Mein Damen und Herren, aus Deutschland: Die Mensch Machine. De remasters van Kraftwerk liggen uitnodigend als kleurige snoepjes voor me; acht in getal. Als sinds 2005 was er sprake van een remasterprogramma en zijn er ook daadwerkelijk enkele cd’s geperst, maar het hele project werd toch uiteindelijk afgeblazen, omdat de heren Hütter en Schneider nog meer energie in een betere geluidskwaliteit en uitgebreider artwork wilde steken. Kenmerkend voor Kraftwerk, dat in de wandelgangen toch al niet bekend staat als het meest productieve collectief. Een reden voor onder andere Karl Bartos en Wolfgang Flur, die sinds 1974 lid waren van Kraftwerk, om de groep te verlaten. Ralf Hütter en Florian Schneider vorm(d)en sinds de oprichting in 1970 (toen nog onder de naam Organisation) het hart van Kraftwerk, dus was het breaking news toen in januari 2009 bekend werd dat Schneider de groep verlaten heeft om zich ook te kunnen wijden aan eigen projecten. Ondanks dat alles is het remasterproject uiteindelijk toch afgerond en liggen: Autobahn (1974), Radio-Activity (1975), Trans Europe Express (1977), The Man Machine (1978), Computer World (1981), Techno Pop (voorheen: Electric Cafe, 1986), The Mix (1991) en Tour De France (2003) nu in de winkel. Als je een beetje kriskras door de plaatjes fietst, vallen een paar dingen op. Allereerst natuurlijk de importantie van Kraftwerk. De sound die de groep midden jaren zeventig al produceerde is de blauwdruk van de hedendaagse (dance) muziek. Als je albums als The Man Machine, Radio-Activity en Computer World afzet tegen wat er midden jaren zeventig plaatsvond, dan kan je niet anders dan concluderen dat deze heren hun tijd ver vooruit waren! Kraftwerk is nog steeds een van de meest gesampelde groepen en wordt door elke zichzelf respecterende 21-eeuwse muzikant als belangrijke inspiratiebron genoemd. De hamvraag is natuurlijk: heeft het zin om elektronische muziek te remasteren? Het antwoord daarop is een eenduidig: ja. Dat geldt natuurlijk in mindere mate voor de laatste drie albums: Techno Pop, The Mix en Tour De France, omdat die platen eigenlijk toen al goed klonken, maar de albums uit de zeventiger jaren hebben een enorme facelift gehad. Er is veel energie gestoken in het opkrikken van de vocalen, vooral omdat die ten tijde van de originele opnames als redelijk ondergeschikt werden gezien, en dat maakt de remasters een stuk krachtiger. Maar ook het schoonpoetsen van stoffige galm en het opfrissen van de baspartijen hebben hun effect gehad en maken dat Kraftwerk als nieuw klinkt. Vooral Computer World is daardoor nog meer een meesterwerk geworden: hypnotiserend en leeg, maar o zo krachtig. Kraftwerk beluisteren is als goede wijn leren drinken: je moet er wat energie in stoppen, maar als het Elektronische Monster je eenmaal te pakken heeft, dan laat het je nooit meer los. Helaas zijn de plaatjes aan de prijzige kant en daarom een tip voor de echte liefhebber: in november brengt EMI een box uit, met alle acht remasters, voor een wat vriendelijkere prijs.