Sommige recensies lenen zich ervoor om bandnamen te gaan roepen. Dit is er zo een. Wes Borland, bekend van zijn knipperlichtrelatie met Limp Bizkit, verheft Black Light Burns tot zijn hoofdproject. Hij neemt Cruel Melody op. Het album ademt als Nine Inch Nails, lijkt beïnvloed door The Cure, is soms rauw als Barkmarket, hoekig als Queens Of The Stone Age en zweverig als A Perfect Circle. De muziek staat mijlenver van de speelsheid van zijn miljoenenband af en houdt meer het midden tussen industrial en rock. Het werk van deze band, met groten als Danny Lohner als Josh Freese in de gelederen, is van hoge kwaliteit en laat zich met alle bands die in deze recensie genoemd zijn meten.

Bij vrolijke muziek horen vrolijke kleuren, lijken de Born Ruffians gedacht te hebben. Het op de obsessie voor primaire kleuren van zanger/gitarist Luke Lalonde geïnspireerde Red, Yellow And Blue klinkt in ieder geval net zo opgewekt en kleurrijk als de titel doet vermoeden. De drie jonge Canadezen hebben goed geluisterd naar bands als Pixies, Talking Heads, Modest Mouse en Wolf Parade en deze luisterervaringen omgezet in een misschien niet heel origineel, maar wel heel erg aanstekelijk debuutalbum. Gelukkig kiezen de Born Ruffians nergens voor de gemakkelijkste weg en hapklare brokken. Red, Yellow And Blue klinkt avontuurlijk genoeg om elf nummers en bijna veertig minuten lang te boeien. Een meesterwerk is het nog niet, maar in de zich soms wel heel erg serieus nemende hedendaagse indiescene vormen de Born Ruffians wel een verademing.

Like A Fire is alweer het vierde studioalbum van The King of Rock ‘n Soul dat deze eeuw verschijnt. Sinds het alom bejubelde Don’t Give Up On Me is Solomon Burke aan een artistieke opleving begonnen die nog steeds aanhoudt. Twee jaar geleden sloeg hij een geslaagde brug tussen soul en country op Nashville, nu vertolkt de charismatische zanger nummers van hedendaagse songschrijvers, die speciaal voor dit project zijn geschreven. Het titelnummer werd geschreven door Eric Clapton, We Don’t Need It komt uit de pen van Keb Mo’, die zelf ook meedoet op de song, en twee nummers werden geschreven door Jesse Harris. Het vlammende A Minute To Rest And A Second To Prey van Ben Harper krijgt een gloedvolle uitvoering. De begeleidingsband bestaat louter uit topmuzikanten; drummer Steve Jordan (tevens producer), gitarist Danny Kortchmar en bassist Larry Taylor zorgen elk nummer voor de juiste stemming. Het door Steve Jordan geschreven ironische Ain’t That Something wordt lekker los gespeeld. Centraal in elk nummer staat de stem van de meester, die ook nu weer telkens de juiste toon raakt. Het laatste nummer is het enige nummer dat al eerder is verschenen, If I Give My Heart To You was een hit van Doris Day uit 1954. Hier krijgt het een prachtige uitvoering. Slechts begeleid door piano en drums geeft Solomon er een intieme persoonlijke draai aan als dank aan zijn 21 kinderen en maar liefst 88 kleinkinderen.

De enige redden waarom Roger McGuinn in 1971 nog toerde onder de naam The Byrds is omdat gitarist Clarence White zo graag lid van die band wilde zijn. Toen het oorspronkelijke vijftal in 1967 nog bij elkaar was, kon je White immers al tegenkomen op Younger Than Yesterday waar hij excelleerde in Time Between. Ook op volgende platen is deze van oorsprong akoestische bluegrassgitarist te horen op zijn Fender Telecaster met de beroemde B-bender. Vanaf Dr. Byrds & Mr. Hyde uit 1969 is hij dan eindelijk vast lid van de band. Deze bezetting staat vooral bekend om hun optredens, de paar studioplaten die ze maakten zijn ondanks een aantal uitstekende songs vooral richtingloos en wat saai. Het live-album (Untitled) bewees al eens die podiumkracht en ook dit album dat in 1971 werd opgenomen laat een sterke band horen. McGuinn vond de opnames onlangs in zijn garage en besloot ze uit te brengen. Oud en nieuw werk wordt afgewisseld met covers van Little Feat en Jackson Browne en in Eight Miles High bereikt de band uiteraard een kookpunt. Deze live-cd moet je vooral zien als eerbetoon aan Clarence White en voegt verder betrekkelijk weinig toe. Maar wie van flitsende countrylicks houdt – en dat doe ik! – komt uitgebreid aan zijn trekken.

Chris Martin en kompanen zijn in acht jaar tijd uitgegroeid tot een van de beste bands ter wereld. Niet voor niets waren dit jaar de twee concerten in ons land binnen mum van tijd uitverkocht. Het gratis verspreide Violet Hill gaf al een kijkje in de keuken van Coldplay en de nieuwe sound van hun laatste album. Het grootste verschil met de vorige albums is het verruilen van het dominerende popgeluid voor meer ruimte tot experimenteren. Een absolute verademing. Waar de band op het derde album X & Y nog leek te trachten het succes van Clocks of The Scientist te recyclen, is op Viva La Vida vol vertrouwen een nieuwe weg ingeslagen. Weliswaar mét behoud van de typerende Coldplay-touch. Niet in de minste plaats zal dit voortvloeien uit de samenwerking met topproducer Brian Eno, die voor het juiste duwtje in de rug heeft gezorgd. De nummers zijn dieper, maar niet minder toegankelijk. Het begint al met het openingsnummer Life In Technicolor, een futuristisch instrumentaal nummer. En in de Lovers In Japan/Reign Of Love en Yes is er zelfs sprake van briljante wendingen. De vertrouwde piano en akoestische gitaar worden deze keer aangevuld met orgels, strijkers, Spaanse gitaren, Afrikaanse percussie en ingewikkelde songstructuren, zoals te horen is op Cemetries Of London. Tussen alle bombast zijn nummers als 42 en Death And All Of His Friends juist weer erg ingetogen en zorgen voor een goede balans. Dit is ongetwijfeld een van de beste platen van 2008!

In deel éen (Chavez Ravine) van Cooder’s trilogie over Californië werd een compleet dorp van zijn ziel beroofd en My Name Is Buddy ging over misoogsten, stakingen en vakbondsperikelen. Maar wat blijft is het grenzeloze optimisme. Zo heeft dragracer Dick Nixon in dit derde deel de stellige overtuiging dat het altijd sneller kan op de enorme zoutvlakte bij Salt Lake City. Hij vormt de rode draad in I, Flathead; The Songs Of Kash Buk And The Klowns, die ook de personages zijn in de bij de luxe editie ingebonden novelle. Californië is hier een wereld waarin weirdos als Shakey The Alien (vriend van Kash) de norm zijn, gevoerd door de amusementsindustrie, sci-fi en indianenverhalen. De latin-invloed is nooit ver weg, maar country, blues en folk vormen toch de hoofdmoot. Met zoon Joachim en Jim Keltner op de drumkit, vaste bassist René Camacho en Mariachi Los Comperos, voegt Ry weer een boeiend hoofdstuk toe aan zijn oeuvre.

