MUSIC FOR THE QUIET HOUR / THE DRAW

Een ‘normale’ albumrelease hoef je van Sam Shackleton niet te verwachten. De Britse producer doet niet aan normaal, alleen aan uitzonderlijk. Dat geldt niet alleen voor het formaat waarin hij zijn muziek giet, maar ook voor de vorm. Voor zijn nieuwste dubbelaar zoekt hij de extremen op – dansbaar op The Drawbar Organ EPs, trippy in Music for the Quiet Hour.

De e.p., drie tracks op twee vinylkanten, is een aantrekkelijk formaat voor een danceproducer. Zo benaderde Shackleton zijn debuutalbum Three EPs (met negen nummers dus) op Perlon drie jaar geleden, en zo doet hij het op The Drawbar Organ EPs. Ze zijn inderdaad als losse e.p.’s verkrijgbaar, maar het is ook één helft van zijn nieuwe dubbel-cd. Het is de dansbare helft, al zijn de meeste van tracks beter geschikt als B2 dan als A1. De tijd dat hij als ‘dubstep’ kon worden gecategoriseerd is lang voorbij, maar de uptempo dansmuziek waar hij zich hier aan waagt leggen zijn garage-roots duidelijk aan de oppervlakte. Het is extreem percussieve muziek, maar met een doel. ‘Sevent Present Tenses’ behoort tot zijn meest toegankelijke werk.

De titel van The Drawbar Organ EPs geeft een andere dimensie aan van Shackletons conceptuele benadering: hij heeft een pijporgel op de kop getikt en dat zal je weten ook. Het geluid deed me denken aan DJ Shadows ‘The Organ Song’; een heel lekker, smeuïg orgelgeluid dat meerdere (niet alle) nummers van een spookachtig, catchy riedeltje voorziet. Shackletons muziek heeft de neiging een beetje zwaarmoedig te worden, en daarvoor is dat orgel een goed tegenwicht. Het blijft niettemin een trip van jewelste. The Drawbar Organ EPs duurt bijna vijf kwartier en Music for the Quiet Hour ruim een uur.

Die andere helft is welbewust nog meer een eenheid, met vijf aaneensluitende tracks die Music for the Quiet Hour Part 1 t/m 5 heten. De kortste duurt zeven minuten, de langste ruim 21, maar het gaat om het geheel. De koortsige voodoo-dub die Shackleton vorig jaar samen met Pinch verfijnde op een meesterlijk duo-album werkt hier nog beter in een monomane, hypnotiserende draaikolk van percussie, samples en exotische melodieën. Dit is muziek voor op de koptelefoon met niet al te veel afleiding om je heen. Een muzikaal initiatieritueel waar je weer uitrolt als een ingewijde in Shackletons psychedelische cultus die apocalytische trekjes (‘we know not the hour’) krijgt in een stuk spoken-word van Vengeance Tenfold. Het orgeltje duikt hier ook weer op, en klinkt ineens niet meer zo gezellig.

Het klinkt misschien intimiderend en Music for the Quiet Hour is ongetwijfeld niet voor iedereen. Als je je eraan overgeeft, bevind je je wel ineens in een stuk muziek dat elk concept van tijd, en van onder en van boven op de helling zet. The Drawbar Organ EPs biedt een nog gecontreerder belevenis, een ritmisch razenspannend en meeslepend spektakelstuk voor de goede verstaander.

(Dj Broadcast)