GARDEN RUIN

Waar we Calexico op mogen vertrouwen is dat ze op elke nieuwe plaat wel progressie boeken. Garden Ruin is hierop geen uitzondering en ditmaal gaat het roer zelfs behoorlijk om. Het is al een beetje te zien aan de ditmaal op het artwork ontbrekende tekeningen van Victor Gastelum, die al jaren de hoezen van Calexico van een eigen huisstijl voorzag. Toch is het nieuwe blitse tintje wat Garden Ruin is meegegeven, een aangename vooruitgang. Toegegeven, de prachtige woestijn-landschappen die de band optekende met albums als the Black Light en Hot Rail blijven ongenaakbaar fenomenaal, maar een vooruitstrevende band als deze kan natuurlijk niet eindeloos blijven steken in hetzelfde genre. Ondanks het voor John Convertino’s doen vrij standaard drumwerk, dat we op grote delen van dit album horen, is meteen al in de eerste song Cruel, onmiskenbaar de eigen stijl van Joey Burns te herkennen. Het mag als een bevestiging van zijn uitstekende songschrijven worden gezien, dat nu Garden Ruin warempel meer naar de (traditionele) pop en rock lijkt te neigen, Calexico in eigen haar stijl en charme fier overeind blijft. Het is het vakmanschap van Burns en Convertino die samen met de ondertussen bekende (gast)musici, dat Garden Ruin zo voortreffelijk inkleurt. Zoals de toonzettende pedal-steel van Paul Niehaus op het zelfs nog even in extase uitmondende Smash, die dit nog eens benadrukt. Enkel Roka (Danza de la muerte) is nog in ouderwetse stijl, inclusief de zwoele vrouwenstem. Op Deep Down wordt contrasterend, nog even een flinke bak gitaar uit de kast wordt getrokken, maar de warme liedjes zoals ook Yours And Mine en Bisbee Blue, hebben genoeg zeggenschap om Calexico van een op maat gemaakt nieuw jasje te voorzien.