling en vindingrijke melodielijntjes bouwen constant spanning op. De productie was in goede handen bij Steve Fisk (o.a. Nirvana, Soundgarden). Waiting in Vain boeit tot het eind met inzichtelijke en slimme lyrics. James Jackson Toth bevestigt opnieuw, subtiel gebalanceerd, zijn opbloeiende talent.

Zanger Johnny Whitney en gitarist Cody Votolato speelden in Blood Brothers een band uit Seattle, die door hun rauwe no-nonsense opvattingen een hoop trouwe fans maakte. Multi-instrumentalist Jay Clark speelde met Pretty Girls Make Graves op drie albums mee en toen die band uit elkaar ging, ging hij als technicus met Blood Brothers op tournee. De drie raakten bevriend en op het moment dat Whitney en Votolato weer een band wilden beginnen, vroegen ze Clark om mee te doen. Dat werd Jaguar Love, een naam die ze kozen omdat die positief klonk zonder voor de hand liggend te zijn. De band gunt je op dit debuut geen moment om uit te rusten, hyperactief en hysterisch wordt je ieder nummer om de oren geslagen met verrassingen en geluiden, waarvoor Clark verantwoordelijk is, hij speelde drums, keyboards en bas en nam de muziek op, mixte en produceerde in Seattle's Two Sticks Audio, alleen werd John Goodmanson gevraagd om te helpen bij het opnemen van de drums. En hoewel de band dus lijkt te draaien om zanger Whitney, die als hij iets minder hysterisch klinkt, zoals in prijsnummer "My Organ Sounds Like.." meteen een heel stuk beter is, is het eigenlijk Clark waarom het draait. Whitney wilde vooral anders klinken dan anders, en hoewel hem dat bij vlagen goed lukt, zou het verstandig zijn, als hij iets minder geforceerd zijn best daarvoor zou doen. Dan zou dit een goed begin zijn van een veelbelovende band, die een heel eind kan gaan komen.

Lackthereof wordt gevormd door het zang- en drumtalent van de band Menomena! Your Anchor is zeker niet het eerste werk dat hij vrijwel eigenhandig de wereld in helpt. Zeker is dat hij alle projecten waarin hij participeert voorziet van een flink stempel. De bekendste handtekening is nog wel het fenomenische geluid van Menomena! Het is onvermijdelijk dat dergelijke muzikant uit Portland, Oregon komt. Your Anchor is relatief gezien wat minder druk en vol dan het werk van Menomena! en daarmee ook consistenter. Toch blijven de experimtele popnummers alle kanten op gaan. De songs zijn chaotisch en fragmentarisch opgebouwd, terwijl een pakkende melodie de luisteraar wel bij de les houdt. Het mist iets van de verrassende, dromerige perspectieven die Menomena! biedt. De kunsten worden in rap tempo afgedraaid, waardoor de muzikale brij weinig afwisselend lijkt te klinken. Lackthereof levert geen muziek voor angsthazen, maar diegenen met open blik. Sterk staaltje van iemand die stiekem zelf een fenomeen is.

Laat ik iets gelijk duidelijk maken. Dit wordt geen positieve recensie omdat mijn vrouw toevallig Linda heet en ik haar vaak Linn noem, en ook niet omdat ik The Magnificent Seven zo’n goede film vind, en zelfs niet omdat de stem van Lady Linn als twee druppels water op die van Duffy lijkt. Nee, de recensie is positief omdat Here We Go Again heerlijk aanstekelijke big band swing jazz muziek bevat waarbij het nagenoeg onmogelijk is om niet met het ritme mee te gaan vingerknippen of de buren lastig te vallen met een voortdurend geroep van ‘oehoe’. In tien zelfgepende songs laat de Belgische Lien de Greef zich, geruggensteund door inderdaad zeven blazers en ritmesectiemannen, zich van haar beste kant horen. Dit wordt gegarandeerd een hit in deze tropische tijden, fijn met je partner loom schuifelen op Lady Linn and her Magnificent Seven. Duffy, move on over!

In de jaren vijftig maakte Harry ‘Little’ Caesar furore met een aantal opnamen voor Modern, Dolphin en Downey Records. Sommige hiervan maakte hij onder eigen naam, andere als lid van het doowop kwartet The Turbans. Op de net verschenen compilatie Your On The Hour Man zijn alle opnamen uit dit decennium bijeengebracht. Muzikaal onderscheidde Little Caesar zich niet wezenlijk van vele andere R&B-artiesten uit die tijd. In zijn teksten en de vertolking hiervan toonde hij zich daarentegen zo goed als uniek. Bijna al zijn songs handelen over de eeuwige strijd met leden van de andere sexe en van zijn eigen belevenissen op dit vlak doet hij op tragikomische wijze verslag. Niet zelden plaatst hij zichzelf in de rol van underdog – hij is degene die verlaten of zelfs bedrogen wordt. Huilt hij de ene keer nog tranen met tuiten, zoals in Going Down To The River, in een ander geval laat hij niet met zich sollen en zint hij op wraak. Zo horen we hem in een van zijn bekendste songs, Goodbye Baby, aankloppen bij zijn eigen huis om zijn vrouw die opendoet te betichten van overspel met zijn beste vriend. Zijn wraak liegt er bepaald niet om: het nummer eindigt met het fatale schot dat uit zijn pistool klinkt! R&B met een flinke knipoog uit het westen van de Verenigde Staten.

Categorisch depressievelingen: loopt hier met een grote boog omheen! Eindelijk is er een volwaardige opvolger van de uitgebreide EP Sing Song in de vorm van Morning Tide. Er staat één ding als een paal boven water, als je zoveel onbezorgde vrolijkheid aankunt als The Little Ones op deze plaat serveren, kan iedere morgen niet meer stuk. Met prettig springerige drums en lichtvoetige melodielijnen brengen ze een aantal schierperfecte, dynamische indiepopliedjes. Het is moeilijk om niet te vallen voor deze onbegrensd sympathieke nummers. Ondanks hun Amerikaanse afkomst hebben ze weinig meegepikt van de emo stortvloed daar. Dat is een zegen, want daardoor weten ze zich in het verlengde te plaatsen van vele, vrolijke Engelse bands, zoals Captain, Keane en The Feeling, terwijl ze ook aansluiten bij het wat zwaardere Thirteen Senses en The Fray. Ze hebben goed naar de commercie geluisterd om zich vervolgens terug te trekken in hun rijke fantasie en naar buiten te komen met een aanstekelijke, vingervlugge popformule, die met groots gemak apart staat in het heden. Eigenlijk is dit hun debuutalbum, maar aangezien de EP er geenszins voor onderdeed, zou dit zomaar eens de plaat kunnen zijn waarmee ze de wereld definitief gaan bestormen. De zomer is over, maar we gaan zonnige tijden tegemoet.

Marijn Wijnands en haar band maakten vorig jaar indruk met het in eigen beheer uitgebrachte Harbour, die werd overladen met positieve kritieken. Logisch, want het is een hele mooie cd. Maar, om meteen met de deur in huis te vallen, Paper Wall is nog mooier. Opgenomen in een Drentse boerderij ademt deze plaat een tijdloze, authentieke sfeer uit, die je niet zo gauw associeert met ons land. Ma Rain haalt haar inspiratie dan ook vooral uit de Amerikaanse rootsmuziek. Paper Wall opent met een pakkende uptempo song die niet had misstaan op een van de eerste platen van Texas, niet in de laatste plaats doordat de stem van Marijn Wijnands soms sterk doet denken aan die van Sharleen Spiteri. Een andere opvallende track is My Man dat rechtstreeks uit de Mississippi delta lijkt te komen. De nadruk ligt echter op de ballads en daarin zijn Wijnands en haar ervaren band op hun best. Een prachtige plaat die het verdient om ook ver buiten de landsgrenzen gehoord te worden.

Oprecht leuk voor Gerard dat hij in het jaar waarin hij zijn 30-jarig zangersjubileum viert vanuit het niets de eerste plaats in de single top100 bereikte met een remake van Hee Goade Mee, met acteur Frank Lammers, Guus Meeuwis en JW Roy. Nog veel meer beroemde collega’s eren de Brabantse troubadour op de cd Anders, met oude successen die zichzelf ruimschoots bewezen hebben op de diverse podia door de jaren heen in een nieuw jasje, uiteenlopend van bijvoorbeeld het Rosenberg Trio tot Nick & Simon, wat dan ook de interessantere versies zijn omdat zij artistiek het verst bij Gerard vandaan liggen, en bovendien altijd nog door de Vaste Mannen zijn ingespeeld, dus die typische Van Maasakkers-sfeer blijft intact, zonder uitzondering. Gerard bedankt!

