ABRAHADABRA

Het lijkt een traditie dat iedere release van Dimmu Borgir gepaard gaat met bandperikelen en een discussie over de toegankelijkheid van hun black metal. Dat is in de opmaat naar de nieuwe cd Abrahadabra niet anders. De orkestrale partijen op Abrahadabra zouden zeer zwaar aangezet zijn, (te) overheersend zelfs. En wat blijkt bij beluistering? Dat er geen ene reet van klopt. Tuurlijk, Abrahadabra is een weldadige symfonische black metal plaat, maar de muziek is juist opvallend transparant en toegankelijk. Ook met de magistrale orkest- en koorpartijen van dirigent Gaute Storaas. Voor het eerst sinds Enthrone Darkness Triumphant hoor ik een plaat van Dimmu Borgir die ademt en zijn geweldige details direct prijsgeeft. Het nummer Dimmu Borgir bijvoorbeeld is van bijzondere schoonheid. Maar stiekem heeft Dimmu Borgir die symfonie helemaal niet nodig om een geweldige black metal plaat te maken. Ik zou Abrahadabra graag eens horen zonder de orkestratie. Maar dat zal niet lukken. Of zou het helpen heel hard en bezwerend Abrahadabra te roepen?