LAST

In enkele jaren tijd hebben de zusjes Unthank de Britse folk een forse update gegeven. Maar vergis je niet, hier is geen sprake van laffe nu folk. De muziek van The Unthanks neemt een unieke plek in, dankzij een optelsom van factoren. Om te beginnen hebben ze een voorliefde voor sombere, tragische liedjes. De productie is bedrieglijk eenvoudig, maar voor elk liedje is zorgvuldig een passend en vaak verrassend creatief arrangement gekozen. Adrian McNally weeft er zijn prachtige pianospel doorheen en is ook verantwoordelijk voor de strijkers, die de ballades voorzien van een herfstachtig jasje, en een ijle trompet draagt daar verder aan bij. McNally maakt daar het muzikale bed mee op, waarin de engelachtige stemmen van Rachel en Becky zorgen voor warmte en mededogen. Het repertoire bestaat zoals ook op eerdere albums deels uit oude folk-ballades, waarvoor vaak diep in de archieven werd gedoken. Maar de Unthanks interpreteren ook wat graag eigentijds materiaal, en het is daar waar hun grootste kracht ligt. Zo weten de dames No One Knows I’m Gone van Tom Waits op perfecte wijze in te passen. Weinigen wisten zo diep door te dringen tot de ziel van een van ‘s mans liedjes. Maar het knapste staaltje is hun interpretatie van King Crimson’s (!) Starless. De weemoedige melodie wordt prachtig door de trompet gespeeld, waarboven Becky zo mooi zingt dat je er een brok van in de keel krijgt. Een gevoel dat je bij het beluisteren van dit wonderschone album trouwens geregeld krijgt. Nu maar hopen dat Last niet hun laatste album zal zijn.