SILENT ALARM

Is Bloc Party het zoveelste bandje dat een graantje probeert mee te pikken van de postpunk-hype of is er hier meer aan de hand? De feiten spreken niet in het voordeel van de band uit Londen. Bloc Party lift mee op het succes van het bevriende Franz Ferdinand (dat de band mee op tournee nam en aan een platencontract hielp) en vist volgens vrijwel alle recensenten uit dezelfde vijver als de Schotten. Bij beluistering van Silent Alarm blijkt het allemaal erg mee te vallen. Hier en daar hoor je inderdaad de inmiddels vertrouwde invloeden van bands als Joy Division, Gang Of Four en A Certain Ratio, maar we kunnen hier moeiteloos een handjevol totaal andere bands aan toevoegen. Blur, Magazine, The Fall, The Cure en The Pixies bijvoorbeeld. Maar er zijn ook raakvlakken met bands als Interpol en, vooruit, The Strokes. Silent Alarm valt op door sterke songs, catchy gitaarwerk, complexe ritmes, aan Robert Smith (The Cure) denkende zang en door teksten die ergens over gaan. De songs van Bloc Party liggen lekker in het gehoor, maar hebben toch ook iets stekeligs en experimenteels. Silent Alarm is bij eerste beluistering al een hele lekkere cd, maar het is ook een cd die maar blijft groeien. Om terug te komen op de vraag aan het begin van deze recensie: er is hier meer aan de hand!