Malevolant Creation haar eerste live plaat. Zoals de titel al verklapt opgenomen in de legendarische Wisky A Go Go bar in Los Angeles. Legendarisch is ook het matige geluid dat de meeste live platen uit die bar hebben. De wat krakerige sound past echter prima bij Malevolant Creation. Het laat een eerlijke band horen. Het zet je als luisteraar zo vijftien jaar terug in de tijd. Zoals gewoonlijk is het genieten van drummer Dave Culross. Met nummers als To Die Is At Hand, Coronoation Of Our Domain en Monster heeft de band ook dikke death metal krakers in huis. Een dvd met twee volledige optredens van een ondergewaardeerde, maar legendarische death metal band, je kunt er aardig wat van verwachten. Het is je af te raden bij deze release. Het eerste optreden, op het Party San festival in 2007, is met één schokkerige, slecht bediende camera opgenomen. Het geluid is al even erbarmelijk. Optreden twee is geschoten in de Locomotive club in Parijs in 2004. Het zijn simpelweg beelden van één steady cam bij de geluidstafel. Weinig spannend. Ook hier is het geluid niet overtuigend. Leuke opnames voor in de privécollectie van de bandleden, maar richting de fans doen ze zichzelf tekort. Zo’n band verdient beter.

Malevolant Creation haar eerste live plaat. Zoals de titel al verklapt opgenomen in de legendarische Wisky A Go Go bar in Los Angeles. Legendarisch is ook het matige geluid dat de meeste live platen uit die bar hebben. De wat krakerige sound past echter prima bij Malevolant Creation. Het laat een eerlijke band horen. Het zet je als luisteraar zo vijftien jaar terug in de tijd. Zoals gewoonlijk is het genieten van drummer Dave Culross. Met nummers als To Die Is At Hand, Coronoation Of Our Domain en Monster heeft de band ook dikke death metal krakers in huis. Een dvd met twee volledige optredens van een ondergewaardeerde, maar legendarische death metal band, je kunt er aardig wat van verwachten. Het is je af te raden bij deze release. Het eerste optreden, op het Party San festival in 2007, is met één schokkerige, slecht bediende camera opgenomen. Het geluid is al even erbarmelijk. Optreden twee is geschoten in de Locomotive club in Parijs in 2004. Het zijn simpelweg beelden van één steady cam bij de geluidstafel. Weinig spannend. Ook hier is het geluid niet overtuigend. Leuke opnames voor in de privécollectie van de bandleden, maar richting de fans doen ze zichzelf tekort. Zo’n band verdient beter.

De overeenkomst tussen Roger Waters, Pete Townshend en Damon Albarn? Meerdere antwoorden zijn mogelijk. Ditmaal is het sleutelwoord ‘opera’. Albarn heeft zich namelijk volledig op Monkey: Journey to the West gestort. Een circusopera, gebaseerd op een oud Chinees verhaal. Het is een spektakel met acrobatiek, dans, videoprojecties van cartoons (van Gorillaz-designer Jamie Hewlett) en natuurlijk zang. Geen verassende stap voor de man die al jaren barst van veelzijdigheid. De zanger heeft zich tijdens een ‘journey to the east’ laten inspireren. Een zoektocht in China naar de regels van de traditionele Chinese muziek resulteert in een beperking tot een maximum van vijf noten, gebruik van een zestigkoppig koor en opnames die gemaakt zijn in de republiek. De mix van Chinese traditie met Westerse inslag doet soms kitcherig en humoristisch aan. De elektronische drums, strijkers en blazers , groteske geluiden en vooral de schokkerige, soms lijzige Mandarijnse stemmetjes zijn hier aandeel aan. Het schommelt van toegankelijk naar moeilijker begaanbaar terrein. Is deze cd daarom alleen voor de operabezoeker? Geenszins. Beluister Monkey als een experimentele, uitgeklede Oosterse Gorillaz waarin steeds iets nieuws te ontdekken valt. Albarn kan met deze luistertrip definitief gebombardeerd worden tot de meest veelzijdige Britse artiest van deze eeuw tot nu toe.

Zo langzamerhand komen er steeds meer legendarische festivalopnames los en dit is er zeker een van. De Moodies behoorden tot de hoofdacts en zetten hier een prachtige set neer. Met de Mellotron van Mike Pinder als bepalend instrument kan je toch zeggen dat het geheel redelijk sober aandoet maar is gelijk te horen hoe goed de Moodies zijn zonder al die studiotrucs. Van de eerste vijf klassieke platen komt materiaal voorbij en alles wordt met verve gebracht. Met loepzuivere vocalen en fantastische nummers die soms flink afwijken van de plaatversies is deze plaat een genot voor het oor. Wat mij betreft mag er meer van dit prachtmateriaal loskomen!

Regie: Julie Delpy
De Franse fotografe Marion (Julie Delpy) en haar Amerikaanse vriend Jack (Adam Goldberg) brengen twee dagen door in Parijs. Het tweetal is twee jaar bijeen en de fase van verliefdheid staat op het punt om te slaan in, ja waarin eigenlijk? In Parijs komen verborgen cultuurverschillen in korte tijd boven en wordt de sfeer allengs minder. En daar begint het plezier van de kijker. Jack ontmoet een heleboel exen van Marion, ontdekt leugens, is zelf zo chagrijnig als de pest en weet zich totaal geen raad met de merkwaardige ouders van zijn vriendin. Prima film, en bij vlagen erg grappig.

Regie: Ken Loach
De Gouden Palm voor het historische drama The Wind That Shakes The Barley is de kroon op het werk van de Britse cineast, maar met de film It’s A Free World keert Ken Loach naar een thema dat eigenlijk de kern van zijn indrukwekkende oeuvre vormt: de sociale en sociologische misstanden in de arbeidersklasse. De film begint tamelijk vrolijk: een Engelse blondine in een panterjasje scheurt op een motor het land door, op zoek naar goedkope arbeidskrachten. Samen met haar vriendin runt ze een dubieus uitzendbureau voor migranten. Daarna wordt de sfeer snel grimmig, naar het einde toe zelfs deprimerend.

Regie: Jason Reitman & Joe Drake
Me Thank You For Smoking wist Jason Reitman al eerder de nodige aandacht te genereren en met zijn nieuwe film - in samenwerking met Joe Drake - is het wederom raak. De zestienjarige Juno raakt zwanger van de wat klunzige puistenkop Paulie Bleeker. Ze komt voor de nodige verrassingen te staan waarin ze gelukkig bijgestaan wordt door haar ouders. Samen met haar vriendin Leah slaat ze zich dan ook moedig door de situatie heen. Ze zetten een contactadvertentie waarin om ideale adoptieouders gevraagd wordt. Een ontmoeting met het kinderloze stel Mark en Vanessa lijkt dan uitkomst te bieden. Vol humor wentelt de film zich in de problemen die het meisje heeft en is daarmee vergelijkbaar met die andere hit Little Miss Sunshine. Ellen Page speelt de hoofdrol voortreffelijk, ze is niet alleen grappig maar weet meerdere malen te ontroeren. Het feelgood gehalte is hoog en het happy end onvermijdelijk, maar de onverwachte wendingen maken de film zeer onderhoudend.

Regie: Wong Kar Wai
In haar speelfilmdebuut is Norah Jones gedumpt door haar vriendje en vindt in Jude Law haar soulmate. Nu is ze op zoek naar de ware betekenis van de liefde en besluit New York achter te laten. Relaties en emoties van anderen (goede rollen van David Strathairn en Rachel Weisz) sturen haar zoektocht. Het verhaal wordt rustig verteld en ondersteund door prachtige muziek en beelden, maar dit hoeven we kenners van Wong Kar Wai (o.a. In The Mood For Love) natuurlijk niet te vertellen. De ontspannen sfeer draagt bij aan het kleine, warme verhaal met als motto: hoe ver je ook reist, de liefde brengt je thuis.

Regie: Justin Chadwick
Scarlett Johansson en Natalie Portman spelen de hoofdrollen in het koningsdrama over Hendrik De Achtste en zijn verhoudingen met de Boleyn Sisters, in de eerste plaats Anna, waarmee hij ook daadwerkelijk zou trouwen, maar vooral Mary, haar jongere zusje. Dit verhaal werd in romanvorm opgetekend door Phillippa Gregory, maar is enigszins een verdraaiing van de feiten. Het is nooit officiëel vastgesteld dat Mary (zij zou dan de zevende vrouw van Hendrik de Achtste zijn geweest) kinderen van hem zou hebben gehad. Uit zijn verhouding met Anna wordt uiteindelijk Elisabeth geboren, die aan het eind van de film eventjes vrolijk door het beeld heen komt huppelen. In de film komt Hendrik er uiteraard slecht vanaf.Anna werd onthoofd voor een vermeende affaire met haar eigen broer, dit om een poging te heimelijk een zoon ter wereld te brengen. Alles bij elkaar plus het feit dat Hendrik zich afkeerde van het Rooms-Katholieke geloof, heeft dit de geschiedenis van Engeland in ruime mate beïnvloedt. In The Other Boleyn Girl ligt het 'draakgehalte' voortdurend op de loer, maar in het kader van de Elisabethverfilmingen is dit natuurljk wel een onmisbare schakel.

