Okay, eerst dan maar de teleurstelling: Hindsight is niet de nieuwe cd van Anathema. Maar dan het goede nieuws: als dit niet meer dan een tussendoortje is, dan moet die nieuwe cd wel een regelrechte knaller worden. Want Hindsight, dat bestaat uit een collectie in een semi-akoestische setting heropgenomen Anathema-favorieten en één nieuw nummer, klinkt bijzonder goed. Het gaat om de rustiger nummers van de prima albums A Natural Disaster, A Fine Day To Exit en die op een gedragen manier, ondersteund door een prominente cello, de luisteraar op een fijne manier in de put helpen. Als je niet oppast, wordt zoiets pathetisch, maar bij Anathema blijft het altijd smaakvol en wie z’n ogen droog kan houden bij de samenzang in A Natural Disaster is geen mens. En het nieuwe nummer, Unchained (Tales Of The Unexpected), belooft nog heel veel meer depressies. Ik kan niet wachten op de herfst.

Al sinds het verschijnen van haar debuut Together Alone in 1997 wordt Anouk gezien als de beste zangeres van Nederland. Een voorlopige kroon op haar werk waren de twee uitverkochte concerten afgelopen maart in het Gelredome in Arnhem ter ere van haar laatste studioalbum Who’s Your Momma. Vanaf het openingsnummer The Dark weet Anouk het hele stadion plat te spelen met een enorme rij hits. Gelukkig straalt het geheel meer rock ’n’ roll uit dan twee jaar daarvoor in Ahoy toen het allemaal wat al te braaf dreigde te worden. Haar nieuwe band stuwt Anouk tot grootste prestaties, want ze zingt werkelijk de sterren van de hemel.

Dik tien jaar geleden veroverde Beck met Loser vanuit het niets de wereld. De eigenzinnige crossover van tig stijlen leverde een bizarre maar verassende stijl op die met niets niet te vergelijken was. Beck bleek een muzikaal genie en geluidstovenaar. Na het bekritiseerde The Information uit 2006 geeft Modern Guilt hoop. Opvallend is de sobere vintage sound die wel erg basic klinkt. De invloed van producer Danger Mouse (Gnarls Barkley) is duidelijk hoorbaar in de subtiele drumsamples die verrassend goed mengen met de melancholische koortjes en gitaarklanken. Modern Guilt is een onderhoudend album met beknopte liedjes in een kort tijdsschema. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar de kop en staart van het schijfje. Het licht psychedelische Orphans is erg mooi en gaat over in het up-tempo Gamma Ray waarin de simpele gitaarpartij lekker stuwt. Na het galmende Chemtrails spits ik mijn oren weer bij het sludgy Soul Of A Man en het slepende Volcano. Beck's nieuwste werk is niet het meesterwerk waar sommigen misschien op hoopten, maar wel een geïnspireerd album dat na meerdere luisterbeurten blijft boeien.

In Jacksonville, Florida wordt de band Black Kids opgericht door broer en zus Reggie en Ali Youngblood. Beiden zingen, Reggie speelt ook gitaar en Ali speelt toetsen. De band bestaat verder uit toetseniste Dawn Watley, bassist Owen Holmes en drummer Kevin Snow. Ze trekken de aandacht via MySpace en worden door Quest Management opgepikt in september 2007. Quest is bekend van o.a. Bjork en Arcade Fire en het duurt twee maanden voordat de band tekent bij Almost Gold Recordings. Gelijktijdig wordt er een ep met vier nummers via internet aangeboden. Deze ep, Wizard Of Ahhhs, zorgt voor nog meer interesse en de band verschijnt in de BBC Sound For 2008 poll en tussen de Ones To Watch van NME. Ook wordt er intensief getoerd met Sons And Daughters en Kate Nash. Partietraumatic is het debuutalbum van de piepjonge band, opgenomen in Londen met Bernard Butler, die ook Sons And Daughters produceerde. Hij heeft de band een jaren tachtig geluid meegegeven, waarin de heel sterk aan The Cure herinnerende muziek goed uitkomt. En er zijn meer eighties-invloeden; Talk Talk en Duran Duran liggen niet ver weg. Maar het wordt verwerkt op een originele manier en als je nummers schrijft met titels als I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance With You, dan zie je de facetten van het talent: originele teksten, goede nummers en het vermogen om met verschillende invloeden iets aparts te maken.

Altijd weer grappig hoe platenmaatschappijen in persberichten hun bands de hemel inschrijven en toch steeds origineel proberen te zijn. Deze keer wordt de band uit Nieuw-Zeeland beschreven als ‘one of the major pacifasian music bands’. Een mooie geografische samenvoeging. Ook in hun muziek weet dit achttal uit Wellington veel samen te smelten tot een lekkere swingende brei. De muziek kan het beste beschreven worden als een lekkere reggae taartbodem aangevuld met dub-, funk en rootsslagroomaccenten. Verder meandert frontman Barnaby Weir met zijn soepele stem overal lekker fris en fruitig doorheen. Vorig jaar hadden we uit Wellington de leuke dubplaat van Fat Freddy’s Drop en nu trekken The Black Seeds de lijn nog verder door. Songs als Slingshot en Rotten Apple klinken op de plaat al onweerstaanbaar.

Normaliter leven mijn buurman en ik in diepe onmin, maar deze keer heb ik helemaal geen bezwaar tegen die pestherrie die die vent altijd maakt met zijn slijptol. Want dat is het perfecte excuus om de nieuwe dubbelaar van Joe Bonamassa op orkaansterkte aan te zetten! Live From Nowhere In Particular is immers de long overdue live-plaat van Bonamassa waarop hij als vanouds tekeergaat alsof het zijn laatste concert is. Een dubbelaar vol met songs die een mooie staalkaart van zijn albums vormen, met nadruk op de laatste plaat Sloe Gin. Hij klinkt veel minder als Paul Rodgers en Bad Company als op die laatste plaat, en dus veel meer als… Bonamassa. Dat betekent dat zelfs bij de huidige zomerse temperatuur het leed van Joe door je ziel snijdt en de tranen je in de ogen schieten als hij weer een felle solo ertegenaan gooit. En daar kan geen vervelende buur tegenop!

Bowerbirds brengt muziek met aangename toonzetting. Eerder dit jaar waren er al acts als The Accidental, Bon Iver en Ferraby Lionheart die rootsy sfeerfolk en een vleugje nostalgische droompop de aandacht wisten te trekken. Daar kan dit album nu aan toegevoegd worden. Met zinderende melodietjes, memorabele refreintjes en de klanken van honkytonk piano en accordeon zet Bowerbirds een meewarige vrolijkheid of gelaten droefenis neer. Misschien juist omdat het vocaal niet perfect is, voelt de plaat echt en herkenbaar. Er is weinig opsmuk of versiering, maar met simpele akoestische middelen blijft de tegendraadse begeleiding subtiel en open. De composities kraken en piepen licht, geven het gevoel van een verlaten, windstil strand na een drukke zomer. Het lijken overblijfselen van volkse levendigheid, gecombineerd met de droeve leegte van nu. Een oase in een vijandig oord. Ondanks dergelijke vergankelijkheid, weet Bowerbirds juist hier levenskracht uit te putten. Het is daarmee minstens zo mooi als zijn voorgangers dit jaar. Weer een rijpe vrucht van een nog jonge, melancholieke inspiratiebron in de folkpop.

Iedereen weet inmiddels dat Carla tegenwoordig door het leven gaat als mevrouw Sarkozy. Tussen alle verplichte nummers in haar ongetwijfeld drukke bestaan heeft Bruni toch nog tijd weten vrij te maken voor het schrijven van nieuwe nummers. Haar vorige album was een ode aan de grote Engelse dichteressen, op Comme Si De Rien N’Était is de werkwijze meer zoals op haar debuut. Zwoele en betrekkelijk tijdloze Franse chansons, geschreven in de traditie van de afgelopen vijftig jaar en gedrenkt in poëzie. De fraaie arrangementen en de soepele swing van haar band kleden haar prettige stemgeluid verder aan en brengen veel harmonie in de veertien liedjes. Op de hoesfoto zien we Carla lopen langs een verstild meertje, even weg van de hectiek van het politieke leven. Niets verraadt dat ze eind van dit jaar veertig wordt. Comme Si De Rien N’Était sprankelt echter van levenslust, dus er lijkt geen vuiltje aan de lucht.

Dit optreden werd opgenomen tijdens de Under The Skin-tour op 27 januari 2007 in Forth Worth. Buckingham wertk zich hier door een prachtige set heen met natuurlijk veel werk van zijn laatste plaat en vijf nummers van Fleetwood Mac. Tusk is overigens niet te vinden op de bijgeleverde bonus-cd. Verder natuurlijk ook nummers van zijn andere soloplaten waarbij vooral Trouble opvalt door zijn eenvoud. Het eerste deel speelt Buckingham solo totdat bij het vijfde nummer (Second Hand News) de rest van de band in mag vallen. Hoewel sober van aard blijft het een feest om Buckingham aan het werk te horen. Als extra is er op de dvd een documentaire waarin Buckingham een bespiegeling geeft van wat hem beweegt. Het is een mooie toevoeging aan dit toch al fraaie pakketje.