Dan Le Sac en Scroobius Pip zijn een opvallend duo, zowel qua uiterlijk als wat betreft hun muziek. Er zijn beats, er wordt gesampled en gerapt en toch heeft het niks met hiphop te maken. Daarvoor is de muzikale achtergrond van Dan Le Sac net iets te gevarieerd, waardoor zijn muziek doordrenkt is van electro, jazz en rock. Ook Scroobius Pip past met zijn slungelige postuur en lange baard niet echt in het plaatje en rapt daarnaast op een manier die meer weg heeft van poetry slam dan het staccato opdreunen van clichématige teksten. Als luisteraar vraag je je steeds af of de heren zichzelf compleet in het belachelijke trekken of juist bloedserieus zijn. Wie vorig jaar de single Thou Shalt Always Kill al hoorde zou denken dat het inderdaad één grote parodie is, maar het album als geheel is daarvoor net iets goed uitgedacht. Laten we het maar op een gezonde en frisse dosis zelfspot houden. Angles is een uiterst welkome afwisseling op de golf aan hiphop met dik Engels accent, waarmee de laatste tijd door veel andere acts net iets te gemakkelijk werd gescoord. Dat punt hebben ze dus al binnen en de plaat is ook zeker in orde, maar mag de volgende keer wel net wat afwisselender en constanter van kwaliteit zijn.

Een merkwaardig plaatje, De Altijd Aparte Nederlander, oftewel D-A-A-N, wat zowel artiest is als albumtitel. Het begint al met de kleurige kartonnen albumdoos, waarin zich een heus alternatief (en slaapverwekkend) ganzenbordspel bevindt, inclusief minipionnen en -dobbelsteen. Het typisch Nederlandse spelletje kent geen gevangenis of put, maar wel vakjes met namen als ‘vliegende raket’ en ’zundappbrommer’, die op de liedteksten slaan. Dan de muziek: D-A-A-N maakt vrolijke popliedjes met vleugjes reggae, jazz en hiphop. Prima luisterbaar, maar tekstueel maakt de plaat geen sterke indruk. Slappe refreinen als ‘Hé hallo, hoe is-ie nou? Goed met mij, en met jou?’ (Hé Hallo) en ‘Ow, ik wou dat ik een brommer had, gewoon een vette coole brommer had’ (Brommer) zijn eerder regel dan uitzondering. Aan de andere kant: op een pakkende melodie brult het wel lekker mee. Niet al te serieus nemen dus, dit plaatje, maar lekker opzetten voor de vrolijke, meezingbare deuntjes.

Ze zijn obscuur in Europa maar behoorlijk succesvol in de States. Death Cab For Cutie (hun muziek is een stuk subtieler dan de naam van de band doet vermoeden) is het levende bewijs van hoe doordacht, gelaagd en afwisselend indiepop kan zijn. Een jaar of drie na hun onvolprezen plaat Plans levert de band van zanger Ben Gibbard en gitarist Chris Walla een nieuw fraai staaltje af. Net als Plans geeft ook Narrow Stairs zich niet meteen prijs. In eerste instantie lijkt de melodieuze en gevoelige pop wat vrijblijvend, maar na een paar keer beluisteren blijven de finesses ineens hangen. En dan valt op hoe verdraaid goed songs als Grapevine Fires, Your New Twin Sized Bed, het Phil Spector-achtige You Can Do Better Than Me en vooral de verstilde afsluiter The Ice Is Getting Thinner in elkaar zitten.

Regie: Hans Pool Adriaan van Dis was al lang niet meer op de televisie te zien geweest tot hij kort geleden diepe indruk maakte met een zevendelige serie over Afrika. Van Dis heeft iets met dit continent want hij studeerde ooit Zuid Afrikaans (en etaleerde dat graag in zijn veelgeroemde talkshow) en bezocht in 1990 dat land voor een reisroman. We kennen van Dis als een betrokken en ingelezen journalist en dat is precies de kwaliteit die deze serie ook zo bijzonder maakt. Hij spreekt mensen uit alle rangen en standen en weet vaak door te dringen tot een kern waar anderen slechts de oppervlakte zouden raken. Zo weet hij een vollediger beeld te schetsen van een land dat grote veranderingen doormaakt. Niet alleen Zuid Afrika komt aan bod, ook reist hij langs de grensgebieden waar hij de grote werkeloosheid en onverwachtse welvaartsverschillen genadeloos aan de kaak stelt. Tevens weet hij het oude regime van de boeren aan te spreken op een niveau dat niet meteen veroordelend is en daardoor meer inhoud krijgt. Terecht ontving de serie een Zilveren Nipkowschijf en is een DVD uitgave voorhanden. Daarin zit in de bonus een verhelderend interview met Van Dis, die terugblikt op zijn ervaringen.

Het geluid van The Dodos uit San Fransisco is nogal eigenzinnig. Het draait steeds om de akoestische gitaar van Meric Long en de syncopatische drumpatronen van Logan Kroeber en alles lijkt in een enorm zwembad opgenomen. Dit doet denken aan het legendarische Swell in hun beginjaren, maar dan gemengd met de experimenteerdrift van David Byrne en Brian Eno. The Dodos willen met deze nieuwe plaat de energie van hun optredens vangen. Is dit freakfolk, is dit eigenzinnige pop en schemeren daar Afrikaanse invloeden door in al die percussie? Wij noemen het maar pop. Pure pop voor mensen van nu. De aanpak van The Dodos ontaardt soms in een bak herrie en messcherpe rock ‘n’ roll, ook al domineren de zes akoestische snaren en de drumvellen en kalmeert Longs rustgevende stem de springerige up-tempoliedjes. Ter afwisseling is er ook nog droompop, weer met scheve percussie. Bijzondere groep, hippe plaat.

Zo succesvol, invloedrijk en legendarisch als zijn vader zal Jakob Dylan nooit worden, maar de zoon van Bob hoeft zich inmiddels niet meer te bewijzen. Met The Wallflowers maakte hij in de afgelopen zestien jaar namelijk vijf goede tot zeer goede platen. Hoewel Jakob in die band al verreweg de belangrijkste man was, heeft hij er nu toch voor gekozen om een solo-album uit te brengen. Dat is niet meer dan logisch, zo blijkt, want Seeing Things klinkt anders dan The Wallflowers. Onder de productionele leiding van de begaafde Rick Rubin en met muzikale hulp van Z Berg (zangeres van The Like en dochter van producer Tony Berg), Jason Boesel (Rilo Kiley) en David Ferguson (o.a. Johnny Cash) heeft Jakob Dylan namelijk een akoestisch en folky album opgenomen, waarop zijn mooie liedjes en fraaie stem (gelukkig niet geërfd van zijn vader) alle ruimte krijgen. Het resultaat is een hele mooie plaat.