Regie: Gus Van Sant
Waar een pagina op MySpace wel niet goed voor kan zijn! Toen het castingbureau voor regisseur Gus van Sant (Elephant,Good Will Hunting) op zoek was naar een hoofdrolspeler voorzijn nieuwe film Paranoid Park, plaatsten ze een oproep op deze sociale netwerksite. Ze kwamen uit bij Gabe Nevins, een Amerikaanse middelbare scholier die nog nooit eerder had geacteerd maar op zeer realistische wijze de rol van skater Alex neer heeft weten te zetten. Als kind van gescheiden ouders fantaseert de 16-jarige skateboarder Alex er van om een keer weg te vluchten naar Paranoid Park, een betonnen skateparadijs waar naar hartenlust met nosegrabs, ollies, flipflops en grinds gestunt kan worden. Het skatepark heeft niet zo’n goede naam, maar toch durft Alex het op een dag aan zijn droom te verwezenlijken. De droom vervalt al snel in een nachtmerrie wanneer hij betrokken raakt bij een bloederig ongeluk waarbij een bewaker om het leven komt. De introverte Alex besluit niemand iets te vertellen over de schokkende gebeurtenis maar zet als uitlaatklep zijn emoties op papier. Paranoid Park sleept je mee in de wereld van skaters en Amerikaanse tieners wat, ondersteund door een vette soundtrack , een fascinerende film oplevert.

Regie: Hans Weingartner Reclaim Your Brain volgt in grote delen de thema’s van The Edukators, de succesvolle voorganger van Weingartner´s hand. De consumptiemaatschappij en publieke opinie worden in een humoristisch, revolutionair verhaal aan de kaak gesteld. Op vlotte wijze ontwikkelt een machtige TV producent zich tot reactionair, goed vertolkt door Moritz Bleibtrau. Hij zoekt de schuld voor de geestelijke verarming door TV eerst bij de mensen, dan zichzelf en vermoedt vervolgens een complot van het kijkcijferinstituut. Samen met een wraaklustig slachtoffer van een voormalig programma formeert hij een immorele league of extraordinary gentlemen. Als blijkt dat de cijfers kloppen, starten ze een offensief. Zo eindigt hij op andere wijze op zijn manipulatieve beginpunt en ontketend een mentaliteitsverschuiving. Hoewel het delirische omslagmoment geforceerd en gekunsteld overkomt is de film anderzijds neutraal en op tempo gerigisseerd. Dat maakt het ietwat gezochte plot toegankelijk en zorgt dat de ongeloofwaardigheid naar het eind van de film niet stoort.

Regie: Alain Corneau
Destijds in 1991 werd deze ondertussen Franse klassieker bekroond met zeven Césars. Het karaktervolle spel van Gérard Depardieu en Jean-Pierre Marielle is dan ook van hoog niveau. Marielle speelt Monsieur de Sainte-Colombe, grootmeester van de viola da gamba. Tegen de achtergrond van het zeventiende eeuwse leven, lijdt de eigengereide man sinds de dood van zijn vrouw een teruggetrokken leven met zijn twee dochters. Op een dag arriveert de jonge Marin Marais, die hoopt les van de meester te kunnen krijgen. Deze gaat niet direct overstag, maar gaat uiteindelijk toch akkoord. Behalve dat Marais natuurlijk verliefd wordt op zijn oudste dochter Madeleine, is hij ook nog eens bijzonder ambitieus in tegenstelling tot zijn leraar. Uiteindelijk kan dit dan ook niet anders dan botsen, met grootse maar uiteindelijk ook treffende gevolgen. De rol van Marais werd gespeeld door Guillaume Depardieau en als zijn personage een paar jaartjes ouder wordt, wordt zijn rol overgenomen door zijn vader Gérard. De confrontatie tussen de twee karakters Marais en Sainte-Colombe is door beide fabuleus neergezet en tevens met cachet gefilmd door Alain Corneau. Die hiervan tevens een opvallend tijdloze verfilming wist te maken.

Regie: Céline Sciamma
Het wereldwijd bejubelde filmdebuut van Céline Sciamma gaat over drie vijftienjarige meisjes die allen op eigen wijze de liefde ontdekken. Dit niet zo originele uitgangspunt wordt wel heel goed uitgewerkt. De onzekerheden, verlangens en dromen van de pubers in dit Franse pareltje komen zeldzaam oprecht en herkenbaar in beeld. Dit blijkt bijvoorbeeld door het ontbreken van volwassenen in de film en een perfecte verhouding tussen dialoog en veelzeggende stiltes. De meisjes doen aan synchroon zwemmen, wat prachtige shots in en rond het zwembad oplevert en de poëtische sfeer versterkt. Indrukkend debuut van dit nieuwe talent.

Regie: Roy Andersson Veel speelfilms maakte Roy Andersson niet, maar als er dan eindelijk iets nieuws volgt is het vaak weer volkomen vrijzinnig. Met You The Living, de opvolger van het tragische maar rake Songs From The Second Floor uit 2000, is het niet anders. De grauwe beelden hebben ditmaal eveneens wel iets tragisch, maar zijn gelijk ook bijzonder kleurrijk en vooral ook grappig. Andersson weet als geen ander zijn vreemde personages uit te vergroten en de mens bloot te leggen met behulp van absurde situaties. You The Living bestaat uit 57 van die scènes, die soms erg mooi stilistisch zijn, weemoedig of juist bijzonder geestig. Voor wie bekend is met zijn werk zegt dit al genoeg, maar van de argeloze kijker wordt wel een bepaalde kijk op de dingen gevraagd en soms weet je niet wat je met sommige taferelen moet. In Scandinavië zijn ze bijzonder begenadigt in het brengen van zwarte humor, zo ook Andersson. De mogelijk soms op het eerste gezicht verstopte schoonheid is uiteindelijk ruimschoots in zijn film te vinden.

De zanger van deze band is in zijn thuisland, Finland, een waar sekssymbool en prijkt daar op alle tienerblaadjes. Hier hebben we nog amper van deze glam-hard-rockers in de lijn van HIM en The Rasmus gehoord. Karma Killer is alweer hun vierde album en is naar eigen zeggen een positieve plaat. Toch gaan de nummers vooral over depressieve gevoelens. Naast de gezonde dosis duisternis die we van Finnen mogen verwachten, horen we in de nummers regelmatig tachtiger jaren hair rock terug. Dit krachtige, strak geproduceerde album zou wel eens de doorbraak van Negative in onze lage landen kunnen veroorzaken.

Rondborstige mysterieuze vrouwen op naaldhakken in provocerende poses: dat klinkt als de handtekening van de in 2004 bij een auto-ongeluk om het leven gekomen modefotograaf Helmut Newton. Bekend om zijn prikkelende voyeuristische benadering van zowel commerciële als kunstfotografie, vervaagt hij de grenzen tussen pornografie en kunst . Interviews met de mensen waar hij mee werkte (waaronder Catherine Deneuve, Sigourney Weaver en Karl Lagerfeld) vertellen over hun ervaringen met de sterfotograaf. Visueel ondersteund door een flinke hoeveelheid stills uit zijn oeuvre levert dit een imponerende kennismaking op met de omstreden fotograaf die een belangrijke bijdrage geleverd heeft aan de iconificatie van de Westerse vrouw. Niet Nederlands ondertiteld.

Trent Reznor maakt momenteel een inhaalslag met het uitbrengen van nieuw werk. Sinds de breuk met zijn platenlabel heeft hij eindelijk de gewenste artistieke vrijheid verkregen om zijn werk uit te brengen wanneer hij dat wil. Is het enkele maanden geleden verschenen instrumentale schetsboek Ghost I – IV nog als aardig tussendoortje te beschouwen, met The Slip levert hij alweer een heuse opvolger af van het uitstekende Year Zero uit 2007. Het album was aanvankelijk alleen te downloaden via de website maar krijgt nu ook een officiële release. Mede door de korte opnameperiode is het een intuïtief en vrij pretentieloos werkstuk geworden. Verstandig is de keus om net als voor Year Zero en in de live-setting regelmatig gebruik te maken van organische drums wat de dynamiek absoluut ten goede komt. De eerste helft bestaat voornamelijk uit energieke elektrorockers die niet hadden misstaan op Pretty Hate Machine of With Teeth. De tweede helft biedt vervolgens de nodige variatie met het sobere Lights In The Sky en een tweetal instrumentale stukken om vervolgens in stijl af te sluiten met het dreigende Demon Seed. Om ook de meest verstokte downloaders over de streep te trekken is er een bonusschijf met livemateriaal bijgevoegd. The Slip toont een ontketende Reznor die duidelijk aan een tweede jeugd is begonnen.

Na zijn (tijdelijke?) uitstapje naar het oude nest Megadeth is gitarist Chris Poland weer terug met zijn trio Ohm. Samen met oudgediende bassist Robertino Pagliari en drie drummers komt Poland met een smakelijke mix van instrumentale fusion en hardrockshredding. Het muzikale geweld is minder als op eerdere platen en Poland’s vingervlugge werk, alhoewel uiteraard nog steeds in ruime mate aanwezig, staat meer in dienst van de song wat het luisterplezier aangenaam verhoogd. Circus Of Sound is daarmee een betere release dan we de laatste tijd hebben gehoord van menig would-be gitaargod, en dus een prima plaatje om de zomer mee uit te luiden.

