Revolver, het zevende Beatles album in iets meer dan drie en een half jaar, is voor mij het absolute hoogtepunt binnen hun ouvre. Sgt. Pepper was dan misschien nog ambitieuzer van opzet, het klinkt bij herbeluistering ook gedateerder. Van Harrison's bijtende Taxman tot aan de laag overvliegende psychedelica van Tomorrow Never Knows bevat Revolver, op een nummer na, een aaneenschakeling van hoogtepunten. Paul weet het sentiment in toom te houden en levert prachtige nummers als Eleanor Rigby en For No One, en of Harrison zich nu laat inspireren door zijn nieuw gevonden spiritualiteit (Love You Too) of ordinair materialisme (Taxman) de resultaten zijn indrukwekkend. Ringo drumt beter dan ooit, maar meestal sla ik, mede dankzij Wim Kan, Yellow Submarine liever over. En dan John Lennon, onder invloed van de door Doctor Robert voorgeschreven drugs levert hij een aantal van zijn beste liedjes ooit. Zit hij in I'm Only Sleeping nog tevreden weg te dommelen (een tevreden roker is geen onrust stoker) in She Said, She Said slaat de paranoia toe en hoort hij stemmen, maar het vormt slechts de opmaat voor de losgeslagen trip van Tommorow Never Knows. We horen o.a. zeurende sitars, achterstevoren afgespeelde tapes, citaten uit het Tibetaanse dodenboek, meeuwen en Krishna mag weten wat er nog meer voorbij komt in deze psychedeliese draaikolk die zijn rondjes draait boven het doordreunende fundament van Ringo en Paul. Revolver werd, net als al het voorgaande werk, gemaakt in de pauzes van de eindeloos doorgaande tournees en verschijnt als de groep zijn allerlaatste optredens in Amerika doet. Hierna werken de Beatles uitsluitend nog in de studio, en krijgen ze alle tijd om elk idee tot in het oneindige uit te werken. Het zou nog veel mooi werk opleveren, maar de frisheid die Revolver nog altijd kenmerkt verdween daarna voorgoed.