Probeer je het volgende eens voor te stellen: je snorkelt boven het meest oogverblindende koraalrif op aarde en plots word je meegesleurd door een draaikolk. Je wordt door een helblauwe trog gezogen waar zich bizarre diepzeecreaturen zich ophouden en na drie kwartier spoel je aan op een hagelwit bountystrand. Zo ongeveer klinkt Los Angeles van Flying Lotus, uitgebracht op het fameuze Warp-label. Steven Ellison, inwoner van Californië, trok vorig jaar middels de mooie Reset-ep al de aandacht, maar levert hier een meesterwerk af waar ook ondergetekende geen rekening mee durfde te houden. Vervreemdende hiphopbeats, versplinterd samplewerk, Braziliaanse jazzinvloeden en de sonische dreiging van dubstep. Deze, door de nu al talloze fans op het internet liefkozend FlyLo genoemde, virtuoos klinkt als een futuristisch broedsel van Madlib en Prefuse 73. Het ene moment net zo gruizig, het andere moment kristalhelder en buitenaards mooi. Alles lijkt te kloppen op deze indrukwekkende cd. Deze trip moet je gewoon zelf ondergaan, het liefst met koptelefoon. Dit is het beste dat Warp in tijden heeft geserveerd en tot dusver mijn plaat van het jaar.

De grootsheid van het geluid doet niet vermoeden dat achter dit album eigenlijk één man schuilgaat. De Duitse Konstantin Gropper verzorgde niet alleen de composities en zang, maar speelde vrijwel alle instrumenten en deed ook de productie. Dit wetende boezemt de diepte en complexiteit van zowel composities als arrangementen nog meer ontzag in, want zelfs voor een getalenteerde en ervaren band zou dit een topprestatie zijn. Get Well Soon werd al terecht vergeleken met Radiohead en Arcade Fire, daar voeg ik graag Archive, The Dears, Cherry Ghost en Ghost Trucker aan toe, hoewel de lijst namen uit het alternatieve circuit eindeloos kan zijn. Waarschijnlijk heeft Konstantin’s sympathiseren met een beweging die zegt wars te zijn van hedonisme, retro en modegevoelige tijdgeest hiermee te maken. Direct is duidelijk dat zowat alles kan gebeuren in deze avontuurlijke muziek. Van begin tot eind schiet het album vele kanten op. Een donkere dreiging vloeit met constante kracht en urgentie van betoverende klanken naar kille, gejaagde ritmes en gedreven, spookachtige melodieën. Ondergaan is een onvergetelijk mooie ervaring.

Eliza Gilkyson is een artiest die je steeds weer in je hart weet te treffen. Als geen ander kan zij niet alleen haar gevoelens in haar liedjes kwijt, maar weet ze die ook op de luisteraar over te brengen. In dat opzicht is Beautiful World opnieuw een stap voorwaarts. Eliza etaleert hier namelijk niet alleen een breed palet aan emoties, maar weet die nog fraaier dan op vorige albums muzikaal vorm te geven. Zij combineert pure liefdesliedjes (met als hoogtepunt He Waits For Me) met nummers waarin ze haar bezorgdheid over de toestand van haar land en de wereld uit. Daarbij toont Gilkyson zich een van de betere tekstdichters van dit moment, weinigen evenaren de subtiliteit en dubbele bodems die zij in haar liedjes stopt. Die liedjes nodigen de luisteraar uit er diep in te duiken, waarna je nog meer getroffen wordt door de schoonheid ervan. De titel is zorgvuldig gekozen. Het onderliggende gevoel is er namelijk een van hoop, van verwondering over al het moois dat er ondanks de ellende in de wereld te vinden is. Bijgestaan door een handvol fantastische muzikanten maakt Eliza uitstapjes naar rock, jazz en folk. Beautiful World is een bedwelmende mengeling van muzikale stijlen en emoties, die bij ieder draaibeurt aan kracht wint. Gilkyson zet de stijgende lijn door, en levert hiermee haar mooiste album tot nu toe af.

Dolly Parton, Vince Gill, de zusjes Kate & Ann McGarrigle, Glenn D. Hardin van de legendarische Hot Band en producer (en ex-man) Brian Ahern – Emmylou Harris heeft een waar dreamteam samengesteld voor haar eerste studioalbum sinds Stumble Into Grace uit 2003. De nummers werden in verschillende sessies tussen 2005 en dit jaar opgenomen in Los Angeles en Nashville, maar toch klinkt de plaat als een eenheid, niet in de laatste plaats door de uitstekende sessiemuzikanten. Ahern heeft gekozen voor een wat traditioneler geluid, al klinken de eerste twee nummers alsof hij ook goed geluisterd heeft naar de succesvolle platen die Daniel Lanois voor Harris produceerde. Zoals altijd heeft Harris weer een aantal prachtige songs verzameld, van Merle Haggard’s Kern River en Mark Germino’s Broken Man’s Lament tot Tracy Chapman’s All That You Have Is Your Soul, dat hier zijn definitieve uitvoering krijgt. Hoogtepunten zijn echter het door Harris zelfgeschreven Take That Ride en het samen met Dolly Parton prachtig gezongen Gold. All I Intended To Be is zo niet de verrassendste plaat van de grand dame van de country de afgelopen jaren, maar wel weer ijzersterk.

Met hun tweede cd Separation Sunday kwam de The Hold Steady, afkomstig uit upstate New York, wereldwijd onder de aandacht van het rockpubliek. De opvolger Boys And Girls In America overtrof de voorganger echter verre: een schitterend muzikaal dagboek tegen een decor van Springsteen-achtige heartland-lyriek en rauwe, punky Replacements-rock. Opnieuw horen we in de openingsnummers de vertrouwde receptuur van urgente gitaarrock, maar The Hold Steady gaat een stap verder. Zo verlegt de band zijn grenzen van energieke rock naar meer slepende songs met meer dynamiek en muzikale variatie. Een goed voorbeeld hiervan is het magnifieke One For The Cutters, waarin de klavecimbel het belangrijkste instrument is en de melodielijn trekt en zuigt. Of neem de broeierige midtempo-songs Lord, I’m Discouraged – met een hemelbestijgende gitaarsolo – Both Crosses en het door orgel aangejaagde Joke About America. Prachtig. Pure rocknummers als Slapped Actress en Navy Sheets – met jaren zeventig synthesizer – zorgen voor afwisseling en balans, waarmee maar gezegd is dat Stay Positive een zeer avontuurlijk, opzwepend en dynamisch rockalbum is.

