Na een heleboel problemen rond oude contracten, discipline en een onwillig management ging Hendrix in 1969 weer de studio in om een nieuwe plaat te maken. Met Mitch Mitchell weer op het slagwerk en Billy Cox als bassist werd er hard gewerkt aan nieuw materiaal. Door het perfectionisme duurde het echter lang voordat de plaat klaar was terwijl allerlei tourverplichtingen ook niet veel hielpen. Met de plaat zo goed als af kwam er op zijn zachtst gezegd een flinke kink in de kabel toen Hendrix op 18 september 1970 kwam te overlijden. Begin 1971 kwam postuum The Cry Of Love op de markt, een uitstekende plaat die een goed beeld gaf waar Hendrix mee bezig was. Die plaat samen met een groot gedeelte van het studiowerk van opvolger Rainbow Bridge wordt verzameld op First Rays… Wie denkt dat Hendrix de weg kwijt was komt lelijk bedrogen uit want First Rays kan zich prima meten met zijn voorgangers. Prachtige muziek die loopt van stevig werk zoals opener Freedom, via de zeer fraaie ballad Angel naar funkachtig materiaal als Dolly Dagger. Maar ook het losse My Friend en een van mijn favorieten Hey Baby (New Rising Sun) maken duidelijk dat het creatieve vat nog lang niet leeg was. Het optionele dvd’tje werkt weer hetzelfde als de andere: een korte documentaire over de achtergrond van de plaat en opnieuw leerzaam. Weer een prachtige uitgave!