Het vuur en de passie van de flamenco zijn aan de op het eiland Mallorca, maar uit Afrikaanse ouders geboren zangeres Concha Buika wel besteed. Op haar derde cd geeft zij zich letterlijk en figuurlijk weer helemaal bloot. Op haar arm staat een onleesbare boodschap die vast en zeker iets te maken zal hebben met haar spirituele kracht, want haar gedreven zang komt duidelijk van binnenuit. Gesteund door gitarist Javier Limon en haar vaste begeleiders brengt zij een elftal sterk aan flamenco gerelateerde songs met invloeden van pop, jazz en salsa. Het akoestische Culpa Mia en de fraaie titelsong zijn slechts enkele van de pareltjes op dit album. Ook Mariza heeft de kwaliteiten van Buika op waarde weten te schatten door haar uit te nodigen voor een duet op haar nieuwe album Terra. Niña De Fuego is zo’n plaat die alleen maar kan groeien.

Met haar titelloze debuut maakte Ceu zo’n twee zomers geleden indruk met een Braziliaanse cocktail vol samba, soul, afro en jazzy dance. Nu is ze terug onder de schuilnaam Sonantes, samen met een nieuw groepje dat haar vocalen sober en adequaat ondersteunt, behalve in het laatste nummer, waar een flink blik blazers wordt opengetrokken. De basis blijft Ceu’s honingzoete maar ook zonnige stemgeluid dat doet verlangen naar lange avonden met grote glazen wijn. Klinkt misschien een beetje escapistisch, maar dat roept de muziek nu eenmaal op. De lekkere gitaarsolo’s, de vocale miniatuurtjes van Ceu, de fijne percussie, kortom het sambagevoel. De hele plaat klinkt alsof hij achteloos is opgenomen tijdens een optreden in een gezellige club aan de Copacabana met uitzicht op de oceaan. De sfeer is goed en de band speelt lekker los uit de pols. Mambobit is zo’n nummer, iets spannender wordt het in instrumentale crime jazz-achtige Looks Like To Kill en dan keert Ceu terug op het kleine podium met het nummer Defenestrando. Onmiddellijk zijn alle ogen weer op haar gericht. Lekker plaatje!

In de jaren zestig was soulzangeres Mitty Collier verbonden aan Chess Records, voor welk label zij vijftien singles en een lp maakte. Stalgenoten als Etta James en Fontella Bass hadden meer succes, maar soulkenners dichten deze onbekende soulzuster minstens zoveel kwaliteiten toe. Terecht, want Mitty Collier had een stem met karakter. Met haar rauwe, ietwat hese stemgeluid voorzag zij elke song van een persoonlijk stempel. Op de compilatie Shades Of Mitty Collier zijn alle A-kantjes van haar singles uit die jaren verenigd, samen met nog negen B-kantjes. Hieronder de klassieker I Had A Talk With My Man en het bluesy I’m Your Part-Time Love als antwoord op Little Johnny Taylor’s Part-Time Love.

Alice Cooper komt met een nieuw plaatje. Dat werd ook wel weer eens tijd aangezien Dirty Diamonds van drie jaar terug is. Along Came The Spider is een conceptalbum dat handelt over een seriemoordenaar die tot inkeer komt. Het concept daargelaten valt vooral op dat de songs erg prettig in het gehoor liggen en dat Cooper een terugkeer in de tijd maakt. Sommige stukken leunen tegen de psychedelische garagerock van eind jaren zestig aan, andere refereren duidelijk aan het werk uit de jaren zeventig. Dat zorgt er gelijk voor dat de nieuweling van The Coop recht overeind staat van begin tot eind. Het fraaie Killed By Love is daarbij een rustpunt in het geheel. Als gasten vinden we Ozzy terug die een mondharmonica blaast op Wake The Dead, dat een prachtige van de Beatles’ Rain geleende baslijn bevat en Slash die Vengeance Is Mine hemels maakt.

Van CCR verschenen zo ongeveer zes keer zoveel verzamelaars als de band nummers had, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze verzamelaar wel erg lekker is. Verdeeld over drie schijven krijg je vijftig nummers uit de canon van deze Amerikanen. Alle grote hits staan er op en die zijn aangevuld met het beste albumwerk. Dat alles verpakt in een digipackje met een boekje erbij. Het enige wat je op zou kunnen merken is dat in het boekje niet staat van welke plaat de nummers afkomstig zijn. Ach, een kleinigheidje, want voor de rest is dit een prachtige compilatie.

Muzikanten en groepen die een sterke drang tot experimenteren paren aan technische virtuositeit willen nog wel eens ‘knappe’ maar tegelijkertijd steriele muziek maken. Gelukkig weten de vijf leden van Crooked Still maat te houden en maken zij moderne bluegrass met hart en ziel. Still Crooked is hun derde plaat en ook bij deze gelegenheid bouwen zij weer voort op de even rijke als oude traditie van de country, bluegrass en mountain music. Het ensemble heeft in Aiofe O’Donovan een belangrijke troef: de zangeres is gezegend is met de stem van een engel en bespeelt bovendien het klavier en verschillende snaarinstrumenten. Zij verkeert in het gezelschap van geschoolde muzikanten die met vaardige hand fiddle, cello, gitaar, banjo en double bass hanteren. Een meerderheid van de twaalf liedjes bestaat uit traditionals, waaronder het bloedmooie Florence van ene T.W. Carter uit 1844. Ook vertolkt de groep een paar liedjes van recentere datum, zoals Undone In Sorrow van folkmuzikante Ola Belle Reed. Aiofe O’Donovan heeft twee songs aan het album bijgedragen. De herkomst van het materiaal maakt weinig verschil: de groep ontfermt zich gretig over elk liedje, bewerkt het en zet het volledig naar eigen hand. Luister maar eens naar de eigenzinnige vertolking van Baby, What’s Wrong With You van Mississippi John Hurt. Nu Alison Krauss het pad van de bluegrass heeft verlaten, wenden wij ons haastig tot de spannende muziek van Crooked Still.

In 2006 maakte Neil Young zich kwaad over de oorlog in Irak. Het leverde een fel album op dat in zeer korte tijd geschreven, opgenomen en uitgebracht werd. Hij kreeg echter, als Canadees nota bene, de nodige kritiek te verduren. Toch deed deze werkwijze Young denken aan 1970 toen hij in een vlaag van inspiratie het nummer Ohio schreef naar aanleiding van een schietpartij op Kent State University. Voor de Living With War tour zocht hij dan ook contact met Crosby, Stlls & Nash waardoor het roemruchte gezelschap weer eens bijeen was. Dit keer werd het geen gezellige reünie, want het Living With War album wordt integraal uitgevoerd. Samen met de sterkste protestsongs uit ieders oeuvre (maar het mocht niet over Walvissen gaan eiste Young!), brengen ze een set die vol overtuiging neergezet wordt. Zo is een wat op het oog een overbodig livealbum lijkt, een op zijn minst zeer interessante release. Een paar oude classics krijgen een gloedvolle bewerking en wat dan vooral opvalt: in geen jaren hebben we Stills in deze vorm gehoord.

Twee jaar geleden debuteerde dit Braziliaanse sextet met een plaat vol megavrolijke, springerige, lawaaierige danspop die je wekenlang niet meer uit je kop kon krijgen. Hoe zat het ook al weer? CSS staat voor Cansei De Ser Sexy, wat in het Portugees zoveel betekent als het beu zijn om sexy te zijn. De knulligheid van het debuut was ook meteen een deel van de charme. Ze namen zichzelf niet al te serieus en lol trappen stond voorop. Even waren Lovefoxxx en co het hipste bandje van de aardbol. Nu zijn we twee jaar verder en heeft de band niet stilgezeten. Ze zijn beter gaan spelen, de nieuwe plaat klinkt een stuk professioneler. Toch lijkt er iets te ontbreken. Ok, nieuwe songs als Jager Yoga, Rat Is Dead (Rage) en Let’s Reggae All Night zijn weer om blij van te worden, maar het euforische gevoel van het debuut is verdwenen. Op de tweede helft van de plaat nemen de gepolijste synthesizers het geluid over, dat slechts in Move echt goed werkt. Let wel, Donkey is geen slechte plaat, maar deze band had nu juist geen koerswijziging nodig.

The Dandy Warhols hebben weer dertien liedjes in het typische Dandy-jasje weten te gieten. Ze zijn niet van hun muzikale pad afgeweken, maar naarmate het album vordert hoor je de groep groeien. The Dandy Warhols wentelen zich nog steeds in pakkende popliedjes, met frisse refreinen en een vrolijke noot, maar gaat hier en daar ook wat de diepte in, zoals in het uitgesponnen And Then I Dreamt Of Yes. De geest van de psychedelische rock waart ook op deze plaat weer veelvuldig rond, want het hele album heeft wel een behoorlijk spacey aura. Dat verklaart wellicht de ruimtepakken die de groep op de hoes draagt. Gastbijdragen zijn er van veteranen Mark Knopfler van Dire Straits en Mike Campbell, gitarist van Tom Petty & The Heartbreakers. Niet de minsten dus. Maar de algehele sfeer is zonnig en soms zelfs uitgelaten.