De trend dat bands hun muziek gratis op internet zetten, lijkt ook The Infadels niet te zijn ontgaan. Het nummer Play Blind kon een tijdje kosteloos van het net gehaald worden, als voorproefje voor hun nieuwe album. Slimme zet, want het is wederom een catchy nummer in de lijn van hun vorige hits Love Like Semtex en Jagger ’67 en dat smaakt dus naar meer. Hun debuutalbum We Are Not The Infadels was een originele kruisbestuiving tussen rock, punk, dance en britpop en meer dan aangenaam verrassend. Dit geluid wordt ook op dit vervolgalbum gecontinueerd met refreintjes die moeilijk uit je kop te krijgen zijn. Klein minpuntje is dat deze sound tegenwoordig niet meer zo vernieuwend is. Zo kunnen zij zich gemakkelijk in het hoekje van genrekanjers als LCD Soundsystem, The Killers, Radio 4 en Arctic Monkeys scharen. Gelukkig onderscheiden The Infadels zich wel door een eigen herkenbaar geluid en bieden de nummers Make Mistakes, Don’t Look Behind You, Million Pieces, Circus Of The Mad en de titelsong door de goede opbouw en het ongegeneerd lonken met de dansvloer een fijne muziekervaring. De liefhebbers van kwaliteitsrock met een elektronisch randje doen er niet verkeerd aan deze plaat in hun verzameling op te nemen.

Twee jaar geleden was ze er opeens: Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman. Haar debuutplaat Real Life kreeg terecht lovende recensies. Bij haar optreden dat jaar in het Patronaat stond ze haar mannetje: gezeten achter de piano (in een prachtige goudkleurige jurk) had ze het publiek zo aan haar voeten. Dat dit binnenkort in de Melkweg weer gaat gebeuren, staat buiten kijf. To Survive is het logische vervolg op Real Life. Ook op het nieuwe album speelt de piano (en de Wurlitzer) een grote rol. Samen met de zang wordt een vaak dromerige, soms zelfs zwoele, jazzclubsfeer gecreëerd. Niet alles draait om de piano, dat maken het zeer sfeervolle Start Of My Heart en het gemakkelijk in het gehoor liggende Hard White Wall duidelijk. Grappig is dat aan de hand van de titels van een drietal liedjes snel duidelijk wordt wat er zoal in Joan Wasser omgaat: To Be Loved, To Be Lonely en natuurlijk To Survive. Aan het laatste nummer To America levert Rufus Wainwright een bijdrage en op het eind zijn er zelfs flink wat blazers te horen. Dit zorgt voor een vrolijke afsluiting van de plaat. Voor degenen die Real Life tot hun favorieten rekenen, is To Survive een niet te missen plaat, voor alle andere liefhebbers van (vrouwelijke) singer-songwriters op z’n minst een luisterbeurt waard.

Een van de eerste dingen die opvalt, is dat Judas Priest het vertrouwde logo losgelaten heeft. De band achtte het tijd voor vernieuwing… Nou die vernieuwing is er gekomen want Nostradamus is een dubbelaar geworden en ook nog eens een conceptplaat. De muziek zit zeer goed in elkaar en de beide gitaristen die de productie gedaan hebben, hebben een fraai stukje werk afgeleverd. Waar ik wel in eerste instantie aan moest wennen waren de nummers zelf, tenslotte werd Priest al jaren lang gekoppeld aan hightempo riffs en drumwerk en dat is gewoon niet direct aanwezig. De meeste nummers verkeren ergens in een midtempo en dat is even wennen. Diezelfde nummers hebben echter veel te bieden en zitten veelal verrassend in elkaar. Wat dat betreft moet je de plaat echt van voor naar achter integraal beluisteren en dan blijkt Nostradamus een verkapt meesterwerkje. De plaat boeit, verveelt niet en is gewoon goed. Overigens is de plaat in allerlei verschillende formaten verkrijgbaar, waarbij die met twee cd’s en drie lp’s de kroon spant.

Eindelijk op cd! Bijna dertig jaar geleden kocht ik deze plaat voor drie harde guldens bij de plaatselijke supermarkt samen met Harry Chapin's The Sniper, John Martyn's Bless The Weather en Pause For A Hoarse Horse van de Britse band Home. Ik pakte deze platen uit het grote aanbod omdat de hoezen mij aanspraken, want luisteren kon niet. Het bleek een gouden greep. Vooral Avenue Road van de naar later bleek uit Toronto, Canada afkomstige band Kensington Market is uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Jaren later kocht ik zelfs via het internet ook hun tweede. Op het kleine Canadese label Pacemaker zijn beide platen nu digitaal verschenen. De door Felix Pappalardi geproduceerde debuutplaat Avenue Road telt tien prachtige songs, die zeker niet zouden hebben misstaan op platen van Love. Doordat de platenmaatschappij geen energie in de promotie stopte flopte de plaat en hun tweede plaat Aardvark werd stilletjes uitgebracht. Daarna verdween de band in de anonimiteit. Veertig jaar na de release blijkt dat de tand des tijds weinig invloed heeft gehad op hun muziek en nummers als Colour Her Sunshine, Phoebee en Beatrice klinken ook nu nog geweldig.

Eindelijk op cd! Bijna dertig jaar geleden kocht ik deze plaat voor drie harde guldens bij de plaatselijke supermarkt samen met Harry Chapin’s The Sniper, John Martyn’s Bless The Weather en Pause For A Hoarse Horse van de Britse band Home. Ik pakte deze platen uit het grote aanbod omdat de hoezen mij aanspraken, want luisteren kon niet. Het bleek een gouden greep. Vooral Avenue Road van de naar later bleek uit Toronto, Canada afkomstige band Kensington Market is uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Jaren later kocht ik zelfs via het internet ook hun tweede. Op het kleine Canadese label Pacemaker zijn beide platen nu digitaal verschenen. De door Felix Pappalardi geproduceerde debuutplaat Avenue Road telt tien prachtige songs, die zeker niet zouden hebben misstaan op platen van Love. Doordat de platenmaatschappij geen energie in de promotie stopte flopte de plaat en hun tweede plaat Aardvark werd stilletjes uitgebracht. Daarna verdween de band in de anonimiteit. Veertig jaar na de release blijkt dat de tand des tijds weinig invloed heeft gehad op hun muziek en nummers als Colour Her Sunshine, Phoebee en Beatrice klinken ook nu nog geweldig.

Eens in de zoveel tijd kom je een muzikant tegen die je hele idee van muziek maken overhoop gooit. De eerste keer dat ik Kaki King in haar clip van Playing With Pink Noise zag (intikken op YouTube!) was zo’n moment. Natuurlijk had ik wel eens gitaristen zien tappen en bassisten zien slappen, maar de manier waarop Kaki King dit allemaal tegelijk op haar akoestische gitaar deed, en ondertussen haar instrument ook nog voor percussie gebruikte, was werkelijk verbluffend. King speelt nog steeds op een enorm virtuoze manier gitaar, maar is in haar experimenteerdrift wat rustiger worden. Het geluid is warmer en dromeriger geworden, daarbij vooral geholpen door het ´loopen´ van elektrische gitaarlijnen en haar wat fragiele stem. Als zangeres maakt ze niet echt veel indruk, maar de opzet is ook duidelijk om de zang een extra een instrument te laten zijn in plaats van een op de voorgrond aanwezige leidraad. Hoewel ik haar graag wat meer had horen freaken besef ik me maar al te goed dat Dreaming Of Revenge een logische groei laat horen, waarbij beheersing en subtiliteit meer op hun plaats zijn dan opzichtige uitsloverij. Stiekem toch een beetje jammer maar voor de balans van deze prachtige plaat een begrijpelijke en bewonderenswaardige keuze.

