INFINITE ARMS

In 2006 verraste Band of Horses ons met indie-folkrock in navolging van My Morning Jacket maar in de geest van labelgenoot The Shins op hun debuut Everything All the Time. Van de liedjes was The Funeral nog wel het mooiste, ontsteeg zelfs Arcade Fire's gelijknamige album. Slechts een jaar later kwam de band alweer met hun 'moeilijke tweede' op de proppen, Cease to Begin, waarop wéér tien mooie liedjes stonden en, hoewel Band of Horses nergens hun geluid echt had vernieuwd, ze er weer in slaagden te bekoren met fijnzinnige folkrock. Twee zulke mooie CD's is goed, maar een derde zou teveel van hetzelfde worden. Dat besefte Band of Horses ook dus hebben ze over hun nieuwe album Infite Arms wat langer gedaan, drie jaar. Het is ook duidelijk te horen dat het geluid op Infinite Arms anders is dan dat op hun eerste twee albums. Er heeft weliswaar geen totale geluidswijziging plaatsgevonden, maar vanuit hun basisgeluid zijn ze twee richtingen opgegaan: de ene helft van de liedjes is groots aangezet, haast Arcade Fire-bombastisch, terwijl de andere helft (tegen het einde) verstildere liedjes bevat, met de hese stem van Ben Bridwell zorgvuldig naar de achtergrond gemixt. Het resultaat is een album van weer dezelfde schoonheid als de voorgangers.