The Stand Ins is de sequel van het vorig jaar verschenen The Stage Names. Inmiddels heeft Jonathan Meiburg de band vaarwel gezegd om zich volledig op Shearwater te kunnen richten. Op dit vijfde album doet hij nog mee en zingt onder meer Lost Coastlines mee naar grote hoogtes. Het zal niemand verbazen dat de stijl en thematiek van The Stand Ins in het verlengde van de voorganger liggen aangezien het aanvankelijk de bedoeling was om beide albums als dubbelaar uit te brengen. In de melancholieke groepssound gloort inmiddels een subtiele luchtigheid door die de toegankelijkheid ten goede komt. De muziek lijkt er in ieder geval niet alleen speelser, maar ook beter op te worden. De verhalende teksten beschrijven op beeldende en niet van ironie gespeende manier uiteenlopende observaties van bandspil Will Sheff en worden tot leven gewekt door de theatraal aangezette en rijk geschakeerde folkrock en zijn indringende zang. De groep bevestigd met deze derde meesterzet op rij dat zij zich moeiteloos kan meten met aanverwante groepen als Neutral Milk Hotel, The Decemberists en The Arcade Fire. Mocht iemand daar nog aan getwijfeld hebben.

Gelukkig hoefden we niet lang te wachten. Na de meer dan voortreffelijke EP is hier dan het debuutalbum, When Your Blackening Shows. Een nieuwe collectie donkere, bijna hypnotische songs, gedomineerd door de verleidelijk resonerende vocalen van Anna Brønsted (Efterklang) soms nogeens versterkt door een vibrerend Hammond orgeltje. De slepende songs brengen de hartslag geleidelijk aan terug, en blijft steken ergens tussen Tindersticks en Promise and the Monster. De invloed van bands als Sigur Rós, The White Birch en Leaves blijft ook hoorbaar, zeker in de wat zwaarder en ritmisch aangezette songs. IJskoud met een warme, dreigende ondertoon, het lijkt een handtekening te zijn waarop Scandinavische muzikanten het alleenrecht hebben. Dit album staat vol met bedrieglijk, lieflijke nachtmerries van een haast onbeschrijfelijke schoonheid. Het jazzachtig lome When Your Blackening Shows lijkt onttrokken te zijn aan deze wereld en bij beluistering zal niemand zich daar meer bevinden.

In de grote maalstroom aan releases is het onvermijdelijk dat een album soms niet de aandacht krijgt die het verdient. Remember The Night Parties van het uit New York afkomstige Oxford Collapse bijvoorbeeld ging eind 2006 vrijwel roemloos ten onder. En dat terwijl de groep net was opgepikt door het subpop-label en dat is natuurlijk niet voor niets. Met dit vierde album Bits mag het drietal in de herkansing. Ondanks dat de groep te kennen geeft vooral door het legendarische The Minutemen te zijn beïnvloed manifesteert ze zich toch eerder als bloedverwant van Sebadoh en Guided By Voices. Hun grillige liedjes klinken in ieder geval even rommelig als charmant en verdienen het zeker om gehoord te worden.

Katy Perry is het levende voorbeeld dat het simpelweg verbieden van bepaalde zaken niet altijd de beste methode is om kinderen op het rechte pad te houden. Wat verboden is, maakt immers nieuwsgierig. Zo was in huize Hudson – Katy’s echte achternaam – popmuziek verboden, maar het enige dat haar gelovige ouders daarmee hebben bereikt, is dat Katy nu helemaal is doorgeslagen. Een paar jaar geleden probeerde ze het nog wel als gospelzangeres, maar nadat ze tijdens een logeerpartijtje werd blootgesteld aan Queen ging het helemaal fout. En dus is ze nu te zien in haar ondergoed in een clip waarin ze zingt dat ze met een meisje heeft gezoend en het niet eens leuk vond. Ook maakt ze haar emovriendje uit voor homo en raadt ze hem aan om zich op te hangen met zijn H&M-stropdas. Dit alles heeft ze verpakt in uiterst catchy poprocksongs die ze heeft geschreven met onder meer Glen Ballard (Alanis Morrissette), Max Martin (Britney Spears) en Desmond Child (Kelly Clarkson). Ze is er uiterst succesvol mee, maar stiekem zou ik willen dat haar ouders net iets minder streng geweest waren.

De Canadees Daniel Powter scoorde een paar jaar geleden een grote hit met het aanstekelijke Bad Day, een nummer dat nog vrij regelmatig voorbij komt op de vaderlandse radio. Next Plane Home, de eerste single van zijn nieuwe plaat, is minder pakkend, maar Under The Radio klinkt wel net zo radiovriendelijk als zijn voorganger, DP. De doorgewinterde Platoklant zal er waarschijnlijk zijn schouders over ophalen, maar de muzieksamenstellers van Sky Radio zullen blij zijn met deze aangename popplaat.

Pro-Pain zit naar eigen zeggen weer helemaal op het juiste spoor. Dit album laat in ieder geval een zeer geïnspireerde band horen. Aan agressie uiteraard geen gebrek, maar de mix van hardcore en metal (geen metalcore!) kent op deze plaat bijzonder veel ‘vrolijke’ momenten. Luister bijvoorbeeld naar To Never Return en Hour Of The Time. In deze laatste is ook Stephan Weidner (Bohse Onkelz) te horen. Een andere gast is Rob Barrett (Cannibal Corpse), die is te horen in het swingende Phoenix Rising. Een veelzijdige band.

Quintessence was een echte hippie rock band uit de jaren ’60. De leden van de groep rond zanger Shiva Shankar Jones hadden, behalve dat ze aanhangers van het Hindoeïsme waren, een gemeenschappelijke interesse in Indiase muziek gemeen. Hun wortels lagen in de hippie gemeenschap in Notting Hill, die zich tot Londen verhield als Haight-Ashbury tot San Francisco. Self is hun vierde LP, en bevat de voor Quintessence typerende mix van rock, jazz, en Indiase elementen. Dit album was een underground classic, die eindelijk weer verkrijgbaar is op Esoteric Records. Naast een aantal studio tracks en een live track, bevat deze reissue ook twee bonus tracks. Een echte progrock classic.

De langverwachte Soulwax film is een feit. Het leven van de gebroeders Dewaele a.k.a. 2ManyDJ’s a.k.a. Soulwax is als een spannend jongensboek. De twee treden wekelijks over de hele wereld op, zij het niet met hun rockband Soulwax, dan wel als 2ManyDJ’s ergens achter de decks. Vaak nog gecombineerd ook. De dvd Part Of The Weekend Never Dies is een documentaire over dat tourleven. De groep is de afgelopen drie jaar on the road gevolgd door een cameraploeg en onder leiding van regisseur Saam Farahmand is daar deze documentaire uit voortgekomen. Er zijn opnames gemaakt bij 120 shows in Europa, Japan, Amerika en Australië, waarbij iedere vezel van Soulwax aan bod komt. Je ziet veel werk van Soulwax Nite Versions, waarin de band belicht wordt, maar ook footage van het deejayen en interviews met beroemde dj vrienden als James Murphy van LCD Soundsystem, Tiga, Erol Alkan en Justice. Ook het uitgelaten publiek speelt vaak een prominente rol. De documentaire is heel snel gemonteerd, vaak ook op het ritme van de muziek. Dat geeft een echte clubsfeer. Maar ook het leven in de tourbus, in de studio, het onstuimige nachtleven van de groep en in thuisstad Gent komt aan bod. De droge Soulwax humor loopt daar als een rode draad doorheen. Deze film geeft een fantastisch kijkje achter de schermen van Soulwax en laat toch zien wat voor sleutelrol de Dewaeles in de rock, maar ook dance gespeeld hebben. Zeker de moeite van het bekijken waard.

Tegenwoordig is het maar druk in het wereldje van eigenzinnige Britse vrouwen. Temidden van de Adele’s, Amy’s, Kate’s en Duffy’s bevindt zich nu Gemma Ray, die na twee jaar gekampt te hebben met een mysterieuze bloedziekte komt met een album vol melodieuze, maar donkere liedjes. Verwrongen gitaren, een klokkenspel, een melodica en Gemma’s luide, snikkende en soms wat onvaste stem: het is country en folk op z’n duisterst dat vooral doet denken aan melancholische zigeunermuziek. Ze moet nog even rijpen, maar haar betere nummers zijn fijn voor de fans van bovengenoemde dames en die van Nick Cave, Kate Bush en Johnny Cash.

Rex The Dog verblijdde ons al in 2004 en 2005 met de singles Frequency, We Live in Daddys’Car en Prototype: vintage synthesizer-gestuurde electro met een poppy en soms melancholische touch. De naar verluid Duitse Jake Williams alias Rex The Dog verwierf kort daarna een hogere status door achtereenvolgens Heartbeats van The Knife, Girls van The Prodigy en Photographic van Depeche Mode te remixen. Niet de minsten inderdaad, en zoals hij zelf in de bio schrijft: We did our best, but these are such good songs, it is a job mainly comprised of fear. Dergelijke aandoenlijke knulligheid zet overigens ook de toon op zijn zeer grappige website rexthedog.net. Terug naar het album, want het is een meesterlijk debuut met daarop praktisch al zijn werk tot nu toe en nieuwe nummers als Maximize en Circulate die een prettig originele kruising vormen tussen trance en jaren ’80 electropop.