Met haar zevende soloalbum kan rustig worden gesteld dat Aimee Mann een van de ware troubadours van hedendaags Amerika is. Ze kenmerkt zich al jaren door een eigen kijk op de wereld, verpakt in een eigen sound, met doortastende teksten. Dankzij de film Magnolia vond ze de weg naar een breder publiek en week in de albums die volgden niet van de soundtrackachtige koers af. Waarom zou ze afwijken van een formule die haar duidelijk op het lijf geschreven is? Je zou hoogstens kunnen opmerken dat haar krachtige, vertellende stijl alsmaar sterker wordt. Toch onthult Smilers een glimp van een nieuwe ontwikkeling, die hangt naar puurdere instrumentatie (o.a. Stranger Into Starman). Hoewel de songstructuren vergelijkbaar blijven, is ze erin geslaagd om met rijke akoestische arrangementen songs als The Great Beyond en Medicine Wheel muzikaal een andere richting te geven. Mann concentreert zich op de door haar geliefde excentriekelingen, die zich op verschillende manieren aan de rand van de samenleving begeven. Aimee Mann is een niet meer weg te denken talent en Smilers wederom een onmisbaar resultaat.

Waar live-albums soms overbodige tussendoortjes zijn, is Where The Light Is van John Mayer dat geenszins, ook al is dit alweer zijn vierde (!) live-plaat. Op deze in Los Angeles opgenomen dubbelaar, die ook als dvd en lp zal verschijnen, horen we John Mayer namelijk op zijn allerbest met zijn allermooiste liedjes, waarbij de nadruk uiteraard ligt op materiaal van het prachtige Continuum. Mayer opende zijn show solo met vijf rustige liedjes, waaronder een mooie cover van Tom Petty’s Free Fallin’. Daarna komen Steve Jordan en Pino Palladino het podium voor een vlammende set waarin Mayer laat horen hoezeer hij is gegroeid als bluesman sinds Try!, zijn eerste album als het John Mayer Trio. Op de tweede schijf is ook de rest van de band te horen in vaak lang uitgesponnen versies van bekende nummers. Wie John Mayer in de studio te gepolijst vindt, zou absoluut deze fantastische live-plaat eens moeten proberen!

Regie: F.W. Murnau
Absoluut hoogtepunt uit de vroege (1922) Duitse cinema, nu helemaal gerestaureerd en voorzien van een schitterende documentaire over het ontstaan van de film en de jonge jaren van regisseur F.W. Murnau. Het verhaal – in 1979 door Werner Herzog nog eens dunnetjes overgedaan – is een vrije variant op Bram Stokers Dracula. De vampier, die hier Orlock heet, wil naar het westen en schakelt daarvoor een Duitse makelaar in. De bloederige rest is bekend, maar anders dan de vele splatterversies gaat het in deze Symphonie Des Grauens een stuk subtieler en beklemmender. Murnau was hoofdzakelijk beïnvloed door het occultisme, maar heeft zichtbaar een klap meegekregen van de expressionistische molen. De beeldtaal is even aangrijpend als onvergetelijk, vooral dankzij de voortreffelijke restauratie, die zich zelf uitstrekte tot de tussentitels en de muziek. Met deze film werd ook het horrorgenre geboren, wat hem nog meer historische betekenis geeft.

De legendarische grungepioniers maken tegenwoordig al weer twintig jaar muziek en om dat te vieren (en natuurlijk wat extra aandacht te creëren voor hun nieuwe plaat) is Superfuzz Bigmuff in een nieuw en lekker dik jasje gestoken. Naast de oorspronkelijke zes nummers is er ander werk uit die begintijd te vinden, zoals de allereerste single Touch Me I’m Sick, een paar b-kantjes, demo-opnames, een Sonic Youth-cover (Halloween) en wat compilatietracks. Het interessante is dat de nummers in chronologische volgorde staan, in plaats van eerst de ep en daarna wat losse flodders. Ook is er niet al te veel geknoeid met het oorspronkelijke geluid. Het resultaat is misschien wat te lo-fi voor de geluidsnormen van 2008, maar geeft wel een origineel en echt beeld in plaats van een slappe reproductie. Om het feest der herkenning helemaal compleet te maken is er een tweede schijf die live-registraties bevat uit 1988, waaronder een concert in Berlijn en opnames voor een Amerikaanse radioshow. Opnieuw geen denderend geluid, maar wel goed genoeg en met een absolute meerwaarde wat betreft authenticiteit. Dit is duidelijk een reissue waar goed over nagedacht is en bedoeld om de fans écht wat extra’s te geven. Een meer dan geslaagde missie wat mij betreft.

In de vorige Mania is al uitgebreid aandacht besteed aan het nieuwe My Morning Jacket-album. Het interview met frontman Jim James maakte duidelijk dat ze met dit vijfde album wederom nieuwe wegen bewandelen. In die zin is het ambitieuze Evil Urges een logische voortzetting van Z waarop de tijdloze countryrock van de eerste albums dankzij pop-, elektronica- en psychedelica-invloeden ook al van nieuwe impulsen werd voorzien. De groep gaat nog een stap verder door te flirten met elektrofunk (Prince), soul, powerpop en zelfs disco, wat een bij vlagen aan The Flaming Lips refererend geluid oplevert. In songs als I'm Amazed, Look At You en Smokin From Shootin wordt wat subtieler met de vorm gespeeld en klinkt de groep bovenal vertrouwd. Absoluut prijsnummer is het Townes van Zandt- achtige Librarian waarin James op beeldende wijze over een onbekende liefde zingt, terwijl ook de spacey discorocker Touch Me I'm Going to Scream (Part 2) niet onvermeld mag blijven. Evil Urges bewijst overtuigend dat My Morning Jacket zichzelf telkens weer opnieuw kan uitvinden.