Hij groeit op in Frankrijk als zoon van een (Noord-Afrikaanse) jazzmuzikant, maar al in zijn tienerjaren raakt hij nieuwsgierig naar Afrika en in het bijzonder Senegal, het land van zijn helden Touré Kunda en Youssou N’Dour. Op zeventienjarige leeftijd maakt hij zijn eerste reis. Naast muziek studeert hij Arabisch en in 1997 krijgt hij de kans mee te spelen met de groep van Doudou Ndiaye Rose. Nu, zo’n tien jaar later maakt hij zijn debuut als soloartiest en zingt in zowel wolof als bambara en fula alsof hij altijd al in Senegal gewoond heeft. Ousman is een natuurtalent en dat wil hij graag laten horen. Temidden van een rijke klankenwereld klinkt zijn stem helder en warm. Prachtige melodieën en vocale hoogstandjes sieren de meeste nummers. Eén liedje is rechtstreeks opgedragen aan zijn grote voorbeelden, hij noemt ze allemaal op en Neneh Africa (Moeder Afrika) voor alles wat ze hem gaf. In het nummer Dounya zingt Ousman over wat er van de wereld geworden is. Als hij het had geweten dan was hij een boom geworden of een bundel maanlicht of een plaats waar mensen konden rusten. Maar dat is alleen weggelegd voor God. Toch verschaft dit inzicht hem hoop. Enelmedio is een pareltje van Afrikaanse schoonheid en kan zeker uit de schaduw van zijn beroemde voorbeelden treden. Luister in dat kader maar eens naar de prachtige titelsong.

Ook Frankrijk kan niet achterblijven bij de fijne ontwikkelingen in de folkpop. Bands als Cocoon en Tazio & Boy zijn daar getuigen van. In een vergelijkbare richting moet ook The Delano Orchestra gezocht worden. De band specialiseert zich in slaapliedjes met trillende fluisterstemmen, ondersteund door repeterende minimalistisch aandoende lijntjes. Deze aanpak leidde al tot vergelijkingen met de hypnotische effecten van Sigur Rós. Helemaal onterecht is dat niet, hoewel het verwantschap met acts als The White Birch en Bon Iver voor de hand liggender is. Een licht experimentele vizie in dit genre wordt al gauw bestempeld als freakfolk, maar de ontspannen melodieën van A Little Girl beangstigen geen moment. De lofi songs pakken je in als een warme deken en laten je wegdromen in bezwerende toestand. Expressie en dynamiek wordt slechts subtiel toegepast, waardoor variatie hier en daar wat mist. Aan de andere kant zou dat de werking op het gemoed juist teniet doen. We moeten dus blij zijn dat The Delano Orchestra, net als Bon Iver eerder, bewust voor deze eenzijdige formule heeft gekozen. Het gebruik van samples klassieke muziek en momenten met koperblazers houden het album toch gewaagd. A Little Girl vormt een oase van rust. De term orchestra staat op gespannen voet met het karakter van de band. Uit ervaring met Audiotransparent weten we echter dat dit kan leiden tot de mooiste muziek. The Delano Orchestra is een overtuigende tegenhanger van Arcade Fire. Dat zegt voldoend

De vierde plaat voor Disturbed en het eerste album zonder producer Johnny K. Maar Disturbed blijft Disturbed: een aparte band. De muziek blijft raken aan hardrock en metal, hier en daar met wat elektronische opfleuringen. Het zijn met name de sterke songs en het zangwerk van David Draiman die de band haar niveau geven. Over het algemeen zijn de nummers melodieus en passend ingetogen. Bovenal klinken ze nog steeds erg Amerikaans. In de VS Disturbed dan ook een van de groten. Volgt Nederland nu ook?

Dit is geen gewone documentaire over een beklimming van de Mount Everest. Dit is een aangrijpende, gortdroge en daarom des te trefzekere film over enkele blinde tieners uit Tibet die nauwelijks kansen in hun leven hebben totdat een team Amerikanen langskomt, onder leiding van een beroemde blinde bergbeklimmer, dat met hen de uitputtingsslag wil aangaan om deze zware beklimming te ondernemen Wat volgt is een psychologisch spektakel, vertederend en hard. En filmisch is het allemaal prachtig, daar op het dak van de wereld. Verwacht geen Hollywood met de Britse regisseuse Lucy Walker. Blindsight is geen moment vals, de film is een openbaring voor iedereen.

De zwoele Braziliaanse bossanova is alweer toe aan zijn vijftigste verjaardag. Reden voor jazzlabel Blue Note om uit te pakken met een album vol klassiekers vertolkt door Eliane Elias. Deze van oorsprong Braziliaanse dame laat met haar stem en pianospel met subtiele frasering horen dat bossanova tijdloos is. Hoe vaak we de nummers ook hebben mogen horen, ook op deze cd blijft het leuk. We horen dus krakers als The Girl From Ipanema en Desafinado gecombineerd met Amerikaanse standaards en ook een enkele popsong van Stevie Wonder (Superwoman). De combinatie van vocalen, piano, weelderige orkestraties en hier en daar een rolletje voor Toots Thielemans bieden een waardig verjaardagsfeestje. Ook een aanrader voor liefhebbers van Diana Krall.

Hoewel er illustere bands als Cuby & The Blizzards en Skik vandaan komen, staat Drenthe nu niet direct bekend als de meest muzikale provincie van Nederland. Het winnen van de Grote Prijs van Drenthe hoeft wat dat betreft dan ook niet zo’n hele grote prestatie te zijn. Voor het uit Meppel afkomstige The Girls bleek het in 2006 echter wel het startschot voor een vooralsnog flitsende carrièrestart. De band werd opgepikt door zowel Radio 3, en de VPRO, als TMF en opende al shows voor onder meer Razorlight, Rooney en OK Go. Dat laatste is niet zo vreemd, want The Girls maken catchy gitaarpop, waarin zowel Britse als Amerikaanse invloeden doorklinken. Eerste single Best Shot was vorig jaar al een radiohit, maar de andere negen liedjes op We Make Love Not Songs klinken net zo pakkend. Dat maakt deze plaat nog geen meesterwerk, maar The Girls klinken meer dan veelbelovend. Gaat vast een leuk optreden worden op Lowlands!

Het Duitse Hackneyed speelt op debuut Death Prevails Amerikaanse deathmetal en blijft daarbij dicht bij de oorspronkelijke basis van lekkere logge ritmes en vette, melodieuze grooves. De band laat zich beluisteren als een geroutineerd gezelschap maar de broekkies zijn gemiddeld nog maar zestien jaar oud! De geroutineerde indruk van Death Prevails staat dus haaks op de tomeloze energie die Hackneyed zou moeten uitstralen en daar wringt de schoen. Wellicht hebben de Duitsers nog teveel naar goede adviezen geluisterd en zal hun ware muzikale aard en talent de komende jaren naar boven drijven. Tijd genoeg!

Het tweede album van Hammond Jr doet evenals zijn voorganger geen concessies aan commercieel succes. Aan dat succes kon hij al flink ruiken met The Strokes. Hammond Jr. richt zich zelf op ongecompliceerd muziek maken. Veel van de ritmes sluiten aan bij het eerste album van The Strokes. Met zijn eigen band lijkt hij er nog geen moeite in te hebben hier variatie in te blijven creëren. Ze houden het geluid dan ook redelijk ongelikt, maar niet zonder muzikale verrassingen, zoals op het instrumentale dromerige Spooky Couch. Niet alle liedjes zijn even puntig, maar In My Room, Borrowed Time en G Up zijn zeker uitschieters te noemen. Er zijn hier en daar zelfs wat zuinige reggaeritmes ingebracht, maar indierock domineert. De bondige liedjes zijn goed uitgewerkt, en al staat het geluid wat dichter bij The Strokes dan op het debuut, dit album is zeker fris te noemen. Als bonus bevat de eerste lichting een dvd met diverse live-uitvoeringen van voornamelijk nummers van zijn eerste album.

Ghostwriter is een plaat die wellicht wat atypisch is voor hetgeen normaal uit België overwaait. De mix van stijlen is zeker niet uniek, hoewel nog altijd niet veelgehoord. De indie poprock wordt met licht experimentele, zwaardere dansinvloeden en wat elektronische ambient vermengd. Dat geeft een donker, sferisch en gelaagd geluid. De namen in dit genre, zoals Archive, Aaron, Stateless, Hood en Uzi and Ari hebben altijd een selectief publiek gehad, afgezien van Yonderboi en de invloeden van Depeche Mode. Headphone’s aanpak laat die invloeden naadloos op elkaar aansluiten en de uitwerking heeft dan ook een hoop potentieel. Helaas haalt Headphone slechts beperkt de vernieuwende subtiliteit van de genoemde namen. Deze kritiek daargelaten levert Ian Marien een opmerkelijke plaat af die zeer de moeite waard is. Met muzikale en tekstuele hoogtepunten als She is Electric, Lidocaine en Moneylender heeft het album vooral een sterke tweede helft. Mede daarom slaat de balans uiteindelijk positief door. Een grote belofte voor de toekomst.

Een mystiek uitstapje naar Iran vormde in 2004 de aanzet tot een samenwerkingsproject van het Amerikaanse strijkkwartet Brooklyn Rider en Kamanchehspeler – een klein vioolachtig Perzisch snaarinstrument – Kayhan Kalhor. Eerder hadden ze, met als initiatiefnemer Yo Yo Ma, meegedaan met het befaamde Silkroad-project en raakten zo bekend met de eeuwenoude snaarinstrumenten van Centraal Azië. Het verrijkende aspect van de Iraanse muziek zit hem in de totaal andere kijk op het leven en hoe muziek zou moeten klinken. Samen tot een symbiose komen was één, maar een spirituele dimensie vinden was twee. Kayhan had beide in zich. In vier lang uitgesponnen stukken waar je wel eventjes voor moet gaan zitten opent zich een klankenwereld die je losmaakt van de aarde, om niet te zeggen waarbij je een beetje gaat zweven. Het stuk Silent City is bijvoorbeeld een soort muzikale meditatie waarbij je de ogen moet sluiten en de oren moet openen. Parvaz is aardser en in sommige opzichten een Iraanse versie van de Bolero. Het is een eeuwenoud verhaal over een vogel die een geheugentest moet doorstaan. Weet hij de laatste van 1001 namen niet, dan zal hij worden opgegeten. In dit stuk komen de diverse snaarinstrumenten het beste tot z’n recht. Op het World Village-label.

