ALLIGATOR

Als we de Britse muziekpers moeten geloven zit de rest van de wereld al jaren te slapen. Alles wat de Amerikaanse band The National tot dusver heeft uitgebracht is in Engeland namelijk binnengehaald als een meesterwerk, maar wordt in de rest van de wereld hopeloos genegeerd. Dat de band bij het Engelse Beggars’s Banquet heeft getekend is dus niet zo vreemd. Het biedt ons de mogelijkheid om kennis te maken met The National, want na The National (2001), Sad Songs For Dirty Lovers (2003) en Cherry Tree (2004), ligt de vierde cd van de band, Alligator, hier voor de afwisseling eens gewoon in de winkel. Na beluistering moeten we die Engelsen weer gelijk geven, want The National is inderdaad een bijzondere band. Alligator combineert de zwaarmoedigheid van Nick Cave en Tindersticks met de lichtvoetigheid van de Britpop en gooit er bovendien nog flink wat Roots-invloeden doorheen. Het levert een buitengewoon intrigerend groeiplaatje op dat een kans verdient.