De mannen van No One Ever Really Dies zijn terug met een derde. Of is het nu een eigenlijk een nieuwe plaat van producersduo The Neptunes die met artiesten van Britney Spears tot Jay-Z de sound van de laatste tien jaar in de hitlijsten gedomineerd heeft? Want feit blijft dat naast het bekende producersduo Chad Hugo en Pharrell Williams het naar de rol en inbreng van het derde groepslid Shae Haley nog steeds gissen blijft. Wat blijft is een heerlijk powerpopbenadering waarbij op typische Neptunes-wijze stijlen, beats, raps, koortjes, (falset)zang, rockgitaren en funky giraarlicks meesterlijk aan elkaar geplakt worden. N.E.R.D. creëert wederom een eigen wereld! En natuurlijk blijven het een stel grote pubers die gewoon overal schijt aan hebben. De singles Everyone Nose (drugs?!) en Spaz zijn springerige en onstuimige nummers die een echt N.E.R.D.-stempel dragen. Een song als Kill Joy zou ook zo van The Red Hot Chilli Peppers kunnen zijn. En Windows had zo op Reggatta De Blanc van The Police kunnen staan. Het relaxte Yeah You over een vrouwelijke stalker is gewoon een heerlijk popnummertje met achtergrondkoortje en saxofoon. Een Justin Timberlake zou willen dat hij het zong. Zo zie je maar N.E.R.D. kent zijn referenties en varieert op bekende thema’s zonder uit de bocht te vliegen. Vakwerk dus en gegarandeerd zal elke luisteraar zich na het horen van deze plaat weer een paar jaar jonger voelen…

Hun reguliere albums zijn al heruitgegeven, maar de schatkamer van The Pogues blijkt veel voller. Met maar liefst vijf cd’s met meer dan honderd nummers uit drie decennia waarvan het merendeel ook nog eens niet eerder is uitgebracht of slechts in andere versies is deze box een ware goudmijn. Jammer genoeg is de trackvolgorde niet chronologisch, waardoor het een flink gepuzzel is om de ontwikkeling van de band echt goed te volgen, maar verder valt niks op deze box aan te merken. Hoogtepunten te over, zoals de drie demoversies van Fairytale Of New York die een mooi beeld van de ontstaansgeschiedenis van deze klassieker geven. Erg fraai zijn ook de vele verrassende covers, zoals Maggie Mae, Do You Believe In Magic? en When The Ship Comes In, terwijl de live-opnames, BBC-sessies en tribute- en sountracknummers het beeld complementeren. Eens te meer wordt duidelijk was een geweldige band The Pogues was en hoe geniaal songschrijver Shane MacGowan. Zoals we van Rhino gewend zijn, is het boekje weer zeer informatief, waardoor dit de ultieme aanvulling op de regulier Pogues-albums genoemd mag worden. Poguemahone!

Weinig liedjesschrijvers schrijven mooiere liedjes dan Ron Sexsmith. En hij blijft ze maar schijnbaar achteloos uit zijn mouw te schudden. Zijn nieuwste album, zijn negende alweer, telt er maar weer liefst veertien. Exit Strategy Soul is net als Cobblestone Runway en Retriever, wat mij betreft zijn twee beste platen, geproduceerd door Martin Terefe. Die stelde, toen de plaat bijna af was, voor om nog even af te reizen naar Cuba om daar wat te doen met de Alex Cuba Band. Hoewel Ron Sexsmith dat zelf aanvankelijk niet zo’n goed plan vond, bleek het een gouden idee. De blazers in prijsliedjes als This Is How I Know, One Last Round en Brighter Still geven de plaat namelijk net dat beetje extra dat ervoor zorgt dat deze plaat geen herhalingsoefening is. Van Cubaanse toestanden is verder dan ook geen sprake, dit is gewoon weer een typisch (en dus prachtig!) Ron Sexsmith album.

Actrice Zooey Deschanel werd twee jaar geleden gevraagd om een duet op te nemen met M. Ward voor de film The Go-Getter, waarin ze een hoofdrol speelde. De succesvolle samenwerking zorgde ervoor dat Deschanel hem in het geheim opgenomen demo's toestuurde. De stapel demo's viel in de smaak en Ward ging aan de gang met het bekleden van de liedjes en nam met haar in zijn studio uiteindelijk een dertiental tracks op. Behalve verdienstelijk gitarist en songschrijver is Ward ook een meester in het arrangeren, mede dankzij zijn studio vol met opnameapparatuur uit de gouden jaren van de popmuziek. Deschanel zingt als een zwoel vijftiger jaren bubblegummeisje met een breed bereik. Volume One doet denken aan Les Paul & Mary Ford of Chet Atkins, maar ook aan Dusty Springfield of Linda Ronstadt. Mede dankzij de authentieke en tijdloos klinkende productie zijn Why Do You Let Me Stay Here? en Change Is Hard voorbeelden van mooie liedjes. De typische uitvoering van de Beatles' I Should Have Known Better is weliswaar meer een novelty, maar eveneens in een fraai jasje gestoken. Zoals Ward ook de liedjes van Deschanel ouderwets mooi aankleedt.

Onlangs stapte Jonathan Meiburg uit Okkervil River om zich volledig op Shearwater te kunnen richten. Dat deze band veel meer is dan zomaar een zijproject, maakten Winged Life en vooral het adembenemende Palo Santo al duidelijk. De band maakte vorig jaar de transfer naar Matador waarop na de dubbeldikke reissue van Palo Santo nu het vijfde album Rook verschijnt. Wederom staat de verhouding tussen mens en natuur centraal en deze thematiek wordt weer prachtig in de dynamische en bezwerende folkrock verweven. Waar de groep op Palo Santo vaak rustig de tijd nam om de songs naar een climax toe te stuwen, heeft ze dit keer voor overwegend bondige songstructuren gekozen. De epische sfeer is echter behouden, evenals de rijke en veelzijdige arrangementen, de melancholieke melodieën en de zeer betrokken zang van Meiburg. Zijn aan Mark Hollis herinnerende stemgeluid is de ene keer fragiel, dan weer huilend hoog en bij vlagen ongemeen krachtig (Century Eyes), maar stroomt altijd over van bezieling. Met Rook levert Shearwater opnieuw een uiterst meeslepend en bevlogen album af.

Wat is het heerlijk dat een band als Sigur Rós met een nieuwe plaat komt die je de zomer met zeeën van vrije tijd door kan helpen. We hebben te maken met een productieve band: het betreft hun vijfde album in betrekkelijk korte tijd. De titel is Meõ Suõ ĺ Eyrum Viõ Spilum Endalaust en dit betekent ‘With A Buzz In Our Ear We Play Endlessly’. Die buzz die genoemd wordt, zou je met een beetje fantasie terug kunnen vinden in de openingstrack die bol staat van de verrassende geluiden. De plaat is erg vers: alles is dit jaar gecomponeerd, opgenomen en gemixt in slechts enkele maanden tijd. Dit album is het eerste album dat Sigur Rós buiten IJsland opgenomen heeft en tevens het eerste album waarop er een lied in het Engels gezongen wordt. Ook is er een samenwerking met het London Sinfonietta en het London Oratory Boy’s Choir. Bij vlagen klinkt het album lichtvoetiger en er zijn meer Britse invloeden te horen dan voorheen. Zo denk je op een gegeven moment dat je een IJslandse variant van Coldplay hoort, maar dan net iets verrassender. Dit om maar aan te geven wat een ongelofelijke potentie Sigur Rós heeft en hoe knap het is dat zelfs bij hun vijfde album deze band nog geen seconde verveelt. Gaat dat zien op Lowlands 2008!