Goed geïnformeerde muziekliefhebbers zullen de naam Nina Kinert wellicht al kennen van Steve Jansen's Slope of als achtergrond zangeres bij Ed Harcourt en Ane Brun. Dat Nina behalve een uitzonderlijk prettige stem ook een compositorisch talent is, laat ze zien met deze tweede soloplaat. Behendig voegt ze een nieuwe naam toe aan de lijst met eigenzinnige vrouwelijke, Scandinavische singer-songwriters. Van een aparte instrumentale invulling kijken we al lang niet meer op. Wat wel opvalt, is hoe hele simpele, muzikale lijnen inventief de aandacht opeisen. Misschien heeft dat te maken met het nogal eens strijdlustige, bijna rancuneuze karakter van de songs. Stilistisch lijkt ze een leemte op te belichamen tussen bepaalde freakfolk acts, Bat for Lashes en Nancy Elizabeth steken daarbij de kop op, en synth- of powerpop. Gelukkig schuwt ze ook de schoonheid niet en haar schorgerande vocale kwaliteiten komen dan ook goed uit de verf in de introspectieve ballads Pets & Friends en Beast. Daarnaast stuurt het aangrijpende duet met Love Olzon, A-Worn Out, een rilling langs je ruggengraat zodra het jongenskoor klinkt. Terloops zou je nog bijna vergeten dat Ane Brun met vocale assistentie de gunst repliceert. Pets & Friends is misschien niet zo verbazingwekkend vernieuwend of experimenteel, maar mooi en excentriek genoeg om er de tijd voor te nemen. Dan wordt je beloond met vele ontdekkingen in deze plaat.

Nadat eerder de gedenkwaardige ep Bathroom Gurgle verscheen, is er nu het met spanning verwachtte debuutalbum van Late Of The Pier, een viertal jonge muzikanten uit Castle Donington in Engeland. Jong, maar met genoeg relativeringsvermogen om zich te laten inspireren door veel verschillende bands zonder zich te laten ondersneeuwen. Het album stuitert alle kanten op, we herkennen vlagen van nummers, geluiden en teksten. Het ene moment aan Gary Numan herinnerende synthesizers, dan weer Syd Barrett-psychedelica, dan weer dansmuziek à la Devo en de muziek is nerveus en ongrijpbaar. Invloeden van Beatles, Led Zeppelin en Magazine vermengen zich met hun liefde voor elektronica en de dansvloer. Dj Erol Alkan maakte er een aantrekkelijk geheel van. Voor uitverkochte zalen en dolblije fans is deze band het al helemaal en na het beluisteren van dit enerverende debuut kan je alleen uitgeput achterblijven van deze hypernerveuze en opgewonden standjes. En blij dat je het heb mogen meemaken.

Heftige tante die Leila Arab! Haar debuut Like Weather werd goed ontvangen, maar na haar tweede album Courtsey Of Love was het acht jaar oorverdovend stil. Haar beide ouders overleden in korte tijd achter elkaar en muziek maken verdween naar de achtergrond. Haar derde worp Blood, Looms & Blooms is, zoals te verwachten, een zwaar album geworden, met veel elektronica en een aantal gastvocalisten, waarvan (ex-Specials) Terry Hall het meest in het oor springt. Sprookjesachtig onderhoudend en bovendien een knotsgekke Beatles-cover: Norwegian Wood. Leila Arab Heeft een merkwaardig mooie plaat afgeleverd.

Leine is al even bezig en dit minialbum is ook al een tijd uit, maar we kunnen er niet omheen, Leine is een fenomeen. Dankzij De Wereld Draait Door is Nederland aan haar voeten en we weten wat voor gevolgen dat kan hebben. Ergens tussen Stevie Ann en Room Eleven is Leine’s wereld. De eigenzinnige songs die een vleugje jazz toelaten hebben er dan ook voor gezorgd dat Leine diverse prijzen in de wacht sleepte waaronder twee keer De Grote Prijs van Nederland en ze speelde op het North Sea Jazz Festival. We kunnen niet wachten op een volledig album en zullen het optreden op Lowlands zeker bezoeken.

Uit Zweden komt Lykke Ly en ze staat onder bescherming van Björn, u weet wel, van Peter en John. Dit 22-jarige talent maakt met Youth Novel een opvallend debuut dat in haar thuishaven al de nodige aandacht kreeg. Niet vreemd, want het is een album geworden waar je direct op valt. Lykke Ly heeft een creatieve geest en weet onder invloed van Bjork aanstekelijke liedjes te verpakken in originele arrangementen. Gekke ritmes die altijd dansbaar blijven koppelt ze aan onverwachte instrumenten en met haar stem weet ze te betoveren. Ze komt uit een alternatief milieu en op de vlucht voor de ramp van Chernobyl besloten haar ouders in Portugal te gaan wonen. Toen de kust weer veilig was, trokken ze terug naar Zweden en verbleven deels in India. Op haar achttiende ging Lykke Ly (haar achternaam is Zachrisson) naar New York om zangeres te worden. Daar leerde ze het vak en toen ze terug in Zweden haar werk op Myspace zette, werd ze opgemerkt door Björn en vele anderen. Let op als je de single Little Bit hoort en ga haar zien op Lowlands.

Regie: Chris Hall & Mike Terry
In 2006 waren de makers van de documentaire over de psychedelische rockband Love er maar net op tijd bij. Hall & Terry mogen zich gelukkig prijzen dat ze Lee uitgebreid konden interviewen, want vlak na de opnames overleed hij. Zonder zijn commentaar is er geen Love Story en hij verhaalt uitgebreid over het belang van de groep en het miskende succes, waar The Doors vervolgens mee vandoor gingen. De band was een unieke combinatie die drie albums tot briljante resultaten kwam. Uniek, want multiraciaal en briljant wegens het derde album Forever Changes. De bandleden Johnny Echols, Bryan MacLean (overleden in 1998 en hier gelukkig aanwezig op archiefmateriaal) en Snoopy Pfisterer mogen daar waar nodig aanvullen en vooral Echols is helder van geest. Hij zet de boel in perspectief en er is genoeg aandacht voor het belang van gitarist Bryan McLean. Want wat zou Forever Changes zijn zonder diens Alone Again Or? Aan het woord komen ook Elektra-baas Jac Holzman en producer Bruce Botnick waarmee het beeld compleet wordt. Het archiefmateriaal is minimaal, maar het gebodene overtuigt genoeg om van een geslaagde muziekdocu te spreken.

Mariza is niet het type fadozangeres dat mannen snel het hart op hol zal doen slaan, maar haar witte gekunstelde kapsel en de lange monumentale verschijning maken wel een enorme indruk op het moment dat ze gaat zingen. Ik zat op twee meter afstand van haar tijdens een concert in het Muziekgebouw Aan Het IJ en werd overmand door emoties. De intensiteit van haar stem, de warmte en de ogenschijnlijk zoete melancholie bracht mij het typische gevoel van saudade. Daar zijn geen woorden voor. Op haar nieuwe album Terra heeft ze me weer helemaal te pakken. Veertien nieuwe fado’s die zich al snel een plaatsje weten te verwerven in de ziel. Zoals Minh’ Alma, het swingende Rosa Branca en het prachtige Vozes Do Mar, een ode aan de alles verbindende zee. Het lied Alfama gaat over de wijk waar Mariza een deel van haar jeugd doorbracht en ook de wijk Mouraria eert zij met een lied: Tasco Da Mouraria. We volgen Mariza alsof we een wandeling maken door haar Lissabon. Speciale gasten op Terra zijn o.a. de Spaanse zangeres Concha Buika, vriend Tito Paris, flamencogitarist Javier Limon, de Cubaanse pianist Chucho Valdes en jazzpianist Ivan Lins, die ook een compositie aandroeg, namelijk As Guitarras. Terra is een zeer geslaagde kruising tussen Portugese traditie en invloeden uit alle windstreken die Mariza bestrijkt in haar zegetocht over de wereld. Groots!

Regie: Todd Haynes ‘Een groot risico,’ noemt regisseur Todd Haynes zijn Dylan-film zelf, en inderdaad, alles is aanwezig om van I’m Not There een fiasco te maken. Ga maar na: Dylan gaf weliswaar toestemming om zijn muziek te gebruiken, maar sprak verder niet met Haynes. En Dylan wordt in deze film niet door één, maar door maar liefst zes acteurs gespeeld, waaronder naast oudgediende Richard Gere en de jong gestorven Heath Ledger een negenjarig zwart jongetje én een vrouw. Om meteen maar met haar te beginnen: Cate Blanchett levert werkelijk een formidabele prestatie als de Dylan van ’65 en ’66. Chronologisch is deze film absoluut niet, en daarbij verwijst Haynes ook nog eens veelvuldig naar grote filmmakers als Fellini en Godard. Het knappe is de som der delen werkelijk indrukwekkend is, niet alleen voor wie thuis is in de Dylan-biografie en de beelden uit zijn bijna vijftigjarige carrière in het hoofd heeft geprent, al verhoogt dat zeker het kijkplezier. Hoogtepunten te over, maar Jim James’ vertolking van Goin’ To Acapulco mag zeker niet onvermeld blijven. Even ongrijpbaar als Dylan zelf.

