Het beluisteren van een nieuwe Bettie Serveert plaat lijkt een beetje op het herzien van oude vrienden; okee, de verhalen die je hoort zijn bekend, de afloop van de grapjes kan je voorspellen en bij de eerste tonen weet je al dat een nummer weer op dezelfde riff verder zal kabbelen. Maar je hebt ze nou eenmaal ooit in het hart gesloten en eigenlijk geeft de vertrouwde voorspelbaarheid van de band ook een intimiteit die nieuwe (of jonge, aanstormende, baanbrekende) acts je niet kunnen geven. Private Suit klinkt ook weer heerlijk naar vroeger, prettige loopjes (de gitaarpartij van het titelnummer roept zelfs de Artsen weer in herinnering en ook John Darmy klinkt erg als deze legendarische voorloper van de band) en de bekende melancholische toon van de Betties verglijdt bij het luisteren automatisch in een zucht om de eigen voorbije jeugd, toen we jongens en meisjes waren, maar aardige jongens en meisjes (net zoals de Betties zelf). Natuurlijk staan er ook `nieuwe' elementen op de plaat: strijkers (Private Suit), poppy achtergrondkoortjes (White Tales) en een song waarin de piano centraal staat. (My Fallen Words), maar dat is slechts garnituur. Uiteindelijk roept Bettie Serveert toch altijd zichzelf in herinnering. En dat ze dat nog maar lang mogen doen.