Silver Jews is de uitlaatklep van zanger/gitarist David Berman. De band heeft vooral bekendheid vergaard doordat Stephen Malkmus en Steve West van Pavement er enige tijd deel van uitmaakten. Het met Malkmus opgenomen American Water staat te boek als undergroundklassieker die zelfs Pitchfork’s album top 100 van de jaren negentig haalde. We zijn inmiddels tien jaar verder en de Pavement-connectie is verdwenen. Gelukkig is Berman op dit zesde album weer goed op dreef. Silver Jews moet het niet hebben van virtuositeit of vernieuwingsdrang maar des te meer van Berman’s scherpe van ironie doortrokken teksten die hij met zijn donkerbruine stemgeluid uit de speakers bromt. Doordat Berman tegenwoordig steeds meer alt.country in zijn muziek verwerkt en bovendien zijn vrouw Cassie regelmatig tweede stem zingt, dient de vergelijking met Johnny Cash zich op. Daarnaast onderstreept het coveren van Open Field van Maher Shalal Hash Baz Berman’s eigenzinnigheid. Met Lookout Mountain, Loukout Sea heeft Silver Jews wederom een ideale soundtrack voor lange, warme autoritten afgeleverd.

Geboren in New York, maar na zijn verhuizing naar de westcoast ging hij aan de slag als tekstdichter bij Dunhill Records en schreef hij hits als The Eve Of Destruction voor Barry McGuire en andere songs voor The Turtles en (samen met Steve Barri) The Grass Roots. Net als andere componisten als Neil Diamond, Carole King en Randy Newman ging ook P.F. Sloan zijn eigen liedjes opnemen. Hij zong twee platen vol en deze twee platen (Songs Of Our Times en Twelve More Times) vormen de hoofdmoot van deze verzamelaar, die ook Sloan’s versie van Eve Of Destruction bevat.

Op de onlangs verschenen cd van Abigail Washburn & The Sparrow Quartet viel allereerst de onmiskenbare aanwezigheid van banjovirtuoos Béla Fleck op. Maar minstens zo opvallend en overtuigend was de bijdrage van de nog onbekende cellist Ben Sollee. Sollee besloot zich na een klassieke training op het singer-songwriterpad te begeven. Hij is in het gelukkige bezit van een soulvolle stem, waarmee hij zich direct onderscheidt van de meeste andere traditionele folk- en bluegrassmuzikanten, ook al door de keuze voor zo’n ongebruikelijk instrument. Zijn cellospel is een combinatie van snaren plukken en percussieve strijktechnieken, waarmee Sollee een verrassend eigen geluid creëert. Met Learning To Bend levert de 24-jarige Sollee een opmerkelijk volwassen product af. Muzikaal is de afwisseling groot, maar dit is bovendien een plaat van een geëngageerde muzikant. Sollee maakt zich zorgen over zijn land, en heeft dat op een fraaie manier in zijn liedjes verwerkt. Dat begint al direct met het openingsnummer, A Few Honest Words. Hierin vraagt Sollee aan de toekomstige president om in ieder geval eerlijk tegen hem te zijn. Bend, de titelsong, benadrukt hoe belangrijk het is dat je leert veranderen. Na een zacht begin met een fraaie harp werkt het lied naar een hoogtepunt waarop de zanger uitroept: ‘Are you strong enough to bend?’ Prachtig is ook zijn bewerking van de Sam Cooke-klassieker A Change Is Gonna Come, waarvoor Ben enkele nieuwe, politiek relevante, coupletten heeft geschreven. En zeer overtuigend en meeslepend debuut.

Is het niet een grof schandaal dat een klein Engels label (Esoteric in dit geval) zorg moet dragen voor vier parels van de Nederlandse popmuziek? In Nederland geven labels als Universal en rechtenmagnaat Willem van Kooten in het bijzonder geen ene fuck om al het prachtigs dat hier ooit is uitgebracht. Alleen als er geld verdiend kan worden zijn ze er als de kippen bij! Zo, dat moest ik even kwijt! En dan nu over naar de vier prachtig uitgevoerde reissues van Supersister, die als een donderslag bij heldere hemel ineens tot ons komen. Wie de armoedige uitgaven van Universal in de 2 on 1-serie kent, kan zijn hart ophalen, want de nieuwe versies klinken stukken beter, al blijven het natuurlijk opnames uit het begin van de jaren zeventig. Al het oude artwork is opgepoetst en natuurlijk zijn er de bonustracks: verloren gewaande b-kantjes, zoals het schitterende Dead Dog en het getripte Spiral Staircase. Ik mag dan misschien als een ouwe lul klinken, maar waar is de tijd gebleven? De Blofjes en de Borsatootjes kunnen een puntje zuigen aan zoveel creativiteit en muzikaal vakmanschap. Het schijnt dat Esoteric zijn vizier op Nederland gericht blijft houden, dus laat maar komen, die heruitgaves van Solution, Alquin en Sweet D’buster!

Vulnerable was het laatste teken van leven van Tricky en dus leert een simpele rekensom dat we vijf jaar hebben moeten wachten op de nieuwe: Knowle West Boy. Ook dit album had er een jaar eerder kunnen zijn, maar Tricky was ontevreden met het resultaat en herschreef een groot deel van het materiaal. De albumtitel verwijst naar Tricky’s geboorteplaats en daarmee ook naar zijn bedoelingen: terug naar de roots en dus een album maken vol met songs die over het (lees: Tricky’s) leven gaan. Het album opent sterk met Puppy Toy; een loom slepende song met bluesy pianowerk en uitdagende zang van zangeres Alex Mills. Bacative heeft een meer reggae inslag en wordt gezongen door Rodigan. Het interessante van Knowle West Boy is dat het zoveel verschillende invalshoeken belicht: Tricky wil de Specials zijn, maar ook PJ Harvey. Hij droomt van Terry Hall en Tom Waits en covered zelfs Kylie Minogue’s Slow! Tricky’s enthousiasme brengt hem als het ware terug aan het begin van zijn carrière en laat Knowle West Boy schitteren en spetteren als een debuutalbum. De dertien songs hebben met elkaar gemeen dat ze uitblinken in kristalheldere arrangementen en de zorgvuldigheid druipt er werkelijk van af. Ach, laten we nog eens zo’n prachtliedje bij de kop pakken: Past Mistake, de hijgerige wegwaaiende vocalen van (inmiddels) Tricky’s ex Lubna zijn werkelijk fenomenaal te noemen, net zoals de dreigende zware beat trouwens. Mijn slotconclusie is dat Tricky terug is; helemaal en dus is Knowle West Boy een monumentale plaat!

Het jaar 2008 zal waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als het jaar van de comebacks. Naast een band als Whitesnake, komt ook Uriah Heep met een verpletterende plaat! In het titelnummer wordt meteen duidelijk gemaakt dat de band er zin in heeft en de energie spat dan ook niet alleen van dit nummer af maar ook de rest van de plaat staat als een huis. De elf nummers die dezeplaat telt, zijn allemaal van een bijzonder hoog niveau waarbij opvalt wat een goed tandem bassist Trevor Bolder vormt met de drummende nieuweling Russell Gilbrook. Hij slaat zich gelijk een plek op de voorgrond met zeer inventief drumwerk. Een ander opvallend detail is dat het echte hammond-geluid weer prominent te horen is zonder moderne poespas. Lanzon gromt en kreunt, vergelijkbaar met de manier waarop eerder Ken Hensley dat deed. Wake The Sleeper bevat een aantal echte gelikte hoogstandjes in de vorm van Overload en Tears Of The World, maar ook wat anders vormgegeven nummers als Heavens Rain en Angels Walk With You trekken de aandacht. Samen met de fraaie wat gedrukte productie van Mike Paxman is het juist die gevarieerdheid die dit tot een essentiële rockrelease maakt. Heep On!

