KING OF THE BEACH

Met het gedonder voor het verschijnen van King Of The Beach (drank, drugs, ruzie met publiek) was het niet geheel ondenkbaar geweest dat het met Nathan Williams dezelfde kant opging als die andere jonge lofipunkpopper: Jay Reatard. Williams wist echter weer grip op de zaak te krijgen en lijfde daarbij gelijk de ritmesectie in van Reatards oude band. Een logische klik met de onweerstaanbare popdeuntjes op King Of The Beach, die met een flinke bak gruis het best tot hun recht komen. Het laagje vrolijkheid is echter flinterdun, met daaronder een donkere, angstaanjagende afgrond vol ellende, waanzin en wanhoop. Soms verraden door zenuwachtige synths zoals in het psychotische Baseball Cards, de andere keer ongecompliceerd hard in je gezicht met het gejaagde Super Soaker. Fascinatie ten top, of je deze plaat nu beleeft als een agressieve speedtrip of een warme LSD-droom. Nu maar hopen dat Williams scherp genoeg blijft om dit nog een paar platen vol te houden.