Sixto Diaz Rodriguez is een uit Mexicaanse ouders geboren singer songwriter die aan het einde van de zestiger jaren actief was in de Detroitse muziekscène. Nu was het vooral hard wat daar de klok sloeg (Stooges, MC5, Ashbury Dukes) en Rodriguez was dan ook een vreemde eend in de bijt, die tot de dag van vandaag een obscure status geniet. Hij schrijft typische protestsongs in de lijn van Bob Dylan - een vergelijking ligt snel voor de hand - doch voegt hij genoeg eigens toe. Gekoppeld aan producer Mike Theodore en gitarist Dennis Coffey (beide tevens goed voor de arrangementen) maakte hij psychedelische folk die opvalt door erg sterke teksten en een aangezet gitaargeluid. Zijn klassieke Spaanse gitaar wordt elektrisch doorversterkt en geeft de muziek extra felheid. Rodriguez spuugt zijn gal en weet ook te ontroeren in bijvoorbeeld Janis. Cold Fact uit 1970 is het eerste album dat hij maakte na een serie mislukkingen en het geldt nu als een classic in het genre. Prachtig heruitgegeven met een informatieve tekst is het dan een terechte heruitgave.

De dubbel cd is al enige tijd uit en de fans hebben dit concert vast al in de filmhuizen bekeken. Nu is hij er eindelijk op dvd. Wie dacht dat Shine A Light een soort documentaire is, komt bedrogen uit. Scorsese heeft er voor gekozen om wel wat zaken uit de geschiedenis terug te halen maar verder is het gewoon een degelijke concertregistratie. Overigens een hele goede waarbij vooral het ontbreken van de setlist Scorsese tot wanhoop drijft. Als gasten Jack White, die met het beeld erbij beter tot zijn recht komt dan op de plaat, Buddy Guy die goed als altijd is en Christina Aguilera die bewijst een degelijke strot te hebben. The Stones zelf spelen echter ook bijzonder gedreven alhoewel het wel jammer is dat er geen recent materiaal gespeeld wordt. Shine A Light is wat dat betreft een journey to the past maar wel een heel erg goede!

‘A lot of people don’t know about Smith, how I came to the scene and came to uplift’, begint Rodney Smith alias Roots Manuva op de openingstrack (tevens single) Again & Again van alweer zijn vierde album. Misschien dat de meeste mensen het niet weten maar de oplettende hiphopper weet toch wel dat Roots Manuva in 2001 een dijk van een hit lanceerde met Witness (1 Hope) van het sleutelalbum Run Come Save Me. De opvolger Awfully Deep uit 2005 was van vergelijkbare kwaliteit. Met Slime & Reason bewijst de Brit met meesterlijke tracks als Buff Nuff en C.R.U.F.F dat hij nog steeds een van de beste en originele flows heeft en als geen ander dansbare en afwisselende hiphop maakt die nog steeds het best valt te omschrijven als een mix van ragga, dub, grime en onvervalste funk.

Zouden recensenten dan toch gefrustreerde muzikanten zijn? In het verlengde hiervan bevind zich Mark Seliger, fotograaf bij de grote broer van Plato Mania, Rolling Stone. Daar maak je natuurlijk vrienden mee, en toen Jakob Dylan lucht kreeg van Seliger’s bezigheden na werktijd bood hij zijn studio aan, wat in 2003 resulteerde in Broken Promises, alom gewaardeerd en met een all-star bezetting waaronder diezelfde Jakob, Sheryl Crow, Gillian Welch, Lenny Kravitz, Willie Nelson, Rob Thomas, Marc Ribot, Meshell N’degeocello en Kenny Wayne Shepherd. De door Dylan jr. als lonesome music bestempelde hogeschool-americana was dan ook snel door de oplage heen, en is nu vijf jaar later (al!) heruitgegeven in luxe verpakking met dvd en omgedoopt tot deze niets aan de verbeelding overlatende titel.

Het is inderdaad zo dat Chris Smithers ragfijne gitaarspel is afgekeken van de blueshelden van weleer. Smither is een absolute vakman en heeft er echter iets eigens aantoegevoegd. In de interviews op deze dvd vertelt hij ronduit over zijn avonturen met Son House en Bonnie Riatt. Het is ook zo dat je beter kan luisteren naar Smither dan naar hem kijken. Toch is deze concertregistratie zeker de moeite waard. Bovendien roepen de prachtige nummers herinneringen op aan zijn fabuleuze optreden op Blue Highways dit jaar, hoewel dit huiselijke optreden zonder begeleiders is.

Het gaat bij deze band om de muziek, de muzikanten en de achtergronden zijn eigenlijk niet zo belangrijk. Daarom is de gedachte ook, de namen van de bandleden niet te noemen en de gezichten achter dierenmaskers schuil te laten gaan. Rich Balling is de belangrijkste man, op zijn initiatief begon men in 2004 in Californie met The Sound Of Animals Fighting. Hij koos voor zichzelf het karakter nachtegaal en hij is producer en zingt. Hij speelde eerder in RX-Bandits. De vaste kern bestaat verder uit nog twee ex-leden van RX-Bandits, Matt Embree, de gitarist en zanger, hij is de walrus en Chris Tsagakis, de drummer en de persoon achter het lynx-masker. Vierde lid is een ex-lid van de lokale band Circa Survive, zanger Anthony Green, die schuilgaat achter het karakter stinkdier. Verder wordt de band tijdens toernees en in de studio aangevuld met leden uit veel verschillende bands, zoals daar zijn Finch, Chiodos, RX-Bandits, Circa Survive en Days Away/ Good Old War. Er verschenen al eerder twee albums, die moeilijk te krijgen zijn en opnieuw uitgebracht zullen worden. Met dit derde album The Ocean And The Sun houdt de band zich bezig met thema's als de rauwe uitgestrektheid van de natuur, de zon en de oceaan. De vragen die worden opgeroepen probeert men te beantwoorden aan de hand van vaste thema's. Het zorgt voor een veelomvattend projekt. De muziek wordt dan ook veelomvattend en wordt sinds 2006 door Epitaph gedistribueerd. Bij dat label zou je dan punk verwachten, of metal, maar dit gaat veel meer naar de progressieve en experimentele rock. Het is een energieke mengeling van Red Hot Chili Peppers en Yes, funk met rock met pop met symfo. Er valt veel te genieten op het album, al is de vraag wat men wil zeggen met een track als Chinese Newyear, dat klinkt als een feestoptocht met veel perkussie en flarden zang. Maar niet minder apart natuurlijk en het draagt bij aan een heel eigen produkt en een unieke sfeer. De band heeft een paar keer opgetreden in Los Angeles en daar in de buurt, daarbij werd het voorprogramma verzorgd door Cinematic Sunrise, bestaande uit ex-leden van Chiodos, en een projekt van Chris Tsagakis geheten Technology. Het toont aan, dat dit projekt bedoeld is als een samenwerking tussen verschillende muzikanten met verschillende achtergronden en dat het daardoor uitstijgt boven gewone bands. Het klinkt als een soundtrack voor een leven en als dit de enige plaat is die je op een enkele dag draait, dan zou dat deze moeten zijn.

Op Grapefruit Moon combineert Southside Johnny zijn bewondering voor Tom Waits met zijn voorliefde voor ouderwets groots opgezette bigband. Oorspronkelijk wilde hij slechts een paar Waits-nummers opnemen, aangevuld met standards van Sinatra en Billie Holliday, maar de arrangementen van Richie ‘LaBamba’ Rosenberg vielen zo goed in de smaak, dat besloten werd een compleet Tom Waits-album op te nemen. Het resultaat beviel ook Waits en hij is te horen op Walk Away. Of het nu om een miniatuurtje als Johnburg, Illinois gaat of romantische ballads als Shiver Me Timbers en het titelnummer, LaBamba voorziet alles van smaakvolle en inventieve arrangementen. Het best zijn echter de up-tempo stukken als Down, Down, Down, All The Time In The World en Temptation dat door Southside Johnny een heerlijk latin-jasje krijgt aangemeten. Mis hem niet als hij op 10 en 12 oktober in Amsterdam en Deventer te zien zal zijn!

Zo af en toe is een plaat met een heerlijk melodramatische toonzetting erg aangenaam. Sharleen Spiteri, oftewel de stem van het Schotse Texas, trakteert ons op een prachtig soloalbum. Haar vocale talent spreekt boekdelen en weerhoudt de nummers ervan uit de bocht te vliegen. De arrangementen zijn met oor voor detail uitgewerkt en vol aangezet. Dit produceert een geluid dat enorm doet denken aan de triphop geïnspireerde platen van Candie Payne en Bitter:Sweet. Tegelijkertijd zijn ook de bronnen Portishead en Goldfrapp aanwezig. Zorgvuldig wordt dit alles gemengd met jaren ’50 en ’60 invloeden en aan de andere kant de Motown soul. Ze zorgde zelf voor de productie en die totale controle leidde tot een geweldige sfeer. De zwaarvrolijke melodiegedreven songs met stevige fundering in het verleden, kijken vooral naar voren. In een mum van tijd laat ze instant successen als Duffy en Adele mijlenver achter zich. Een zweempje zoet, volwassen diepgang en ontspannen uitgevoerd. De elf songs zijn feilloos in elkaar gezet. Melody is een album om verliefd op te worden. Één keer luisteren is daarvoor voldoende.

