Een smaakvol debuut. Met heerlijke muziek, met appetijtelijke indie-songs. Toegegeven; de bijvoeglijke naamwoorden in deze voorgaande zinnen, verwacht je eerder bij eten dan bij muziek. Toch is het eerste album van Swelter uit Zwolle eigenlijk erg goed te vergelijken met de werkzaamheden van hun culinaire plaatsgenoot Jonnie Boer. Songs of Distance hapt weg als een diner bij De Librije. Het album begint met Wait & See, een prikkelende amuse die snel wegslikt. Voor je het weet wordt het eerste voorgerecht al opgediend. Still Not Won is een licht verteerbaar nummer met een uitgesproken bite. Uiteraard opgediend met een bijpassend drankje. The Strain We’re Under heeft een zalige ronde smaak waarmee het tweede voorgerecht overigens ook perfect genuttigd kan worden. We Both Know smaakt een beetje naar het Schotse tra-visgerecht. Meteen daarna wordt het zware hoofdgerecht Saddest Meal opgediend. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, heeft dit absoluut geen verdrietige nasmaak. Sterker; combineer deze gang met het lichtmousserende glaasje Refugee en dan zal er ineens een aangenaam zoetig resultaat ontstaan. Something Worth Repeating en You’re In The Last Frame zijn ware smaakbommetjes. De amuse She Wants To Be A Mother neutraliseert en Love Is Not For Hypocrites blijkt de prachtige ijstaart die deze grandioze maaltijd volmaakt afsluit. Let Me Sleep uiteindelijk, is die sterke bak troost na. Dus nogmaals: Swelter heeft een uiterst smaakvol debuut afgeleverd. Heerlijke composities die de muzikale honger naar kwaliteitspop stillen.