DRIVING TOWARDS.. -DIGI-

Alles wat onze bluesrockvriend Joe Bonamassa tegenwoordig aanraakt, lijkt in goud te veranderen, maar de vraag is of hij nu niet toch te ver gaat. Ga maar na de afgelopen jaren: twee platen met Black Country Communion, een soloplaat, een livedvd, een plaat met Beth Hart en nu alweer een nieuwe soloplaat, dat kan niet goed zijn voor het niveau van het gebodene. Ha, als u dat denkt dan heeft u buiten het hoog ontwikkelde kwaliteitsgevoel van Joe zelf gerekend. Want ook Driving towards the Daylight is weer dik in orde. Elf songs, in de meerderheid van de categorie dik hout enzovoorts, komen in hoog tempo en in allerhande stijlen voorbij razen. Ging Joe de laatste jaren steeds meer de heavy rock kant op, nu maakt het een aantal terugtrekkende bewegingen naar de heavy blues kant, en dat is helemaal niet verkeerd. Hoogtepunt is toch wel weer de ballad want daar blinkt Bonamassa als vanouds in uit: A Place In My Heart - de titel zegt het al – is hartverscheurend en de gitaarsolo trommelvliesscheurend. Nee, wat mij betreft geen kwaad woord over de koning van de bluesrock en ik leg gewoon wat geld opzij voor de volgende Bonamassa release die ongetwijfeld nog dit jaar zal volgen.