Een nieuw titelloos Weezer-album in een felrode hoes laat er geen twijfel over bestaan dat dit zesde album de boeken in zal gaan als The Red Album. En wat mogen we verwachten als ze met het debuut The Blue Album hun eigen nerdrocksound definieerden en met The Green Album een frisse doorstart maakten? Duidelijk wordt in ieder geval dat de groep zich vooral manifesteert als een (h)echte groep. Natuurlijk blijft de rol van frontman Rivers Cuomo bepalend maar dit keer krijgen ook gitarist Brian Bell, bassist Scott Shriner en Pat Wilson de gelegenheid om (hun eigen) songs te zingen en wordt er ook regelmatig van instrument gewisseld. De cover van The Band’s The Weight – als bonustrack – lijkt dan ook niet geheel toevallig. Mede door de groepsinbreng is dit Weezer’s meest veelzijdige album geworden met knipogen naar het werk van Cheap Trick, Kiss, The Beach Boys en niet in de laatste plaats naar zichzelf. Want dit rode album klinkt vooral op en top als Weezer. Dankzij het succes van de single Pork and Beans ligt het album al eerder in de winkels dan verwacht. En er is nu ook een limited edition met daarop vier extra tracks en fraaier aertwork verschenen.

Instrumenten buitelen over elkaar heen, rare stemmetjes en breaks, bonkige, hoekige en springerige nummers met hakkende gitaren en manische zang, in het enthousiasme zichzelf voorbij spurtend. Invloeden van pop en vaudeville naar punk tot funk en het meeste ertussenin. Welkom in het wereldje van White Denim, een trio dat in 2006 in Austin, Texas werd gevormd en als een grote belofte geldt. De vrienden gitarist en zanger James Petralli en drummer Joshua Block uit de band Parque Touch gingen samenwerken met bassist en zanger Steve Terebecki uit Peach Train. Er volgden twee ep's en een debuutalbum in eigen beheer. Nieuwe en de beste nummers van de eerder verschenen platen vonden een weg naar dit Europese debuut. Meerdere luisterbeurten onthullen dan briljantjes die zich stilletjes schuilhouden.

Het ontzagwekkende landschap van het Lake District heeft een aparte uitwerking gehad op deze jongens. Ze nemen de gok volledig zichzelf te zijn, wat resulteert in een veel origineler geluid dan van de meeste indiebands. Limbo, Panto heeft een urgent karakter dat volledig op de spits wordt gedreven. Wild Beasts creëert een cultstatus door een volkssfeertje dat ruikt naar vervlogen tijden te combineren met bijna clowneske humor. Probeer maar eens koel te blijven onder deze ongekend sympathieke gekte. Achter de bevreemdende façade ligt hele catchy en uitnodigende indiepop. Ze vallen nog het best te typeren als een mix van Dresden Dolls met hoge, schelle vocalen (a la Antony) en Delays. Het theatrale geeft het album het gevoel van in operette verpakte popsongs. Ze laten mooie melodieën begeleiden door ritmische arrangementen met rauwe accenten. Alle composities worden heel dynamisch, met minutieuze precisie uitgevoerd. De chaos van de eerste indruk is hiermee direct ontkracht. Overtuigend en aanstekelijk, Limbo, Panto zou zomaar de volgende gouden greep van het Domino label kunnen zijn. Hopelijk worden de eigenzinnige Wild Beasts niet het slachtoffer van vertwijfeling.

De enige actieve surfer van de broers Wilson was de middelste, Dennis. Aanvankelijk behept met het minste talent ontfermde hij zich over de drums bij The Beach Boys, maar maakte vooral furore bij de vrouwelijke fans. Als de oudste broer Brian in een crisis is beland, krijgt Dennis vanaf 1968 een grotere rol in de band. Er worden songs van hem opgenomen en hij mag diverse leadvocalen voor zijn rekening nemen. Een soloplaat staat al snel op stapel al duurt het tot 1977 eer Pacific Ocean Blue verschijnt. Het blijkt een briljante plaat te zijn die ook nu nog als beste soloplaat van een Beach Boy geldt. In samenwerking met producer Gregg Jakobsen die ook veelvuldig in de songs collaboreert, weet Dennis met zijn breekbare en gevoelige stem iedere song naar grote hoogtes te brengen en het uiterst gevarieerde songmateriaal – dat over een periode van zeven jaar verzameld werd – doet de rest. Brian was indertijd zwaar onder de indruk van de prestatie van Dennis. Helaas was de plaat snel ‘out of print’ en is er slechts heel kort in 1991 op cd leverbaar geweest. Dat onrecht wordt nu door Columbia Legacy volledig hersteld, want niet alleen Pacific Ocean Blue met bonustracks verschijnt, er is ook een extra schijf met de legendarische, nooit afgeronde tweede plaat Bambu. Hierop zijn zeventien tracks verzameld die Dennis maakte voor Jim Guercio’s Caribou Records, waarvan twee op reguliere Beach Boys-albums terecht zouden komen. Het overige is nooit eerder verschenen en biedt een blik in wat de opvolger van Pacific Ocean Bue had moeten worden. De verkoop van de studio belet dat de plaat werd afgemaakt en de voortijdige verdrinkingsdood van Wilson in 1983 zorgde dat er uiteindelijk nooit een opvolger zou verschijnen.

De wereld van Wolf Parade is er één waar je je niet direct thuis zult voelen, maar waarnaar je na een tijdje om onverklaarbare redenen toch weer heimwee krijgt. Mount Zoomer is blijkbaar een Canadese benaming voor hallucinerende paddestoelen, dus dan heb je ongeveer een idee welke kant we hier opgaan. Na een tijdje worden de lijnen tussen alle breekbaar jubelende zanglijnen en verwarrende melodieën gelukkig steeds duidelijker en begint het zowaar allemaal zelfs comfortabel aan te voelen. Vooral bij California Dreamer komt de plaat aan op een solide rots in de branding, met een voorzichtig rockende ritmesectie en mooi leidende keyboards. Daarnaast gebeurt er nog zo veel meer, waardoor het soms allemaal wat te veel lijkt te worden om nog goed te kunnen bevatten. Vooral de gitaren die soms even een heel pakkend riffje inzetten verdwalen vaak in een wolk van geluid, waardoor de luisteraar behoorlijk in verwarring wordt gebracht. Toch is het maar het beste daar gewoon in mee te gaan, met als beloning een intrigerende plaat die iedere keer weer anders zal klinken.