STANDING AT THE SKY'S EDGE

Richard Hawley maakte een paar jaar geleden met Truelove’s Gutter een uiterst ingetogen crooner plaat, die met name in Engeland veel lof wist te oogsten. Op zijn nieuwe plaat Standing At The Sky’s Edge tapt hij uit een heel ander vaatje. De plaat opent met psychedelisch aandoend gitaargeweld en dit geweld houdt een groot deel van de plaat aan. Heeft Richard Hawley opeens stadion pretenties gekregen? Het lijkt er af en toe wel op. Wanneer de psychedelische mist eenmaal is opgetrokken, komt Hawley ook nog wel met een aantal songs op de proppen die ook op zijn vorige platen hadden kunnen staan, maar het stevigere werk overheerst dit keer. Het blijkt al snel een stijl waarin Richard Hawley uitstekend uit de voeten kan. Zijn stem leek tot dusver vooral geschikt voor knisperend haardvuur en late uurtjes, maar ook met muziek die het beste van Pink Floyd, The Verve en af en toe zelfs U2 weet te verenigen maakt Richard Hawley als zanger veel indruk. Standing At The Sky’s Edge is hierdoor een volgend hoogtepunt in het imposante oeuvre van dit toch wel wat miskende talent.