Stereolab behoeft al jaren geen introductie meer. Ze produceerden al een heel scala aan materiaal, waarin ze een eigen stijl ontwikkelden die uit duizenden te herkennen is. De doorgaans minutieus gelaagde elektropop van Stereolab is vrolijk van toon, een enkele uitzondering daargelaten. Het zit qua geluid tussen Saint-Etienne en Broadcast in, maar op Chemical Chords is er duidelijk sprake van een verschuiving naar donkerder popstructuren, de soundscapeachtige ambient klanken voorbij. Ritmes zijn nu op een fundamenteler, minder melodieus niveau, van groot belang. De composities zijn minder hypnotisch en dat maakt dat er directe songs ontstaan, die onmiddellijk meer betrokkenheid bij de luisteraar creëren. Zonder zich in een droomlandschap te begeven, is dit album een andere ervaring door het gebruik van invloeden uit de ouderwetse westcoast en soul muziek overgoten met de urgentie van de indiepop van nu. Knap vervolg op indrukwekkende staat van dienst.

Na het uiteenvallen van The Eurythmics was de carrière van Dave Stewart bepaald niet over. Samenwerkingen met uiteenlopende artiesten, alles tussen Tom Petty en Celine Dion, bewezen zijn kameleon-achtige verschijning. In de loop der jaren is een enorm repertoire ontstaan, waarvan hij nu de vruchten gaat plukken. Met zijn Rock Fabulous Orchestra gaat hij zijn eigen songs te lijf, waarbij opvalt bij hoeveel bekende projecten hij betrokken was. Aangezien zijn samenwerking vaak verder ging dan het schrijven alleen is de stijlbreuk in de meeste songs niet al te groot, maar weet hij er wel een eigentijdse draai aan te geven waaruit de tijdloosheid van zijn materiaal blijkt. Een enkele song (Tom Petty’s Don’t Come Around Here No More) was origineel een dusdanige klassieker dat het moeilijk evenaren is, maar vooral het Eurythmics materiaal klinkt weer fantastisch en blijkt nog steeds mee te kunnen. Een geslaagde schatkist-expeditie.

Vaardig balancerend tussen pop, rock en country heeft Matthew Sweet een fiks aantal schitterende platen geproduceerd, met natuurlijk Girlfriend als magistraal hoogtepunt. Voor zijn tiende album Sunshine Lies heeft Sweet zo’n beetje dezelfde ploeg weten te strikken als die op zijn meesterwerk. Het is dan ook verheugend dat Sweet, na een een aantal wat mindere albums, het weer helemaal heeft. Fel en rockend zijn het merendeel van de songs op Sunshine Lies, met steeds die rondfladderende elektrische gitaren; en bitterzoet en melancholiek de ballads. Op Sunshine Lies klinkt Sweet zoals we hem graag horen – in een stijl die hij zelf typeert als power-pop-folk-rock-psychedelic-singer-songwriter-type stuff.

Het Duitse Sylvan heeft de afgelopen tien jaar een respectabel oeuvre opgebouwd. De CD Posthumous Silence uit 2006 wordt daarbij als hoogtepunt beschouwd, al heeft Artificial Paradise ook zijn aanhangers. Om hun jubileum te vieren gaven ze op 1 september 2007 een concert in Hamburg, waarbij Posthumous Silence integraal werd uitgevoerd. De dubbel CD Leaving Backstage bevat het volledige concert, waarbij op de tweede CD een mooie doorsnee van hun (indrukwekkende) output naast hun meesterwerk te horen is. De DVD beperkt zich tot het conceptalbum en het twintig minuten durende titelnummer van Artificial Paradise. De band oogt geconcentreerd, maar hun instrumenten spuwen vuur. De ultrasympathieke uitstraling van zanger Marco Glühmann verbloemt zijn soms lichte accent. Als bonus zijn onder andere interessante beelden te zien van de opnamesessies van Posthumous Silence en Presets.

Een van de meest legendarische liveplaten is Live & Dangerous. Daar is echter het een en ander aan gesleuteld. Dat is hier niet het geval. Met Fighting in de knip werden de wat softere songs van Nightlife vervangen en hoor je hier een fantastisch liveconcert dat ooit voor de radio werd opgenomen. Geluidstechnisch misschien niet overal helemaal perfect maar tjonge wat een power! Lynott draait op volle toeren terwijl ook Gorham en Robbo laten horen hoe Thin Lizzy nog jaren zou klinken. Opvallend is echter hoe goed de eeuwig onderschatte Brian Downey drumt. Elke klap is raak. Een voorstudie van Cowboy Song geeft aan dat de gouden tijd zelfs nog moest komen. Opvallend is de toegift: Little Darling zou snel vervallen voor materiaal van Jailbreak maar ook de toegevoegde soundcheck is prima. Samenvattend is dit een werkelijk fantastische plaat die je niet mag missen!

De tangomuziek zit diep geworteld in het Argentijnse culurele leven. De traan van Maxima spreekt wat dat betreft boekdelen. Het is meer dan enkel muziek en dans. Anibal Troilo, Osvaldo Pugliese en Astor Piazzolla zijn allemaal dood, maar hun muziek leeft voort en gelukkig zijn er nog oude meesters te vinden die de kunst verstaan, met alle respect voor jongere lichtingen natuurlijk. Sommigen spelen al meer dan tachtig jaar. Gustavo Santaolalla zocht ze op en formeerde een subliem tango orkest. De concertzaal was tot de nok toe gevuld bij de première, terwijl een filmploeg alles nauwgezet vastlegde. En wat een prachtige mensen. Carlos Garcia speelde lang piano bij stomme films en is dirigent van het Buenos Aires Tango Orchestra; Anibal Arias speelde nog gitaar bij Troilo, zangeres Lagrima Rios leerde zingen bij een oude Victrola grammofoon en blonk uit in de candombe en de milonga; Virginia Luque was ooit een grote ster van het witte doek en een echte tangodiva en als bandoneonspelers noteren wij Carlos Lazzari en José 'Pepe' Libertella. Ze vertolken vele standards uit de jaren veertig en vijftig waaronder de Suite De Tangos en uiteraard La Cumparsita. Hier staat een stukje tangogeschiedenis bij elkaar hoor en het mag gerust de tangorelease van het jaar worden genoemd. En nog wel op Deutsche Grammophon!

Na Bob Dylan is de Britse band Led Zeppelin aan de beurt in de serie Down The Tracks. Net als in het Dylan deel worden we ook hier vermaakt met een aantal praathoofden en veel te korte stukken archiefmateriaal. Van de vroege blues van Charlie Patton en Robert Johnson naar de Chicago blues van Howlin’ Wolf en Muddy Waters voeren de makers ons langs prachtige beelden en mooie verhalen. Vooral de manager van Howlin’ Wolf weet de nodige anekdotes op te dissen. Vervolgens krijgen we een blik in de ontwikkeling van de Britse folk, de andere poot waarop Led Zeppelin drijft. John Renbourn speelt en verteld, beelden van Bert Jansch en een indrukwekkende Davey Graham. Helaas wordt zijn prachtige gitaarspel overstemt door die meestal onbeduidende praathoofden. Want reken maar niet op enige medewerking van de band zelf.

Het platenlabel XL Recordings heeft aan de wieg gestaan van de grote doorbraak van dance, techno en rave in de wereld. Deze voorbeeldige verzamelaar uit de beginperiode (1991-1993) geeft een beknopt, maar toch compleet overzicht van toendertijd progressieve namen uit het genre. Door de dancereleases, het typische artwork (hier in ere hersteld) en acts zoals The Prodigy, Awesome 3 en SL2 stootte het label in sneltreinvaart door naar de top. Herbeleef de hoogtijdagen met klassiekers als The Bouncer van Kicks Like A Mule en The Prodigy’s Everybody In The Place.

De titel van deze cd is wat verwarrend, daar het gewoon een verzamelproject van dj / connaisseur Gilles Peterson betreft. Gilles heeft een vloedgolf van collecties op zijn naam staan en meestal verzameld hij rond een thema. Dit keer lijkt het alsof Peterson wat minder strak in de leer is. Natuurlijk, alle tracks zijn – zoals meestal bij hem – dansbaar en ze hurken ook wat tegen de r&b kant aan, maar het zou te weinig eer zijn om de Brownswood Bubblers als een zoveelste r&b verzamelprojectje af te schilderen! Eigenlijk moet je deze cd van achteren naar voren afspelen, want het venijn zit in de staart, met het Betty Page achtige Arun Ghosh en het bijzonder soulgepimpte Emanative. En dan die fraaie toeters in Yaw’s Where Would You Be. Concluderend kunnen we zeggen dat Brownswood, op een paar kleine missers na, een heerlijke verzameling dancemuziek is geworden!