Na 'Crash', winnaar van de Oscar voor de beste film, heeft Haggis weer een indrukwekkende film afgeleverd. In `The Valley of Elah` draait het om een vader, oud militair Hank Deerfield, die de verdwijning en de moord op zijn zoon niet kan aanvaarden en op onderzoek uitgaat. Een onvergetelijke rol van Tommy Lee Jones waar hij terecht een Oscar nominatie voor kreeg. Tijdens zijn zoektocht naar de waarheid worden steeds meer de consequenties van de War on Terror zichtbaar met name voor de veelal jonge soldaten. De film is gebasserd op een waargebeurd verhaal en in de vorm van een thriller gegoten. Spannend, soms ontroerend en zeker onthutsend, deze film die alleen mogelijk was met voornamelijk buitenlands geld vanwege de kritische blik op de nog voortdurende oorlog.

Newland Stakehouse & Saloon is ‘the real place to make your happy event’, aldus de website van deze western horecagelegenheid in het Zuid-Hollandse Klaaswaal. Ideale locatie dus voor een optreden van de ‘honky tonkiest gal in country music’, Heather Myles. Deze nog altijd ondergewaardeerde zangeres koos Newland zelfs als locatie voor haar tweede live-album, dat niet alleen op cd, maar ook op dvd verschijnt. Geen slechte keus, want in deze intieme setting komt haar traditionele country goed tot zijn recht. Leuk is ze dat de in een boerenkiel gestoken fiddlespeler Brantly Kearns af en toe een hoofdrol gunt, zoals in de cover van Orange Blossom Special en No One Will Ever Know, waarin hij ook de zang voor zijn rekening neemt. De dvd levert geen spectaculaire beelden op, maar het spelplezier spat eraf en het is geen straf om dit stel pure muzikanten aan het werk te zien. Live overtuigt Heather Myles net zo makkelijk als in de studio en we herhalen nog maar eens dat ze een van de grootste countryzangeressen van de laatste jaren is.

Maar liefst negen jaar hebben we moeten wachten op een nieuw studioalbum van Randy Newman. De Amerikaanse grootmeester leverde wel de ene na de andere soundtrack af - naar eigen zeggen werkt Newman gemakkelijker als hij met deadlines geconfronteerd wordt - en voor zijn nieuwe platenmaatschappij nam Newman ook achttien van zijn klassiekers opnieuw op, maar dat was geen echte opvolger van Bad Love. Lenny Waronker, de man waarmee Newman in de jaren zeventig al veelvuldig samenwerkte, wist hem echter over te halen de studio in te duiken met Harps And Angels als resultaat. Zijn liefde voor New Orleans heeft Newman nooit onder stoelen of banken gestoken, maar nog niet eerder was die stad zo prominent aanwezig in Newman's pianospel en de sobere maar treffende arrangementen. De plaat klokt net boven het half uur, maar in dat half uurtje wisselt Newman als vanouds prachtige liefdesliedjes (met een twist, dat wel) af met hilarische kijkjes op de Amerikaanse samenleving en politiek. Zelfs onze zuiderburen en hun taalstrijd komen ook nog even voorbij, net als Bono, Jackson Browne en de gezondheidszorg in Noorwegen. Een plaat per decennium is misschien wat weinig, maar als die ene zo goed is als Harps And Angels zijn wij meer dan tevreden!

Een beetje raadselachtig is het wel dat deze cd niet verschijnt onder het nom de plume van Bright Eyes, maar onder de naam van Conor Oberst. Daarbij heet de cd ook nog eens Conor Oberst. De muziek ligt echter geheel in het verlengde van Cassadaga, en meer nog in het verlengde van I'm Awake, It's Morning. Het nieuwe album van Oberst bevat weer een fraaie mix van indiepop, folkpop en countryeske liedjes. Voor Cassadaga baseerde Oberst zich op een spirituele commune in Florida, nu trok hij naar Tepotztlán in Mexico, richtte in een berghut een studio in een nam daar met vrienden dit album op. Op zoek naar de magie van de Azteken en toegevend aan zijn rusteloosheid, staat opnieuw de grote zoektocht centraal. Beweging is zijn motto en ook op dit album staat de rusteloze, neurotische Oberst niet stil. Op Conor Oberst is geen maniakale indierock te horen zoals op oudere Bright Eyes-albums, wel zijn er wel een aantal grappige springerige niemendalletjes, maar ook schitterende sfeervolle countryrocknummers – op eigenwijze manier dan – als het Dylaneske Get-Well-Cards, Danny Callahan, Moab en Souled Out! De diepzinnige Conor Oberst komt aan bod in de emotionele en weemoedige song Eagle On A Pole en de verstilde afsluiter Milk Thistle. Conor Oberst is in feite gewoon weer een kwalitatief hoogstaande Bright Eyes-plaat; de zoveelste in een indrukwekkende rij.

The Offspring, bestaan die nog? Jazeker! En ze zijn nog net zo energiek en springerig als in de jaren negentig met hun hits Self Esteem en Pretty Fly For A White Guy. Op Rise And Fall verkent de band echter ook nieuw terrein. Dit is bijvoorbeeld te horen op openingsnummer Half-Truism. De coupletten klinken als vanouds, maar in het refrein doorklinkt de hand van Bob Rock (die onder andere samenwerkte met Metallica en The Cult). Trust In You is van begin tot eind stuiteren van de energie. You’re Gonna Go Far, Kid is daarentegen een verrassende mix van pop en rock. Rustpuntje temidden van de muzikale herrie is de rockbalad A Lot Like Me , waarin het karakteristieke stemgeluid van frontman Dexter Holland nauwelijks te herkennen is. Het poppy Kristy, Are You Doing Okay? en Fix You liggen het verst van de oude punksound af. Over het algemeen is het nieuwe album van The Offspring niet bijster origineel , maar wel goed uitgevoerd en toegankelijk.

Zack De La Rocha is het bekendst als de galspuwende frontman van Rage Against The Machine. Na het uiteenvallen van RATM en een reünie in 2007 vormt hij met ex-Mars Volta drummer Jon Theodore het duo One Day As A Lion. De naam komt van een beroemde zwart-wit foto, waarop staat te lezen: ‘It's better to live one day as a lion, than a thousand years as a lamb.’ De overstuurde, dreunende en dreigende keyboards worden ondersteund door het krachtige drumwerk van Theodore. Daarover bijt De La Rocha de luisteraar in de vijf nummers toe: ‘Your god is a homeless assassin who roams the world to save her digging for buried treasures leaving nothing but field of graves’ (uit : Last Letter). Als rapper, activist, dichter en muzikant kan hij nog jaren mee en binnenkort zal er geciteerd worden door de fans uit zijn laatste werk, samen met het beste werk van Rage Against The Machine. En dan heeft De La Rocha in ieder geval één dag als leeuw geleefd.

Meesterdrummer Ian Paice kennen we natuurlijk het best van Deep Purple. Daarnaast speelde hij ook nog bij Whitesnake, Gary Moore en tijdens Run Devil Run bij Paul McCartney, naast talloze sessieklussen. On The Drums is een bijzondere dvd. Behalve dat we zien hoe een drumstel gemaakt wordt, krijgen we ook drumles van de meester. Bovendien zien we een sessie in de studio en een camera op Paice’s drumstel tijdens een concert zodat we allemaal kunnen zien hoe de man het doet en zodat wij nog wat kunnen leren. Nu ben ik geen drummer, dus veel gaat aan mij voorbij, maar voor drummers is dit natuurlijk top. Voor anderen niet zo interessant tenzij je alle Purple-gerelateerde uitgaven wil hebben.

Max Pashm is dj, producer en muzikant en woont in Brighton. Hij heeft een Joodse achtergrond. Sinds midden jaren negentig actief, wordt hij bekend met zijn debuutalbum in 1997. Op dit album getiteld Weddings, Bar-Mitzvah's & Funerals is meteen duidelijk waar hij voor staat. In dit huwelijk ontmoeten de Engelse clubscene en wereldmuziek elkaar. Hij wordt daarna veelgevraagd voor remixen en bewerkt Ekova, X-Ray Specs, Simon & Garfunkel en Sex Pistols. De muzikanten waarmee hij zich omringt hebben verschillende achtergronden, maar zijn meesters op hun instrumenten. Zo kan het dat het ene moment een Bulgaarse zangeres te horen is met elektronische begeleiding en het andere moment dub, klezmer, Griekse muziek en raggamuffin elkaar ontmoeten. Het is een uniek en wonderlijk geheel, en hij geldt dan ook als een pionier. We moeten hem plaatsen bij de ethno-fusion zoals o.a. Nitin Sawney die maakt. Aan de titels van zijn cd's is te zien dat hij zichzelf niet zo serieus neemt. Dat noemen we dan heel terecht een multitalent.

