YOU ONLY LIVE TWICE

Het is weer party time met Peter Tägtgren. Meer dan eerder als je de openingstrack hoort. Het tempo zit er flink in en de sound lijkt iets minder klinisch dan op de laatste albums. Toch steken behalve de electro-invloeden ook de gothic-invloeden de kop op. Wel is dit album wat vrijer van opzet en lijkt Pain niet meteen enkele singles te hoeven pluggen. De riffs zijn overwegend weer stevig, zoals in de The Great Pretender en ook tekstueel ligt er wat meer gewicht in de waagschaal. Hoewel, wat we ook van eerder albums kennen, worden de nummers er niet veel sterker op naarmate plaat vordert. De pret drukt dat echte niet, want Pain staat toch vooral bekend om haar rechttoe rechtaan doorpompende riffs. En die vind je op dit album weer legio.