In de jaren twintig was de legendarische Gramophone Company actief in diverse Aziatische landen, waaronder Irak. Twee Europeanen zochten destijds in Baghdad naar exotische traditionele muziek en vonden daar een smeltkroes aan muziekculturen met de meest uiteenlopende invloeden. Arabische volkszangers, Egyptische bellydance, Joodse orkestjes die gewoon samenspeelden met Irakezen en ook elementen uit het verre oosten. In drie lange sessies maakten ze vele honderden opnames die deels op shellac platen werden geperst en zo voor het nageslacht bewaard zijn gebleven. Zij waren dus eigenlijk een soort van Alan Lomaxen avant la lettre. Honest Jons remasterde de oude 78-toerenschijven in de Abbey Road Studios en brengt ze nu uit in deze liefdevolle verpakking met zeer fraai boekwerkje. Luister naar stemmen uit lang vervlogen tijden van o.m. Sayed Abbood, Sultana Youssef en Salim Daoud.

Laat u niet misleiden door de verpakking van deze Amsterdamse bloemlezing van de gospelmuziek in de hoofdstad. Op het eerste gezicht lijkt het namelijk een dvd, op de verpakking staat 'This documentary is like a journey around the world...', maar het is dus gewoon een cd. Door de veelheid aan culturen en religies (Amsterdam kent 80 verschillende kerkgenootschappen en 130 nationaliteiten), is dit natuurlijk een prima idee. In gospel zit altijd een pure muzikale kracht die van binnenuit komt. Of je nu in de Bijlmer woont of in de binnenlanden van Suriname. De Miracle City Singers vertolken het aanstekelijke lied Om Hem, de Ghanese zangeres Grace zingt a capella het indringende Lyelyer Bem en Abraham Luke uit Nigeria brengt met een uptempo dansbeat de gospel Lare Africa ten gehore. Op deze gevarieerde compilatie hoor je ook soul, rap en r&b. Aware van de Black Grove Rap swingt in dat kader helemaal de pan uit. Een aardig inkijkje in de multiculturele samenleving aldus. Leuk initiatief!

Het legendarische Engelse Zonophone-label had ooit de destijds nog onbetekenende eer om de grootvader van Fela Ransome-Kuti, Dominee J.J. Ransome-Kuti, te verwelkomen toen hij met enkele locals in 1925 geluidsopnamen van christelijke liederen kwam maken in Londen. Enkele honderden shellacplaten werden er slechts van geperst, maar hiermee was een opmerkelijke culturele uitwisseling een feit. Nigerianen maakten kennis met de fonograaf en Britten luisterden naar onverstaanbare talen als yoruba, wolof, fanti en creole, ofschoon het overgrote deel van de platen werd geëxporteerd naar West-Afrika. Dankzij Honest Jons luisteren wij nu naar deze extreem vroege Afrikaanse opnamen. We proberen ons voor te stellen hoe dit er destijds allemaal moet hebben uitgezien: wie waren Oni Johnson en Harry E. Quashie en Prince Zulumkah en Nicholas De Heer en James Brown (!). Vroeger zou men gedacht hebben dat het halve wilden waren, nu hebben ze iets magisch. Muzikale archeologie op z’n best.

Het legendarische Engelse Zonophone-label had ooit de destijds nog onbetekenende eer om de grootvader van Fela Ransome-Kuti, Dominee J.J. Ransome-Kuti, te verwelkomen toen hij met enkele locals in 1925 geluidsopnamen van christelijke liederen kwam maken in Londen. Enkele honderden shellacplaten werden er slechts van geperst, maar hiermee was een opmerkelijke culturele uitwisseling een feit. Nigerianen maakten kennis met de phonograaf en Britten luisterden naar onverstaanbare talen als yoruba, wolof, fanti en creole, ofschoon het overgrote deel van de platen werd geëxporteerd naar West-Afrika. Dankzij het mij zeer dierbare Honest Jons-label luisteren wij nu naar deze extreem vroege Afrikaanse opnamen.We proberen ons voor te stellen hoe dit er destijds allemaal moet hebben uitgezien: wie waren Oni Johnson en Harry E. Quashie en Prince Zulumkah en Nicholas De Heer en James Brown (!). Vroeger zou men gedacht hebben dat het halve wilden waren, nu hebben ze iets magisch. From Dust To Digital. Ook hier doet de computertechnologie feilloos zijn werk. Muzikale archeologie op z’n best.

In de archieven van EMI in Hayes, Middlesex staan meer dan 150.000 oude 78-toeren platen. In achttien maanden tijd ploegden de 'eerljke jongens' daar naar hartelust doorheen, het was een lang gekoesterde jongensdroom die in vervulling ging. Via de historische klanken reisden ze virtueel van de Kaukasus naar voormalig Belgisch Congo en van Cuba naar Tokyo. Sprigs Of Time is de smaakmakende sampler voor de serie die in dezelfde vorm uitgebracht zal worden als de befaamde London Is The Place serie en bevat o.a. Organ-rolls uit Georgia, Kabyle muziek uit Algerije, Bengali beggarsongs, mambo uit Beirut en een obscure opname van de Imperial Palace Band Of Japan uit 1903. Dig deep into the shellac!

Nummer 11 alweer van deze lekker hippe lounge-serie van hotel annex restaurant te Parijs. Resident DJ Stephane Pompougnac weet elke keer een verassende aanstekelijke global mix in elkaar te draaien: East meets West op muzikaal gebied dus. Ook nu vliegen we van Frankrijk, via Nederland (Kraak en Smaak) naar Brazilië en weer terug. Hoewel we al jaren overvoerd worden met lounge cd’s van hippe horecatenten die deel op deel stapelen, bij Hotel Costes verveelt het eigenlijk nooit en ligt de kwaliteit continu hoog. Heerlijk plaatje wat overal buitengewoon soepel klinkt!

Na acht lange jaren zijn de mannen van The Verve eindelijk terug met een nieuwe plaat. De titel Forth betekent zoveel als vooruit, wat in hun geval verstandig is. Na alle ellende van drugs en onderling geruzie brengt hun comeback enerzijds een vertrouwd geluid , maar anderzijds ook meer ruimte voor geëxperimenteer met een psychedelische sound. De band klinkt rijper en Richard Ashcroft is ook weer helemaal in z’n element. Hij klinkt zelfs beter dan op de solo albums. Sinds Urban Hymns heeft hij niet meer zulke fantastische nummers op papier weten te krijgen. De eerste single Love is Noise is gelijk alweer een hit. En dat is lang niet het enige hoogtepunt. Wat zeg ik, deze plaat heeft zelfs nog betere nummers te bieden! Luister maar eens naar Rather Be, I See Houses en Valium Skies. En wat dacht je van Noise Epic, dat langzaam begint en je dan als een sportwagen naar een lawaaiige, intense finale brengt. Het allermooiste nummer is zonder twijfel de afsluiter Appalachian Springs. Een prachtplaat.

Toen deze Deense mannen vorig jaar onze oren deden spitsen met Rock The Rebel / Metal The Devil, viel iedereen vooral die interessante combinatie van Metallica en Elvis op. Nu we hier bij hun derde album al aan gewend zijn, is nog beter te horen dat een vergelijking met mede punk-metal-pop-rockers Life Of Agony meer op zijn plaats is. De verhalende teksten (7 van de 13 nummers gaan over dezelfde groep reizende mannen) zijn er nog steeds, maar in vergelijking met het vorige album is het geluid opener en minder als een wervelstorm. Er is minder plek voor metal en meer voor punk, country en zelfs reggae (Still Counting). Ook horen we een cover van Hank Williams’ I’m So Lonesome I Could Cry en een duet met Pernille Rosendahl (Mary Ann’s Place). Het nieuwe is er misschien wat af, maar dat zal de gestage (en welverdiende) wereldverovering door Volbeat niet tegenhouden.

Het tweede album van het Amerikaanse trio Volcano! uit Chicago komt na een pauze van twee jaar na het debuut. Hoewel het debuut knap in elkaar zat en getuigde van een liefde voor freejazz en experimentele rock, vonden gitarist en zanger Aaron With, drummer en percussionist Sam Scranton en Mark Cartwright, electronica en basgitaar het de hoogste tijd om hun muziek te overdenken. Van de pure waanzin van het debuut, waar ze vooral geluiden door de laptop haalden en die volkomen vervormd weergaven, naar de op dit album wat traditionelere geluiden, experimenteel, hysterisch en getergd wanhopig, maar structureler. Het is popmuziek, duidelijk independent, maar wel eigen, en ergens doet het wel denken aan het geluid van The Wedding Present, het ruwe geluid van krassende gitaren en bonkende drums. Maar zanger With klinkt bij vlagen wel alsof het leven hem op zijn jonge leeftijd al aardig heeft ingehaald. De nummers beginnen op wat conventionelere wijze, dan wordt alles door de war geschopt, de structuren worden overhoop gehaald, de bijzondere geluiden dalen op de luisteraar neer en in de nummers en de bijzondere titels wordt een beeld geschapen van de gedachtenwereld van dit bijzondere trio. En als het debuut voor veel mensen misschien wat te ver buiten de gebaande paden trad, dan zullen ze met dit album zeker nieuwe fans maken, die dan weer gaan luisteren naar dat aparte debuut.