The Rascals met zanger Miles Kane, waar hebben we die naam eerder gehoord? Inderdaad, het is die jongen uit Liverpool die samen met Arctic Monkey Alex Turner de nieuwe sensatie The Last Shadow Puppets vormt. Met zijn andere band, bestaande uit drie ex-leden van The Little Flames, laat hij nu horen dat hij ook zonder Turner iets muzikaal interessants te bieden heeft. De muziek is in vergelijking met eerder genoemde bands net zo boos, verbitterd en observerend, maar minder hyperactief. Maar er is meer: spookachtig bibberende en snerpende gitaren in Freakbeat Phantom, instrumentale stukken in het openingsnummer die doen denken aan de duistere kant van Blur en een constante zachte galm en rauwheid die het beroemde verleden van The Cavern Club ineens heel dichtbij haalt. Toegegeven, The Rascals missen iets van het melodramatische van The Last Shadow Puppets en het scherpe en opwindende van de Arctic Monkeys, maar als je deze twee hoge latten vergeet en naar de rest van het maaiveld kijkt, dan steekt deze Engelse indieband hier ruimschoots bovenuit.

In thuisstaat Texas zijn de vijf countryrockheren veel populairder dan hier. Even leek het op alsof Reckless Kelly het op een akkoordje zou gaan gooien met gladjekkers als Garth Brooks en Alan Jackson en dus voor een commerciëlere aanpak zou kiezen. Niets is minder waar. Bulletproof is niet alleen de beste plaat van Reckless Kelly, maar ook meteen de ruigste tot dusver. Heerlijke gitaarpartijen, gedreven drums en bonkige vocalen maken de dienst uit op een uitstekende cd die is opgenomen in de heilige studio van opperoutlaw Willie Nelson. Weinig andere platen laten beter horen wat men verstaat onder alt.country.

Na het uiteenvallen van The Velvet Underground kiest Lou Reed in 1971 zijn eigen weg. Samen met goede vriend David Bowie scoort hij in 1972 wereldwijd met zijn eerste gelikte glamrockalbum Transformer. De eigenzinnige Reed wilde het hierna helemaal alleen proberen, hetgeen in 1973 resulteerde in het legendarisch depressieve Berlin. Commercieel gezien was het een totale mislukking, wat te danken was aan alle critici die het album tot de grond toe afbrandden. Dit had als gevolg dat Reed en zijn producer Bob Ezrin het niet aandurfden om het album live uit te voeren. Geheel onterecht blijkt na het zien van deze prachtige registratie. Na 33 jaar filmde Julian Schnabel gedurende vijf nachten het vergeten project. Een integrale opvoering in het New Yorkse St. Ann’s Warehouse onder begeleiding van het Brooklyn Youth Chorus. Het verhaal vertelt in tien songs over het tragische leven van het junkiekoppel Jim en Caroline. Tragiek die extra cachet krijgt door visuele ondersteuning in de vorm van impressionistische projecties van Schnabel’s dochter Lola . Emoties als woede, jaloezie en verlies krijgen hierdoor gestalte. Voor wie bekend is met het album is de live-uitwerking enorm intens. De band klinkt natuurlijk wel een stuk moderner dan vroeger, maar ze houden zich aardig binnen de lijnen. Ook de toevoeging van het koor maakt het geheel zowel warm als grimmig tegelijk. De inmiddels ruim de zestig gepasseerde Lou Reed zelf klinkt sterk en meeslepend en heeft met dit prachtige document zijn hart laten spreken en de critici de mond eindelijk gesnoerd.

Xavier Rudd lijkt constant op tour, dus je vraagt je af waar hij de tijd vandaan haalt, maar nauwelijks een jaar na White Moth heeft hij alweer een nieuwe plaat klaar. Het is de laatste jaren hard gegaan met deze Australische surfer en one-man-band die de problemen in de wereld onvermoeibaar te lijf gaat met opgewekte muziek. Op Dark Shades Of Blue is dat niet anders, al pakt hij de zaken dit keer wel iets anders aan. Zo klinkt de plaat net wat heavier en een ietsepietsie donkerder, wat wellicht te danken is aan producer Joe Barresi die in het verleden met onder meer Tool en QOTSA werkte. De elektrische gitaar voert de boventoon, waardoor Xavier meer dan ooit als een echte jamband klinkt. Tegelijkertijd zijn vertrouwde ingrediënten als de didjeridoo en tribale zang nog volop aanwezig, waardoor van een echte stijlbreuk geen sprake is. Het levert een plaat op die minder vrijblijvend klinkt dan zijn vorige albums en daardoor misschien wel zijn beste is.

Een bijzonder collectief dat hier country/bluesgospels ten gehore brengt en daar duidelijk gevoel voor heeft. Drummer Jason Beek verzamelde in de omgeving van Boston een groep muzikanten die zich graag in dit type gospel wilde verdiepen. Ook Eilen Jewell voegde zich bij de Sacred Shakers en zingt ook op vier liedjes de leadvocalen. Geïnspireerd door de Carter Family, Hank Williams Sr., Mississippi Fred McDowell en Jessie Mae Hemphill leveren de Shakers een bijzonder warm ingekleurd debuutalbum af. Met wisselende leadvocalen, contrabas, gitaren, banjo, viool en harmonica, klinken Jordan Is A Hard Road To Travel en Taggin' Along With Jesus,erg aanstekelijk. De Titanic is hierbij een bezwerende en dampende onderbreking. Van dergelijke songs zoals ook het pure Banks Of The River staan er net wat te weinig op. Het verder zeer geslaagde album is daardoor soms net wat te olijk, maar ze komen zo oprecht over dat we ze dat graag vergeven.

Als recensent word je soms erg moe van al die metalcd’s die je toegestuurd krijgt en die allemaal op elkaar lijken: snel, sneller, snelst, grunt, grunter, grunts, beuker de beuk, maar een fatsoenlijke song schrijven, oh sorry dat zijn we effe vergeten. Totdat je opveert door een cd waar wel songs met kop en staart op staan, waar menig tempowisseling inzit, waar oh vloek in de brute metalkerk gitaarsolo’s opstaan, en waar de grunt voortdurend duelleert met cleane zang. Ja, ik heb het over een waar kunststukje dat het Zweedse Scar Symmetry op Holographic Universe uithaalt. De cd verveelt geen moment en dat wil wat zeggen met songs die zelfs de negen harde minuten klokken.

Het label Soul Jazz Records is nooit te beroerd om de grenzen van de soul, jazz en dance op te zoeken. Ook op dit debuut van de Italiaanse / Servische producer Radovan Scasascia is er volop ruimte voor experiment. Secondo levert met zijn aan elkaar geplakte microsamples een nieuw geluid waarin elementen uit disco en elektronische muziek zorgen voor geheel nieuwe muziek. De beats pulseren er jazzy op los en worden per nummer anders gevuld met losse elektronische flarden die voor wat lichte melodie zorgen. Hiermee is elke song een collage van diverse minibreaks. Verwacht dus geen Kruder & Dorfmeister of Jazzanova die vollere producties en instrumentaties afleveren, maar eerder toegankelijke en uitgebalanceerd minimal electro. Creatief verfijnd hoogstandje dus!

Seu Jorge kun je zien als het voorbeeld voor de jeugd in de arme favela’s van Brazilië. Door zijn muziek en zijn acteerprestaties (o.a. het prachtige Ciudade De Jesus) heeft hij zich omhoog weten te werken tot gerespecteerd multitalent. Zo trad hij onlangs samen met de ultraloungers van Thievery Corporation op tijdens de Amerikaanse Superbowl (je weet wel die show waarin Justin Timberlake een borst van Janet Jackson tevoorschijn toverde). Wereldwijd brak Seu Jorge door met zijn rol in Wes Anderson’s The Life Aquatic waarbij hij ook tekende voor de soundtrack met David Bowie-covers in het Portugees. Dit album trekt de lijn verder door met zijn wat roestige stem tussen de authentieke sambaritmes zorgt hij voor een heerlijk zomeralbum.

Simian Mobile Disco zou de afgelopen jaren lang niet zo bekend zijn geweest zonder de baanbrekende remix van Simian’s Never Be Alone door Justice. Nog steeds barsten festivaltenten uit hun voegen wanneer massaal ‘We are your friends’ wordt gescandeerd. Met het debuut Attack Decay Sustain Release van vorig jaar zetten James Ellis Ford en James Anthony Shaw zichzelf definitief op de dancekaart met singles als Hustler en It’s The Beat. Live deed het duo niet onder voor pakweg The Chemical Brothers. Op het remixalbum Sample And Hold is het de beurt aan anderen om een nieuwe draai aan de tracks van het debuut te geven. Vele nummers komen onherkenbaar terug zoals I Believe in de dubstepmix van Pinch. Hitsingle It’s The Beat wordt een stuk voller en funkier dankzij de conga’s en koebellen van Shit Robot. Overweldigend zijn de drums op Tits & Acid-remix van Oscillation. Zelfs Cosmo Vitelli doet een duit in het discozakje met een zwoele bewerking van Hotdog. De onmiskenbare winnaar is echter Joakim die van Hustler een monsterremix maakte. Stampend en grommend knalt de nieuwe versie uit je boxen waarbij je na de dikke acht minuten nog maar één ding wilt: nog een keer!

