THE W

De afgelopen twee jaren waren magere voor de fans van de Wu-tang Clan. Het een na het andere lid bracht een solo-cd uit, terwijl de balans opmakend alleen Supreme Clientele van Ghostface Killah een superplaat was. Het beste materiaal lijken ze te bewaren voor de groepsalbums, zo kan worden gesteld na beluistering van deze nieuwe derde cd. Het klinkt veel meer als een opvolger van het klassieke debuut Enter The 36 Chambers dan Wu-Tang Forever dat is. Het sluit immers beter aan bij de eenvoud van de eersteling en komt daarbij dichterbij het onbeschrijflijke Wu-gevoel. Een paar minder opvallende rappers als Cappadonna, U-God en Masta Killa zijn toegevoegd aan het collectief, dat het nog steeds vooral moet hebben van het emotionele gebral van Ghostface Killah, de spirituele raps van GZA en de Terminator-raps van Raekwon. Hoogtepunten zijn op het op een Gladys Knight-sample gebaseerde Hollow Bones en het Mobb Deep-zware Let My Niggas Live. Opmerkelijk is dat reggae-icoon Junior Reid over zijn gesampelde klassieker One Blood heenzingt, wat een mooi contrast vormt met Masta Killa's monotone rapstijl. Protect Ya Neck staat er in een verbouwde 2000-versie op, terwijl we in het telefoongesprekachtige Conditioner een geweldige combi horen tussen Snoop Dogg en Ol' Dirty Bastard. The `W' is opgedragen aan dit zo goed als afwezige Wu-lid, die de afgelopen twee jaar vaker met rechtszaken dan muzikale prestaties de pers haalde. Al met al levert het collectief na drie jaar wachten een overtuigende terugkeer.