De progressieve tak van Decca, Deram genaamd, bracht in 1972 deze plaat uit en is mede daarom tot op heden een enorme sought after onder verzamelaars, die ‘m natuurlijk het liefst op vinyl willen. Wij, eenvoudige liefhebbers, zijn al dik tevreden met deze opvallend welluidende cd, waarop een rockband iets met jazz doet en bij funk uitkomt, en op de goede momenten een mix vormt van Blood, Sweat & Tears, Chicago, een vleugje Spirit en Blodwyn Pig (met name hun Ahead Rings Out). Opmerkelijk genoeg geen hithistorie, maar Who Can I Trust en de instrumentale cover van Traffic’s Coloured Rain zijn onze persoonlijke kneiters. Goo goo g’joob!

Groots was het geluid en hemelbestormend de poëzie van Mike Scott en zijn Waterboys in de eerste helft van de jaren tachtig. Het etiket 'big music' leek muurvast te zitten. Toch is het veel intiemere Fisherman's Blues uit 1988, opgenomen in Galway met lokale muzikanten die Scott hielpen bij het terug vinden van zijn Celtic roots, het beroemdste werk. Hoe grandioos en inspirerend die periode was voor The Waterboys, bleek toen Fisherman's Blues opnieuw werd uitgebracht. Nu als dubbelaar, tot het randje gevuld met niet eerder op cd gezet materiaal. Hoewel Room To Roam uit 1990 uit hetzelfde hout is gesneden, heeft die plaat nooit de daarbij behorende aandacht gehad. Misschien dat door deze voortreffelijke collector's edition, op de samenstelling waarvan Mike Scott persoonlijk heeft toe gezien, deze vergissing wordt in gezien. De vele extra's, 14 studio outtakes en drie live tracks, zijn de investering zeker waard.

Op het vorig jaar verschenen Paper Sky schoof de singer/songwriter met gebronsde stem al een beetje richting de indie-rock. Het grootste gedeelte van de liedjes voor dit album schreef hij in Berlijn, maar keerde huiswaarts om in de studio wederom met producer Brian Deck samen te werken. The Ax In The Oak is door de twee nog iets verder uitgewerkt en avontuurlijker dan diens voorganger. Met prachtig beeldende teksten als kern van de liedjes, worden songs als Red Red Fox, Pretty Girl en Hey Ray subtiel of juist prikkelend aangekleed met elektronica en beats. Daarnaast wordt er gelukkig ook ruimte gelaten voor het lied, zoals tijdens het melancholieke Dead Bird. Is het misschien verbazing en elektronisch gepriegel bij de eerste draaibeurt, zo valt alles op z'n plaats bij de tweede of derde keer als de liedjes een vorm beginnen te krijgen.

Mogelijk omdat het met deze eigengereide man, waarschijnlijk onmogelijk lange tijd is uit te houden, trok 'The Original Black Godfather', voor dit album van Chicago naar het zuiden om met een nieuwe begeleidingsband aan de slag te gaan. De al even vrijzinnige kroegpunks The New Orleans Hellhounds bieden in ieder geval goed partij aan Andre Williams. Er loopt door de jaren heen al een lange lijn van garage-bands die hem vergezelden op tour of plaat. Een combinatie die met Williams muzikaal in ieder geval goed samen gaat. Zijn rauwe stem en weinig verhullende teksten, passen bij de no-nonsens gitaarmuziek van dergelijke groepen. De hieruit ontstane punk-soul is een eigenwijze kruising, die eigenlijk niet zonder de allure en performance van Williams kan. Op Can You Deal With It? staan in ieder geval negen voorbeelden van songs als Pray For Your Daughter of Can't Take 'Em Off, waarbij de R&B-legende en begeleidingsband elkaar uitstekend bij staan.

Brian Wilson is zonder twijfel de grootste Amerikaanse componist in de popmuziek. Zijn werk met de Beach Boys steeg in de tweede helft van de jaren 60 naar grote hoogten, met Pet Sounds als hoogtepunt. Maar daarna ging het mis. Brian trok zich terug, en leek het zoveelste drugsslachtoffer uit de rock te worden. Eind jaren 80 krabbelde Wilson echter langzaam weer op, en bracht zelfs af en toe een plaat uit. Die haalden het echter niet bij zijn oude werk. Maar het nieuwe millennium leek Brian nieuwe energie te geven. Hij oogstte succes met een live uitvoering van Pet Sounds, en voltooide eindelijk het legendarische Smile. Nu is er na jaren weer een cd met louter nieuw materiaal. That Lucky Old Sun is een heus conceptalbum, geïnspireerd op het gelijknamige liedje uit de jaren 40 dat bekend werd door Louis Armstrong. Het is een lofzang op Los Angeles, gezien door de bril van Wilson: zon, surfen, meisjes, nostalgie. Tussendoor praat Brian de liedjes aan elkaar op een tekst van zijn goede vriend, arrangeur Van Dyke Parks. Muzikaal grijpt Wilson ook terug op de verschillende stijlen die hij in de jaren 60 hanteerde. Doch tegen alle verwachtingen in is dit een album dat een vergelijking met het betere Beach Boys werk aankan. Aanstekelijke liedjes, geraffineerde arrangementen, vocale hoogstandjes, kortom alles waar de Beach Boys voor stonden. Met Midnight’s Another Day levert Brian zelfs een van zijn allermooiste ballads af. Na heel lang weggeweest lijkt Brian Wilson eindelijk helemaal terug te zijn.

We kunnen moeilijk beweren dat de wereld, vijftien jaar na zijn laatste plaat, zit te wachten op een nieuw album van Edgar Winter. Zijn hoogtijdagen liggen immers in de jaren zeventig en sindsdien is de jongste van de Winter-broeders een beetje buiten beeld geraakt. Maar het gaat er bij Rebel Road helemaal niet om een wereldschokkende cd te maken maar om lol te hebben. Lol in muziek maken, lol in met je vrienden spelen, vrienden zoals broer Johnny en gitarist Slash die op het openingsnummer een lekker typische Slash-solo weggeeft. Verder kan Edgar zich uitleven op toetsen en de saxofoon, zijn sommige nummers een beetje te gezapig (de ode aan Ringo Starr en de Beatles had er niet perse op gehoeven), is de plaat dus niet echt rebels maar gewoon een aardige aanvulling aan de Wintercatalogus.

Na het uiteenvallen van Sixteen Horsepower heeft frontman Eugene Edwards inmiddels zijn vijfde solo album uitgebracht. Ten Stones is een nogal wisselend album geworden en er worden parels afgewisseld met wat meer richtingloze brij. Maar wees niet bevreesd, liefhebber van het droevige genre, Ten Stones hoeft echt niet door de wc gespoeld te worden, want Wovenhand heeft zoveel klasse en power in huis, dat het de aanschaf van dit album meer dan waard maakt. Zo is daar het spetterende White Knuckle Grip, dat gelijk doet denken aan 16HP’s American Wheeze en het lichtelijk gestoorde Quiet Nights Of Quiets Stars, dat zo uit het repertoire van Frank Sinatra lijkt weggelopen. His Loyal Love is ook weer zo’n diep droevige prachtige song die Edwards slechts begeleid door een slidegitaar en een snaretrommel het enige wat zijn leven kleur geeft bezingt: onze lieve heer, Halleluja, wat een pracht!

Luisteren naar de muziek van James Yorkston is als het lezen van een spannend boek. Voor je er erg in hebt zit je er midden in. De weelderige klanken van begeleidingsband The Athletes, zijn eigen kalmerende stemgeluid en de verhalende zang zijn immers bijzonder doeltreffend. Hij krijgt daarbij ook ondersteuning van enkele grote namen uit de Britse folk, waaronder Norma en Mike Waterson. Zelf is de Schot druk bezig om met deze vierde studio-plaat een leidende rol te veroveren in de moderne folk-scène. When The Haar Rolls In is in ieder geval bedwelmend mooi album geworden. Van klarinet tot violen en van vibrafone tot zelfs wijnglazen, voor de arrangementen van de cd is in ieder geval ook letterlijk alles uit de kast gehaald. Haar, betekent trouwens zoiets als zeemist. In dit geval laten we er ons graag door vangen. Onrustige zeewind, dronken wakker worden in een onbekende omgeving, honden die spoken najagen, allemaal thema's van stemmige en meeslepende liedjes als Tortoise Regrets Hare of Temptations. Een album dat in ieder geval om veel meer draaibeurten vraagt, dan dat je zo'n spannend boek zal herlezen.

Reünies van legendarische rockbands zijn in – en zijn zeer profijtelijk – en dus hebben The Zombies er ook moeten geloven. Veertig jaar na dato speelden ze hun meesterwerk Odessey & Oracle drie avonden voor een enthousiast publiek. Ik wou beslist dat ik daarbij was geweest, maar de cd-registratie voegt weinig toe aan het geniale orgineel. Dat gezegd, de originele Zombies benaderen de oorspronkelijke studiosound heel behoorlijk, wat mede te danken is aan de uitgebreide begeleidingsband met daarin multi-instrumentalist Darian Sahanaja, die ook een cruciale rol speelde in de terugkeer van Brian Wilson op het podium. Colin Blunstone’s stem is wat minder soepel, maar The Zombies leveren een prima prestatie door dit belangwekkende album weer tot leven te wekken. Op de bonus-cd nog meer live-nummers met als hoogtepunt Colin Blunstone solo met een strijkkwartet.