In de tweede helft van de jaren negentig werd Sizzla Kalonji ook in het westen binnengehaald als de man die de dancehall nieuw leven in zou blazen. Met die grote doorbraak viel het mee, wel ontwikkelde onze bobodread een geheel eigen stijl, ergens tussen zingen en toasten in. Doordat hij telkens weer de juiste mensen uitkoos voor zijn muzikale samenwerkingen leverde dat een lange rij kwaliteitsreleases op, waarvan hier 21 hoogtepunten zijn verzameld. Dat varieert van de militant style rootsreggae als Praise Ye Jah, een spetterend duet met Luciano en het vol dameskoortjes geplempte Haven’t I Told You, tot de experimenten in Give Me A Try en de onbetwiste klapper Rise To The Occasion, een regelrechte Sizzlaklassieker. Het meer dan kleffe Thank You Mama laten we dan maar even buiten beschouwing (brrr…). De clips van beide laatste tracks staan op de bijgesloten dvd. Daarop verder een interview door deejay Robbo Ranx en een documentaire over Judgement Yard, Sizzla’s Jamaicaanse uitvalsbasis.

Naar het schijnt zijn haar Algerijnse ouders Sarahoui, oftewel kinderen van de sultan. Misschien dat haar exotische verschijning daar mee te maken heeft, want Soha oogt inderdaad als een jonge en onbereikbare prinses uit de sprookjes van Duizend En Eén Nacht. Ze groeide op in Marseille in een ware smeltkroes van muziekculturen. Thuis werd Billie Holiday en Celia Cruz gedraaid, in de stad pikte ze dance, hiphop en reggae op. Soha houdt van swingende muziek, subtiel en catchy tegelijk. De hitgevoeligheid van nummers als On Ne Saura Jamais en Tourbillon valt dan ook moeilijk te negeren. Maar ook in de andere nummers worden we getrakteerd op haar verfijnde sound. De accordeon in C’est Bien Mieux Comme Ça en de zwoele soul van Ma Melancolie zijn niet te versmaden. Toegevoegd zijn drie clips, mocht je nog niet overtuigd zijn van haar klasse.

De vorige cd van Son Ambulance, het prachtige Key, kon een bastaardneefje zijn van het werk van labelgenoten Bright Eyes. De derde cd, Someone Else’s Déjà Vu, is heel andere koek. Het duo uit Witchita, Kansas heeft namelijk de pop ontdekt van de sixties en de seventies. Son Ambulance klinkt nu als een mengeling van de Westcoast-harmoniepop van The Beach Boys en Love en orkpop. Na de detonerende bossa nova van de openingssong gaat het duo echt los in sfeervolle, soms zelfs Pink Floyd-achtige popsongs waarin het duo harmoniezang, vibrafoon en analoge synthesizers inzet. Slepend en bedwelmend klinken de twaalf songs die Son Ambulance beslist aan een groter publiek kunnen helpen.

In Cuba heeft het succes van de Buena Vista Social Club veel muzikanten een flinke zet in de rug gegeven. Voorheen waren er legio oude helden die enkel nog voor de lol af en toe een familiefeestje opleukten, maar de dagen van ‘brood en spelen’ leken voorbij. Nu is het professionalisme terug, maar vooral ook het enthousiasme. Ik geef toe dat een project met de titel The Sons Of Buena Vista riekt naar commercieel gewin, maar de intentie is nog altijd zuiver: de glorie van de Cubaanse muziek, die mede dankzij Castro kon overleven. Op deze swingende cd horen we hoe de overgebleven leden Pio Leiva, en Tata Güines temidden van de jonge aanwas overeind weten te blijven en de ‘jonkies’ vol overgave hun ding doen. Net als bij het project Musica Cubano zijn de zangeressen Telmary Diaz en Osadalgia weer van de partij en heeft El Nene de schier onmogelijke taak gekregen Ibrahim Ferrer te doen vergeten. Op de piano horen we Roberto Carcasses en Cesar Pupy Pedroso. Ze doen het absoluut niet slecht, maar een nieuwe Ruben Gonzales is er helaas nog niet gevonden. Elsa Torres schreef veel nieuw repertoire en dat is natuurlijk ook van groot belang voor het overleven van de Cubaanse sound. De klassiekers mogen altijd gehoord worden, maar liedjes als Chan Chan (ook hier weer van de partij), Quizas Quizas en Lagrimas Negras kun je ook niet tot in lengte der dagen op de plaat blijven zetten.

In april kwam het nieuws dat Therion (door Nederlandse fans liefkozend aangeduid als tering jong) eigenlijk alleen nog maar bestaat uit Christofer Johnsson. Nu was hij altijd wel de creatieve spil van de band, maar zonder lead gitarist, bassist en drummer mag je je enige zorgen maken over de toekomst. Therion heeft echter eerder aangetoond tegen een stootje bestand te zijn. Het betekent dat Live Gothic de laatste kans is om de band in deze bezetting aan het werk te horen en te zien. Opgenomen op 14 februari 2007 in Warschau voor een enthousiast publiek komen hun meest recente albums Gothic Kabbala en Lemuria / Sirius B uiteraard het best aan bod. De zangeressen die op hun laatste cd zo opvallend aanwezig waren, zijn ook live op het podium te aanschouwen. De setlist beslaat zowat de hele carrière van de band, waardoor de indruk ontstaat van een soort afscheidsconcert. Live Gothic komt als dubbel-cd met dvd (beide bevatten dezelfde nummers), waarbij doortastende beslissers een gelimiteerde uitvoering in digipack kunnen aanschaffen.

In de doos verder de televisieversie van het briljante Ronflonflon, met als titel Plafond Over de Vloer. Een tweede doos bevat alle afleveringen van Het Is Weer Zo Laat, de namaaksoap waarin Dolf ‘Sjef van Oekel’ Brouwers Waldo van Dungen speelt, eigenaar van nachtclub Waldolala, ‘van Waldo, en o la la, begrijpt u wel?’. Daarin de nationale doorbraak van het damestrio Luv’.

Met een meedogenloos tempo verschijnt het televisiewerk van veelkunner Wim T. Schippers op dvd. Nieuwste worp is weer van alles wat. De oudste bijdrage bestaat uit het legendarische programma Hoepla, nog helemaal uit de sixties. De formule was blote dans en moderne popmuziek plus aanverwante cultuur, dus livemuziek en interviews met onder meer Jagger, Townshend, Jan Cremer en gitarist Eric Clapton, dat alles op bijzonder kneuterige wijze en aangevuld met reportages uit het binnenland. Pure televisiegeschiedenis, maar helaas niet geheel compleet, doordat het een en ander verloren is gegaan. Gelukkig komt de naakte Phil Bloom nog wel voorbij, in een aantal scènes die de natie indertijd lieten schuimbekken, want de seksuele revolutie in beeld.

Vergeet de crossovers naar de middenmoot en duetten met malle zangeressen, UB40 heef zichzelf opnieuw uitgevonden en speelde een plaat vol met het vuur waarmee de band ooit begon. Als liefhebber van hoe rootser hoe beter zet je het werk van de jongens met beperkte verwachtingen op. Leuk en onderhoudend, maar sinds Present Arms weinig hemelschokkend. Dat is hier wel even anders, al overdrijven ze enigszins qua vrolijke opgewektheid in Dance Until The Morning Light, waarin Maxi Priest en rapper Truth Israelites verbouwen tot springerige reggaehop. De plaat bevat nog meer up-tempo tracks, waaronder een nogal overbodige cover van I Shot The Sherrif, maar het onderscheidende punt zijn de dwingende, in een dubbad geweekte rootstracks, die nog eens laten horen hoe goed deze groep eigenlijk is. Hoogtepunt is het meeslepende rootsepos Lost And Found, dat naar grote hoogten wordt gedragen door de soulvolle vocalen van Ali Campbell, die hiermee overtuigend zijn afscheid van de band viert. Die gaat het nog moeilijk krijgen zonder hem.

Aan de vooravond van Het Schone Schijnekenhuis verschijnt een selectie (de belangrijkste, volgens eigen zeggen) uit Van Muiswinkel’s theaterprogramma waarin hij bekende en minder bekende maar stuk voor stuk hoogwaardige liedjes interpreteert. Veertien in totaal waarvan drie live, waaronder voor de lachers De Nozem En De Non, met zestien verschillende stemmetjes, live in Zwolle. Een avondje uit, maar dan thuis!

Als je net terug bent gekomen uit dat warme land waar het leven goed is, dan is het wellicht een aardig idee om nog eens na te genieten met de zwoele klanken van het puikje van de akoestische Franse pop van nu. Op deze nieuwste Putumayo-verzamelaar kun je dan je hart ophalen met o.m. Sandrine Kiberlain, Pascal Lejeune, Constance Sanchez en uiteraard ook Carla Sarkozy. Heerlijke vrijblijvende deuntjes en zoetgevooisde vocalen die je doen dagdromen en onthaasten tegelijk, wat wil je eigenlijk nog meer. Leven als god in Frankrijk toch! Vive la France!

Hoewel sommige mensen bij het woord folk nog steeds moeten denken aan dronken Ierse mannen met baarden of meisjes in klederdracht, is folk in feite al decennialang net zo’n weinigzeggende term als rock, jazz of dance. Voor wie een indruk wil krijgen hoe folk er anno 2008 voorstaat, biedt Folk & Proud van het Franse kwaliteitslabel Naive een leuk overzicht. De nadruk ligt op de alternatieve folk en daarbij is men niet al te puristisch te werk gegaan, want zo vinden we naast Devendra Banhart, Alela Diane en Andrew Bird ook Rufus Wainwright, Rilo Kiley en Belle & Sebastian. Sleutelfiguren als Joanna Newsom, Sufjan Stevens en, waarom ook niet, The Decemberists, ontbreken, maar daar staat tegenover dat de zwaar ondergewaarde singer-songwriter Jude, het opvallende Moriarty, en zelfs het Nederlandse Solo wel een terecht plekje hebben gekregen. Zeker niet de definitieve nufolk-verzamelaar, wel een prima introductie.

