HERE COMES THE BOMBS

De voorman van het wegens artistieke meningsverschillen ontplofte Supergrass, Gaz Coombes, laat op zijn soloalbum Here Come The Bombs horen dat hij ‘het’ in zijn eentje ook heel goed af kan. Catchy melodietjes, tekstregels die blijven hangen, nog altijd een beetje de kwajongen uithangen, veel variatie, vlijmscherpe refreintjes en een prettig stemgeluid. Het grote verschil met Supergrass is dat gitaren op Here Come The Bombs met een lantarentje moeten worden gezocht. Ook de drums komen uit een doosje. Maar de elf liedjes, die zoals gebruikelijk bij Coombes in een ijltempo voorbij trekken, klinken nergens steriel maar zijn dicht geplamuurd met bliepjes, belletjes en andere geluidjes en klinken daardoor stuk voor stuk ‘vol’. Gaz Coombes heeft er veel werk van gemaakt en krijgt hierbij toestemming om het solopad verder te vervolgen. Overigens zonder verbod op een reünie van Supergrass want van de leukste Britpopband krijgt nooit iemand genoeg.