FRAME OF REFERENCE

Met drie geboortejaargenoten van Ben van Gelder (1988) plus 'oudje' Aaron Parks (1983) verwacht je jeugdige onbezonnenheid op dit debuutalbum van de altsaxofonist. Maar niets van dat. Frame of Reference is een volgroeide kwaliteitsplaat met rake composities, modern en met veel respect voor het verleden, waarin rust en ruimte centraal staan. Dat Lee Konitz de inspiratiebron vormt voor Van Gelder blijkt uit elke noot. Frasering, timing en welgeplaatste adempauzes, in alles klinkt de intelligente intensiteit van leermeester Konitz. Toch is van kopieergedrag geen sprake. Hij bezit over een sterke identiteit en de keuzes zijn oorspronkelijk. Zoals de sprankelende rol voor vibrafonist Peter Schlamb en vooral de levendige afwisseling tussen de tien composities. Zij bevatten meeslepende maatsoorten, een prettig bluesje en wat te zeggen van een super opwindende versie van Coltranes Countdown. Het meest indrukwekkend is de jonge Van Gelder in duo- of trio-verband. Hieruit blijkt gedurfde inventiviteit die zich uit in warmhartige lijnen waarvan je hoopt dat hij ze een keer voor je blaast bij kaarslicht. (volkskrant)