Ace Records wijdt een reeks compilaties aan de muziek die in de jaren tachtig hip was in de zogenoemde mod scene van Engeland. Hoe hip deze muziek – mod jazz genaamd – ook werd bevonden, de songs dateerden van de jaren vijftig en zestig. De meeste daarvan waren allang vergeten… totdat deze in de jaren tachtig nieuw leven werd ingeblazen. Wat is nu eigenlijk mod jazz? Luister je naar de 24 songs op Further Adventures Of Mod Jazz (deel 6 in de reeks), dan trekt een scala aan muzikale stijlen aan je voorbij. Bash Dance van Bobby Donaldson mag dan jazz zijn, maar dit is ook dan het enige staaltje onversneden jazz in deze hele verzameling. De uitvoering van C.O.D. door Albert King is niets anders dan blues, terwijl de vertolking van Motherless Child door Jerry Butler in de eerste plaats soul is. R&B-uitvoeringen van Chuck Higgins en Richard Berry vertroebelen het beeld nog meer. En met Listen To Louie van Ritchie & PS 54 School Yard is de verwarring compleet: een staaltje latin nota bene! Aan het eind van deze bonte verzameling songs gekomen realiseer je je het pas: je kunt niet uitleggen wat mod jazz is, je moet deze muziek vooral ondergaan en voelen. Laat je meevoeren door het slijpende geluid van de Hammond, de in rook gehulde klanken van een sax en vooral de onweerstaanbare beat van elk nummer op deze prachtige compilatie.

De verdiensten van James Brown strekken verder dan de talloze platen die hij onder eigen naam maakte. Hij stond aan de wieg van de funk en was voor vele latere funkbroeders en -zusters een inspirerend voorbeeld. Minder bekend is dat hij ook diverse zangers en zangeressen begeleidde en hun opnamen produceerde. Op de net verschenen compilatie The Godfather’s R&B is een aantal van deze soulproducties uit het midden van jaren zestig bijeengebracht. James Brown had in die jaren verschillende goede zangeressen in zijn gevolg en sommigen van hen geven hier acte de présence. Anna King was de grootste en vertolkt hier twee songs met een passie die haar leermeester bepaald niet vreemd was. Ook treffen we hier mooie uitvoeringen van Vicky Anderson en Tammi Montgomery aan. Het spreekt vanzelf dat James Brown’s muzikale steun en toeverlaat Bobby Byrd hier niet ontbreekt. Hij krijgt de eer die hem als trouwe metgezel van James Brown toekomt en is op deze compilatie met liefst drie songs vertegenwoordigd. Hoe dicht gospel en soul bij elkaar liggen, laat Reverend Willing in zijn even bezielde als bezielende uitvoering van That’s The Spirit horen. Laat The Godfather Of Soul zich hier dan zelf helemaal niet horen? Jawel hoor, hij bespeelt het klavier bij diverse opnamen en ook is de instrumental New Breed (The Boo-Ga-Loo) die hij onder eigen naam uitbracht in deze prachtige verzameling opgenomen.

Al 21 jaar houdt DJ Ross Dewbury de Jazz Room avonden in de Jazz Place in Brighton. Daar probeert hij de Brightonse jeugd aan de jazz te brengen. Na al die jaren heeft hij hier nu een dubbel-cd van gemaakt. Aangezien het merendeel van de wereldbevolking nog nooit een Jazz Room heeft meegemaakt is het altijd lastig de sfeer van zo’n avond op een cd te persen. Toch is hij er in geslaagd een prima compilatie in elkaar te draaien, waarbij tegelijkertijd een goed beeld wordt gegeven van de hedendaagse underground. The Recloose Live Band, Sindbad en The Rhythm Funk Masters zijn prima dance units die op geen enkele party zouden misstaan, zonder de roots uit het oog te verliezen. Toch maar eens een avondje uit in Brighton.

Deze ruwe gids van de Roemeense muziek is als een eeuwigdurende carrousel, eenmaal ingestapt kom je er niet zo snel meer uit. De trompetten, trombones, violen en cimbaloms hypnotiseren je in een soort feestroes en laten je het serieuze leven in de moderne kapitalistische wereld relativeren. Diverse orkestjes hebben het in diezelfde wereld inmiddels dan ook ver weten te schoppen. Taraf De Haidouks, Fanfare Ciocarlia, Mahala Raï Banda: ze kwamen, ze zagen en ze overwonnen. Op deze uitbundige verzamelaar horen we ook een groot aantal interessante artiesten uit de tijd van Caesescu, zoals Gabi Lunca en Romica Puceanu, twee van de grootste zangeressen die Roemenië gekend heeft, en accordeonist Marcel Budala, de meest aangevraagde artiest op het nationale staatsradiostation. Verder nog o.m. de Mahala Gypsies, bekend uit de film Gadjo Dilo en de grote cimbalomvirtuoos Toni Iordache. Een smaakmaker deze compilatie!

De Music Maker stichting, die de blueshistorie levend probeert te houden, bestrijkt steeds meer grond als het gaat om cd-uitgaven. Op Sisters Of The South horen we een behoorlijk aantal dames op traditionele wijze blues en gospels zingen en spelen. Ook Taj Mahal, die ondertussen op meerdere uitgaven van de stichting is te vinden, verleende zijn diensten hier op enkele songs. We horen doorleefde vrouwen met grote historie. De multiculturele Pura Fe is nota bene de jongste van de dames, een enkeling is zelfs niet meer onder ons. Zoals Etta Baker, die twee jaar terug overleed, en hier in diverse liedjes te horen, ook met Mahal en vriendin Algia Mae Hinton. Hinton, die zelf ook tegen de tachtig loopt, kreeg de liefde voor muziek al met de paplepel ingegoten. De meest opvallende van het stel is ongetwijfeld Willa Mae Buckner. Van haar vinden we in het boekje een oude foto van een nog jonge wulpse vrouw, die enkele slangen over haar gedrapeerd heeft. Als jong meisje sloot ze zich aan bij zo'n roemruchte tentshow en ging aan het werk als blueszangeres, stripper en vuurspuwer. Op Let Me Play With Your Yoyo laat ze horen dat ze nog in alle opzichten vingervlug is.

Joe Henry voorzag Loudon Wainwright vorig jaar al van een stijlvolle productie op het album Strange Weirdos. Terwijl hij voor dat album zelf wat liedjes meeschreef, gebruiken de mannen op Recovery allemaal oude Loudon-liedjes. Deze songs verdienden het om ook eens onder gedompeld te worden in het warme bad van Henry's productie. Ondermeer dankzij multi-instrumentalist Greg Leisz mag het resultaat er ook ditmaal wezen. Subtiel is het steekwoord voor de arrangementen van bijvoorbeeld het zeer geslaagde Be Careful There's A Baby In The House. Het zijn de buitengewoon fijngevoelige drum- en baspartijen, de gracieuze inbreng van de fijnbesnaarde Leisz en een enkele pianopartij die Loudon Wainwright duidelijk als een vis in het water doen voelen. Er is gekozen voor een iets serieuzere liedjeskeuze, maar toch ontbreekt het Recovery aan niets.

Bear Witness is een wel erg aantrekkelijk pakketje voor de fans van de ‘betere’ americana. Het bevat een dvd en cd met live-opnamen van de Willard Grant Conspiracy. De dvd start met een uitgebreide show die WGC gaf voor Rockpalast in 2004. Robert Fisher is goed op dreef. Zijn stem klinkt indrukwekkend als altijd en hij heeft een uitstekende band bij zich. Verder vind je op de dvd nog een interview met Fisher en geluidsopnamen van een show die de band gaf tijdens het Orange Blossom Special Festival, het jaarlijkse feestje van Glitterhouse. Tenslotte bevat het prachtig uitgevoerde pakket nog een cd met concertopnamen gemaakt voor Radio Bremen in 2006 en een boekje met een toelichting van Fisher.

Stop de persen, brekend nieuws: Wire heeft voor het eerst een plaat uit in een andere bezetting dan we sinds 1977 gewend zijn. Okee, drummer Robert Gotobed was in de jaren negentig even weg, maar toen noemden ze zichzelf Wir, dus dat telt niet. Nu gitarist Bruce Gilbert weg is heet het overgebleven drietal nog steeds gewoon Wire. Het in 1999 voor de zoveelste keer uit zijn eigen as herrezen gezelschap maakte met Object 47 ook weer een echte typische Wire-plaat. De intellectuelen uit de punkscene hebben nog steeds het patent op eigenzinnige, tegendraadse rock, met teksten die tegen het poëtische leunen. En er zit nog ontwikkeling in ook, want anders dan comebackplaat Send uit 2003 en het daaropvolgende Read & Burn klinkt de band opvallend ingetogen. Uiteraard zonder dat ze iets van hun edge of nerveuze energie zijn kwijtgeraakt. ‘Always dark and circumspect,’ zoals frontman Colin Newman zingt op één van de negen opmerkelijk korte songs, met op afsluiter All Fours een bijdrage van Helmet-gitarist Page Hamilton. En Gilbert? Die komt op een gegeven moment vast wel weer terug.