HURT LOCKER

Op de nominatielijsten van alle mogelijke filmprijzen duiken twee uiterst verschillende films op. De ene film is James Camerons visueel baanbrekende achtbaanrit ‘Pocahontas-in-outer-space’, beter bekend als Avatar. De andere is Kathryn Bigelows The Hurt Locker, een zenuwslopend spannende oorlogsfilm over een explosievenopruimingsteam met een loom, haast Europees tempo en een onuitgesproken oorlogskritiek. Op geen enkel vlak zijn deze twee prenten met elkaar te vergelijken, maar een intrigerend detail dat toch benadrukt moet worden aan hun gemeenschappelijke prijzenqueeste is dat Bigelow, regisseuse van cultklassiekers Point Break en Strange Days, de ex-vrouw is van visionair Cameron (Terminator; Aliens; Titanic). The Hurt Locker zou in eerste instantie niet eens in de Nederlandse bioscopen vertoond worden, maar toen o.a. de Golden Globes, de BAFTA’s en Oscars de film overlaadden met accolades, werd dat besluit ongedaan gemaakt. En de Here zij geprezen, want The Hurt Locker is een ervaring die op ongekende, rauwe wijze de psychologische lading van oorlog over weet te brengen. De film is enerverend op een manier zoals een actiefilm dat ook is, maar presenteert de actie op een rustige wijze. De spanning wordt er niet bovenop gelegd, maar sluipt langzaam in de situaties. Daarnaast is de structuur van de film zeer losjes. Je hebt als kijker geen idee waar het relaas heen gaat en het lukt Bigelow hierdoor om steeds weer te verrassen. Wanneer de film uiteindelijk dan toch zijn einde bereikt, doet zij dat met een van de kortste, meest sprekende en prachtig samenvattende scene van de film. Over een aantal jaar zal deze film aangehaald worden als de perfecte weergave van de oorlog die nu nog steeds woedt in het Midden Oosten. Het is zeker geen overdreven statement op The Hurt Locker een hedendaagse Full Metal Jacket te noemen. Absolute tip!